१९ हाढ़ सम्मत २०१८ बिक्रमी दरबार विच
हरि दा परवाना पुज्जया, गुर गोबिन्द दिता फड़ा। हरि लेखा जाणे गुज्झया, एका हुक्म दए सुणा। लहिणा देणा चुक्के एका दूजया, कुदरत वेखे आप ख़ुदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाह। फड़ परवाना धुरदरगाह, गुर गोबिन्द आप पुचाईआ। तूं दाता साहिब सिफ्ती सालाह, सच्ची सिफ्त तेरी वड्याईआ। तेरा बरदा तेरा दरवेश तेरा तक्के राह, नेत्र नैण उठाईआ। तेरी उम्मत करे नकाह, लोकमात वेख वखाईआ। आपणी सुन्नत आप करा, सूरत साची गया वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा हुक्म सुणाईआ। फड़ परवाना वेखदा, वेखणहारा परवरदिगार। लेखा जाणे दस दस्मेश दा, दहि दिशा करे विचार। आपे धारे आपणा भेख खेल अवल्लड़ा आपे खेलदा, खेलणहारा एकँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे सुणे सच पुकार। सच पुकार लिखी रसूल, रसूल अल्ला इलाही नूर ध्यांअदा। मेरा परवाना कर कबूल, दर तेरे धूढ़ी ख़ाक रमाइंदा। मैं ना जाणां तेरा असूल, तेरा भेव कोए ना आइंदा। तूं अभुल मैं गया भूल, भुल्ले मार्ग तूं ही पाइंदा। मेरा तेरा इक्क असूल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फड़ परवाना वेख वखाइंदा। फड़े परवाना देवे पाड़, नेत्र नैण ना हरि टिकाईआ। मुहम्मद तेरा तुट्टा प्यार, तेरा संग ना कोए निभाईआ। तेरी इच्छया ल्ए उभार, अल्ला राणी मेल मिलाईआ। मीआं बणे परवरदिगार, रईयत वेखे थाउँ थाँईंआ। थर थर कम्बे सर्ब संसार, धरनी धरत धवल दए दुहाईआ। उम्मत रोवे ज़ारो ज़ार, कूक कूक सुणाईआ। ख़ालक करे खेल अपार, मख़लूक फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नुकता दए जणाईआ। एका नुकता हरि निगह, निगहबान वेख वखाइंदा। एका घर सच्ची दरगाह, दरगाह साची सोभा पाइंदा। एका मिरज़ा एका बेगम ल्ए प्रना, बे ग़म आपणा बन्धन पाइंदा। एका हुजरे ल्ए बहा, सच महिराब आप सुहाइंदा। एका नौबत ल्ए वजा, साचा डंका इक्क रखाइंदा। एका आपणी सुहबत जाणे आपे ख़ुदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप जणाइंदा। मुहम्मद लेखा अलिफ़ धार, अल्फ़ी नज़र कोए ना आईआ। किसे याद ना रक्खया हरि निरँकार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। करे खेल अपर अपार, अपर अपारा भेव
चुकाईआ। दरगाहि साची हो न्यार, धाम अवल्लड़ा कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। फड़ परवाना पाड़या, पाड़नहारा एकँकार। लेखा जाणे दिन सतारां हाढ़या, हाढ़ सतारां करे विचार। बहत्तर नाड़ी आपे साड़या, अग्नी लाए तत्त अंग्यार। भज्जा फिरे जंगल जूह उजाड़ पहाड़या, उच्ची कूके करे पुकार। मेरयां यारां मैनूं मारया, चार यारी गई हार। मैं उच्चा लाया नाअरया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल अगम्म अपार। अगम्म अपार लेखा जाणे, लेखा लिख्त विच ना आईआ। मुहम्मद तेरा मतल्ब पछाणे, मैख़ाना फोल फोलाईआ। तेरा आब वेखे गुण निधाने, बेआब फेरा पाईआ। तेरा महिताब वेखे भाने, नूर नूर कवण रुशनाईआ। तेरी फ़रयाद सुणे दो जहाने, फ़रयाद होर ना कोए वखाईआ। तेरी हद्द चौदां हट्ट मकाने, चौदां तबकां वण्ड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा परवाना हरि भगवाना टोटे चार चार कराईआ। करे परवाना टुकड़े चार, चार यारी बन्द तुड़ाया। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण वेखे एका वार, चारे कुण्टां एका वार वखाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग करे पार, कल काती नाउँ धराया। चारे वरनां करे ख्वार, चारे खाणी फोल फोलाया। चारे बाणी मारे मार, चारे यार दए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाया। चारे टुक्कड़े वण्डे वण्ड, वण्डणहार आप निरँकारा। मुहम्मद परवाना करया खण्ड खण्ड, खण्डा फड़ तेज़ कटारा। प्रगट होया सूरा सरबंग, निरगुण रूप अपर अपारा। अश्व घोड़े कसे तंग, बणया शहिनशाह सच्चा अस्वारा। दो जहान वजाए मृदंग, चौदां तबक दए हुलारा। ब्रह्मण्डां खण्डां आपे लँघ, त्रैभवन धनी पावे सारा। लक्ख चुरासी वेखे बन्द बन्द, आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारे जुगा करे खेल न्यारा। चारे टुकड़े चार धार, चार चार धार विच समाईआ। चौथा जुग कर ख्वार, कलिजुग मेटे कूड़ी छाहीआ। चारों कुण्ट मारे मार, बचया कोए रहिण ना पाईआ। उम्मत रोवे ज़ारो ज़ार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। अल्ला राणी खुल्हड़े केस आए दुआर, आपणी हथ्थीं मैहन्दी लाल रंगाईआ। अमाम अमामां तेरा करां प्यार, तेरी सूरत तेरा सति ईमान, मेरी शरअ करे कुड़माईआ। मेरी शरअ होई दुकान, नाल मिले पंज शैतान, मेरा नाता तुट्टा जगत जहान, कुरान हदीस ना कोए रखाईआ। मेरा काअबा होया वैरान, मिले मेल ना हाणी हाण, मैं निमाणी बाल अञ्याण, आपणी सुध ना जाणा राईआ। तूं मीआं चतुर सुजान, एका देणा साचा दान, बख्शीं चरन कँवल ध्यान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। मैं बाली बुध नौजवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। अल्ला राणी मंगे वर, नेत्र नैण उठाया। पुरख अबिनाशी किरपा कर, मेरा पर्दा
दे चुकाया। चौदां सदीआं लभ्भणी रही घर घर, तेरा जल्वा नज़र ना आया। उच्च महल्ले वेखां खड़, चारों कुण्ट फोल फोलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मुहम्मद आशा रही कुरलाया। मुहम्मद आसा करे पुकार, खुल्हड़े केस रही कुरलाईआ। मैनूं भुलया मेरा यार, यारी यार ना तोड़ निभाईआ। रहिमत दिसी ना सच दरबार, रहीम सेव ना कोए कमाईआ। ग़फ्लत आई विच संसार, उल्फ़त संग ना कोए निभाईआ। मेरी अल्फ़ी काला तन शंगार, तेरा रंग ना कोए चढ़ाईआ। दो हरफ़ी करनी गल्ल एका वार, यक्कतरफ़ी डिगरी दए कराईआ। मैं तरसी तेरे दरस दीदार, तेरी दीद मेरी ईद एका चन्द नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे रही कुरलाईआ। वर देवे हक जनाब, बेऐब परवरदिगारा। तेरे मुख तों लाहे नकाब, पर्दानशीं होए परवरदिगारा। चरन घोड़े दए रकाब, अश्व चढ़े शाहसवारा। दो जहानां वेखे हयात आब, आबे हयात दए हुलारा। तेरा मेला करे नवाब, शाह नवाब सच्ची सरकारा। तेरा अक्खर वेखे सुणे फ़रयाद, खोल्हे बन्द किवाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप निरँकारा। हरि निरँकार खेल खिलावणा, भुल रहे ना राईआ। अल्ला राणी पर्दा लाहवणा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। मीआं बीवी संग निभावणा, एका सेज करे रुशनाईआ। धुर फ़रमाना इक्क समझावणा, भुल कदे ना जाईआ। मुहम्मद लेखा पार करावणा, चार यारी दए मिटाईआ। उम्मत उम्मती डेरा ढाहवणा, सच सलाम दए वड्याईआ। इक्क कलाम हरि पढ़ावणा, कायनात वेखे थाउँ थाँईंआ। आलम उल्मा आप अख्वावणा, आलमीन करे सच्ची शहिनशाहीआ। भुल सवाब ना कोए रखावणा, एका रंग रंगाईआ। तेरा काअबा आपणे चरनां हेठ दबावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा भेव दए मिटाईआ। अल्ला राणी बण निमाणी, आई दर दरबार। ख़ुदावंद लभ्भे एका हाणी, मिले मेल साचा यार। चौदां तबक किसे हथ्थ ना आए ठंडा पाणी, चारों कुण्ट तपे अंग्यार। मैं लेखा तेरा भुलया गुण निधानी, तेरा अक्खर अलिफ़ ना सकी विचार। निरगुण सरगुण खेल दो जहानी, तूं दाता बेऐब परवरदिगार। तेरा कलमा तीर निशानी, बिरहों मारे मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा आप संभाल। मैं लेखा घलया तेरे दर, दर वड्डा वड वड्याईआ। तूं साहिब सुल्तान साचा नर, आदि जुगादि तेरी शहिनशाहीआ। तूं ग़रीब निमाणयां पल्लू लएँ फड़, जो आयण सीस झुकाईआ। जो दर तेरे ते जाए मर, मर जीवत लएँ जिवाईआ। मैं लोकमात आई हर, आपणी पति गंवाईआ। मैनूं मिल्या ना कोए नर, जो मेरा जोबन ल्ए हंढाईआ। मेरी उम्मत मेरे कोलों रही डर, मेरा संग ना कोए रखाईआ। मैं तेरा कलमा बैठी पढ़, मेरा कलमा भुल्ली लोकाईआ। मैं वास्ता पावां घर घर, उच्ची कूक
कूक सुणाईआ। मेरा माहीआ आया लोकमात जोत धर, जिस दी वज्जदी रहे वधाईआ। जिस ने घाड़न दिता घड़, सो अन्तिम भन्न वखाईआ। मैं मुल्ला शेख़ मुसायक दस्तगीर तेरे दुआरे ल्यावां फड़ फड़, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ निमाणी बैठी सीस झुकाईआ। होए निमाणी मंगे मंग, दोए जोड़ करे निमस्कारा। पुरख अबिनाशी करना संग, सगला संग तेरा प्यारा। मैं तेरा दुआरा आई लँघ, बणी सच भिखारा। मेरी झूठी ढाहीं कंध, एका नूर करीं उज्यारा। मेरा मुकाईं अगला पन्ध, पिच्छे रहे ना कोए किनारा। मैनूं सुणाईं आपणा छन्द, अनहद नाद सच्ची धुन्कारा। मेरा ख़ुशी कराउणा बन्द बन्द, मेरे सच्चे परवरदिगारा। मैं पल्ले बन्न्हां गंढ्ढ, तेरा पल्लू सिरजणहारा। मैं दुहागण फिरां नंग, चारों कुण्ट तेरा मारां नाअरा। बिन तेरे होई रंड, ना कोई मिले मीत मुरारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, पुरख अबिनाशी हो त्यारा। दर घर देवे सच्ची वथ्थ, अल्ला राणी आप समझाईआ। तेरी चौदां सदीआं सुणदा रिहा गाथ, बण बण सच्चा माहीआ। पीर पैग़म्बर औलीआ शेख़ पढ़ौदी रही बात, पढ़ पढ़ तेरा किसे ना निभाया साथा, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। चारों कुण्ट ना मुक्कीं वाटा, आपणा पन्ध ना ल्या मुकाईआ। आबे हयात दिसे ना किसे बाटा, ख़ाली कन्नी रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा सजदा ना दिसे किसे काअबा, तेरा सीस ना कोए झुकाईआ। तेरा काअबा नज़र ना आए, चारों कुण्ट अन्धेरा छाया। तेरा राजा ना कोए वखाए, बैठा मुख भवाया। तेरा नवाबा ना फेरा पाए, दूर दुराडा डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साचा हुक्म आप सुणाया। अल्ला मीआं इलाही नूर, आलमगीर दया कमाइंदा। तूं वैरागण विछड़ी हूर, हज़रत आपणी दया कमाइंदा। तेरा वेखे भरया पूर, चारों कुण्ट फोल फोलाइंदा। तेरा धन्न वेखे कूड़, कूड़ी गंढ्ढ इक्क बनाइंदा। तेरी उम्मत होई मूढ़, मेरा नाम ना कोए जणाइंदा। तेरीआं हड्डीआं होईआं चूर चूर, तुट्टी हड्डी ना कोए बंधाइंदा। तेरा जल्वा होया नूर नूर, नूर नुराना चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। तेरा मुहम्मद नौ गज़ बैठा रिहा झूर, अग्गे आउण कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप सुणाइंदा। अल्ला राणी मन्न लै कहिणा, हरि साचा आप सुणाईआ। सदी चौदां अन्त ना रहिणा, देवे ख़ाक उडाईआ। गोबिन्द दरस करे नैणां, लोकमात आया फेरा पाईआ। पा गलवकड़ी पाए झोली लहिणा, गल पल्लू एका पाईआ। तेरा भाणा सहिणा पैणा, तेरे भाणे सर्ब लोकाईआ। मेरा चुक्क लहिणा देणा, देणा अवर रहे ना राईआ। वड्डे वीर छोटीआं भैणां, कर कर ख़ुशीआं पौंदे गहिणा, कन्त सुहाग ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका
मति रिहा समझाईआ। सुणी मति सुणाई हरि, सुमत्त इक्क वड्यांअदा। चल चल आउण दुआरे दर, दर साचा इक्क सुहाइंदा। दूर दुराडी रही खड़, नेत्र नैण शरमाइंदा। जिस दे सुत मैं धरनी अंदर दिते दब्ब, तिस अग्गे मेरा मुख ना सोभा पाइंदा। मैं भुल्ली मेरे उत्ते जे किरपा देवे कर, गुण अवगुण ना कोए रखाइंदा। मैं सुणया सभ दा सांझा यार, हरख सोग ना कोए रखाइंदा। जो सरन सरनाई जाए पढ़, पतित पापी पार कराइंदा। जो गुरदुआर दा लड़ ल्ए फड़, फड़या पल्लू ना फेर छुडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खिलाइंदा। दर दुआर आण खलोती, मुहम्मद ख़ाहश अल्ला राणी। दूर बैठी रही चुप चुपीती, नेत्र नैण नीर वहाए ठंडा पाणी। कलिजुग वेखे अन्तिम रीती, नव खण्ड पृथ्मी औध बीती, लक्ख चुरासी होई बेप्राणी। ना कोई मन्दिर ना मसीती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल गुण निधानी। गुण निधान खेल खिलाइंदा, बेऐब परवरदिगार। मुकामे हक बैठा वेख वखाइंदा, हक हकीकत कर विचार। साचा सालस आप अख्वाइंदा, करे खेल अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए मेला मेलणहार। मेल मिलाए दर दरवाजे, दीनां नाथ दया कमाईआ। फड़ फड़ साजण आपे साजे, साजणहार नज़र ना आईआ। चौधवीं सदी रचया काजे, करनी करता शहिनशाह वडी वड्याईआ। अश्व घोड़े चढ़या ताजे, दुलदुल दो जहानां लोकमात जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक्क लगाईआ। सच दरबारा हरि लगाया, जगत अदालत रिहा कमा। गोबिन्द सूरा नाल मिलाया, पुरख अबिनाशी होए सहा। साचा ताज सीस टिकाया, निरगुण खेल करे सच्चा शहिनशाह। निरगुण आसा निरगुण तृष्ना निरगुण मुहम्मद निरगुण निरगुण आपणे दर ल्ए बुला, आप आपणा हुक्म सुणाया। निरगुण गोबिन्द हाज़र हज़ूरा, तुरिया राग दए सुणा। निरगुण जोत नूरो नूरा, निरगुण निरवैर आसा मनसा पूरा साचा नाता ल्ए जुड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाह। आई दर बण निमाणी, गल पलड़ू एका पाईआ। मैं सुणी तेरी अकथ कहाणी, तेरी महिमा कथन ना जाईआ। तूं जुग जुग दे तिहायां देवें आपणा ठंडा अमृत पाणी, लग्गी प्यास देवें बुझाईआ। मैं सुणया तूं सुणाएँ आपणी बाणी, बाण निराला तीर लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचे दर दर विछड़े आप मिलाईआ। गोबिन्द सूरा उठया, छैल छबीला नौजवान। दीनां नाथ आपे तुट्ठया, दर घर साचे हो प्रधान। मुहम्मद तेरा रंग मेरा प्रेम कुठया, मेरा प्रेम करे तेरा ज़वाल। किसे दिसे ना पाणी हुक्कया, चारों कुण्ट होए बेहाल। तेरा साहिब तेरे नालों रुस्सया, तेरा जल्वा ना दिसे जलाल। तेरा लेखा कलिजुग अन्तिम जिस ने पुच्छया, दर घर बैठ सच्ची धर्मसाल। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेमिसाल। मुहम्मद उठ करे पुकार, गुर गोबिन्द इक्क सुणाईआ। मेरा लहिणा ना मूल चितार, मेरी उम्मत मेरे कहिणे विच रही ना राईआ। मैं सभ नूं दस्सया सभ दा इक्को सांझा यार, एका नूर सर्ब ख़ुदाईआ। मेरे मुर्शद मेरे नाल करया प्यार, मेरे मुरीद मेरा राह गए भुलाईआ। तेरे नाल जो करया जगत विहार, मेरी उम्मत मस्तक लाई काली शाहीआ। तेरे निक्के बाले जो नीहां दिते उसार, मेरी जड़ रहे उखड़ाईआ। जो लँघे तलवार दी धार, मेरा सीस धड़ रहे कटाईआ। मेरा नाता तुट्टा सांझे यार, ना देवे कोए मिलाईआ। मैं फिर फिर थक्कया जंगल जूह उजाड़ पहाड, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। अग्नी तपे लग्गी हाढ़, सांत सति ना कोए कराईआ। धुर फ़रमाना दिता मेरे परवरदिगार, पाक सदा इक्क सुणाईआ। जा के मिल गोबिन्द यार, तेरे उत्ते रहिमत दए कमाईआ। तेरा परवाना पाड़ के टुकड़े करया चार, दूजी वार ना कोए जुड़ाईआ। गोबिन्द वारे सुत दुलार, तेरा लेखा रहे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भरम भुलेखा दए कढ्ढाईआ। गोबिन्द साचा दस्सया, आपणा भेव खुल्हा। चारों कुण्ट रैण अन्धेरी रुस्सया, मेरा चन्द चौधवीं गया मुख छुपा। तुध बिन साचा मार्ग किसे ना दस्सया, कलमा हरि इक्क पढ़ा। हउँ दर तेरे ते ढट्ठया, मंगी अन्त पनाह। मेरा लेखा गया फट्टया, इक्क वारी लै बचा। चौदां सदीआं लाहा कुझ ना खट्टया, आपणा मूल बैठा गंवा। मेरयां यारां मेरा घर पुट्टया, मंगी सच्ची ना सच दुआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाया तेरा घर, तेरे दर तों होवां फ़िदा। मिटे फ़ितरत, फ़रेब मेरा रहिण ना पाईआ। मेरी अन्त मिटा दे हसरत, हज़रत आया दर सीस झुकाईआ। तूं तुट्ठा मेलें विछड़त, विछड़े लएँ मिलाईआ। मैं चोटी चढ़ के सिखर, अन्तिम डिगा मूंह दे भार, ना सके कोई उठाईआ। मैं कर कर थक्का फ़िकर, मेरा सहिँसा ना कोए चुकाईआ। मेरे ख़ुदा मेरा विछोड़ा मैनूं लगाया हिजर, मेरी हवस ना कोए मिटाईआ। मैं फड़ फड़ उठाया ख़वाज़ा ख़िज़र, जल जल फेरा पाईआ। मैनूं कोई ना आया नज़र, जो दस्तगीर आपणा दस्त दए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मेला रिहा मिलाईआ। मैं सुणया तूं करदा मेला, मेला मेलणहार। मैं सुणया तूं रूप रखाए गुर चेला, चेला गुर रूप अपर अपार। मैं सुणया तूं सज्जण सुहेला, ऊँचां नीचां करे प्यार। मैं सुणया तूं वसें इक्क इकेला, तेरा दर ठांडा दरबार। मैं सुणया तूं जाणें आपणा वेला, दूजा वक्त ना सके कोए विचार। मैं सुणया तूं आपणा अचरज खेल खेला, लेखा लिख ना सके कोए अञ्जील कुरान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, मेरा साबत रक्ख ईमान। साबत रक्ख ईमान ईमाना, इबनुलवक्त आप जणाईआ। मैं पढ़ पढ़ थक्का हदीस कुराना, कुरान हदीस सच सुणाईआ।
चारों कुण्ट ना दिसे कोए निशाना, निगहबान ना कोए अख्वाईआ। ना कोई मर्द ना कोई मरदाना, बेवा वेखे सर्ब लोकाईआ। ना कोई दरदी दर करे परवाना, दहि दिशा ना कोए सहाईआ। मेरी बरदी नार रकाना, अल्ला राणी फिर फिर तेरा राह तकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। गोबिन्द सूरा हो मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा । आपणा तरकश खिच्च कमान, साचा चिल्ला हथ्थ उठाइंदा। मेरा साहिब श्री भगवान, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा। जिस दा झुलदा रहे निशान, आदि जुगादि ना कोए मिटाइंदा। जिस दी मन्नदे रहे आण, सो साहिब हुक्म सुणाइंदा। तेरा परवाना करे परवान, गोबिन्द तेरा संग निभाइंदा। तेरे चार टुकड़े वेखे आण, चारों कुण्ट फोल फोलाइंदा। तेरा इक्क बणाए कब्रिस्तान, तेरी उम्मत एका वार दबाइंदा। उप्पर रक्खे आपणा ईमान, आलमगीर आप हो जाइंदा। फेर उठ ना सके कोई शैतान, शरअ संगल ना कोए लटकाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी देवे इक्क ज्ञान, लक्ख चुरासी आप समझाइंदा। गोबिन्द सूरा करे परवान, सच परवाना वेख वखाइंदा। दो सौ छपंजवां दिन तेरा लेखा विच जहान, अन्त कुरबानी कुरबान कुरबान कुरबान आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खिलाइंदा। मेरी कुरबानी ल्ए कुरबान, करबला वेखे बेपरवाहीआ। आपणी कुदरत करे पछाण, मेरा मीआं सच्चा शहिनशाहीआ। मेरी ग़ुरबत मेटे निशान, ग़फ्लत ग़ाफ़िल दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाउणा, कलिजुग अन्तिम वार। नव नव चार चौकड़ी पन्ध चुकाउणा, पुरख अबिनाशी हो त्यार। विष्नूं एका मेल मिलाउणा, ब्रह्मे करे पार। शंकर तेरा तख्त उलटाउणा, आप आपणा दए हुलार। करोड़ तेतीसा पन्ध मुकाउणा, सुरपति राजा इन्द कर ख्वार। तेई अवतारां वक्त चुकाउणा, करे खेल अपर अपार। भगत अठारां गोद बहाउणा, एका वारी सुरत संभाल। गुर गुर दस जोत जगाउणा, जोती जोत जोत उज्यार। ईसा आसा पूर कराउणा, प्रभ साचा हो त्यार। मूसा तेरा नूर डगमगाउणा, जल्वा वखाए आप करतार। मुहम्मद तेरा मोह तुड़ाउणा, नाता तुट्टे चार यार। चार वेद तेरा मोह चुकाउणा, कोई पढ़े ना करे विचार। पुराण अठारां लेख चुकाउणा, वेद व्यास ना कोए लिखार। गीता ज्ञान ज्ञान विच जणाउणा, लिखण पढ़न ना कोए आधार। अञ्जील कुराना पार कराउणा, तीस बतीस ना कोए जैकार। खाणी बाणी लेखे लाउणा, लेखा जाणे आप करतार। चार वरनां डेरा ढाउणा, बरन अठारां मारे मार। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मेट मिटाउणा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ना कोए विचार। ज़ात पात कोए रहिण ना पाउणा, दीन मज़्हब ना कोए आधार। निउँ निउँ सजदा ना किसे कराउणा, पंज वक्त ना निमाज़ गुज़ार। राधा कृष्न ना किसे ध्याउणा, चतुर्भुज ना कोए प्यार। आदि
शक्ति ना कोए मनाउणा, मठ शिवदुआला ना कोए आधार। मस्जिद गुरदुआर ना कोई नज़री आउणा, चारों कुण्ट वेखे करे खेल आप सिरजणहार। लक्ख चुरासी एका रंग रंगाउणा, एका ब्रह्म दए आधार। जूठा झूठा भाण्डा भन्न वखाउणा, सच सुच्च करे प्यार। कूड़ी क्रिया मेट मिटाउणा, नाता तोड़ सर्ब संसार। माया ममता फंद कटाउणा, त्रैगुण तोड़े आप जंजाल। साचा हुक्म आप सुणाउणा, पारब्रह्म प्रभ पुरख अकाल। सभ दा इष्ट इक्क अख्वाउणा, दूजा इष्ट ना कोए जहान। जन भगतां दृष्टी आप वखाउणा, जल्वा नूर नूर जुम्माल। चारों कुण्ट नज़री आउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेमिसाल। बेमिसाल खेल खिलावणा, सो पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण आपणा नूर डगमगावणा, एकँकार वज्जे वधाईआ। आदि निरँजण साचे दर सोभा पावणा, अबिनाशी करता वेख वखाईआ। श्री भगवान मंगल गावणा, पारब्रह्म प्रभ आप जणाईआ। ब्रह्म लेखा आपणे हथ्थ रखावणा, नौ नौ वेखे थाउँ थाँईंआ। पुरीआं लोआं फेरा पावणा, रवि ससि किरन जोत रुशनाईआ। मंडल मण्डप डेरा ढावणा, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। निरगुण जोती जोत जगावणा, दीवा बाती ना कोए रखाईआ। निहकलंका जामा पावणा, गुर गोबिन्द मेल मिलाईआ। सम्बल नगरी धाम सुहावणा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। साचा ढोला एका गावणा, चारों कुण्ट करे शनवाईआ। आपणा लेखा फेर प्रगटावणा, पिछला लेखा दए मुकाईआ। दस दस्मेशा वेख वखावणा, दहि दिशा फोल फोलाईआ। नर नरेशा नाउँ धरावणा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शाह सुल्तानां तख्तों लाहवणा, भुल रहे ना राईआ। वाली हिन्द आप जगावणा, सोया पूत आप उठाईआ। फड़ फड़ बाहों पार करावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी कराया पार किनारा, पारब्रह्म बेअन्त। कलिजुग अन्तिम आए हारा, चार कुण्ट कोई ना दिसे साचा सन्त। लक्ख चुरासी होई विभचारा, हरि हरि हंढाए ना कोए कन्त। दीपक जोत ना कोए उज्यारा, ना कोई मणीआ ना कोई मंत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप बेअन्त। बेअन्त हरि बेपरवाह, आपणा खेल खिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे थाउँ थाँ, सत्तां दीपां फेरा पाईआ। वरन बरन रहे कुरला, ज़ात पात पई लड़ाईआ। किसे ना दिसे साचा थाँ, थान थनंतर ना कोए सुहाईआ। अठसठ तारीआं रहे ला, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। जमना सुरस्ती बैठे फेरा पा, पान्धी पन्ध ना कोए मुकाईआ। मन्दिर मस्जिद रहे बणा, हरि मन्दिर नज़र किसे ना आईआ। पढ़ पढ़ पुस्तक वेला रहे गंवा, आत्म परमात्म मेल ना कोई मिलाईआ। आपणा मन्दिर ना सके खुल्हा, दूसर घर करन जणाईआ। आपणा पती ना सके मना, दूसरयां दा विवाह रहे कराईआ। पढ़ पढ़ चौथी लांव रहे
सुणा, अबिनाशी करता हथ्थ किसे ना आईआ। जिस मिले ना बेपरवाह, तिस नकाह पूरा ना कोए चढ़ाईआ। ज़िमीं अस्मान मिले ना थाँ, दोज़ख़ां विच भवाईआ। गुर पीर कोई ना बणे ग्वाह, पीर दस्तगीर ना देवे कोए वड्याईआ। जिस भुलया इक्क ख़ुदा, ख़ालक वेखे सर्ब लोकाईआ। इक्क इकल्ला होया जुदा, लक्ख चुरासी कम्म किसे ना आईआ। कलिजुग अन्तिम नाद रिहा वजा, दो जहानां रिहा उठाईआ। आपणा साजण आपे साज आपणा खेल रिहा खला, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम फेरा पा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। चार जुग दा लहिणा दए मुका, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मूल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, पुरख बिधाता हर रंग राता, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। निष्अक्खर हरि हरि पढ़या, आदि जुगादी साची कार। सचखण्ड दुआरे आपे चढ़या, शाह पातशाह सच्ची सरकार। थिर घर आपे वड़या, करे खेल अगम्म अपार। लक्ख चुरासी घाड़न घड़या, घट घट जोत करे उज्यार। गुर अवतारां शब्द देवे वरया, शब्द स्नेहुड़ा साची कार। भगत भगवन्त वसाए आपणे दरया, करे सच विहार। आपे पुरख आपे नारी नरया, नर नरायण सच्ची सरकार। अग्नी हवन कदे ना सड़या, मरे ना जम्मे विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा दए उतार। कलिजुग लहिणा जाए मुक, सो पुरख निरजंण आप मुकाईआ। अन्तिम वेला गया ढुक, चारों कुण्ट पई दुहाईआ। सिँघ शेर रिहा बुक्क, एका नाअरा लाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कोई ना सके लुक, राज राजानां शाह सुल्तानां देवे ख़ाक मिलाईआ। अन्तिम सभ दे मूंह विच पए थुक्क, जो बैठे हरि भुलाईआ। धर्म राए गोदी ल्ए चुक्क, अठाई कुण्डां वण्ड वंडाईआ। किसे मां ना लभ्भे आपणा पुत्त, नारी कन्त ना कोए हंढाईआ। कलिजुग जीवां बूटा रिहा सुक्क, गोबिन्द गुर अमृत जाम ना किसे प्याईआ।