१७ हाढ़ २०१८ बिक्रमी दरबार विच दया होई जेठूवाल
सो पुरख निरँजण अगम्म अपारा, आदि आदि बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, रूप अनूप आप धराईआ। एकँकारा कर पसारा, आप आपणा वेस वटाईआ। आदि निरँजण जोत जोती धारा, निराकार आप अख्वाईआ। अबिनाशी करता अलख अलखना बोल जैकारा, आपणा नाअरा आप लगाईआ। श्री भगवान ठांडा दरबारा, दर घर साचा आप सुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो त्यारा, आपणा रंग आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा प्रकाश आप प्रगटाईआ। सच प्रकाश हरि निरँकारा, निरगुण निराकार आप कराइंदा। आपणी उपाई आपे धारा, आप आपणा वेख वखाइंदा। आपणी इच्छया बण भण्डारा, सच वरतारा आप हो जाइंदा। साची वस्त वस्त हरि थारा, अनदृष्ट आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप रखाइंदा। आपे करे आपणी कल, अकल कल बेपरवाहीआ। आपणा धाम वखाए अटल्ल, अचल्ल वडी वड्याईआ। आपणा आसण आपे मल्ल, सच सिँघासण दए सालाहीआ। आपणे नूर आपे रल, जोती जोत जोत जगाईआ। आपणे दीपक आपे बल, आपे करे सच रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणी खेल खिलाईआ । आदि पुरख हरि खेल खिलाया, खेलणहार इक्क इकल्ला। रूप
रंग ना कोए जणाया, वसया सच महल्ला। मात पित ना कोए बणाया, आपणा फड़या आपे पल्ला। साचा मन्दिर इक्क सुहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होया अछल अछला। अछल अछल खेल निरँकार, अचरज रचना आप रचाईआ। आपणी इच्छया भर भण्डार, वस्त अमोल आप वरताईआ। देवणहारा बण वरतार, दानी आपणा नाउँ रखाईआ। आपे बाढी बण करतार, आपणी रचना आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा घाड़न ल्ए घड़ाईआ। आदि पुरख हरि घाड़न घड़त, घड़नहारा आप घड़ाइंदा। आपे जाणे आपणी जड़ष्त, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। आपणी कर आपे किरत, करता पुरख आप हो जाइंदा। आपणी करवट आपे परत, आप आपणा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा घर सुहाइंदा। आदि पुरख हरि एका घर, धुर दरबारा आप सुहाईआ। निरगुण निरवैर निराकार पुरख अकाल अंदर बैठा वड़, रूप रंग ना रेख कोए जणाईआ। आपणे पौड़े आपे चढ़, सच महल्ला दए वसाईआ। आपणे दुआर आपे खड़, आपे लेवणहार अंगड़ाईआ। आपणी करनी आपे कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मन्दिर आप उपाईआ। हरि हरि मन्दिर एका खण्ड, सच सच बणाया। अकाल अकाल वण्डी वण्ड, वण्डणहार आप अख्वाया। विच रखाया आपणा अनन्द, अनन्द रूप आप हो जाया। चारों कुण्ट ना कोई कंध, जिस घर आपणा आप उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मन्दिर आप वड्याआ। साचा मन्दिर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण इक्क बणाईआ। सच दुआरे बैठा इक्क इकन्त, अकल कल आपणी खेल खिलाईआ। आपणी इच्छया आपे बणया मंगत, बण भिखारी झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर आप समझाईआ। सच दुआर कर त्यार, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। आपणे अंदर फिरे आपणी वार, चार दीवार ना कोए बणाइंदा। निरगुण जोती कर उज्यार, नूरो नूर डगमगाइंदा। अगम्म अगम्मड़ा कर पसार, अलख अलखना वेख वखाइंदा। ना कोई दूसर दिसे धार, धार धार विच समाइंदा। आपणा बल इक्क विचार, आपे वेख वखाइंदा। इक्क इकल्ला हो त्यार, सच महल्ला सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप वखाइंदा। इक्क इकल्ला इच्छया रक्ख, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। निरगुण होया घर प्रतक्ख, घर निरगुण वज्जे वधाईआ। आपे मेला आपे वक्ख, विछोड़ा बन्धन ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दात आप जणाईआ। आपणी दात हरि करतार, आपे बूझ बझाइंदा । रूप रंग तों वसा बाहर, रेख भेख ना कोए वटाइंदा। आपणा बल आपे रक्खे संभाल, दूसर ज़ोर ना कोए जणाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। आपणा बल आपे कर, आपणी दया कमाईआ। कवण दुआरा वसां घर, कवण दर मिले वड्याईआ। इक्क इकल्ला निरभउ होए भय ना रक्खां कोई डर, बेपरवाह रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म हरि निरँकारा, आपणा आप जणाइंदा। मेरा सोहे सच दुआरा, घर साचा आप बणाइंदा। इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला करे खेल अगम्म अपारा, अगम्म आपणी चाल चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। आपणा रंग रंगे भगवाना, आपणी दया आप कमाईआ। मेरा उपजे सच निशाना, मैं वेखां चाँईं चाँईंआ। मैं धरां रूप मर्द मरदाना, आप आपणा बल वखाईआ। मैं वसां सच मकाना, सचखण्ड होए रुशनाईआ। मैं होवां नौजवाना, जोबन आपणा आप हंढाईआ। मैं बणां सच सुल्ताना, शाह सुल्तान नाउँ रखाईआ। मैं पहरां आपणा बाणा, निरबाण मेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप जणाईआ। आपणा हुक्म धुर फ़रमाना, धुर दरबारी आप जणाइंदा। शाहो भूप बण हरि साचा राणा, शाह पातशाह नाउँ धराइंदा। मैं साचा तख्त सुहाना, तख्त निवासी आप अख्वाइंदा। मैं चलां आपणे भाणा, साचा भाणा आप मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। साचा मन्दिर सोभा सोहे, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। हरि पुरख निरजंण आपणा नूर करे लोए, प्रकाश प्रकाश विच टिकाईआ। एकँकारा आपणे दर आपे लै आए ढोए, दर घर साचा सगन मनाईआ। आदि निरँजण आपणे जेहा आपे होए, आप आपणा रूप धराईआ। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणी सोए, हुक्म हाकम आप सुणाईआ। श्री भगवान आपणी सेजा आपे सोहे, साचे तख्त आपे आसण लाईआ। पारब्रह्म आप आपणा आपणे उत्ते मोहे, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाईआ। दर घर सच सुहाया, सो पुरख निरँजण मेहरवान। सचखण्ड आसण आप लगाया, पारब्रह्म प्रभ नौजवान। आपणी इच्छया आप प्रगटाया, आपे वेखे मार ध्यान। इक्क इकल्ला एका घर बैठा डेरा लाया, निरगुण रूप नौजवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे उप्पर होया आप मेहरवान। मेहरवान होया निरँकार, आपणी दया आप कमाईआ। सच सिँघासण कर त्यार, पुरख अबिनाशन आसण लाईआ। शाह पातशाह बण साचा दातार, राजन राज वड वड्याईआ। हुक्मी हुक्म धुर फ़रमाना, तख्त निवासी आप सुणाईआ। आदि जुगादि वरते भाणा, भाणा मेरा मेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तख्त इक्क बणाईआ। साचा तख्त तख्त निवासा, शाह पातशाह इक्क बणाइंदा। आप सुहाए पुरख अबिनाशा,
अबिनाशी करता डेरा लाइंदा। आदि जुगादि ना कदे विनासा, एका नूर नूर डगमगाइंदा। आपणे अन्तर कर कर वासा, आप आपणी खेल खिलाइंदा। आपणा देवे सच भरवासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। सचखण्ड दुआर खेल अपारा, धुर दरबारा आप कराईआ। आपणी इच्छया कर विचारा, साची भिच्छया पाए बण वरतारा, एका वण्डण वण्ड वंडाईआ। जोती जोत कर पसारा, जोती जोत दए हुलारा, नूरो नूर नूर धराईआ। आपे बण कन्त भतारा, नारी जोत जोत करी प्यारा, एका मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा रंग वखाईआ। आपे पुरख आपे नारी, जोती जाता खेल खिलाइंदा। करे खेल सचखण्ड दुआरी, खण्ड सच दुआर आप सुहाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारी, धुर दा भेव कोए ना पाइंदा। प्रगट हरि जोत निरँकारी, पुरख अकाल आप प्रनाइंदा। सौहरे पेईए आवे जावे आपणी वारी, दूसर पन्ध ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा रंग रंगाइंदा। आदि पुरख हरि रंगया रंग, रंग आपणा आप चढ़ाया। सचखण्ड सुहाए इक्क पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाया। नारी कन्त मंगे मंग, मंगण मंग इक्क वखाया। मेरे गृह आपे लँघ, त्रिया तरीमत वेख वखाया। तेरा मेरा पर्दा एका नंग, तूं दाता सच्चा शहिनशाहया। तूं साहिब सूरा सरबंग, हउँ सेवक सेव कमाया। मैं मंगां तेरा अनन्द, अनन्द तेरा रूप दरसाया। तूं बणना सदा बख्शंद, बख्शश तेरे हथ्थ वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती नार जोत प्रनाया। आपे कन्त भतार पुरख अकाला, आपणी खेल आप खिलाइंदा। नर नरायण दीन दयाला, दया निध रूप वटाइंदा। सचखण्ड दुआर चले अवल्लड़ी चाला भेव कोए ना पाइंदा। इक्क सुहाए सच्ची धर्मसाला, धर्म दुआर इक्क वड्यांअदा। आपणी करे आप प्रितपाला, प्रितपालक आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप वखाइंदा। नारी कन्त रूप वटाया, निरगुण निराकार। साची सेजा आप हंढाया, कर कर सच प्यार। जोती जोत मेल मिलाया, एका मन्दिर खोल्ह किवाड़। एका गोदी दए सुहाया, किरपा कर आप करतार। साची जननी बण बण सेव कमाया, दाई दाया हो त्यार। पूत सपूता एका जाया, शब्दी शब्द सुत दुलार। बाल अञ्याणा आप उठाया, पुरख अबिनाशी सुरत संभाल। मूर्त अकाल रंग रंगाया, जोती जोत जोत बेमिसाल। आपणा तूरत नाद वजाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए साहिब दयाल। सुत दुलार उठाया, कर किरपा गुण निधान। साचे चरन आप बहाया, पूत सपूता बाल अञ्याण। धुर फ़रमाना आप जणाया, देवणहारा देवे धुर फ़रमान। हुक्म हाकम इक्क रखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होया जाणी जाण। जाणी
जाण हरि जाणया, जानणहार गोपाल। आपणा रंग आपे माणया, करे खेल आप कृपाल। आपे वरते आपणे भाणया, भाणा जाणे दीन दयाल। आप उपाए बाल अञ्याणया, बाल बाला सुत शब्दी शब्द एका लाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे चले आपणी चाल। चाल निराली रक्खदा, आदि पुरख बेपरवाह। सचखण्ड दुआरे आपे वसदा, साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाह। सीस ताज एका रक्खदा, आप आपणी जड़त जड़ा। करे खेल अलखना अलख दा, लेखा लिख सके कोई ना। करया वेस पुरख समरथ दा, पुरख समरथ सच्चा शहिनशाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सुत ल्ए समझा। सुत समझाया कृपानिध, आपणा हुक्म सुणाया। आप जणाए आपणी बिध, आपणा भेव खुल्हाया। तेरा कारज करे सिध, सीस जगदीस हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप लगाया। सेवक सेवा लाए साजण, सुत मीत प्यार प्यार। देवे हुक्म भूप बण राजन, शाह पातशाह सच्ची सरकार। आपणी रचना आपे काजन, बणना दर दरवेश वणजार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे वस्त हरि थार। वस्त अमोलक साची दात, शब्दी सुत हरि झोली पाईआ। तेरी मेरी एका ज़ात, मेरा नाउँ तेरी वड्याईआ। मेरा ख़ज़ाना तेरा खात, तेरी वण्डण मेरे अंक समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए वखाईआ। शब्द सुत हरि गुण जणाया, आप आपणी किरपा धार। सो पुरख निरँजण हर घट आपणा आसण लाया, तेरा रचया आप मनार। आपणी इच्छया तेरा गुण वखाया, तेरा तत्त ना कोए आकार। साची सिख्या दए समझाया, भुल ना जाणा बण नादान। तेरी सेवा इक्क लगाया, देवां धुर फ़रमान। साचा तख्त दयाँ वखाया, झुल्ले सच निशान। पुरख अबिनाशी डेरा लाया, आदि जुगादी नौजवान। साचा छत्र सीस झुलाया, ना कोई दिसे दर दरबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे देवे माण। सुत दुलारे बख्शे माण, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। एका बख्शां चरन ध्यान, कँवल चरन वडी वड्याईआ। सचखण्ड आसण थिर घर चरन कँवल रक्खां आण, कँवल कँवल दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। हरि पर्दा सच चुकाइंदा, देवे धुर फ़रमाना। सचखण्ड आपणा आसण लाइंदा, झुलावे सच निशाना। सीस एका ताज टिकाइंदा, शाहो भूप बण सुल्ताना। धुर फ़रमान इक्क रखाइंदा, शब्द अनादी नाद ताराना। तेरा रूप इक्क वखाइंदा, पुरख अकाल हो मेहरवाना। अजूनी रहत तेरी जून ना कोए बणाइंदा, एका बख्शे आपणा दाना। आपणा हुक्म तेरा नाउँ समझाइंदा, हिकमत करे वड महाना। तेरी साची सेवा इक्क लगाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हथ्थ रखाए इक्क निशाना। सच निशान वखाए
हथ्थ, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। हरि पुरख निरँजण खेल समरथ, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। एकँकारा देवे वथ, वस्त अनमुल्लड़ी आप वरताईआ। आदि निरँजण मेला हस्स हस्स, घर वज्जदी रहे वधाईआ। अबिनाशी करता मिले नस्स नस्स, सुत दुलारे तेरे सीस आप आपणा हथ्थ टिकाईआ। अबिनाशी करता तेरे हो जाए वस, तेरे अंदर आपणा डेरा लाईआ। पारब्रह्म तेरा नूर करे प्रकाश, नूरो नूर नूर धराईआ। आदि जुगादि तेरी करे पूरी आस, निरासा रूप ना कोए वखाईआ। मैं वसां सदा तेरे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। मेरा रस तेरा भोग बलास, दूसर सेज ना कोए हंढाईआ। तेरी लिख लिख पूरी कर ना सके आस, तेरी आस मेरा दरस तृप्त कराईआ। कँवल चरन बख्शां इक्क निवास, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत शब्द दए वड्याईआ। सुत शब्द पाया वर, सो पुरख निरँजण आप जणाया। दोए जोड़ सरनाई गया पढ़, हउँ सेवक सेवा सच कमाया। निरभउ चुकाउणा आपणा डर, भय अवर ना कोए रखाया। मैं सद आवां जावां तेरे घर दर, दर दरवाज़ा तेरा बन्द ना कोए रखाया। तूं मात पिता हउँ बालक सुत अपराध बख्श सरन सरनाई तेरी गया पड़, बख्शणहार तेरी वड वड्याआ। तूं मेरा घाड़न ल्या घड़, साचे बाढी तेरा भेव कोए ना आया। तूं सचखण्ड दुआर सच सिँघासण बैठा चढ़, थिर घर आपणा चरन टिकाया। मैं तेरे चरनां हेठां बैठां वड़, घर सच्चा एका पाया। कर किरपा फड़ाया लड़, छुट्ट कदे ना जाया। मैं एका तेरा नाउँ लवां पढ़, साची विद्या दे समझाया। ना जन्मां ना जावां मर, तुध बिन अवर ना गोद सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हउँ बैठा सीस झुकाया। हउँ बाल अञ्याणा बाली बुध्ध, सुत दुलारा सीस झुकाईआ। मैं आदि जुगादि तेरी गोदी बवां कुद्द, तेरा सहारा इक्क तकाईआ। तूं मेहरवान हो जाएँ तुट्ठ, तेरी रहिमत मेरी वड्याईआ। तेरा प्रेम प्यार मिले अतुट, सच भण्डारा एका मंग मंगाईआ। मेरा नाता ना जाए छुट्ट, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। पुरख अकाल मैं बणया तेरा पुत्त, मेरा लेखा सके ना कोए लिखाईआ। आदि जुगादि तेरी सुहञ्जणी रुत्त, सचखण्ड वज्जदी रहे वधाईआ। मैनूं दरस दिखाउणा आपणे घरों आपे उठ, आपणा पैंडा पन्ध मुकाईआ। कर किरपा देणा एका अमृत घुट, आपणे चरनां धूढ़ मेरे मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाईआ। सुत दुलारा गल लगा, सो पुरख निरजंण दया कमाइंदा। सीस जगदीस हथ्थ टिका, सच हदीस इक्क पढ़ाइंदा। नाउँ निरँकारा लैणा गा, सच बलकारा तेरा रूप वखाइंदा। आपणी धारा आप फरा, पान्धी पन्ध ना कोए मुकाइंदा। सच अखाड़ा रिहा वखा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सुत दुलारा आप सजा, साचा रंग आप चढ़ाइंदा। एकँकारा मृदंग आप वजा, साचा नाद आप अल्हाइंदा। आपणा छन्द
आप सुणा, दोहां पर्दा आप उठाइंदा। सोहँ रूप ल्या बणा, निरगुण निरगुण वण्ड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क दो दो इक्क आपणी खेल खिलाइंदा। सो पिता हँ पूत बणाया, पुरख अकाल खेल अपारा। हरि पुरख निरँजण दुलारा एका जाया, करया सचखण्ड पसारा। एकँकारा सगन मनाया, आदि निरँजण वेखे आपणी वारा। अबिनाशी करता दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। श्री भगवान बणाए वणजारा, वस्त अमोलक झोली पाया। पारब्रह्म सुणे पुकारा, अभुल भुल कदे ना जाया। आप उठाया सुत दुलारा, जन जननी लेख चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ आपणा रूप धराया। हँ सो शब्द धार, सो पुरख निरँजण अग्गे सीस झुकाईआ। आदि करया मेरा विहार, थिर घर साचा बणत बणाईआ। सचखण्ड तेरी धार, तेरे रंग समाईआ। कवण खेल करां करतार, साची सेवा दे समझाईआ। पुरख अबिनाशी करया ख़बरदार, एका गुण दए वखाईआ। मेरा हुक्म मेरा वरतार, सच फ़रमाना इक्क जणाईआ। मेरी इच्छया तेरा वरतार, सच भण्डार हथ्थ फड़ाईआ। तेरे अंदर करां खेल अपार, निरगुण निरगुण रूप धराईआ। तेरे अंदरों कढ्ढां आपा बाहर, तेरा तेरा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म एका वार दए समझाईआ। एका वार हुक्म सुणाउणा, साचे तख्त बैठ सुल्तान। आपणा पर्दा आपे लाउहणा, मेहरवान हो श्री भगवान। आपणा मार्ग आप वखाउणा, आपे देवे साचा दान। आपणा राग आपे गाउणा, आपे नाद वजाए सच्ची धुंनकान। आपणा राज आप कमाउणा, आपे देवे धुर फ़रमान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल निगहबान। निगहबान हरि खेल खिलाया, वड दाता गहर गम्भीर। सुत शब्द हरि आप समझाया, देवे साची धीर। आपणी रचना तेरे विच टिकाया, तेरा रूप बणाए बस्त्र चीर। तेरे विचों बाहर ल्ए कढाया, अमृत बख्शे साचा सीर। तेरी गोदी गोद इक्क वखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पाए इक्क ज़ंजीर। इक्क ज़ंजीर नाम डोर, शब्दी बन्धन हरि हरि पाइंदा। लेखा चुक्के तोर मोर, मोर तोर ना कोई रखाइंदा। सचखण्ड निवासी थिर घर दुआरा आपे खोल्ह, बन्द किवाड़ा पर्दा लांहयदा। शब्द अगम्म आपे बोल, शब्दी नाद अनाद सुणाइंदा। आपणे कंडे तोले तोल, तोलणहारा इक्क हो जाइंदा। तेरे रंग जाए मौल, आपणा रूप ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त तेरे विच टिकाइंदा। आपणी वस्त वण्डे वण्ड, तेरे विच टिकाईआ। किरपा करे सूरा सरबंग, सति दुआरे भुल्ल ना जाईआ। तेरी सेजा बणाए पलँघ, आसण सिँघासण इक्क विछाईआ। निरगुण निरवैर वजाए मृदंग, सारंग सारंगा ना कोई रखाईआ। अगम्म अगम्मड़ा गाए छन्द, लिखण पढ़न विच ना आईआ। डोरी डोर बंधाए तन्द, रूप
रंग रेख ना कोई जणाईआ। तेरे अंदर रखाए परमानंद, परमानंद तेरी बणत बणाईआ। साहिब दयाल होया बख्शंद, बख्शिश एका झोली पाईआ। विष्नूं आया तेरी वण्ड, विश्व आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दए समझाईआ। साचे सुत खेल वखाउणा, हरि साचा साच समझाइंदा। सच दुआरा इक्क सुहाउणा, सचखण्ड आसण लाइंदा। थिर घर आपणा आप टिकाउणा, चरन कँवल आप जणाइंदा। विष्नूं अंदर आपणा जल टिकाउणा, अमृत जाम आप प्यांअदा। तेरा घर तेरा नूर कँवल कँवला नाम धराउणा, कँवल कँवला रूप हो आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वखाइंदा। अमृत जल कँवल नाभ, नाभी नाभ भराया। तेरा प्रेम तेरा आब, आब हयात रूप वटाया। मेरी सेवा तेरा लाभ, पुरख अबिनाशी होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी झोली दए भराया। तेरी झोली विष्न धार, ब्रह्म तेरी वण्ड वंडाईआ। तेरे अंदर करे गुफ्तार, सच सतार आप हिलाईआ। तेरा खेल वेखे धूंआँधार, सुन्न अगम्म फोल फोलाईआ। तेरी बणाए शंकर अंस आप करतार, करता पुरख दए वड्याईआ। तिन्नां विचोला बणना एका वार, थित वार ना कोई रखाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, लेखा लिख ना कोई समझाईआ। पुरख अबिनाशी करे ख़बरदार, आलस निन्दरा ना कोए रखाईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, धुर फ़रमाना इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द सेव कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जा, गोदी गोद सुहाया। पुरख अबिनाशी दया कमा, आप आपणा रंग रंगाया। एका जल्वा नूर डगमगा, जोती जाता बेपरवाह, आपणा महल्ला दए वसाया। आप आपणी रचन रचा, आपणा पर्दा दए उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारा आप समझा। सुत दुलारा एका उठया, पुरख अबिनाशी दया कमाए। साहिब सुल्ताना सच्चा तुठया, आपणा नाद दए सुणाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी एका हुक्म आप सुणाए। एका हुक्म इक्क निरँकारा, एका वार जणाईआ। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका बैठा आसण लाईआ। एका शाह इक्क सिक्दारा, शहिनशाह इक्क अख्वाईआ। एका हुक्म इक्क वरतारा, एका हुक्मी रिहा फिराईआ। एका नाम इक्क जैकारा, एका राग रिहा अल्हाईआ। एका गुर इक्क अवतारा, एका गुण दए समझाईआ। एका कन्त इक्क भतारा, एका नार सेज हंढाईआ। एका सुत इक्क दुलारा, पूत सपूत इक्क अख्वाईआ। एका विष्न करे पसारा, एका ब्रह्मा गोद बहाईआ। एका शंकर दए हुलारा, हुलारा देवणहार आप अख्वाईआ। एका करे सच प्यारा, ब्रह्मण्ड वण्ड वंडाईआ। एका नेत्र नैण उग्घाड़ा, किरन किरन रूप वटाईआ। एका इक्क नाल करे प्यारा, एका इक्क इक्क सोभा पाईआ। एका रवि ससि उज्यारा,
एका सूरज चन्द रुशनाईआ। एका मंडल मण्डप दए सहारा, एका गगन गगनंतर रूप धराईआ। एका इच्छया बण वरतारा, साची भिच्छया रिहा वरताईआ। एका हुक्म सच्ची सरकारा, शाह पातशाह आप सुणाईआ। भुल ना जाणा सुत दुलारा, सुत्तयां रैण ना कोई विहाईआ। तेरी सेवा लाए आप निरँकारा, साची सेवा दए समझाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी धारा, तेरा हिस्सा इक्क वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया तेरी भिच्छया विच समाईआ। आपणी इच्छया त्रैगुण धार, तेरी झोली पाइंदा। रजो तमो सतो कर उज्यार, साचा बन्धन आप बन्हाइंदा। पंचम करना इक्क प्यार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश भेव चुकाइंदा। विष्नूं करे सच प्यार, राज़क रहीम दया कमाइंदा। ब्रह्मा ब्रह्म करे उज्यार, पारब्रह्म साचा हुक्म सुणाइंदा। शंकर वेखे इक्क अखाड़, जो घड़या भन्न वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे तेरा घर वसाइंदा। सुत दुलारे तेरा वसे घर, सो पुरख निरँजण आप वसाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, त्रैगुण एका वण्ड वंडाईआ। पंज तत्त घाड़न देवे घड़, घड़न भन्नणहार आप अख्वाईआ। करे खेल नरायण नर, नर हरि आपणा रूप वटाईआ। तेरा भण्डार देवे भर, ख़ाली दर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण मेला पंज तत्त चेला, विष्न ब्रह्मा शिव सुहाए वेला, साचा हुक्म आप सुणाईआ । विष्न उपजा विश्व धार, पुरख अबिनाशी आप उपाया। ब्रह्मा करया ब्रह्म पसार, पारब्रह्म प्रभ घर वसाया। शंकर करे खेल न्यार, धूंआँधार वण्ड वण्डाया। तिन्नां विचोला बण निरँकार, आपणा बन्धन पाया। शब्द ढोला एका वार, साचा सोहला आप सुणाया। सो पुरख निरँजण मीत मुरार, हँ तेरी सेव कमाया। सोहँ रूप बणे सर्ब संसार, ब्रह्मा विष्न शिव भुल ना जाया। पुरख अबिनाशी वजाए सच्ची सच सतार, नाउँ निरँकारा आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वण्डण दए वण्डाया। साची वण्डण वण्डणहार, शब्दी सुत जणाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड कर पसार, गगन मंडल उपाइंदा। लेखा जाणे रवि ससि सतार, रूप अनूप आप वखाइंदा। आपणी आसा आपे देवे वर आपे बण वरतार, आपे हवन हवनी सेव कराइंदा। आपे सुगंधी करे अपर अपार, वासना गंदी ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द विचोला इक्क रखाइंदा। शब्द विचोला बण मलाह, त्रैगुण सेवा आप कमाईआ। पंज तत्त मीता दए सलाह, सालस आपणा नाउँ धराईआ। साबत सूरत ल्ए बणा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। घाड़न घड़त ल्ए घड़ा, घड़नहार दिस ना आईआ। साची मूर्त ल्ए चिता, भेव कोए ना पाईआ। नार पुरख रूप वटा, नारी नर सेव कमाईआ। आपणा दरस आप करा, दरसी हिरस गंवाईआ। निरगुण बन्धन निरगुण फाह, निरगुण वेख वखाईआ। निरगुण कट्टणहारा फाह
आपणा ज़ोर बल दए वखा, जोबन आपणा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत दए सलाहीआ। शब्द सलाही साचा रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाइंदा। त्रैगुण सेजा बणे पलँघ, पंज तत्त घाड़न घड़त घड़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव मंगण मंग, चरन दुआरे सीस झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी देवे वस्त अगम्म, देवणहारा दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख आपणा खेल आप खिलाइंदा। विष्नूं खेल हरि करतार, ब्रह्मा धार जणाईआ। शंकर फिरे वारो वार, त्रै त्रै लेखा वेख वखाईआ। हथ्थ त्रिसूल खुलड़े केस भस्म भबूती ख़ाक छार, चरन धूढ़ मस्तक छाहीआ। ब्रह्मा ब्रह्म करे विचार, पारब्रह्म तेरा खेल न्यार, तेरा जल्वा नूर ज़हूर रूप रंग रेख नज़र कोई ना आईआ। विष्नूं लाए सच दरबार, दोए जोड़ करे निमस्कार, तेरा दर सच्चा दरबार, हउँ सेवक बैठा सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी करे प्यार, एका बख्शे चरन सहार, चरन कँवल वडी वड्याईआ। आदि रचना तेरा अखाड़, पुरख अबिनाशी बणया साचा लाड़, अश्व घोड़े चढ़या सच्चा शहिनशाहीआ। शाहो भूप बण साचा राणा, देवणहारा धुर फ़रमाना, आपणा भाणा रिहा मनाईआ। सचखण्ड निवासी एका तख्त सुहाना, सीस ताज इक्क टिकाना, दूसर दिसे ना कोए शाहीआ। पंचम मुख आप सलाहना, पंज तत्त करे परवाना, एका देवे निरगुण दाना, दाता दानी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण दए समझाईआ। गुण समझाए गुण निधान, गुणवन्ता गुण कहिण ना जाईआ। साचे सुत तेरे हथ्थ फड़ाए इक्क निशान, सति सतिवादी आप वखाईआ। पुरख अबिनाशी बणया साचा काहन, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। ब्रह्मण्ड वखाए तेरा मकान, जेरज अण्ड तेरी वण्ड वंडाईआ। उत्भुज सेत्ज तेरी खाण, पारब्रह्म एका एक दरसाईआ। मेरा नाउँ तेरा ज्ञान, मेरा ध्यान तेरी शहिनशाहीआ। मेरा हुक्म तेरा फ़रमान, तेरा फ़रमान ब्रह्मा हरि जस गाईआ। तेरा लेखा लिखे आप भगवान, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप जणाईआ। आपणा रूप जणाए नरायण, निरगुण दया कमा। तेरा खुल्हाए एका नैण, एका नूर दए दरसा। तूं मन्नणा साचा कहिण, कहिणा भुल कदे ना जा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा भण्डारा दए भरा। शब्द भण्डारी तेरा भरना भण्डार, हरि साचा दया कमाईआ। चार खाणी कर त्यार, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड तेरे रंग रंगाईआ। चार बाणी बोल जैकार, आपणी धार दए सुणाईआ। लक्ख चुरासी कर पसार, इक्क इक्क नाल दए बंधाईआ। निरगुण वण्ड करे अपार शब्द दो धार, एका एक दए वड्याईआ। मन मति बुध कर पसार, पंज तत्त बन्धन आपणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत तेरा बंस
दए बणाईआ। बंस बणाए तेरा बंस, सो पुरख निरँजण दया कमाया। विष्नूं विश्व बणाए अंस, आप आपणा वेस धराया। त्रैगुण तेरा सोहे सरबंस, पंज तत्त साचा मेल मिलाया। रूप धराए आप सहँस, सहँसर लेख ना कोए लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप लिखाया। साचा लेखा श्री भगवाना, आपणा आप जणाईआ। लक्ख चुरासी कर प्रधाना, तेरे रंग रंगाईआ। तेरा नाद वजाए तराना, साचा राग आप सुणाईआ। काया मन्दिर इक्क मकाना, एका गुण दए समझाईआ। नौ दुआरे खोल्ह दुकाना, जगत वासना दए भराईआ। सचखण्ड अंदर थिर घर खेल महाना, तख्त निवासी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप वखाईआ। आपणी धार पंज तत्त, तत्व तत आप बणाइंदा। निरगुण रूप ब्रह्म मति, ब्रह्म आपणा खेल खिलाइंदा। नाम निधाना बीजे आपणे वत, अमृत मेघ आप बरसाइंदा। आपणी दात धीरज जत, सति सन्तोख आप भराइंदा। आपणा मेल वखाए साचा हठ, साचा बन्धन इक्क बंधाइंदा। आपणा नूर वखाए लट लट, जोती नूर डगमगाइंदा। तेरा करे पूरा घाट, साची वस्त झोली पाइंदा। तेरी आपे वेखे वाट, तेरा उठ उठ राह तकाइंदा। तेरा स्वांग रचे नटूआ नाट, स्वांगी आपणा स्वांग वखाइंदा। तेरी सुहाए साची खाट, आसण सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। शब्द सुत खुल्हणा भेत, हरि साचा आप खुल्हाईआ। तेरा नाद चार वेद, ब्रह्म वेता आपे गाईआ। चार मुख अठ्ठे नेत्र नर नरायण ल्ए पेख, निउँ निउँ सीस जगदीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार चार वण्ड वंडाईआ। चार चार वण्ड वण्डणहार, एका रंग समाया। चार वेद कर त्यार, चारे खाणी झोली पाया। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आप सुणाया। चारे दिशा हो उज्यार, साची कूट फोल फोलाया। चारे वरनां दए सहार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप आपणा खेल खिलाया । चारे जुग बण वरतार, साचा नाम दए वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे साचा हुक्म आप सुणाया। हुक्म सुणना धुर फ़रमाना, धुर फ़रमानी आप जणाइंदा। सचखण्ड निवासी थिर घर वखाए तेरा इक्क मकाना, महमान तेरा रूप जणाइंदा। सच बणाए इक्क मयख़ाना, चरन चरन आप सुहाइंदा। विष्नूं मंगे मंग महाना, अग्गे आपणी झोली डांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताइंदा। विष्नूं मंगे वस्त अनडिठ, नज़र नैण कोए ना आईआ। मेरे अन्तर तेरी तृख, मेरी तृष्ना कवण बुझाईआ। पा साची एका भिक्ख, हउँ एका मंग मंगाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आप वण्डाए आपणा हिस, साची वस्त आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नैण नैण टपकाईआ। नैण
नैण हरि टपकाया, टपके साचा नूर। नूर नूर नज़री आया, शाह पातशाह साचा ज़हूर। ज़हूर ज़हूर आप प्रगटाया, नाद अनादी वजाए तूर। तूर तूर आप सुणाया, नज़री आया जो वसे दूर। विष्नूं निउँ निउँ सीस झुकाया, तूं सर्ब कला भरपूर। मेरी झोली दे भराया, मैं लैणी वस्त ज़हूर। तेरा विछोड़ा मोहे सताया, मेरा तुट्टा माण ग़रूर। मैं आपणा काया कोट किला बणाया, अंदर रक्ख आपणा नूर। तेरा नूर मेरा नूर करे रुशनाया, मेरी आसा मनसा पूर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाते सूर सूर। सूरबीर हरि दया कमाइंदा, आपणे नेत्र एका मार उछाल। प्रेम रस धार टपकाइंदा, विष्नूं दए जाम प्याल। विष्नूं अंदर ना आप टिकाइंदा, होया हाल बेहाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल बेमिसाल। विष्नूं अंदर अमृत रस, सो पुरख निरँजण आप भराया। विष्न करे बस बस, कतरा अंदर रहिण ना पाया। हरि पुरख निरँजण आपणा चरन सीस दिता झस्स, इक्क इक्क हिस्सा आप वण्डाया। एका हिस्सा आपणे चरनां हेठां दिता धस, जल बिम्ब बिम्ब रूप वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नेत्र नीर आपणी धार दए वहाया। हरि का नीर जल बिम्ब, सिन्ध सागर रूप वटाईआ। हरि की इच्छया सुरपति इन्द, इन्द्रासण सोभा पाईआ। हरि दाता गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। दीन दयाल सदा बख्शंद, ब्रह्मा सुत ल्ए उठाईआ। आत्म परमात्म मेटे चिन्द, बाल ब्रह्म ब्रह्म रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रूप दए दरसाईआ। ब्रह्म सरूप पारब्रह्म जणाया, भेव अभेदा खोल्ह। आपणा नूर आप प्रगटाया, आपे वसणहारा आपणे कोल। आपणा पर्दा आप उठाया, आपणे मन्दिर आपे बोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तोले एका सच्चा तोल। तोले तोल बण बण तोला, तोलणहारा दया कमाईआ। सच भण्डार एका खोल्हा, पुरख अबिनाशी रिहा वरताईआ। चरन कँवल कँवल चरन ब्रह्म वेता ब्रह्म मौला, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। तेरा अमृत मेरा कँवला, विष्नूं तेरी वड वड्याईआ। हउँ तुध बिन होया बवला, सांतक सांत ना कोए कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त इक्क वरताईआ। साची वस्त वस्त अमोलक, ब्रह्म वेता मंग मंगाइंदा। मेरी भरनी एका गोलक, ख़ाली फेर ना कोए कराइंदा। आपणा नाम वजाउणी साची ढोलक, तार सतार ना कोए रखाइंदा। मैं सुणया तूं सुणाएँ अनबोलत, लिखण पढ़न विच ना आइंदा। तूं आदि जुगादि सदा अडोलत, अडुल्ल आपणा नाम रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ सेवक मंग मंगाइंदा। देवे वर दातार, आप आपणी दया कमाइंदा। आपणा रंग रंगे करतार, कुदरत तेरी खेल खिलाइंदा। तेरी जोत कर उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा।
तेरा ब्रह्म करे पसार, पारब्रह्म वण्ड वंडाइंदा। तेरी जोती हो उज्यार, घट घट भाण्डे आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दाता आप हो जाइंदा। दाता देवे साचा दान, दानी आपणी दया कमाईआ। ब्रह्मे तेरा एका माण, निवण सो अक्खर रिहा समझाईआ। मेरा नाद तेरा गान, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। मेरी धूढ़ तेरा अशनान, तेरा अशनान शंकर धार वहाईआ। शंकर धार खेल महान, लोकमात ल्ए प्रगटाईआ। एका जल होए महमान, महबख़ाना आप समझाईआ। जल बिम्ब करे परवान, आप आपणे विच समाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गाउणा गान, भुल कदे ना जाईआ। मेरा रूप ना कोए निशान, श्री भगवान कह कह आपणा वक्त लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता साचा वर, साची वस्त आप वरताईआ। ब्रह्मे पाया वर हरि घर, वस्त अमोलक आपणी गोद रखाइंदा। तूं भण्डार दिता भर, कवण धारा बण वरताइंदा। ना पुरख ना दिसे नारी नर, जोड़ जोड़ ना कोए जुड़ाइंदा। किसे बिध अंदर जावां वड़, आपणी बणत ना आप बणाइंदा। किरपा कर मेरे गुर, शब्द सुत तेरा संग समाइंदा। अनन्द कारज मेरा आपे कर, अनन्द मंगल तेरा एका गाइंदा। मेरी गोदी आपणा रूप धर, बाली बुध्ध बाल शरमाइंदा। पुरख अबिनाशी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। त्रैगुण देवे एका वस्त वर, साची वस्त आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंदर बाहर आपे खड़, आपणा नूर आप दरसाइंदा। नूर नुराना जोबनवन्त, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। नर नरायण बणया कन्त, ब्रह्म सेजा आप हंढाईआ। आपे आपणा चढ़या रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। आप बणाई आपणी बणत, भेव भेद अभेद खुल्हाईआ। आपणा खेल खिलाया आदि अन्त, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। ब्रह्मे तेरे नाम वेखे मेरा रूप जीव जंत, जाग्रत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंत दए समझाईआ। एका मंत त्रैगण अतीता, त्रै त्रै मेला आप मिलाइंदा। तख्त निवासी ठांडा सीता, सचखण्ड दुआर सोभा पाइंदा। आपे जाणे आपणा कीता, दूसर अवर ना कोए समझाइंदा। आप चलाई आपणी रीता, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाइंदा। धुरदरगाही बणया मीता, मित्र प्यारा आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप चलाइंदा। साचा मार्ग चले राह, रैहबर हरि हरि आप चलाईआ। निरगुण निरवैर बण मलाह, साचा बेड़ा आप उठाईआ। शब्दी सुत दए सलाह, विष्न ब्रह्मा शिव समझाईआ। त्रैगुण मेला मेल मिला पंज तत्त करे कुड़माईआ। मन मति बुध विच टिका, नौ दुआरे खोल्ह वखाईआ। घाड़त घड़न ल्ए वटा, घर घर विच रूप वटाईआ। डूँग्घी कंदर पर्दा पा, आपणा मुख छुपाईआ। आपणा मार्ग आपे ला, आपे होए सहाईआ। ईड़ा पिंगल बहाए आपणे थाँ, सुखमन एका मुख भवाईआ। नाभी कँवल अमृत
आप भरा, विष्न ब्रह्मा दए वड्याईआ। नाद धुंन आप सुणा, शब्दी सुत आप मिलाईआ। बजर कपाटी पर्दा लाह, साचा घर वखाईआ। आत्म सेजा आप सुहा, ब्रह्म रूप वटाईआ। ब्रह्म मेला सहिज सुभा, पारब्रह्म बख्शे सच सरनाईआ। जोती जोत जोत जगा, जोती जाता करे रुशनाईआ। वासना खोटी दए कढा, पंज तत्त ना करे लड़ाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्का, आसा तृष्ना नेड़ ना आईआ। साचा मार्ग दए वखा, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। सोहँ रूप आप धरा, लक्ख चुरासी ल्ए बणा, घट घट अंदर डेरा ला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जोत डगमगा, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। आदि निरँजण सच्चा शाह, पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी वणज कराईआ। लक्ख चुरासी वणज वणजारा, साचा हट्ट खुल्हाइंदा। ब्रह्मा शिव विष्न दए सहारा, साचा हुक्म सुणाइंदा। करे कराए आपणी कारा, भेव कोए ना पाइंदा। साचे सुत तेरा दरबारा, लोकमात खुल्हाइंदा। चरन धूढ़ बख्शे इक्क सहारा, धरनी धौल जल बिम्ब आप टिकाइंदा। धौल रूप करे करतारा, दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हिस्सा आप वंडाइंदा। साचा हिस्सा धरनी वण्ड, धरत धवल वण्ड वंडाईआ। आपे करे खण्ड खण्ड, ब्रह्मण्ड बेपरवाहीआ। आप उपजाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आपणी चाल चलाईआ। आपे दो जहानां रक्खे कंध, आपे पर्दा रिहा लगाईआ। आपे विष्न ब्रह्मा शिव सुणाए छन्द, आपे चारे वेदां ढोला गाईआ। आपे होए सद बख्शंद, बख्शणहार इक्क अख्वाईआ। आपे सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वण्डे वण्ड, हिस्सा हसरत दए मिटाईआ। आपे करे खण्ड खण्ड, खण्डा आपणा नाउँ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखे थाउँ थाँईंआ। थान थनंतर वेखणहार, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। सतिजुग बख्शे इक्क प्यार, चरन धूढ़ टिक्का लाइंदा। त्रेता द्वापर आए आपणी वार, द्वापर त्रेता रूप वटाइंदा। चरन कँवल दए सहार, चरन चरन ध्यान जणाइंदा। दोए दोए लेखा विच संसार, दो जहानां आप मुकाइंदा। कलिजुग करे खेल अपर अपार, चार चार बन्धन पाइंदा। चार वरन करे ख्वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारा आप समझाइंदा। शब्द दुलारा आप जगाया, कर किरपा हरि मेहरवान। सतिजुग साचा तेरी झोली पाया, देवे एका दान। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाया, त्रैगुण नाल होई प्रधान। पंज तत्त तेरा हथ्थ वटाया, मिल्या हाणी हाण। साचा नाम इक्क जपाया, सोहँ शब्द श्री भगवान। ब्रह्म लेखा आप लिखाया, आपे खोल्हे सच दुकान। साची वस्त विच टिकाया, आप वरताए दो जहान। लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाया, भुल ना जाणा बण नादान। सतिजुग साचा राह चलाया, मार्ग वेखे आप निगहबान। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे शब्दी दान। सतिजुग शब्द मिल्या मेला, सति सति नाम रखाया। पुरख अबिनाशी पाया सज्जण सुहेला, घर साचे वज्जे वधाया। लड़ छुट्टा इक्क अकेला, दोए दोए मंग आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे सुत आप उठाया। साचे सुत सुणया संदेसा, हरि साचे आप जणाया। विष्न ब्रह्मा शिव लिख्या लेखा, लिख्या लेख ना कोए मिटाया। चारे जुग करन आए आदेसा, निउँ निउँ सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म शब्द हथ्थ फड़ाया। शब्द हथ्थ दिती डोर, चारे जुग बन्धन पाईआ। दो जहानां वेखां तेरी तोर, आउणा जाणा सदा चाँईं चाँईंआ। तेरा चलदा वेखां घोड़, कवण कूट रिहा दौड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त तेरे हथ्थ फड़ाईआ। शब्द हुक्म साचा पाया, होया वड बलवान। सतिजुग आपणे दर बहाया, देवे धुर फ़रमान। जीवां जंतां मार्ग इक्क चलाया, एका जपणा राम भगवान। साची वण्डण वण्ड वण्डाया, करना मेल विच जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार साचा माण। सतिजुग पल्लू गल विच पा, निउँ निउँ करे निमस्कार। एका देणी सच सलाह, लक्ख चुरासी इक्को जेहा ना दिसे प्यार। मैं इक्क इकल्ला की सकां समझा, प्रभ का भेव बेअन्त बेशुमार। मैं बाली बुध भेव ना जाणा रा, मेरे अन्तर आए ना कोए हँकार। तूं रहिमत मेरे उप्पर आप कमा, हउँ मंगां दर भिखार। आपणा बल मेरे नाल मिला, तेरे दर बणां दरबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए जाणी जाण। सतिजुग मंगे एका मंग, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। मैं इक्क इकल्ला किस तरां चढ़ावां रंग, मेरी पेश कोए ना जाईआ। लक्ख चुरासी नाल प्रभ का संग, घट घट अंदर बैठा आसण लाईआ। मोहे मंगी एका मंग, त्रैगुण वस्त हरि वरताईआ। सतो विष्नूं लाई अंग, रजो ब्रह्मा ल्ए प्रनाईआ। तमो घर घर वजाए मृदंग, जांदे राही ल्ए भुलाईआ। करया खेल सूरे सरबंग, आसा तृष्ना नाल रखाईआ। अंदर पर्दा रक्खया कंध, भेव अभेद छुपाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार बणाया मलंग, आपणा डौरू रहे वजाईआ। मैं लक्ख चुरासी किस बिध सुणावां तेरा छन्द, तेरी महिमा कवण मुख गाईआ। तेरा खेल तुध बिन चले ना विच वरभण्ड, भंडी करे सर्ब लोकाईआ। तूं आपणा करया खेल अखण्ड, मैं वेखां चाँईं चाँईंआ। मैं नार दुहागण तुध बिन होई रंड, मेरे कन्त घर आउणा चाँईं चाँईंआ। मैं सति सन्तोख दी सेज वछावां पलँघ, उप्पर तेरा नूर लवां टिकाईआ। फिर पा गलवकड़ी लग्गां अंग, आपणा दुखड़ा देवां सुणाईआ । तेरे नाल मिल के होवां ना भंग, सैभं तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचे शब्द तेरी ओट तकाईआ। शब्द सूरा बण
बलकारा, त्रै त्रै खेल खिलाइंदा। आपणा करां खेल अपारा, आपणा मेल मिलाइंदा। लोकमात जीव जंत करां पसारा, ब्रह्म जोत पारब्रह्म आपणा रंग रंगाइंदा। घर विच मन्दिर घर उज्यारा, सच नगारा इक्क वजाइंदा। तेरे अन्तर लवां अवतारा, लोकमात फेरा पाइंदा। अनक गुण मेरा नाउँ निरँकारा, अठ्ठां तत्तां खेल खिलाइंदा। अठ्ठ तत्त रूप धरां अठारां वारा, एका आठा जोड़ जुड़ाइंदा। आपणी धरनी कर पसारा, आपणा धौल वेख वखाइंदा। आपणे जल दए हुलारा, आपणा बिम्ब रूप वटाइंदा। आपणा गढ़्ह बणा मनारा, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा संग निभाइंदा। सतिजुग तेरा बणे संगी, सगला संग आप रखाईआ। आपणा नूर आपणी जोत ना करे नंगी, पंज तत्त विच छुपाईआ। करे खेल बहु बहु रंगी, रंग रंगीला साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए खिलाईआ। सतिजुग पुच्छे शब्द गुर, एका भेव खुलाउणा। कवण रूप जग आएँ तुर, कवण वेस वटाउणा। कवण चढ़ें साचे घुड़, कवण कूटे फेरा पाउणा। कवण निभाए लग्गी तोड़, कवण वेला वक्त सुहाउणा, कवण तुट्टी देवे जोड़, आपणा बन्धन एका पाउणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण आप वखाउणा। गुण जणाए दयावान, आपणी दया कमाईआ। वार अठारां धरे रूप श्री भगवान, तेरे हथ्थ नाल हथ्थ मिलाईआ। खेले खेल समरथ दो जहान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। ब्रह्मा सुत करे परवान, सनक आपणा संग रखाईआ। बराह रूप होए आप मेहरवान, यज्ञै पुरष आपणी धार चलाईआ। हाव ग़रीव इक्क निशान, नर नरायण खेल खिलाईआ। कपल मुन हो प्रधान, दत्ता त्रै दए वड्याआ। रिखव देव करे परवान, पृथू आपणा खेल खिलाईआ। मत्तस मारे आप ध्यान, जल बिम्ब दए वड्याईआ। कछप होए निगहबान, आपणा भार आप उठाईआ। औखध वेखे मार ध्यान, धनंतर फोल फोलाईआ। मोहणी रूप इक्क निशान, हँसा करे सच पढ़ाईआ। बावन खेल श्री भगवान, बलधारी आप कराईआ। नर सिँघ बणे सूर बलवान, भेव अभेद आप जणाईआ। हरी हरि हो मेहरवान, गज आपणी गोद बहाईआ। नर नरायण खेल महान, बाल बाला ल्ए उपजाईआ। तेरा सीस आपणे चरन करे परवान, आपणा राज सचखण्ड निवासी आपणे हथ्थ रखाईआ। रहिण ना देवे तेरा फेर निशान, पारब्रह्म प्रभ मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाउणा, शब्दी शब्द नगार। त्रेता आपणे दर बहाउणा, करे सच प्यार। साचा हुक्म आप सुनाउणा, मन्नया जाए विच संसार। लोकमात वेस वटाउणा, प्रगट होए गुर अवतार। आपणा रंग आप जणाउणा, ब्रह्म पारब्रह्म पसार। परस राम खेल आप बणाउणा, आपे पारस परसे बण सुन्यार। सच कुठाली एका ताउणा, जोती जोत लाए इक्क अंग्यार। रूप
अनूप आप धराउणा, आपे होए राम अवतार। धुर फ़रमाना आप सुनाउणा, चार कुण्ट इक्क जैकार। दोए दोए खेल आप वखाउणा, पुरख अबिनाशी खेल अपार। तेरा लहिणा आपणे घर रखाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। त्रेता उतरे आपणे घाट, आपणा लेखा आप मुकाईआ। द्वापर आए आपणी वाट, साचे घाट आप बहाईआ। लेखा जाणे पुरख समराथ, शब्द शब्दी गुण वखाईआ। एका नाद साची गाथ, पंज तत्त करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख लिखाए वेद व्यास, ब्यास आपणा रूप वटाईआ। वेद लेखा बेआस, बेआस रूप समाया। ब्रह्मा कर ब्रह्म प्रकाश, नारद रंग रंगाया। सुरस्ती होई दासी दास, निउँ निउँ सीस झुकाया। एका मंडल एका रास, एका नाच नचाया। एका गोपी एका काहन, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोए दोए लेखा आप बंधाया। दोए दोए लेखा बन्धन पा, निरगुण आपणा खेल आप खिलाइंदा। कान्हा कृष्ना रूप धरा, एका बंसरी नाम वजाइंदा। मकंद मनोहर लक्खमी नरायण नाम धरा, साची रास रचाइंदा। साची सख़ीआं मंगलाचार आप करा, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। अन्तिम लहिणा देणा मुक्या विच संसार, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। एका शब्द एका वार, अठ्ठ दस आपणी धार आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग भेव आप खुल्हाइंदा। द्वापर उतरया पार, शब्द आपणा खेल खिलाइंदा। परवरदिगार अग्गे करे निमस्कार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। तेरा कलिजुग आए मेरे दुआर, मैं नेत्र नैणां दरस पाइंदा। ओहदे हथ्थ तत्त अंग्यार, चारों कुण्ट ख़ाक उडाइंदा। उच्ची कूक करे पुकार, आपणा ढोला आपे गाइंदा। मैं होया ख़बरदार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। कलिजुग हुक्म सच वरतारा, सो पुरख निरँजण आप वरताईआ। शब्दी शब्द शब्द हुलारा, शब्दी शब्द खेल खिलाईआ। कलिजुग मंगे मंग दुआरा, ढह ढह पए सरनाईआ। मैं रहिणा दिन थोड़े चारा, मेरी आरजा कोई ना सके मिटाईआ। मैं जोद्धा सूरबीर बलकारा, तिन्न जुग सुत्ता रिहा ना लई मात अंगड़ाईआ। अन्तिम आई मेरी वारा, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। तिन्न जुग जो बणदा रिहा विभचारा, मैं दयाँ रंग चढ़ाईआ। मेरे अंदर वड़या आप निरँकारा, हँकार मोह विकार मेरी झोली पाईआ। मेरी इच्छया कीआ शंगारा, सोला इच्छया पूर कराईआ। मेरा वज्जे झूठ नगारा, चारों कुण्टां दयाँ सुणाईआ। मैं बण के आया साचा लाड़ा, लक्ख चुरासी लवां प्रनाईआ। मैं लुट्टां दिन दिहाढ़ा, आपणा बल रखाईआ। तिन्न जुग कढदे गए साधां सन्तां अग्गे हाढ़ा, मैं साध सन्त फड़ फड़ अग्गे लवां लगाईआ। पंज तत्त बहत्तर नाड़ा होए ख़बरदारा, मैं एका हुक्म चलाईआ। मेरा पासा आवे ना हारा, शाह पातशाह सीस झुकाईआ। मेरे
हथ्थ इक्क नगारा, मैं दो जहानां दयाँ वजाईआ। मैं मल्लया धुर दरबारा, अन्तिम लेखा देणा समझाईआ। मैं मंगया वर बण भिखारा, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाईआ। वाह वाह कलिजुग मंगी मंग, सति सतिवादी झोली भराइंदा। तेरे हथ्थ मेरा मृदंग, तेरा नाद ना कोई वखाइंदा। लोआं पुरीआं खण्ड ब्रह्मण्ड पाउणी वण्ड, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। सभ दी नंगी करनी कंड, सीस ताज ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म हरि सुणाइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, धुर धुरबारी आप सुणाइंदा। तिन्न जुग ना वरत्या भाणा, चौथे जुग खेल खिलाइंदा। गुर अवतारा देंदा रिहा धुर फ़रमाना, हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा। कलिजुग अन्तिम रक्खां तेरा माणा, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा पन्ध आप मुकाइंदा। तेरा पन्ध मुकणा छेती, सतिगुर पूरा आप मुकाईआ। तेरी वेखे लक्ख चुरासी खेती, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। तिन्न जुग बणदा रिहा भेती, आपणा रूप रूप विच छुपाईआ। साध सन्तां करदा रिहा हेती, नित नवित दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग उठया वड बलधार, दोए जोड़ करे निमस्कारा। तूं साहिब सच्चा दातार, हउँ बणया दर भिखारा। एका देणा वर अपार, तूं वर देवणहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बोध ज्ञान तेरा भण्डारा। बोध ज्ञान पहला घाट, कलिजुग चरन लग्गण ना पाईआ। मैं तक्कदा रिहा तेरी वाट, तेरा विछोड़ा सहि ना सकां राईआ। तूं वण्ड वण्ड खेल करदा रिहा चौदां हाट, चौदां लोक तेरी कुड़माईआ। तूं स्वांग रचदा रिहा बण बण नटूआ नाट, आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आपणा नूर मेरे नाल रलाईआ। तेरा नूर मेरा रंग, आपणी दया कमा। पंज तत्त नच्चणा बण मलंग, देणी सच सलाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म दे वरता। कलिजुग तेरा संग निभाउणा, शब्दी खेल खिलाईआ। पंज तत्त चोला आप हंढाउणा, रूप अनूप धराईआ। काला सूसा तन छुहाउणा, ईसा मूसा वेख वखाईआ। जगत नगारा इक्क वजाउणा, नाम निहाद दए वखाईआ। एका कलमा आप पढ़ाउणा, अक्खर आपणा आप दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ईसा मूसा तेरे नाल मिलाईआ। ईसा मूसा मात उपजाउणा, तेरा सगला संग निभाए। साचा कलमा आप सखाउणा, नबी रसूलां आप सिखाए। साचे मार्ग आपे पाउणा, आपणी वण्ड आपे पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी वण्ड आप वण्डाए। धुर दी वण्डे वण्ड करतार, ईसा मूसा खेल खिलाईआ । तेरा मेरा ना होए उधार, तेरा कर्ज़ा रहे ना
राईआ। करे खेल अपर अपार, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। इक्क मुहम्मद दए सहार, अहिमद आपणा नूर जणाईआ। इक्क सुणाए सच्ची गुफ्तार, चार कुण्ट फेरा पाईआ। चार जुग दए अधार, चार यारी नाउँ धराईआ। उच्ची कूक जाए पुकार, आलमीन दए सुणाईआ। मेहरवान मिहबान बीदो सांझा यार, ऐनलहक हक जणाईआ। हकीकत वेखे परवरदिगार, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। हक मुकामे खोल्ह किवाड़, सच सिँघासण दए सुहाईआ। आपे करे आपणी कार, अछल अछल्ल बेपरवाहीआ। कलिजुग तेरा पन्ध आप दए निवार, बण पान्धी सच्चा माहीआ। चार लक्ख बत्ती हज़ार, तेरी उमर आरजू करे पार, तेरा भार ना कोई उठाईआ। पुरख अबिनाशी खेल करे अपार, निरगुण निरगुण ल्ए अवतार, निहकलंक जोत करे रुशनाईआ। एका मन्त्र सुणाए आपणी वार, सचखण्ड दुआरे मारे आवाज़ एका वार, दूसर दर ना कोई पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा रंग वखाईआ। नानक निरगुण नाम धरा, पंज तत्त खेल खिलावना। पुरख अकाल बेपरवाह, साचा मृदंग नाम वजावना। मन्त्र नाम सति दृढ़ा, सचखण्ड दुआरा आप सुहावना। आपे बख्शे चरन ध्याँ, नूरी जल्वा आप वखावना। नैनन नैण दरस दरसा, साची मंडल रास रचावना। गोपी काहन बण बेपरवाह, नानक अंगी कार आप करावना। आपणी गोद आप सुहा, आपे ख़ुशी मनावना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप वखावना। साचा मार्ग आप लगावना, आपणा पर्दा दए उठा। चौथे जुग तेरा संग निभावना, करे किरपा बेपरवाह। आपणी कन्नी नाल बंधावना, पल्लू आपणा नाम फड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाह। एका खेल सच्ची सरकार, जाग्रत जोत करे रुशनाईआ। नानक देवे इक्क सहार, प्रभ सच्चा बेपरवाहीआ। वज्जदी रहे सदा सतार, तार सतार ना कोई हिलाईआ। अठ्ठे पहर इक्क दुआर, साचा मन्दिर सोभा पाईआ। वाह वाह मिल्या कन्त भतार, बण बण नारी ख़ुशी मनाईआ। एका तक्कया नूर उज्यार, दूसर दर ना कोई दसाईआ। एकँकार बोल जैकार, नाम सति करे पढ़ाईआ। करता पुरख मीत मुरार, विछड़ कदे ना जाईआ। निरभउ वसे सभ तों बाहर, भय अवर ना कोई रखाईआ। निरवैर करे खेल अपार, आदि जुगादि वेस वटाईआ। अजूनी रहत कर पसार, मेरी जोत इक्क रुशनाईआ। सैभं ना होवे आपणी वार, नित आपणा रूप दरसाईआ। आपणी किरपा भरया मेरा भण्डार, गुर प्रसादि मिली सच्ची वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा वेस वटाईआ। नानक निरगुण हरि उपाया, किरपा करे आप भगवान। आपणी जोत आप जगाया, आप उठाया सच निशान। एका अक्खर नाम पढ़ाया, चार वरनां करे ज्ञान। भेव अभेद आप खुल्हाया, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। एका दूजा मेल मिलाया, अंगद अमरदास कर
परवान। चौथे घर चौथा गुर सद्द बहाया, पंचम पंचम गुर कर प्रधान। शब्द अनादी नाद सुणाया, अगम्म अगम्मड़ा धुर फ़रमान। गुर गुर बन्धन एका पाया, पुरख अबिनाशी दो जहान। नाम नाम हरि छहबर लाया, अमृत बरखे निगहबान। हरि हरि मेला मेल मिलाया, हरिगोबिन्द करे ध्यान। हरिराय रंग समाया, जोती जोत जोत मेहरवान। हरिकिशना गोद सुहाया, तेग़ बहादर दिता दान। सुत दुलारा एका जाया, गोबिन्द आप पछाण। नानक निरगुण उठ उठ पुरख अबिनाशी तेरा दर्शन पाया, तेरे विटहो सदा कुरबान। तूं मेरा रूप लोकमात प्रगटाया, तेरा झुलदा रहे निशान। सच निशाना इक्क दरसाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप मेहरवान। सच निशान झुलाया, नानक गोबिन्द धार। साचा मन्त्र नाम पढ़ाया, गोबिन्द फतिह जै जै जैकार। कलिजुग जीव भेव ना राया, अन्तिम भुल्ले सर्ब संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करे आप विचार। आदि उपाया आदि पुरख, आदि आदि वडी वड्याईआ। जुगादि करे ना कोई हरख, चिंता सोग ना कोई रखाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग करदा आया परख, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग जुग करदा रिहा तरस, रहिमत आपणी आप कमाईआ। विष्न मिटी ना तेरी हरस, मित्र तेरा फेरा पाईआ। ब्रह्मा तेरा मुक्कया अजे ना बरख, तेरी चौकड़ी ना बीत बिताईआ। शंकर तेरी प्यास ना बुझी हवस, लक्ख चुरासी मात मुकाईआ। वेद पढ़ थक्के आपणी पढ़त, साचा ज्ञान ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ नौ चार जुग जुग गेड़ा आप भवाईआ। नौ नौ चार गेड़ दवाया, आप आपणा खेल आप करा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा आप लगाया, साचा हुक्म सुणा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वण्ड वण्डाया, लोकमात नाउँ रखा। चारे वरन भेख कराया, चारे बाणी आप पढ़ा। वार अठारां सतिजुग सेज हंढाया, अवतार आपणा रूप वटा। त्रेता द्वापर दोए दोए मेल वखाया, हँकारीआं दए सज़ा। शहिनशाह कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, ईसा मूसा कर नकाह। मुहम्मद आपणा भेद चुकाया, अल्ला राणी पल्ला आप फड़ा। नानक एका ढोला गाया, सृष्ट सबाई दए समझा। गोबिन्द ऊँचां नीचां आप मिटाया, कलिजुग जीव भुल्ले भरम भुलेखा सके ना कोई गवा। पुरख अबिनाशी अन्तिम वेस वटाया, करया खेल अगम्म अथाह। सतिजुग तेरे भगत आपणी गोद बहाया, गुर पीर सोए सन्त जगा। त्रैगुण मूल चुकाया, एका पल्लू हथ्थ फड़ा। इक्क अठारां बन्धन आप तुड़ाया, अठारां चरनां हेठ दबा। धुर फ़रमाना सर्ब सुणाया, वारो वार मात जगा। जिस ने भाणा मन्न वखाया, तिस दा होया आप सहा। जिस मुखड़ा मुख भवाया, तिस देवे अन्त सज़ा। जिस दुखड़ा आप मिटाया, तिस रोग ना सके सता। जिस आपणा सुख गंवाया, तिस सुख वखाए सच्चा शहिनशाह। कलिजुग अन्तिम
फेरा पाया, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। हरि का लिख लिख लेख ना किसे वखाया, बेअन्त बेअन्त बेअन्त सर्ब रहे सुणा। लोकमात जुग जुग गुर अवतार जगत अदालत रहे कमाया, धुर फ़रमाना नाम सुणा। सन्त विचोले नाल मिलाया, जगत वकालत रहे कमा। उच्ची ढोले रिहा गाया, रसना जेहवा रौला पा। मांबदौलत शब्द ना किसे वखाया, बिन लिखण पढ़न गंवा। गुरसिखां अंदर टिकाया, आप आपणा पर्दा लाह। तिस दा हिसाब ना किसे वेख वखाया, आपणा डौरू डंक गए वजा। सनक सनंदन सनातन सन्त कुमार रूप वटाया, ओह बैठा सेज विछा। जिस बराह रूप वटाया, सो धरनी हेठां सीस टिका। जिस हाव गरीव रूप वटाया, ओह चारों कुण्ट घोड़ा रिहा दौड़ा। जिस यज्ञै पुरष रूप वखाया, पुरख अबिनाशी खेल करा। नर नरायण भेव ना राया, जोती जोत कर रुशना। कपल मुन जिस समझाया, माता आपणी ज्ञान दृढ़ा। दत्ता त्रै आप उठाया, एका अक्खर आप पढ़ा। रिखव देव आप समझाया, आपणा मार्ग दए वखा। पृथू सेवा लाया, पृथ्मी मथे एका हुक्म सुणा। मतस्य बल धराया, जोती जोत ल्ए धरा। कच्छप एका भार उठाया, मन्दिरा पीठ टिका। धनंतर एका हिकमत दए जणाया, औखध वेखे दो जहान। मोहनी आपणा रूप धराया, भरम भुलेखा सभ नूं रिहा पा। हँस बण बण आपे गाया, आपणी चोग माणक मोती खा। नर सिँघ एका भगत प्रहिलाद तराया, दूजा सकया ना कोई गिरा। नर नरायण ध्रू बालक आप तराया, लक्ख चुरासी नज़र ना आए बेपरवाह। आपणा गज आप तराया, तन्दवा तन्द कटा। बल एका बावन गोद बहाया, पातालां विच दबा। पुरख अबिनाशी भेव किसे ना पाया, सारे गए सीस झुका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा भाणा रिहा वरता। जुग जुग भाणा वरताइंदा, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। जोती जोत जगाइंदा, ब्रह्म ब्रह्मण ल्ए उठा। आपणी घाल आप रखाइंदा, शब्द हुलारा इक्क रखा। क्षत्री आपणे रंग रंगाइंदा, परस राम मूल चुका। आपणा हुक्म आप वरताइंदा, जो घड़े आपणी हथ्थीं ल्ए भना। आपणा रूप आप वटाइंदा, दसरथ आपणा पिता बणा। राम रामा खेल खिलाइंदा, दसरथ बेटा जगत रक्खे ना। प्रगट हर घट नज़र किसे ना आइंदा, वसे सभनी थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाह। इक्क धन मारयां, मरे ना मोह हँकार। जिस लक्ख चुरासी पैज संवारया, सो खेल करे अपार। जुग जुग खेल करे आप निरंकारया, हुक्मी हुक्म वरते वरतार। धुर फ़रमाना इक्क सुणा रिहा, लोकमात कर विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी धार। त्रेता पार उतारनहारा, द्वापर रूप वटाईआ। कँवारी कन्या कर शंगारा, अंदर धार नूर धराईआ। वेद व्यासा सुत दुलारा, गोदी गोद वड्याईआ। एका देवे सच भण्डारा, आपणी दृष्ट आप जणाईआ। नारद सुत कर प्यारा, ब्रह्मा मेला
सहिज सुभाईआ। चारे वेदां बण लिखारा, बारां अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका भेव आप चुकाईआ। बारां अक्खर भेव न्यार, हरि हरि आपणा आप खुलाइंदा। पुराण पुराणी गाए वार, एका शब्द वार सुणाइंदा। भेव चुकावे ब्रह्मा ब्रह्म विष्न शिव दए सहार, भगवन्त आपणा रंग रंगाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। धुर फ़रमाना एका हरि, आदि जुगादि सुणाईआ। कान्हा कृष्ना रूप धर धर, आपणे बल दए वड्याईआ। चारों कुण्ट आपणा आप वेखे खड़ खड़, चौदां लोक रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। खेल अवल्ला हरि निरँकारा, आपणा आप कराइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां सोलां कला कर पसारा, साची धार चलाइंदा। आपे वसे सभ तों बाहरा, भेव कोई ना पाइंदा। जुगा जुगन्तर साची कारा, करता पुरख आप कराइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जुग घलदा रिहा अवतारा, हुक्मे अंदर आप घलाइंदा। त्रिलोकी नाथ त्रिलोकी दए सहारा, तिन्नां लोआं वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा भेव अभेद अवल्ला, आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग खेल करया इक्क इकल्ला, सच महल्ला दए वसाईआ। सच संदेस एका घल्ला, एका हुक्म नाम मंनाईआ। सच सिँघासण एका मल्ला, सच सच बे ग़म बेपरवाहीआ। आपणे नूर आपे रला, जोती जल्वा वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, ईसा मूसा आप जणाइंदा। एका नूर दो जहाना, नूर नुराना डगमगाइंदा। सर्ब जीआं दा एका दाना, दूसर अवर ना कोई वखाइंदा। मन हँकार बिस्मिल कराना, साची बिस्मिल आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेस इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा देणा धुर फ़रमाना, मुहम्मद मुहम्मदी दए जणाया। चार जुग दा एका बाणा, एका एक कराया। एका रहिमत इक्क रहिमाना, एका बालम सच्चा ख़ुदाया। एका ताजीम एका गाणा, अज़ीमुलशान आप पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हुक्म आप चलाया। ईसा मूसा संग मुहम्मद, अञ्जील कुरानां करे पढ़ाईआ। लेखा चुक्या ना अन्त कन्त भगवन्त, निउँ निउँ बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रूप आप वटाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद, अभुल आप भुलाया। नानक निरगुण चाढ़ी रंगत, निरवैर खेल खिलाया। गोबिन्द तेरा बणया मंगत, साची वस्त हरि वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाया। एका गुण हरि का नाउँ, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काउँ, जो जन रसना जेहवा गाईआ। चार वरन नानक
गोबिन्द मनाणा फड़ फड़ बाहों, सोया कोए रहिण ना पाईआ। करे प्यार जिउँ बालक माउँ, पिता पूत मेल मिलाईआ। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, चरन दुआरा साचा थाउँ इक्क समझाईआ। सदा देवे ठंडी छाउँ, बरन वरन ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाईआ। एका गुण आप समझाया, परम पुरख करतार। विष्नूं तेरा राह वखाया, जुग जुग बण सेवादार। ब्रह्मे तेरा पारब्रह्म रंग रंगाया, ब्रह्म ब्रह्म कर पसार। शंकर तेरा खेल वखाया, अन्तिम देणा सर्ब सँघार। कलिजुग निउँ निउँ सीस झुकाया, अन्तिम रोवे ज़ारो ज़ार। एका मंग दर तेरे मंग मंगाया, कर बख्शिश बख्शणहार। मैं अनपढ़ लेखा लिख ना कोई वखाया, लिख सका ना बण गंवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सर्ब प्यार। शंकर सिर हरि रक्खया हथ्थ, आपणी दया कमाईआ। चित्रगुप्त विच्चों कीता वक्ख, जिस हथ्थ लेखा दए फड़ाईआ। राए धर्म करे उतप्त, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, बचया कोई रहिण ना पाईआ । राए धर्म हरि सरनाई गया ढट्ठ, पुरख अबिनाशी मेरा घर कोई नज़र ना आईआ । किरपा कर एका वर दे समरथ, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। पारब्रह्म साची वस्त झोली देवे घत्त, अठारां कुंड पर्दा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी रक्खे माण वड्याईआ। अठारां कुण्ड झोली पाया, मेरे मन शात ना आईआ। शंकर मार मार होया तिहाया, मेरी तृष्ना कवण बुझाईआ । की तेरे दर ते मंगण आया, मेरी भुक्ख मिट ना जाईआ । मैं सुणया तूं बेपरवाहया, ख़ाली हथ्थ मुड़ कोए ना जाईआ । निउँ निउँ तेरे चरन धर सीस झुकाया, मेरे साहिब दे वड्याईआ। पुरख अबिनाशी एका वार सिर हथ्थ रखाया, साचा हुक्म दए सुणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरा घाटा ना पूर कराया, तेरी हरस हरस विच मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम तेरा बाटा दए भराया, दस कुण्ड नाल रलाईआ। अठाई कुण्डां ल्ए भराया, गुर दस देण ग्वाहीआ। बचया कोई रहिण ना पाया, जिस भुलया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अदालत ल्ए कराईआ। आदि सुणाया धुर फ़रमाना, विष्न ब्रह्मा शिव उठाईआ। त्रैगुण दिता इक्को दान पंज तत्त निशान, लक्ख चुरासी कर परवान। चार वेद करन ज्ञान, चारे खाणी मिले माण। चारे बाणी कर प्रधान, चारे जुग कर परवान। करे खेल श्री भगवान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग देंदा आया धुर फ़रमान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा पाली होया आप भगवान। चार जुग सिख्या देण दी खातर, अवतार गुर मात प्रगटाए। भगत भगवन्त बणाए चातर, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाए। अछल छल कर कर देंदा रिहा आदर, आपणा भेव ना किसे जणाए। कोई कह कह गया करीम कादर, कोई राम राम वड्याए। कोई कह कह गया पार कराए समुंद सागर,
कोई कह कह गया बेड़ा दए रुढ़ाए। कोई कह कह गया घर आयां देवे आदर, फड़ आपणे गले लगाए। कोई कह कह गया लँघण ना देवे आपणा बाडर, जो बैठे मुख भवाए। धुर फ़रमाना एका वार दिता आडर, भुल कोई ना जाए। आपणा हुक्म रक्खे सादर, सलाह फेर ना कोई कराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार मात घलाए। गुर अवतार घलाया मात, शब्द संदेसा दे। इक्क वखाए आपे आपणी करामात, कोई उड्डिआ बिन देह। किसे बणाई आपणी ज़ात, किसे आपणी उम्मत नाल करया नेंह। किसे करया मज़लूमा घात, किसे उडाई हँकारी खेह। हरि का रूप ना दिसाया किसे इक्क इकांत, जो बरसे अमृत मेंह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा सच संदेह। चार जुग धुर फ़रमाना, देंदा रिहा हरि संदेसा। तख्त निवासी बह बह साचा राणा, निरगुण सरगुण उप्पर वेसा। आपणा मनाउँदा रिहा आपे भाणा, फिरदा रिहा देस परदेसा। करया खेल बण निमाणा, लक्ख चुरासी तेरा भेख वेखा। रसना गाउँदे रहे हरि हरि गाणा, अंदरों चुकाए ना कोई लेखा। बाहरों कहिन्दे हरि जू तेरा माणा, अंदर पाया भरम भुलेखा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे खेले आपणी खेला। सतिजुग खेल खेल बनवारी, विष्न ब्रह्मा शिव आपणी गोद उठाईआ। आपे बणे वड संसारी, आपणा रंग वखाईआ। आपे बणे काम क्रोध हँकारी, आपे वेसवा सेज हंढाईआ। आपे भगत सन्त जोत जगाए निरँकारी, आपे नूर करे रुशनाईआ। आपे सरगुण पावे सारी, साचे सुत गले लगाईआ। आपे बन्न्हे साची यारी, सत्थर यारड़ा आप वछाईआ। आपे तोड़े गढ़्ह हँकारी, एका खण्डा नाम चमकाईआ। आपे सुत्तयां करे प्यारी, आप आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक्क निरँकारी। इक्क निरँकार खेल खिलाया, करे खेल बेपरवाह। गुर पीर अवतार लोकमात घलाया, आपणा भाणा आप समझा। साचा हुक्म आप जणाया, धुर फ़रमाना संदेसा देवे जणा। भगतां ल्ए समझाया, एका ढोला गा। जिस ने गुर का हुक्म भुलाया, सो पार सके ना बेड़ा लँघा। पुरख अबिनाशी दए डुबाया, गुर पीर बणे ना कोई मलाह। जिस दा भाणा रहे जणाया, सो आया शहिनशाह। जिस दे अग्गे गुर अवतार बैठे सीस झुकाया, आदि अन्त आपणा लेख लिखा। भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाया, सोहँ आपणा नाम धरा। अन्तिम सोहँ बणके आया, ना मरे ना जा। राम राम नज़र किसे ना आया, सभ तों होया जुदा। आपणे मन्दिर डेरा लाया, आपे करदा रिहा रुशना। आपणा नूर आप वखाया, आप आपणी जोत जगा। आपणा लेखा ल्ए कढाया, चार जुग जो आपणे विच रक्खे छुपा। रसना जेहवा जिस ने सरगुण गाया, सो लोकमात होया रुशना। अञ्जील कुरान दए ग्वाहया, परवरदिगार देवे सर्ब पनाह। जिस ने सजदा सीस इक्क झुकाया, सच मसल्ला हेठ विछा।
सच निमाज़ रिहा पढ़ाया, साचे हुज़रे दए बहा। काया काअबा इक्क खुल्हाया, जुग जुग लहिणा दए मुका। पूर्ब लेखा झोली पाया, तख्त निवासी सच्चा शहिनशाह। गुर अवतारां दए हिलाया, अपणा हुक्म आप सुणा। विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उठाया, पुरीआं लोआं फेरा पा। करोड़ तेतीसा ल्ए हिलाया, चौदां लोक दए जगा। आपणा खेल आप कराया, सरगुण निरगुण वेस वटा। जोती जोबन आप वखाया, तेई अवतार रहे ध्या। दोए जोड़ गल विच पल्लू पाया, सच संदेसा शब्द पुचा। पंज तत्त विचोला ल्या ना कोए बणा, आउँदा जादां दिस किसे ना आया। लक्ख चुरासी कलिजुग विच रिहा सुणा, जिस आपणा आप पहलों प्रगटाया। अन्तिम पूरा दए करा, लक्ख चुरासी तेरा घाड़न जिस आप घड़ाया। अन्तिम वेले सभ गुर अवतार तेरे ग्वाह ल्ए बणा, अभुल भुल कदे ना जाया। विष्नूं ब्रह्मा शिव दए हिला, करोड़ तेतीसा दए दुहाया। अमृत मिले किसे ना थाँ, चारों कुण्ट अन्धेरा छाया। मुहम्मद चारे कुण्ट उच्ची कूक मारे धा, कूक कूक सुणाया। नानक निरगुण जोत जगा, निरगुण नानक वेख वखाया। पुरख अकाल बेपरवाह, जिस गोबिन्द सूरा सुत जाया। आपणे सीस ताज टिका, सच्चा मार्ग मात प्रगटाया। निहकलंक आपणा नाम धरा, सच अदालत ल्ए कराया। चार जुग दे मंगे फेर ग्वाह, जगत सफाई ना कोए कराया। चारे कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी ल्ए उठा, साचा हुक्म सुणाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मुल्लां शेख़ मुसायक ख़ाली हथ्थ दए करा, सभ दा लहिणा आपणी झोली पाया। साचा खेल आप करा, साचे तख्त डेरा लाया। पुरख अबिनाशी सच्चा शहिनशाह, आदि आपणा सोहँ रूप बणाया। सुत दुलारा शब्दी जा, शब्द शब्द गुर रूप जणाया। गोबिन्द मेला नाल मिला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा दरबार रिहा सजाया। सच दरबार सजया, सजाए श्री भगवान। सचखण्ड निवासी आपे गज्जया, दो जहानां बण प्रधान। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जिस सभ दा पर्दा कज्जया, अन्तिम कलिजुग वेखे आण। किसे लाउण ना देवे अज पज्जया, घर घर वेखे जीव शैतान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देवे धुर फ़रमान। धुर फ़रमान सुणाइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। हाढ़ सतारां दिवस वड्यांअदा, सम्मत अठारां कर प्यार। बीस बिक्रमी नाल रलाइंदा, जोती जाता हो उज्यार। सचखण्ड लोकमात बणाइंदा, सच चलाए अवल्लड़ी चाल। चार जुग लिख लिख लेख ना कोई वखाइंदा, लेखा जाणे शाह कंगाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाइंदा। लग्गया दरबारा लोकमात, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। दो जहानां वेखे मार झात, नेत्र नैण नैण उठाईआ। बैठा रिहा इक्क इकांत, हरि सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दी ना कोई ज़ात ना कोई पात, वरन गोत ना कोई रखाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप पुचाईआ। साचा हुक्म शब्दी धार, हरि साचा सच जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आए वारो वार, अन्तिम कलिजुग खेल खिलाइंदा। कलिजुग मंगे मंग भिखार, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। मेरा सभ दे पिच्छों आया वार, पहला वार अग्गे फेर रखाइंदा। मेरी सुण अन्त पुकार, दर साचे सीस झुकाइंदा। मैं दरस कीता गोबिन्द यार, माछूवाड़ा इक्क सुहाइंदा। जिस सत्थर विछाया सांझे यार, सत्थर यार जो हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया आप कमाइंदा। हरि साचा दया कमाइंदा, देवे शब्दी सच संदेस। गोबिन्द तेरा पहलों घर सुहाइंदा, कलिजुग अन्तिम वेख। तेरा अमृत धरत पतित पवित आप कराइंदा, पिछली मेटे लिखी रेख। साची धरनी सोभा पाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल नर नरेश। नर नरेश खेल खिलाया, कलिजुग अन्तिम वार। सच दरबारा मात लगाया, निहकलंक जामा धार। साचा कोट आप बणाया, ना कोई किला ना दीवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार। खेल अगम्मी हरि निरँकारा, निरवैर पुरख कराईआ। गोबिन्द तेरा सच हुलारा, सति सतिवादी आप लगाईआ। चल के आउणा हरी दुआरा, हरी दुआर सोभा पाईआ। तेरा नाउँ शब्द हल्कारा, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। तेरा जोती नूर चमत्कारा, दो जहानां करे रुशनाईआ। तेरा खण्डा खड़ग कटारा, चण्ड प्रचण्ड दए चमकाईआ। तेरा सम्बल धाम न्यारा, कलिजुग अन्त बणत बणाईआ। घर साचे तेरा सच पसारा, मिले मेल सच्चे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। गोबिन्द सुणया हरि स्नेहुड़ा, सति पुरख निरँजण आप सुणाया। जो रसना जेहवा चुकावे झेड़ा तेरा, लोकमात फेरा पाया। जिस वसाया मेरा खेड़ा, सो शब्द सरूप बेपरवाहया । सति मुकाओ झेड़ा, चार कुण्ट दहि दिशा दए वखाया। जिस देणा उलटा गेड़ा, नूरी साहिब आप बेपरवाहया। जिस खुल्ल्हा करना वेहड़ा, सो आपणा मेल रिहा मिलाया। जिस चुकाया मेरा तेरा, तेरा मेरा कोई नज़र ना आया। जिस दो जहान पाया निखेड़ा, लोकमात होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द आपणे दुआरे धरया, गोबिन्द आपणा रंग वखाईआ। गोबिन्द आउँणा चल दुआर, सो पुरख आप समझाईआ। तेरा कर्ज़ा दयाँ उतार, आपणी झोली पाईआ। चारों कुण्ट भरया हँकार, गुरमुख रूप ना कोई वखाईआ। तेरे सोभे सीस दस्तार, कामी कामना ना भोग भुगाईआ। तेरा गल विच पाए सच्चा हार, रसना तेरा गुण ना कोई जणाईआ। तेरा शब्द दस्त बरदार, साची वस्त किसे हथ्थ ना आईआ। तेरा मति ना दिसे विच संसार, तेरी महिमा साढे तिन्न हथ्थ कथ कथ पन्ध गई मुकाईआ। तेरा नाम तत्तव किसे ना दिसे सहार, तेरा रूप ना कोई जणाईआ। तेरे
अमृत लग्गी रहे आग, ना सके कोई बुझाईआ। तेरा पन्थ रल्लया काग, हँस माणक मोती चोग ना कोई चुगाईआ। बिन तेरे कोई ना पकड़े वाग, सिर हथ्थ ना कोई टिकाईआ। नेत्र रोवे अयुध्या प्राग, कांशी पंडत दए दुहाईआ। नज़र ना आए कन्त सुहाग, जो आपणे गले लगाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगटया जिस उपजाया आपणा वैराग, आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अमृत धरत धवल सिंच हरा कराईआ। गोबिन्द उठया बण बलकार, कल्गी तोड़ा सीस लगाईआ। मैं आउँणा विच दरबार, नीला नीली धारों पार कराईआ। बण शाहां दा शाह अस्वार, मेरी झल्ले ताब ना कोई लोकाईआ। मैं गुजरी जम्मया लाल, तेग़ बहादर आपणी गोद सुहाईआ। पुरख अकाल बणया बाप, एका बणी माईआ। मैं इक्को जपया जाप, दूजी करी ना कोई पढ़ाईआ। मेरा बस्त्र ना जाए पाट, मैं आपणी हथ्थीं सीता आपणी सेव कमाईआ। मैं आपा रक्खया आपणे खात, सद भाणा भाणा आप मनाईआ। मैं गुरसिखां दी धूढ़ी मस्तक लाई ख़ाक, बाल बाले आपणे नीहां हेठ दबाईआ। अज्ज तोड़ गए मेरा साक, सज्जण कोए नज़र ना आईआ। आपणा आप करन लग्गे घात, सीस बैठे दस्तार सजाईआ। अन्तिम कह के गया पुच्छां वात, भुल कोए ना जाईआ। कलिजुग आए अन्धेरी रात, प्रगट होवे सच्चा माहीआ। जिस दी ना कोई ज़ात ना कोई पात, बरन वरन ना कोई रखाईआ। सभ दा बणे सच्चा साथ, सगला संग आप हो जाईआ। आपणे लगाए आपणे घाट, कीता कौल भुल ना जाईआ। सम्मत सतारां पहली चेत्र खुल्हिआ हाट, वणज वणजारा आप खुल्हाईआ। सम्मत सतारां गया नट्ठ, वीह सौ अठारां बिक्रमी मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द आपणा दर सुहाईआ। गोबिन्द चढ़या चा, जोती शब्दी ल्ए हुलार। पुरख अबिनाशी मिले बेपरवाह, जिस दा अन्त सहार। मेरा होवे जगत मलाह, करे बेड़ा पार किनार। देवे सच सलाह, सो साहिब परवरदिगार। मैं मार्ग भुल ना जां, मार्ग लाया अपर अपार। सच्चा घर ल्या उपजा, सचखण्ड सच्चा दरबार। इक्को पिता इक्को मां, एका बणया सुत दुलार। कलिजुग अन्तिम धरनी तेरी अग्नी दए बुझा, अमृत बख्शे ठंडी ठार। कलिजुग जीव मुखड़ा गए भवा, साचा करे ना कोई प्यार। चारों कुण्ट अन्धेरा गया छा, धूंआँधार सर्ब संसार। हरि मन्दिर बह बह धीआं भैणां रहे हंढा, झूठी सेज वणज वणजार। दिसे दर ना सच्चा शहिनशाह, लोकमात ल्या अवतार। लोकमात आपे बणे ग्वाह, करे खेल आप करतार। नानक मेला सहिज सुभा, सच सिँघासण करे प्यार। सतिनाम सर्ब गया समझा, चारों कुण्ट कर कर पुकार। अन्तिम गए भुला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। नानक सचखण्ड बोलया, शब्द अगम्मी बोल। मैं मोदीखाने तोल तोलया, ना मारया कोई रोल। जो करदा रिहा पर्दा ओहलया,
तिस उत्तों घोली घोल। कलिजुग अन्तिम लाहे चोलया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप वजाए आपणा ढोल। मैं मृदंगा नाम वजावना, नाम सति करतार। जीवां जंतां मात समझावना, उच्ची कूक कूक पुकार। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मेल मिलावना, एका दूजा भउ निवार। एका तेरा नाम पढ़ावना, सच मन्त्र जैकार। एका मन्दिर इक्क गुरदुआर वखावना, काया बंक खोल्ह किवाड़। एका चेला मेल मिलावना, घर मेला मीत मुरार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता साचा वर, चार कुण्ट कर पसार। मेरा नाम भुल्लया जग, नाम सति ना कोए पढ़ाईआ । मेरा दरस उप्पर शाह रग, कलिजुग जीव काया अंदर नज़र किसे ना आईआ। सच प्रीत ना गई लग्ग, काग रूप रहे वखाईआ। आपणी वण्ड बैठे हद्द, पार हद्द ना कोई कराईआ। मेरा नाम ना पीती मदि, जगत मदि रसना लाईआ। हरि का नाम निशाना ना ल्या गड्ड, आपणे नाम करन वड्याईआ। आपणा नाम ना ल्या बद्व, जीवां जंतां बद्ध बद्ध खाईआ। आपणा सज्जण ना ल्या सद्द, जगत स्नेहुड़े रहे घलाईआ। आपणा जन ना ल्या कढ्ढ, जीवां जंतां करन पढ़ाईआ। आपणा भार ना ल्या लद, दूजिआं भार रहे उठाईआ। गुर नानक कलिजुग तेरी मुकाए हद्द, सच सिँघासण सोभा पाईआ। चार वरन ल्ए लभ्भ, जिस भुलया बेपरवाहीआ। आपणे दवारिउँ देवे कढ्ढ, एका धक्का लाईआ। मुड़के फेर कोई ना जावे छड्ड, लक्ख चुरासी विच भवाईआ। मात गर्भ बणाई नाड़ी हड्ड, रक्त बूंद मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोती दिस किसे ना आईआ। सच दरबार उच्ची कूक करन पुकार, चार वरन गए हरि भुलाया। भुल्लया हरि का नाम, सतिनाम ना किसे ध्याया। मिल्या ना साचा राम, प्रभ अबिनाशी ना किसे पाया। फिर फिर वेख्या नगर ग्राम, शिवदुआला मठ ना कोई वसाया। मन्दिर मस्जिद बैठे बण बण काहन, गुर का रूप नज़र किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चल के आए तेरे दुआर। पुरख अबिनाशी बोलया, निरगुण रूप अपार। पूरा करे कीता कौलया, भुल ना जाए हरि निरँकार। दो जहानां पर्दा फोलया, लोआं पुरीआं पाड़। तेरा अमृत सभ ने डोलया, भरया दिसे ना कोई ताल। तेरा जैकार किसे ना बोलया, झूठे करदे झूठ शंगार। गुरसिख कदे ना डोलया, जम्मे मरे ना विच संसार। साध सन्त पए डोलया, डोली चुक्के बण कहार। चार दिवारी बणाई खोलया, अंदर लुकण बण गंवार। जिस अंदर सतिगुर मौलया, तिस मारे ना खण्डा तलवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। गोबिन्द गुर दए ग्वाह, आपणी ग्वाही उप्पर किसे ना पाईआ। मैं पंज प्यारे गया सजा, मेरी मुक्की जगत वड्याईआ। मैं सचखण्ड बैठा डेरा ला, मेरा धाम मेलया मेल मेरा सच्चे माहीआ। जिस पकड़ी मेरी बांह, विछड़ कदे ना जाईआ। जद
आवे करन न्याँ, नाल उँगली ल्ए फड़ाईआ। जे कोई पुछे मेरे कोलों सलाह, मैं देवां सच समझाईआ। तूं आदि जुगादि करी सच न्याँ, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द आख सुणाइंदा, चार कुण्ट जैकार। जो वरन बरन रखाइंदा, सो सिख ना मोहे दरकार। जो मेरा कीता उलटाइंदा, तिस पुछे ना कोई सच दरबार। जो मेरा अमृत सिंच रसना झूठ लगाइंदा, सो खाए जम की मार। जो मेरा बाणा तन पहनाइंदा, सो तक्के ना दूसर नार। जो मेरा केस सीस टिकाइंदा, सो जगदीस करे प्यार। जो मेरा सिख अख्वाइंदा, तिस एका रूप नज़र आए संसार। गोबिन्द हर घट अंदर डेरा लाइंदा, कोई घट ना दिसे जिस सुत्ता ना पैर पसार। जो मेरे कोलों मुख भुआइंदा, तिस अग्गे मन्ने ना हरि निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग खेल करे अपार। नानक सतिगुर सुणाए ढोला, सोहँ सच जणाया। चार वरन दा प्या रौला, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। हरि का नाम करे भार हौला, हरि का नाम ना किसे ध्याया। अन्तिम वज्जे जम का पौला, जो बैठे मुख भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोती दस अवतार, एका हुक्मी हुक्म वरतार, इक्क दुआर दए समझाया। नानक सुणाए शब्द सच्च, साची करे पढ़ाईआ। काया माटी भाण्डा कच्च, थिर कोए रहिण ना पाईआ। मन वासना रही नच्च, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। गुर का शब्द जिस हिरदे ल्या वाच, तिस भुल्ली सर्ब लोकाईआ। त्रैगुण अग्नी बुझे आंच, तत्तव अग्ग ना कोई लगाईआ। वेले अन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे गुर ल्ए मिलाईआ। गोबिन्द उठे मार ललकार, एका शब्द नाउँ जणाइंदा। अन्तिम बोलया नाम जैकार, सृष्ट आप सुणाइंदा। प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतार, आपणा लेखा आप समझाइंदा। सोहे दर सच्चा दरबार, जिस दर हरि जू आसण लाइंदा। हरि मन्दिर आ करे प्यार, आपणा आप रूप वटाइंदा। एका बोले सच जैकार, चार वरनां आप सुणाइंदा। जूठ झूठ कढ्ढे बाहर, सति अमाम माया ममता मोह चुकाइंदा। मेरा खोल्हे सच दुआर, दर दरवाज़ा सोभा पाइंदा। लेखा जाणे आपणी वार, पूर्ब लहिणा वेख वखाइंदा। जो रोढ़े सरसे धार, सो सतिगुर आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। गोबिन्द देवे इक्क सलाह, हाढ़ सतारां जगत जणाईआ। ग़रीब निमाणयां बण मलाह, कलिजुग शोर मिटाईआ। पुरख अबिनाशी पकड़े मेरी बांह, साचा नाम सुणाईआ। मेरा कोई ना गाए परमेश्वर नाँ, पतिपरमेश्वर मेरा सच्चा माहीआ। कलिजुग अन्तिम आवे जावे फेरा पा, आपणी रचना ल्ए रचाईआ। करे कराए सच न्याँ, जुग जुग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अदालत इक्क लगाईआ। सच अदालत सच वकील, हरि साचा
आप रखाइंदा। बिन गोबिन्द देवे ना कोई दलील, दिलबर नज़र कोए ना आइंदा। ना कोई हुजत ना कोई हील, हाजत कन्त वेख वखाइंदा। मैं बस्त्र पहरया नील, नील बस्त्र आपणा तन छुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म आप जणाइंदा। गोबिन्द देवे साचा मन्त्र, आत्म अन्तर इक्क पढ़ाईआ। त्रैगुण अग्नी बुझे बसन्तर, दर गुरु दए बुझाईआ। ना कोई होम ना कोई जंतर, ना कोई बत्ती रिहा लगाईआ। जिस जन बणाई तेरी बणतर, सो तेरा होए सहाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, हरि करता सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, नानक गोबिन्द संग निभाईआ। सच दरबार उच्च अगम्म, सो पुरख निरँजण आप बणाया। सच दरबार श्री भगवन, सच सिँघासण सोभा पाया। ना मरे ना पए जम्म, जोती नूर डगमगाया। एका राग सुणाए कन्न, ओम आपणी वण्ड वण्डाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क मुहम्मद ल्ए बुलाया। आ मुहम्मद चल दुआर, धुर फ़रमाना शब्द जणाईआ। तेरी उम्मत करे विचार, अल्ला राणी दए दुहाईआ। तेरा रूप चार यार, चार कुण्ट रहे कुरलाईआ। तेरी सिख्या दिसे ना विच संसार, कलमा नबी ना कोई जणाईआ। सच हदीस ना गाए कोई वार, कुरान करे ना कोए शनवाईआ। तेरा सजदा ना कोई प्यार, तेरा संग ना कोए रखाईआ। तेरी शनीद पाए कोई ना सार, दीद ना कोई सलाहीआ। तेरा चन्न ना कोई उज्यार, चौधवीं चन्न ना कोई चढ़ाईआ। तेरा काअबा ना कोई दुआर, तेरा मक्का नज़र किसे ना आईआ। तेरा रोज़ा बांग ना कोई मुनार, तेरा रंग ना कोई वखाईआ। झूठा जूठा कन्नां उत्ते रक्ख हथ्थ जगत ठग्गीआं रहे मार, मुल्ला शेख़ मुसायक आपणा आप गंवाईआ। धरती उप्पर रक्ख गोडे हथ्थ रक्खण उप्पर मोढे, तीजी ढाक नाल मिलाईआ। अंदरे अंदर होए थोथे, तेरा जल्वा नूर जलाल ना कोए वखाईआ। तेरी नईया अंदर मारन गोते, बेड़ा पार ना कोए वखाईआ। चार यार तेरे नाउँ लैवण झूटे, आपणा बल ना कोई रखाईआ। कलिजुग अन्तिम होए खोटे, दरगाह साची कीमत कोए ना पाईआ। पए भुलेखे दर दरवेश तेरी तेरे मिले हूर बहश्ते, आपणी हूर ना कोई हंढाईआ। खा खा मास होए मोटे, अन्तिम आपणा मास देण कटाईआ। तेरे यार करावन तेरे टोटे, अन्तिम तेरी धूढ़ उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क मुहम्मद सच्चे दर दरबार ल्ए बहाईआ। नौ गज़ रहिणा दूर, हरि सच्चा आप जणाइंदा। जो लभ्भणे रहे हूर, तिन्हां हज़ूर हुक्म सुणाइंदा। जल्वा वेख उप्पर कोहतूर, मूसा कूक कूक सुणाइंदा। जिस ने हुक्म दिता ज़रूर, सो बेड़ा बन्न्ह वखाइंदा। जिस चौदां विद्या भरया पूर, सो आपणा राह जणाइंदा। नेड़े दिसे हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा रूप वटाइंदा। मर्द मरदाना साहिब सच्चा ज़रूर, पीर आपणा नाउँ
बणाइंदा। तेरे संगी साथी रहे झूर, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे आप जणाइंदा। उठ मुहम्मद वेख दर, दर दरवेश दए वड्याईआ । तेरे मक्के काअबे आवे डर, चारों कुण्ट तेरी उम्मत रही कुरलाईआ। तेरा काअबा खण्डर गया बण, अंदर वसे ना तेरा माहीआ। तेरा भाग ना लग्गे छप्परी छन्न, उच्च महिराब वेखे आपणी नकाब मुख उठाईआ। तेरा चढ़या ना साचा चन्न, साचा नूर नज़र ना आईआ। तेरा बेड़ा देवे बन्न्ह, होवे अन्त मलाहीआ। तूं चौदां सदीआं गाया आपणा राग सुण कन्न, सच हदीस ना कोई मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे आप वखाईआ। आए मुहम्मद दर दरवेश, दूरो दूर सीस झुकाइंदा। तूं पेशवा हउँ होया पेश, तेरी अल्फी वेख वेख मैं शरमाइंदा। मैं भुल्लया रिहा चौदां देस, चौदां तबक वेख वखाइंदा। तूं साहिब वड नरेश, मुकामे हक तेरा अन्त कोई ना आइंदा। तेरा किसे ना पाया भेत, मुहम्मद आपणी भुल बख्शाइंदा। तेरी मूर्त मूछ दाढ़ी ना कोई केस, रंग नज़र किसे ना आइंदा। परवरदिगार कर आदेश, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। इक्क वार मेरा नूर आपणे नेत्र पेख, नीर नेत्र मोहे नज़र ना आइंदा। मेरा नबी होया अभेद, चारों कुण्ट नज़र ना आइंदा। मैं लभ्भ ना सकया तेरा भेस, तेरे विच वढ़ के आपणा आप छुपाइंदा। मेरा फेर लिख दे लेख, बेनज़ीर नज़र कोए ना आइंदा। मैं करन आया आदेश, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत मिलाए आप समझाइंदा। आ मिल सुण लै गल्ल, परवरदिगार आप समझाईआ। चौदां सदीआं करदा रिहा वल छल, जिस तेरी बणत बणाईआ। आप बैठा रिहा धाम अटल्ल, तैनूं चौदां लोकां विच भवाईआ। आपणा सनेहुड़ा रिहा घल्ल, तेरा स्नेहुड़ा सुणन कोए ना आईआ। चौदां तबक रिहा हल्ल, धीर सके ना कोई धराईआ। तेरी उम्मत ना दिसे फल, बूटा नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा सुणाईआ। साचा हुक्म हरि फ़रमान, सुण मुहम्मद नीर वहाईआ। मैं आया बण अञ्याण, दूर दुराडा तेरा राह तकाईआ। तेरा हुक्म तेरी कुरान, तेरा काअबा तूही नज़री आईआ। तेरा सिदक तेरा ईमान, तू ही नज़री आईआ। तेरा नाअरा मेरा गान, मेरा मकतब ना कोई खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, दर दुआरे बाहर समझाईआ। दर दवारिउँ हो जा बाहर, परवरदिगार आख सुणाइंदा। तेरा कलमा भुल्ला तेरा यार, साचा रंग ना कोई रंगाइंदा। हक हकीकत कोई ना करे प्यार, साचा राह ना कोई जणाइंदा। मुल्लां शेख़ मुसायक रहे पुकार, सांझा यार नज़र किसे ना आइंदा। नूरी नूर भुलया निरँकार, साचा प्रेम ना कोई कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुरदरगाही वेख वखाइंदा। मुहम्मद कहे मेरे ख़ुदा, अग्गे लेखा ना कोई
मुकाईआ। मेरे मेरे नालों होए जुदा, मेरा संग ना कोई निभाईआ। कलिजुग आपणी करनी आप भुला, भुल्लया मार्ग बेपरवाहीआ। तेरे घरों किसे ना आवे अज़ा, सच वस्त ना झोली पाईआ। बेहद तेरा दर ऐ ख़ुदा, हद्द छोड़ी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जो चाहे सो लैणा कर, मेरा कीता कोए रहिण ना पाईआ। मैं की करां ना करने जोग, तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा मेला धुर संजोग, तेरा दर मोहे भाईआ। तेरी रक्खी एका ओट, नाता तुट्टा जगत लोकाईआ। मैं छड्डे चौदां लोक, उम्मत दए ग्वाहीआ। तेरा हक तेरे घर दए निबेड़, लेखा कोए ना रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार एकम हुक्म सुणाईआ। …… ……
…… ( तकरीबन दो पंने )े
तख्त निवासी तख्त बराजे, धुरदरगाही दाता। आदि जुगादी रचया काजे, खेले खेल ग़रीब निवाजा। शब्द अगम्मी मारे वाजे, आप आपणा साजण साजा। करे खेल देस माझे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे खेल तमाशे। खेल तमाशा हरि हरि खेल, अचरज बणत बणाईआ। निरगुण सरगुण कर कर मेल, धाम अवल्लड़ा दए वड्याईआ। लेखा जाणे गुर गुर चेल, चेला गुर बेपरवाहीआ। आदि जुगादि सज्जण सुहेल साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी वसया रिहा नवेल, धाम अवल्लड़े आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धाम अवल्लड़ा सचखण्ड, सचखण्ड निवासी आप सुहाया। जुग चौकड़ी करदा आया वण्ड, साची वण्डण आपणे हथ्थ रखाया। लेखा जाणे सर्ब ब्रह्मण्ड, कोटन ब्रह्मण्ड रूप वटाया। जुग जुग देवणहारा दंड, शब्द संदेसा इक्क सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तख्त सच सजाया। साचा तख्त ग़रीब निवाज़ा, लोकमात सजाईआ। दो जहान चलाए जहाज़ा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जुगा जुगन्तर फिरे भाजा, दिवस रैण सेव कमाईआ।
भगत भगवन्त रक्खे लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शाहो भूप बण नवाबा, शहिनशाह करे सच्ची शहिनशाहीआ। आपणे सीस रखाए ताजा, साचे तख्त सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। हरि हरि खेल खिलाइंदा, आप आपणी वार। लोकमात जोत जगाइंदा, जोती जाता हो उज्यार। शाह पातशाह आप अख्वाइंदा, भूपत भूप बण सिक्दार। सच सिँघासण आसण लाइंदा, निरगुण रूप निराकार। साचा हुक्म आप सुणाइंदा, हुक्मी हुक्म वरते वरतार। साचा अदल आप कमाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी पाए आपे सार। हरि आपणी सार समाल दा, निरगुण निरवैर पुरख अकाल। लेखा जाणे शाह कंगाल दा, लक्ख चुरासी करे भाल। लेखा वेखे त्रैगुण माया जगत जंजाल दा, चारों कुण्ट मार उछाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसा देवे इक्क सवाल। शब्द संदेसा सच सवाल, सवाली आपणी आप जणाईआ। फड़ उठाए हरी हरि महाकाल, हुक्मी हुक्म वड वड्याईआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। शब्दी शब्द बणे दलाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म वरतावण आया, निरगुण आपणा रूप वटा। नौ नौ चार पन्ध मुकावण आया, सूरबीर आप अख्वा। सच सिँघासण डेरा लाया, राज राजान बण पातशाह। सीस ताज इक्क टिकाया, पंचम मुख मुख सालाह। शब्दी सुत आप जगाया, इक्क हलूणा आपे ला। साचा मार्ग दए वखाया, अभुल कर सलाह। अतुल तोल तुलाया, तोला बणे बेपरवाह। साचा ढोला आप जणाया, सोहँ सोहला आपे गा। अनमोला हट्ट वखाया, कीमत सके ना कोए चुका। आपणा चोला आप बदलाया, चोली रंगण रंग चढ़ा। पर्दा ओहला आप चुकाया, जोत नूर कर रुशना। साची चोट आप लगाया, शब्द नाद धुन वजा। विष्न ब्रह्मा ल्ए उठाया, शंकर आलस दए मिटा। करोड़ तेतीसा दए हिलाया, सुरपति राजा इन्द मिला। गण गंधर्ब करे हल्काया, किन्नर यच्छप मारे धाह। त्रैगुण एका ठोकर लाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण दए वखा। त्रैगुण माया ठोकर मारे, मारन हार आप अख्वाईआ। पंज तत्त वेखे जगत नगारे, लक्ख चुरासी ताल वजाईआ। भेव चुकाए गुर अवतारे, गुर अवतार सच्चा शहिनशाहीआ। भगत वखाए सच दुलारे, दर दरबार वडी वड्याईआ। करे खेल सच्ची सरकारे, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हल्कारा इक्क रखाईआ। सच हल्कारा शब्दी धार, धार धार समाईआ। चारों कुण्ट फिरे वारो वार, दहि दिशा फेरा पाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दए हुलार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। सुंन अगम्मी वेखे वाड़, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। थिर घर पावणहारा सार, गुर अवतार आप जगाईआ। सचखण्ड
निवासी होए ख़बरदार, सच स्नेहुड़ा इक्क घलाईआ। निरगुण लोकमात लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जो वेंहदा रिहा पसार, सभ दा लेखा दए मुकाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। एका थित रिहा विचार, वदी सुदी ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा पुचाईआ। सच संदेसा हरि निरँकार, आपणा आप जणाया। विष्नूं आया चल दुआर, हरि हरि सीस झुकाया। हउँ सेवक तेरा सेवादार, तेरा भण्डारा रिहा वरताया। तूं देवणहार दातार, अतोल अतुट अतुट रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं फड़ आपणे कोल बहाया। विष्नूं फड़या हरि करतार, शब्दी बन्धन पाइंदा। तेरे हथ्थ दिता भण्डार, सृष्ट सबाई जगत वरताइंदा। कोटन कोटि खा खा सुत्ते पैर पसार, कोटन कोटि तेरा दिता हथ्थ ना आइंदा। कोटन कोटि रोवण करन पुकार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। कोटन कोटि मारन हँकारी डकार, जगत भण्डारा मुक कदे ना जाइंदा। एका भुलया हरि करतार, सांझा वक्त ना कोए सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्तिम लहिणा तेरा वेख वखाइंदा। विष्नूं रोवे करे पुकार, मेरी बाली बुध ना कोए वड्याईआ। तूं कर्म लिखे सर्ब संसार, तेरा लेखा मेट सके ना कोई राईआ। मैं जिस दर देवण जावां भण्डार, अग्गे झोली कोए ना डाहीआ। तेरा लेखा अगम्म अपार, सके भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैं आपणी करनी गया हर, मेरा लेखा दे मुकाईआ। हरि लेखा आप मुकावणा, सुण विष्नूं कर ध्यान। तेरा पिछला पन्ध मुकावणा, अग्गे देवे इक्क निशान। तेरा भण्डारा आपणे हथ्थ रखावणा, आपे होए दानी दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। विष्नूं भण्डारा लैणा खोह, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। तूं मेरे जीवां नाल करदा रिहा ध्रोह, कोई भुक्खा कोई नंगा कोई रो रो देवे दुहाईआ। कोई मेरे वैराग अंदर ना जावे सौं, सुत्तयां रैण ना कोए विहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, मैं सदा सद करां सच्चा मोह, लक्ख चुरासी एका रंग समाईआ। विष्नूं कहे मैं गया भुल, अभुल तेरा भेव ना राया। मैं पहलों तेरे कंडे ना गया तुल, तेरा तोला बण के आपणा माण वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ बैठा सीस झुकाया। देवे वर हरि दातार, कृपानिध दया कमाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म करे प्यार, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। आपे सद्दे सच दरबार, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। तेरा नूर नूर उज्यार, तेरे ब्रह्म ब्रह्म वड्याईआ। तेरा हँ हँ पसार, तेरा रूप अनूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे खेल थाउँ थाँईंआ। थान थनंतर खेल अपारा, हरि साचा वेख वखाइंदा। ब्रह्मा
तेरा ब्रह्म प्यारा, लक्ख चुरासी घाड़त आप घड़ाइंदा। तेरे अंदर नाद नगारा, नाम निधाना आप वजाइंदा। उतप्त करे सर्ब संसारा, कमलापाती आप हो जाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा ब्रह्म ब्रह्म भेव कोए ना पाइंदा। ब्रह्म रूप तेरा ब्रह्म अपारा, पारब्रह्म हरि जणाइंदा। लक्ख चुरासी तेरी धारा, धार धार विच समाइंदा। एका रंग अपर अपारा, घट घट आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तेरी रचना वेख वखाइंदा। तेरी रचना रचया काज, लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ाईआ। तेरा रूप रहे विस्माद, विस्मादी वेख वखाईआ। मेरा नाउँ बोध अगाध, तेरा नाद शुनीद वड्याईआ। एका एक रक्खणा याद, दूसर अवर ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सेवा इक्क लगाईआ। तेरी सेवा हरि निरँकारा, साचा सच लगाइंदा। लक्ख चुरासी ब्रह्म पसारा, एका रूप बणाइंदा। घट घट अंदर रूप उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। घर घर अमृत ठंडा ठारा, नाभी कँवल आप लगाइंदा। घर घर अंदर नाद जैकारा, नाद अनादी नाद वजाइंदा। भुल ना जाणा बण गंवारा, पारब्रह्म प्रभ आप समझाइंदा। ब्रह्मा दोए जोड़ करे निमस्कारा, गल पल्लू एका पाइंदा। एका मंगां मंग बण भिखारा, अग्गे आपणी झोली डांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा देणा तेरा लहिणा, मेरा भाग साची वण्ड वंडाइंदा। साचा भाग देवे लहिणा, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। लक्ख चुरासी तेरा गहिणा, साची घाड़त ल्ए घड़ाईआ। एका नैण एका नेत्र एका मन्दिर साचे बहणा, एका धाम दए सुहाईआ। एका अक्खर रसना कहिणा, सोहँ शब्द शब्द पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए वखाईआ। सोहँ रूप ब्रह्म धार, पारब्रह्म जणाइंदा। भुल ना जाणा विच संसार, अभुल वेख वखाइंदा। जुग जुग वेखे आपणी वार, जुग करता खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप जणाइंदा। ब्रह्मा ब्रह्म रूप उपा, आपणा मुख छुपाईआ। हरि का लेखा ना सके जणा, लक्ख चुरासी ना करे पढ़ाईआ। आपणा हुक्म ना सके वरता, आपे बणया रहे पनाहीआ। देवणहारा दे ना सके सच सलाह, साचा मार्ग रिहा भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका लेखा दए चुकाईआ। लेखा हरि चुकावणा, जुग चौकड़ी कर विचार। शंकर तेरा पन्ध मुकावणा, करे खेल अगम्म अपार। तेरी त्रिसूल तेरे हथ्थ सुटावणा, खड़ग खण्डा मार कटार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। अपर अपार खेल खिलाइंदा, आदि जुगादी साचा संग। एका नाम मृदंग वजाइंदा, पारब्रह्म सूरा सरबंग। एका गुर इष्ट वखाइंदा, एका सुहाए सच पलँघ। एका हुक्म आप वरताइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, आपे जाणे आपणा रंग। आपणा रंग आप जणाइंदा, कर किरपा गुण निधान। जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा, लक्ख चुरासी खेल महान। पंज तत्त चोला जगत हंढाइंदा, काया मन्दिर इक्क मकान। अंदर वड़ वड़ आसण लाइंदा, सच सिँघासण श्री भगवान। पुरख अबिनाशी खेल खिलाइंदा, हरि वाली दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त आपणी करे आप पछाण। आदि खेल हरि खिलाया, अन्त वेख वखाईआ। कलिजुग कल दए वड्याआ, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सालस बण के आपे आया, हरि शाह सच्चा शहिनशाहीआ। साचा तख्त दए सुहाया, तख्त निवासी बेपरवाहीआ। सभ दी बन्द ख़ुलासी दए कराया, फाँसी अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कीती आप उलटाईआ। आपणी करनी आपे कर, लक्ख चुरासी खेल खिलाया। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ाया लड़, गुर अवतार संग निभाया। भगतन अंदर आपणी विद्या पढ़, एका अक्खर मात प्रगटाया। लेखा जाण चोटी जड़, सीस धड़ ना कोए रखाया। ना जन्मे ना जाए मर, आवण जावण वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम आई वारा, हरि साचा खेल खिलाईआ। प्रगट होया हरि निरँकारा, निहकलंका नाउँ धराईआ। विष्नूं सद्दे आपणी वारा, दर दुआर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म ल्ए वरताईआ। साचा हुक्म हरि वरताउणा, ब्रह्मे ब्रह्म जणाइंदा। चरन दुआरे आप बहाउणा, एका हुक्म सुणाइंदा। पिछला लेखा मूल चुकाउणा, अग्गे हिसाब ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी चाल आप चलाइंदा। चले चाल हरि निराली, लेखा लिख्त विच ना आईआ। प्रगट नूर जोत अकाली, अकाल वज्जे वधाईआ। शब्दी शब्द बणे दलाली, सच दलाली आप कमाईआ। जुग चौकड़ी घाल आपे घाली, घाली घाल लेखे पाईआ। जो बण बण मंगदे रहे सवाली, अन्तिम पूरा सवाल दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शंकर ल्ए उठाईआ। शंकर उठ आ दुआर, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। तेरी आई अन्तिम वार, तेरा लहिणा मात मुकाइंदा। तेरे अंदरों आया चित्रगुप्त हो त्यार, तेरे नाल मिलाइंदा। तेरा सज्जण बणया राए धर्म मीत मुरार, तेरा पल्लू हथ्थ फड़ाइंदा। सच संदेसा देवे एकँकार, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त सोभा पाइंदा। सच तख्त बैठ सुल्ताना, सति सतिवाद वेस वटाईआ। इक्क संदेसा धुर फ़रमाना, बीस अठारां दए सुणाईआ। लोकमात प्रगट होया श्री भगवाना, भगवन आपणी जोत जगाईआ। निरगुण निरवैर पहरया बाणा, अजूनी रहत वडी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा पिछला मिटे निशाना, अगला निशान आपणे हथ्थ रखाईआ। करोड़ तेतीसा ल्ए परवाना, दस्त बदस्त
आप फड़ाईआ। सुरपति इन्द बण नादाना, बैठा वक्त गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका वेला वक्त वखाईआ। एका वेला वक्त विचार, हरि साचा खेल खिलाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग नज़र ना आया विच संसार, गुर अवतार सेवा लाइंदा। भगतां दे दे भगती भण्डार, भगवन लोकमात घलाइंदा। जोत नुराना नूर उज्यार, आदि शक्ति वण्ड वंडाइंदा। चतुर्भुज कर पसार, आपणा बल आप रखाइंदा। महाकाल खेल न्यार, दीन दयाल आप कराइंदा। काल रूप वरते विच संसार, दहि दिशा फेरा पाइंदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, भेव अभेद रखाइंदा। लेखा जाणे गुर अवतार, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि उपाया आदि ब्रह्म, ब्रह्म नूर सर्ब जणाइंदा। लक्ख चुरासी इक्क ब्रह्म, पारब्रह्म इक्क बणाईआ। विष्नूं मंगया एका कर्म, निहकर्मी झोली पाईआ। ब्रह्मे मंगया एका धर्म, पारब्रह्म दए वड्याईआ। शंकर मंगया एका मरन, जो घड़या भन्न वखाईआ। तिन्नां विचोला तरनी तरन, तारनहार इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। तिन्नां विचोला एका दाता, सो पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। जुग जुग सुणाए आपणी गाथा, गुर अवतार सेव कमाइंदा। जुग जुग मेटे अन्धेरी राता, साचा नाम मात प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब नूर इक्क दरसाइंदा। गुर अवतार सेव लगा, साचा हुक्म सुणाईआ। हर घट अंदर रिहा समा, इक्क दाता सच्चा शहिनशाहीआ। रूप रंग रेख ना सके कोई वखा, जिस जन हरि आपणी गत जणाईआ। सर्ब जीआं दा पिता मां, लक्ख चुरासी बाल अञ्याणे आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए वखाईआ । गुर अवतार आए जग, पुरख अकाल गए समझाईआ। जगत जीव होए अल्पग, पुरख अकाल ना कोए ध्याईआ। कोई कहे विष्नूं मेरे सीस बद्धी पग्ग, कोई कहे मेरा ब्रह्मा रक्खे माण वड्याईआ। कोई कहे शंकर गुरु निभाए साथ, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। कोई कहे मेरा रघुनाथ, दसरथ बेटा मिले वड्याईआ। कोई कहे मेरा घनईया वसे मेरे पास, मेरे अंगी अंग समाईआ। कोई कहे मेरा ईसा मूसा साचा सच ख़ुदा उत्तम ज़ात, दूसर जात ना कोए वखाईआ। कोई कहे मेरा मुहम्मद बंध्या नात, दाता बिधाता ना कोए जणाईआ। नानक सुणाई हरि हरि गाथ, सृष्टी नानक ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। नानक बण ग़रीब निमाणा, पुरख अकाल मनाइंदा। सर्ब जीआं दा एका राणा, लक्ख चुरासी आप समझाइंदा। सद वसे आपणे भाणा, आपणे भाणे सर्ब वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खिलाइंदा। नानक जपाया नाम सति, मेरे नाम ना कोए वड्याईआ।
मेरा चोला पंज तत्त, थिर रहिण ना पाईआ। मेरे अंदर वसे पुरख समरथ, जो सेवे सो फल पाईआ। अंगद लहिणा गया दस्स, जो चरनां हेठ रखाईआ। अमरदास होया वस, नथावें दए वड्याईआ। राम दास मिलाया हस्स हस्स, दास राम होया रघुराईआ। अरजण तीर निराला मारया कस, शब्द बाण इक्क लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए वड्याईआ। अरजण शब्द जणाया गुर, गुर शब्दी शब्द समझाइंदा । पुरख अकाला लेखा जाणे धुर, दीन दयाला आप वखाइंदा। निरगुण सरगुण जोड़ जुड़, त्रैगुण पंज तत्त मेल मिलाइंदा। पैंती अक्खर चाढ़े घोड़, लोकमात घोड़ा इक्क दौड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म शब्दी धार, गुर अरजण हरि जणाईआ। नानक लेखा विच संसार, अंगद दए ग्वाहीआ। अमरदास कर प्यार, काया मन्दिर खोज खोजाईआ। राम दास पाया सच दरबार, गृह मन्दिर वज्जी वधाईआ। अरजण सुणया नाद धुन्कार, साचा शब्द शब्द शनवाईआ। घर मिल्या मीत मुरार, लभ्भण किसे कोट ना जाईआ। दरसन पा अगम्म अपार, नेत्र नैण नैण बिगसाईआ। ढोला गाए साची वार, वाह वा तेरी वड वड्याईआ। तूं सर्ब जीआं दा सांझा यार, तेरी ज़ात पात नज़र कोई ना आईआ। तेरा लेखा लिखां विच संसार, तेरे भगतां तेरी वड्याईआ। तेई अठारां दस उज्यार, इकवन्जा बवन्जा भेव छुपाईआ। पंज इक्क ख़बरदार, दूई कुदरत वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ । साचा भेव जणाया, कर किरपा गुण निधान। गुर गुर अरजण सेव कमाया, हरि देवे धुर फ़रमान। सन्त भगत भगवन्त एका घर बहाया, एका वेखे दर दर आण। लक्ख चुरासी जीव जंत समझाया, देवे धुर फ़रमान। जिस पुरख अकाल मनाया, तिस रहे ना कोए माण। गुर का शब्द गुर रूप वटाया, लोकमात प्रधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए सच निशान। सच निशाना शब्दी धार, कागद कलम लिखे शाहीआ। जो जन करे सति प्यार, वरन बरन ना कोए वड्याईआ। जो जन भुल्ले विच संसार, तिस देवे आप सज़ाईआ। पढ़ पढ़ जो गए विसार, तिस मिले ना साचा माहीआ। अन्तिम अन्त करे ख्वार, राए धर्म दए सज़ाईआ। ना उह पुरख ना उह नार, हेजड़ा रूप ल्ए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाईआ। साचा हुक्म हरि निरँकार, शब्दी शब्द जणाइंदा। लेखा जाणे दस गुर दर सच्चे दरबार, जोती जाता डगमगाइंदा। अन्तिम अन्त इक्क जैकार, साचा नाअरा आप सुणाइंदा। शब्द सुत सुत दुलार, रीत अतीत आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणी करनी रक्खे हथ्थ, जुग जुग भेव अवल्ला। पारब्रह्म पुरख समरथ, आदि जुगादी इक्क
इकल्ला। साची वस्त चार जुग देवे घत, आप फड़ाए आपणा पल्ला। नाता बंधाए तत्त अठ्ठ, नौ दर वेखे कर कर हल्ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे करे वल छला। वल छल धारी खेल खिलाया, पारब्रह्म करतार। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, जोती जामा लै अवतार। सच सिँघासण इक्क सुहाया, पुरख अबिनाशन ख़बरदार । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मी हुक्म करे वरतार। हुक्म वरताया एका वार, जुग जुग गेड़ा आप चलाईआ। जुग जुग गेड़ा दए निवार, देवे हुक्म सच्चा शहिनशाहीआ। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, साची हिकमत आपणे हथ्थ रखाईआ।
सो पुरख निरँजण सच विहारा, शाह पातशाह आप कराईआ। विष्नूं तेरी पावे सारा, ब्रह्मे तेरा पन्ध मुकाईआ। शंकर तेरा पार किनारा, करोड़ तेतीसा रहे ना आपणे थाँईंआ। लक्ख चुरासी दए हुलारा, नव खण्ड करे जुदाईआ। दीप सत्त लग्गे अखाड़ा, पुरख अबिनाशी आप लगाईआ । त्रैगुण मेटे तेरा पसारा, पंज तत्त तेरा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहारा ल्ए कराईआ। सच विहार आप कराउणा, किरपा निध निधान। नव नव चार बेड़ा पार कराउणा, मिटे जगत निशान। गुर अवतार संग रखाउणा, देवे धुर फ़रमान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। श्री भगवान खेल खिलाया, कलिजुग अन्तिम वार। सच संदेसा इक्क सुणाया, चार जुग दे विछड़े यार। पुरख अकाल सर्ब भुलाया, एका गाए ना कोए वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। हरि करता खेल खिलाईआ, कलिजुग तेरा अन्तिम अन्ध। वरन बरन ल्ए उठाईआ, मेटणहारा अगला पन्ध। साचा हुक्म इक्क सुणाईआ । सो पुरख निरँजण सुहागी छन्द। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा बन्द। तख्त तजया तख्त सजाया, तख्त निवासी खेल अपार। जोती जोत भेख वटाया, रूप रंग ना कोए विचार। सच संदेश इक्क सुणाया, शब्द नाद धुन्कार। नर नरेश बण के आया, आदि जुगादी एकँकार। ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए बुलाया, साचा हुक्म वरते वरतार। त्रैगुण बन्धन इक्क बंधाया, अठ तत्त मारे मार। चार जुग भेव चुकाया, चार वरन करे ख्वार। चारे खाणी पर्दा उठाया, चारे बाणी पावे सार। चारों कुण्ट फोल फोलाया, लेखा जाणे आपणी धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल अपर अपार। तख्त तजाया तख्त चढ़या भज्ज, सो पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। आपणा आप गंवाया आपणे मन्दिर बैठा सज, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि जो आपा
आपणे परदे अंदर रक्खया कज, कलिजुग अन्तिम ल्ए प्रगटाईआ। जो गुर अवतारां रक्खदा आया लज, आप आपणी दया कमाईआ। जो पीर पैग़म्बरां करौंदा आया हज्ज, आपणा नूर धराईआ। जो लक्ख चुरासी चलाउँदा आया जहाज़, आपणा बेड़ा दए वखाईआ। जो निरगुण सरगुण रचदा आया काज, साचा काज आप रचाईआ । जो सचखण्ड दुआरे बह बह मारदा रिहा वाज, लोकमात करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तख्त इक्क वड्याईआ। छड्डया तख्त होया निमाणा, निर्धन आपणा वेस वटाइंदा। आपे वसे आपणे अंदर भाणा, आपणा भाणा सर्ब जणाइंदा। विष्नूं चुक्के तेरा पीणा खाणा, ब्रह्मा तेरा नूर नूर छुपाइंदा। शंकर तेरा त्रिसूल कम्म किसे ना आणा, वेला अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। पंचम मन्ने साचा भाणा, लक्ख चुरासी हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तख्त आप जणाइंदा। साचा तख्त छड्ड सिँघासण, आसण आपणा आप सुहाईआ। करे खेल पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। ब्रह्मण्डां खण्डां वेख आसण, लोआं पुरीआं नाच नचाईआ। पावे सार पृथ्मी अकाशण, आकाश आकाशां खोज खोजाईआ। गुर गुर वेखे दासी दासन, सेवक सेवा कवण रखाईआ। भगतन पूरी करे आसण, जो बैठे आस तकाईआ। लक्ख चुरासी करे बन्द ख़ुलासन, बन्दी आपणी बन्धन तोड़ वखाईआ। जिस रसना लाया मदिरा मासण, ना सके कोए बचाईआ। तेई अवतार करन हासन, जो बैठे सीस झुकाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाशन, पारब्रह्म नूर रुशनाईआ। जो पर त्रिया करदे रहे भोग बिलासन, तिन्हां देवे अन्त सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक्क लगाईआ। सच दरबारा लगया, लोकमात प्रधान। करे खेल सूरा सर्बग्गया, पुरख अबिनाशी नौजवान। सिँघ शेर हो हो बुकया, लुकया रहे ना विच जहान। कलिजुग वेला अन्तिम ढुक्कया, एका देवे धुर फ़रमान। लक्ख चुरासी ब्रह्मा बूटा सुक्कया, विष्नूं देवे ना पीण खाण। शंकर तेरा दुआरा जाए लुटया, तेरी करे ना कोए पछाण। गुर अवतारां नाता छुट्टया, लेखा चुकाए श्री भगवान। पुरख अकाल एका तुट्ठया, एका देवे साचा दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल नौजवान। नौजवान हरि निरँकारा, बाल बिरध ना रूप वटाईआ। करे खेल विच संसारा, लोकमात वज्जे वधाईआ। लेखा चुक्के चार यारा, ईसा मूसा संग मुहम्मद ना कोए निभाईआ। उम्मत उम्मती करे ख्वारा, ना होए कोए सहाईआ। दामनगीर पकड़े दामन ना विच संसारा, आलमगीर हुक्म सुणाईआ। ज़ालम ज़ुलम करे पार किनारा, मेटे जगत झूठी शाहीआ। इक्क सुणाए साचा नाअरा, हक हकीकत आप समझाईआ। मुकामे हक खोल्ह किवाड़ा, सच अमाम आसण लाईआ। रुत्त वखाए सतारां हाढ़ा, सभ दा लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा सोभा
पाईआ। सच दरबार सुहञ्जणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। करे खेल पुरख निरँजणा, आदि जुगादी एकँकार। जो घड़या सो भज्जणा, थिर रहे ना विच संसार। तीर्थ तट ना कोए मजना, अठसठ मारे मार। बिन हरि चरन किसे ना सजणा, ना कोई मन्दिर गुरदुआर। चार कुण्ट ना किसे बचणा, पीर फ़कीर ना करे कोई जैकार। त्रैगुण अग्नी सभ ने मच्चणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। उठ विष्नूं दे ब्यान, हरि साचा हुक्म सुणाईआ। विष्नूं मंगे चरन ध्यान, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। हउँ सेवक तेरा बाल नादान, बाली बुध तूं बख्श बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंग मंगाईआ। एका मंग मंगां दुआर, चार जुग तेरी सेव कमाया। चार जुग इक्क इक्क दिन कर प्यार, चार दिन मेरी झोली पाया। फिर आवां तेरे दरबार, आपणा लहिणा दयाँ मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दे चार दिन मेरी वण्ड वण्डाया। उठ ब्रह्म कर ध्यान, पारब्रह्म समझाइंदा। तेरा दाता गुण निधान, तेरा वेस वेख वखाइंदा। एका रूप ब्रह्म पछाण, हँ नज़र किसे ना आइंदा। तेरा लोकमात नाउँ करे प्रधान, अन्तिम लेखा आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। ब्रह्मा रोवे करे पुकार, नेत्र नैणां छहबर लाईआ। तूं दाता मेरा मैं तेरा भिखार, तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। एका वर देणा कलिजुग अन्तिम वार, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरी सेव कमाईआ। चार वेद कर कर मैं थक्का पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जीव जंत ना पायण तेरी सार, तेरा लेख ना लिख्या जाईआ। चार दिन चौंह जुगा दी इक्क इक्क वण्ड देणी विच संसार, मेरी ख़ाली झोली दे भराईआ। फिर आवां तेरे दरबार, आपणी भुल बख्शाईआ। तेरा कर्ज़ा दयाँ उतार, आपणा हौला भार कराईआ। तेरी जोती जोत रलां निरँकार, आपणी जोत ना कोए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दे चार दिन मेरी वण्ड वंडाईआ। उठ शंकर फड़ त्रिसूल, कलिजुग वेला अन्तिम आइंदा। पारब्रह्म चुकाए तेरा मूल, तेरी झोली आप भराइंदा। तेरी ख़ाक वेखे धूल, धूढ़ आपणे चरन छुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा पर्दा आप उठाइंदा। शंकर सुणया हरि हरि नाअरा, उठ उठ ल्ए अंगड़ाईआ । कवण कूटे बोले जैकारा, निरगुण आपणा नाउँ प्रगटाईआ। मेरी सुणे अन्त पुकारा, मेरी कट्टे आप जुदाईआ। मैं अठ्ठे पहर रहां ख़बरदारा, आलस निन्दरा ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा इक्क लगाईआ। मेरी सेवा लाई अपार, पुरख अबिनाशी खेल खिलाया। जो उपज्या सो दिता सँघार, बचया कोए रहिण ना पाया। कर्म कुकर्म ना सकां विचार, भेव अभेद ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा
वर, हउँ बैठा सीस झुकाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग, चार चार वण्ड वंडाईआ। करदा आया तेरी कार, किरत तेरी सेव कमाईआ। अभुल तूं इक्क निरँकार, हउँ भोला नाथ भुल भुल आपणी भुल बख्शाईआ। एका वस्त मेरी झोली डार, चार जुग दर तेरे मंग मंगाईआ। इक्क जुग दा इक्क दिन आपणे घर विच्चों निकाल, तेरे घर तोट ना राईआ। मैं आपणी लवां सुरत संभाल, आपणा लेखा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, चार दिवस मेरी वड्याईआ। त्रैगुण सदी देवे सद्दा, साचा हुक्म सुणाया। लक्ख चुरासी तेरे नाल बध्धा, ना सके कोए तुड़ाया। आपणा रूप तेरे अंदर रखा, दिस किसे ना आया। चारों कुण्ट दिसे सखा, ख़ाली भण्डार ना कोए भराया। साचा नूर ना दिसे किसे मथ्था, ललाटी ललाट ना कोए रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप सुणाया। त्रैगुण रोवे मारे धाह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। इक्की जेठ सुधाया मेरा साह, मेरी स्वाह तेरे चरनां लग्गी छाहीआ। किरपा कर बेपरवाह, एका रही मंग मंगाईआ। दर तेरे गई आ, खुल्हड़े केस दयाँ दुहाईआ। मेरी पेश ना चले रा, तेरा हुक्म टिकण किते ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे एका मंग मंगाईआ। एका मंगां मंग बण भिखारन, सतो रजो तमो सीस झुकाया। तेरे दर बणी वणजारन, साचा वणज इक्क कराया। मेरा तुट्टा माण हँकारन, शंका अन्त रहे ना राया। तूं आया पैज संवारन, मोहे निमाणी गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, एका वस्त झोली पाया। साची वस्त देणी पा, झोली ख़ाली रही वखाईआ। चार जुग दे चार दिन मेरी वण्ड लैणी वण्डा, हिस्सा दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मेरा रंडेपा देणा हंडा, कन्त सुहाग सच्चे शहिनशाहीआ। मैं तेरे दर ते आ आ, आपणा सीस देवां झुका, जगदीस तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दे चार दिन, मेरी गोद सुहाईआ। चार दिन त्रै त्रै धार, त्रै त्रै मेला मेल मिलाईआ। तिन्नां विचोला आप निरँकार, दूजा हुक्म ना कोए सुणाईआ। वण्डे वण्ड अगम्म अपार, देवणहारा आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। चारे खाणी उच्ची कूके, कूक कूक सुणाईआ। बिन तेरे मेरा तन सभ फूके, अग्नी तत्त जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे दयाँ दुहाईआ। चारे खाणी दए दुहाया, नेत्र नैण नीर वहाइंदी। चार जुग तेरी रचन रचाया, होए निमाणी सेव कमाइंदी। लक्ख चुरासी बणत बणाया, तेरा घर वसाइंदी। तेरा आसण विच टिकाया, आपणा पर्दा पाइंदी। तेरा मुख आपणे अंदर छुपाया, लक्ख चुरासी आपे नज़री आइंदी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका
देणा साचा वर, हउँ दुहागण मंग मंगाइंदी। मैं दुहागण बण वैरागण, दर तेरे ते आईआ। चार जुग मैं बणी रही तेरी लागण, घर घर सेव कमाईआ। बिन तेरे मेरा नेत्र कोए ना खोल्हे ना कोई जगाए आपणे जागण, सुत्तयां मेरी रैण विहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैं आई बण सवालण, मेरा हल्ल सवाल कराईआ। मेरा करना हल्ल सवाल, चारे खाणी सीस झुकाया। मेरा होणा अन्त ज़वाल, निशान जगत रहिण ना पाया। तेरे दुआरे मेरी गली ना दाल, तूं शहिनशाह बेपरवाहया। मैं तेरी सेवा कर कर आपणी घाली घाल, तूं मेरी कीमत कोए ना पाया। मैं अञ्याणी बाली बाल, की सकां तैनूं समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर अग्गे बैठी सीस झुकाया। दर अग्गे सीस झुकाइंदी, निरगुण हो निमाणी। दोए जोड़ वास्ता पाइंदी, चार जुग दी साची राणी। गुर अवतार आप प्रगटाइंदी, सेवा करे बण बण हाणीआं हाणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दा देणा वर, हउँ मंगां मंग बण सुघड़ स्याणी। चार जुग दा वर, घर देणा इक्क इक्क दिन वण्ड वंडाईआ। चार दिवस भण्डार देणा भर, पारब्रह्म तेरी वडी वड्याईआ। मैं आपणा लेखा तेरे अग्गे देवां धर, दर तेरे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार दिवस देणा वर, चार चार नाल मेल मिलाईआ। चार चार मेल मिलाया, पुरख अबिनाशी खेल खिलाइंदा। तेई अवतार दर बहाया, एका हुक्म समझाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखो नैण उठाया, चारों कुण्ट पर्दा लांहयदा। जिस ने पुरख अकाल इक्क ध्याया, सो हरिजन मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। उठो जागो वेखो नैण, चार कुण्ट लोकाईआ। जिस दा बणाया नाता साक सज्जण सैण, नाता वेखो भैणां भाईआ। पुरख अकाल कवण रसना कहिण, कवण तेई अवतार रहे ध्याईआ। अन्त चुकावे कवण लहण देण, वेला अन्तिम अन्त वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप जणाईआ। तेई अवतार आए दर, दोए जोड़ करन निमस्कारा। तूं भण्डारा दिता भर, लोकमात कर उज्यारा। सच संदेसा दिता वर, मेरे साहिब सच्ची सरकारा। उच्ची कूक सुणाया घर घर, तेरा बोल जैकारा। जगत जीव गए हर, भुलया हरि करतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा खेल अपर अपारा। पुरख अकाल जणाइंदा, अन्तिम कलिजुग धार। तेई अवतार सेवा लाइंदा, जुग चौकड़ी कर प्यार। साचा हुक्म इक्क वखाइंदा, धुर फ़रमाना धुर दी कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण कराए दरस दीदार। नेत्र नैण दरस कराया, लक्ख चुरासी पर्दा लाह। पुरख अकाल किस मनाया, उठ उठ पकड़ो आपे बांह। सारे रहे सीस फिराया, नीवें नैण कर कर करन नांह। तेरा जैकारा
किसे ना लाया, पंज तत्त इष्ट रहे सर्ब मना। हउँ एका मंग मंगाया, साची वस्त झोली पा। चार जुग दा लेखा वेख वखाया, आपणा पात्र फोल फोला। इक्क इक्क दिन वण्ड वंडाया, इक्क इक्क जुग मेल वखा। तेई अवतार वार चलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे इक्क सच्ची सलाह। सच सलाह नर निंरकार, शब्दी शब्द जणाईआ। लेखा जाणे भगत अठार, दर दुआर बहाईआ। दरस दिखाया इक्क अपार, तेरा मेरा मोह चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां ज़ात पात ना कोए जणाईआ। ज़ात पात ते वसया बाहर, हरि भगतां आप सुणाइंदा। आपे गुप्त आपे ज़ाहर, आपे अंदर आपे बाहर, आपे साची खेल खिलाइंदा। आपे पुरख आपे नार, आपे बणे कन्त भतार, आपे सख़ीआं मंगल गाइंदा। आपे शाहो भूप सिक्दार, आपे राउ रंक होए ख्वार, आपे दर दरवेश दर दर फेरी पाइंदा। आपे हुक्मी हुक्म वरते वरतार, लेखा जाणे धुर दरबार, सचखण्ड दुआरे खेल अपार, सचखण्ड निवासी आप कराइंदा। भगत भगवन्त ल्ए उभार, जिस जन बख्शें आपणा प्यार, दीआ बाती कमलापाती जोती जाता डगमगाइंदा। एका शब्द नाद धुन्कार, काया मन्दिर वजाए सतार, अनहद नादी नाद वजाइंदा। आत्म ब्रह्म ब्रह्म पसार, साची सेजा सच भतार, दूजा कन्त ना कोए हंढाइंदा। भगत भगवन्त चार जुग दिता इक्क विचार, भुल्लया फेर क्यों संसार, हरि भगती भगत ना कोए कमाइंदा। साचे भगत रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहा करन गिरयाज़ार, नेत्र नैण सर्ब शरमाइंदा। असीं आए तेरे दुआर, कलिजुग जीव ख़ाली भाण्डे चारों कुण्ट दिसे विभचार, साचा जोड़ ना कोए जुड़ाइंदा। हउँ बणे दर भिखार, वस्त पाउणी एका वार, सेवक सेव मंग मंगाइंदा। चार जुग दे चार दिन साडा हिस्सा रक्खणा विच संसार, जगत सांझ ना कोए रखाइंदा। आपणा कीता आपणे विच्चों ल्ए निकाल, तेरा मिले राह सुखाल, साचा मार्ग इक्क समझाइंदा। पुरख अबिनाशी बण दलाल, तेरा रूप नज़र ना आए काल महाकाल, करे हल्ल सवाल, सच सवाली हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत अठारां चार चार दिवस साची वण्ड वंडाईआ। साची वण्ड हरि करतार, आपणी आप वंडायदा। एका जोती दस अवतार, साचे तख्त सुहाइंदा। एका हुक्म सच्ची सरकार, एका भाणा आप मंनाइंदा। एका ब्रह्म इक्क पसार, एका पारब्रह्म वेख वखाइंदा। एका धाम अटल उच्च मुनार, एका धाम सोभा पाइंदा। एका सुणे सदा पुकार, सुणनहार इक्क अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर गुर साचे मेल मिलाइंदा। दस गुरु एका जोत, एका घर बहाईआ। ना कोई किला ना कोई कोट, चार दीवार ना कोए जणाईआ। ना कोई हरख ना कोई सोग, चिंता दुःख ना कोए रखाईआ। ना कोई तामस ना कोई सोग,
ना कोई हिरसी हिरस जणाईआ। ना कोई शब्द ना कोई नाद , पुरख अकाल एका दरसन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम ल्ए मिलाईआ। भगत मिलाया अन्त दुआर, अन्तिम अन्त खेल खिलाया । पुरख अबिनाशी बोल जैकार, नाअरा ढोला इक्क सुणाया। चार वरन दा साचा प्यार, निरगुण सरगुण नानक आप जणाया। गोबिन्द बोल इक्क जैकार, एका डंका गया सुणाया। जगत भुल्ले ना जीव कोए गंवार, एका पुरख अकाल मनाया। सर्ब जीआं दा सांझा यार, आदि जुगादि वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा रूप आप दरसाया। रूप दरसाए अगम्म अथाह, इक्क इकल्ला खेल खिलाईआ। गोबिन्द सूरा बण मलाह, जीवां जंतां रिहा समझाईआ। कलिजुग अन्तिम देवे सच सलाह, साख्यात रूप वटाईआ। अग्गों करे ना कोई नांह, हां हां विच मिलाईआ। चार वरन बणाया जिस भैण भ्रा, सो वेखणहारा वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका जोत वेख वखाईआ। एका जोत दस दस गाथा, गृह मन्दिर आप जणाइंदा। करे खेल पुरख समराथा, समरथ आपणी चाल चलाइंदा। सगल विसूरा हरिजन लाथा, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। एका पूजा एका पाठा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। एका वणज एका हाटा, एका वस्त एका नानक नाम वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच सिँघासण बहे पुरख अकाला दीन दयाल साचा मन्दिर सोभा पाइंदा। दस गुरु देण सलाह, सलाही सच सच जणाईआ। हरि का नाउँ गए सर्ब भुला, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। चार जुग खेल रिहा खला, करे खेल बेपरवाहीआ। चौथे अक्खर चार जोड़ जुड़ा, चार जुग दए वड्याईआ। वाह वा गुरु मंत ल्ए बणा, वाहिगुरु अक्खर इक्क पढ़ाईआ। चार जुग दा दिन इक्क इक्क नाल मिला, दस दस गुर नाल मेल मिलाईआ। करे खेल सच्चा शहिनशाह, शहिनशाह हथ्थ वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा देणा वर, एका गोबिन्द मंग मंगाईआ । चार दिवस मंगे मंग, दस दस खेल खिलावणा। लक्ख चुरासी वेखे रंग, कसुंभा रंग किस चढ़ावणा। नौ नौ वेखे मृदंग, नाम मृदंग किस वजावणा । चार चार वेखे लँघ, पार किनारा आप करावणा। अन्त मुकाए आपणा पन्ध, तेरे दुआरे सोभा पावणा। लक्ख चुरासी पाए फंद, जिस तेरा नाम भुलावणा । जिस ना गाया बत्ती दन्द, गुर गोबिन्द होए ना किसे ज़ामना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार चार दिवस इक्क इक्क जुग नाल फड़ाया लड़, साचा लड़ आप बंधावणा। साचा लड़ दिता बन्न्ह, एका बन्धन पाया। मूसा वेखे कोहतूर चढ़या चन्न, जल्वा नूर हरि ख़ुदाया। ईसा आपणी उम्मत आपे प्या जम्म, पिता पूत पूत वड्याआ। मुहम्मद वसेरा बिन छप्परी छन्न, साचा
हरि दए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर आप बुलाया। साचे दर सद्दे दरवेश, दर दरबार आप बणाईआ। इक्क सुणाया हरि संदेस, सच संदेसा आप सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम करया वेस, चारों कुण्ट घर घर धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। मुहम्मद बोले मारे नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाया। तेरा दर ना दिसे सच दरबारा, अद्धविचकारे बैठा राह तकाया। चौदां सदीआं चौदां लोक मेरा किनारा, अन्तिम बैठा पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा जल्वा दूजी वार नज़र ना आया। दूजी वार मंगां मंग, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। चौथे जुग बणया मलंग, तेरी अल्फ़ी गल विच पाईआ। चारों कुण्ट फिरया नंग, उच्ची कूकां देवां दुहाईआ। मेरा सुंञां दिसे पलँघ, मेरी सेज ना कोए हंढाईआ। चार यारी होई नंग, पर्दा हथ्थ ना कोए वखाईआ। चार जुग दे चार दिवस मंगां मंग, मेरी अन्तिम झोली पाईआ। फिर दर तेरे आवां तूं बख्शी मेरे साहिब बख्शंद, भुल अभुल ल्ए बख्शाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया आप कमाईआ। सुण मुहम्मद रक्खणा याद, हरि साचा सच जणाइंदा। चौदां चौदां सुण फ़रयाद, चौदां चौदां वेख वखाइंदा। चार जुग दा एका नाद, आपणा नाउँ वजाइंदा। तेरी वेखे डूँग्घी खाड, डूँग्घी कंदर फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दे चार दिवस तेरे अंग समाइंदा। ईसा करे पुकार, अज़मत आपणी ना कोए जणाईआ। चारों कुण्ट गाए तेरी वार, साचा ढोला एका गाईआ। फ़र्ज़ंद बण करे प्यार, अनन्द अनन्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म दए वरताईआ। एका हुक्म धुर फ़रमाना, ईसा इस्म आज़म आप सुणाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका हुजरा सोभा पाइंदा। एका तख्त एका राणा, भूपत भूप इक्क वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा वेला वेख वखाइंदा। ईसा तेरा साचा वेला, वक्त आप जणाईआ। नूरी कीता मेला मेला, मेल मिलाए साचा माहीआ। आपणी खेल आपे खेला, आप चलाए हुक्म रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, तेरी उम्मत दए वड्याईआ। तेरी उम्मत तेरी धार, तेरे संग निभाइंदा। तेरी अज़मत कर प्यार, तेरी ख़िदमत आप कमाइंदा। तेरी सुहबत विच संसार, हरि साचा आप उपाइंदा। एका हुक्म करे वरतार, हुक्म हाकम आप जणाइंदा। सर्ब जीआं दा परवरदिगार, हर घट अंदर नूर धराइंदा। जल्वा नूर कर उज्यार, जोती जोत डगमगाइंदा। एका करना सर्ब प्यार, दूसर वण्ड ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग जग लगा, ईसा एका आस गया रखाईआ। चार वरन एका रंग समा, एका
रंग समाईआ। एका नूर होए ख़ुदा, एका कुदरत विच समाईआ। मेरा मेरे नालों ना होए जुदा, गल पल्लू रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म वरताईआ। एका हुक्म वरतावणहार, हरि साचा आप जणाइंदा। कलिजुग आउणा विच संसार, जोती जामा भेख वटाइंदा। निरगुण सरगुण रूप अपार, निरगुण सरगुण विच छुपाइंदा। तेरा लेखा ल्ए विचार, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। एका ईसा करे पुकार, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। चार जुग दे दिवस चार, तेरे कोलों मंग मंगाइंदा। हाढ़ सतारां ना आए हार, ख़ुशीआं नाल ख़ुशी विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बंक आप बणाइंदा। हाढ़ सतारां मंगी मंग, मांगत दर दरवेश बणाया। मूसे चढ़या साचा रंग, कोहतूर आप रंगाया। पुरख अबिनाशी वसे संग, आप आपणा संग निभाया। इक्क वखाए हरि तुरंग, साचा तुरंग आप दौड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाया। साचा खेल हरि खलाए, खेलणाहारा दिस ना आईआ। मूसा ममता मोह चुकाए, एका आपणा बन्धन पाईआ। एका जल्वा नूर वखाए, नूर इलाही सच्चा शहिनशाहीआ। एका कलमा आप पढ़ाए, कलमा अमाम इक्क जणाईआ। साची सलाम इक्क कराए, सलाम अलैकम वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म दए सुणाईआ। सुणना हुक्म धुर फ़रमान, हरि साचा सच जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, लोकमात वेख वखाइंदा। चार कुण्ट तेरा निशान, तेरे रंग रंगाइंदा। अन्तिम पेखणा मार ध्यान, कवण हुक्म दर पुचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुल्हाइंदा। कलिजुग वेला अन्तिम आया, हरि साचा खेल खिलाईआ। आपे मूसा दर बहाया, तन तन पिण्डा रिहा सुहाईआ। आपे गोद ल्ए बहाया, अन्तिम मेल सहिज सुभाईआ। तेरी उम्मत पहलों तेरे अग्गे लाया, ईसा तेरा संग रखाईआ। मुहम्मद तेरी बांह फड़ाया, अल्ला राणी नाल प्रनाईआ। चार यार दा पन्ध मुकाया, चौथे जुग वज्जे वधाईआ। फेर आपणा दरस दए कराया, फड़ फड़ मेले तेरीआं बाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता साचा वर, सच संदेसा रिहा समझाईआ। ईसा मूसा सुण संदेसा, मुहम्मद नाल मिलाया। काला सूसा कर कर वेसा, लोकमात फेरा पाया। चार जुग जो बणया रिहा नर नरेशा, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि बेपरवाहया। मुहम्मद करे विचार, ईसा इक्क समझाईआ। मूसा बन्न्हे धार, देवे सच सलाहीआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, एका एक एक ख़ुदाईआ। धाम अवल्ले वसे परवरदिगार, सो अल्ला मीआं नाउँ धराईआ। वण्ड वण्डी विच संसार, जगत पर्दा एका पाईआ। अन्तिम मारन आया मार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा
भेव आप चुकाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद कर विचार, एका मेल मिलाया। चार जुग दे दिवस चार, चार चार वेख वखाया। चार यारी दिती हार, चार कुण्ट डेरा ढाहया। चौथे जुग मिले सांझा यार, चौंह वरनां वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म रिहा सुणाया। साचा हुक्म सुणाइंदा, साचे तख्त बैठ सुल्तान। सच अदालत आप कमाइंदा, देवे धुर फ़रमान। आपणा कोर्ट आप सुहाइंदा, सुप्रीम कोरट वाली दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए निगहबान। निगहबान होए करतारा, साचा हुक्म जणाईआ। चार जुग दी वण्ड विच संसारा, चार दिहाढ़ा कीमत पाईआ। चार दिवस देवे वारो वारा, विष्न ब्रह्मा शिव झोली आप भराईआ। त्रैगुण बणे आप वरतारा, चारे खाणी मेल मिलाईआ। तेई अवतार दए सहारा, चार चार बन्धन पाईआ। अठारां भगत ना कोए उधारा, वस्त अमोलक आप वरताईआ। दस गुर ना कोए वणजारा, मेला चार चार मिलाईआ। ईसा मूसा आए ना पासा हारा, संग मुहम्मद मंगे इक्क सफ़ाईआ। कुदरत वेखे कादर वेखणहारा, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। सत्तां दीपां दीप उज्यारा, एका नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार जुग दा मूल वखाईआ। चार जुग दा मूल वखाउणा, हरि साचा खेल खिलाइंदा। चार दिवस दा पर्दा लाहउणा, चार जुग वण्ड वंडाइंदा। चार वरन दा भेव मिटाउणा, एका सरन रखाइंदा। चार बाणी दा गाउण गाउणा, एका ढोला आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। तेई दस अठारां कर इक्टठे, एका घर वखाईआ। लहिणा देण चुकाए हथ्थो हथ्थे, जगत उधार ना कोए वखाईआ। लेखा लिखे अलखना अलक्खे, वेद पुराण भेव ना आईआ। सभ दे भाण्डे करे सक्खे, आपणा भण्डारा आपणे विच टिकाईआ। सभ दे माण अन्तिम लथ्थे, अभिमान ना कोए रखाईआ। शब्द डोरी सारे नथ्थे, एका तन्द खिचाईआ। आपणी महिमा आपे कथ्थे, आपे आपणा गुण जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अदालत एका एक वखाईआ। सच अदालत हरि निरँकारा, लोकमात कराइंदा। पंज इक्क बणे भिखारा, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा । चार वरन होया हत्यारा, आपणी हत्या सर्ब कराइंदा। मिल्या आम ना किसे मुख़तारा, ख़ुद मुखत्यार सर्ब हो जाइंदा। चारों कुण्ट वरनां बरनां नाअरा, पुरख अकाल ना कोए गाइंदा। कोई कागद कलम शाही करे प्यारा, कोई इट्टां पत्थर सीस झुकाइंदा। कोई जल पाणी कढ्ढे गारा, कोई ख़ाकी ख़ाक सीस पवाइंदा। कोई वड़ वड़ बैठा डूँग्घी गारा, उच्चे टिल्ले कोई फेरा पाइंदा। कोई पढ़ पढ़ करे विचारा, पढ़ पढ़ पुस्तक वक्त लँघाइंदा। कोई क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे विचारा, आत्म ब्रह्म ना कोए समझाइंदा।
कलिजुग भुल्लया सर्ब संसारा, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। कोई हिन्दू मुस्लिम सिख कहे पुकारा, साची सिख्या सिख ग्रहण ना कोए वखाइंदा। कोई नानक गोबिन्द करे प्यारा, नानक गोबिन्द नज़र किसे ना आइंदा। कोई शिवदुआला मठ करे पुकारा, कोई मूर्ति कृष्न ध्यान लगाइंदा। कोई राम सीता लाए नाअरा, सीता राम रूप ना कोए वटाइंदा। कोई ऐनलहक बोले जैकारा, सूली सूल ना कोए वखाइंदा। कोई मुहम्मद मंगे प्यारा, मुरीद मुर्शद रूप ना कोए वटाइंदा। कोई कोहतूर मंगे नज़ारा, आपणा अन्धेरा ना कोए चुकाइंदा। कोई ईसा ल्ए सहारा, ईशवर नज़र किसे ना आइंदा। कोई चार वेदां करे विचारा, कोई पुराण अठारां रसना गाइंदा। कोई अठारां अध्याए गीता करे विचारा, अञ्जील कुरान कोए गाइंदा। कोई बाईबल करे विचारा, हरि का भेव ना कोए पाइंदा। कोई खाणी बाणी ल्ए सहारा, आपणा इष्ट देव बणाइंदा। गोबिन्द अन्तिम गया बोल जैकारा, पुरख अकाल सर्ब समझाइंदा। कलिजुग आए अन्तिम वारा, निहकलंका रूप वटाइंदा। पिछला लेखा सभ दा दए पाड़ा, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। चार जुग जो कढ्ढे आपे हाढ़ा, गुर अवतार आपणा नाउँ धराइंदा। ज़िमीं अस्मानां मेटे पाड़ा, आपणा चरन चरन नाल मिलाइंदा। दो जहानां वेखे अखाड़ा, लोआं पुरीआं नाच नचाइंदा। तख्त निवासी साचा लाड़ा, लोकमात फेरा पाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी चबाए आपणी दाढ़ा, बस्त्र शस्त्र ना कोए उठाइंदा। लेखा जाणे बहत्तर नाड़ा, तिन्न सौ सट्ठ हाडी आपणी गणत गणाइंदा। चार जुग चार वरन नौ खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी जिस नूं आपणी शब्द करदा रिहा वाड़ा, गुर अवतार सेवा लाइंदा। कलिजुग अन्तिम करे खेल अपारा, प्रगट हो हरि निरँकारा, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। इक्क सुणाए सच जैकारा, आदि पुरख हो उज्यारा, सोहँ रूप अपर अपारा, हँ ब्रह्म वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा खेल आप खिलाइंदा। दस अठारां तेई कर इक्टठ, त्रै त्रै बन्धन पाया। पंचम मेला कमलापति, इक्क इक्क इक्क नाल जोड़ जुड़ाया। चार दिवस मंगी मंग, आपणी रती रत रंगाया। हाढ़ सतारां रक्खणी पत, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाया। तेरा सत्थर बैठे घत, तेरी सेज विछाया। साडी करनी पूरी आस, बेआस कोए रहिण ना पाया। असीं डरदे करीए त्रास त्रास, बैठे सीस झुकाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तूं सचखण्ड विच रक्खया वास, लोकमात ना फेरा पाया। तेरा नाउँ लक्ख चुरासी करे हास बलास, रसना जिहवा गुण वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर साडे हथ्थ टिकाया। तेई दस हो इक्टठे, अठारां जोड़ जुड़ाईआ। इक्क दूजे दे वेखण मथ्थे, कवण लेख रिहा लिखाईआ। कवण वसे काया कुल्ली कक्खे, कवण बैठा आसण डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म दए सुणाईआ। सारे करो इक्टठ, हरि
साचा आप जणाइंदा। ना कोई मन्दिर मस्जिद दिसे मट्ठ, शिवदुआला कम्म किसे ना आइंदा। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, ना कोई मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। ना कोई तीर्थ ना कोई घाट, ना कोई जगत अशनान कराइंदा। ना कोई वणज वणजारा विके किसे हाट, साचा हट्ट इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभनां देवे इक्को वर, एका रंग रंगाइंदा। अठारां दस हो इक्टठे, तेई मता पकाईआ। जिस ने लेखे धुर धुर लिखे, जुग जुग हुक्म सुणाईआ। जिस कोलों मंगदे रहे भिखे, सो साहिब सच्चा इक्को दिसे, जिस दी वडी वड्याईआ। लोकमात पाए असीं हिस्से, कोई राम कोई कृष्न अख्वाईआ। निरगुण नूर हर घट अंदर एको दिसे, एका आपणा गुण धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पंज इक्क देवे एका वर, आपणी बणत तेरे रंग रंगाईआ। पंज इक्क करन विचार, दर घर साचे आईआ। वेला अन्त आपणा आप लउ संवार, वेला गया हथ्थ ना आईआ। इकावन विच्चों चुणो सरदार, जिस आपणी हथ्थ डोर फड़ाई पुरख अकाल सभ दा लेखा दए मुकाईआ। असीं फिरदे आए वारो वार, चार जुग दी देवण मात ग्वाहीआ। मिली इक्क सच्ची सरकार, जिस दा लेखा सके ना कोए मिटाईआ। आदि अन्त ना जाए हार, पासा हार ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणी खेल खिलाईआ। तेई दस वेखे मार ध्यान, कवण मिले सच दुआर। कवण देवे धुर फ़रमान, बोले सच जैकार। सभनां कीता इक्क परवान, नानक निरगुण गुर हमार। आवे जावे धुर दरबार, जुगा जुगन्तर साची कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे साची धार। लक्ख चुरासी गई हार, उतरी किसे ना पार किनारा। चारों कुण्ट होया विभचार, भुल्लया हरि करतारा। वेद पुराण करन पुकार, गीता ज्ञान ना कोए सहारा। खाणी बाणी होई परवान, कलिजुग जीव हरि का रूप ना किसे विचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार जुग दी पावे सारा। चार जुग दी सार समाले, सति पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरा वक्त संभाले, वेला वक्त आपणे हथ्थ रखाईआ। प्रगट होया पुरख अकाले, बेपरवाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। नानक निरगुण कर परवान, तेई दस मता पकाया । एका हुक्म देवे फ़रमान, धुरदरगाही लै के आया। सभ ने करना अन्त परवान, भुल कोए ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेस आप धराया। नानक निरगुण अग्गे लग्ग, आपणा राह चलाईआ। मिल्या मेल सूरे सर्बग्ग, शहिनशाह वडी वड्याईआ। तेरी वेखी साची हद्द, पार किनारा पार कराईआ। तेई अवतार अद्धविचकार आपणा भार बैठे रक्ख, राह तक्कण तेरा माहीआ।
त्रिलोकी विच्चों बाहर कढ्ढ, आपणा पैंडा दे मुकाईआ। लक्ख चुरासी दे छड्ड, छड्ड छड्ड बन्दी बन्द पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चार जुग दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। चार जुग दा लेख अपारा, निरगुण नानक आप समझाइंदा। साचा साचे तख्त बहे सच्ची सरकारा, सच सिँघासण आसण लाइंदा। बणया जज्ज एकँकारा, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। निम्मी निम्मी वेखे धारा, जुग चौकड़ी फोल फोलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। चार जुग दा लम्मां केस, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर ल्या वेख, दलील अवर ना कोए दृढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम मंगी पेशी पेश, पेशतर साचा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच संदेस सुणाईआ। चार जुग दा दीवानी झगड़ा, कलिजुग अन्तिम मुक्कण ना पाईआ। चार वरन नूं लग्गे रगड़ा, ना कोई ल्ए बचाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होवे ग़दरा, अन्ध अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक निरगुण दए समझाईआ। नानक निरगुण हरि जणाए, झूठा नाता तोड़। तेरा केस ना दायर हरि कराए, तेरा मेरा जुड़या जोड़। दूर दुराडा वक्त ना कोए मुकाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाए। दीवानी केस देणा छड्ड, लोकमात पुरख अबिनाशी आपणे हथ्थ ल्ए वड्याईआ। चार जुग दी पार करावण आया हद्द, ज़ोर ज़बर आप धराईआ। उच्ची कूक वजाए नद्द, सभ नूं रिहा सुणाईआ। आपे शिशन आपे जज्ज, आपे कोरट रिहा लगाईआ। आपे मुलज़म ल्ए सद्द, आपे मज़लूम ल्ए बुलाईआ। आपे मक्तूल कातल बणे शाह नवाब, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक आपणे रंग समाईआ। नानक इस दा छड्डे खहिड़ा, दीवानी केस मुक्कण ना आईआ। पुरख अबिनाशी देवण आया गेड़ा, थित वार ना कोए रखाईआ। हथ्थो हथ्थी नबेड़े नबेड़ा, फड़ फड़ देवे आप सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बिध दए बताईआ। एका बिध हरि जणाए, साचा देवे धुर फ़रमाना। सतिगुर साचा मेल मिलाए, तख्त निवासी बैठे सच्चा राणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे आपणा भाणा। साचा भाणा मना मन, मन इच्छया ना कोए रखाईआ। आपे जणया जननी जन, जन जणेंदी पिता माईआ। आपे दिता साचा धन, नाम धन झोली पाईआ। आपे बेड़ा दिता बन्न्ह, बण मलाह सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेई दस आप समझाईआ। तेई दस आप समझावंदा, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। साचा झगड़ा आप मुकावंदा, हुक्म हाकम आप वरता। गोबिन्द सूरा इक्क उठावंदा, हथ्थ खण्डा दए चमका। फौजदारी केस बणा दो जहान वेख वखावंदा, सृष्ट
सबाई वेखे थाउँ थाँ। नेत्र नैण सर्ब शरमावंदा, कोई सके ना नैण उठा। बिन गोबिन्द पुरख अकाल ना कोए मनावंदा, अन्त सर्ब रहे पछता। पुरख अबिनाशी एका खण्डा एका हथ्थ फड़ावंदा, आपे देवे सच पनाह। चारों कुण्ट आप दौड़ावंदा, दहि दिशा दए भवा। नौ खण्ड पृथ्मी आप हिलावंदा, सत्तां दीपां ठोकर ला। लक्ख चुरासी तेरा खेत बणावंदा, तेरा सत्थर दए वछा। चिड़ीआं तेरी चोग चुगावंदा, तेरा बाज़ नाम उडा। आपणा डंका आप वजावंदा, तेरा डंका शब्द सुणा। राउ रंकां आप समझावंदा, वेला अंतम गया आ। शाह पातशाह किसे ना कोए बचावंदा, पुरख अबिनाशी करे सर्ब सफ़ा। उच्चे टिल्ले फड़ फड़ ढावंदा, चोटी पर्बत ना सके कोए बचा। डूँग्घे समुंदर फेरा पावंदा, सति सति देवे सुणा। धरनी आपणा भार वेख वखावंदा, करे खेल बेपरवाह। तेई अवतार सीस झुकावंदा, दोए जोड़ मंगण इक्क पनाह। नानक सचा एका गुण गावंदा, सभ नूं रिहा सुणा। गोबिन्द साचा हुक्म जणावंदा, पुरख अकाल पिता मां। जिस दा दिता पीणा खावणा, विष्नूं तिस ल्ए सलाह। ब्रह्मा जिस दा मन्ने भाणा, शंकर चरन धूढ़ रिहा रमा, सो प्रगट होया वाली दो जहां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अदालत आप लगाए आप वखाए सच मकां। सच मकान होया वासा, पुरख अबिनाशी आसण लाया। भगत भगवन्त दए भरवासा, भगत अठारां दर मिलाया। इक्क अठ्ठ दए दलासा, एका गुण जणाया। काया वेखे तेरा कासा, साचा बाटा फोल फोलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुण ल्ए जणाया। भगत अठारां करो सलाह, पुरख अबिनाशी दर बहाईआ। कवण वेला रिहा चला, चप्पू नाम लगाईआ। कवण देंदा रिहा सलाह, ध्रू प्रहिलाद तराईआ। कवण बल गोद सुहा, कवण अमरीक होए सहाईआ। कवण जनक ल्ए तरा, हरी चन्द वज्जे वधाईआ। कवण बिदर सुदामा ल्ए तरा, कवण जैदेव करे पढ़ाईआ। कवण सैण रिहा सेवा कमा, कवण रविदास चमार ढोए ढोर वेख वखाईआ। कवण भगत भगवन्त ल्ए मिला, कवण बधक होए सहाईआ। कवण गनका ल्ए तरा, कवण पूतना दए तराईआ। कवण बेणी ल्ए उठा, आप आपणा आप जणाईआ। कवण धन्ना ल्ए मना, रुस्सा जट्ट रिहा सीस झुकाईआ। कवण मोई गाँ ल्ए जवा, नामे छप्परी कवण छुहाईआ। कवण कबीर जोलाहा ल्ए उठा, जिस आपणी कुंनी भेंट चढ़ाईआ। उट्ठो करो अन्त सलाह, वेला अन्तिम आईआ। आपणा नाउँ इक्क ग्वाह, जो लेख दए जणाईआ। लक्ख चुरासी जीवां देवे समझा, बिन हरि अन्त ना कोए सहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दस्सो राह, साचा मार्ग इक्क लगाईआ। पुरख अकाल सभ ने लैणा मना, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। सृष्ट सबाई होए फना, मलकुलमौत फेरा पाईआ। बिन हरि बख्शे ना कोए गुनाह, ज़मानत देण कोए ना पाईआ। अमानत रक्खी ना किसे थाँ, वेले अन्त ना कोए सहाईआ। शहादत
देवे ना बण कोई ग्वाह, मौक्या कोई संभाल ना सके राईआ। सभ ने झूठा जाणा मुख छुपा, पुरख अबिनाशी धक्का लाईआ। माया राणी मारे धाह, उच्चे धौलर ख़ाली रिहा वखाईआ। राजे राणयां कोए ना बन्न्हया साह, सगला संग ना कोए रखाईआ। नारी कन्त जाए विहा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां आप समझाईआ। उट्ठे भगत दर भगवान, आपणा मता पकाया। बनारस थेटा कर परवान, इक्क जोलाहा नाल उठाया। तूं बणना खेवट खेटा जगत जहान, बेड़ा मात मात चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस मेला मेल मिलाया। कबीर जोलाहा तण के ताणा, तन्दी तन्द तन्द बंधाईआ। सिर ते मन्नदा रिहा भाणा, जल जल आपणा रोड़्ह रुढ़ाईआ। अंदर गाउँदा रिहा गाणा, अठ्ठे पहर वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल तेरा माणा, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। तेरा दिता पीणा खाणा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे सच टिकाणा, साचे खण्ड मिली वड्याईआ। सच मकान सचखण्ड, हरि भगतन आप जणाया। पुरख अबिनाशी वण्डी वण्ड, साचा हिस्सा आप रखाया। भगत भगवन्त ना करे रंड, नारी कन्त आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां आपणा मेल मिलाया। गोबिन्द सूरा वड बलवान, एका हुक्म जणाईआ। चार यारी बड़ी शैतान, चौथे जुग वेस वटाईआ। लक्ख चुरासी भुल्ली बण नादान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। शरअ शरीअत ना दिसे ईमान, साबत कोए नज़र ना आईआ। लेखा जाणया ना सच कुरान, काया कुरा ना खोज खुजाईआ। बिरहों मारया ना बाण, तीर निराला ना कोए लगाईआ। मुहम्मद तेरी चुक्के आण, तेरा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। मुहम्मद उठया उठ बल धार, आपणा सीस आप झुकाईआ। गोबिन्द देणा इक्क सहार, तेरा मेला मिल्या साचे माहीआ। मेरा नाता तुट्टा चार यार, मेरा संग ना कोए रखाईआ। चौदां सदीआं आई हार, ना देवे कोए ग्वाहीआ। चारों कुण्ट पैंदी मार, मेरी उम्मत रही कुरलाईआ। मैं मंगे दिवस चार, चार दिहाढ़े आपणा गुण अवगुण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गोबिन्द देवे माण वड्याईआ। मुहम्मद देवे इक्क दलील, आपणा हाल आप सुणाया। गोबिन्द मेरी कर अपील, मेरे उत्ते रहिमत करे मेरा ख़ुदाया। मेरा होर ना कोई वकील, वकालत करन कोए ना आया। मेरा साहिब ख़लल ख़लील, ख़ालक वेखे थाउँ थाया। मैं चौदां सदीआं होया ज़लील, मेरा ज़ुलम ना कोए मेट मिटाया। ना कोई थाणा ना कोई तहसील, ना कोए कोरट नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, एका मंग मंगाया। गोबिन्द सूरा मेहरवान, एका पिता आप मनाईआ। पुरख अकाल देणा दान,
तेरी वस्त मोहे भाईआ। तेरा नाउँ सच्चा निशान, लोकमात इक्क झुलाईआ। मुहम्मद मंगे तेरी आण, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। तूं मेरी अरज़ कर परवान, अर्ज़ी तेरे अग्गे पाईआ। आपणी हथ्थीं लिख फ़रमान, तेरा फ़रमान लिख्या ना कोए मिटाईआ। तूं वाली दो जहान, कुदरत तेरा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका लेखा दए समझाईआ। पुरख अबिनाशी मन्नया कहिणा, हरि गोबिन्द आप जणाया। लोकमात मुहम्मद थिर ना रहिणा, जो घड़या भन्न वखाया। चार चार भाणा सहिणा, चारे चार झोली पाया। चार वेखे नैणा, चार चार वण्ड वण्डाया। चार चार पावे गहिणा, चार चार तन शंगार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द देवे साचा वर, साचा हुक्म आप सुणाया। साचा हुक्म हरि निरँकार, हरि सतिगुर आप जणाईआ। एका जोती दस अवतार, नानक गोबिन्द धार बंधाईआ। कलिजुग वण्ड वण्डे संसार, साची वण्ड इक्क समझाईआ। चार वरन दा सच प्यार, चार जुग वज्जे वधाईआ। चार दिवस करे प्यार, नानक अंगद मेल मिलाईआ। अंगद अमर दए आधार, अमर रामदास समझाईआ। रामदास करे विचार, अरजण शब्द नाद सुणाईआ। अरजण शब्द होए उज्यार, गुर रूप मात प्रगटाईआ। नाता तोड़ पंज विकार, तत्व तत इक्क रखाईआ। जोती जोत करे उज्यार, हरि गोबिन्द जोत रुशनाईआ। गोबिन्द मेला कन्त भतार, हरिराय वेखे चाँईं चाँईंआ। मिल्या मेल मीत मुरार, कृष्ना उठ उठ गले लगाईआ। बहादर रक्खी तेग़ धार, तेग़ धार आप चमकाईआ। गोबिन्द करया सच प्यार, सुत दुलारा एका जाईआ। चार जुग दा इक्क आधार, चार दिवस इक्क इक्क वण्ड वंडाईआ। मुहम्मद करया ख़बरदार, दे मति आप समझाईआ। हाढ़ सतारां रहिणा होश्यार, भुल कदे ना जाईआ। तेरी उम्मत जाए हार, तेरा उल्मा करे ना कोए पढ़ाईआ। तेरा शेख़ होए ख्वार, शेख़ी कोए रहिण ना पाईआ। गोबिन्द बणया मीत मुरार, सच संदेसा दए सुणाईआ। तेरे अक्खर आपणे विच रखाए दिवस चार, गुर गुर वण्ड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द तेरी अपील आपणे खाते ल्ए चढ़ाईआ। गोबिन्द अपील होई मन्ज़ूर, हरि साचा सच जणाइंदा। निरगुण बख्शे आप कसूर, पंज तत्त वेख वखाइंदा। छेवें घर वसे ज़रूर, आपणा आपे आसण लाइंदा। मुहम्मद पाउणा ना फेर फ़तूर, फ़तवा तेरा आपणे हथ्थ रखाइंदा। तेरा तोड़े आप ग़रूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दो सौ छपंजा दिन तेरी अन्त तारीख़ रखाइंदा। दो सौ छपंजा दिन करनी गिणती, हरि साचा आप जणाईआ। हाढ़ सतारां करे मिणती, मिण मिण लेखा दए समझाईआ। ना कोई फ़ुट्ट ना कोई इंची, ना कोई गज़ रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द तेरी अपील, मुहम्मद तेरी दलील, निरगुण बण आप वकील, इक्क तरीक
दए रखाईआ। इक्क तरीक देवे पा, हरि साचा सच समझाइंदा। दो सौ छपंजा दिन तेरी अन्तिम वण्ड वण्डा, तेरा लेख मुकाइंदा। चारों तरफ़ वज्जे धाह, तेरा नैण सर्ब कुरलाइंदा। तेरा मक्का काअबा देवे ढाह, उच्चा हुजरा ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। दो पंज छे रिहा वेला, वक्त वक्त नाल मिलाईआ । अचरज खेल आपे खेला, ख़ालक ख़लक रूप धराईआ। आपे बणया सज्जण सुहेला, गुर चेला रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुहमंद तेरी करे फेर सफ़ाईआ। मुहम्मद तैनूं अग्गे लाउणा, गोबिन्द वेखे आपणा राह। पहलों तेरी उम्मत मुकाउणा, लक्ख चुरासी पाए फेर फाह। सम्मत अठारां दिवस सुहाउणा, हाढ़ सतारां गणत गणा। एका सिफ़रा नाइआं आपणी झोली पाउणा, पहली चेत आप दृढ़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क मुहम्मद नूं दिती वण्ड वंडा। सम्मत अठारां इक्क सौ नौ दिन, पुरख अबिनाशी खेल बणाया। आप लँघाए गिण गिण, वेला वक्त ना किसे जणाया। सभ दे कोलों सभ दा लेखा ल्ए छिन, छीनणहार आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत अठारां दो सौ छपंजा तेरा दिहाढ़ा, मुहम्मद तेरी वण्ड वण्डाया। दो सौ छपंजा दिन वण्डी वण्ड, हाढ़ सतारां पिछला अंक जणाईआ। सम्मत उन्नी पहली चेत्र होए रंड, नार दुहागण मुख ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट करे खण्ड खण्ड, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो सौ छपंजा दिन आप गिणाईआ। विष्नूं मंगे दिन चार, चार जुग दी धारा। ब्रह्मे मंगे दिन चार, चार जुग पसारा। शंकर मंगे चार दिन, चार जुग दी धारा। त्रैगुण मंगे चार दिन, तिन्नां चौका खेल अपारा। चारे खाणी चार दिन, चार जुग दा चार चार वरतारा। तेई अवतार मंगण चार दिन, चार जुग दे चार वारो वारा। अठारां भगत मंगण चार दिन, चार वरन दा चार चार पसारा। दस गुर मंगण चार दिन, चार अक्खर वाहिगुरु शब्द जैकारा। चार जुग दे चार दिन, ईसा मंगे निउँ निउँ करे निमस्कारा। चार जुग दे चार दिन, मूसा मंगे दर दरवेश निउँ निउँ करे दोए जोड़ निमस्कारा। चार जुग दे चार दिन, मुहम्मद लँघाए गिण गिण, कलिजुग आए अन्तिम वारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दो सौ छपंजा दिन गिणती गिणी विच संसारा। चार दिन विष्नूं तेरा लेख मुकाउणा, चार दिन ब्रह्मा तेरी वण्ड रहिण ना पाईआ। चार दिन शंकर तेरा पन्ध मुकाउणा, चार दिन तेरा रंग रंगाईआ। चार दिन चारे खाणी तेरा पन्ध मुकाउणा, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। चार दिन तेई अवतारां झोली पाउणा, ख़ाली झोली आप भराईआ। चार दिन अठारां भगत निभाउणा, साचा संग आप रखाईआ। चार दिन दस गुर एका रूप
चढ़ाउणा, वाह वा गुरु फ़तहि गजाईआ। चार जुग चार दिन ईसा मूसा तेरा पन्ध मुकाउणा, मुहम्मद तेरा पैंडा रहे ना राईआ। उन्नी उनीसा काला सूसा पाड़ वखाउणा, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। चीना रूसा आप उठाउणा, तेरे मक्के करे सफ़ाईआ। लहिंदी दिशा वेख वखाउणा, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण ल्ए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सौ उन्नी बिक्रमी पहली चेत्र तेरा केस ख़ारज आप कराउणा, गोबिन्द दफ्तर दाख़ल दए कराईआ। मुड़ के बाहर ना किसे कढाउणा, हथ्थ रसीद ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पहली चेत्र वीह सौ उन्नी गुर अवतार, भगत अठारां त्रैगुण माया चार खाणी ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारी पिछला मूल चुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क झुलाए सच निशान, अगम्मी दुआरे देवे धुर फ़रमान, आपणा हुक्म आप पुचाईआ।
जिस वखाई नंगी कृपाल, सो लेखा जाणे दो जहान, मारे जीव फड़ शैतान, लोकमात रहिण ना पाईआ। लक्ख चुरासी बणे काहन, साची सख़ीआं करे परवान, एका शब्द देवे दान, सति नाम करे पढ़ाईआ। गोबिन्द वसे तेरा मकान, पुरख अबिनाशी झुलाए निशान, सम्बल नगरी आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वड़े जगत घमसान, आपे वेखे जगत शमशान, आपे भूमी ख़ाक उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूआ पांजा छीका तेरा लेखा दए मुकाईआ। लेखा मुकाउणा हरि निरँकार, अगला लेखा फेर प्रगटाए। गुरमुख साचे ल्ए उभार, जिस जन आपणा दरस दिखाए। एका देवे नाम आधार, आत्म अन्तर आप वसाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहली चेत्र बीस उनीस सभ दी ख़ाक दए उडाए। लक्ख चुरासी ख़ाक उडाए, गुरमुखां दए माण वड्याईआ। आपणी दस्तार गुरमुखां सीस रखाए, देवे माण वडी वड्याईआ। गुर अवतारां नाल मिलाए, गुरसिख गुर गुर विच समाईआ। काल महाकाल नेड़ ना आए, लाड़ी मौत ना ल्ए प्रनाईआ। आपणी हाढ़ी फल आपे आप वढाए, आपणे खेत आपे ल्ए बचाईआ। चारों कुण्ट उजाड़ा पाए, अगम्मी धाड़ आप उठाईआ। हाढ़ा कर ना कोए बचाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। आपणा भेव हरि जणाया, पुरख अगम्म अथाह। सच दरबार आप लगाया, सतिगुर सच्चे शहिनशाह। गोबिन्द विचोला इक्क बणाया, एका मार्ग आप जणा। दो पंज छे छे पंज दो दो पंज छे दए सलाहया, अन्तिम खेड़ा दए ढाहया एका धक्का
ला। जाग्रत जोत इक्क जगाया, घर घर नूर डगमगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूजा लेखा उन्नी रात वजे नौ दए समझा।