पुस्तकालयभाग १०

२ सावण २०१८ बिक्रमी अमरीक सिँघ दे गृह रूपोवाली ज़िला अमृतसर

सो साहिब पुरख सुल्ताना, आदि जुगादि खेल खिलाइंदा। हरि पुरख रूप महाना, निरगुण निरवैर नज़र ना आइंदा। एकँकारा नौजवाना, बिरध बाल ना रूप धराइंदा। आदि निरँजण नूर महाना, जोती जोत डगमगाइंदा। श्री भगवान शाह

सुल्ताना, भूपत भूप आप अख्वाइंदा। अबिनाशी करता मर्द मरदाना, भेव अभेद आप छुपाइंदा। पारब्रह्म वसणहारा सच मकाना, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। अगम्म अगम्मड़ा अलख अलखना जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, बल आपणा आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। आदि पुरख हरि खेल अपारा, आदि आदि आप कराइंदा। आपणी इच्छया हो उज्यारा, निरगुण आपणा नूर धराइंदा। आपणी भिच्छया भर भण्डारा, साची वस्त आप वरताइंदा। आपे वेखे वेखणहारा, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा रूप आप धराइंदा। आपणा रूप आपे धर धर, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। आपणा खेल आपे कर कर, हरि पुरख निरँजण सोभा पाईआ। आपणे दर आपे खड़ खड़, एकँकारा वेख वखाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़ घड़, आदि निरँजण सोभा पाईआ। आपणा पल्लू आपे फड़ फड़, अबिनाशी करता ख़ुशी मनाईआ। आपे पुरख नारी कर कर, श्री भगवान सच्चा शहिनशाहीआ। आपणा आप आपे वर वर, पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि आपणा नूर करे रुशनाईआ। सो पुरख निरँजण नूर उजाला, नूर नुराना डगमगाइंदा। हरि पुरख निरँजण खेल निराला, नर हरि नरायण आप कराइंदा। एकँकार आप उपाए आपणा सच निशाना, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। आदि निरँजण दीपक दीप जगाए महाना, दीआ बाती ना कोए रखाइंदा। श्री भगवान बीना दाना, दाना बीना आपणा नाउँ उपजाइंदा। अबिनाशी करता वड मेहरवाना, मेहरवान आपणा रूप वटाइंदा। पारब्रह्म आपणा आप कर परवाना, आप आपणा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया पाए भिच्छया, साचा घर आप सुहाइंदा। साचा घर सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। हरि पुरख निरँजण आपणा पाए आपे अञणा, अज्ञान अन्धेर ना कोए वखाईआ। एकँकारा आपे करे आपणा मजना, सर सरोवर आपे नहाईआ। आदि निरँजण आपणे दर दुआर आपे बह बह सजणा, मीत मुरारा बण बेपरवाहीआ। अबिनाशी करता ना घड़या ना भज्जणा, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। श्री भगवान आदि आदि पर्दा आपे कज्जणा, सीस जगदीस आपणा हथ्थ रखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणे मन्दिर आपे बह बह सजणा, सच दुआरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आदि पुरख हरि खेल अपारा, अलख अगोचर आप कराइंदा। अगम्म अगम्मड़ा हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। निरगुण निरवैर निराकारा, मूर्त अकाल अजूनी रहत दिस किसे ना आइंदा। आपणी इच्छया भर भण्डारा, साची भिच्छया वेख वखाइंदा। करे खेल करनेहारा, करता पुरख आपणी करनी

आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। ना कोई संग ना कोई साथा, आदि पुरख वडी वड्याईआ। इक्क इकल्ला हरि समराथा, समरथ बेपरवाहीआ। आपे होए आपणा राखा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत जोत जगा, जोती जाता वेख वखाइंदा। निरगुण आपणा रूप धरा, आप आपणा मता पकाइंदा। कवण दुआर वसां कवण थाँ, कवण घर सोभा पाइंदा। कवण पिता कवण मां, कवण बाल रूप वटाइंदा। कवण देवे ठंडी छाँ, कवण साची गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे आपणा वर, वर दाता आप हो जाइंदा। आपे देवे वर दातार, सो पुरख निंरजण वडी वड्याईआ। आपणी इच्छया कर विचार, आपणा लेखा आप गणाईआ। सच महल्ला करां त्यार, इक्क इकल्ला सेव कमाईआ। ना कोई बाढी होर करे प्यार, सगला संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा खेल आप खिलाईआ। खेले खेल पूरी आसा, आसा पूर आप हो जाइंदा। निरगुण नूर कर प्रकाशा, जोती जोत डगमगाइंदा। आपणा कर आप भरवासा, आपणा बल आप धराइंदा। आपणे अंदर कर के आपणा वासा, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। आपे रंग रंगे करतार, रंगणहार आप हो जाईआ। आपे नार आप भतार, आपे कन्त सेज सुहाईआ। आपे करे सच प्यार, आप आपणा गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण मेला निरगुण धार, निरगुण निरगुण विच समाइंदा। निरगुण पुरख निरगुण नार, निरगुण साचा कन्त हंढाइंदा। निरगुण निरगुण सेजा कर त्यार, निरगुण निरगुण आसण लाइंदा। करया खेल अगम्म अपार, आदि पुरख आपणी खेल खिलाइंदा। ना मरे ना पए जम्म, जोती जोत वेस वटाइंदा। आपे करे आपणा कम्म, करता पुरख नाउँ धराइंदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, हरि जू आपे वेख वखाइंदा। आपे जननी आपे जन, जन जणेंदी माउँ आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण अंदर निरगुण वड़, साचा मेल मिलाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण वड़या, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। आपणा पल्लू आपे फड़या, आपणा दर आपे वेख वखाईआ। आपणा कारज आपे करया, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। आपे वसे आपणे घरया, आपणा घर इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नारी कन्त आपे बण निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। नारी कन्त बण भतारा, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। आपे जाणे आपणी धारा, धार धार विच मिलाइंदा। ना कोई जाणे

अवर पसारा, पसर पसारी आप अख्वाइंदा। छप्पर छन्न ना कोए सहारा, बन्धन बंध ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे दाता बण भिखारी, भिखक भिख्या झोली पाइंदा। आपे दाता हरि निरँकार, निराकार रूप वटाईआ। आपे भिखारी बणे दुआर, दर दरवेश मंग मंगाईआ। आपे शाह आपे सिक्दार, राज राजान आप हो जाईआ। आपे हुक्म आप वरतार, आप संदेसा रिहा सुणाईआ। आपे होए सुणनेहार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण देवे निरगुण वर, निरगुण वस्त अमोलक झोली पाईआ। निरगुण वस्त इक्क अनमोल, भेव अभेद ना कोए रखाइंदा। सो पुरख निरँजण तोले आपणे तोल, हरि पुरख निरँजण तोल तुलाइंदा। एकँकारा रक्खे कोल, आदि निरँजण हथ्थ रखाइंदा। अबिनाशी करता बैठ अडोल, श्री भगवान झोली पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ जाए मौल, आपणी ख़ुशी आप मनाइंदा। निरगुण निरगुण नाल करे कौल, कीता कौल भुल ना जाइंदा। आपणे अंदर आपे मौल, जोती जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी रचना आप रचाइंदा। आपणी रचन रचावणहारा, दयानिध दया कमाईआ। आपणी वस्त वस्त हरि थारा, हरि साचा आप वरताईआ। लेवणहारा होए निंरकारा, निराकारा सेव कमाईआ। पहलों बणावां सच दरबारा, दर दरवाज़ा ना कोए वखाईआ। ना कोई इट्ट ना कोई गारा, ना कोई बाढी नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा मन्दिर ल्ए उपाईआ। आपणा मन्दिर हरि उपाउणा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सचखण्ड दुआरा नाउँ धराउणा, चार दीवार ना कोए वखाईआ। निरगुण दीवा इक्क जगाउणा, तेल बाती ना कोए पाईआ। साचा माही घर वसाउणा, दूसर अवर ना चरन टिकाईआ। अठ्ठे पहर रंग रंगाउणा, दिवस रैण ना कोए वड्याईआ। नारी कन्त आप अख्वाउणा, वाह वा वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दुआरा ल्ए उपाईआ। सचखण्ड दुआर उपाइंदा, कर किरपा गुण निधान। निरगुण आपणा आसण लाइंदा, जोद्धा सूर बली बलवान। सच सिँघासण इक्क विछाइंदा, कर किरपा आप भगवान। पावा चूल ना कोए जणाइंदा, ना कोई घाड़त घड़े तरखान। साची सेजा आप हंढाइंदा, आपे मर्द आप मरदान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरा आप उपाइंदा। सचखण्ड दुआरा वंडी वण्ड, आदि पुरख दया कमाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। निराकार चढ़ाए रंग, रंग रंगीला उतर कदे ना जाईआ। चार दीवार ना दिसे कंध, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा घाड़न घड़, आपणा आसण ल्ए सुहाईआ।

सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप बणाया। हरि पुरख निरँजण बण बण कन्त, एकँकारा सेज हंढाया। जोत निरँजण आदि निरँजण चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाया। अबिनाशी करता महिमा अगणत, भेव अभेद रिहा रखाया। श्री भगवान आपे जाणे लेखा आपणा आदि अन्त, आदि अन्त रूप रेख ना कोए वखाया। पारब्रह्म आपे मन्ने आपणी मन्नत, सीस जगदीस आपणा सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, सच सिँघासण सोभा पाया। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा, आपणा आप सुहाईआ। सति सिँघासण कर त्यारा, सति सतिवादी चरन टिकाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, राज राजान वड वड्याईआ। आपणा हुक्म कर वरतारा, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। घाड़न घड़े अपर अपारा, घड़ घड़ वेखे थाउँ थाँईंआ। आपणा खोल्हे फेर किवाड़ा, किरपा कर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाईआ। आपणा खोल्ह किवाड़, दया कमाइंदा। सचखण्ड वसे साचा लाड़, दिस किसे ना आइंदा। थिर घर वेखे पावे सार, चरन कँवल आप टिकाइंदा। जोती जोत करे प्यार, जोती जोत जोत हंढाइंदा। दाई दाया बण निरँकार, साची सेवा आप कमाइंदा। आपे अंदर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर रूप वटाइंदा। आपे सुत आपे दुलार, मात पित आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे बैठा चढ़, थिर घर आपणा चरन धर, चरन कँवल आप सुहाइंदा। थिर घर थिर दुआरा, हरि चरन कँवल टिकाईआ। सचखण्ड वसे आप निरँकारा, रूप अनूप बेपरवाहीआ। आपे विचोला बण सच्ची सरकारा, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। आपे जननी जन जणे सुत दुलारा, हरि शब्दी नाउँ धराईआ । शब्दी शब्द करे प्यारा, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बंस आप सुहाईआ। निरगुण बणा निरगुण पूत, शब्दी शब्द उपाया। निरगुण वसे आपणी कूट, साची दिशा वेख वखाया। निरगुण तागा निरगुण सूत, निरगुण आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारा इक्क प्रगटाया। सुत दुलारा जाया, जननी जन बण निरँकार। थिर घर साचे आप बहाया, कर किरपा ओंकार। तेरी सेव इक्क लगाया, होणा ख़बरदार। पुरख अबिनाशी हुक्म सुणाया, आदि पुरख एका वार । तेरा लहिणा तेरी झोली पाया, देवणहार आप निरँकार। भाणा सहिणा हुक्म मनाया, हुक्मी हुक्म वरते वरतार।

तेरे अंदर भरे भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत दिता वर, सिर आपणा
हथ्थ टिकाया। सुत शब्द उठ बलवान, सो पुरख निरँजण आप उठाईआ। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान, वस्त अमोलक
आपणी आप आप वरताईआ। एकँकारा देवे दान, आपणा रंग रंग चढ़ाईआ। आदि निरँजण नूर महान, जोती शब्द शब्द

कुड़माईआ। अबिनाशी करता वेखे मार ध्यान, आदि जुगादि संग निभाईआ। श्री भगवान तेरा रक्खे माण, दो जहानां वेख वखाईआ। पारब्रह्म हो प्रधान, सच प्रधानगी दए जणाईआ। तूं बणना साचा काहन, सीस तेरे ताज टिकाईआ। तेरा झुले सच निशान, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। तेरा पिता श्री भगवान, तेरी जननी नज़र किसे ना आईआ। तेरा चिल्ला तीर कमान, मेरा नाउँ वड्याईआ। तेरा पीण खाण, मेरी आसा आस तकाईआ। तेरा बल वड बलवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। शब्द सुत चढ़या चा, उठ उठ ख़ुशी मनाइंदा। अबिनाशी करता मिल्या इक्क मलाह, साचा पल्लू हथ्थ फड़ाइंदा। आदि देवे इक्क सलाह, साचा मार्ग इक्क जणाइंदा। मेरा रूप तेरा नाँ, तेरा नाउँ मेरा रूप अख्वाइंदा। सदा सुहेला बण बण पकड़ां बांह, सगला संग रखाइंदा। तेरे हथ्थ देवां न्याँ, जो करनी किरत कमाइंदा। आपणा लहिणा देणा दयाँ समझा, तेरा पर्दा आप उठाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी झोली देवां पा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साख्यात रूप धराइंदा। शब्द सुत सुण संदेस, दर आपणे ख़ुशी मनाइंदा। तूं साहिब सतिगुर नर नरेश, तेरा कीता भुल ना जाइंदा। हउँ सेवक बण करां आदेश, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। आदि जुगादि मैं तेरा दर्शन लवां पेख, तुध बिन अवर ना कोए मोहे सुखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण बिध तेरा कारज करां सिद्ध हुक्मी हुक्म हुक्म मनाइंदा। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका गुण जणाईआ। शब्द सुत तेरी धार बंधा, तेरा तेरे नाँ वड्याईआ। आपणा नूर लवां प्रगटा, जल्वा नूर नूर दरसाईआ। आपणा नाउँ लवां रखा, विष्न आपणी खेल खिलाईआ। विश्व रूप हो रिहा समा, विशा आपणा ना किसे जणाईआ। तेरा संग लवां निभा, विछड़ कदे ना जाईआ। साचा मार्ग लवां लगा, दे मति एका तत्त दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वण्ड रिहा वंडाईआ। विष्न उपावां विश्व धार, आपणा खेल खिलावणा। शब्द सुत तेरा सच प्यार, तेरे नाल प्रनावणा। आपणे चरन कँवल बख्शां धूढ़ ख़ाक छार, चरन चरन उप्पर टिकावणा। विच्चों कढ्ढां अमृत धार, अंमिउँ रस आप चुआवणा। विष्नूं अंदर धरां भण्डार, साची सेवा आप कमावणा। अंदर खिड़े सच्ची गुलज़ार, पारब्रह्म प्रभ वण्ड वण्डावणा। ब्रह्म उतप्त होए अगम्म अपार, कँवल कँवला सोभा पावणा। रुत्ती रुत्त वेख बहार, अबिनाशी अचुत ख़ुशी मनावणा। साचे सुत मेरे दुलार, तेरा मार्ग आपे लावणा। थिर घर वसाए दया कमाए तेरा वेखे सच दरबार, सचखण्ड आपणा आसण लावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं अंदर आपा धर, कँवल नाभी आपे भर, कँवल कँवला आप खिलावणा। कँवल खलाए कमलापाती, कँवल नैण वडी वड्याईआ। प्याए जाम बण

बण साकी, सच प्याला हथ्थ रखाईआ। विष्न खोल्हे आपे ताकी, नाभी कँवल वड वड्याईआ। लेखा जाणे आपणा बाकी, देणा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख एका हरि, विष्न ब्रह्मा ल्ए उपजाईआ। विष्न ब्रह्मा आपे जा, जननी जन आप अख्वाइंदा। जोती जोत बण बण मां, जोती जाता आपणे रंग रंगाइंदा। दाई दाया बेपरवाह, परवरदिगार खेल खिलाइंदा। थिर घर दुआरा पार करा, सुन्न अगम्म वेख वखाइंदा। धूंआँधार रंग रंगा, आप आपणी कल वरताइंदा। एका रूप ल्ए वटा, शंकर आपणे गल लगाइंदा। सोभावन्त बेपरवाह, भोला नाथ आप समझाइंदा। तिन्नां मेला सहिज सुभा, एका गुण वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव मेल मिला, आसा मनसा पूर कराइंदा। एका विद्या दए पढ़ा, निष्अक्खर आप जणाइंदा। सो आपणा नाउँ धरा, हँ रूप विष्न ब्रह्मा शिव बणाइंदा। सोहँ आपणी धार चला, शब्दी तेरा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाना साचा राणा, पुरख अकाला दीन दयाला हरि गोपाला, आपणा आप जणाइंदा। धुर फ़रमाना सच संदेसा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ करन आदेसा, बैठे सीस झुकाईआ। साहिब सुल्तान शाह तूं नर नरेशा, बेपरवाह तेरी सच्ची शहिनशाहीआ। कवण दुआर तेरा नेत्र पेखां, कवण घर ख़ुशी मनाईआ। कवण दुआर लिखें लेखा, साचा मार्ग दएँ जणाईआ। कवण रूप धारें भेसा, निराकार साकार रूप हो जाईआ। कवण रूप जोती जोत प्रवेशा, नारी कन्त कवण वड्याईआ। कवण रूप खेड खेडा, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तिन्ने मंगदे तेरा दर, दर बैठे सीस झुकाईआ। दर दरवेश बण भिखारी, ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकाइंदा। तूं दाता निराकार निरँकारी, निरँकार तेरा भेव कोए ना आइंदा। एका वस्त बख्श अपारी, अपर अपार वेख वखाइंदा। लेखा तेरा लिखे ना कोए लिखारी, लिख लिख लेख ना कोए जणाइंदा। एका देणा दरस आधारी, दरस तेरा एका मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, एका वार सर्ब समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुण कर ध्यान, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। सच संदेसा धुर फ़रमान, शब्दी शब्द नाउँ वड्याईआ। आदि जुगादी मन्नणी आण, भुल कदे ना जाईआ। जुग जुग खेलां खेल महान, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। तिन्नां देवां एका दान, अतोट अतुट रखाईआ। विष्नूं तेरा विश्व पकवान, पारब्रह्म वेख वखाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म निशान, लक्ख चुरासी घाड़त ल्ए घड़ाईआ। शंकर तेरा तीर निशान, अन्तिम लेखा दए चुकाईआ। तिन्नां विचोला हरि भगवान, जुग जुग वेखे थाउँ थाँईंआ। एका देवे वस्त महान, त्रैगुण माया झोली पाईआ। पंज तत्त करे प्रधान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश

खेल खिलाईआ। निरगुण सरगुण वखाए निशान, मन मति बुध वड वड्याईआ। लेखा जाणे चतुर सुजान, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, आदि पुरख आपणी दया कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणना कन्न ला, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। एका ढोला लैणा गा, विष्नूं आपणा मेल मिलाइंदा। ब्रह्मे राग दए सुणा, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। चारे वेदां ल्ए लिखा, आपणा लेखा बन्द कराइंदा। चारे युगां वण्ड वण्डा, चारे खाणी वेस वटाइंदा। चारे बाणी आप उपा, चारे कुण्ट आप सुणाइंदा। चार वरन ल्ए तरा, चार जुग बन्धन पाइंदा। चारों कुण्ट फेरा पा, चार यारी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे एका वर, साचा नाम आप समझाइंदा। साचा नाम हरि निरँकारा, आपणा आप जणाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसारा, पारब्रह्म वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी दए आधारा, घड़ भाण्डे ल्ए बणाईआ। अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज कर त्यारा, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। वेखे विगसे करे विचारा, वेखणहारा दिस ना आईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्चे दरबारा, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, बोध अगाधी करे पढ़ाईआ। थिर घर वेखे खोल्ह किवाड़ा, दर दरवाज़ा ना कोए रखाईआ। सुन्न अगम्मी धूंआँधारा, आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे दिता एका वर, लक्ख चुरासी झोली पाईआ। ब्रह्मा मंगे मंग, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं साहिब सूरा सरबंग, तेरा भेव कोए ना आइंदा। एका जोत धार आपणी बख्शिश कर बख्शंद, जगत अन्धेरा ना मोहे भाइंदा। तेरा नूर सूरज चन्द, रवि ससि जोत जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मुकाउणा अन्तिम पन्ध, जुगो जुग गेड़ा कवण भवाइंदा। जुग जुग गेड़ा हरि निरँकार, आपणा आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदार, साचे सेवक सेव लगाईआ। रवि ससि कर त्यार, किरन किरन किरन रुशनाईआ। मंडल मण्डप ल्ए उभार, गगन गगनंतर सोभा पाईआ। जल जल रूप आप करतार, बिम्ब आपणी धार वखाईआ। धूढ़ी बख्शे एका छार, धवल दए वड्याईआ। लक्ख चुरासी भर भण्डार, लोकमात दए टिकाईआ। निरगुण सरगुण हो उज्यार, पंज तत्त खेड़ा आप वसाईआ। ब्रह्मे होणा ख़बरदार, तेरा लेखा दए वखाईआ। नौ खण्ड वण्डे विच संसार, नौ दुआरे फोल फोलाईआ। चार चार करे विहार, चार चार बन्धन पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग उतरे पार, जुग जुग गेड़ा आप भवाईआ। कोटन कोटि भेजे गुर अवतार, साध सन्त लोकमात कर रुशनाईआ। भगत भगवन्त वेखे आण, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुखां देवे साचा दान, नाम निधाना झोली पाईआ। गुरसिख करे दर परवान, जो बैठे राह तकाईआ। सभ दा दाता इक्क भगवान, इक्क इकल्ला हर घट वेखे थाउँ थाँईंआ। ब्रह्मे तेरी

अन्त करे कल्याण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सभ दा मेटे आप निशान, आदि आदि जुगादि जुगादि आपणी खेल खिलाईआ। इक्क सुणावे धुर फ़रमान, सच संदेसा आप समझाईआ। लोकमात बणाउणा इक्क मकान, आत्म परमात्म एका घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लेखा दए मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी साची सेव, हरि साचा सच लगाइंदा। लेखा जाणे करोड़ तेतीसा देवी देव, सुरपति राजा इन्द मेल मिलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ अलख अभेव, अलख अलखना आपणे रंग आप समाइंदा। ना कोई रसना ना कोई जेहव, बत्ती दन्द ना कोए हलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव तेरा अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा अन्त कराउणा, हरि साचा सच जणाईआ। नौ सो चुरानवे चौकड़ी जुग लोकमात वेख वखाउणा, गेड़ा गेड़े विच भवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वण्ड वण्डाउणा, कलिजुग खेल करे बेपरवाहीआ। अवतार गुर तेरी सेव लगाउणा, लक्ख चुरासी तेरा संग निभाईआ। धुर फ़रमाना आप सुणाउणा, सच संदेसा इक्क वखाईआ। जुगा जुगन्तर वण्ड वण्डाउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे थाउँ थाँईंआ। जेरज अंड तेरा पन्ध मुकाउणा, उत्भुज सेत्ज रहिण ना पाईआ। लोकमात तेरा खेड़ा ढाउणा, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। विष्न सुण हरि जणाया, आदि जुगादी कार। जो घड़या सो भन्न वखाया, थिर रहे ना विच संसार। चार जुग चौकड़ी इक्क बणाया, चार वेद करे प्यार। चारे वरन रहे जस गाया, चारों कुण्ट कुण्ट जैकार। चारे वरन अठारां बरन रूप धराया, नाल रलाया विभचार। पुराण अठारां आपे गाया, वेद व्यासा दे आधार। वेद कतेब भेव ना राया, शास्त्र सिमरत करन पुकार। गीता ज्ञान दए दुहाया, हरि हरि अन्त ना पारावार। अञ्जील कुरान मुख शरमाया, नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार। खाणी बाणी पल्लू पाया, दोए दोए जोड़ करे निमस्कार। तेई अवतारां सीस झुकाया, बैठे दर दरबार। गुर दस ख़ुशी मनाया, एका बोल शब्द जैकार। भगत भगवन्त मंगल गाया, अठ दस अठारां होए पार। विष्नूं तेरा संगल तेरे हथ्थ फड़ाया, चारों कुण्ट होणा ख़बरदार। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म रूप प्रभ मंगण आया, ब्रह्म वेखे वेखणहार। जगत अन्धेरा झूठा छाया, साचा चन्द ना कोए उज्यार। गुर का रूप किसे नज़र ना आया, नेत्र खुल्ल्हे ना कोए किवाड़। रसना जेहवा रहे गाया, उच्ची कूक कूक पुकार। मुल्लां शेख़ मुसायक पीर देण दुहाया, मिल्या मेल ना परवरदिगार। पंडत पांधे किसे हथ्थ ना आया। राम राम सच्चा करतार। ग्रन्थी पन्थी राह भुलाया, गोबिन्द मिल्या ना मीत मुरार। मन्त्र नाम सच ना किसे दृढ़ाया, काम क्रोध लोभ मोह मिल्या हँकार। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा वेला अन्तिम आया, धरनी रोवे करे पुकार। खुल्हड़े केस गल विच पाया, प्रभ

दी बणी आण भिखार। गुर दस्मेश क्यों मुख भवाया, मैनूं दिसे ना कोऐ सहार। गुरमुख कोई नज़र ना आया, घर घर होया विभचार। तूं लिख लिख लेखा गया समझाया, जीवां जंतां कर प्यार। कलिजुग वेले अन्तिम होए सहाया, निहकलंक नरायण नर अवतार। मात पित ना किसे जाया, महांबली उतरे आपणी वार। नानक निरगुण रिहा ध्याया, निरवैर पुरख अकाल। वेद व्यासा सीस झुकाया, दोए जोड़ मंगे दान। मूसा उच्ची कूक कूक अल्हाया, देवे आप फ़रमान। ईसा तेरा लेखा आपणे अग्गे टिकाया, तूं देणा साचा दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, कीता कौल भुल ना जाया। आदि जुगादि कदे ना भुल्लया, अभुल बेपरवाह। आदि जुगादि कदे ना डुलया, अडुल इक्क ख़ुदा। लक्ख चुरासी आपे मौलया, मौला आपणा नाम धरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव तेरा लेखा दए चुका। तिन्नां लेखा अन्त चुकाउणा, कलिजुग वारी अन्तिम आईआ। तिन्नां लेखा आप मुकाउणा, भरम भुलेखा दए कढ्ढाईआ। काल महाकाल दर मंगाउणा, एका हुक्म सुणाईआ। तेई अवतारां भेव खुल्हाउणा, चार जुग वेख वखाईआ। भगत अठारां पर्दा लाउहणा, भगवन दए वड वड्याईआ। गुर गुर दस्स जोत जगाउणा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। गोबिन्द लेखा पूर कराउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सम्बल नगरी धाम सुहाउणा, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। पुरख अबिनाशी आसण लाउणा, निहकलंका नाउँ धराईआ। शब्द डंका इक्क वजाउणा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रिहा उठाईआ। धुर फ़रमाना हुक्म सुणाउणा, कलिजुग मेटे कूड़ी शाहीआ। राज राजानां तख्तों लाउहणा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। चार वरन एका घर बहाउणा, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पन्ध मुकाउणा, वरन बरन ना कोए पढ़ाईआ। राम रहीम एका रंग रंगाउणा, नानक गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। ईसा मूसा बन्धन पाउणा, लेखा जाणे संग मुहम्मद चार यार चार यारी नूर इलाहीआ। सचखण्ड दुआरा सोभा पाउणा, थिर घर वजदी रहे वधाईआ। मुकामे हक डेरा लाउणा, बेपरवाह बेऐब परवरदिगार आपणा नूर धराईआ। एका कलमा अमाम पढ़ाउणा, कायनात करे शनवाईआ। एका आबहयात पिआउणा, सच प्याला हथ्थ उठाईआ। शरअ शरीअत इक्क रखाउणा, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। रामा कृष्ना नज़री आउणा, आदि शक्ति जोत जगाईआ। चतुर्भुज रूप धराउणा, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। फ़तहि डंका इक्क वजाउणा, एका ढोला रिहा सुणाईआ। राउ रंकां एका धाम बहाउणा, झूठी मेटे जगत शाहीआ। फड़ फड़ काग हँस बणाउणा, सोहँ हँसा चोग चुगाईआ। दूई द्वैती रोग मिटाउणा, अमृत जाम इक्क प्याईआ। हरख सोग सर्ब गंवाउणा, चिंता दुःख ना कोए रखाईआ। चौदां लोक एका नाम ध्याउणा, त्रैभवन वज्जे वधाईआ। चौदां तबकां निउँ निउँ सीस झुकाउणा, दीन

इस्लाम इक्क समझाईआ। सभ ने सजदा इक्क दुआर कराउणा, पुरख अकाल इष्ट देव हो जाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नाल रलाउणा, पल्लू नाल पल्लू बंधाईआ। जम का फास काल का त्रास मेट मिटाउणा, महाकाल होए सहाईआ। गुरमुखां पूरी आस कराउणा, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। निज घर आत्म वास धराउणा, निज नेत्र दए खुल्हाईआ। एका मन्दिर सोभा पाउणा, दूजी शब्द वज्जे शनवाईआ। तीजे नेत्र दरस दिखाउणा, चौथे पद करे रसाईआ। पंचम घर आप बहाउणा, छेवें छप्पर छन्न ना कोए वड्याईआ। सत्तवें सति सतिवादी आपणे रंग रंगाउणा, ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाईआ। अठ्ठां तत्तां पन्ध मुकाउणा, नौ दर डेरा ढाहीआ। बजर कपाटी खोल्ह खुलाउणा, शब्द खण्डा इक्क चमकाईआ। पंच विकारा सत्थर ढाउणा, आसा तृष्ना रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, विष्न ब्रह्मा शिव तेरा लेखा दए वखाईआ। तेरा लेख वखावण आया, निहकलंका जामा धार। लक्ख चुरासी ल्ए समझाया, आत्म अन्तर वजाए इक्क सतार। काया मन्दिर डेरा लाया, हरि मन्दिर वेखे आप निरँकार। डूँग्घी कंदर किसे दिस ना आया, जीव जंत सुत्ते पैर पसार। अंदरे अंदर खेल कराया, करे कराए सच गुफ्तार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग कर्ज़ा दए उतार। जुग जुग कर्ज़ा लाहे मकरूज़, लहिणा देण जगत चुकाइंदा। आदि जुगादि रक्खे आपणी सूझ, जीव जंत सूझ ना कोए वखाइंदा। जुगा जुगन्त खुल्हाए भेव गूझ, भेव अभेदा आप दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। वेस वटाए जुगा जुगन्तर, जुग करता बेपरवाहीआ। गुर अवतारां देवे मन्त्र, एका नाम शब्द वड्याईआ। लेखा जाणे गगन गगनंतर, गगन पातालां फोल फुलाईआ। लक्ख चुरासी बुझाए बसन्तर, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। निरगुण दाता बेपरवाह, परवरदिगार नाउँ अख्वाइंदा। देवणहारा सच सलाह, जुग जुग वेस वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम फेरा पा, रूप अनूप धराइंदा। कागद कलम कोई लिखे ना, सत्त समुंदर नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। बनास्पत मारे धाह, अठारां भार ना वण्ड वंडाइंदा। ब्रह्मा मंगे अन्त पनाह, तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। विष्नूं ढह प्या सरना, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। शंकर मंगे बख्श मेरे गुनाह, अवगुण आपणा तेरे अग्गे फोल वखाइंदा। तेई अवतार आपणा पल्लू अग्गे रहे डाह, चार जुग दे चार दिन साडी झोली पा, ईसा मूसा मुहम्मद सजदा सीस झुकाइंदा। कलमा एका पढ़ ख़ुदा, नबी रसूल तूं समझाइंदा। अमाम अमामां देवें पनाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल सच्चा शहिनशाह। शहिनशाह हरि वड

सुल्ताना आदि जुगादि वडी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर खेल महाना, जुग करता आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधाना, निहकलंका नाउँ रखाईआ। सति सरूपी सति निशाना, सति सतिवादी हथ्थ उठाईआ। लेखा जाणे गोपी कान्हा, मंडल रास वेख वखाईआ। देवण आया धुर फ़रमाना, शब्द संदेसा आपे गाईआ। लक्ख चुरासी होई नादाना, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। साचा दिसे ना मन्दिर मकाना, हरि मन्दिर सीस ना कोए झुकाईआ। अमृत मिल्या ना पीणा खाणा, अठसठ बैठे फेरीआं पाईआ। अनहद सुणया ना साचा गाना, झूठे ताल रहे वजाईआ। घर मिल्या ना हरि भगवाना, मन्दिर टल्ल रहे खड़काईआ। जिस दा दिता पीणा खाणा, सो भुलया बेपरवाहीआ। कलिजुग तेरा अन्तिम मेटे झूठ निशाना, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। सतिजुग सति करे प्रधाना, सति सतिवादी मार्ग लाईआ। एका शब्द चढ़ाए बबाणा, लोआं पुरीआं पार कराईआ। एका राग एका गाणा, छत्ती राग मुख शरमाईआ। एका कलमा कलाम इलाही कर प्रधाना, कामल आपणा नाउँ दए जणाईआ। सोहँ शब्द लक्ख चुरासी देवे दाना, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। हरिजन मेला हरि गोबिन्द, हरि सज्जण मेल मिलाया। गुर सतिगुर मेटे सगली चिन्द, निरभउ भय ना कोए जणाया। गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, गुणवन्ता होए सहाया। अमृत जाम प्याए सागर सिन्ध, सति प्याला हथ्थ रखाया। गुरमुख बणाए आपणी बिन्द, सुत अनादी एका जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए उठाया। हरिजन उठाए आप प्रभ, दीनन दीनां दया कमा। उलटा करे कँवल नभ, अमृत झिरना दए झिरा। पंच विकारा देवे दब्ब, शब्द अगम्मी भार टिका। लहिणा देणा मुकाए झब्ब, लक्ख चुरासी फंद कटा। अंदरे अंदर मुकाए पन्ध, दस्म दुआरी दए चढ़ा। शब्द अनाद सुणाए सुहागी छन्द, पंचम सख़ीआं नाल रला। आत्म जणाए परमानंद, परमात्म मेला सहिज सुभा। निरगुण जोत चढ़ाए चन्द, निरगुण जोत कर रुशना। हथ्थ फड़ाए नाम चण्ड प्रचण्ड, साचा खण्डा इक्क चमका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिखां अंदर आपणा नूर आप दरसा। गुरसिखां अंदर आपे वड़, गुर पूरा दया कमाईआ। डूँग्घी भँवरी पार कर, सुखमन तेरा पन्ध मुकाईआ। …… · …… पंच विकारा

जाए झड़, जिस दुआरे सतिगुर जाईआ। अमृत प्याला प्याए भर, निझर आपणी दया कमाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। आत्म सेजा बहे चढ़, सच सिँघासण दए वड्याईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, सतिगुर पूरा सो अख्वाईआ। आपणी विद्या गया पढ़, लक्ख चुरासी करे पढ़ाईआ। अग्नी हवन ना जाए सड़, ना मरे ना जाईआ।

ना उह पुरख ना उह नार, नर नरायण आपणा नाउँ धराईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, वरन बरन ना कोए रखाईआ। जो जन करे सच प्यार, तिस दर आवे देवे दरस बेपरवाहीआ। गुरसिख तेरी महिमा अपर अपार, कागद कलम ना लिखे शाहीआ। तेरा दरस मंगे ब्रह्मा विष्न शिव बण भिखार, निउँ निउँ बैठे सीस झुकाईआ। जिस सतिगुर पूरा मिल्या विच संसार, लहिणा देणा गया मुकाईआ। अन्तिम वेखे आपणा घर बार, थिर घर साचे मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, लक्ख चुरासी ल्ए फड़, गुर अवतारां कोलों मंगे इक्क ग्वाहीआ। गुर अवतार बणो ग्वाह, हरि साचा सच जणाइंदा। चार वरन पए औझड़ राह, साचा राह दिस किसे ना आइंदा। एका नूर नूर ख़ुदा, एका रूप राम रिहा अख्वा, एका गोबिन्द पिता पुरख अकाल मनाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी जीव जंत क्यों वण्डी बैठे पा, वण्ड वण्ड हिस्सा आपणे हथ्थ ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचे अश्व आपे चढ़, नव नौ फेरा आपे पाइंदा। नव नौ शाह सवारा, शाह सुल्ताना फेरा पाईआ। नीला नीली धारों आया पारा, औंदा जांदा दिस ना आईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्ड रिहा चमकाईआ। दो जहानां पावे वण्डां वंडणहारा, त्रिलोकी आपणे चरनां हेठ दबाईआ। चौदां लोकां दए हुलारा, चौदां तबकां मारे मारा, लेखा चुक्के संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, बैठा रहे इक्क इकांता, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा, शाहो शाबासा राज राजाना शाह सुल्ताना एका एक आपणा हुक्म सुणाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमान, धुर दरबारी आप जणाइंदा। तख्त निवासी साचे तख्त बैठ भगवान, अदल अदालत आप कमाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग बणया रिहा निगहबान, गुर अवतार सेवा लाइंदा। कलिजुग अन्तिम करे पहचान, मिहबान बीदो आपणा खेल खिलाइंदा। रूप रंग ना कोए निशान, जोती जाता हो प्रधान, परम पुरख आपणा हुक्म आप अल्हाइंदा। काल रहित नौजवान, साहिब सच्चा जाणी जाण, बेपहचान बैवा रूप आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। चारों कुण्ट शब्दी फेरा, हरि सतिगुर आप भवाईआ। चारों कुण्ट अगम्मी घेरा, निरगुण रिहा रखाईआ। चारों कुण्ट वेखे झेड़ा, भरमे भुल्ली लोकाईआ। चारों कुण्ट उजड़े खेड़ा, हरि साचा दए उखड़ाईआ। चारों कुण्ट खुल्ल्हा वेहड़ा, धरत मात ख़ुशी मनाईआ। चारों कुण्ट कोए ना दिसे सञ्झ सवेरा, अन्ध अन्धेरा एका छाईआ। चारों कुण्ट एका गेड़ा, चौथे जुग आप दवाईआ। वक्त लँघाया

कर कर हेरा फेरा, सम्मत सम्मती वेख वखाईआ। सिँघ शेर हरि बैठा रिहा कर के जेरा, आप आपणा मुख छुपाईआ। अन्तिम करे हक नबेड़ा, ख़ालक वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, लहिणा देणा देणा लहिणा विष्न ब्रह्मा शिव तेरी झोली पाईआ। लहिणा देणा झोली पाउणा, वेला अन्तिम आया। नेत्र नैणां सर्ब वखाउणा, पुरख अबिनाशी वेस वटाया। जिस ना मन्नया गुर का कहिणा, तिस देवे फड़ सज़ाया। लाड़ी मौत खाए डैणा, चारों कुण्ट रिहा कुरलाया। गुरमुख विरले सतिगुर दुआरे एका बहणा, जिस हरि जस रसना गाया। हरिजन दरसन पेखे नैणा, नैनण नैन नैन मिलाया। सन्त साजन मन पाए गहिणा, तन चोला नाम हंढाया। भगत भगवन्त भाणा सहिणा, कलिजुग वेला अन्तिम आया। शाह सुल्तान कोए ना रहिणा, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक मिलाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा लेखे पाया। लेखा लेखे पाए भगवान, सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराईआ। कलिजुग तेरा मेटे झूठ निशान, दीन दुनी वेखे सर्ब लोकाईआ। तेरा झूठ होया प्रधान, तेरा जूठ रिहा हल्काईआ। चार वरन तेरी मन्नी बैठे आण, हरि भुल्लया बेपरवाहीआ। नार विभचार होई रकान, कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। मदिरा मास पीण खाण, अमृत रस ना कोए चुआईआ। रसना जेहवा सारे गाण, हिरदे राम ना कोए वसाईआ। बाहरों करदे तेरा ध्यान, अंदरों रसाँई कोए नज़र ना आईआ। जीवां जंतां देण ज्ञान, आपणी मति सर्ब भुलाईआ। पढ़ पढ़ रसना करन वख्याण, तेरी व्याख्या तेरे विच्चों नज़र किसे ना आईआ। बण बण सन्त करन कल्याण, आपणा फंद ना कोए कटाईआ। घर घर वखांउदे फिरन शब्द बबाण, हरि का शब्द नज़र किसे ना आईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलिजुग अन्तिम सभ दी करे इक्क पछाण, निहकलंका जामा पाईआ। तीर अगम्मी मारे बाण, झूठा डेरा देवे ढाहीआ। दो सौ छपंजा दिन इक्क दूजे दी मन्नणी आण, वेला गया हथ्थ ना आईआ। फिर पारब्रह्म पुरख अबिनाशा आपणे हथ्थ ल्ए कमान, लक्ख चुरासी तेरा दिसे ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी धार चलाईआ। निरगुण धार शब्द अपारा, सरगुण गुर गुर रूप जणाइंदा। गुर गुर मेल हरि करतारा, दर घर साचा आप सुहाइंदा। गुर गुर नाम नाम वणजारा, साचे हट्ट आप विकाइंदा। गुर गुर गुरमुख दए आधारा, दर दर साची सेव कमाइंदा। गुर गुरसिखां करे प्यारा, गुरसिख गोदी आप उठाइंदा। कलिजुग आई अन्तिम वारा, काल डौरू आपणा हथ्थ उठाइंदा। चारों कुण्ट वज्जे नगारा, निगहबान आप सुणाइंदा। हरिजन होए ख़बरदारा, लक्ख चुरासी त्रैगुण माया आलस निन्दरा पर्दा इक्क वखाइंदा। कादर कुदरत वेखे वेखणहारा, ख़ालक ख़लक भेव मिटाइंदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरी हरि आपणा रूप धराइंदा। हरी हरि हरि निरँकारा, हरी ओम सति तत्त जणाईआ। यनम सुंदरी बाला, सोइम रूप बेपरवाहीआ। नाम अगम्मी एका माला, मन मन ही आप बणाईआ। करे खेल पुरख अकाला, अकाल आपणी दया कमाईआ। कलिजुग अन्तिम मार्ग दस्से इक्क सुखाला, चार वरनां दए समझाईआ। काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाला, घर घर विच सोभा पाईआ। अठ्ठे पहर रहे उजाला, अन्ध अन्धेर ना कोए वखाईआ। शब्द नाद वज्जे धुन्काना, धुनी नाद आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, आपणी बूझ दए बुझाईआ। जिस बुझाए सो बुझिआ, कलिजुग तेरा अन्धेरा अन्ध। गुरसिख लेखा चुक्के एका दूज्जया, तीजे लोयण मुक्के पन्ध। चौथा घर एका सुझिआ, पंचम गाए सुहागी छन्द। सतिगुर चरन जो जन लुझिआ, इक्क वखाए परमानंद। नाभ कँवल करे मूध्या, दीन दयाल साहिब बख्शंद। गुरमुख विरला मात उठया, जिस त्रैगुण तोड़या फंद। सतिगुर प्याए अमृत जाम घुट्टया, दिवस रैण अनन्द। माणस जन्म ना जाए लुट्टया, काम क्रोध लोभ मोह हँकार पंजे चोर करे खण्ड। गुरसिख आप मनाया रुस्सया, शब्द सुणाया सुहागी छन्द। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन चढ़ाए साचा चन्द। हरिजन चन्द करे प्रकाश, सतिगुर साचे वज्जे वधाईआ। लक्ख चुरासी जाए विनास, गुरमुख साचे करे रुशनाईआ। देवे वड्याई पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां पार कराईआ। सतिगुर पूरा वसे सदा पास, एथे ओथे होए सहाईआ। गुरसिख होए ना कदे निरास, आसा पूरन आप कराईआ। वेले अन्त करे बन्द ख़लास, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त ना पुछे वात, लाड़ी मौत ना ल्ए प्रनाईआ। वेले अन्तिम पुछे आप, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जन भगतां बणे माई बाप, पिता पूत सेव कमाईआ। जगत जलंदा ल्ए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दरस दिखाए साख्यात, स्वच्छ सरूप रूप वटाईआ। हरिजन बणाए पारजात, आप आपणा मेल मिलाईआ। चरन कँवल बंधाए नात, चरन कँवल बख्शे सच सरनाईआ। ना कोई दिवस ना कोई रात, गुरसिख एका रंग समाईआ। सतिगुर पूरा जन्म जन्म दा पूरा करे घाट, जो जन आए सरनाईआ। मस्तक जोत जगाए ललाट, लाटां वाली ना कोए मनाईआ। गुरसिख तेरा लहिणा देणा चुक्के तीर्थ ताट, गंगा जमना गोदावरी सुरस्ती तेरे चरनां हेठ वगाईआ। तेरा लेखा चुक्या पूजा पाठ, एका पुरख अकाल मनाईआ। तूं विक्या साचे हाट, तेरी करता कीमत पाईआ। तूं उतरें आपणे घाट, दूजा पत्तण कोए रहिण ना पाईआ। तेरी नेड़े आई वाट, कलिजुग बैठा पन्ध मुकाईआ। लक्ख चुरासी चोला जाणा पाट, जो घड़या भन्न वखाईआ । किसे कोल ना दिसे नाम दात, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। मन मति रोवे नार कमज़ात, गोबिन्द सूरा

रिहा डराईआ। भरमे भुल्ले ज़ात पात, नानक तेरी रीती नज़र ना आईआ। कलिजुग जीव पैणे डूँग्घे खात, खाता धर्म राए पुटाईआ। वीह सौ उन्नी बिक्रमी पहली चेत्र वेखणा मार झात, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। गुरमुख विरला रक्खे आपणी ज़ात, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुर पीर अवतारां कोलों मंगे अन्त ग्वाहीआ। बण ग्वाह होणा ज़ामन, हरि साचा सच जणाइंदा। गुर अवतार पकड़ो दामन, जो तेरा मात अख्वाइंदा। रैण अन्धेरी होई शामन, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। साध सन्तां वरया कामनी कामन, काम क्रोध सर्ब हल्काइंदा। वसया खेड़ा ना कोए ग्रामन, काया बंक ना कोए वड्यांअदा। पकड़े बांह ना कोए ब्राह्मण, क्षत्री बल ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। बण के ज़ामन फड़ाओ पल्ला, हरि साचा सच जणाईआ। पुरख अकाल एका वार कराए हल्ला, हल्ला शब्दी नाम हिलाईआ। नाम कटारा फड़े भल्ला, लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। करन देवे ना वल छला, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। चढ़ के बैठा नेहचल धाम अटल्ला, सच सिँघासण आसण लाईआ। आदि खेल कराया इक्क इकल्ला, अन्त आपे वेखण आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका मंगे सच सफ़ाईआ। सच सफ़ाई देणी गुर अवतार, हरि साचा सच जणाइंदा। आपणे फड़ फड़ कढ्ढणे बाहर, एका वार हुक्म फ़रमाइंदा। चार जुग जो करया विहार, जुग करता वेख वखाइंदा। जन्म जन्म दा कर्ज़ा दए उतार, पूर्ब जन्मां वेख वखाइंदा। हर्ज करे ना सच्ची सरकार, हक हकीकत आप सालांहयदा। सच रफ़ाक्त वेखे सांझा यार, आप आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच संदेसा नर नरेशा, निरगुण निराकार आपणा आप सुणाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेअन्त होए आप प्रधान, दो जहान प्रधानगी आपणे हथ्थ रखाइंदा।