पहली सावण २०१८ बिक्रमी दरबार विच दया होई जेठूवाल
सति पुरख निरँजण नौजवान, आदि अन्त सोभा पाइंदा। सति सरूपी सति निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। शाहो भूप बण राज राजान, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। नाद अनादी धुर फ़रमान, बोध अगाधी आप अल्हाइंदा। खेलणहारा खेले खेल महान, भेव अभेद आप रखाइंदा। जोती जोत नूर दो जहान, नूर नुराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा खेल आप खिलाइंदा। साचा खेल हरि निरँकारा, आदि जुगादि कराईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, शहिनशाह आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, सचखण्ड
वज्जे वधाईआ। थिर घर खोल्हे इक्क किवाड़ा, अगम्म अगम्मड़ा अलख अलखना आपणा आसण लाईआ। एका हुक्म इक्क वरतारा, हुक्मी हुक्म इक्क फिराईआ। एका नाद एका शब्द धुन्कारा, इक्क जैकारा सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेस नर नरेश, एका एक आप प्रगटाईआ। सच संदेसा श्री भगवान, दर घर साचे आप सुणाइंदा। तख्त निवासी हो मेहरवान, आप आपणी दया कमाइंदा। एका दाता दो जहान, दोए दोए आपणा रूप धराइंदा। जुगा जुगन्तर खेल महान, जुग करता आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त साची कार आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण साची कारा, करनी करता आप कमाईआ। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, आपणा बल आप धराईआ। एकँकार कर पसारा, आपणी महिमा आप जणाईआ। आदि निरँजण जोती धारा, नूरो नूर डगमगाईआ। अबिनाशी करता वसे धाम न्यारा, निहचल धाम वड वड्याईआ। श्री भगवान सांझा यारा, साख्यात खेल खिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, आपणा घाड़न आप घड़ाईआ। आपणी इच्छया कर विचारा, साची भिच्छया ल्ए उपाईआ। बाढी बण हरि तरखाणा, साची सेवा सेव कमाईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड बणाए सच दुआरा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। एका जोत नूर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ । एका तख्त कर प्यारा, तख्त निवासी आप सुहाईआ। इक्क सिँघासण दए सहारा, पुरख अबिनाशन आसण लाईआ। एका ताज सीस दस्तारा, ताजन ताज वड वड्याईआ। एका राग धुंन जैकारा, अगम्म अगम्मड़ा आप सुणाईआ। आपणा कर सति पसारा, निरगुण निरवैर वेख वखाईआ। अकाल मूर्त कर पसारा, अजूनी रहत वेस धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। आपणा पर्दा आप उठाए, सो पुरख निरँजण हरि निरँकारा। सचखण्ड निवासी दर घर साचे सोभा पाए, शाहो भूप बण सिक्दारा। हुक्मी हुक्म इक्क वरताए, बेपरवाह बेऐब परवरदिगारा। आपणा मन्दिर आप सुहाए, आपे होए वेखणहारा। दूसर ना कोई संग रलाए, ना कोई दिसे मीत मुरारा। आपणी करनी आप कराए, हरि करता करनेहारा। जोती बाती डगमगाए, कँवल कँवल नैण मुँधारा। साची ताकी आप खुल्हाए, खोल्हे बन्द किवाड़ा। घर विच घर ल्ए प्रगटाए, करे खेल अपर अपारा। थिर घर आपणा रूप वखाए चरन कँवल कँवल सहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपे जाणे आपणी कारा। आदि जुगादी कार कमाइंदा, करता पुरख अगम्म। जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा, अलख अलखणा हरि अगम्म। शब्द शब्दी रूप प्रगटाइंदा, जोती जाता जोती जन। करनी करता आप कराइंदा, आप आपणा बेड़ा बन्न्ह। सचखण्ड साचा आप सुहाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे अंदर आपे जाए मन्न।
हरि जगदीसा खेल अपारा, निरगुण निरवैर आप कराईआ। जोती जोत हो उज्यारा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। नादी नाद नाद जैकारा, बोध अगाध शब्द पढ़ाईआ। दो जहानां पावे सारा, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां खोल्ह किवाड़ा, त्रैभवन वेस वटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। एका हुक्म हरि वरतारा, धुर दरबारा रिहा सुणाईआ। करे खेल अपर अपारा, अपरम्पर आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणे हथ्थ वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उठाया, पुरख अबिनाशी दया कमा। त्रैगुण मेला मेल मिलाया, पंज तत्त झोली पा। तेई अवतार ल्ए बुलाया, शब्द संदेसा इक्क सुणा। भगत अठारां ल्ए उठाया, नाम हलूणा एका ला। दस दस मेला आप कराया, आप आपणा पर्दा चुका। एका रूप सर्ब दरसाया, निरगुण जोत जोत रुशना। निहकलंका बण के आया, शब्दी डंका इक्क वजा। मात पित भैण भाई ना कोए रखाया, साक सज्जण सैण गया तजा। आपणी अग्नी आपे सड़ के आया, सरगुण रूप वटा। सिँघ शेर शेर बण के आया, शहिनशाह सच्चा पातशाह। लक्ख चुरासी वेख वखाया, जीव जंत कोई भुल्ले ना। हर घट अंदर डेरा लाया, लक्ख चुरासी दिसे ना। धुर फ़रमाना रिहा सुणाया, शब्द अगम्म ढोला गा। राज राजानां रिहा मिटाया, तख्त निवासी तख्तों देवे लाह। सीस ताज ना कोए टिकाया, चारों कुण्ट वेखे थाउँ थाँ। नव सत आपणा हुक्म फिराया, नव नौ गेड़ा आप भवा। एका खण्डा नाम चमकाया, दो जहानां कर रुशना। सुत दुलारा मेल मिलाया, गोबिन्द मेला सहिज सुभा। गुर चेला एका रंग वखाया, रूप रंग आपणा आप गवा। साचे अश्व तंग कसाया, सोलां कलीआं आसण पा। सोलां इच्छया पूर कराया, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। धुर दा लेखा लेख वखाया, वेखणहारा बण मलाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अथाह। अगम्म अथाह पुरख अकाला, अकल कल वडी वड्याईआ। सचखण्ड बणाए सच्ची धर्मसाला, सम्बल आपणा आसण लाईआ। आपणे हथ्थ रक्खे काल महाकाला, हुक्मी हुक्म दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेलण आया, खेल अगम्मड़ी कार। जुग चौकड़ी पार करावण आया, नव नौ लेखा दए उतार। विष्न ब्रह्मा शिव आपणे संग मिलाया, करोड़ तेतीसा दए आधार। गुर अवतारां ल्ए उठाया, शब्द अगम्मी कर गुफ्तार। निहकर्मी आपणा कर्म कमाया, आदि जुगादी एकँकार। धुर दी वादी बाण रखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त बैठ सच्चे दरबार। सच दरबार सुहञ्जणा, सोभावन्त निरँकार। जगे जोत आदि निरँजणा, सचखण्ड निवासी करे उज्यार। दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भंजना, दीन दुनी पावे सार। सिँघ रूप हो हो गज्जणा, शेर शेर मारे भबकार। राज
राजानां उठ उठ भज्जणा, चारों कुण्ट होए ख्वार। लक्ख चुरासी पर्दा किसे ना कज्जणा, नव नौ रोवे ज़ारो ज़ार। गुरमुख विरले बह बह सच दुआरे सजणा, जिस मिल्या आप करतार। दो जहानां पर्दा कज्जणा, बण सतिगुर मीत मुरार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए सच विहार। सच विहारा श्री भगवान, आपणा आप कराईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरा वेख निशान, लोकमात फेरा पाईआ। दो जहानां करे ध्यान, लुकया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। लेखा हरि भगवन्त, श्री भगवान आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी करे अन्त, आपणा खेल आप खिलाइंदा। जुग जुग चलाए साचा मंत, सतिजुग त्रेता द्वापर रूप वटाइंदा। कलिजुग महिमा जणाए अगणत, चार वेद भेव ना आइंदा। चारे बाणी चारे खाणी होई भस्मंत, चारों कुण्ट सर्ब कुरलाइंदा। चार वरन मिले ना हरि हरि कन्त, अठारां बरन नेत्र रो रो नीर वहाइंदा। काया चोली चढ़े ना रंग बसन्त, गोबिन्द दरस ना किसे वखाइंदा। रसना जिहवा ना मणीआ मंत, मन का मणका ना कोए भवाइंदा। गढ़्ह बणया हउमे हंगत, हँ रूप ना कोए समझाइंदा। मिल्या मेल ना साची संगत, दीन मज़्हब वण्ड वंडाइंदा। पाए सार ना नानक अंगद, अंगीकार ना कोए वखाइंदा। माणस जन्म होया भंगत, कलिजुग जीव सर्ब कुरलाइंदा। मन्दिर मस्जिद मठ होए मंगत, शिवदुआला धीर ना कोए धराइंदा। साध सन्त होए नंगत, धीरज जत सति टुट्टा जत, सति सन्तोख ना कोए बणाइंदा। गुर अवतार ना कोए मन्नत, निर्भय भय ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप वटाइंदा। रूप वटाए ओंकारा, एकँकार आपणी खेल खिलाईआ। विष्नूं देवे इक्क हुलारा, विश्व सोया रहिण ना पाईआ। तेरा दिसे ना सच भण्डारा, साची वस्त ना कोए वरताईआ। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म ना होए उज्यारा, जगत अन्धेरा रिहा छाईआ। शंकर तेरी त्रिसूल करे ना सच विहारा, भय जंत ना कोए जणाईआ। चित्रगुप्त तेरा लेख ना मारे मारा, राए धर्म तेरी नज़र ना कोए सज़ाईआ। त्रैगुण माया तेरा सति ना दिसे कोए पसारा, रजो रंग ना कोए वखाईआ । तमो रूप होया नारी नारा, धीरज धीर ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार ना कोए सहारा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। भगत भगवन्त ना कोए जैकारा, भगवन मिले ना साचा माहीआ। चारों कुण्ट अन्ध अन्धयारा, नौ खण्ड पृथ्मी अन्धेरा छाईआ। चार वरन लग्गा अखाड़ा, दीन मज़्हब पई लड़ाईआ। साचा घर ना किसे विचारा, मिले मेल ना साचे माहीआ। उच्ची कूक कूक जगत जीव पुकारा, सच आवाज़ ना कोए सुणाईआ। कोई विष्न ब्रह्मा शिव मंगे भण्डारा, कोई आदि शक्ति मनाईआ। कोई चतुर्भुज ल्ए सहारा, कोई शंकर सीस निवाईआ। कोई राम करे निमस्कारा, कोई कान्हा कृष्न दए वड्याईआ। कोई ईसा मूसा करे प्यारा, कोई संग मुहम्मद
रिहा निभाईआ। कोई नानक निरगुण करे विचारा, कोई गोबिन्द रिहा मनाईआ। हरि का रूप ना किसे विचारा, पुरख अकाल ना नज़री आईआ। चौथे जुग आई हारा, बेड़ा बन्न्ह ना कोए तराईआ। पुरख अबिनाशी हो त्यारा, लोकमात वेस वटाईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, एका गुण गया समझाईआ। गोबिन्द सूरा बण वरतारा, एका वस्त गया वरताईआ। नानक सरगुण नानक निरगुण कर पुकारा, एका आवाज़ सुणाईआ। कलिजुग आवे अन्तिम वारा, पारब्रह्म प्रभ होए सहाईआ। निहकलंक ल्ए अवतारा, आपणा बल आप धराईआ। सम्बल नगर वसे धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ सेज हंढाईआ। गोबिन्द करे मेल अपारा, सुत दुलारा गले लगाईआ। पुरख अकाला बोल जैकारा, ब्रह्म पारब्रह्म समझाईआ। मुकामे हक सांझा यारा, एका नाअरा दए लगाईआ। चौदां तबकां वेखे इक्क अखाड़ा, चौदां लोक दए उठाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वसे बाहरा, रजो तमो सतो ना अंग लगाईआ। एका जोत नूर उज्यारा, नूर नुराना सच्चा शहिनशाहीआ। एका हुक्म सच्चा वरतारा, एका नाद अनाद सुणाईआ। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका आसण सोभा पाईआ। एका गुर इक्क अवतारा, एका आपणा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नव नौ चार पार कराईआ। नव नौ चार उतरे पार, हरि लेखा लेख मुकाइंदा। निरगुण निरवैर प्रगट होवे चवीआं अवतार, तेईआं आपणा हुक्म सुणाइंदा। मातलोक बणाए सचखण्ड सच्चा दुआर, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। चार जुग दी पुछे विसथार, कीता कौल भुल ना जाइंदा। निरगुण जोत सर्ब पसार, पंज तत्त काया चोला सर्ब हंढाइंदा। घर घर अमृत ठंडा ठार, घर घर झिरना आप झिराइंदा। घर घर वेखे अन्ध अन्धयार, घर घर जोत प्रकाश कराइंदा। घर घर सच्चा कन्त भतार, घर घर मेली मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी करनी आप कराइंदा। आपणी करनी करने आया, करता पुरख करतारा। निहकर्मी निहकर्म कमाया, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हो उज्यारा। आपणा लेखा आप मुकाया, लेखा वेखे फेर संसारा। गुर अवतार दर बहाया, पुच्छे वारो वारा। मेरा नाउँ सर्ब भुलाया, लोकमात कर पसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपारा। तेरा भुल्लया नाउँ, तेरी वड्याईआ। तूं वसे सभनी थाउँ, तेरी चतुराईआ। तूं करे सच न्याउँ, आदि जुगादि बेपरवाहीआ। तूं भुल्ले फड़ फड़ पाएँ राहों, हउँ बैठे सीस झुकाईआ। तूं मात पिता आदि जुगादि सिर देणी ठंडी छाउँ, समरथ तेरी वड्याईआ। तेरा हँस बणया काउँ, काग तेरी चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ बैठे सीस झुकाईआ। गुर अवतार सीस झुका, नेत्र नैण नीर वहाया। तूं दाता बेपरवाह, आदि जुगादि सच्चा शहिनशाहया। तेरी सेवा लोकमात आए
कमा, जो सुणया सो सुणाया। उच्ची कूक कूक तेरा नाउँ आए गा, तेरा मार्ग इक्क रखाया। तूं आपणा पर्दा दिता पा लक्ख चुरासी जीव भुलाया। तेरे अग्गे ज़ोर चले ना रा, सूरबीर तूं वड वड्याआ। जो हुक्म सो दे सज़ा, अभुल हउँ भुल भुल तेरा शुकर मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त बणना मलाह, तेरा बेड़ा तेरे अग्गे टिकाया। भगत अठारां कर पुकार, उच्ची कूक रहे सुणाईआ। आदि अन्त तूं करया साडे नाल प्यार, कलिजुग अन्त क्यों गया भुलाईआ। तूं सभ दा सांझा यार, तेरी ज़ात नज़र ना आईआ। तूं दो जहानां पावें सार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। तेरा दरस अगम्म अपार, तेरा जल्वा नूर इलाहीआ। तूं सिफ्त सालाहों वसें बाहर, तेरा गुण कोए कह ना सके राईआ। असां चुणया इक्क सरदार, तूं मन्न साडी अरज़ोईआ। कबीर जोलाहा तेरा तेरे नाल करे प्यार, ताणा पेटा तेरा रूप वटाईआ। कलिजुग अन्तिम हो उज्यार, दर तेरे सीस झुकाईआ। तूं सज्जण मैंडा यार, हउँ तेरा राह तकाईआ। तेरा कन्ढ्ढा दिसे पार किनार, एका बेड़ा हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर बैठे सीस झुकाईआ। सुण कबीर हरि सुणाया, पुरख अगम्मा एका बोल। तेरा बस्त्र चीर मैं आपणा तन सजाया, तेरा नाम तोलया आपणे तोल। आपणा नीर तेरा सीर एका रंग रंगाया, साची वस्त अमोलक दिती इक्क अनमोल। तेरा ज़ंजीर कट्ट वखाया, गंगा निमाणी वजाए ढोल। तेरा पर्दा खोल्ह आपणा दरस दिखाया, चुक्या ओहला ओहल। तूं कलिजुग जीवां बह समझाया, कोए ना आया तेरे कोल। जिस नूं कहें राम मैं पाया, सो करन तैनूं मख़ौल। तेरा कीता कौल मैं पूरा करन आया, करां भार हौला धरती धौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, हरिजन साचे रहिणा अडोल। भगत सीस झुकाइंदा, दोए जोड़ निमस्कार। पिता पूत गले लगाइंदा, ना देवे दर दुरकार। चारों कुण्ट तू ही तू नज़री आइंदा, तुध बिन अवर ना कोए आधार। तेरा रंग मोहे भाइंदा, रंग दिसे ना विच संसार। तेरा संग सर्ब रखाइंदा, कर किरपा परवरदिगार। हउँ एका मंग मंगाइंदा, कलिजुग बख्श अन्तिम वार। भुक्खा नंगा तेरे दर सोभा पाइंदा, तेरा नाम इक्क आधार। तेरा शब्द मृदंग वजाइंदा, वाह वा बख्शी साची कार। तेरा विछोड़ा मोहे ना भाइंदा, मैं आया तेरे दरबार। सिँघ शेर तेरी ओट सर्ब तकाइंदा, तूं शाहां दा सरदार। चौदां लोक तेरे अग्गे सीस झुकाइंदा, ब्रह्मा विष्नूं शिव करन निमस्कार। गुर अवतार तेरा राह तकाइंदा, तेरा खेल अगम्म अपार। भेव कोए ना पाइंदा, तेरा खेल अपर अपार। तेरा रूप बिन तेरे भगतां नज़र किसे ना आइंदा, लक्ख चुरासी होया अन्ध अन्धयार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ बणे चरन भिखार। पुरख अबिनाशी दया कमा,
दीनन आपणा राह जणाइंदा। मैं कलिजुग अन्तिम आया वेस वटा, निरगुण आपणा नाउँ रखाइंदा। सचखण्ड दुआरा आपणा आप सुहा, साचे तख्त सोभा पाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी नौ वार नौ नौ चार चौकड़ी वेखे थाउँ थाँ, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। भगत भगवन्त करे सच न्याँ, सालस होर ना कोए वखाइंदा। अदल अदालत एका रिहा कमा, मुनसफ़ होर ना कोए वड्यांअदा। करे खेल आप ख़ुदा, ख़ालक ख़लक फोल फोलाइंदा। आलम उल्मा सर्ब भुला, आलमीन डंक वजाइंदा। कागद कलम ना लिखे शाह, हरि का लेखा लिख्त विच ना आइंदा। कलिजुग अन्तिम करे सच न्याँ, लहिणा देणा सर्ब मुकाइंदा। ईसा मूसा मंगे पनाह, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। चार यार आपणा मन्नण आप गुनाह, उम्मत उम्मती खेल खिलाइंदा। मुहम्मद रो रो धाहां मार उच्ची कूक रिहा सुणा, मेरा संग ना कोए रखाइंदा। चारों कुण्ट वेख्या जंगल जूह उजाड़ प्रभास टिल्ले पर्बत कोए ना पकड़े मेरी बांह, परवरदिगार ना मेल मिलाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल सच सिँघासण आसण बैठा ला, जोती जल्वा नूर डगमगाइंदा। गोबिन्द नाल करे इक्क सलाह, सलाहगीर आप हो जाइंदा। लक्ख चुरासी भुल्ली राह, भाण्डा भरम ना कोए भनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतारा, कुदरत आपणी वण्ड वंडाईआ। लोकमात लगाए सच दरबारा, दर दरबारी आप हो जाईआ। करे खेल आप निरँकारा, निरगुण रूप ना कोए वखाईआ। हुक्मी हुक्म अगम्म वरतारा, अलख अलखना चाल चलाईआ। चार वेद ना पावण सारा, पुराण अठारां ना कोए ग्वाहीआ। गीता ज्ञान ना कोए आधारा, अञ्जील कुरान ना कोए वड्याईआ। खाणी बाणी करे पुकारा, हरि का भेव अभेद ना कोई पाईआ। पारब्रह्म तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त कह कह गए गुर अवतारा, रसना जेहवा हरि गुण गाईआ। कलिजुग अन्तिम हो उज्यारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। चार जुग दा लाहे उधारा, मकरूज़ कर्ज़ा कोए रहिण ना पाईआ। मख़लूक लेखा मुकाए आप ख़ुदाई सुहबत जाणे विच संसारा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दोआ दोए धार, निरगुण सरगुण खेल अपार, तिन्नां लोकां वसे बाहर, चौथे पद होए उज्यार, पंचम शब्द कर उज्यार, छेवें घर करे खेल अपार, सत्तवें सति पुरख निरँजण एकँकार, अठ्ठां तत्तां दए आधार, नौ दुआरे वसे बाहर, दसवें आपणा मेल मिलाईआ। लेखा जाणे गुर अवतार, साध सन्त पावे सार, भगत भगवन्त मीत मुरार, ईसा मूसा संग मुहम्मद अल्ला राणी आपणे दर बहाईआ। राम कृष्न बणाए भिखार, कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, देवत सुर ना पाए सार, निरगुण सरगुण वसे सभ तों बाहर, रूप रंग रेख ना कोई रखाईआ। हरि जोद्धा सूरबीर बलकार, प्रगट हो विच संसार, सिँघ शेर शेर रिहा ललकार, लोकमात
आपणा बल धराईआ। निरगुण खेल करे अपार, नानक नूर करे आप रुशनाईआ। गोबिन्द सूरा आया बाहर, नौ खण्ड पृथ्मी ल्ए उभार, साचा खण्डा एका खड़ग रिहा चमकाईआ । गुर पीर अवतार करन निमस्कार, साचे दर आए दरबार, पुरख अबिनाशी किरपा धार, तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। चार जुग तेरा लेखा विच संसार, जुग जुग सेवक सेव कमाईआ। हउँ भिखक बणे भिखार, भिच्छया पाउणी एका वार, खुल्हड़े केस रहे पुकार, दर दरवेश कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुण अवगुण आपणे हथ्थ रखाईआ। गुण अवगुण हथ्थ समरथ, सर्ब कल अख्वाइंदा। सतिजुग तेरा वेख्या रथ, त्रेता तेरी चाल चलाइंदा। द्वापर तेरा रूप कर प्रगट, आपणी कल आप वरताइंदा। कलिजुग वेस नटूआ नट, नौ खण्ड पृथ्मी नाच नचाइंदा। दूई द्वैती लग्गा फट्ट, माया ममता मोह वधाइंदा। साचा दिसे ना कोए हट्ट, साचा मन्दिर ना कोए सुहाइंदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद हरि के नाम उत्तों पैसे रहे वट्ट, करता दमढ़ी दमढ़ी हट्ट विकाइंदा। मनमुख आपणा कीता आपे रहे कट्ट, चारों कुण्ट जूठ झूठ मुख भराइंदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण आपणी बदले आप करवट, सृष्ट सबाई आप बदलाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वखाए एका सथ्थ, सत्थर सूलां आपणी याद कराइंदा। लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न हथ्थ, हथ्थो हथ्थ लहिणा आप मुकाइंदा। किसे ना मार्ग सके कोए दस्स, जगत मार्ग आप गवाइंदा। जन भगतां अंदर आपे वस, आपणा रूप आप दरसाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी मस, दीपक साचा आप जगाइंदा। शब्दी तीर निराला मारे कस, बजर कपाटी आप तुड़ाइंदा। निरगुण सरगुण मेला हस्स हस्स, हरिजन साचे आप कराइंदा। गुरमुखां होया आपे वस, आपणी भेंटा अग्नी भेंट कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा मार्ग आप लगाइंदा। आपणी अग्नी आपे सड़, पंज तत्त काया चोला आप तजाया। सिँघ शेर मार दड़, लोकमात आपणा मुख गया भवाया। सचखण्ड दुआरे आपे चढ़, निरगुण निराकार सच सिँघासण सोभा पाया। गोबिन्द गुर ल्या फड़, कीता कौल पूर कराया। सम्बल नगर अंदर बैठा वड़, औंदा जांदा दिस ना आया। आपणी करनी रिहा कर, करता पुरख रूप धराया। गुर अवतारां देंदा रिहा वर, वर दाता आप हो जाया। इक्क वखाउँदा रिहा सर, सर सरोवर आप नुहाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर विष्न ब्रह्मा शिव लक्ख चुरासी घाड़न घड़, घड़न भन्नणहार आपणा वेस वटाया। ना कोई चोटी ना कोई जड़, रूप रंग ना कोए रखाया। मंगण जाए ना किसे दर, किसे अग्गे झोली कदे ना डाहया। सभ दा दाता आपे बण, निरगुण आपणा नाउँ रखाया। आपे जननी आपे जन, पूत सपूत आपे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण आपणी धार चलाया। धार चलाए अगम्म अथाह, अगम्मड़ी खेल खिलाईआ। दो सौ छपंजा दिन देंदा देवणहार सलाह, अठ्ठे पहर रिहा समझाईआ। जुग जुग दा लेखा अग्गे रिहा टिका, सतिजुग त्रेता द्वापर जो कलिजुग गुर अवतार गए सेव कमाईआ। फड़ फड़ बाहों रिहा वखा, उँगली उँगल नाल मिलाईआ। मेरा नाउँ इक्क निरँकार मैं वसां हर घट थाँ, वण्डण वण्ड ना कोए वण्डाईआ। आदि जुगादी मैं पिता मां, दाई दाया आप अख्वाईआ। लक्ख चुरासी आपणी झोली बैठा पा, एका गोद सुहाईआ। एका मम्मा सीर रिहा प्या, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ । एका सिख्या रिहा समझा, साची सिख्या भुल कदे ना जाईआ। मेरा लेखा ना सके कोए मिटा, ब्रह्मा लिख लिख थक्का अन्तिम बैठा सीस झुकाईआ । दर आए मंगे पनाह, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मेरे चार वेद होए स्वाह, कलिजुग अग्नी तत्त जलाईआ। बिन तुध करे ना कोए न्याँ, मेरा ब्रह्म ना कोए वड्याईआ। बिन तेरे हँस बणया काँ, चारों कुण्ट काग वांग कुरलाईआ। तेरा मिल्या ना साचा नाँ, जूठ झूठ विष्टा मुख रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी चार जुग दी मेट लग्गी शाहीआ। सो पुरख निरँजण सुणाइंदा, सुण ब्रह्म कर ध्यान। तूं मेरी अंस अख्वाइंदा, मैं तेरी करां कल्याण। तूं मेरा बंस बणाइंदा, लोकमात जगत निशान। मैं तेरा सहिँसा अन्त चुकाइंदा, प्रगट हो विच जहान। कलिजुग कूड़ा कंस मिटाइंदा, रावण दिसे ना बेईमान। तेरा संग इक्क निभाइंदा, अन्तिम पाए सभ नूं आण। एका छन्द एका ढोला आपे गाइंदा, सोहँ शब्द कर परवान। हँ ब्रह्म पारब्रह्म समाइंदा, आदि जुगादी एका मन्दिर इक्क मकान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे सच्चा दान। ब्रह्मे तेरे चार जुग दे चार दिन, हरि साचा आपणी झोली पाईआ। विष्नूं तेरे चार जुग दे चार दिन गिण गिण, वेला वक्त रिहा लँघाईआ। शंकर तेरे चार जुग दे चार दिन, अन्तिम बैठे डेरा ढाहीआ। त्रैगुण दे चार जुग दे चार दिन, सभ दा लेखा रिहा मुकाईआ। लहिणा देणा चुकाए गिण गिण, भुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहली सावण त्रैगुण तेरा पकड़े दामन, लक्ख चुरासी नालों तेरा दामन दए छुडाईआ। लक्ख चुरासी नालों छुटणा दामन, सो पुरख निरँजण आप छुडाइंदा। तेरी पूरी करे इच्छया कामन, कामी कोए नेड़ ना आइंदा। आदि जुगादी बणे ज़ामन, साची ज़ामनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। तेरा लहिणा देणा चुकाए आम्हणो साम्हण, पर्दा ओहला सर्ब चुकाइंदा। तूं किसे दर ना जाणा भालण, पारब्रह्म अबिनाशी करता लोकमात आपणा आसण लाइंदा। प्रगट होणी जोत अकालण, अकल कल आपणी खेल खिलाइंदा। दर आए बणीं सवालण, तेरा सवाल हल आप कराइंदा। दूजा मिले ना कोए दलालण, जगत दलाल ना कोए रखाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, त्रैगुण आपणा आप जणाइंदा। त्रैगुण उठी शर्मसार, नेत्र नैण रही शरमाईआ। मैं पापण आदि जुगादि बणी अवगुणहार, तेरे जीवां जंतां रही भुलाईआ। होई सुहागण नार ना विच संसार, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रंडेपा कट्ट कट्ट आईआ। मेरा जोबन मेरी जवानी मैं होई मुटयार, चारों कुण्ट लई अंगड़ाईआ। मैं साधां सन्तां मार के आई मार, आपणा एका नैण मटकाईआ। मैं कर कर वेख्या हार शंगार, जोबन लोकमात आपणा इक्क वखाईआ। शाह सुल्तानां सुट्ट के आई मूंह दे भार, कोई सके ना सीस उठाईआ। पुरख अबिनाशी तेरे हुक्म बद्धी आई तेरे दरबार, रोंदी रो रो दयाँ दुहाईआ। मेरे नालों मेरा चुक्या पंच विकार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मेरे संग रंग रलीआं रहे मनाईआ। की करां तेरे दरबार, कोई राह नज़र ना आईआ। चारों कुण्ट जिध्धर वेखां तेरा नज़र आए सुत दुलार, गोबिन्द सूरा सच्चा शहिनशाहीआ। खिच्च के खड़ा नाम कटार, दो धार मुख वखाईआ। जे करां निमस्कार करे प्यार, अग्गे तेरा चरन कँवल दए वखाईआ। जे नेत्र नैण लवां उठाल, अग्गों मार करे बेहाल, मेरी सुध रिहा भुलाईआ। मैं निमाणी दर तेरे ते बणी कंगाल, कर किरपा मेरे सच्चे शहिनशाहीआ। आदि पाया तूं जंजाल, अन्त कट्ट मेरी फाहीआ। मेरे अंदर लुकया काल, तुध बिन सके ना कोए बाहर कढ्ढाईआ। तूं धर रूप महाकाल, पारब्रह्म सच्चा बेपरवाहीआ। मेरे सिर ते देणी इक्क दुशाल, खुल्ही मीढीं खुल्हड़े केस जगत दुहागण बण वैरागण तेरा ढोला रही गाईआ। मेरे भाग जागण तेरी चरन धूढ़ मिले माघन, चार जुग दी धोवां शाहीआ। तूं बण साचा साजण दर आई ग़रीब निवाज़ण, तेरी इक्को ओट रखाईआ। मैं नाता तोड़या पृथ्मी आकाश, गगन मंडल फेरा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवाना, एका हुक्म जणाइंदा। दर दरबार सुणना धुर फ़रमाना, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। मेरा राग इक्क तराना, त्रैगुण तेरा फंद कटाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, भगवन आपणा रूप वखाइंदा। तेरे हथ्थ फड़ावां साचा गाना, प्रेम रंग नाल रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा सुण रकान, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। तूं वेखणा मार ध्यान, तेरा नैण देवां खुल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जगत निशान, लक्ख चुरासी सेज वछाईआ। गुरमुख विरला चतुर सुजान, जो मेरा राह रिहा तकाईआ। तूं जाणा बण के दर दरबान, दर दर आपणी अलख जगाईआ। मैं लै के आई धुर फ़रमान, सच संदेसा देणा सुणाईआ। लोकमात प्रगट होया निहकलंक बली बलवान, आदि जुगादि जिस दी सच्ची शहिनशाहीआ । जो जन दर्शन करे आण, तिस दा लेखा रहे ना राईआ। मेरा सिख तेरी करे कल्याण, बिन
गुरमुख तेरा फंद ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क संदेसा रिहा सुणाईआ। सुणया संदेसा आत्म अन्तर, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म बणाई बणतर, गुरमुखां राह वखाईआ। मैं घर घर सुणावां तेरा मन्त्र, सोहँ सो शब्द पढ़ाईआ। मैं पाड़ वखावां गगन गगनंतर, तूं सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे सिखां लवां उठाईआ। त्रैगुण सेवा लाई निरँकार, लोकमात हुक्म जणाइंदा। रातीं सुत्तयां करे प्यार, सोए गुरमुख मेल मिलाइंदा। मैं आई दुहागण विच संसार, गुरसिख तुध बिन सुहागी कन्त ना कोए मिलाइंदा। मेरा दाग़ ना धोवे कोई कर विचार, दुरमति मैल ना कोए मिटाइंदा। मैं आपा आप तुध उत्तों देवां वार, तेरे चरनां हेठ आपणा सीस भेंट कराइंदी। तूं कर दरस सच्चे दरबार, कलिजुग आया हरि निरँकार, निहकलंका जामा धार, जोती जोत जोत दरसाइंदी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, त्रैगुण मेला एका घर, घर सुहञ्जणा हरि निरँजणा दर घर साचा आप जणाइंदी। दर सुहञ्जणा सोभावन्त, गुरसिख मेल मिलाया। पुरख अबिनाशी मिले कन्त, जगत विछोड़ा दए कटाया। मेरा लेखा लग्गे अन्त, श्री भगवन्त होए सहाया। मैं भरम भुलाया जीव जंत, जगत जंजाल इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, त्रैगुण तेरा लेखा दए चुकाया। त्रैगुण लेखा चुकणा, त्रिलोकी मिटे धार। चौथे जुग पैंडा मुक्कणा, कलिजुग आए अन्तिम वार। अठसठ तीर्थ नीर सुक्कणा, सर सरोवर ना कोए आधार। सिँघ शेर एका बुक्कणा, मारे भबक अपर अपार। चौदां तबक ना भाणा रुकणा, सदी चौधवीं करे ख्वार। संग मुहम्मद ना मिले लुकणा, वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड। कलिजुग तेरा खेड़ा लुट्टणा, ना कोई दीसे चोर यार। आपणी हथ्थीं बूटा पुटणा, देवे जड़्ह उखाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल सच्ची सरकार । सच सरकार साची खेल, ख़ालक ख़लक विच खलाईआ। मुरीद मुर्शद कर कर मेल, मार्फ़त लेखा रिहा समझाईआ। करे रुशनाई बिन बाती तेल, नूर नूर नाल डगमगाईआ। अचरज करया पारब्रह्म प्रभ खेल, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार जुग दा मिटे लेखा, वेस वटाए दर दरवेशा, मेल मिलाए दस दस्मेशा, दर घर आपणा आप सुहाईआ। दर सुहावा सुहावी रुत्त, सो पुरख निरँजण सोभा पाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन्न रूप आप हो जाइंदा। पंज तत्त ना रहे काया बुत्त, काया कप्पड़ ना कोए हंढाइंदा। आपणा खेड़ा आपे लुट्ट, लक्ख चुरासी खेड़ा फेर मिटाइंदा। निरगुण सरगुण अंदर बैठा लुक, दिस किसे ना आइंदा। शब्द बघेला रिहा
बुक्क, सिँघ शेर रूप वटाइंदा। जन भगतां उप्पर आपे तुट्ठ, चार जुग दे विछड़े मेल मिलाइंदा। अमृत जाम प्याए घुट्ट, जन्म जन्म दा रोग गवाइंदा। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, जो जन सरनाई आइंदा। लेखे लाए साचे सुत्त, बण जननी सेव कमाइंदा। करे प्यार जिउँ मां पुत्त, बालक आपणी गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत अठारां वेख वखाइंदा। सम्मत अठारां साल अठारां, साल अठारवें वज्जी वधाईआ। यार मिल्या नाल सच्चा यारा, साची यारी लोकमात निभाईआ। इक्क सत्त छे पंज जो कीआ उधारा, कलिजुग अन्तिम दए मुकाईआ। सूलां सत्थर जो कीआ प्यारा, साची सेज दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो सौ छपंजां दिन दो पंज छे लँघाए गिण गिण, गोबिन्द आपणे संग रखाईआ। गोबिन्द उँगली गया लग्ग, पुरख अकाल लगाया। जिस उपजाया तिस ल्या सद्द, दर घर साचे मेल मिलाया। हरि का जाम प्याया मदि, नशा उतर कदे ना जाया। लोकमात बणाए साची यद, चार वरन दए वखाया। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश लोकमात विच्चों देवे कढ्ढ, एका ब्रह्मा नज़री आया। आपणा चरन वखाए हद्द, दूसर दुआर ना कोए वखाया। चार जुग गुर अवतार आपणा भार गए लद्द, वेले आपणा डौरू वाहया। अन्तिम आया पुरख समरथ, जिस दा भेव किसे ना पाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पा के बैठा नथ, ब्रह्मा विष्न शिव रिहा भवाया। जिस दा खेड़ा जाए ना ढट्ठ, सो साचा खेड़ा रिहा बणाया। जिस दा होए वेहड़ा भट्ठ, सो बैठा सेज विछाया। जिस दी महिमा सदा अकथ, सो आपणा रंग वखाया। जिस दा गोबिन्द बैठा सथर घत्त, अज्ज रिहा मेल मिलाया। जिस लेखे लाई रत, आप आपणी गोद बहाया। जिस नूं कहिन्दे कमलापति, सिँघ शेर रूप वटाया। जिस ने सभ दी मारी मति, जगत ज्ञान रिहा गंवाया। जिस ने मेटणा तीर्थ अठसठ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती आपणे चरनां हेठ दबाया। जिस ने मन्दिर मस्जिद शिवदुआला वहीर देणा घत्त, चारों कुण्ट दए हिलाया। जिस शाह सुल्तानां राज राजानां लहिणा देणा चुकाउणा हथ्थो हथ्थ, सीस आपणे ताज टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सभ दा दाता इक्क अख्वाया। सभ दा दाता इक्क दातार, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। अन्तिम आया चवीआं अवतार, जिस दा गीत गए गाईआ। ना पुरख ना दिसे नार, रूप रंग रेख ना कोए धराईआ। ना किसे हथ्थ आए मन्दिर गुरदुआर, शिवदुआले बैठा ना आसण लाईआ। ना वेद कतेब उस दी पाए सार, चारे खाणी रसना जेहवा कूक कूक सुणाईआ। चारे बाणी करे पुकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी धुन अनादि ब्रह्म ब्रह्मादि सुणाईआ। सन्त भगवन्त तेरा मंगण दर दरबार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। तूं जुग जुग सुणदा आया सर्ब पुकार, तेरी महिमा गणी ना जाईआ। कलिजुग खेल कीता करतार,
आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुख विरले ल्ए उभार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। अमृत दिता ठंडा ठार, निझर झिरना इक्क झिराईआ। जोती जोत दीपक कीआ उज्यार, तेल बाती ना कोए रखाईआ। आपणा ढोला गाया आपणी वार, पिछली करे ना कोए पढ़ाईआ। जो जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लगाए नाअर, जन्म मरन विच ना आईआ। नानक दर बैठा कूक कूक रिहा पुकार, निरँकार इक्क सालाहीआ। आदि जुगादि जुग जुग सभ दा रूप इक्क निरँकार, दूसर अवर ना वण्ड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता आपणी रक्खे उत्तम ज़ाता, ज़ात अज़ात ना कोए जणाईआ। जुग जुग आप आपणा जाणे छन्दन, हरि जू हरि हरि आप सुणाइंदा। कलिजुग जन भगतां संग लाए आपणे अंगन, अंगीकार आप हो जाइंदा। अठ्ठे पहर दिवस रैण बख्शे परमानंदन, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी गुणवन्ता सदा बख्शंदन, कर बख्शश दीनां नाथ आपणे गले लगाइंदा। जन्म जन्म दा तोड़े फंदन, लक्ख चुरासी फंद मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। उठया गुर गोबिन्द, हरि सतिगुर आप उठाया। गुरसिखां मेटे सगली चिन्द, चिंता चिखा रहे ना राया। पुरख अकाल बणाई आपणी बिन्द, बिन्द गुरमुख रूप धराया। आत्म जाम प्याए सागर सिन्ध, अमृत प्याला इक्क उठाया। देवे दानी दात गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराया। हरिजन तरया हरि दुआर, अवर दुआर ना कोए वड्याईआ। हरिजन करया हरि प्यार, हरि बिन अवर ना कोए सहाईआ। हरिजन मिल्या कन्त भतार, बिन हरि कन्त साची सेज ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा लेखा दए समझाईआ। हरि लेखा सच समझावणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। नौ खण्ड पृथ्मी एका ढोला गावणा, सोहँ शब्द सच्चा जैकार। तीजी अस्सू लेख लिखावणा, राष्ट्रपति करना ख़बरदार। बवन्जा देशां हुक्म जणावणा, आई तेरी वार। पुरख अबिनाशी आपणा खण्डा फेर चमकावणा, वखाउणी हथ्थ खिच्च कटार। वेला गया हथ्थ ना आवणा, नेत्र रोणा ज़ारो ज़ार। समरथ आपणा रूप धरावणा, चारों कुण्ट होए उज्यार। दो सौ छपंजा दिन चार जुग गुर अवतारां भगतां झोली पावणा, पहली चेत्र सभ दा कर्ज़ा दए उतार। फेर करे जो मन भावणा, ना अग्गों करे कोए इनकार। सोहँ ढोला लोआं पुरीआं उठ उठ गावणा, ब्रह्मा विष्न शिव आलस निन्दरा ना करे विचार। अल्ला राणी मुख शरमावणा, गल पल्लू नेत्र नीर आए चल दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। अस्सू तिन्न
लेख लिखाउणा, आपणा भेव दए जणाईआ। जेहड़ा खण्डा राष्ट्रपति तेरे अंदर लुकाउणा, सो बाहर ल्ए कढ्ढाईआ। आया वेला पर्दा किसे ना पाउणा, लुकया रहे ना बेपरवाहीआ। कलिजुग झल्ल विच सिँघ शेर एका वार रौला पाउणा, जम्बक सारे दए दौड़ाईआ। सारे सुट्ट के बहण धौणां, जो बैठे ताज टिकाईआ। देवे संदेस उणंजा पवणां, पवण पवणां विच समाईआ। फिरे दरोही अवण गवणा, लाशरीक एका नौबत दए वजाईआ। किसे सुध ना रहे करन दी हवना, कलिजुग एका अग्न हवन जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दे चार दिन, दिन बदिन वारो वार गुरुआं पीरां लेखा रिहा मुकाईआ। चार चार दिन पुछे पुछ, पुछणहार गोपाला। कोई दस्से कुछ कोई दस्से कुछ, कोई शाह कोई कंगाला। कोई डरदे मारे पिच्छे बैठे लुक, साचा दिसे ना कोए धन माला। कोई दोए जोड़ बैठे झुक, तूं शाह हउँ कंगाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक्क निराला। खेल नराला पुरख अकाला, सचखण्ड दुआरे सचखण्ड निवासी आप कराईआ। वारो वारी कढ्ढे दीवाला, डिगरी आपणे हथ्थ रखाईआ। अछल अछल होया महाकाला, आदि जुगादि ना छलया जाईआ। जो जुग जुग आपणा नाउँ मंगदे रहे हाला, अन्तिम खेती कोए नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा रिहा वखाईआ। लिख लिख वेख आपणा लेखा, इक्क दूजे नाल करन सलाह। मैं जाणया मेरे जेहा दूसर किसे ना करया वेसा, मैं आया वड्डा बण मलाह। मैं जाणया मेरे जेहा ना कमाया किसे पेशा, मैं मददगार बणया आप ख़ुदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल साचे हरि, सभ नूं दिता भुल्ला। जो भुलया सो भुलया, अभुल अग्गे ना कोए ज़ोर। जो रुलया सो रुलया, तिस अवर ना कोए ठौर। जो तुलया सो तुलया, तिस हरि हरि गया बौहड़। जो चरन प्रीती घोल घुलया, तिस फड़ चढ़ावे घोड़। आदि जुगादि रहे अडुलया, दो जहानां ला के वेखे एका पौड़। आपणी रुत्तड़ी आपे फलया आपे फुलया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रक्खे हथ्थ आपणी डोर। हथ्थ डोर तन्दी तन्द, नाम तन्दन इक्क रखाइंदा। जिस जन गाया बत्ती दन्द, नाउँ नाउँ हरि सालांहयदा। तिस चढ़ाया साचा चन्द, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। अन्तिम देवे परमानंद, जोती जोत मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर लेखा आप समझाइंदा। हरि लेखा अपार, हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर लेखा निरँकार, लोकमात दए वड्याईआ। भगत लेखा संसार, सतिगुर साची बूझ बुझाईआ। सन्त लेखा जीव आधार, जीवण जुगत वड वड्याईआ। गुरमुख लेखा ब्रह्म विचार, गुर मत्ती इक्क समझाईआ। गुरसिख लेखा गुर चरन दुआर, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। सर्ब जीआं दा इक्क निरँकार, इक्क इकल्ला सच्चा शहिनशाहीआ।
कलिजुग अन्तिम हो त्यार, जोती जामा भेख वटाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यार, सिँघ सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतार सद्दे दर, धुर फ़रमाना शब्द जणाईआ। धुर फ़रमाना साचा राणा, हरि हरि आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम वरते भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। तख्तों लाहे राजा राणा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। राम कृष्न वाहिगुरु अल्ला नाम सति एका गाए सच्चा गाना, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। लक्ख चुरासी बीना दाना, घर घर रिज़क आप पुचाइंदा। विष्नूं देवे श्री भगवाना, ब्रह्मा आपणी अंस सुहाइंदा। शंकर करे दर परवाना, संसा रोग मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, जुगादि आपणी खेल खिलाइंदा। जुगादि आपणी खेल खिलाइंदा, सतिगुर पूरा चतुर सुजान। सृष्ट सबाई वेख वखाइंदा, लक्ख चुरासी मार ध्यान। अञ्जील कुरानां फोल फुलाइंदा, लेखा जाणे दीन ईमान। खाणी बाणी वेस वटाइंदा, शब्द जणाए धुर फ़रमान। पुराण शास्त्र खोज खुजाइंदा, सिमरत पाए आपणी आण। वेद कतेबा आप सुणाइंदा, देवे धुर फ़रमान। गुर अवतार आप घलाइंदा, होए जाणी जाण। जुग जुग लेखा आप मुकाइंदा, लेखा दर करे परवान। सतिजुग आपणी झोली पाइंदा, त्रेता मिटे मात निशान। द्वापर अन्त ना कोए वखाइंदा, कलिजुग होया जगत प्रधान। लक्ख चुरासी नाच नचाइंदा, नाल रलाया पंज शैतान। साचा हुक्म ना कोए मनाइंदा, भरमे भुल्ला जीव नादान। बिन हरि बेड़ा पार ना कोए कराइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होया जाणी जाण। जानणहारा जाणदा, जुगा जुगां दी कार। वेद व्यासा लेख वखाणदा, ईसा तेरी सुणे पुकार। मुहम्मद तेरा मेला दो जहान दा, चौदां तबकां करे विचार। गोबिन्द सूरा इक्क ललकारदा, साचा खण्डा नाम हुलार। नानक सति नाम पुकारदा, चार वरनां करे प्यार। कृष्न लेखा एका धुर दरबार दा, साची सख़ीआं मंगलाचार। राम रूप निरगुण धार दा, दसरथ बेटा दए आधार। आदि शक्ति खेल सच्ची सरकार दा, जोती जोत नूर उज्यार। चतुर्भुज रूप बलकार दा, करे खेल अगम्म अपार। विष्न आपणा आप उठालदा, विश्व होए आप निरँकार। विष्नूं ब्रह्मा आपे पाल दा, कँवल नाभी बण दलाल। लक्ख चुरासी ब्रह्म पत डाल्ह दा, फुल फुलवाड़ी वेखे गुलज़ार। शंकर मन्ने हुक्म सरकार दा, ना भुल्ले विच संसार। जो घड़या भन्न वखालदा, रहिण ना देवे कोए गुर अवतार। महाराज शेर सिँघ आपणा कीता आपे जाणदा, दूसर अग्गे ना करे पुकार। आपणी हथ्थीं करया खेल अग्ग मसाण दा, आपे रल्लया धूंआँधार। मात पित भैण भ्रा ना कोई जाणदा, कवण रूप करया निरँकार। रंग माणया हाणीआं हाण दा, पंज तत्त कर प्यार। आपणी ख़ाक रिहा छाणदा, ख़ाक उडाए सर्ब संसार। सिँघ मनी इक्क
प्यार दा, जिस मिल्या हाणी हाण। सिँघ पाल नाता सीस दस्तार दा, नाता तोड़ जगत जंजाल। पुत्त मिलाया नाल अकाल दा, गोबिन्द करया इक्क प्यार। आपणा वसल आप सखाल दा, साची सेजा कर त्यार। आपणीआं हड्डीआं कलिजुग अग्नी विच बालदा, करे खेल अपर अपार। सतिगुर पूरा गुरसिखां आपे भालदा, सिँघ शेर गुरसिखां करी आप विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरगुण लै अवतार। सरगुण सड़या होया स्वाह, घनक पुरी पई दुहाईआ। कोई कहे मेरा गया भ्रा, कोई कहे सज्जण गया पल्ला छुडाईआ। कोई कहे कौण पुत्त गोद ल्ए बहा, पिता कवण रूप वटाईआ। कोई कहे मेरा नाता तुट्टा मेरी फड़दा रिहा बांह, बांहवां बाज़ूआं नाल मिलाईआ। जगत शरीका भुल्ला आपणे थाँ, जगत शरीक्त होई जुदाईआ। शेर सिँघ चढ़या एका चा, शेर रूप गया वटाईआ। गुरसिखां अंदर लभ्भी आपणी थाँ, आप आपणा आसण लाईआ। उच्ची कूक दिता सुणा, आपणा नाम आप जणाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण मैं वसां हर घट थाँ, आदि जुगादि बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल साचे हरि, आपणी खेल आप खिलाईआ। नाता तोड़ सर्ब संसार, हरि अचरज खेल रचाया। गोबिन्द करया इक्क प्यार, साचा मेला मेल मिलाया। वसया धाम आप न्यार, निरवैर आसण लाया। त्रैगुण चोला दिता पाड़, पंज तत्त नाता गया तुड़ाया। वा ना लग्गी तत्ती हाढ़्ह, अग्नी अग्ग ना कोए रखाया। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, जोती जोत ल्ए जगाया। गोबिन्द उठाया साचा लाड़, घर मेला मेल मिलाया। शब्दी करया इक्क शंगार, वाह वा सगन मनाया। जोती बण बण करे प्यार, आपणे अंग लगाया। वासना खोटी ना कोए विचार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काया। एका चोटी चढ़ के बैठा सच्ची सरकार, साचे मन्दिर आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे ल्ए जगाया। आपणा आसण साचा डेरा, गुरसिख तेरा अन्तर धाम बणाईआ। मेल मिलाया एका वेरा, दूजी वेर विछड़ ना जाईआ। तेरी काया पाया आपणा घेरा, कलिजुग जंगल रूप दरसाईआ। अंदर लुकया सिँघ दलेरा, शेर आपणा बल छुपाईआ। प्रगट होवे एका वेरा, सभ दा वेरवा दए वखाईआ। दूर दुराडा आए नेरा, नेरन नेर आप हो जाईआ। कलिजुग मुकाए अन्तिम झेड़ा, आप आपणा बल रखाईआ। धरत मात दा खुल्ल्हा वेहड़ा, नौ खण्ड पृथ्मी दए कराईआ। हरिजन तराए कर कर मेहरा, मिहवरान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। करे खेल सच्चा शहिनशाह, शहिनशाही इक्क रखाइंदा। जुग जुग बण मात मलाह, लक्ख चुरासी बेड़ा आप चलाइंदा। गुर अवतारां दए सलाह, साचा मार्ग नाम समझाइंदा। अठ्ठे पहर दरस वखा, दीद ईद इक्क कराइंदा। निरगुण चन्द इक्क
चढ़ा, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। बख्शिश करे आप मेहरवां, मेहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला आपणा रूप वटाइंदा। सुलाहकुल इक्क ख़ुदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सभ दी सुलाह आप कराइंदा। सभ दी सुलाह अन्त कराए, वरन बरन रहिण ना पाईआ। मुल्लां शेख़ पीर मुसायक मिटाए, दस्तगीर ना कोए वड्याईआ। ग्रन्थी पन्थी ना कोए अख्वाए, पुरख अकाल इक्क ध्याईआ। पंडत पांधा दए खपाए, तिलक ललाट ना कोए लगाईआ। अठसठ तीर्थ ना कोए नहाए, सर सरोवर दए मुकाईआ। पूजा पाठ इक्क कराए, एका करे पढ़ाईआ। कलिजुग जीवां ख़ाली ठूठा हथ्थ वखाए, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। गुरमुख रुट्ठा ल्ए मिलाए, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन्म जन्म दा ग़ुस्सा दए गंवाए, आपणी ख़िमां ग़रीबी इक्क वरताईआ । पुच्छां दे दे आपणे गुरसिख घर मंगाए, गुरसिख लभ्भण किते ना जाईआ। चारे कुण्टां फोल फोलाए, दहि दिशा वेख वखाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कुण्डा लाहे, गगन पातालां खोज खोजाईआ। नौ दुआरे पार कराए, जगत वासना दए मिटाईआ। टेढी बंक आप लँघाए, गुरमुख सुरती राहे पाईआ। आपणा राग शब्द सुणाए, गुरसिख सुवाणी मगर लगाईआ। हाणी हो हो नज़री आए, आपणा जोबन आप जणाईआ। अमृत आत्म ठंडा पाणी आप प्याए, एका प्याला सच सुहाईआ। साची बाणी आप सुणाए, घर अनहद ताल वजाईआ। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाए, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। साची खाट सेज विछाए, आत्म आसण इक्क रखाईआ। निरगुण हो हो डेरा लाए, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जीव आत्म ल्ए मिलाए, ईश जीव सच्चा शहिनशाहीआ। आदि लग्गी प्रीत अन्त तोड़ निभाए, लक्ख चुरासी गेड़ आपणा पूर कराईआ। उजड़या खेड़ा फेर वसाए, जिस गुरसिख आपणी बूझ बुझाईआ। पंचम झेड़ा दए मिटाए, आसा तृष्ना ना होए हल्काईआ। माया ममता दए चुकाए, चिंता चिखा ना कोए रखाईआ। मदिरा मास जो जन तजाए, तिस सुत्तयां ल्ए जगाईआ। महाराज शेर सिँघ नज़री आए, शेर आपणा रूप वटाईआ। गोबिन्द सूरा नाल रलाए, जिस अंदर लुकया बेपरवाहीआ । गुरमुख तेरा काया कूड़ा हूंझ वखाए, नाम बहारी एका लाईआ। चरन धूढ़ तेरे मस्तक टिक्का लाए, तेरी धोवे मस्तक शाहीआ। कलिजुग नाता कूड़ मिटाए, सच सुच्च वण्ड वंडाईआ। तेरे अंदर तेरी जोत तेरा नूर करे रुशनाए, नूर नूर नाल मिलाईआ। तेरी हूर तेरी सुरत तेरे शब्द मिलाए, दूजे दर ना लभ्भण जाईआ। आसा पूर इक्क अख्वाए, जो गुरुआं पीरां आस पूर कराईआ । हाज़र हज़ूर बैठा डेरा लाए, जिस दी दो जहान सच्ची शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा इक्को दाता, दूसर ओट ना कोए वखाईआ। ना कोई ओट ना कोई आसा, मार्ग अवर
ना कोए जणाइंदा। चार वरन दए भरवासा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश गले लगाइंदा। चरन कँवल उप्पर धवल देवे भरवासा, करे खेल पुरख अबिनाशा, लक्ख चुरासी फंद कटाइंदा। निज घर निज आत्म निज दर कर कर वासा, आत्म परमात्म वेख वखाइंदा। काया काअबा वेखे कासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए फड़, हरि के पौड़े आप चढ़ाइंदा। हरिजन चढ़ना हरि हरि पौड़, पुरख अबिनाशी मात लगाईआ। जिस नूं कहिन्दे ब्रह्मण गौड़, सो पारब्रह्म खेल खिलाईआ। जिस नूं कहिन्दे आउणा दौड़, नीले वाला साचा माहीआ। जिस नूं कहिन्दे मिट्ठे करे रीठे कौड़, सो रिहा जाम प्याईआ। जिस नूं कहिन्दे जन्म जन्म दी मिटाए औड़, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। कलिजुग अन्तिम गुरसिखां गया बौहड़, मनमुख गूढ़ी नींद सुआईआ। करया खेल अवर का और, बिध आपणी अवर बणाईआ। कलिजुग विद्या कर कर थक्की गौर, गोर विच वड़या दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विश्व आपणी खेल खिलाईआ।
सतिगुर पूरा सद मेहरवान, जुग जुग दया कमाइंदा। भगत भगवन्त मेले आण, सन्त साजन वेख वखाइंदा। गुरमुख गुर गुर ल्ए पछाण, गुरसिख आपणे रंग रंगाइंदा। एका नाम देवे ज्ञान, साचा तत्त आप समझाइंदा। दूजा बख्शे चरन ध्यान, चरन कँवल इक्क दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप मनाइंदा। गुरसिख साची सिख्या लैणी सिख, साख्यात हरि समझाईआ। दर दुआर जो मंगे भिक्ख, भिखक भिच्छया झोली पाईआ। जन्म कर्म प्रभ देवे लिख, पिछला लेखा दए मुकाईआ। जगत द्वैती लाहे विख, अमृत आत्म जाम प्याईआ। हउमे ममता तोड़े तृष्ना तृख, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए समझाईआ। गुरसिख साचे चतुर सुजान, हरि साचा सच जणाइंदा। जो जन मंगता चाहे दान, दाता दानी आप वखाइंदा। चरन कँवल करना इक्क ध्यान, नेत्र दूसर पुरष ना कोए तकाइंदा। घर अंदर मन मन्ने आपणी आण, मन मार्ग ना कोए जणाइंदा। एका वार एका गुर करे परवान, एका गुरसिख मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क वखाइंदा। चरन ध्यान नेत्र दरस, बिन हरि चरन ना कोए दरसाईआ। प्रभ मिलण दी रक्खो हरस, हवस होर ना कोए वड्याईआ। सतिगुर पूरा करे तरस, दीनन आपणी दया कमाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, अग्नी तत्त रहिण ना पाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, जो जन हरि हरि नाउँ मंग मंगाईआ। हरि सज्जण हरिजन तेरी आपे करे
परख, परीख्या विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंग एका वार एका गुर पूर कराईआ। गुरसिख वेखे चरन कँवल, कँवल चरन चित लाया। सतिगुर आसा पूरी करे उप्पर धवल, धरनी धरत धवल मेल मिलाया। आत्म अन्तर जाए मवल, मौला आपणी खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त झोली पाया। एका वस्त दात अमोलक, गुर गुरसिखां झोली पाईआ। गुरसिख काया साची गोलक, गुर पूरा विच टिकाईआ। सुख दु:ख विच रहे अडोलत, दु:ख सुख विच गुर मनाईआ। गुर हुक्म सुणाए इक्क अनबोलत, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला होए सहाईआ। मन बांछत हरि आसा पूर, इछा पूरी आप कराइंदा। पहलां तोड़े माण ग़रूर, दूजे शर्म हया ना कोए वखाइंदा। तीजे मंगे चरन धूढ़, चौथे नाता कूड़ो कूड़ तुड़ाइंदा। पंचम दरस करना ज़रूर, हिरस हवस सर्ब गवाइंदा। छेवें लैणा जोती नूर, सत्तवें सति सतिवादी सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मनसा आसा आसा मनसा मन मन ही पूर कराइंदा। दिवस रैण हउँ जणाइंदा, आठ पहर प्रभात। गुरमुख विरला झोली अग्गे डांहयदा, जिस मन्नया एका इक्क इकांत। जो जन मन का घोड़ा सर्ब दुडायदा, दहि दिशा फिरे बौह भांत। तिस सतिगुर पूरा नज़र ना आइंदा, अंदर खुल्ल्हा दिसे ना बन्द ताक। साकी बण ना जाम प्यांअदा, पन्ध दुरेडा ना मुक्के वाट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन पुछे सदा वात। हउँ सुणाने सुहागी गीत, गोबिन्द नाम इलाहीआ। सुण सज्जण सन्त मीत, तेरे दर वज्जे वधाईआ। तूं छड्ड पुराणी रीत, हुण नवीं रुत्तड़ी सोभा पाईआ। घर आया इक्क अतीत, जिस दा नाउँ वडी वड्याईआ। जिस एका रंग रंगाया हस्त कीट, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाईआ। जो देवे नाम अनडीठ, जगत नेत्र दिस ना आईआ। जो सुत्ता दे कर पीठ, आपणी ल्ए आप अगंड़ाईआ। कलिजुग सदी रही बीत, शैताना होया सच्चा माहीआ। ना पतित ना पुनीत, पतित पापी रिहा तराईआ। जिस ने गाया उस दा गीत, जिस दा ढोला गोबिन्द रिहा गंवाईआ। ना मन्दिर गुरदुआरा ना कोए मसीत, इक्क इकल्ला बैठा सच्चा शहिनशाहीआ। सतिजुग चलाई साची रीत, कलिजुग लेखा रिहा मुकाईआ। जिस दे सीस सोहे पीतम्बर पीत, सो पीआ बेपरवाहीआ। जो चार जुग दी परखणहारा नीत, तिस अग्गे क्या कोई सके छुपाईआ। आपणा जन्म लैणा जीत, गुरमुख तेरी वड्ड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां हभ किछ रिहा समझाईआ। हब्ब किछ जाणे जानणहारा, जीवण जुगत जग हथ्थ। करे खेल अगम्म अपारा, त्रैभवण धनी पुरख समरथ। जन भगतां करे सच प्यारा, देवे नाम अमोलक वथ, आदि अन्त अतुट भण्डारा, सदा रक्खे आपणे हथ्थ। कलिजुग
अन्तिम गुरमुखां करे प्यारा, हरि निरँकारा रातीं सुत्तयां अंदर देवे घत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरे अंदर वड़, तेरी गंवाए जगत मत। जगत मति नाता छुट्टे, जिस जन सतिगुर दया कमाईआ। झूठी धाड़ अंदरों लुट्टे, आपणा ख़ज़ाना बैठा छुपाईआ। पंच विकारा फड़ फड़ कुट्टे, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। जो गुरसिख सतिगुर पूरे उत्ते डोरी सुट्टे, सतिगुर पूरा डोर आपणे हथ्थ रखाईआ। फड़ फड़ चढ़ाए साची चोटी, कबीर जोलाहा दए ग्वाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा मिलाईआ। जो जन मंगे साचा दर, दर दर फेर ना कोए भवाइंदा। जो जन मंगे साचा वर, बिन हरि कन्त ना कोए अख्वाइंदा। जो जन मंगे चुक्के डर, बिन निरभउ भय ना कोए गवाइंदा। जो जन मंगे मिले हरि, बिन हरि जू दरस ना कोए वखाइंदा। जो जन मंगे अमृत सर, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे बन्धन पाइंदा। जो जन मन्ने इक्क भगवान, मनसा आसा पूर कराईआ। जो जन बणे जगत सवान, घर घर फेरा पाईआ। जो जन मंगे चरन ध्यान, चरन प्रीती दए वड्याईआ। जो जन मंगे आत्म दान, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जो जन मंगे नाद धुन्कान, धुंन आत्मक दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, तिस जगत भटकणा दए मिटाईआ। दर दर ना फिरे बण दरवेश, जिस जन दरदी दर्द वंडाइंदा। तिस साहिब करो आदेस, जो लिख्या लेख गवाइंदा। तिस सतिगुर नेत्र पेख, जिस पेखत नैण शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, तिस आपणा बन्धन पाइंदा। आत्मक प्यार सतिगुर दान, दूसर वस्त ना कोए वखाईआ। सतिगुर अंदरे अंदर मिले आण, अठ्ठे पहर होए सहाईआ। गुरसिख काया मन्दिर वेखे सच मकान, आसण सिँघासण इक्क विछाईआ। आपणी किरपा देवे दान, दूसर वण्ड ना कोए जणाईआ। सतिगुर पूरा हो मेहरवान, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। दर दर ना फिरे बण सवान, जिस जन आपणा नाम डोरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चोरी चोरी गुरसिखां रिहा मिलाईआ।