३ सावण २०१८ बिक्रमी गुरदित सिँघ दे गृह राम दीवाली ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण ठांडा दरबारा, हरि पुरख निरँजण आप उपाइंदा। एकँकारा कर पसारा, आदि निरँजण निराकारा, जोती जोत डगमगाइंदा । अबिनाशी करता अगम्म अपारा, अलख अलखणा श्री भगवान सच निशान आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारा, अजूनी रहत कर पसारा, पुरख अकाल आपणा रूप आप धराइंदा। सचखण्ड खोल्ह सच किवाड़ा, तख्त निवासी वसे साचा लाड़ा, परम पुरख सोभा पाइंदा। थिर घर जाणे आपणी धारा, करे खेल आप करतारा, करता पुरख
आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि मन्दिर सोभा पाइंदा। सचखण्ड दुआरा साचा मन्दिर, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। हरि पुरख निरँजण वसे अंदर, निराकार सच्चा शहिनशाहीआ। एकँकारा सर्ब गुण अन्तर, आदि निरँजण आप उपाए आपणी बसन्तर, जोत अग्न अग्न रुशनाईआ। श्री भगवान बणाए बणतर, अबिनाशी करता सेव कमाईआ। पारब्रह्म बेअन्त बेअन्त साचे धाम सोभावन्त, अगम्म अथाह आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर आपे वड़, सच दुआरा दए वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। हरि पुरख निरँजण नारी कन्त, निरगुण आपणा मेल मिलाइंदा। एकँकारा आदि अन्त, आदि जुगादी वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड साचा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआर सुहञ्जणा, सोभावन्त करे निरँकार। जोत जगाए आदि निरँजणा, दीवा बाती ना कोए पसार। करे खेल दर्द दुःख भय भंजना, आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, आपणा करे आप विचार। सच विचारा हरि निरँकारा, निरगुण आपणा आप कराईआ। आपणी इच्छया भर भण्डारा, दर साचे आप वरताईआ। साचा सुत आप उभारा, शब्दी शब्द वड वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यारा, त्रैगुण अतीता त्रै त्रै बन्धन पाईआ। पंज तत्त बोल जैकारा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। सरगुण लाए इक्क अखाड़ा, ताल तलवाड़ा आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रूप अनूप आप धराईआ। रूप अनूप शाहो भूपा, भूपत आपणी खेल खिलाइंदा। वसणहारा चारो कूटां, दहि दिशा आपणा आसण लाइंदा। खेल कराए सदा अन रंग रूपा, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे चढ़, साचा घाड़न आप घड़ाइंदा। घाड़त घड़े पुरख बिधाता, आपणी बणत हरि आप बणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बध्धा नाता, साचा जोड़ा जोड़ जुड़ाईआ। आपे बणे पिता माता, दाई दाया सेव कमाईआ। आप सुणाए आपणी गाथा, अगम्म अगम्मड़ी करे पढ़ाईआ। सर्ब कल हरि समराथा, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। एका देवे अमोलक दाता, दानी आपणा नाम वरताईआ। बैठा रहे इक्क इकांता, आदि पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण वेस अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। सच सिँघासण इक्को मल्ला, थिर घर साचा वड वड्यांअदा। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ाया पल्ला, शब्दी डोर हथ्थ रखाइंदा। एका दोआ मेटा सल्ला, एका घर वखाइंदा। जोती नूर आपे रल्ला, जोती जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, भेव अभेदा अछल अछेदा आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा आपे चुक्क, आपणा भेव खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उज्जल करे मुख, दे मति ज्ञान दृढ़ाईआ। आसा तृष्ना मेटे भुक्ख, एका दरसी दरस वखाईआ। हरि का बूटा ना जाए सुक्क, अमृत सिंच हरा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। फुल फुलवाड़ी लाया बाग, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। जोती दीपक जगे चिराग़, अन्ध अन्धेर ना कोए वखाइंदा। सचखण्ड निवासी गया जाग, थिर घर आपणा चरन टिकाइंदा। शब्दी सुत देवे इक्क वैराग, वैरागी आपणा वैराग वखाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव पकड़े वाग, डोरी आपणे हथ्थ रखाइंदा। लक्ख चुरासी बणाए साक, सज्जण आपणा मेल मिलाइंदा। त्रैगुण मेल मिलाए प्रभ आप, पंज तत्त साचा खेल खिलाइंदा। रूप धराए नटूआ नाट, नाटक आपणा वेख वखाइंदा। आपे जाणे आपणा घाट, सच दुआरे सोभा पाइंदा। इक्क सुणाई साची गाथ, विष्नूं विश्व आप कराइंदा। ब्रह्मा मेला कमलापात, पारब्रह्म ब्रह्म वेख वखाइंदा। पूरा करे एका घाट, साची वस्त झोली पाइंदा । एका अक्खर निष्अक्खर पाठ, लिखण पढ़न विच ना आइंदा। साहिब सुल्तान पुछे वात, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आदि अन्त खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, हरि पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। एकँकारा वसणहारा ठांडे दरबारा, लोकमात मार झात दो जहानां आपणा रूप धराइंदा। आदि निरँजण कर पसारा, जोत निरँजण दए हुलारा, लक्ख चुरासी डगमगाइंदा। श्री भगवान साची कारा, ऊँचां नीचां राउ रंकां पावे सारा, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। श्री भगवान मीत मुरारा इक्क सुणाए शब्द जैकारा, नाद अनादी नाद सुणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म करे आधारा, एका मन्त्र गुरु दुआरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर अवर ना संग रखाइंदा। दूसर अवर ना कोए संग, सति पुरख निरँजण आपणी खेल खिलाईआ। नव नौ चार पैंडा गया लँघ, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। प्रगट होए सूरा सरबंग, शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। नाम वजाए इक्क मृदंग, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां ल्ए उठाईआ। दो जहानां वेखे लँघ, आवण जावण खेल खिलाईआ। गुर पीर अवतार धुर दरबारे ल्ए सद्द, शब्द संदेसा इक्क सुणाईआ। वरन बरन बद्धी हद्द, जगत मार्ग वेख वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल क्यों लोकमात विच्चों दिता कढ्ढ, जिस तुहाढ्ढी बणत बणाईआ। जुग चौकड़ी लडाउदा रिहा लड, जिउँ बालक माता गोद सखाईआ। कलिजुग अन्तिम लक्ख चुरासी पुरख अबिनाशी नालों होई अड्ड, पल्लू नाल पल्लू ना कोए बंधाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा जगत निशाना दिता गड्ड, जूठ झूठ वज्जी वधाईआ। अनहद शब्द घट मन्दिर बैठ सुणया ना किसे नद, अनहद नाद ना कोए वजाईआ। झूठी पी पी बैठे मदि, हरि का नाम
सरूर ना कोए रखाईआ। चार वरन ना बणी साची यद, पुरख अकाल ना कोए मनाईआ। कोए कृष्न कोए राम नाल गया बज्झ, कोई ईसा मूसा सजदा रहे कराईआ। कोई मुहम्मद कोल रिहा सज, चार यारी वड वड्याईआ। कोई मक्के काअबे करे हज्ज, काया मन्दिर अंदर ना कोए फोल फोलाईआ। कोई नानक निरगुण रिहा सद्द, कोई गोबिन्द रिहा ध्याईआ। चार कुण्ट वरन बरन आपणा इष्ट कर कर बैठे पज, साचा दर ना कोए वखाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरदुआर जगत कामना रही नच्च, सच सुच्च ना कोए वड्याईआ। काची माटी होई कच्च, कंचन रूप ना कोए वटाईआ। पुरख अकाल ना मिल्या किसे सच, सच सुच्च नज़र किते ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार जुग दी एका चौकड़, नौ नौ चार वेखे थाउँ थाँईंआ। नौ नौ चार चौकड़ी तेरा अन्तिम पन्ध, सो पुरख अबिनाशी आप मुकाइंदा। घर घर वेख्या सुणया छन्द, हरि का छन्द ना कोए गाइंदा। निरगुण निरवैर ना चढ़या चन्द, जोती जोत ना कोए जगाइंदा। घट पाया ना परमानंद, निजानंद ना कोए रखाइंदा। मदिरा मास रसना लाया गंद, आत्म अन्तर अमृत झिरना ना कोए झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी क्रिया वेख वखाइंदा। कलिजुग क्रिया कूड़ पसारा, कूड़ा डंका रिहा वजाईआ। चारों कुण्ट हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। नार कन्त ना कोए प्यारा, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। भैणां भइया दिसे विभचारा, ममता मोह फिरे हल्काईआ। हउमे हंगता बोल जैकारा, काया मन्दिर गढ़्ह बणाईआ। साचा दिसे ना इक्क दुआरा, गुरदुआरा, नज़र किसे ना आईआ। मन दहि सिर फिरे हँकारा, मनमती राह चलाईआ। गुरमति होया पार किनारा, गुर गुर बूझ ना कोए बुझाईआ। रंग रलीआं माणे सर्ब संसारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रिहा हंढाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि जुगादि जुगा जुगन्त वेखे विगसे करे विचारा, वेखणहारा इक्क अख्वाईआ। वेद व्यासा करे प्यारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मूसा करे निमस्कारा, सजदा सीस झुकाईआ। ईसा दोए जोड़ बणे भिखारा, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। हो मेहरवान परवरदिगारा, इक्क मुहम्मद मंग मंगाईआ। नानक बोले उतरे महांबली अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। गोबिन्द दिता सर्ब सहारा, फतिह डंका इक्क वजाईआ। सम्बल नगरी धाम उज्यारा, पुरख अबिनाशी डेरा लाईआ। प्रगट होए विच संसारा, जोती जामा भेख वटाईआ। शब्द खण्डा फड़े तेज़ कटारा, दो जहानां आप चलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे पार किनारा, करोड़ तेतीसा दए मिटाईआ। सुरपति राजा इन्द करे ख्वारा, सभ दा लेखा दए मुकाईआ। लक्ख चुरासी आर पारा, चारे खाणी चारे बाणी आपणी झोली पाईआ। चार वेद रोवण ज़ारो ज़ारा, पुराण अठारां धीर ना कोए धराईआ। शास्त्र सिमरत आए हारा,
जुग चौकड़ी वेला रिहा विहाईआ। गीता ज्ञान ना कोए पसारा, दस अठ्ठ डेरा देवे ढाहीआ। अञ्जील कुरानां कढ्ढे बाहरा, एका कलमा सुणाए कलाम इलाहीआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, करे खेल अपर अपारा, मुकामे हक हो उज्यारा, जल्वा नूर इक्क दरसाईआ। एका बोल सति जैकारा, नाम नाम दए आधारा, एका डंका वज्जे विच संसारा, फतिह आपणे हथ्थ रखाईआ। एका गुर इक्क अवतारा, एका देवणहारा भण्डारा, जुग जुग वरते वरतावे विच संसारा, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला, लोकमात मार झात लक्ख चुरासी वेखे थाउँ थाँईंआ। लक्ख चुरासी जगत सिँघासण, सिँघ आसण भेव ना राया। करे खेल पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता वेस वटाया। लेखा जाणे पृथ्मी आकासण, गगन पातालां फोल फोलाया। मंडल मण्डप वेखे रासण, पुरीआं लोआं पर्दा लाहया। लेखा जाणे चौदां लोक भोग बलासण, भेव अभेद दए खुल्हाया। चौदां तबक लेखा जाणे शाहो शाबासन, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताया। कलिजुग अन्त सर्ब विनासन, थिर कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, एका डौरू डंका नाम वजाया। डौरू डंका हरि का नाउँ, आदि जुगादि हरी हरि आप वजाइंदा। करे खेल अगम्म अथाहो, अलख अगोचर आपणी कार कमाइंदा। जुग जुग कराए सच न्याउँ, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। लक्ख चुरासी जीव जंत वेखे काउँ, घट घट लेखा आपणा आप वखाइंदा। गुरमुख विरले आप उठाए फड़ फड़ बाहों, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला सिर रक्खे ठंडी छाउँ, सतिगुर पूरा आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। चार वरनां बणे पिता माउँ, ऊँच नीच ना वण्ड वंडाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। कादर कुदरत वेखणहारा, रूप अनूप धराईआ। प्रगट होए महांबली अवतारा, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। लोकमात बणाए सचखण्ड दुआरा, सच सिँघासण आसण सोभा पाईआ। शब्द लगाए एका नाअरा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। तीजा नैण खोल्ह किवाड़ा, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। चौथे पद कर पसारा, गुरमुख मेले सहिज सुभाईआ। पंचम नाद शब्द धुन्कारा, धुंन अनादी आप सुणाईआ। अमृत आत्म देवे ठंडी ठारा, अठसठ गुरसिख फेरा कोए ना पाईआ। घर विच घर वखाए सच्चा गुरदुआरा, सतिगुर बैठा जोत जगाईआ। साची सख़ीआं मंगलचारा, अनन्द मंगल एका गाईआ। गुरसिखां करे सद प्यारा, आप आपणे दर बहाईआ। नारी कन्त हो उज्यारा, रंग बसन्त इक्क चढ़ाईआ। एका मणीआ मंत दए
सहारा, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। साचा सन्त हरि करे प्यारा, बेअन्त वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी माया झूठी छाया, गुरसिखां उत्तों दए उडाईआ। गुरसिख तेरा वड्डा घर, सो पुरख निरँजण आप बणाया। निरभउ चुकाए तेरा डर, भय होर ना कोए रखाया। तेरे आत्म खुल्हाए साचा सर, निझर झिरना दए झिराया। तेरा दीपक तेरे अंदर जाए बल, जोती जोत होए रुशनाया। इक्क वखाए निहचल धाम अटल्ल, सतिगुर सच्चा आसण लाया। लक्ख चुरासी भुलाए कर कर वल छल, बेअन्त खेल खिलाया। हरिजन मेले ना लाए घड़ी पल, नेतन नेत आपणा दरस कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम फल, अमृत मेवा मुख चुआया। अमृत मेवा साचा रस, गुर गुर गुरमुखां आप चखाईआ। हिरदे अंदर जाए वस, हरि दाता बेपरवाहीआ। करे प्रकाश कोटन रवि ससि, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। अमृत जाम प्याए हस्स हस्स, सच प्याला हथ्थ उठाईआ। तीर अणियाला मारे कस, शब्द निराला बाण चलाईआ। पंच विकारा जाए ढट्ठ, हउमें गढ़्ह दए तुड़ाईआ। मन मनूआ फेरे उलटी लठ, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। धीरज वखाए साचा जत, सति सन्तोख पल्ले गंढ्ढ बंधाईआ। कलिजुग अग्नी विच्चों ल्ए रक्ख, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। निरगुण रूप कर प्रतक्ख, साख्यात सरगुण ल्ए समझाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले लक्ख चुरासी नालों करे वक्ख, आप आपणा बन्धन पाईआ। सति सतिवादी एका पाई नथ्थ, नाम डोरी हथ्थ उठाईआ। इक्क दृढ़ाया पूजा पाठ, एका करे सच पढ़ाईआ। लेखा चुक्के तीर्थ ताट, घर सरोवर दए वखाईआ। गुरसिख विके ना किसे हाट, करता कीमत आपे पाईआ। कलिजुग खेल बाज़ीगर नाट, कलिजुग अन्तिम सफ़ा रिहा विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। कलिजुग कूड़ी सफ़ा मलेछ, चार वरन दरसाया। करे खेल दस्स दस्मेश, दहि दिशा फेरा पाया। पकड़ उठाए विष्न ब्रह्म महेष, सोया कोए रहे ना राया। लेखा जाणे रिखी केश, गोवर्धन आपणी धार बंधाया। दो जहानां नर नरेश, पुरख अकाल इक्क मनाया। आदि जुगादी रिहा वेख, सचखण्ड साचे सोभा पाया। कलिजुग अन्तिम घर घर होया भेख, कोटन कोटि गुर गुर बैठे रूप वटाया। आपणा जाणे ना कोई लेख, जीवां लेखा रहे मिटाया। आपणा सतिगुर आपणे नेत्र ना ल्या पेख, आप सतिगुर बण बण सीस छत्र रहे झुलाया। अन्तिम पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सभ दी चोटी मुन्ने जूठयां झूठयां रहिण ना देवे भेख, मुच्छ दाढ़ी केस ना लेखे लाया। जिस टेक रखाई दस दस्मेश, दर दुआरे होए सहाया। फड़ फड़ बाहों पिछली मेटे रेख, अगला लेखा दए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरन आपणा कीता
गया हर, वेले अन्त दए सज़ाया। आपणा कीता आपे हर, चार वरन पछताईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रहे डर, सांतक सति ना कोए रखाईआ। इक्क दूजे दा साड़न घर, आपणा घर सके ना कोए बचाईआ। वण्डण वण्डां वण्ड वण्ड आपणी हद्द ते रहे खड़, पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। मुस्लिम हिन्दू सिख ईसाई दीन मज़्हब विच बैठे अड़, दीनां नाथ दिसे ना सच्चा माहीआ। चार वरन दी उखड़े जड़्ह, चौथा जुग नाल रलाईआ। आपणा आपणा कलमा सारे रहे पढ़, सच हदीस ना कोए रखाईआ। माण अभिमान होया नारी नर, नर नरायण ना कोए ध्याईआ। कोई मन्दिर कोई मस्जिद कोई गुरदुआरे बैठा वड़, कोई शिवदुआले मठ रिहा सीस झुकाईआ। हरि का नाम ना पल्लू ल्या फड़, सिल पूजस वक्त लँघाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती वड़ वड़ रहे ठर, अग्नी तत्त ना कोए गंवाईआ। लोकां सुणांउदे हरी ओम हरी हरि, अंदर पंज शैताना बैठा डेरा लाईआ। गुर गोबिन्द सूरा चार वरन उच्ची कूक एका वार गया दस्स, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। अन्तिम पंज तत्त खेड़ा सभ दा होया भट्ठ, गुर पीर अवतार कोए रहिण ना पाईआ। इक्क इकल्ला पुरख समरथ, दो जहानां जिस दी सच्ची शहिनशाहीआ। जुग जुग चलाए रथ, रथ रथवाही वेस वटाईआ। आपणी महिमा सुणाए अकथ, गुर अवतार सेवा लाईआ। साचा मार्ग आदि जुगादि दस्स, जुग जुग बूझ बुझाईआ। भगत भगवन्त भगतां होए वस, दूसर दर ना कदे आईआ। जो प्रभ मिलण दी रक्खे आस, वेले अन्त पूर कराईआ। हरि सन्त ना होए कदे विनास, अबिनाशी आपणा मेल मिलाईआ। गुरमुख तेरा नाउँ करे प्रकाश, लोकमात वजदी रहे वधाईआ। गुरसिख तेरी करे बन्द ख़लास, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चरन कँवल रखाए निवास, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। लहिणा देणा चुक्के पृथ्मी आकाश, विष्न ब्रह्मा शिव गुरसिख तेरा उठ उठ दरसन पाईआ। तेरा नाता तुट्टे जंगल जूह उजाड़ प्रभास, समुंद सागर तेरे चरनां धूढ़ मस्तक टिक्का लाए धोवे आपणी शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। निरगुण हो के निरगुण आया, निरवैर पुरख अकाल। अजूनी रहत वेस वटाया, दीना बंधप दीन दयाल। मूर्त अकाल खेल खिलाया, नूरी जल्वा इक्क जलाल। नूरो नूर डगमगाया, करे खेल बेमिसाल। तूरत नाद इक्क वजाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे घाले आपणी घाल। घाले घाल बेपरवाह, पंज तत्त चोला ना कोए रखाईआ। जोत सरूपी बण मलाह, शब्दी बेड़ा नाल उठाईआ। लक्ख चुरासी वेखे थाउँ थाँ, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड एका नेत्र वेख वखाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर भगत भगवन्त पकड़नहारा बांह, सन्त कन्त ल्ए मिलाईआ। गुरमुख सज्जण ल्ए उठा, गुर गुर मेला सहिज सुभाईआ।
गुरसिख साचे ल्ए जगा, जाग्रत जोत कर रुशनाईआ। आपणी बाणी दए समझा, तुरीआ राग इक्क अल्हाईआ। मद्धम बैखरी आपे गा, परा पसन्ती आपे रिहा सुणाईआ। आपणे मन्दिर डेरा ला, साचा मन्दिर आप उपाईआ। झूठा जंदर दए तुड़ा, बजर कपाटी रहे ना राईआ। साची हाटी दए खुल्हा, वणज वणजारा बण के साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले ल्ए फड़, निरगुण सरगुण अंदर वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, सच महल्ले जाए चढ़, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन आत्म सेजा आपणा आसण लाईआ। आत्म सेजा पारब्रह्म, ब्रह्म मेला सहिज सुभाया। निरगुण निरवैर जाणे आपणा कम्म, करनी करता आप कमाया। हरख सोग ना ख़ुशी ग़म, चिंता रोग ना कोए रखाया। पवण स्वास ना कोए दम, रसना जेहवा ना कोए हिलाया। इष्ट गुरदेव ना कोए रिहा मन्न, सीस जगदीस ना कोए झुकाया। ना कोई जननी दिसे जन, जन जणेंदी ना कोए माया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करया खेल साचे हरि, हरिजन आपणा बन्धन पाया। बन्धन पाए नाम डोर, पुरख अकाल दया कमाईआ। गुरसिखां बन्न्हे पंज चोर, आप आपणी सेव कमाईआ। शाह सवारा चढ़ के आया साचे घोड़, सोलां कलीआं आसण पाईआ। आदि जुगादि निभाए लग्गी तोड़, अद्धविचकार ना तोड़ तुड़ाईआ। सस्से उप्पर लाया होड़, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। हँ ब्रह्म जाए बौहड़, पारब्रह्म होए सहाईआ। जन्म जन्म दी बुझाए प्यास जो लग्गी औड़, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। वेखे फल रीठा कौड़, रस रसना वेख वखाईआ।
३ सावण २०१८ बिक्रमी टहिल सिँघ दे गृह रूपो वाली
चार वरन एका ओट, हरि सतिगुर सच सरनाईआ। चार वरन एका जोत, निर्मल निरवैर आप जगाईआ। चार वरन एका किला एका कोट, पारब्रह्म प्रभ आप बणाईआ। चार वरन एका गोत, ब्रह्म रूप सर्ब दरसाईआ। चार वरन एका सोत, नौ दुआरे बणत बणाईआ। चार वरन एका ओट, रसना जेहवा एका गुण गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वरन चार करे कुड़माईआ। चार वरन एका गुर, सो पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। चार वरन एका सुर, घर अनादी नाद सुणाइंदा। चार वरन एका जोड़, जोती शब्दी मेल मिलाइंदा। चार वरन एका घोड़, हरि का नाउँ हरि वखाइंदा। चार वरन एका लोड़, ब्रह्म रूप नज़री आइंदा। चार वरन एका पौड़, हरी दुआर आप चढ़ाइंदा । चार वरन एका जाए बौहड़, अन्तर आत्म जो लिव लाइंदा। चार वरन चौथे जुग दर तों देवे होड़, एका बन्धन पाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी नर निरँकारा जाए बौहड़, रूप अनूप आप वटाइंदा। लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठा कौड़, पत्त डाल्ही फोल
फोलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन संग निभाइंदा। चार वरन एका संग, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। चार वरन इक्क मृदंग, नाम निधाना आप सुणाईआ। चार वरन एका रंग, रंग रंगे साचा माहीआ। चार वरन एका चन्द, एका सूर्या करे रुशनाईआ। चार वरन एका अनन्द, घर घर विच रिहा दरसाईआ। चार वरन एका गंढ्ढ, गुर सतिगुर आप पवाईआ। चार वरन देवे ठंड, अग्नी तत्त बुझाईआ। चार वरन रंडेपा कट्टे रंड, कन्त सुहाग दए मिलाईआ। चार वरन मेटे अन्धेरा अन्ध, ज्ञान प्रकाश इक्क वखाईआ। चार वरन मेटे पन्ध, कलिजुग कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। चार वरन सुणाए एका छन्द, सोहँ ढोला आपे गाईआ। चार वरन उपजाए परमानंद, पीआ प्रीतम सच्चा माहीआ। चार वरन लेखा जाणे बत्ती दन्द, रसना जेहवा सेव लगाईआ। चार वरन टुट्टी देवे गंढ्ढ, चौथा जुग पार वखाईआ। चार वरन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम बन्धन पाईआ। चार वरन एका बन्धन, पुरख बिधाता आपे पाइंदा। चार वरनां एका तन्दन, नाम डोरी हथ्थ रखाइंदा। चार वरनां तोड़े फंदन, माया ममता मोह मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार वरनां मेल मिलाइंदा । चार वरन हरि हरि मेला, आत्म परमात्म होए सहाईआ। चार वरन गुरु गुर चेला, गुर गोबिन्द रूप धराईआ। चार वरन हरि सज्जण सुहेला, ऊँचां नीचां वेख वखाईआ। चार वरन हरि चाढ़े तेला, निरगुण सरगुण सगन मनाईआ। चार वरन बणे सज्जण सुहेला, सतिगुर पूरा हरि निरँकारा समरथ पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन एका रंग रंगाईआ। चार वरन रंगे रंग, रंगण नाम इक्क रखाइंदा। चार वरन ख़ुशी करे बन्द बन्द, बन्दी तोड़ दया कमाइंदा। चार वरन चौथे जुग करे खण्ड खण्ड, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। चार वरन लेखा चुक्के जेरज अण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे दर बहाइंदा। चार वरन एका दर, दर दरवाज़ा हरि खुल्हाईआ। चार वरन एका हरि, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। चार वरन भण्डारा देवे भर, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। चार वरन दरस दिखाए अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप धराईआ। चार वरन एका विद्या लैण पढ़, एका अक्खर करे शनवाईआ। चार वरन एका अग्नी जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। चार वरन एका चोटी जायण चढ़, साचा पौड़ा नाम वखाईआ। चार वरन मेले नर हरि, नर नरायण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रूप दए दरसाईआ। चार वरन एका ज़ात, जात अज़ाती मेट मिटाइंदा। चार वरन एका साथ, सगला संग आप रखाइंदा। चार वरन एका गाथ, बोध अगाधा नाम पढ़ाइंदा। चार वरन एका दात, पुरख अबिनाशी झोली पाइंदा। चार वरन एका पिता एका मात, पुरख अकाल
आप अख्वाइंदा। चार वरन एका नात, ब्रह्म पाब्रह्म जोड़ जुड़ाइंदा। चार वरन एका घाट, सच किनारा आप दरसाइंदा। चार वरन एका जोत जगे ललाट, नूर नुराना डगमगाइंदा। चर वरन एका हाट, सतिगुर पूरा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। चार वरन इक्क सुगंध, दूसर इष्ट ना कोए वड्याईआ। चार वरन इक्क पलँघ, आत्म सेजा इक्क हंढाईआ। चार वरन एका छन्द, सोहँ ढोला रिहा सुणाईआ। चार वरन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे मार्ग रिहा लगाईआ। चार वरन साचा राह, रैहबर हरि हरि आप अख्वाइंदा। चार वरन बण मलाह, हरि जू बेड़ा आप चलाइंदा। चार वरन देवे सच सलाह, ज़ात पात मेट मिटाइंदा। चार वरन जपणा एका नाँ, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। चार वरन मंगणा एका थाँ, थान थनंतर सोभा पाइंदा। चार वरनां देवे ठंडी छाँ, समरथ हथ्थ सीस टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चार वरनां जोड़ जुड़ाइंदा। चार वरनां जोड़े जोड़ा, जगत जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण सरगुण शब्द अगम्मी फेरे घोड़ा, चारों कुण्ट रिहा दौड़ाईआ। अन्तिम अन्त वक्त रहि गया थोड़ा, दीन दुनी दए खपाईआ। आपणा लेखा आपणे हथ्थ रक्खया कोरा, ना कोई लिखे कलम शाहीआ। चार जुग वेखे कर कर ग़ौरा, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरनां होए सहाईआ। चार वरन चार युग, एका बन्धन पाया। अन्तिम औध गई पुग, सभ दा लेखा दए चुकाया। ज़ात पात मेटे चुग चुग, दहि दिशा फोल फोलाया। गुर अवतार ना बैठे कोई लुक, मात पाताल आकाश सचखण्ड निवासी आपणा पर्दा दए उठाया। सिँघ शेर रिहा बुक्क, एका गरज रिहा सुणाया। आपणी वार आपे उठ, आप आपणा रूप धराया। किरपा निधान ठाकर गया तुट्ठ, जननी जन ना किसे जाया। आपणी लक्ख चुरासी आपे ल्ए लुट्ट, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे सीस झुकाया। जिस लगाई जड़्ह सो देवे पुट्ट, बूटा हथ्थ किसे ना आया। शब्द निराला तीर रिहा छुट्ट, दो जहानां दए हिलाया। जिस रक्खी इक्क अकाल ओट, तिस सज्जण ल्ए मिलाया। ना कोई बचाए किला कोट, कल्लर कंध सर्ब वखाया। लक्ख चुरासी भरी ना ममता पोट, आसा तृष्ना ना पन्ध मुकाया। चारों कुण्ट वेखे वासना खोट, हिरदे हरि ना किसे धराया। घर घर दीवा बाती जगाउँदे जोत, घर जोती नूर ना कोए रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार वरन फोल फोलाया। चार वरन जगत झेड़ा, कलिजुग रूप वटाईआ। साचा वसे ना कोए खेड़ा, नगर नाम ना वज्जे वधाईआ। पंचम पंचम भेड़ भेड़ा, दिवस रैण लड़ाईआ। डूँग्घी कंदर होया अन्धेरा, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। जगत विकार पाया घेरा,
चारों कुण्ट रिहा दुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरन लेखा रिहा मुकाईआ। चार वरन पाए डण्ड, कूक कूक पुकार। बिन हरि नामे होई रण्ड, सुरत सुवाणी नार विभचार। दर दर वेखे भेख पखण्ड, इष्ट दिसे ना गुर अवतार। नंगी होई सभ दी कण्ड, पर्दा सके ना कोए डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। खेल अपारा हरि निरँकारा, कलिजुग अन्तिम आप कराईआ। चार वरन होया गंवारा, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। जूठ झूठ बोल जैकारा, माया ममता बल वधाईआ। एका भुलया धुर दरबारा, धुर दी बाणी ना बाण लगाईआ। कागद कलम करे पुकारा, नेत्र रोवे बण बण शाहीआ। चार जुग जो बणया रिहा लिखारा, शब्द संदेसा इक्क सुणाईआ। लिख्या लेख ना किसे विचारा, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। नानक गोबिन्द बोल जैकारा, लक्ख चुरासी गया समझाईआ। सर्ब जीआं दा एका यारा, करे खेल ख़लक ख़ुदाईआ। ऐहमद मुहम्मद एका नाअरा, एका जल्वा नूर दरसाईआ। ईसा मूसा इक्क सहारा, एका ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्क पैग़म्बर, दो जहानां वेखे अडम्बर, लक्ख चुरासी रच सुअम्बर, साचा सगन आप कराईआ। रचया सुअम्बर रक्खे साह, दिवस दिवस नाल मिलाईआ। करे खेल बेपरवाह, लोकमात जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज रीत आप जणाईआ। अचरज रीत करन दी ख़ातर, निरगुण आपणा रूप वटाया। सरगुण बणाया मात चातर, शब्द संदेसा इक्क घलाया। मुहम्मद लिख लिख घल्लया पात्र, चौदां लोक सबक पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाया। सच संदेसा एका राग, निरगुण आपणा आप जणाईआ। अन्तर अन्तर इक्क वैराग, वैरागी रूप वटाईआ। साचा मन्त्र गुर शब्द सुहाग, पारब्रह्म प्रभ भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार वरन बुझाए अग्ग, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। चार वरन खोल्हे अक्ख, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। चार वरन हो प्रतक्ख, आपणा दरस दिखाइंदा। चार वरन ल्ए रक्ख, जो जन सरनाई आइंदा। चार वरन पर्दा ल्ए ढक, ढाकण को पत आपणी बणत बणाइंदा। चार वरन ल्ए कढ्ढ, लक्ख चुरासी अग्नी भट्ठ तपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप तराइंदा। तारनहारा इक्क दयाला, दीनन आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। लोकमात वखाए सच्ची धर्मसाला, हरि मन्दिर जोत रुशनाईआ। शब्द सुणाए अनादी ताला, ताल तलवाड़ा आप वजाईआ। लहिणा देणा चुक्के काल महाकाला, महाकाल आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन एका गुण वखाईआ। चार वरन
एका गुण, हरि साचा सच जणाइंदा। सर्ब जीआं पुकार रिहा सुण, थिर घर साचे सोभा पाइंदा। हरि का भेव जाणे कवण, बेअन्त बेअन्त बेअन्त सर्ब गाइंदा। देवे स्नेहुड़ा उणंजा पवण, पवण स्वास आप चलाइंदा। चार जुग भौंदा रिहा अवण गवण, नौ खण्ड नौ दुआर आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी रीती आप बदलाइंदा। आपणी रीती आप बदलाए, भेव किसे ना आया। सरगुण निरगुण रूप धराए, निरगुण सरगुण खेल खिलाया। जोती जाता डगमगाए, नूरो नूर होए रुशनाया। साची सोटी शब्द हथ्थ उठाए, लक्ख चुरासी रिहा डराया। कोटन कोटी जीव दए खपाए, जो बैठे राम भुलाया। गुरमुख साची चोटी चढ़ाए, आप आपणा पल्लू नाम फड़ाया। वासना खोटी दए कढाए, एका हिरदे हरि वसाया। जोती जोत जोत मिलाए, जोती जाता दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन वखाए एका घर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। दर दरवाज़ा खोल्हया, कर किरपा गुण निधान। ग़रीब निवाज़ा आपे बोलया, सतिगुर पूरा नौजवान। अश्व ताजा घोड़ा इक्क अडोलया, फिरे दो जहान। आपणा बदले आपे चोलया, आपे रक्खे आपणी लाजा करे खेल श्री भगवान। शब्द अगम्मी वजाए वाजा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे धुर फ़रमान। धुर फ़रमान अगम्मी रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाईआ। गुरसिखां अंदर आपे लँघ, तार सतार आप हिलाईआ। किंगरे किंगरे वज्जे मृदंग, साची किंग आप रखाईआ। करे खेल गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन रखाए एका दर, दर घर साचा आप उपाईआ। दर घर उपाया पारब्रह्म, कर किरपा अपर अपार। गुरसिख सतिगुर घर पए जम्म, नाता तोड़ सर्ब संसार। निहकर्मी कराए आपणा कम्म, एका बख्शे चरन प्यार। लेखे लाए हड्ड मास नाड़ी चम्म, बहत्तर नाड़ वजाए सतार। माणस जन्म बेड़ा देवे बन्न्ह, जिस देवे दरस दीदार। लहिणा देणा चुक्के छप्परी छन्न, इक्क वखाए सचखण्ड सच्चा दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरनां करे प्यार। चार वरन करे प्यारा, ऊँच नीच ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। हँकारीआं तोड़े गढ़्ह हँकारा, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। निमाणयां देवे आप सहारा, निथाव्याँ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। ज़ोरू ज़र कर ख्वारा, चारों कुण्ट ख़ाक उडाइंदा। जिस जन करया नाम प्यारा, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव करे निमस्कारा, दोए जोड़ जोड़ सीस झुकाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नीर सर्ब कुरलाइंदा। मुकामे हक तेरा धाम न्यारा, तूं इक्क इकल्ला वसें परवरदिगारा, हक तेरा रूप जणाइंदा। तेरी ख़ुदाई तेरा सहारा, तेरी ख़लक्त तेरा किनारा,
मख़लूक तेरा राह तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निर्भय भय आपणा सर्ब वखाइंदा। निर्भय भय वखाए अचानक, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। वेद कतेब ना होए जाणत, भेद अभेद सके ना कोए खुल्हाईआ। गुर अवतार ना करे पछाणत, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह पल्लू गए छुडाईआ। चार जुग जो दिती अमानत, चार वरन जगत वरताईआ। अन्तिम किसे ना देवे करन ख़यानत, लेखा मंगे थाउँ थाँईंआ। मुहम्मद तेरी देवे ना कोए ज़मानत, ना सके कोए छुडाईआ। तेरा इस्लाम ना रिहा सलामत, सलाम अलैकम चौधवीं सदी रही बुलाईआ। तेरा कलमा ना बणी कलामत, कायनात ना कोए पढ़ाईआ। जेहड़ा लुकया रिहा बेपछाणत, अन्तिम आपणा नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रूप अनूप आप धराईआ। रूप अनूप धरया निहकाम, निरगुण भेव किसे ना आया। मुहम्मद भेज्जया कर ग़ुलाम, साची सेवा इक्क समझाया। अद्धविचकार सुणाया पैग़ाम, सच संदेसा इक्क पढ़ाया। मेरा इष्ट तेरा अमाम, अमाम अमामां सिर आप ख़ुदाया। तेरा सजदा मेरा सलाम, सलामालैकम इक्क रखाया। तूं सुणना कर ध्यान, ख़ुदावंद तेरा रिहा समझाया। अन्तिम बणना पए नादान, बाली बुध हरि दए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची रचना आप रचाया। साची रचना रचे निरँकारा, रच रच वेख वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार किनारा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। विष्नूं ब्रह्मा शिव दए हुलारा, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द नाल रलाइंदा। लेखा जाणे सूरज चन्द सतारा, मंडल मण्डप फोल फोलाइंदा। ज़िमीं अस्मानां वेखे अखाड़ा, धरत धवल डौरू डंका इक्क वजाइंदा। लक्ख चुरासी हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। चारों कुण्ट खेल अपारा, अपरम्पर आपणा आप कराइंदा। पिछला लेखा करे पार किनारा, चार जुग दी रीती आप मुकाइंदा। अग्गे वखाए सच दरबारा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। साचा नाम बोल जैकारा, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। सोहँ अक्खर दोहरी धारा, निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। नानक गाया एका वारा, पुरख अबिनाशी मेल मिलाइंदा। जाग्रत जोत जगे संसारा, जुगती हथ्थ ना किसे रखाइंदा। जिस जन घड़या तेरा भाण्डा बण ठठयारा, काया माटी पोच पुचाइंदा। सो भन्ने भन्नणहारा, घड़न भन्नणहार आप हो जाइंदा। उठ जीव बण वणजारा, हरि साचा हट्ट खुल्हाइंदा। दूसर दिसे ना कोए दुकानदारा, बाणीआ रूप ना कोए वखाइंदा। जो जन मंगे मंग एका वारा, दूजी वार दूजे दर ना मंगण जाइंदा। नाम सति भरे भण्डारा, अतोट अतुट आप वरताइंदा। गुरमुख देवे गुर सहारा, गुर गोदी शब्द बहाइंदा। सेवक सेवा कराए सेवादारा, साची सेवा इक्क समझाइंदा। टहलीआ टहल करे विच संसारा, जुग जुग वेस वटाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत भगवन्त मेले आपणी वारा,
आप आपणे अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, गुरमुख विरले ल्ए फड़, बिरध बाल जवान रूप ना कोए दसाइंदा। बिरध बाल ना कोए जवान, जिस जन आपणी दया कमाईआ। मात गर्भ देवे ज्ञान, सतिगुर पूरा बेपरवाहीआ। त्रैगुण माया चुक्के काण, पंज तत्त ना कोए लड़ाईआ। जिस वखाए धर्म निशान, सति सतिवादी इक्क उठाईआ। सो गुरसिख होए परवान, जिस गुरमति मिली वड्याईआ। सो बाली बुध बुध अञ्याण, चतुर सुजाना दए समझाईआ। पूर्ब जन्म दा लेखा चुक्कया आण, कलिजुग अन्तिम होए सहाईआ। रसना गाया इक्क भगवान, सो पुरख निरँजण नज़री आईआ। हँ ब्रह्म पाया माण, पारब्रह्म प्रभ ख़ुशी मनाईआ। दोहां विचोला बणया आण, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप धराईआ। गुरसिख साचे कर परवान, शब्द परवाना हथ्थ फड़ाईआ। धर्म राए दी चुक्के काण, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाईआ। लाड़ी मौत ना वेखे मार ध्यान, गुरसिख तेरा दरस कदे ना पाईआ। जिस मिल्या आप मेहरवान, तिस भुल्ली सर्ब लोकाईआ। माता पिता फेर पछताण, वेला गया हथ्थ ना आईआ। पूत सपूता चढ़े सच बबाण, सतिगुर पूरा आप चढ़ाईआ। एथे ओथे होए निगहबान, दो जहानां सदा सहाईआ। सचखण्ड देवे इक्क मकान, दरगाह साची नाम रखाईआ। अठ्ठे पहर दरस महान, नेत्र नैण नैण बिगसाईआ। लेखा चुक्के आवण जाण, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिख साचे आप तराईआ। गुरसिख सच्चा तारया, कर किरपा गुण निधान। जो आया चल दवारया, आत्म देवे साचा दान। माणस जन्म पैज संवारया, नाता तोड़ जगत जहान। कागद कलम करे गिरयाज़ारया, लेखा लिखे ना कोई नादान। जिस मिल्या आप निरंकारया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बणाए चतुर सुजान। चतुर सुजान हरिजन सूरा, सूरबीर दए वड्याईआ। आत्म अन्तर बख्शे नूरा, कोहतूर मुख शरमाईआ। मूसा एका वार तक्कया ज़ाहर ज़हूरा, गुरमुखां नित नित दरस दिखाईआ। काया चोली रंगण चाढ़े गूढ़ा, उतर कदे ना जाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़ा, जिस आपणा पर्दा दए उठाईआ। गुरसिख तेरे मगर चौदां लोकां फिरन हूरां, तेरा नैण नैण विच ना सके मिलाईआ। तेरे सिर हथ्थ रखाए सतिगुर पूरा, नौ अठारां डेरा ढाहीआ। जिस नूं कहिन्दे पैंडा दूरा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सो आसा मनसा करे पूरा, मन मनसा विच समाईआ। माणस जन्म ना रहे अधूरा, जिस जन आपणे गले लगाईआ। जन्म जन्म दा हूंझे कूड़ा, दुरमति मैल दए धवाईआ। जिस मस्तक लाए चरन धूढ़ा, चरन चरनोदक मुख प्याईआ। गुरसिख तेरा पीआ प्रीतम मेले सतिगुर पूरा, पूरा सतिगुर इक्क अख्वाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर ना मरे ना जाईआ।