पुस्तकालयभाग १०

५ सावण २०१८ बिक्रमी गज्जण सिँघ दे गृह रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर

सतिगुर सच्चा हरि दलेर, आदि जुगादि दया कमाइंदा। पुरख अगम्मा कर कर मेहर, दीनन आपणे रंग रंगाइंदा। लक्ख चुरासी जीव जंत शब्द अनादी रिहा घेर, नव नौ आपणा फेरा पाइंदा। हरिजन तारे ना लाए देर, नित नवित वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलाइंदा। वड दलेर श्री भगवाना, सो पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण वसणहारा साचे धाम मकाना, सचखण्ड साचे आसण लाईआ। एकँकारा जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, निरभउ आपणा नाम धराईआ। आदि निरँजण जोती नूर डगमगाना, नूर नुराना सच्चा शहिनशाहीआ। अबिनाशी करता शाह सुल्ताना, शाहो भूप वड वड्याईआ। श्री भगवान आदि जुगादी नौजवाना, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधाना, वेस अनेक वटाईआ। शब्दी शब्द सच तराना, नाद अनादी आपणा आप उपाईआ। थिर घर खोल्हे इक्क दुकाना, दर दरवाजे सोभा पाईआ। आप सुणाए आपणा गाणा, तार सतार ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल खिलाईआ। हरि दलेर वड बेअन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सो पुरख निरँजण साचे धाम सोभावन्त, हरि पुरख निरँजण सच सिँघासण आपणा आसण लाईआ। एकँकारा खेल अपारा नारी कन्त, नर नरायण वडी वड्याईआ। आदि निरँजण महिमा अगणत, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। अबिनाशी करता आप उपाए आपणा मंत, निष्अक्खर नाउँ धराईआ। श्री भगवान लेखा जाणे आदि अन्त, मध्ध आपणी खेल खिलाईआ। पारब्रह्म लेखा जाणे लक्ख चुरासी जीव जंत, जोती जाता पुरख बिधाता जाग्रत जोत जोत रुशनाईआ। बैठा रहे इक्क इकांता, अकल कल आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि आपणा बल आप उपजाईआ। बल धार श्री भगवाना, आपणी खेल आप खिलाइंदा। साचे तख्त बैठ राज राजाना, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। बोध अगाधी नाम तराना, धुर फ़रमाना आप अल्हाइंदा। लेखा जाणे दो जहाना, रूप अनूप आप वटाइंदा। निरगुण निरवैर साचा कान्हा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। साचा काहन हरि निरँकारा, आदि जुगादि समाइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। जोत नूर नूर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। शब्द नाद नाद धुन्कारा, नादी नाद आप वजाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर खेल खिलाइंदा। करनी किरत करे करतारा, करता पुरख आपणा खेल आप कराइंदा। साचे धाम हो उज्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा दर सुहञ्जणा, सोभावन्त आप

सुहाईआ। प्रगट हो आदि निरँजणा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। दाता दानी दर्द दुःख भय भंजना, आपणा दर्द आप वण्डाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणा करे आपे मजना, सर सरोवर आप सुहाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणा पर्दा आपे कज्जणा, साची सेवा आपणे हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल ना घड़या ना भज्जणा, ना मरे ना जाईआ। सच नगारा सचखण्ड दुआरा एका वज्जणा, ताल तलवाड़ा ना कोए रखाईआ। थिर घर वासी थिर दरबारे बह बह सजणा, सच दुआरा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि खेल खिलाइंदा, सो पुरख निरँजण वड मेहरवान। आदि जुगादि वेस वटाइंदा, हरि पुरख निरजंण नौजवान। रूप अनूप आप धराइंदा, एकँकारा जोद्धा सूरबीर बली बलवान। शाहो भूप आप अख्वाइंदा, आदि निरँजण राज राजान। साचे तख्त सोभा पाइंदा, अबिनाशी करता वड दाता दानी करे दान। हुक्मी हुक्म आप फिराइंदा, पारब्रह्म पुरख सुल्तान। आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा, थिर घर बैठ सच्चे मकान। सच भण्डारा आप वरताइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। सच भण्डार हरि निरँकारा, निरगुण निरगुण आप वरताईआ। सचखण्ड वसे वसणहारा, थिर घर आपणा चरन टिकाईआ। एका दूजा भेव न्यारा, निरभउ आपणी खेल खिलाईआ। अजूनी रहत पुरख अकाला दीन दयाला, अपरम्पर आपणी रीत चलाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, राज राजान आपणा आसण आप वड्याईआ। दर दरवेश बण भिखारा, सीस जगदीस आप झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचे घर, सचखण्ड दुआर वडी वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। आदि जुगादी इक्क इकल्ला सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, उच्च अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी कल आप वरताइंदा। आपणी जोत आपे बला, दीपक अवर ना कोए जणाइंदा। आपणा संदेस आपे घल्ला, शब्दी शब्द हुक्म सुणाइंदा। शब्दी जोती आपे रल्ला, आप आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। आदि जुगादी महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सच घर दुआरे आसण लाईआ। सचखण्ड दुआरा खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। आदि आदि हो उज्यारा, जुगादि आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जाता खेल न्यारा, जाग्रत जोत आप जगाइंदा। शब्दी शब्द शब्द कर उज्यारा, सुत अनादी नाउँ धराइंदा। एका वस्त देवे हरि थारा, अतोट अतुट आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे

खेल साचा हरि, साचे मन्दिर जोत जगाइंदा। साचा मन्दिर पुरख अकाला, एका एक बणाईआ। सचखण्ड दुआर सच्ची धर्मसाला, चार दीवार ना कोए वखाईआ। जोती नूर नूर उजाला, दीवा बाती ना कोए टिकाईआ। करे खेल आप निराला, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा हुक्म धुर फ़रमाना साचा राणा आप सुणाईआ। साचा राणा एका सुत उठाए वड बलवान, शब्दी शब्दी नाउँ धराइंदा। आदि जुगादी वेखे आण, वेखणहारा दिस ना आइंदा। हुक्मी हुक्म पाए आण, हुक्मी हुक्म आप फिराइंदा। एका दाता देवे दान, दानी आपणी दया कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्रधान, त्रै त्रै मेला आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा हरि हरि खोल्ह, शब्द सुत दए वड्याईआ। सच तराना आपे बोल, तुरया राग आप सुणाईआ। एका वस्त रक्खे कोल, देवणहार आप हो जाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, अडुल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वड दलेर हरि हो जाईआ। हरि दलेर वड शाह सुल्ताना, सो पुरख निरँजण नाउँ धराइंदा। शब्द सुत कर प्रधाना, निरगुण निरगुण खेल खिलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दाना, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। त्रै त्रै बध्धा एका गाना, तन्दी तन्द ना कोए वखाइंदा। एका राग धुर फ़रमाना, धुर दी बाणी आप सुणाइंदा। साचा मन्दिर सच मकाना, सच निशाना इक्क रखाइंदा। एका मर्द इक्क मरदाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी खेल आप खिलाइंदा। एका मर्द इक्क मरदाना, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका आसण रिहा सुहाईआ। एका राग इक्क तराना, एका शब्द नाद वजाईआ। एका हुक्म इक्क फ़रमाना, एका एक रिहा सुणाईआ। एका दानी एका दाना, देवणहार इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त अमोलक आप वरताईआ। वस्त अमोलक हरि हरि धार, हरि साचा आप वरताइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करया ख़बरदार, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। शब्दी शब्द इक्क आधार, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण निरगुण करे प्यार, निरगुण निरवैर आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत जोत उज्यार, नूरो नूर नूर धराइंदा। ना कोई दीसे अवर विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाइंदा। आपणा हुक्म हरि निरँकारा, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। आदि पुरख हो उज्यारा, आपणी रचना आप रचाईआ। साचा सुत सुत दुलारा, एका शब्द शब्द उठाईआ। सचखण्ड दुआर लगाया इक्क अखाड़ा, थिर घर साचे नाच नचाईआ। आपे वेखे वेखणहारा, दूसर कोए नज़र ना आईआ। करे खेल

अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। ना पुरख ना दिसे नारा, नर नरायण आपणा नाउँ धराईआ। विष्न शिव दए हुलारा, शब्द हुलारा इक्क लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा रूप वटाईआ। आपणा रूप धर न्यार, आपणी कल वरताईआ। साचे मन्दिर हो त्यार, सोभावन्त रिहा सुहाईआ। थिर घर आपणा खोल्ह किवाड़, चरन कँवल ल्ए टिकाईआ। सुत दुलारा ल्ए बहाल, मस्तक टिक्का चरन धूढ़ लावे सिर रक्खे हथ्थ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका तत्त तत्त ज्ञान जणाईआ।

आपणी रक्खे उत्तम ज़ातया, विष्न ब्रह्मा शिव रिहा जगाए। करे खेल अबिनाशी अचुतया, अनुभव आपणा रूप वटाए। आलस निन्दरा विच कदे ना सुत्तया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग आप दसाए। साचा मार्ग साचा राह, हरि साचा सच जणाईआ। थिर घर साचे बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलाईआ। आप फड़ाए आपणी बांह, पल्लू पल्लू नाल बंधाईआ। कलिजुग जपाए आपणा नाउँ, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। आपे पिता आपे माउँ, आपे बाल ल्ए उपजाईआ। आपे रक्खे ठंडी छाउँ, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपे करे सच न्याउँ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका गुण दए वखाईआ। एका गुण गुण निधाना, गुणवन्ता आप जणाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका घर सोभा पाइंदा। एका वखाए सच निशाना, सचखण्ड निवासा दर घर साचे आप झुलाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव मन्नणी आणा, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। चरन कँवल कँवल चरन देवे माणा, ज्ञान ध्यान इक्क दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता, त्रै त्रै हुक्म आप सुणाइंदा। त्रै त्रै हुक्म हुक्मी धार, गेड़ा गेड़े विच जणाईआ। करे खेल हरि निरँकार, लेखा लेख दए वखाईआ। विष्न तेरा विश्व आधार, वास्तक मेला सहिज सुभाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म आधार, पारब्रह्म आपणी अंस ल्ए उपजाईआ। शंकर तेरा शस्त्र न्यार, शाह सुल्ताना हथ्थ फड़ाईआ। तिन्नां विचोला बण करतार, आपणी कुदरत दए समझाईआ। साचा ढोला गाया एका वार, दूजी वार ना करे पढ़ाईआ। लिखण पढ़न तों वसे बाहर, कागद कलम ना लिखे कोए शाहीआ। पुरख अबिनाशी सचखण्ड बैठ सच्चे दरबार, आपणा हुक्म दए सुणाईआ। आदि जुगादी हो त्यार, आपणे हथ्थ रक्खी आपणी शहिनशाहीआ। सूरज चन्न ना कोए उज्यार, मंडल मण्डप ना कोए रखाईआ। गगन मंडल ना कोए सहार, धरत धवल ना कोए वखाईआ। जल जल बिम्ब ना दिसे किनार, महीअल खेल

ना कोए खलाईआ। चौदां लोक ना कोए अखाड़, चौदां तबक ना कोए वड्याईआ। पंज तत्त ना कोए आकार, त्रैगुण नाच ना कोए नचाईआ। करे खेल आप निरँकार, आदि पुरख बेपरवाहीआ। सचखण्ड वसे सच्चे दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। थिर घर साचे कर पसार, सच पसारा ल्ए धराईआ। शब्दी शब्द शब्द उज्यार, ब्रह्मा विष्न शिव करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका तत्त तत्त ज्ञाना, एका शब्द शब्द निशाना, एका रूप श्री भगवाना, रेख रंग ना कोए जणाईआ। सुण विष्न उठ कर ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। मेरा नाउँ तेरा दान, तेरा दान सर्ब वरताइंदा। उठ ब्रह्मे ब्रह्म कर परवान, पारब्रह्म आपणी वण्ड वंडायदा। एका राग सुणाए कान, नादी आपणा नाद वजाइंदा। उठ शिव मंग चरन ध्यान, चरन चरनोदक तेरे तन धूढ़ी टिक्का आप लगाइंदा। एका देवे धुर फ़रमान, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरगुण आपणा रूप धराइंदा। साचा खेल करे करतारा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर पसारा, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण निरगुण दए आधारा, निरगुण निरगुण होए सहाईआ। सरगुण रूप हरि कर पसारा, जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। सो पुरख निरँजण निरगुण धार, आदि पुरख समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा पसार, सरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। आपणा नाउँ रक्खे निरँकार, नाउँ निरँकारा वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण करे प्यार, प्रेम प्यार आप कमाइंदा। सोहँ आपणी करे कार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दोए दोए लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव आप पढ़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव निष्अक्खर पढ़ना, हरि साचा सच जणाइंदा। सच दुआरे सदा सद वड़ना, साचा मार्ग इक्क वखाइंदा। ना जीणा ना कदे मरना, जीवण मरन पारब्रह्म प्रभ आपणे हथ्थ वखाइंदा। साची तरनी आपे तरना, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। निरभउ होए कदे ना डरना, भय आपणा इक्क वखाइंदा। मेरा भाणा सदा सिर जरना, दूसर अवर ना कोए जणाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ना, घड़ भाण्डे आप समझाइंदा। त्रैगुण नाता तेरा वरना, त्रै त्रै मेला आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त अमोलक झोली पाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव सुण संदेसा, दोए जोड़ चरन निमस्कारया। पारब्रह्म तोहे सदा आदेसा, हउँ बलि बलि बलिहारया। तेरा दरस एका वार वेखा, भुल ना जाणा अगम्म अपारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ आए दर भिखारया। दर दुआर बण भिखारी, विष्न ब्रह्मा शिव मंग मंगाईआ। कर किरपा

एका वारी, तोट रहे ना राईआ। तेरे दर वेखीए तेरी सच्ची सिक्दारी, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। तेरी किरपा लक्ख चुरासी कर कर उसारी, घड़ घड़ भाण्डे ल्ए बणाईआ। तू ही पुरख तू ही नारी, तेरी कुदरत तेरी गोद बहाईआ। हउँ सेवक तेरे सेवादारी, साची सेव दर तेरे कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला होए सहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगी मंग, निरगुण अग्गे झोली डाह। तूं साहिब सुल्तान सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह। तेरी सेजा वेखी इक्क पलँघ, सचखण्ड दुआरे बैठा डाह। अठ्ठे पहर वज्जे मृदंग, शब्द अनादी रिहा गा। कोई ना सके अग्गे लँघ, असीं दर ते बैठे सीस झुका। तेरा दरस परमानंद, परम पुरख बेपरवाह। साडी नंगी ना होवे कंड, सिर रक्खणा हथ्थ टिक्का। इक्क सुणाउणा सुहागी छन्द, आदि जुगादि लईए गा। पुरख अबिनाशी सदा बख्शंद, दीनन दया दए कमा। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए पढ़ा। विष्न ब्रह्मा शिव हरि पढ़ाए, आदि पुरख वडी वड्याईआ। निरगुण सरगुण ढोला एका गाए, आप आपणा आप अल्हाईआ। आपणा चोला आप बदलाए, निराकार साकार रूप हो जाईआ। आपणा पर्दा ओहला आप उठाए, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। साचा तोला तोल इक्क तुलाए, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। धुर दा गोला सेव कमाए, सेवादार बणे साचा माहीआ। शब्द विचोला इक्क रखाए, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, दीनन आपणी गोद बहाइंदा। समरथ पुरख साची सिख्या इक्क समझा, साख्यात रूप वटाइंदा। हरख सोग सर्ब मिटा, एका जोग नाम सिखाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचा, जेरज अंड उत्भुज सेत्ज वस्त अमोलक झोली पाइंदा। त्रैगुण मेला सहिज सुभा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश जोड़ जुड़ा, पंज दस्स रंग रंगाइंदा। रवि ससि कर रुशना, जोती किरन दए टिका, किरन किरन आप प्रगटाइंदा। मंडल मण्डप पलक वखा, ख़ालक ख़लक ल्ए उपा, ख़लक आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी रचना आप समझाइंदा। आपणी रचना हरि समझाए, विष्न भुल कदे ना जाईआ। ब्रह्मा तेरी गोद सुहाए, ब्रह्म पूत सपूता जाईआ। शंकर तेरी सेव लगाए, जो घड़या भन्न वखाईआ। तिन्नां विचोला आप हो जाए, आदि जुगादि सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण सरगुण खेल खिलाए, सरगुण निरगुण वेख वखाईआ। आदि आदि ढोला सर्ब गाए, एका एक करे पढ़ाईआ। सोहँ रूप पाए थांएँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाए। सोहँ ढोला साचा गाउणा, आदि पुरख समझाया। विष्न ब्रह्मा शिव एका रंग रंगाउणा, रंग उतर कदे ना जाया। लक्ख

चुरासी सेव कमाउणा, पंज तत्त वेखे थाउँ थाया। जेरज अंडज उत्भुज सेत्ज बन्धन पाउणा, बन्दी बन्द आप रखाया। चारे खाणी नाद वजाउणा, चारे बाणी बाण लगाया। परा पसन्ती रूप वटाउणा, मद्धम बैखरी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी रचना दए समझाया। सोहँ ढोला रसना गा, एका तत्त जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव समझा, समझ समझ विच टिकाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़त लैणा घड़ा, घड़न भन्नणहार आपणा हुक्म वरताइंदा। घट घट अंदर आपणा आसण देणा ला, ब्रह्म पारब्रह्म समझाइंदा। एका वस्त मंगणी आ, वस्त अमोलक इक्क समझाइंदा। आदि निरँजण निरगुण जोत निरँजण झोली देवे पा, घर घर विच आप रखाइंदा। आपणा नाद दए सुणा, घट घट नाद आप वजाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव भुल ना जा, अभुल गुण इक्क वखाइंदा। सोहँ ढोला एका गा, आदि जुगादि आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि आदि आपणा मार्ग आपे पाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव सुणया ला ला कन्न, दर दरवेश सीस झुकाया। तूं साहिब बेड़ा देणा बन्न्ह, सिर समरथ हथ्थ रखाया। आदि जुगादि कहीए धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याआ। तूं वसें बिन छप्पर छन्न, तेरा मन्दिर किसे ना पाया। तूं जननी तूं साचा जन, जन जणेंदी तूं ही माया। तूं घड़े तूं लएँ भन्न, घड़न भन्नणहार पुरख समरथ अख्वाया। तूं आदि जुगादि देवें डन्न, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। हउँ तुध बिन होए अन्न्ह, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाया। तेरा प्रकाश साचा चन्न, अनुभव तेरा रूप समाया। हउँ तेरा कहिणा लईए मन्न, भुल कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर समरथ हथ्थ रखाया। हउँ मंगण आए दर दरवेश, किरपा निध गुण निधाना। इक्क वेर नेत्र फेर हरि जू वेख, हउँ तेरे बाल नादाना। साडी आपणी हथ्थीं लिख रेख, ना मेटे कोए निशाना। आदि जुगादि तेरा दरसन लईए पेख, मेरे शाह पातशाह श्री भगवाना। तूं रक्खीं साया हेठ, तेरा झुलदा रहे निशाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, बख्शिश करीं साचा दाना। हरि दाता दानी दान वण्डदा, गुणवन्ता बेपरवाह। लेखा जाणे आदि अन्त दा, बेअन्त आपणी खेल खिला। लेखा जाणे नारी कन्त दा, नर नरायण हरि रूप वटा। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हा। हरि हरि भेव खुल्हाइंदा, अगम्म अगम्मड़ा बोल। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी सेव लगाइंदा, आदि जुगादि रहे अडोल। हुक्मी हुक्म सर्ब फिराइंदा, तोलणहारा साचा तोल। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गेड़ा इक्क वखाइंदा, ना रहिणा मात अनभोल। चार जुग दा बन्धन पाइंदा, जगत भण्डारा देवे खोल्ह। लक्ख चुरासी आप वरताइंदा, साची वस्त रक्खे कोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, करे खेल साचा हरि, हर घट अंदर जाए मौल। हर घट अंदर वसणा, निरगुण सरगुण मेल मिला। पंज तत्त अंदर बह बह हस्सणा, जोती जोत कर रुशना। शब्द निराला तीर कसणा, बाण अगम्मा दए लगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझा। हरि लेखा अपर अपार, पारब्रह्म जणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग आवे वारो वार, लोकमात वज्जे वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहिणा ख़बरदार, पुरख अबिनाशी रिहा उठाईआ। त्रैगुण बन्धन पाए संसार, पंज तत्त मेला दए मिलाईआ। निरगुण सरगुण कर पसार, चारे खाणी वेख वखाईआ। चारे बाणी दए भण्डार, चार जुग करे कुड़माईआ। चारों कुण्ट बोल जैकार, दहि दिशा दए सुणाईआ। निरगुण सरगुण दए आधार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। करे खेल ब्रह्मण्ड खण्ड, वरभण्ड हो त्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग वण्डण वण्ड, हरि साचा सच जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करे खण्ड खण्ड, खण्डा आपणे हथ्थ चमकाइंदा। कलिजुग औध जाए हंढ, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी वेखे आपणा धन्द, साचे धन्दे तोहे लाइंदा। जुगा जुगन्तर सुणाए एका छन्द, नाम नामा आप प्रगटाइंदा। आपे वसे ओहले अन्धेरी कंध, पर्दा मात ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी युग, नव नौ चार हुक्म वरताइंदा। नव नौ चार वरतणा भाणा, जुग जुग हरि हरि खेल खिलाईआ। करे खेल श्री भगवाना, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। लोकमात होए प्रधाना, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। गुर अवतार दए परवाना, धुर संदेसा शब्द सुणाईआ। साचे सन्तां बन्न्हे गाना, हरि नामे सगन मनाईआ। भगतां देवे एका दाना, आत्म परमात्म झोली पाईआ। गुरमुखां वखाए इक्क निशाना, सचखण्ड दुआर रिहा झुलाईआ। गुरसिखां बख्शे चरन ध्याना, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। शब्द सुणाए साचा गाणा, बोध अगाध पढ़ाईआ। जुग जुग करे खेल महाना, जुग करता सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव साची सेव लगाईआ। जुग चौकड़ी खेल कराउणा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। चारों कुण्ट वेख वखाउणा, दहि दिशा रूप धराइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पातालां फेरा पाउणा, रूप रंग ना कोए वखाइंदा। पृथ्मी आकाश डंक वजाउणा, शाहो शाबाशी आपणा हुक्म आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण अंदर वास रखाउणा, वास निवासा आप हो जाइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड डूँग्घी कंदर पर्बत आसण लाउणा, समुंद सागर सोभा पाइंदा। गुर अवतार नाउँ धराउणा, सति सरूप अनूप समझाइंदा। भगत भगवन्त मेल मिलाउणा, सन्त कन्त गोद बहाउणा, गुरमुख आपणे दर सुहाइंदा। गुरसिख साचे सच दृढ़ाउणा, नेत्र नैण इक्क खुलाउणा, शब्द अनादी इक्क वजाउणा,

अनहद आपणा राग सुणाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पार कराउणा, चार जुग तेई अवतार सेवा लाउणा, अठारां भगत जोत जगाउणा, दस गुर संग रखाउणा, ईसा मूसा बन्धन पाउणा, चार यार संग मुहम्मद अल्ला राणी खेल खिलाईआ। धुर फ़रमाना इक्क पढ़ाउणा, राम नाम आपे गाउणा, मोर मुक्ट सीस टिकाउणा, हू हू नाअरा आपे लाउणा, सजदा सीस आप झुकाउणा, नाम सति आपे गाउणा, वाहिगुरु फ़तहि आप गजाईआ। चारे खाणी पर्दा लाउहणा, चारे बाणी भेव चुकाउणा, चारे वेदां पन्ध मुकाउणा, अठारां पुराण भेव खुलाउणा, गीता ज्ञान इक्क दृढ़ाउणा, अञ्जील कुरान पन्ध मुकाउणा, शब्द बबाण इक्क उठाउणा, दो जहान आप फिराउणा, नव नौ चार लेख मुकाउणा, विष्न ब्रह्मा शिव समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ चार उतरे पार, चार वरन होए ख्वार, जगत विद्या ना कोए आधार, तीर्थ तट ना कोए किनार, अठसठ ना वणज वपार, चौदां हट्ट ना कोए आधार, त्रैलोक ना कोए अखाड़, लोआं पुरीआं डेरा ढाहीआ। चारों कुण्ट होए अन्धयार, सच सुच्च ना कोए प्यार, पिता पूत ना कोए आधार, भाई भैण साक सज्जण सैण ना कोए यार, नाता तुट्टे थाउँ थाँईंआ। हरि का मन्दिर ना कोए विचार, दीवा बाती ना कोए पसार, कमलापाती मिले ना मीत मुरार, भरमे भुल्ले नारी नार, नर नरायण नज़र ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहिणा ख़बरदार, पुरख अबिनाशी करे विचार, सचखण्ड बैठा साचा माहीआ। जुग चौकड़ी पावे सार, गुर अवतारां ल्ए उठाल, भगत भगवन्त सुरत संभाल, सुरत शब्द वेखे वेखणहारा, मेला मेल ना कोए कराईआ। गावत गाए सर्ब संसारा, उच्ची कूक कूक करे पुकारा, नाता जोड़े ना कोए गिरवर गिरधारा, गहर गम्भीर सर्ब गुण ठाकर नज़र किसे ना आईआ। चार कुण्ट होए विभचारा, मात पूत बणे कन्त भतारा, घर घर अंदर काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, धीरज जत सति सन्तोख ब्रह्म मति ना कोए रखाईआ। गुर अवतार ना देवे कोए सहारा, जूठ झूठ लग्गे अखाड़ा, नाच नचाए पंचम धाड़ा, माया ममता फिरे वाहो दाहीआ। गुरमुख रोवे ज़ारो ज़ारा, धरनी धौल करे पुकारा, कलिजुग आए अन्तिम वारा, नव नौ चार ना देवे कोए सहारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। लिख्या लेख आप करतारा, वेद व्यासा वेख विचारा, मूसा बोले कूक जैकारा, ईसा मंगे बण भिखारा, मगर आवे वाहो दाहीआ। मुहम्मद सजदा करे निमस्कारा, बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, मुकामे हक वसे सांझा यारा, लाशरीक सच्चा शहिनशाहीआ। नानक देवे सति सहारा, ऊँच ऊँच अगम्म अपारा, महांबली उतरे अवतारा, मात पित ना कोए बणाईआ। गोबिन्द गुर बण लिखारा, एका अक्खर बन्न्हे धारा, प्रगट होवे हरि निरँकारा, आपे वसे धाम न्यारा, सम्बल नगर दए वड्याईआ। निहकलंक हो उज्यारा, शब्द डंक वजाए अपर अपारा, राउ रंक करे ख़बरदारा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग

करे पार किनारा, राज राजानां मारे मारा, शाह सुल्तान कोए रहिण ना पाईआ। गऊ ग़रीबां दए सहारा, प्रगट होए आपणी वारा, ना पुरख ना दिसे नारा, निरगुण निरवैर पुरख अकाल अजूनी रहत जोती जोत करे रुशनाईआ। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, दो जहानां पावे सारा, ब्रह्मण्डां वेखे इक्क अखाड़ा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फोलाईआ। सतिजुग साचा धरे आप करतारा, एका शब्द इक्क जैकारा, एका मन्दिर एका गुरदुआरा, एका मस्जिद एका काअबा एका कलमा करे पढ़ाईआ। एका शाह इक्क नवाबा, एका तन वजाए रबाबा, एका मेल मिलाए सच्चे अहिबाबा, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला नूरो नूर ख़ुदाईआ। एका वेखे चौदां हाटा, करे खेल पुरख समराथा, चौदां तबकां जाणे गाथा, आलमीन करे खेल बेपरवाहीआ। लहिणा देण चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथा, रविदास चमारा रक्खे साथा, कबीरा गाए आपणी गाथा, नानक निरगुण सगल वसूरा लाथा, गोबिन्द हाज़र हज़ूरा ज़ाहर पुरख अकाला इक्क मनाईआ। आपे होए जोती जाता, करे खेल पुरख बिधाता, मेटे रैण अन्धेरी राता, ना कोए ज़ात ना कोई पाता, ना कोई वरन ना कोई बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए अख्वाईआ। एका हरि बन्न्हे नाता, मन मति गंवाए नार कमज़ाता, उत्तम रक्खे सभ दी ज़ाता, एका शब्द पिता माता, गुरु गुर इक्क अख्वाईआ। एका राम एका कृष्न एका देवी देव पूजा पाठा, एका सरोवर मारे ठाठा, अमृत आत्म साचा जाम प्याईआ। एका पूरा करे घाटा, करे खेल बाज़ीगर नाटा, चौदां लोक फिरे नाठा, त्रैभवन धनी महिमा गणत ना गणी, लेखा लिख्त विच ना आईआ। लेखा जाणे त्रैलोकी नाथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, पुरख अकाला लेखा जाणे जोत उजाला, आदि शक्ति आदि भवानी नूर ज़हूर आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। ब्रह्मा विष्न शिव उठ उठ जाग, हरि साचा सच जणाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग लग्गा रिहा इक्क वैराग, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। अन्तिम मिले कन्त सुहाग, गीत सुहागी इक्क सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरवैर पुरख आपणा खेल खिलाइंदा। निरवैर पुरख पुरख अकाला, निरगुण निरवैर आपणा खेल खिलाईआ। दीनां बंधप दीन दयाला, दीनां नाथा गले लगाईआ। लेखा जाणे काल महाकाला, महाकाल होए सहाईआ। लोकमात बणाए सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, साढे तिन्न हथ्थ सच सिँघासण घाड़त ल्ए घड़ाईआ। नाम अगम्मी शब्दी माला, मन का मणका दए भवाईआ। तोड़नहारा जगत जंजाला, त्रैगुण फंद दए कटाईआ। एका दस्से राह सुखाला, चार वरन करे पढ़ाईआ। पारब्रह्म करे सर्ब प्रितपाला, प्रितपालक इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सद चले

नाल नाला, जो जन अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। घट घट अंदर जिस दीपक बाला, आपणी सेजा सुत्ता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव तेरा वेला दए वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कलि आए अन्त, अन्त कोए रहिण ना पाया। धरे जोत श्री भगवन्त, निरगुण जोत जोत रुशनाया। लक्ख चुरासी साचा कन्त, ना मरे ना जाया। महिमा जणाए गण अगणत, चार वेद भेव ना राया। गुर अवतार गाए मंत, मन्त्र नाम इक्क दृढ़ाया। लेखा जाणे भगत सन्त, गुरमुख गुरसिख ल्ए उठाया। चार कुण्ट वेखे गढ़्ह हउमे हंगत, हँ ब्रह्म वेस वटाया। जीव जंत भुक्ख नंगत, हरि का नाम झोली किसे ना पाया। मिल्या मेल ना साची संगत, वरन बरन पई लड़ाया। अंगीकार ना करया अंगद, अंक एका नज़र किसे ना आया। हरि का नाम भोजन छक्या ना साची पंगत, रसना पढ़ पढ़ वाद वधाया। दर दरवेश ना बणया मंगत, मन का मोह ना कोए चुकाया। गुरसिख पढ़ावे क्या कोई पंडत, पंडत पांधा पढ़न पाठशाला कदे ना जाया। जिस मिल्या हरि अखण्डत, अखण्ड रूप दए दरसाया। ब्रह्मे विष्न शिव तेरी वेखे जंत, लक्ख चुरासी फोल फोलाया। कलिजुग वेला अन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म दए वरताया। एका हुक्म वरते भगवान, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। पुरख अबिनाशी आए विच मैदान, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। कलिजुग मेटे झूठ दुकान, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। तख्तों लाहे राज राजान, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई देवे इक्क ज्ञान, आत्म ब्रह्म करे पढ़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नज़री आए इक्क भगवान, दृष्ट इष्ट दए वखाईआ। सर्ब जीआं दा साचा काहन, लक्ख चुरासी गोद बहाईआ। अमृत आत्म देवे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। एका राग सुणाए कान, सोलां विद्या मुख शरमाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाए आण, वाहवा हरि वड्डा वड वड्याईआ। आदि जुगादि ना मन्ने किसे दी आण, आपणा हुक्म आप वरताईआ। गुरमुख गुरसिख सज्जण सुहेले आप पछाण, लोकमात होए सहाईआ। दर दर घर घर दर्शन देवे आण, दीन दुनी छड्डे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जगत दृष्टी दए भवाईआ। जगत दृष्टी कलिजुग चम्म, चार कुण्ट अन्धेरा छाया। सतिगुर पूरा बेड़ा देवे बन्न्ह, लोकमात वेख वखाया। मनमुखता देवे डन्न, एका खण्डा हथ्थ उठाया। कूड़ कुड़यारा देवे भन्न, एका ठोकर नाम लगाया। आत्म ब्रह्म ना जाणे कोए ब्रह्मण, ब्रह्म वेता दिस किसे ना आया। पाहन पत्थर कदे ना बणे ज़ामन, दामनगीर दामन हथ्थ ना किसे वखाया। पंज तत्त अन्तर कामनी कामन, लोभ मोह हँकार खेल खिलाया। चारों कुण्ट अन्धेरा शामन, शमअ दीप ना कोए जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर

घर वेखे मन हँकारी रावण, राम रूप किसे नज़र ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव तेरा अन्तिम लेखा दए मुकाया। लेखा तेरा मुक्कणा, दो जहानां धार। वेला अन्तिम ढुकणा, ना कोई पावे सार। पुरख अगम्मा एका बुक्कणा, दो जहानां करे ख़बरदार। कलिजुग अन्तिम झूठ दुआरा लुट्टणा, कूड़ कुड़यारा मारे मार। लक्ख चुरासी भाग निखुटणा, जिस विसिरया करतार। गुरमुखां उप्पर हरि जू तुट्ठणा, देवे दरस दीदार। अन्तिम रक्खे एका मुठणा, मुट्ठी लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए निकाल। जिस रक्खी एका ओटना शब्द चोट लगाए साचा ताल। माया ममता कढ्ढे खोटना, साचा मार्ग दए वखाल। देवे नाम भण्डार अतोटणा, निखुट जाए ना विच संसार। अन्त मिलाए जोती जोतना, जोती शब्दी कर पिअर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल साचा हरि, लक्ख चुरासी घट घट वासी वेखे पत डाल्ह। अठ्ठ बोतलां अठ्ठ तत्त कढ्ढया अर्क, गुर सतिगुर दया कमाईआ। नौ जन्म दा निकलया फ़र्क, फ़रमाबरदार होए सहाईआ। जन्म जन्म दा उलटया वर्क, वरका वरका दए उलटाईआ। नावें जन्म लगाई तर्क, गुरमुख सोया आप उठाईआ। पाया हरि ना कोए सोग ना कोए हरख, हरि के पौड़े दए चढ़ाईआ। आपणी पूर्ब जन्म दी पूरी करे शर्त, शरअ शरीअत भुल कदे ना जाईआ। अठ्ठ तत्त जोड़ जुड़े ना फेर परत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध मेला फेर ना मात मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठ्ठ जन्म दी पूर्ब आस तृष्ना मेट मिटाईआ। तृष्ना मिटे शरअ आब, आब शरअ रूप वखाईआ। उलटी करे कँवली नाभ, नाभी कँवल मुख भवाईआ। जन्म जन्म दे मेटे पाप, दुरमति धोती शाहीआ। दया करी हरि आपणी आप, जगत वसीला ना कोए वखाईआ। लेखा चुकाए जिउँ पूत माई बाप, पिता पूत एका गोद सुहाईआ। नौ जन्म दी मिटी अन्धेरी रात, नावें जन्म वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे दए लगाईआ। लेखा चुक्या मिल्या लहिणा, गुर सतिगुर दया कमाइंदा। अठ्ठ जन्म दा कीता वेख्या आपणे नैणां, मदि प्याला जो मुख लगाइंदा। नावें जन्म हरि का भाणा सहिणा, आत्म रस इक्क वखाइंदा। तन बस्त्र पाए एका गहिणा, सोलां इच्छया सोलां शंगार, साहिब सतिगुर करे प्यार, गुरमुख गुरमुख गुरमुख वेख वखाइंदा। कागद कलम रोवे ज़ारो ज़ार, सत्त समुंदर मस कूक कूक करे पुकार, अठारां भार बनास्पत ना करे कोए विचार, गुरसिख तेरा लेखा लिखण ना आईआ। ब्रह्मा विष्न शिव तेरा मंगे दीदार, करोड़ तेतीसा करे निमस्कार, जिस जन मिले आप निरँकार, लोक परलोक दो जहान एथे ओथे वज्जे सदा वधाईआ। जुग जुग हरिजन तेरा नाम निशान, पसू पंखी पंछी सारे गाण होए वड्याईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड बीआबान, मछ कछ

समुंद सागर डूँग्घी खाई बैठे ध्यान लगाईआ। जिस मिल्या हरि चुक्या डर, वसया घर नारी नर, हरि भगवन्त सन्त होए ना कदे जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लहिणा झोली पाईआ। लहिणा मुक्कया चुकया लेखा, लेखा लेखे हरि लगाईआ। आत्म अन्तर कढ्ढया भरम भुलेखा, भरमी भरम गढ़्ह तुड़ाईआ। आपणा पूर्ब आपे वेखा, किरती किरत कर्म जो करी कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे आपणा वर, जुग विछड़े जगत ल्ए मिलाईआ। जग विछोड़ा दिता कट्ट, जाग्रत जोत करी रुशनाईआ। पिछला लहिणा पाया भट्ठ, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। गंगा राम लाहा ल्या खट्ट, रविदास चमार लेखा रिहा मुकाईआ। पिछला कौल वेख गंगा तट, तट किनारा रिहा समझाईआ। जन्म जन्म वटाया वार अठ्ठ, अठ्ठ तत्त करी कुड़माईआ । पिछला लेखा पहले दिता दस्स, भुल रहे ना राईआ। गुरसिख जिंनां चिर ना कहे बस बस, पुरख अबिनाशी आपणा लेखा दए वखाईआ। चोला बदल्लया हस्स हस्स, गुरसिख मिलाए नस्स नस्स, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। हिरदे अंदर रिहा वस, तीर निराला मारे कस, चिल्ला कमान आपणे हथ्थ वखाईआ। अन्तर जोत करे प्रकाश कोटन रवि ससि, मिटे रैण अन्धेरी मस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख लगाए आपणे लड़, एका पल्लू नाम फड़ाईआ। नाम पल्ला हथ्थ फड़ाया। निरगुण सरगुण कर प्यार। कलिजुग जीवां दिस ना आया, नव खण्ड पृथ्मी ना करे कोए विचार। शब्दी शब्द बन्धन पाया, सुरत सुवाणी मिले हाणी इक्क इकल्ला आपणी वार। अमृत आत्म ठंडा पाणी दए प्याया, अठसठ तीर्थ कर ख्वार। घर विच घर दीपक जोत दए जगाया, मेटे धूंआँधार। अनहद शब्द दए सुणाया, छत्ती राग ना कोए विचार। साचे मन्दिर दए बहाया। हरि मन्दिर कर त्यार। आत्म सेजा मेल मिलाया, मेल मिलावा कन्त भतार। मिल मिल सख़ीआं मंगल गाया, गीत सुहागी एकँकार। त्रैगुण तेरा संगल गुर आप तुड़ाया, नाता तुट्टा पंच विकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे लाए पार। पार किनारा डूँग्घा सागर, कलिजुग तरन कोए ना जाईआ। गुरमुख विरले कर्म करे उजागर, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। एका वणज कराए नाम सौदागर, हट्ट वणजारा इक्क खुल्हाईआ। भाग लगाए काया गागर, रतन अमोलक इक्क प्रगटाईआ। रतन अमोलक हरि का नाउँ रती रत्नागर, रती रत दए सुकाईआ। निर्मल कर्म होया उजागर, जो जन आए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरसिख गुर सतिगुर ल्ए तराईआ।