६ सावण २०१८ बिक्रमी प्रीतम सिँघ साधू सिँघ दे गृह फगवाड़ा ज़िला जलन्धर
शाहो भूप हरि सुल्ताना, सति सतिवादी नाउँ धराइंदा। आदि जुगादि खेल महाना, आदि पुरख आप कराइंदा। जोती नूर नूर महाना, नूर नुराना डगमगाइंदा। वसणहारा सचखण्ड दुआर सच मकाना, दर घर साचे सोभा पाइंदा। रूप अनूप करे प्रधाना, निरगुण निरवैर पुरख अकाल वेस अवेस आप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा खेल आप कराइंदा। शाहो भूप खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, हरि पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। सच सिँघासण एका मल्ला, एकँकारा नाउँ धराईआ। आपणे दीपक आपे बल्ला, अदि निरँजण नूर रुशनाईआ। आपणा फड़े आपे पल्ला, अबिनाशी करता भेव ना राईआ। आपणी जोत आपे रल्ला, श्री भगवान शाह सुल्तान वड वड्याईआ। पारब्रह्म आपणा संदेस आपे घल्ला, नाद तराना आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा खेल आप खिलाईआ। आदि पुरख वड मेहरवाना, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। तख्त निवासी हो प्रधाना, सच सिँघासण आप सुहाइंदा। सति सरूपी सति निशाना, दर घर साचे आप झुलाइंदा। जोद्धा मर्द मर्द मरदाना, आप आपणा बल रखाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म फ़रमाना, धुर फ़रमाना आप अल्हाइंदा। दर दरवेशा दर दरबाना, दर दर आपणा सीस झुकाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, दूसर अवर ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा, निरगुण निरवैर आप कराइंदा। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। महल्ल अटल उच्च मनारा, सच दुआरा रिहा सुहाईआ। जोती जाता हो उज्यारा, जाग्रत जोत करे रुशनाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। रूप अनूप अगम्मी धारा, धार धार विच प्रगटाईआ। करे खेल अपर अपारा, अपरम्पर दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआर सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, आदि आपणा रूप वटाइंदा। आपणी महिमा जाणे बेअन्त, बेअन्त आपणा वेस कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणा खेल खिलाइंदा। श्री भगवान शाह सुल्ताना, शाहो भूप वडी वड्याईआ। सच सिँघासण इक्क सुहाना, पावा चूल ना कोए रखाईआ। आपणी इच्छया वेख वखाना, साची भिच्छया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर दए वड्याईआ। सचखण्ड दुआर दर दरवाज़ा, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाइंदा। आदि पुरख शाहो भूप वड राज राजाना,
शाह सुल्ताना वेस वटाइंदा। हरि पुरख निरँजण आपे रच रच आपणा काजा, आपे सगन मनाइंदा। एकँकार आप वजाए आपणा वाजा, तार सतार ना कोए हिलाइंदा। आदि निरँजण जोत जोत प्रकाशा, दीवा बाती ना कोए रखाइंदा। श्री भगवान आपणा वेखे आप तमाशा, आपणी रास आप रचाइंदा। अबिनाशी करता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख एका वर, आप आपणा रंग वखाइंदा। आदि पुरख रूप रंग ते वसे बाहरा, रूप रंग ल्ए प्रगटाईआ। आपणी इच्छया आपे वरतारा, आपे भिच्छया झोली पाईआ। आपे दर दरवेश बण भिखारा, वेस अनेका आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, भेव अभेद अछल अछेद आपणा आप खुल्हाईआ। आदि पुरख हरि भेव खुल्हाइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। आपणी करनी आप समझाइंदा, पुरख अगम्मा हो त्यार। निरगुण जोत जोत प्रगटाइंदा, जोती जाता ख़बरदार। साचा मन्दिर आप सुहाइंदा, सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़। दूसर संग ना कोए रलाइंदा, इक्क इकल्ला परवरदिगार। मुकामे हक आप वड्यांअदा, नूर नुराना हो उज्यार। साचा तख्त आप सुहाइंदा, तख्त निवासी खेल अपार। धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा, हुक्मी हुक्म करे वरतार। पुरख नार आप अख्वाइंदा, लेखा जाणे नारी कन्त भतार। साची सेज आप हंढाइंदा, निरगुण निरगुण कर प्यार। थिर घर आपणा दर खुल्हाइंदा, घर घर विच कर त्यार। चरन कँवल आप टिकाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा पर्दा आपे लांहयदा। घर विच घर कर त्यार, सचखण्ड दए वड्याईआ। थिर घर खोल्हे आप किवाड़, आपणी दया आप कमाईआ। लेखा जाणे कन्त भतार, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। आपणी इच्छया पाए भिच्छया अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। आपणा रूप आप धरा, जननी जन बण मलाह, आपणा मार्ग आपे पा, आपे वेख वखाईआ। सुत दुलारा इक्क उठा, एका गुण दए जणा, शब्दी शब्द वडी वड्याईआ। लेखा जाणे सहिज सुभा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भेव अभेदा हरि हरि खोल्ह, आपणा भेव आप जणाइंदा। थिर घर अंदर आपे मौल, रूप अनूप आप वटाइंदा। आपे करे आपणा कौल, कीता कौल भुल ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड अंदर थिर घर धर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। थिर घर खोल्हे दर दरवाज़ा, सो पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण वड राजन राजा, राजन राज आप अख्वाईआ। एकँकारा साजण साजा, घाड़त घाड़न ल्ए घड़ाईआ। आदि निरँजण रक्खे लाजा, एका जोत नूर रुशनाईआ। श्री भगवान फिरे भाजा, रूप अनूप धराईआ। अबिनाशी करता रच रच काजा, आपणी रचना आप रचाईआ। पारब्रह्म प्रभ
देवे दाजा, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, थिर घर बैठा आपे वड़, रूप रेख ना कोए जणाईआ। थिर घर साचे आपे वड़या, आप आपणा आसण लाइंदा। आपणे पौड़े आपे चढ़या, सच महल्ले सोभा पाइंदा। आपणा घाड़न आपे घड़्हया, घाड़न घाड़त वेख वखाइंदा। आपणा पल्लू आपे फड़या, आप आपणा संग निभाइंदा। आपणी जोत आपे रल्लया, जोती जोत मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, थिर घर साचे अंदर वड़, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। आपणा बन्धन थिर घर, हरि साचा सच पाईआ। आपे पुरख नारी नर, नर नरायण नाउँ धराईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख वेख वखाईआ। आपे वरे आपणा वर, वरनी वर आप हो जाईआ। आपणा मेला आपे कर, आप आपणा सगन मनाईआ। आपणा आपे अंदर धर, आपे करे खेल बेपरवाहीआ। जननी जन आपे बण, धन्न धन्न जणेंदी बणे माईआ। दाई दाया सेव कर, साची सेवा आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा लेखा दए समझाईआ। लेख अवल्ला हरि करतारा, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा । आपणी इच्छया भर भण्डारा, सच वरतारा आप हो जाइंदा। आपे सेजा आपे जाए सुत दुलारा, शब्दी शब्द गोद उठाइंदा। थिर घर वसाए सच मनारा, आप आपणा रंग रंगाइंदा। निरगुण निरगुण दए आधारा, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। निरगुण जोत करे प्यारा, निरगुण आपणा मेल मिलाइंदा। निरगुण मंगे बण भिखारा, निरगुण झोली अग्गे डांहयदा। निरगुण बणे सच वरतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे खेल कर आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। सुत दुलारा कर प्रधाना, इक्क प्रधानगी दए जणाईआ। एका रक्खणा चरन ध्याना, चरन कँवल समझाईआ। एका मन्दिर इक्क मकाना, सचखण्ड वेख वखाईआ। एका राज इक्क राजाना, शाह सुल्तान इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारा ल्ए उठाईआ। सुत दुलारे उठ उठ, हरि साचा आप जगाइंदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता गया तुट्ठ, आपणी दया आप कमाइंदा। देवे भण्डार इक्क अतुट आदि जुगादि तेरी झोली पाइंदा। तेरी सुहाए आप रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी वेख वखाइंदा। करे खेल पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। आपणे अंदरों आपे फुट, तेरा रूप प्रगटाइंदा। आपणी धारा बख्शे जोत, निरगुण जोत जोत जगाइंदा। एका रक्खणी मेरी ओट, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा। तेरा घर बणाया किला कोट, थिर घर तेरा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख देवे वर, एका गुण आप समझाइंदा। शब्द सुत उठ बलकार, हरि साचा सच जणाईआ।
थिर घर वेख चार दीवार, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। इक्क इकल्ला वसे निराकार, निरँकार बेपरवाहीआ। ना कोई दूजा मददगार, सगला संग ना कोए जणाईआ। ना कोई मृदंग ना सतार, संदेस नरेश ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, एका शब्द ल्ए उठाईआ। शब्द सुत सूर बलवाना, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवाना, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। एकँकारा बख्शे चरन ध्याना, चरन चरनोदक मुख चुआइंदा। आदि निरँजण देवे जोत नूर महाना, जोती शब्दी मेल मिलाइंदा। अबिनाशी करता बन्न्हे गाना, निरगुण साचा सगन आप मनाइंदा। श्री भगवान देवे धुर फ़रमाना, सच संदेसा आप अल्हाइंदा। पारब्रह्म करे प्रधाना, सच प्रधानगी इक्क समझाइंदा। मेरा नाउँ तेरा परवाना, सच परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। तेरा लेखा दो जहानां, दोए दोए रूप आप समझाइंदा। तेरा मन्दिर सच मकाना, सच सिँघासण इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। आपणा पर्दा चुक्या, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। सुत दुलारा आपणी गोद लै आपे बुकया, नाम जैकारा एका बोल। मेरा बूटा कदे ना सुक्कया, आदि जुगादि रहे सद मौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे तोले आपणा तोल। सुत दुलारा शब्दी धार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। हउँ बालक तेरा सेवादार, सेवक सेवा सच कमाईआ। आदि जुगादि दोए जोड़ करां निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूं विसर ना जाईं मेरे करतार, तेरा विछोड़ा सहि ना सकां राईआ। कर किरपा आपणी वार, हउँ एका मंग मंगाईआ। चरन भिख्या देणी साची छार, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वजदी रहे वधाईआ। किरपा निध हरि गुण निधाना, आपणी दया आप कमाइंदा। सचखण्ड निवासी देवे धुर फ़रमाना, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। मेरा नाउँ तेरा निशाना, दो जहानां आप झुलाइंदा। तेरी इच्छया करे परवाना, साची भिच्छया झोली पाइंदा। निरगुण सरगुण खेल करे महाना, तेरा बंस सरबंस वखाइंदा। तेरी गोदी खेले खेल जहाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताइंदा। साची वस्त हरि वरतारा, शब्दी शब्द झोली भराईआ। तेरा रूप अनूप धरे विच संसारा, महांसारथी बण सच्चा शहिनशाहीआ। तेरा खेल करे अपर अपारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणा मेल मिलाईआ। निरगुण सरगुण बन्न्हे धारा, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी गोद बहाईआ। त्रैगुण देवे इक्क सहारा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां बख्शे तेरा चरन सहारा, गगन मंडल तेरा नूर करे रुशनाईआ। रवि ससि करे उज्यारा, तेरी किरन किरन प्रगटाईआ। जल बिम्ब दए सहारा, तेरा
नीर नीर वहाईआ। धरनी धरत लाए अखाड़ा, आकाश प्रकाश दए प्रगटाईआ। लक्ख चुरासी खेल न्यारा, घड़ भाण्डे दए बणाईआ। निरगुण जोत नूर कर उज्यारा, नूरो नूर करे रुशनाईआ। शब्द अनाद वजाए सतारा, धुन अनादी आप सुणाईआ। करे खेल आप करतारा, करता पुरख वड वड्याईआ। रच रच वेखे वेखणहारा, आपणी रचना आप रचाईआ। शब्द सुत रहिणा ख़बरदारा, कीता कौल भुल ना जाईआ। दो जहान लग्गे अखाड़ा, लोआं पुरीआं नाच नचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लगाए सेवादारा, साची सेवा इक्क समझाईआ। लक्ख चुरासी कर पसारा, घट घट आपणी जोत करे रुशनाईआ। निरगुण सरगुण दए आधारा, सरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। जुग चौकड़ी खेले खेल अपारा, एका बन्धन नाम रखाईआ। वेस वटाए गुर अवतारा, जगत ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। भगत भगवन्त हो उज्यारा, लक्ख चुरासी करे पढ़ाईआ। सन्त कन्त मेला नार भतारा, सच सुहाग दए वखाईआ। गुरमुखां देवे इक्क आधारा, नाम निधाना झोली पाईआ। गुरसिखां वखाए इक्क दुआरा, एका घर सोभा पाईआ। जुग जुग वेखे खेल तेरा विच संसारा, अभुल बेपरवाहीआ। चार जुग लगाए अखाड़ा, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। एका शब्द दए आधारा, ब्रह्मा वेता कर पढ़ाईआ। एका लेखा बणे लिखारा, चारे वेदां दए लिखाईआ। चारे वरन कर उज्यारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड वंडाईआ। नौ खण्ड खेल न्यारा, सत्त दीप जोत रुशनाईआ। चारे खाणी कर पसारा, उत्भुज सेत्ज जेरज अंडज आपणा बन्धन आपे पाईआ। चारे बाणी बोल जैकारा, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। चारे यार करे प्यारा, कलमा आपणा आप सुणाईआ। जुग चौकड़ी वेखे वेखणहारा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। थिर घर तेरा वसदा रहे चुबारा, पुरख अबिनाशी एका गुण समझाईआ । तूं सुत मेरा सुत दुलारा, जुग जुग तेरे नाउँ करां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख दिता वर, आप आपणा हुक्म जणाईआ। सुणया धुर फ़रमाना, शब्दी सुत सीस झुकाइंदा। तूं साहिब सच्चा सुल्ताना, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। तेरा नाउँ श्री भगवाना, मैं भुल कदे ना जाइंदा। तेरा वेखां खेल दो जहानां, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाइंदा। त्रैगुण बन्न्हां एका गाना, पंज तत्त आपणा वेस वखाइंदा। लक्ख चुरासी कर निशाना, लोकमात नाच नचाइंदा। गुर अवतारां देवां दाना, तेरा नाउँ झोली पाइंदा। तेरा राग सुणावां सच तराना, नाद अनादी आप अल्हाइंदा। जुग चौकड़ी वेखां खेल हो प्रधाना, लोकमात वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वक्त कवण वेला कवण घर मेल मिलाइंदा। सुत दुलारा मंगे मंग, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, तेरे हथ्थ वडी वड्याईआ। जुग चौकड़ी पार जायण लँघ, गुर अवतार आपणा ढोला मात गाईआ। तेरी सुहञ्जणी सेज पलँघ, नेत्र नैण नैण उठाईआ। तूं
देणा परमानंद, निजानंद तेरी रसाईआ। तूं सुणाउणा सुहागी छन्द, तेरा नाउँ लोकमात करे रुशनाईआ। तूं टुट्टी लैणी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वेला अन्त दे समझाईआ। वेला अन्त हरि समझा, हउँ सीस सीस झुकाईआ। जुग चौकड़ी तेरी सेवा लवां कमा, पीसण पीस सेव कमाईआ। लक्ख चुरासी तेरा खेल खिला, ख़ालक वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। जूनी जून अजून भुआ, जुग जुग गेड़ा दयाँ भुआईआ। वसदा खेड़ा दयाँ ढाह, उजड़या खेड़ा फेर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वेला अन्त अन्त जणाईआ। वेला अन्त हरि जणाइंदा, आदि पुरख बेपरवाह। लेखा लिख्त विच ना आइंदा, लिख लिख सके ना कोए समझा। ब्रह्मा निउँ निउँ सीस झुकाइंदा, विष्नूं ल्ए ना उच्ची साह। शंकर धूढ़ी ख़ाक मंग मंगाइंदा, नेत्र नैणां नीर वहा। चार वेद भेव ना आइंदा, गुर अवतार बेअन्त बेअन्त गए गा। हरि का लेखा लिख ना कोए वखाइंदा, जो आया मंगे पनाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे दए समझा। सुत दुलारे जाणा जाग, सचखण्ड निवासी आप जगाईआ। थिर घर तेरे लग्गा भाग, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। एका दीपक जगया चिराग़, आदि जुगादि ना कोए बुझाईआ। दो जहान तेरा सज्जण साक, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा बन्धन पाईआ। लक्ख चुरासी रक्खे तेरी ताक, त्रैगुण वेखे थाउँ थाँईंआ। तेरे नाल करे आपणा भविख्त वाक, लेखा लिख ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा लेखा दए वखाईआ। आपणा लेखा हरि जणाइंदा, सो पुरख निरँजण हो मेहरवान। नव नौ चार खेल खिलाइंदा, लेखा जाणे श्री भगवान। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा, गुणवन्ता गुण निधान। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढाइंदा, आपे वेखे मार ध्यान। गुर अवतार सेव लगाइंदा, देवे धुर फ़रमान। भगत भगवन्त आप मिलाइंदा, लोकमात लज्जया रक्खे आण। सन्त कन्त आप उठाइंदा, आप आपणे ल्ए पछाण। गुरमुख गुर गुर रंग समाइंदा, गुर सतिगुर वेखे मार ध्यान। गुरमुख साचे दर बहाइंदा, इक्क वखाए सति मकान। जुग चौकड़ी अन्तिम पन्ध मुकाइंदा, ना रहे कोए विच जहान। जो घड़या भन्न वखाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द सुत देवे वर, लक्ख चुरासी जाए हर, वेला अन्त इक्क जणाइंदा। नव नौ चार पार कराउणा, कलिजुग अन्त अन्त समझाईआ। पुरख अबिनाशी वेस वटाउणा, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। तेरा नाउँ डंक वजाउणा, शब्दी शब्द सुणाईआ। चार जुग दा लेखा लेख वखाउणा, अभुल भुल कदे ना जाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर मंगाउणा, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। तेई अवतारां पर्दा लाउहणा, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। ईसा
मूसा संग मुहम्मद पिछला कीता वेख वखाउणा, वेखणहार आप हो जाईआ। गुर गुर धार भेव चुकाउणा, दस दस आपणा दए मुकाईआ। चार वरन ख़बरदार कराउणा, बरन अठारां दए हिलाईआ। दीन मज़्हब भेव चुकाउणा, ज़ात पात फोल फोलाईआ। सभ दा लेखा सभ दे अग्गे रखाउणा, कूड़ी क्रिया सर्ब लोकाईआ। मन मति माण ना किसे गवाउणा, अञ्जील कुरान शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार ना नज़री आउणा, नेत्र नैण किसे ना दरसण पाउणा, कलिजुग अन्धेरा एका छाउणा, चारों कुण्ट साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ । साध सन्त हरि ना किसे मनाउणा, भगत भगवन्त ना गोद बहाउणा, जोती जोत ना जोत जगाउणा, किला कोट ना झूठा ढाउणा, मन का मणका ना कोए भुआईआ । रसना बोल बोल जीव जंत जंत समझाउणा, हरि बेअन्त किसे ना गाउणा, जिस हथ्थ वडी वड्याईआ। सुत शब्द तेरा लेखा अन्तिम तेरी झोली पाउणा, तेरा कर्ज़ा रहिण ना देवे राईआ। लक्ख चुरासी जो घड़या सो भन्न वखाउणा, शब्द खण्डा इक्क उठाईआ। आपणा हुक्म आप वरताउणा, हुक्मी हुक्म खेल खिलाईआ। लक्ख चुरासी नैण शरमाउणा, भुलया बेपरवाहीआ। अग्गे हो ना किसे बचाउणा, गुर अवतार ना देवे कोए ग्वाहीआ। सम्मत अठारां पन्ध मुकाउणा, एका नाया मेल मिलाईआ। इक्क इकल्ला हो के वेस वटाउणा, नौ खण्ड पृथ्मी नौ दर खोजे थाउँ थाँईंआ। नौ दर मन्दिर आपे ढाउणा, इक्क इकल्ला ढाह रिहा लगाईआ। इक्क महल्ला इक्क वसाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, अन्त आपणे हथ्थ रखाईआ। वेला अन्त अन्त हरि आउणा, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। चार जुग गुर अवतारां गाउणा, शब्द संदेस इक्क सुणाइंदा। वेद व्यास लेख लिखाउणा, ईसा बोले मूसा कहे जिस मेरे मगरों आउणा, सभ दा लहिणा मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। आपणा भेव हरि समझाया, महिमा कथ कथी ना जाईआ। नानक निरगुण निरवैर पुरख अकाल मनाया, अजूनी रहत एका एक वड्याईआ। उच्ची कूक कूक समझाया, लक्ख चुरासी गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अछल अछल आप हो जाईआ। अछल अछल हरि निरँकारा, जुग जुग आपणा खेल खिलाइंदा। आपे महांबली होए अवतारा, जोती जोत डगमगाइंदा। आपे लेखा जाणे सुत दुलारा, गोबिन्द हुलारा इक्क लगाइंदा। सम्बल वसे धाम न्यारा, साचा मन्दिर इक्क वखाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, लोआं पुरीआं आप जगाइंदा। शब्द खण्डा फड़ दो धारा, दो जहानां मेट मिटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे अखाड़ा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। चारों कुण्ट लहिणा देणा चुकाए जंगल जूह उजाड़ पहाडा, समुंद सागर फोल फोलाइंदा। आपणा नाउँ रखाए निहकलंक नरायण नर अवतारा, मात पित ना गोद सुहाइंदा।
भाई भैण ना कोए प्यारा, साक सज्जण ना कोए बणाइंदा। जन भगतां करे सच प्यारा, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। आत्म अन्तर खोल्हे बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी पर्दा आप तुड़ाइंदा। त्रैगुण अग्नी लग्गे ना तत्ती हाढ़ा, सांतक सति सति वरताइंदा। अमृत बख्शे ठंडी ठारा, निझर झिरना आप झिराइंदा। शब्द सुणाए सच्ची धुन्कारा, रसना जेहवा ना कोए हिलाइंदा। आपे वसे धाम न्यारा, गुरमुख साचे धाम सुहाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, नाद अनादी इक्क सुणाइंदा। सो पुरख निरँजण खेल करया विच संसारा, हँ ब्रह्म नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त श्री भगवन्त, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणा लेखा आपणे हथ्थ, सो पुरख निरजंण आप रखाईआ। जुग जुग चलाए रथ, जुग गेड़ा आप भुआईआ। सति सरूपी एका वथ्थ, एकँकारा आप वरताईआ। शब्द जणाए महिमा अकथ, बोध अगाध पढ़ाईआ। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, नाम डोरी नाल बंधाईआ। जिस चाहे तिस ल्ए रक्ख, लक्ख चुरासी अग्नी मठ तपाईआ। जुग चौकड़ी देवे मथ, सभ दा लेखा रिहा मुकाईआ। कलिजुग अन्तिम लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, रविदास चमारा दए ग्वाहीआ। कबीर जुलाहा कहे काया खेड़ा दिसे भट्ठ, बिन हरि नाम ना कोए वड्याईआ। हरि चरन दुआरा तीर्थ तट, सर सरोवर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा दए चुकाईआ। लहिणा चुकणा जगत जग, करे खेल बेपरवाहया। जुग जुग औध रही पुग, पान्धी आपणा पन्ध मुकाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जो रिहा लुक, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। सिँघ शेर हो हो रिहा बुक्क, एका गरज रिहा सुणाया। लक्ख चुरासी एका वार ल्ए चुक्क, आपणी तृष्ना ल्ए बुझाया। गुर अवतारां रिहा पुच्छ, सच स्नेहुड़ा इक्क घलाया। जो कोई बाकी रही कुछ, आपणा लेखा दयो वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। शब्द संदेसा दिता घल्ल, हरि साचा सच जणाईआ। ईसा मूसा करे ना कोए वल छल, मुहम्मद पर्दा ना कोए रखाईआ। चौदां तबक वेखे लग्गा फल, पत्त डाल्ही फोल फुलाईआ। बिस्मिल रूप होए कवण गया रल, नूर नूर विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लहिणा रिहा चुकाईआ। सभ दा लहिणा चुक्कणा, हरि साचा आप चुकाए। कलिजुग अन्तिम पैंडा मुक्कणा, पन्ध कोई रहिण ना पाए। पुरख अकाल एका बुक्कणा, दो जहानां दए सुणाए। जूठा झूठा बूटा सुक्कणा, सभ दी जड़्ह दए उखड़ाए। जूठ झूठ हरि हरि लुट्टणा, माया ममता दए मिटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम लेखा आपणे लेखे पाए। लेखा पाए आपणे लेखे, लेखा लिखणहार गोपाल। सृष्ट सबाई रही भरम भुलेखे,
निरगुण दिसे ना दीन दयाल। मुच्छ दाढ़ी ना रक्खे केसे, जोती नूर जल्वा जलाल। तिस साहिब को सदा आदेसे, जो करे सर्ब प्रितपाल। आदि जुगादि आपणे नेत्र पेखे, निरगुण निरवैर पुरख अकाल। दीन मज़्हब अन्तिम मेटे भुलेखे, ज़ात पात ना कोए निशान। मेल मिलावा दस दस्मेशे, एका देवे नाम दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हरि कलाम। हरि कलाम इलाही कलमा, कायनात आप सुणाइंदा। आलम इलम ना जाणे उल्मा, तुलबा तालब ना कोए वखाइंदा। उम्मत उम्मती होई मुजरमा, साचा जुरम इक्क लगाइंदा। मुहम्मद फुरे ना कोई फुरना, सदी चौधवीं वक्त वखाइंदा। नेत्र रो रो अग्गे तुरना, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। भरया बेड़ा अन्तिम रुढ़ना, पार किनार ना कोए जणाइंदा। आपणा कीता आपे भरना, वेले अन्त ना कोए छुडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्द सुत तेरा पूरा करे वर, आदि अन्त अन्त आदि आपणा भेव आपणे विच रखाइंदा। आपणा भेव आपणे अंदर रक्ख, करे खेल बेपरवाहीआ। निरगुण नूर नूर हो प्रतक्ख, निरवैर कल चलाईआ। चार वरन अठारां बरन एका मार्ग दस्स, ज़ात पात दए मिटाईआ। हिरदे अंदर हरि हरि वस, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। मेटे रैण अन्धेरी मस, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ। अठ्ठे पहर रहे प्रभात, वेला वक्त ना वण्ड वंडाईआ। अमृत आत्म देवे दात, निझर झिरना आप झिराईआ। चरन कँवल बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। दरस दिखाए साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। ग़रीब निमाणयां पुच्छे वात, देवे नजात सच्चा शहिनशाहीआ। सतिजुग सुणाए साची गाथ, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। हँ ब्रह्म पुछे वात, आत्म दरसी दृष्ट इष्ट इक्क जणाईआ। उत्तम रक्खे हरिजन ज़ात, ज़ात अज़ाती मेट मिटाईआ। करया वेस कमलापात, कँवल नैण नैण बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका हरि, आपे वेखे आपणी मार झात, आपणा पर्दा आप उठाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण खेल कर, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण आपणा वेस वटाईआ।