पुस्तकालयभाग १०

७ सावण २०१८ बिक्रमी गुरमीत सिँघ दे गृह हरदो फराला ज़िला जलन्धर

शहिनशाह हरि शाह सुल्ताना, पुरख अकाल अकाल अख्वाइंदा। शाहो भूप वड राज राजाना, निरगुण निरवैर रूप धराइंदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, अजूनी रहत खेल खिलाइंदा। जोत नूर नूर महाना, अनुभव प्रकाश कराइंदा। दर

दरवेश दर दरबाना, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा वेस आप कराइंदा। आदि पुरख वेस अवल्ला, निराकार आप कराईआ। आपे वसे धाम अटल्ला, उच्च महल्ला सोभा पाईआ। आपणे प्रकाश आपे बला, नूर ज़हूर आप धराईआ। आपणी जोत आपे रल्ला, जोती जोत जोत मिलाईआ। आपणा घर आपे मल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। निरगुण निरवैर हो उज्यारा, हरि पुरख निरँजण नाउँ प्रगटाइंदा। साचा मन्दिर खोल्ह दुआरा, एकँकारा सोभा पाइंदा। आदि निरँजण कर पसारा, जोती नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता पावे सारा, रूप अनूप आप वखाइंदा। श्री भगवान वसणहारा ठांडे दरबारा, निरगुण आपणा रंग आप रंगाइंदा। पारब्रह्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा आप सुहाइंदा। सच दुआर श्री भगवान, आदि पुरख आप सुहाईआ। जोती जाता नौजवान, नूर नुराना सच्चा शहिनशाहीआ। आपणी इच्छया कर प्रधान, साची भिच्छया ल्ए उपाईआ। एका हुक्म इक्क फ़रमान, हुक्म हाकम ल्ए सुणाईआ। तख्त निवासी नौजवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि आपणा घाड़न ल्ए घड़ाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़ घड़, सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। आपणा वेस आपे कर कर, हरि पुरख निरँजण रूप धराइंदा। आपणा पल्ला आपे फड़ फड़, एकँकारा बन्धन पाइंदा। आपणे अंदर आपे वड़ वड़, आदि निरँजण जोत जगाइंदा। आपणा अक्खर आपे पढ़ पढ़, आपणा नाउँ आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म शाह सुल्ताना, निरगुण निरगुण आप जणाईआ। एका मन्दिर इक्क मकाना, इक्क दुआर दए सुहाईआ। एका मर्द इक्क मरदाना, महांबली इक्क अख्वाईआ। एका गुण गुणवन्ता गुण निधाना, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी महिमा आप जणाईआ। आपणी महिमा आप जणाए, लेखा लिख्त विच ना आईआ। सो पुरख निरँजण दया कमाए, हरि पुरख निरँजण एकँकारा संग निभाए, आदि निरँजण विछड़ ना जाईआ। श्री भगवान वेख वखाए, अबिनाशी करता ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म करे खेल बेपरवाहे, बेपरवाह आपणी बणत बणाईआ। आपणी रचना आपे रच वखाए, रचणहार आप हो जाईआ। करनी करता किरत कमाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर साचा आप सुहाए। साचा खेल खेल करतारा, अलख अलखणा आप कराइंदा। अगम्म अगम्मड़ा हो उज्यारा, धाम अगम्मड़ा आप सुहाइंदा। रूप अनूप बेऐब परवरदिगारा, नूर

नुराना डगमगाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची सोभा पाइंदा। इक्क इकल्ला खेल न्यारा, निरगुण आपणा आप कराइंदा। आपणी वस्त रक्खे हरि थारा, दर घर साचे आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा सगन आप मनाइंदा। साचा सगन हरि निरँकार, निरगुण निरगुण आप मनाईआ। आपणी इच्छया कर विचार, आपणा लेखा दए समझाईआ। एका वस्त ल्ए उभार, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। ना कोई वेखे वेखणहार, नज़र नैण ना कोए तकाईआ। करे खेल अपर अपार, अपरम्पर दाता बेपरवाहीआ। आदि पुरख आपणी आप बणे सरकार, शाह पातशाह आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म श्री भगवान, हुक्मी हुक्म आप जणाइंदा। तख्त निवासी नौजवान, निरगुण आपणा बल धराइंदा। आपणे मन्दिर हो प्रधान, आप आपणा वेख वखाइंदा। राज राजन बण सुल्तान, शाहो भूप रूप वटाइंदा। कवण वस्त होए निशान, सच निशाना कवण जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप समझाइंदा। आपणी इच्छया आपे रक्ख, भेव अभेद खुल्हाइंदा। आपे करे आपणा पक्ख, आपणा संग आप निभाइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे वेख वखाइंदा। आपे खेल करे पुरख समरथ, समरथ आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। आदि जुगादि महिमा अकथ, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, आपणा मता आप पकाइंदा। साचा मता पुरख अबिनाश, आपणा आप पकाईआ। आदि जुगादि ना होवां विनास, अबिनाशी करता नाउँ धराईआ। एका वस्त रक्खां पास, दूसर होर ना कोए चतराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त ल्ए समझाईआ। आपणी वस्त हरि करतारा, आप आपणा आप समझाइंदा। एका गुण गुण उज्यारा, गुण निधान आप प्रगटाइंदा। करे खेल साचे दरबारा, दर दरबारे सोभा पाइंदा। राज राजान होए सिक्दारा, शाहो भूप हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा घाड़त आप घड़ाइंदा। साचा घाड़त हरि हरि घड़, आपणा घाड़न दए समझाईआ। सो पुरख निरँजण हरि पुरख निरँजण इक्क दूजे दा फड़ फड़ लड़, लड़ लड़ नाल बंधाईआ। एकँकारा आदि निरँजण एका घर बैठे वड़, दूसर रंग ना कोए वखाईआ। अबिनाशी करता श्री भगवान इक्क दूजे नाल गए जुड़, जोड़ी जोड़ जोड़ जुड़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखे खड़्ह, अलख अलखना बेपरवाहीआ। निरगुण निरगुण मेला कर, निरगुण निरगुण ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची घाड़त इक्क समझाईआ। साची घाड़त राजन राज, आपणी आप जणाइंदा। तख्त निवासी साजन साज, साचा

साज आप सजाइंदा। आप आपणी रक्खी लाज, लाजावन्त आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे आपणा वर, सच वस्त आप वरताइंदा। सच वस्त हरि जगदीस आपणी आप वरताईआ। कोई ना करे दूजा रीस, अवर दिसे ना कोए चतुराईआ। एका छत्र झुल्ले साचे सीस, पारब्रह्म प्रभ बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आप समझाईआ। आदि पुरख हरि भेव अपारा, निरगुण आपणा आप समझाइंदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआर हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। सच सिँघासण अपर अपारा, आपे वेखे वेखणहारा, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, जोद्धा सूरबीर होया ख़बरदारा, आपणा बल आप धराइंदा। राज राजाना बण सिक्दारा, करे खेल हरि आपणी वारा, वार थित ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची बणत आप बणाइंदा। साची बणत हरि हरि ताज, पंचम पंचम पंच मिलाईआ। आदि पुरख आपणा रचया काज, निरगुण आपणी धार वखाईआ। निरगुण निरगुण करे साचा राज, राज जोगीशर आप हो जाईआ। निरगुण निरगुण मारे आवाज़, निरगुण निरगुण शब्दी शब्द प्रगटाईआ। निरगुण विष्न ब्रह्मा शिव देवे दाज, निरगुण निरगुण झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाहीआ। साचा तख्त सचखण्ड दुआर, सोभावन्त आप सुहाइंदा। पुरख निरँजण हो त्यार, निरगुण आपणा रूप प्रगटाइंदा। हरि पुरख निरँजण बल धार, बल आपणा वेख वखाइंदा। एकँकारा कर पसार, आपणी महिमा गणत आप गणाइंदा। आदि निरँजण हो उज्यार, जोती जोत डगमगाइंदा। श्री भगवान करे प्यार, आपणा मेला आप मिलाइंदा। अबिनाशी करता करे खेल पुरख नार, नारी कन्त वेस वटाइंदा। पारब्रह्म बणे सांझा यार, दर घर साचे सोभा पाइंदा। राज भूप बण सिक्दार, साचा हुक्म आप वरताइंदा। घाड़त घड़ अपर अपार, ना कोई संग रक्खे सुन्यार, जगत हथिआर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरन किरन कर त्यार, जोती जोत जोत पसार, इक्क इकल्ला एकँकार, रूप रंग रेख ते वसे बाहर, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। रूप रंग रेख करतार, आपणा आप जणाईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सीस रक्ख ताज सोहे दस्तार, दस्तगीर आपणा दामन आप फड़ाईआ। आपे पहने पहनणहार, आपणा चीर बस्त्र अवर ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घाड़न साचा घड़, साचे ताज दए वड्याईआ।

ना कोई वेला ना कोई वक्त, थित वार ना कोए रखाइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिंता सोग ना कोए जणाइंदा। हरि का भेव ना सके कोई परख, आदि जुगादि आपणी खेल आप खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ताज सीस धर, सचखण्ड दुआरा कर पसारा, करे खेल एकँकारा, आपणी कल आप जणाइंदा। आपणी कल आपे धर, अकल कल आप समझाईआ। आपणी इच्छया देवे वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। साचे तख्त बैठा चढ़, आसण सिँघासण सोभा पाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, अजूनी रहत बेपरवाहीआ। आपणी करनी रिहा कर, करता पुरख वड वड्याईआ। आपणा घाड़न आपे घड़, आपे पिता आपे माईआ। आपे जननी बणे जन, आपे होए दाया दाईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे रिहा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे वड़, साचा आसण आप सुहाईआ। साचा आसण सोभावन्त, सच सिँघासण आप सुहाइंदा। पुरख अबिनाशी एका कन्त, निरगुण निरवैर सोभा पाइंदा। आपणी महिमा गणाए अगणत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। आप उपाए आपणा मंत, नाउँ निंरकारा आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त आपे चढ़, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाना शाहो भूप, आपणा आप जणाईआ। मेरा खेल सति सरूप, सति सति मेरी वड्याईआ। मेरा नूर निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। मेरा मन्दिर किला कोट, सचखण्ड वडी वड्याईआ। मेरा इष्ट मेरी ओट, मेरा मेरा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, आपणा खेल आप खिलाईआ। साचा खेल हरि निरँकारा, सचखण्ड दुआरे आप कराइंदा। आपे हुक्म आप वरतारा, आपे हुक्मी हुक्म सुणाइंदा। आपे भूप आप सिक्दारा, राज राजान आप हो जाइंदा। आपे दर दरवेश बणे भिखारा, आपे निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। आपे सेवक सेवादारा, साची सेवा आप कमाइंदा। आपे वसे सभ तों बाहरा, दिस किसे ना आइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मंदर आपे चढ़, साची धारा आप चलाइंदा। साची धार खेल करतार, करता पुरख आप कराईआ। आदि पुरख हो ख़बरदार, सच संदेसा ल्ए सुणाईआ। नौ नौ चार कर उज्यार, नाउँ निरँकारा गुण सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीस ताज एका रक्ख, करे खेल पुरख समरथ, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। सचखण्ड वधाई खेल अपारा, हरि निरँकारा आप कराइंदा। एका हुक्म इक्क फ़रमाना, धुर दी बाणा आप सुणाइंदा। आपणा आपे वरते भाणा, आपणा भाणा आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आपणी इच्छया आप वखाइंदा। आपणी इच्छया आपणे अग्गे रक्ख, हरि आपे वेख वखाईआ। निरगुण मेला निरगुण कर

प्रतक्ख, निरगुण पिता निरगुण पूत निरगुण बणे साची माईआ। निरगुण खेल अलखना अलख, निरगुण अगम्म अगोचर आपणा नाउँ धराईआ। निरगुण निरगुण नालों होए वक्ख, निरगुण निरगुण विच रिहा समाईआ। निरगुण रक्खे आपणा पक्ख, आप आपणी वण्ड वंडाईआ। निरगुण मार्ग निरगुण दस्स, निरगुण रिहा समझाईआ। निरगुण पूरी करे आस, निरगुण आस निरास ना कोए जणाईआ। निरगुण जोत करे प्रकाश, निरगुण जोती जोत समाईआ। निरगुण दासी निरगुण दास, निरगुण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव आप चुकाईआ। भेव जणाए पुरख अकाला, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। दीना बंधप दीन दयाला, दीनन आपणा रंग रंगाइंदा। आपणा मार्ग वेख सुखाला, आपणा पन्थ आप चलाइंदा। आप उपजाए आपणा लाला, सुत दुलारा नाउँ धराइंदा। नाल रलाए हरि काल महाकाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा, साची धर्मसाला आप बणाइंदा। आदि पुरख हरि सच भण्डारा, आपणा आप वरताया। इक्क उपजाए सुत दुलारा, शब्दी नाउँ धराया। थिर घर साचे कर प्यारा, आप आपणी गोद रखाया। दरस दिखाए अगम्म अपारा, नूरो नूर डगमगाया। एका हुक्म इक्क सरकारा, एका वार रिहा जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नूर आप दरसाया। सुत दुलारा हरि हरि वेख, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। हउँ बाल निधाना की जाणा तेरा वेस, तूं बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। तेरे दुआरे करां आदेस, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। आदि जुगादि तेरा दरस मैं लवां वेख, अभुल भुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला कवण वक्त होएँ आप सहाईआ। साचा बन्धन हरि हरि पाए, आपणा भेव आप जणाइंदा। पंचम मुख ताज सीस टिकाए, आप आपणी दया कमाइंदा। शब्दी तेरा डंक वजाए, विष्न ब्रह्मा शिव जगाइंदा। एका राग दए सुणाए, लिखण पढ़न विच ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम मुख सोहे ताज, करे खेल हरि महाराज, दो जहानां रच रच काज, आप आपणी खेल कराइंदा। वर दाता हरि भण्डारी, दूसर अवर ना कोए जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर भिखारी, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। त्रैगुण मेला एका वारी, त्रैगुण अतीता आप कराइंदा। पंज तत्त सरगुण खेल अपर अपारी, ख़ालक ख़लक आप कराइंदा। करे खेल अपर अपारी, अपरम्पर आपणी धार चलाइंदा। शब्दी शब्द शब्द पसारी, ना पुरख ना दिसे नारी, नर नरायण रूप वटाइंदा। करे खेल आपणी वारी, आदि पुरख आपणा खेल आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीस ताज एका धर, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। सुणया संदेसा शब्द दुलार, प्रभ अग्गे

सीस झुकाया। हउँ निमाणा सेवादार, सद तेरी सेव कमाया। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यार, तेरा बन्धन एका पाया। लक्ख चुरासी कर पसार, तेरा नटूआ नाच नचाया। घर घर तेरा रूप प्रगट करां विच संसार, निरगुण जोत जोत रुशनाया। मन मति बुध दयाँ आधार, साची वण्डण वण्ड वण्डाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला आपणे संग लएँ मिलाया। सुण सुत सुत दुलार, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। लक्ख चुरासी तेरा वरतार, तेरा तेरी बणत बणाइंदा। निरगुण सरगुण वण्डी वण्ड संसार, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। लक्ख चुरासी भाण्डे घड़े बण ठठयार, पंज तत्त मेला मेल मिलाइंदा। जुग चौकड़ी करे विचार, चौकड़ एका बन्धन पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग करे ख़बरदार, जोधे सूरबीर आपे उठाइंदा। एका तेरा नाउँ दए हुलार, शब्दी शब्द शब्द प्रगटाइंदा। ब्रह्मा वेता पावे सार, चारे वेदां आप लिखाइंदा। चारे खाणी कर पसार, उत्भुज सेत्ज जेरज अंडज तेरी झोली पाइंदा। चारे बाणी दए आधार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। चारे वरन मारे मार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, जुग चौकड़ी तेरी सेवा इक्क समझाइंदा। जुग चौकड़ी खेल करतारा, हरि साचा सच जणाईआ। लोकमात कर पसारा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग वरते आप वरतारा, जुग जुग गेड़ा आप भुआईआ। सेवा लाए गुर अवतारा, तेरा संग रखाईआ। भगतां देवे इक्क सहारा, सन्तां करे सच पढ़ाईआ। गुरसिखां देवे इक्क आधारा, गुरसिख साचे ल्ए मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आवे वारो वारा, नव नौ चार रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आपणा नाउँ सच निशाना, प्रगट हो श्री भगवाना, लोकमात ल्ए झुलाईआ। साचा नाउँ श्री भगवान, लोकमात आप धराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, हरि जस कस हरि आपणा आप सुणाईआ। एका मन्त्र गीता ज्ञान, ध्यान ध्यान विच प्रगटाईआ। एका काया कुरा कुरान, काअबा कलमा दए सुणाईआ। एका शरअ इक्क ईमान, एका शरीअत दए वड्याईआ। लेखा जाणे अञ्जील कुरान, बाईबल भुल कदे ना जाईआ। खाणी बाणी मारे बाण, बाण निराला तीर चलाईआ। गुर अवतार कर पछाण, हरि सतिगुर बूझ बुझाईआ। सुत दुलारे हो मेहरवान, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। जुग चौकड़ी आपणे खाते कर परवान, अन्तिम लेखा दए मुकाईआ। कलिजुग प्रगट होवे श्री भगवान, अन्त अन्त आपणा रूप धराईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत ना सके ना कोए पछाण, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। एका वस्से साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मकान, बाढी घड़त ना होर घड़ाईआ। लेखा चुकाए ज़िमीं अस्मान, गगन मंडल फोल फोलाईआ। लहिणा देणा चुक्के दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां,

बाकी कोए रहिण ना पाईआ। गुरुआं पीरां अवतारां साधां सन्तां लोकमात जो पाईआं वण्डां, अन्तिम सभ दा लेखा दए मुकाईआ। एका फड़ नाम खण्डा, ब्रह्मण्डां खण्डां दोहरी धार आप रखाईआ। वेख वखाए पृथ्मी आकाश नव नव खण्डां, पावे सार जेरज अंडां, उत्भुज सेत्ज भुल रहे ना राईआ। लहिणा देण चुकाए विष्न ब्रह्मा शिव, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त अन्त आदि आपणा बल आप धराईआ। सुत दुलारे अन्तिम आउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। नव नौ बेड़ा पार कराउणा, चार चार पन्ध मुकाइंदा। आपणा रूप आप प्रगटाउणा, नूरो नूर नूर दरसाइंदा। तेरा डंका मात वजाउणा, चारों कुण्ट आप सुणाइंदा। राउ रंकां आप उठाउणा, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। सभ दा लेखा पूर कराउणा, लिख लिख लेखा सर्ब वखाइंदा। राए धर्म हुक्म जणाउणा, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। चित्रगुप्त फड़ उठाउणा, शब्द हलूणा इक्क लगाइंदा। चारे कुण्ट चौथे जुग चार यारी चार वरन काग वांग कुरलाउणा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। सति सन्तोख ना किसे गहिणा पाउणा, जूठ झूठ सर्ब हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सुत दुलारे मेल मिलाए तेरा तेरे दर, तेरा दुआरा आप प्रगटाइंदा। तेरा दुआरा अन्त प्रगटाउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। शब्द गुर इक्क बणाउणा, दूसर ओट ना कोए रखाइंदा। पंज तत्त मन्दिर आपे ढाउणा, काया बंक ना कोए सुहाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दो जहानां फेरा पाउणा, आवण जावण पतित पावन आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, वर एका एक समझाइंदा। साचा वर हरि दातार, एका गुण जणाईआ। कलिजुग आए अन्तिम वार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। प्रगट होए विच संसार, निहकलंका नाउँ धराईआ। राह तक्के मुहम्मद यार, अल्ला राणी नैण उठाईआ। नानक गोबिन्द करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। प्रगट होवे सर्ब जीआं दा सांझा यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा बल आप धराईआ। सज्जण सुहेला एकँकार, इक्क इकल्ला वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण जामा धार, जोती जामा भेस वटाइंदा। लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, देणा अवर ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द सुत ल्ए फड़, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। शब्द सुत फड़या करतार, दो जहानां बन्धन पाया। एका हुक्म सच्ची सरकार, एका वार सुणाया। गुर अवतार करने ख़बरदार, चार जुग जो गए सेव कमाया। सभ दा लेखा लिखदा रिहा वारो वार, भुल कदे ना जाया। वेखे विगसे करे विचार, वेखणहारा हरि जू आया। मार्ग पन्थ जो करे प्यार, साचा धन्दा दए समझाया। कूक कूक करी

पुकार, इक्क इकल्ला एकँकार, लक्ख चुरासी गए समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तिम मेला सहिज सुभाया। अन्तिम मेला मेल मिलाउणा, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। आदि सुत तेरा लहिणा तेरी झोली पाउणा, अन्त आपणी ख़ुशी मनाईआ। जो घड़या सो भन्न वखाउणा, भन्नणहार वडी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा वक्त चुकाउणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा खेल आप कराईआ। आपणा खेल करे गोबिन्द, गोबिन्द रूप धराया। शब्दी शब्द मेटे चिन्द, चिंता अवर ना कोए रखाया। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लहिणा देवे वर, पूर्ब लेखा झोली पाया। पूर्ब लेखा झोली पा, कलिजुग अन्त कराइंदा। गोबिन्द सूरा बण मलाह, साचा बेड़ा इक्क वखाइंदा। मुहम्मद मंगे अन्त पनाह, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी बख्श गुनाह, परवरदिगार तेरा सजदा मोहे भाइंदा। मेरा नाता तुट्टा चार यार, सगला संग ना कोए निभाइंदा। मेरी आशा होई विभचार, तृष्ना जगत ना कोए गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देणा वर, मेरा बन्धन मात कटाइंदा। शब्द सुत तेरा तोड़े बन्धन, बन्दीखाना रहिण ना पाईआ। तूं साहिब दातार सदा बख्शंदन, बख्शिश तेरी रहिमत रहीम रहिमान सच्चे साँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी क्यामत मेरी नयामत हउँ बैठा झोली डाहीआ। झोली रक्खी अग्गे खोल्ह, परवरदिगार सीस झुकाइंदा। आपणा कलमा आपे बोल, नबी रसूल आप सुणाइंदा। चौधवीं सदी कीता कौल, चौदां तबकां तोल तुलाइंदा। तेरा मृदंगा वज्जे ढोल, अनभोल नज़र कोए ना आइंदा। तेरी रहिमत दिसे ना कोल, तेरी ज़हिमत सर्ब उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श आपणा दर, दर दरवाज़ा मंग मंगाइंदा। दर दरवाज़ा मंगे मंग, मुकामे हक तेरी वड्याईआ। चार कुण्ट मैं होया नंग, पाटे चीथड़ रिहा वखाईआ। मेरी इच्छया होई रंड, नार दुहागण दए दुहाईआ। अन्तिम होई नंगी कंड, सगला संग ना कोए निभाईआ। तेरा कलमा मैं आपणे अंदर ना रक्खया बन्द, कलमा कलाम ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देणा एका वर, मेरा पल्लू ल्ए बंधाईआ। पल्लू नाल बन्न्हे पल्लू, एका पलड़ा रिहा वखाईआ। मेरा चीर लथ्था सालू, अल्ला राणी नैण शरमाईआ। तेरा जल्वा नूर वसालू, वसल तेरा हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम देणा एका वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। देवे हुक्म परवरदिगार, सच तराना आप जणाइंदा। ख़लक ख़ुदाई गई हार, मख़लूक मेल ना कोए मिलाइंदा। आलम उल्मा होए गंवार, कातब

लेख ना कोए जणाइंदा। उम्मती उम्मत मारे मार, आमदीद वक्त चुकाइंदा। कायनात ना पावे कोई सार, सच निजात ना कोए रखाइंदा। लहिणा देणा चुक्के हथ्थो हाथ, समरथ पुरख आप मुकाइंदा। सदी चौधवीं आया घाट, जगत किनारा फोल फोलाइंदा। गुर अवतारां चार जुग निभाया साथ, अन्तिम संग ना कोए रखाइंदा। हरि हरि महिमा गाए गाथ, रसना कह कह सर्ब जणाइंदा। कोई कहे त्रिलोकी नाथ, कोई कहे दसरथ बेटा राम रघुनाथ, कोई मंडल रास रचाइंदा। कोई कहे पूत सपूता ख़ुदावंद मेरी ज़ात, सच सफात ना कोए जणाइंदा। कोई कहे मिहबान बीदो एका मिल्या आब हयात, हयात आब मुख रखाइंदा। कोई कहे पर्दा चुक्कया मुख नकाब, नूरो नूर डगमगाइंदा। कोई कहे प्रगट होया साख्यात, साबत सूरत इक्क जणाइंदा। कोई कहे नानक निरगुण देवे दात, नाम सति मन्त्र दृढ़ाइंदा। कोई कहे गोबिन्द पुच्छे वात, गोबिन्द पुरख अकाल इक्क मनाइंदा। सर्ब जीआं दा कमलापात, पुरख अबिनाशी आप हो जाइंदा। आदि आदि जिस बध्धा नात, शब्दी डोर बन्धन पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बणाई ज़ात, अज़ाती आपणा खेल खिलाइंदा। अन्तिम कलिजुग पुच्छे वात, इक्क इकल्ला वेख वखाइंदा। मन मति ना वेखे कोए कमज़ात, जूठ झूठ पन्ध मुकाइंदा। सभ दा बेड़ा लाए आपणे आपणे घाट, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरवैर आपणा खेल कर, शब्दी शब्द आप प्रगटाइंदा । शब्द सूरबीर बलवाना, हरि साचा सच प्रगटाइंदा। शब्द राज शब्द राजाना, शाहो भूप भूप अख्वाइंदा। शब्द तीर शब्द निशाना, शब्द शब्दी पार कराइंदा। शब्द शब्द वरते आपणा भाणा, शब्द शब्दी आप मनाइंदा। निरगुण निरगुण पहरया बाणा, निरगुण नज़र किसे ना आइंदा । सरगुण सरगुण सरगुण हो प्रधाना, सरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द मेला दो जहानां, गुर चेला रूप वटाइंदा। सम्बल नगरी सच मकाना, एका वसे श्री भगवाना, आसण सिँघासण सोभा पाइंदा। एका राग इक्क तराना, एका गाए अगम्मी गाना, पिछला लेखा ना कोए वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल साचे घर, घर साचा इक्क वड्यांअदा। घर वड्डा वड्डी वड्याई, हरि साचा आप वड्यांअदा। निरगुण निरगुण वज्जे वधाई, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। निरगुण मेला सहिज सुभाई, निरगुण सगला संग रखाइंदा। निरगुण आवे जावे चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा आप प्रगटाइंदा। वेद कतेब शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान रहे जस गाई, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालांहयदा। कलिजुग अन्तिम करे सच न्याईं, शाह सुल्तान रूप वटाइंदा। गुरमुख फड़ फड़ मेले जन्म जन्म दे विछड़े बाहीं, आप आपणा मेल मिलाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाँईं, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, अन्त आपणा वेख वखाइंदा। आदि शब्द अन्त शब्दी धार,

जोती जोत सेव कमाईआ। मध्ध लक्ख चुरासी कर पसार, गुर अवतार दे वड्याईआ। नाउँ नाम कर उज्यार, नामा नाम करे पढ़ाईआ। चौदां विद्या भर भण्डार, चौदां लोक काया बंक सुहाईआ। कलिजुग अन्तिम करे ख़बरदार, सुरती शब्द शब्द उठाईआ। डंका वज्जे अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ा रिहा वजाईआ। नव नौ उतरे पार, लक्ख चुरासी रिहा खपाईआ। शब्द उपजाया शब्दी ढाहया, शब्दी शब्द वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका बन्धन आपणे हथ्थ रखाईआ ।

२२ सावण २०१८ बिक्रमी भगवान सिँघ दे गृह सैदपुर

सो पुरख निरँजण अगम्म अपारा, आदि जुगादी खेल खिलाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, आप आपणा वेस धराइंदा। एकँकारा कर पसारा, आप आपणा खेल खिलाइंदा। आदि निरँजण हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। अबिनाशी करता कर पसारा, सच दरबारा आप सुहाइंदा। श्री भगवान बण सिक्दारा, साचा हुक्म आप चलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ दे सहारा, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। सति सतिवादी साची कारा, सति पुरख निरँजण आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड खोल्ह दुआरा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। थिर घर खोल्हे आप किवाड़ा, घर घर विच आप प्रगटाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, राजन राज नाउँ धराइंदा। तख्त निवासी बेऐब परवरदिगारा, मुकामे हक हक सहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आप जणाइंदा। सो पुरख निरँजण भेव अवल्ला, अलख अगोचर अगम्म अथाह, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। वसणहारा सच महल्ला, पुरख अकाला दीन दयाला, निरगुण जोत जोत अकाला, आपणी कल आप धराईआ। एकँकारा आपे जाणे आपणा राह सुखाला, मार्ग पन्ध ना कोए रखाईआ। आदि निरँजण हो उजाला, नूर नुराना शाह सुल्ताना तख्त निवासी शाहो शाबासी रिहा डगमगाईआ। श्री भगवान आप उठाए आपणा सच निशान, सति सतिवादी आपणी धारा आप बंधाईआ। अबिनाशी करता नौजवान, बिरध बाल ना रूप वखाण, महांबली एका एक आपणी धार प्रगटाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल महान, करे कराए वड्ड मेहरवान, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दुआर खोल्ह दुकान, एका वसे गुण निधान, गुणवन्ता हरि रघुराईआ। हुक्मी हुक्म जाणे धुर फ़रमान, आपणा हुक्म आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, आदि पुरख वडी वड्याईआ। आदि पुरख हरि निरँकारा, आपणा बल आप धराइंदा। सचखण्ड हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। अगम्म अगम्मड़ा करे अगम्मी कारा, करता पुरख नाउँ धराइंदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, वसणहारा साचे घर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा हरि सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाईआ। सो पुरख निरँजण साचे दर आपे बह बह सजणा, महिमा गणत गणी ना जाईआ। आदि जुगादि ना घड़या ना भज्जणा, घड़न भन्नणहार पुरख समरथ आप अख्वाईआ। निरगुण निरवैर निराकार आपणा पर्दा आपे कज्जणा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि आदि आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आदि पुरख हरि भेव खुल्हाया, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण नूर नूर उपाया, नूर नुराना डगमगाईआ। साचे तख्त आसण लाया, तख्त निवासी बैठा सच्चा शहिनशाहीआ। आपणी इच्छया आप प्रगटाया, इच्छया दिस किसे ना आईआ। साचा हिस्सा आप वण्डाया, वण्डणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, वसणहारा साचे घर, घर साचा दए समझाईआ। घर साचा हरि समझाइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। सच सिँघासण सोभा पाइंदा, भूपत भूप सच्ची सरकार। हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा, आपे होए मंगणहार। दर दरवेश आप अख्वाइंदा, सेवक करे सेवादार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भरे आप भण्डार। सच भण्डारा हरि निरँकारा, आपणा आप भराईआ। आपे बणे वड दातारा, वड दाता बेपरवाहीआ। करे खेल अगम्म अपारा, अगम्मड़ी कार कमाईआ। साचा मन्दिर खोल्ह किवाड़ा, धुर दरबारा आप सुहाईआ। दरगाह साची धाम न्यारा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। सूरज चन्द ना कोए सितारा, मंडल मण्डप लोअ पुरी ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोए वसाईआ। करे खेल आप करतारा, करता पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर आपे चढ़, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणे मन्दिर आपे चढ़या, आपणा बल धार। आपणी विद्या आपे पढ़या, करे खेल अपर अपार। आपणा पल्लू आपे फड़या, आपे होए सदा सहार। सचखण्ड दुआर घाड़न घड़्हया, घाड़न घड़त घड़े अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर साचा कर पसार। हरि साचा घर उपाइंदा, सो पुरख निरजंण हो उज्यार। हरि पुरख निरँजण वेख वखाइंदा, वेखणहार अगम्म अपार। एकँकारा ख़ुशी मनाइंदा, घर सोहे बंक दुआर। आदि निरँजण जोत जगाइंदा, जोती जोत जोत पसार। श्री भगवान वेख वखाइंदा, वेखणहारा ठांडा दरबार। अबिनाशी करता संग निभाइंदा, सगला संग सच्ची सरकार। पारब्रह्म मंग मंगाइंदा, दोए जोड़ जोड़ निमस्कार। आपणी भिच्छया आपे पाइंदा, आपे होए देवणहार। आपणी मंग आप मंगाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। साची भिख्या मंगे मंग, आपणी झोली आपणे अग्गे डाहीआ।

आपे बणे सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आपणे घर वजाए सच मृदंग, तार सतार ना कोए हिलाईआ। आपे बैठ सेज पलँघ, सच सिँघासण दए वड्याईआ। आपणा पाए आपे अनन्द, अनन्द अनन्द आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे दाता बण दातार, आपे इच्छया भरे भण्डार, देवणहार आप हो जाईआ। आपे दाता आपे दानी, दीन दयाल दया कमाइंदा। आपे शाह आपे सुल्तानी, शाह पातशाह आपणा नाउँ रखाइंदा। आपे निरगुण जोत वखाए इक्क निशानी, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपे साचे तख्त होए निगहबानी, सदा सलामत आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे दाता आपे दरवेश, आपे नर आप नरेश, नर नरायण खेल खिलाइंदा। बण भिखारी मंगे दान, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, हउँ भिक्खक सीस झुकाईआ। तेरा मेरा एका माण, एका घर बैठे आसण लाईआ। तेरा मेरा एका मन्दिर इक्क मकान, दूजा दर ना कोए वखाईआ। तेरा मेरा इक्क निशान, दूसर होर ना कोए जणाईआ। तेरा मंगे तेरा दान, तेरा तेरी वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देणा आपणा वर, आपणी मंग आप मंगाईआ। सो पुरख निरँजण बणे दाता, पारब्रह्म प्रभ मंग मंगाइंदा। हरि पुरख निरँजण गाए गाथा, श्री भगवान ख़ुशी रखाइंदा। एकँकारा बन्न्हे नाता, अबिनाशी करता जोड़ जुड़ाइंदा। आदि निरँजण कमलापाता, दीपक दीआ एका डगमगाइंदा। करे खेल पुरख समराथा, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची इच्छया पाए भिच्छया, एका वस्त आप वरताइंदा। साची भिच्छया हरि निरँकारा, एका एक वरताईआ। आपणा नाउँ कर प्यारा, नाउँ निरँकारा आप हो जाईआ। रूप रंग ते वसे बाहरा, दिस किसे ना आईआ। सचखण्ड दुआर कर त्यारा, सीस जगदीस हथ्थ टिकाईआ। थिर घर देवे इक्क सहारा, आप आपणी दया कमाईआ। तेरा रूप सुत दुलारा, पुरख अकाल पिता माईआ। दाई दाया बणे अगम्म अपारा, साची सेवा सेवक आप कमाईआ। एका हुक्म इक्क वरतारा, एका इक्क दए समझाईआ। मेरा नाउँ मेरा भण्डारा, निखुट कदे ना जाईआ। मेरा नाउँ मेरा वरतारा, मेरा मेरा रूप धराईआ। मेरा तेरा इक्क सहारा, तेरा मेरा एका दर बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा नाउँ आप प्रगटाईआ। आपणा नाउँ निरँकार रक्ख, सचखण्ड निवासी ख़ुशी मनाइंदा। थिर घर साचे हो प्रतक्ख, आप आपणा रंग रंगाइंदा। निरगुण नालों निरगुण होया वक्ख, निरगुण वण्डण वण्ड वंडाइंदा। निरगुण मार्ग निरगुण दस्स, निरगुण खेल खिलाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण वस, निरगुण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप समझाइंदा।

मेरा नाउँ अपर अपार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। मेरा नाउँ आदि जुगादि करे कराए साची कार, करनी करता आप समझाईआ। मेरा नाउँ वसे मेरे चरन दुआर, दूसर दुआर ना कोए वखाईआ। मेरा नाउँ सति भण्डार, सति सतिवादी आप वरताईआ। मेरा नाउँ सच शंगार, सच वेस दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे नाम दए वड्याईआ। देवे वड्याई हरि आपणे नाँ, सचखण्ड साचा खेल खिलाइंदा। थिर घर दिता एका थाँ, चरन दुआरे आप बहाइंदा। आपणा हुक्म आप सुणा, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। तेरी वण्ड दयाँ वंडा, वंडणहारा भेव ना पाइंदा। तेरी सेवा दयाँ लगा आपणी इच्छया नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप समझाइंदा। हरि नाउँ करे निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं दाता सच दातार, हउँ बाल अञ्याणा तेरा भेव ना पाईआ। तूं बख्शिश कीती अपर अपार, तेरी रहिमत मेरी वड्याईआ। तूं भरया अतुट भण्डार, निखुट कदे ना जाईआ। मैं बणां सेवादार, तेरा सिर सिर हुक्म मनाईआ। तूं बख्शया थिर घर मेरा दुआर, सचखण्ड तेरी शहिनशाहीआ । तेरा झुलदा रहे निशान, आदि जुगादि सच्चे माहीआ। मैं तेरा दर करां परवान, भुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आपणे हुक्म रखाईआ। हुक्मे अंदर नाउँ धर, हरि नाउँ नाम प्रगटाया। आप जणाई साची कार, साची सेव समझाया। तूं सुत मेरा सुत दुलार, हउँ मात पिता अख्वाया। तेरा वणज इक्क वपार, सच वणजारा दए वखाया। तेरी वस्त तेरा आधार, तेरा तेरे पल्लू पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपा तेरे विच टिकाया। नाउँ अंदर नाम प्यारा, नामे हरि हरि रंग रंगाया। नाउँ सुत नाउँ दुलारा, नाउँ पिता पूत समझाया। नाउँ भिखक नाउँ दुआरा, नाउँ नामा मंगण आया। करे खेल आप करतारा, आपणी करनी दए समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाया। भेव अभेदा हरि हरि खोल्ह, नाउँ नाउँ जणाईआ। आपणा निष्अक्खर आपे बोल, करे सच पढ़ाईआ। आपणे कंडे तोलया तोल, अतुल रूप वखाईआ। तेरे अंदर जावां मौल, तेरा माण तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप प्रगटाईआ। आपणा नाउँ आप प्रगटाया, प्रगटया हरि करतारा। निरगुण मेला निरगुण मेल मिलाया, निरगुण जोत निरगुण नूर उज्यारा। निरगुण आसण सिँघासण सोभा पाया, निरगुण हुक्म निरगुण सिक्दारा। निरगुण दर दरवेश मंगण आया, निरगुण भरे सच भण्डारा। निरगुण पूत सपूता आपे जाया, निरगुण निरगुण दए हुलारा। निरगुण अंदर निरगुण आपणा आप टिकाया, करे खेल गुप्त ज़ाहरा। रूप रंग ना कोए वखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारा। अपर अपारा खेल अवल्ला,

सो पुरख निरँजण आप कराईआ। सचखण्ड वसाया इक्क महल्ला, थिर घर दरबारा आप दए वड्याईआ। आपणी जोती आपे रल्ला, पुरख नार आप हो जाईआ। आपणा आसण आपे मल्ला, आपणा फड़या आपे पल्ला, आपे बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए वड्याईआ। शब्दी तेरा शब्द पसार, हरि हरि आप उपाया। करे खेल अगम्म अपार, भेव किसे ना आया। सचखण्ड निवासी हो त्यार, आपणा हुक्म आप जणाया। सुत दुलारा करे पुकार, नेत्र रो रो नीर वहाया। तूं दाता बेऐब परवरदिगार, तेरा खेल मेरी समझ विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आपणा मंत दए समझाया। विष्नूं अंदर आत्म रस, रस रसीआ आप रखाईआ। आपणे अंदर आपे वस, आपणा बन्धन पाईआ। आपणे जंजाल आपे फस, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। विष्नूं अंदर अमृत धार, अंमिउँ रस आपणा खेल खिलाइंदा। पारब्रह्म सो पुरख निरँजण करे खेल अपार, अपर अपारा रूप वटाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, अबिनाशी करते दए सहार, एकँकारा वण्ड वंडाइंदा। आदि निरँजण होया ख़बरदार, श्री भगवान खोल्ह किवाड़, आपणी महिमा आपे वेख वखाइंदा। मेरा रूप रंग रेख ना कोए विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी वण्ड आप वंडाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वण्डे वण्ड, वण्डण वण्ड वंडाईआ। विष्नूं अंदर पाए ठंड, अमृत धार चलाईआ। करे खेल सुहागण रंड, वाह वा वेस अनेक वटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे माणे आपणी सेज पलँघ, नार भतार आप अख्वाईआ। साकार खेल करतारा, सचखण्ड निवासी आप कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यारा, एका दर बहाइंदा। एका दर बण भिखारा, दर दरवेश एका रूप वटाइंदा। विष्नूं मंगे मंग, प्रभ अग्गे झोली डांहयदा। ब्रह्मा बैठा संग, साचा संग हरि जणाइंदा। विष्नूं चढ़या ना एका चन्द, चन्द चन्द ना कोए रुशनाइंदा। विष्नूं करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। शंकर चरन धूढ़ी मंगे छार, अग्गे आपणी झोली डांहयदा। एका हुक्म सुणाए सच्ची सरकार, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। मेरा मेरा नाउँ मेरा दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा नाम आप दृढ़ाइंदा। हरि विष्नूं नाम जणाया, मेरा नाउँ मेरी धार। ब्रह्मे नाउँ आप उपाया, मेरा नाउँ मेरा प्यार। शंकर नाउँ आप दरसाया, मेरा नाउँ मेरी चरन धूढ़ी छार। एका वार दए वरताया, अतोट अतुट भरे भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे करे ख़बरदार। विष्नूं उठ हरि आप उठाया, आपणा भेव दए जणाईआ। ब्रह्मा उप्पर तुट्ठ पारब्रह्म आपणी अंस दृढ़ाया, एका एक रंग वखाईआ। शंकर जणाए

एका ओट, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। मेरा नाउँ भरे तुहाढ्ढी पोट, सच भण्डार इक्क वरताईआ। मेरा रूप निर्मल जोत, जोत जोत रुशनाईआ। मेरा दुआरा साचा कोट, आदि जुगादि सदा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप दरसाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणया ध्यान ला कन्न, हरि सज्जण सच समझाया। एका वार गए मन्न, निउँ निउँ सीस झुकाया। तूं दाता तेरी वड्याई धन्न, हउँ बाल बाली बुध तेरा भेव ना आया। तूं घड़ें तूं लएँ भन्न, घड़न भन्नणहार तूं बेपरवाहया। हउँ मंगया एका दान, आपणा नाउँ झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नाउँ दए वरताया। साचा नाउँ सच भण्डार, हरि साचा सच वरताइंदा। थिर घर खेल अपर अपार, थिर दरबारी आप कराइंदा। मेरा नाउँ आदि जुगादि होए उज्यार, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। तेरी सेवा लाए सच्ची सरकार, साचा हुक्म आप जणाइंदा। लक्ख चुरासी कर त्यार, विष्न ब्रह्मा शिव एका गुण वड्यांअदा। तेरे नाल देवां प्यार, त्रैगुण मेला मेल मिलाइंदा। तेरा खेड़ा करां उज्यार, पंज तत्त घाड़न आप घड़ाइंदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तेरा आधार, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका हुक्म आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव ल्या सुण, इक्क ध्यान लगाया। प्रभ अबिनाशी कवण जाणे तेरे गुण, तेरा लेखा लेख विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वर दाता बेपरवाहया। वर देणा साचा दान, हउँ मंगण मंग मंगाईआ। तेरे छोटे बाल नादान, बैठे सीस झुकाईआ। तूं मीता साहिब बलवान, तेरे हथ्थ वडी वड्याईआ। लक्ख चुरासी करीं परवान, तेरी वस्त आपणी झोली पाईआ। तूं दिता साचा दान, दानी तेरे दर तेरी वस्त टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वर मंगण आए बण बण राहीआ। आए बण पान्धी राही, दर तेरा एका भाया। तूं शाह पातशाह सच्चा शहिनशाही, शाह सुल्तान आप अख्वाया। तेरे दर वजदी रहे वधाई, सचखण्ड सोभा पाया। हउँ मांगों इक्क सरनाई, सरनगत हो सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वर मंगण एका आया। एका वर देवे दातारा, वस्त अमोलक आप वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा पसारा, लक्ख चुरासी ल्ए उपाईआ। घाड़न घड़े बण ठठयारा, बाढी होर ना कोए जणाईआ। वंडे वण्ड हरि निरँकारा, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। पंज तत्त लगाए अखाड़ा, त्रैगुण माया बन्धन पाईआ। नौ दुआर वेखे वारो वारा, डूँग्घी भँवरी वेस वटाईआ। आपणा नूर कर उज्यारा, जोती जोत जोत जगाईआ । आपणा नाउँ सच्ची धुन्कारा, नाद अनादी आप सुणाईआ। आपणा मन्दिर कर त्यारा, घर घर विच ल्ए बणाईआ। आपणा कर खेल न्यारा, पंज तत्त

करे हल्काईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कर पसारा, आसा तृष्ना नाल मिलाईआ। हउमें हंगता गढ़्ह कर उज्यारा, जूठ झूठ करे कुड़माईआ। बजर कपाटी लाए ताला, ना सके कोए खुल्हाईआ। सुखमन नाड़ी टेडी गारा, डूँग्घी भँवरी वेस वटाईआ। करे खेल हरि गोपाला, भेव कोए ना पाईआ। तेरा ब्रह्मा ब्रह्म आत्म सेजा हो निराला, आपणा आप दए दरसाईआ। आप जगाए जोत उजाला, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, एका मंत दए जणाईआ। एका मन्त्र हरि जणाया, आप आपणा नाउँ प्रगटा। पंज तत्त घाड़न आप घड़ाया, त्रैगुण मेला मेल मिला। साचा हिस्सा आप रखाया, आपणी दया आप कमा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हा। भेव खुल्हाए हरि निरँकारा, विष्न ब्रह्मे शिव समझाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डारा, पंज तत्त नाता जोड़ जुड़ाईआ। लक्ख चुरासी होए उज्यारा, वण्डण वण्ड वण्ड कराईआ। उत्भुज सेत्ज जेरज अंडज लग्गे अखाड़ा, नव नौ वेख वखाईआ। विष्नूं देवे इक्क भण्डारा, सच भण्डार आप वरताईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसारा, शंकर तेरा अन्त नगारा, चार कुण्ट दए वजाईआ । आपणा रूप धरे करतारा, महाकाल आप हो जाईआ। दोहां करे फेर पसारा, भेव अभेदा आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे माया आपे छाया आपणा पर्दा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा नाउँ कर पसारा, चार कुण्ट वेख वखाईआ। सचखण्ड निवासी खेल अपारा, दिस किसे ना आईआ। शब्दी शब्द शब्द नगारा, आपणा आप सुणाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कर पसारा, आपणी बणत आप बणाईआ। लक्ख चुरासी होए उतप्त, हरि साचे सच जणाईआ। त्रैकाल दरसी आप सुहाए आपणी रुत्त, त्रै त्रै लेखा दए समझाईआ। बंस बणाया शब्दी सुत्त, सरबंस विष्न ब्रह्मा शिव जणाईआ। आपणी सेजा आपे बैठा उठ, लक्ख चुरासी सेज हंढाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चित वित ठगौरी कोए ना पाईआ। वसणहारा काया बुत्त, घट घट अंदर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव सच समझाईआ। हरि समझाए दया कमा, दीनन आपणी दया कमाइंदा। ब्रह्मा तेरे अंदर आपणा नाद वजा, तेरा नाद प्रगटाइंदा। आपणी इच्छया दए समझा, तेरी भिच्छया आप वरताइंदा। चारे वेद आपे गा, चारे बाणी आप समझाइंदा। परा पसन्ती तेरे अंदर देवे थाँ, मद्धम बैखरी बाहर कढाइंदा। चारे खाणी वण्ड वण्डा, उत्भुज सेत्ज जेरज अंडज आप उपाइंदा। चारे जुग सेवा ला, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नाउँ धराइंदा। चारे वरन रंग रंगा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप उपाइंदा। चारे कुण्ट खेल खिला, चारे जुग एका चौकड़ बन्धन पाइंदा। नौ नौ दर हुक्म सुणा, नौ खण्ड तेरे दर टिका, सति सतिवादी सोभा पा, सति सति साचा नाद सुणाइंदा। बोध अगाधी

शब्द जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप वरताइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कन्न ला, हरि साचा सच जणाइंदा। मेरा नाउँ लोकमात होए रुशना, आदि जुगादि आप प्रगटाइंदा। लक्ख चुरासी वेख वखा, घट घट सेज हंढाइंदा। आपणे मिलण दा आपे रक्खां चा, मेल मिलावा आपणे हथ्थ वखाइंदा। ब्रह्म रूप लक्ख चुरासी विच दिता समा, उप्पर आपणा पर्दा पाइंदा। जगत मार्ग जगत ला, जगत माया विच समाइंदा। आपणा नाउँ रक्खां छुपा, आपणा मन्दिर आप सुहाइंदा। आपणे मिलण दी बिध देवां समझा, ब्रह्मे तेरा भेव चुकाइंदा। आपणा रूप लवां प्रगटा, निरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप समझाइंदा। सरगुण अंदर हो प्रतक्ख, आपणा भेव ब्रह्म खुल्हाईआ। आपणी जोत आपे रक्ख, आपणे घर करां रुशनाईआ। आपणा पर्दा बैठा ढक, आपे पर्दा दयाँ उठाईआ। आपणी वस्त आपणे अंदरों कढ्ढ, लक्ख चुरासी दयाँ वरताईआ। सरगुण हो के निरगुण धार हड्ड मास नाड़ी अंदर जावां वस, रक्त बूंद ना खेल खिलाईआ। आपणा नाउँ करां प्रगट, जुग जुग आपणा रूप वटाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख विरले मार्ग दस्स, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत करां प्रकाश कोटन रवि ससि, सूरज चन्द मुख शरमाईआ। दरसन देवां हस्स हस्स, मेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। गुरमुखां मार्ग आपणा दस्स, आपणा गुण दयाँ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव रिहा समझाईआ। विष्न करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। कवण रूप आए विच संसार, मेरे शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहया। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, हउँ एका मंग मंगाया। कवण घर दएँ दीदार, दरसी आपणा दरस दिखाया। शंकर मंगे धूढ़ छार, चरन मस्तक टिक्का लाया। तुध बिन अवर ना कोए सहार, हउँ बाल अञ्याणे भुल कदे ना जाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणा हुक्म रिहा समझाया। मैं जुग जुग लोकमात होवां प्रधान, आपणा नाउँ नाउँ प्रगटाया। भगत भगवन्त सच निशान, लोकमात दए झुलाया। सन्तां देवे एका दान, सति सतिवादी झोली पाया। गुरमुखां आत्म ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म वेता सीस झुकाया। गुरसिखां चरन धूढ़ कराए अशनान, दुरमति मैल दए धवाया। एका राग सुणाए कान, धुन अनादी नाद वजाया। एका अमृत आत्म देवां पीण खाण, तृष्ना भुक्ख रहे ना राया। जुग जुग खेलां खेल महान, आपणी खेल आप वखाया। चारे वेद होए हैरान, मेरा भेव किसे ना पाया। ब्रह्मा मंगे एका दान, अग्गे आपणी झोली डाहया। विष्नूं मन्ने एका आण, भुल कदे ना जाया। शंकर करया दर परवान, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का लाया। चारे जुग करे खेल श्री भगवान, आपणा खेल आप खिलाया। ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं खेल खेले आप मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सूरज चन्न चन्न सूरज आपणी

सेवा लाया। ब्रह्मे किहा तेरा नाउँ सति, तेरे हथ्थ वडी वड्याईआ। कौण जाणे तेरी गति मित, मित गत कहिण कोए ना जाईआ। तेरी जोत तेरा सेवक तेरे मन्दिर जगाए लट लट, तेरा नूर तेरी रुशनाईआ। तूं सभ दे कोल वसणा कमलापति, घर घर तेरा सगन मनाईआ। घर घर तेरा पूजा पाठ, घर घर तेरा होए जस, जस वेद पुराण रहे गाईआ। तेरा नाता जुड़या अठ्ठ तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरा रंग वखाईआ। तेरा रूप रंग ना दिसे रत, हड्ड मास नाड़ी ना कोए दरसाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, समरथ पुरख तेरी वड वड्याईआ। धन्न वड्याई मार्ग दिता दस्स, जुग जुग तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा हरि, आपणा नाउँ दए समझाईआ। मेरे नाउँ वड्याई, हरि साचा सच जणाइंदा। लोकमात वज्जे वधाई, जो जन रसना जेहवा गाइंदा। आदि अन्त होए सहाई, जो आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। तत्ती वाओ ना लागे राई, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। सदा सुहेला सिर रक्खे ठंडी छाईं, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आदि जुगादि करे सच न्याई, सच अदालत आप कमाइंदा। हरि भगत उठाए फड़ फड़ बाहीं, लक्ख चुरासी विच्चों आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप उपाइंदा। मेरा नाउँ रक्खे लाज, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वण्ड वंडाईआ। जुगा जुगन्तर शब्द अगम्मी मारां वाज, तार सतार ना कोए हिलाईआ। ग़रीब निमाणयां होवां ग़रीब निवाज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां बेड़ा चले जहाज़, दो जहानां पार कराईआ। राए धर्म ना मारे आवाज़, लाड़ी मौत ना कोए प्रनाईआ। राए धर्म ना मारे वाज, चित्रगुप्त ना कोए हिसाब वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ दए समझाईआ। मेरा नाउँ भगत जन लैणा, जिस आपणा आप बुझाया। ध्रू प्रहिलाद मन्नया मेरा कहिणा, इक्को ओट गए तकाया। तन बस्त्र पाया गहिणा, एका राम नाम हंढाया। दर्शन पाया नेत्र नैणां, नैण नैण नैण बिगसाया। मेरा नाउँ मेरा भाणा सहिणा, सद भाणे आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ दए समझाया। आदि मेरा नाउँ सो सो धार, हरि साचा सच जणाईआ। मेरा नाउँ होया उज्यार, हँ हं रूप वटाईआ। हँ विष्न हँ ब्रह्मा हँ शिव हँ लक्ख चुरासी ल्ए उपाईआ। चार चौकड़ी जुग आवे वारो वार, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। निरगुण सरगुण कर पसार, अवतार गुर ल्ए प्रगटाईआ। तेई अवतारां देवे धार, धार धार नाम समाईआ। सन्त भगत कर प्यार, भगवन्त खेल खिलाईआ। गुरमुख नाद नाद जैकार, अनादी नाद सुणाईआ। गुरसिख चरन चरन प्यार, चरन कँवल कँवल बिगसाईआ। धरनी धरन दए सहार, धवल धवल मात वड्याईआ। कँवल कँवल कँवल फुल बहार, अमृत झिरना आप झिराईआ। जोती जोत जोत

उज्यार, जोती नूर नूर रुशनाईआ। गुरु गुरु गुरु गुर अवतार, गुर मन्त्र दए समझाईआ। आदि शक्ति शक्ति पसार, चतुर्भुज खेल खिलाईआ। सो पुरख निरँजण हो त्यार, हरि पुरख निरँजण ल्ए मिलाईआ। एकँकार करे कार, आदि निरँजण जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता वसे सचखण्ड ठांडे दरबार, श्री भगवान ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म थिर घर बैठ सच्चे दुआर, विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए घड़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, लक्ख चुरासी ल्ए उपाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग हो उज्यार, गुर अवतार सेव कमाईआ। कोई कहे सन्त कुमार, बराह रूप कोए दरसाईआ। हाव ग़रीव हो उज्यार, नर नरायण रूप अपार, कपल मुन रूप धराईआ। धनंतर हो त्यार, पृथू पाए आपणी सार, मत्तस जल जल हो उज्यार, कच्छप करे खेल करतार, मोहणी रूप आपे धार, हँसा रूप अपर अपार, सुत ब्रह्मा दए समझाईआ। नर सिँघ खेल करे करतार, प्रहिलाद ल्ए तराईआ। हरी हरि आपणी कल धार, गज देवे आप सहार, तन्दूआ तन्द कटाईआ। घर घर आपणा नाउँ करे उज्यार, जुग जुग आपणे नाउँ दए वड्याईआ। परसराम दिता आपे तार, राम रामा रूप वटाईआ। ग़रीब निमाणयां ल्ए उठाल, कोझी कमली भीलणी गले लगाईआ। वेद व्यासा बण लिखार, ब्रह्मा नारद आपणा मेल मेल मिलाईआ। बारां अक्षर कर विचार, पुराण अठारां गाए वारो वार, लक्ख चार हज़ार सतारां सलोक गंवाईआ। नंद यशोधा दए आधार, साची सख़ीआं मंगलाचार, राधा कृष्न ख़ुशी मनाईआ। दुष्ट हँकारी आपे मार, बिपर सुदामा गले लगाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर नाउँ प्रधान, लोकमात चलाईआ। कलिजुग देवे आपे दान, ख़ाली झोली आप भराईआ। जूठ झूठ मेरी खोल्ह दुकान, लक्ख चुरासी झोली पाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार मेरी शान, मेरा जोबन वेख मेरे माहीआ। मैं चार जुग दा अन्त बणया मिहमान, तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग एका मंग मंगाईआ। लक्ख चुरासी तेरा चुक्के डर, मेरा डंका वज्जे चारों कुण्ट पए दुहाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद बणे वेसवा घर, अठसठ तीर्थ तेरा लड़ ना सके कोई फड़, इट्टां मन्दिर पूज पूज आपणा आप देण गंवाईआ। मैं घर घर बणावां हँकारी गढ़्ह, तेरी भिच्छया आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी कृपानिध, दीन दयाल दयाला। सभ दे करे कारज सिद्ध, परम पुरख कृपाला। कलिजुग तेरे हथ्थ रखाई तेरी बिध, तेरे हथ्थ फड़ाई तेरी माला। पंच विकार करे युध, घर घर मंगे हाला। अन्तिम रहिण ना देवे किसे दी सुध, सुरती सुरत होए बेहाला। मार छाल चढ़े कुद्द, सभ दा कढ्ढे दीवाला। मेरे नाउँ ना सके कोई ओड, गल पा पा बैठण अठोतरी माला। अंदर वड़े द्वैती फुट्ट, कामी कपटी मुखड़ा काला। मेरे नाउँ रहे ना किसे सुध, कलिजुग तेरा वरते जगत जंजाला।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दस्सया राह सुखाला। दस्सया सुखाला राह, हरि साचे सच जणाया। कलिजुग तेरे नाल रलावां इक्क मलाह, आपणा हुक्म सुणाया। मुकामे हक हक मिले पनाह, पनाहगीर आप अख्वाया। तेरा मुकाम वेख फ़नाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाया। आपणी दया कमाइंदा, कृपानिध गहर गुण सागर। कलिजुग तेरा संग निभाइंदा, तेरा कर्म करे उजागर। ईसा मूसा जोत जगाइंदा, संग मुहम्मद नाम देवे रती रत्नागर। चार यारी बन्धन पाइंदा, एका कलमा करे सौदागर। एका हू हू नाअरा लाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप बहादर। ईसा मूसा तेरा संग, संग मुहम्मद चार यार मृदंग वजाईआ। चारों कुण्ट तेरी वस्त भेख पखण्ड, जूठ झूठ नाल मिलाईआ। कोए ना मंगे एका मंग, आलमीन नूर नुराना वेखे ना कोए ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका हुक्म दए वरताईआ। कलिजुग सुणया हरि फ़रमाना, होया दर हैराना। झल्लया ना जाए तेरा भाणा, मेरे शहिनशाह सुल्ताना। चार कुण्ट झूठ मकाना, कूड़ी क्रिया घर घर इक्क वखाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा दुआरे वर, आपणा घर ना मोहे भुलाना। पुरख अबिनाशी दया कमा, आपणी दया कमाइंदा। आपणा दर ना दए भुला, गुर गुर सेव कमाइंदा। नानक निरगुण सरगुण वेस वटा, जोती जाता जोत डगमगाइंदा। पुरख अकाला मेल मिला, दीन दयाला रंग वखाइंदा। साची माला गल विच पा, नाम सुखाला इक्क समझाइंदा। नाम सति दए वरता, आपणी वस्त आप वरताइंदा। चार वरनां झोली पा, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका रंग वखाइंदा। भरमीआं भरम गढ़्ह दए तुड़ा, आत्म दरसी आत्म दरस कराइंदा। पंचम नाद शब्द धुंन वजा, अनादी नाद अल्हाइंदा। साची सख़ीआं मंगल गा, गीत गोबिन्द आपे गाइंदा। आपणी सेजा सोभा पा, आपणा परम पुरख मनाइंदा। आपणा प्रीतम अंग लगा, आपणी सेज वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा संग निभाइंदा। तेरा संग निभाए संगा, सगला संग निभाईआ। एका नाम वजाए मृदंगा, मृदंग हथ्थ उठाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपे लँघा, आपणा पन्ध आप मुकाईआ। उच्ची कूक कूक लक्ख चुरासी सुणाए अन्तिम कन्ढ्ढा, जीव जंत जंत उठाईआ। बिन हरि नामे कोए पार ना लँघा, बिन सतिगुर हरि का नाउँ हथ्थ किसे ना आईआ। पंज तत्त काया माटी पुतला गंदा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार बैठे आसण लाईआ। जो जन गाए गुर का छन्दा, गुर मेले सहिज सुभाईआ। बन्द ख़लासी करे बन्दी बन्दा, बन्दीखाना दए तुड़ाईआ। जोत निरँजण चाढ़े चन्दा, घर जोत करे रुशनाईआ। दीन दयाल ठाकर साहिब स्वामी सदा बख्शंदा, भुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, एका नाम वस्त अमोलक आप वरताए, काया गोलक हरिजन भण्डारा आप भराईआ। नानक जणाया हरि हरि नाम, सति नाम वड्याआ। पूरन करे हरिजन काम, आसा तृष्ना दए मिटाया। अमृत आत्म प्याए जाम, मदि होर ना कोए वखाया। घर घर विच मिलाए राम, जगत विछोड़ा दए कटाया। सुरत सुवाणी दए पैग़ाम, सच संदेसा इक्क अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लक्ख चुरासी रिहा समझाया। लक्ख चुरासी उठणा जाग, हरि का नाउँ जगाइंदा। कबीर जुलाहे सुणाई आवाज़, सच महिराबे दरसन पाइंदा। हँस बणाए काग, जो जन सरनाई आइंदा। दीपक जगाए चिराग़, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। जगत नाता तोड़े साक, आपणा बन्धन पाइंदा। बन्द ताकी खोल्हे ताक, घर घर विच आप वखाइंदा। सतिगुर पूरा आप चढ़ाए आपणे घाट, राह विच ना कोए अटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग देवे आपणा नाम वर, लोकमात आप चलाइंदा। जुग जुग नाम जपाया, हरि भगतन मार्ग ला। नानक निरगुण सरगुण समझाया, पुरख अकाल दया कमा। अन्तिम कलिजुग भेव चुकाया, अगम्म अगम्मा पर्दा लाह। विष्न ब्रह्मा शिव दर बहाया, नानक निरगुण करे सलाह। चार जुग सेव कमाया, लक्ख चुरासी बण मलाह। एका जोत नूर रुशनाया, घट घट रिहा डगमगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ दए जणा। नानक नाम जणाया, पुरख अबिनाशी दीना नाथ। आपणा नूर आप दरसाया, आप आपणा रक्खया साथ। सो पुरख निरँजण आप वड्याआ, हँ सुणाए आपणी गाथ। सोहँ नानक झोली पाया, नाम सति मस्तक माथ। जोत निरँजण डगमगाया, रारं रूप आप अनाथ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा घाट। निरगुण सरगुण बोल जैकारा, नानक पंज तत्त समझाईआ। जुग जुग औंदे रहे गुर अवतारा, हरि हरि नाउँ गाईआ। चार जुग दा पार किनारा, चौथा जुग दए ग्वाहीआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी उतरे पार किनारा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कोटन कोटि राम कृष्न अवतारा, नानक निरगुण रहे जस गाईआ। दर दरवेश बण भिखारा, कबीर जुलाहा सीस झुकाईआ। एका जोती होए सहारा, दस दस नूर नूर रुशनाईआ। आदि उपाया आपणा सुत दुलारा, आपणा शब्द प्रगटाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग करे खेल न्यारा, अन्तिम कलिजुग आपणा सुत गोबिन्द वेस वटाईआ। गोबिन्द पंज तत्त काया चोली अन्त चढ़े कलिजुग खारा, झूठी क्रिया दए मिटाईआ। प्रगट होवे फेर संसारा, निरगुण निरगुण कर रुशनाईआ। नाउँ धराए महांबली अवतारा, निहकलंका बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारां जो देंदा रिहा सहारा, साधां सन्तां सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। कलिजुग अन्तिम करे खेल न्यारा, हरि का भेव कोए ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे लग्गा अखाड़ा, सत्तां दीपां ल्ए

जणाईआ। सुरत सुवाणी होई नार विभचारा, साचा कन्त ना कोए हंढाईआ। जोग अभ्यास कर कर थक्के अंदर वड़ डूँग्घी गारा, मन का मणका ना कोए भुआईआ। पुरख अकाल वेखणहारा, निरगुण दाता सच्चा शहिनशाहीआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, कूड़ी मेटे झूठी शाहीआ। सच सुच्च करे पसारा, साची सिख्या दए समझाईआ। एका नाउँ हरि निरँकारा दूसर नाउँ ना कोए वखाईआ। एका हट्ट इक्क वणजारा, एका बैठा आसण लाईआ। एका दर इक्क दुआरा, देवणहार बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम आत्म ब्रह्म भुल्ला सर्ब संसारा, ब्रह्म विद्या ना कोए पढ़ाईआ। घर घर मन्दिर गुरदर ठाकर दुआरा, अठसठ बैठे आपणा घाट बणाईआ। कोई कहे मैं अगम्म घर दा बणया लाड़ा, कोई अलख अलख अलख आप अख्वाईआ। कोई कहे मैं सचखण्ड बणया बण सच निरँकारा, निरगुण मेरा रूप अख्वाईआ। कोई कहे मैं थिर घर खोल्हया आप किवाड़ा, मेरी महिमा वेद पुराण रहे जस गाईआ। कोई कहे विष्न ब्रह्मा शिव मेरे चरन आधारा, मैं सभ दा सच्चा माहीआ। कोई कहे मैं कलिजुग दा सच्चा अवतारा, मेरे हथ्थ धुर दरगाह दी सच्ची शाहीआ। कोई कहे मैं सुरती दा शाह सिक्दारा, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। कोई कहे मेरे घर अमृत भण्डारा, सरोवर साचे दयाँ नुहाईआ। पुरख अबिनाशी हो उज्यारा, कलिजुग अन्तिम खेल खिलाईआ। साधां सन्तां दिता हुलारा, भुल कोए ना जाईआ। आओ सन्तो लग्गा अखाड़ा, प्रभ साचा मात लगाईआ। वेखणहारा डूँग्घी गारा, घर घर विच फोल वखाईआ। पहला दूजा तीजा चौथा वेखे बणया मुनारा, पंचम वेखे खेल बेपरवाहीआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोए सहारा, सत्तवें सति सतिवादी आपणा सांग वरताईआ। अठ्ठां तत्तां ना कोए पसारा, नौ दुआर ना खोजे खोज खुजाईआ। दस्म दुआरी खेल न्यारी, निरगुण दीआ निरगुण बाती, कमलापाती बैठा आप जगाईआ। बणया साकी खोल्हे ताकी चुकाए बाकी, लहिणा कोए रहिण ना पाईआ। मातलोक रहिण ना देवे कोए आकी, जे कोई कहे मैं सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। सुरत सुवाणी चढ़ ना सके आपणी हाटी, काया माटी ख़ाक ख़ाक विच मिलाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलिजुग अन्तिम जिस जन लाए आपणी छाती, नाम भण्डारा एका वार झोली पाईआ। मेटे रैण अन्धेरी राती, साचा चन्द करे रुशनाईआ। साचे सन्तां साचे भगतां मेल मिलावा कमलापाती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आदि जुगादि वरताईआ। कलिजुग अन्तिम नाम वरताउणा, चार वरन हरि धार। आत्म ब्रह्म सर्ब दरसाउणा, ज़ात पात ना कोए विचार। ऊँच नीच तेरा पर्दा लाउहणा, राउ रंक इक्क दुआर। घट घट अंदर दीपक जोत जगाउणा, मुक्के अन्ध अन्धयार। अनहद नादी शब्द सुणाउणा, छत्ती राग ना पावण सार। फड़ फड़ कागी हँस बणाउणा, काग उठाए हँसां डार। माणक मोती नाम चुगाउणा, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। साची चोटी आप

चढ़ाउणा, किरपा करे श्री भगवान। वासना खोटी दर कढाउणा, नाता तोड़े पंज शैतान। एका ओट हरि दरसाउणा, आदि अन्त होए निगहबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि का नाउँ हरिजन करन परवान। हरिजन करे नाम परवान, मनमुख नेड़ कदे ना आईआ। हरिजन सुणे जस भगवान, मनमुख गूढ़ी नीद सवाईआ। हरिजन मंगे एका दान, पुरख अबिनाशी घट घट वासी तेरा नाउँ मेरी वड्याईआ। मनमुख मंगे नाता पंज शैतान, जूठ झूठ वज्जे वधाईआ। दोहां खेल विच जहान, दो जहानां वाली आप खिलाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, परम पुरख आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। चार वरनां इक्क ज्ञान, चारों कुण्ट दए समझाईआ। सो पुरख निरँजण नौजवान, हँ ब्रह्म ल्ए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका नाम दए वड्याईआ। हरि का नाउँ सूरबीर, बली बलवान अख्वाइंदा। हरि का नाउँ निराला तीर, गुरमुख विरले घाओ लगाइंदा। हरि का नाउँ बजर कपाटी देवे चीर, पर्दा दूई द्वैत उठाइंदा। हरि का नाउँ कढ्ढे पीड़, बिरहों पीड़ ना कोए जणाइंदा। हरि का नाउँ चोटी चाढ़े अख़ीर, जगत मन्ज़ल पन्ध मुकाइंदा। हरि का नाउँ बदले तकदीर, तदबीर आपणी इक्क समझाइंदा। हरि का नाउँ कट्टे ज़ंजीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नाम जगत चलाइंदा। एका नाम चलाउणा जग, सतिगुर साचा दया कमाईआ। गुरसिखां रखाए उप्पर शाह रग, नौ दुआरे पार कराईआ। डूँग्घी भँवरी टेढी बंक देवे कढ्ढ, होए आप सहाईआ। आत्म सेजा लडाए लड, जिउँ बालक माता माईआ। आपणे घर आपे ल्ए सद्द, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। जो जन गाए सोहँ सुहागी छन्द, तिस आत्म परमात्म एका रंग वखाईआ। अठ्ठे पहर रखाए परमानंद, निजानंद दए वड्याईआ। मनमुख जीव भागांमंद, बैठे मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्त दुआरे वखाए एका अनन्द, अनन्द मंगल एका गाईआ। सन्त दुआरा सच अनन्दा, अनन्द मंगल हरि गाया। सन्त दुआरे साचा चन्दा, सति पुरख निरँजण आप चढ़ाया। सन्त दुआरा उच्च नव खण्डा, कोटन ब्रह्मण्ड चरनां हेठ दबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस सन्त आपणा नाम जणाया। सन्त जणाए जाणे जन, जानणहार गोपाला। सन्त साजण सतिगुर गए बण, एका पाई नाम सच्ची माला। एका नूर एका चन्न, एका जोत जोत उजाला। एका राग एका कन्न, एका दुआर सच्ची धर्मसाला। एका बेड़ा देवे बन्न,्ह तोड़णहार जगत जंजाला। जिस जन देवे नाम धन, सो होए ना मात कंगाला। हरि जन तेरा वसेरा बिन छप्परी छन्न, पुरख अबिनाशी तेरा रखवाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि सदा प्रितपाला। प्रितपाल करे सदा प्रितपालक, आदि जुगादि वड्याईआ। ख़लकत वेखे

हरि हरि ख़ालक, ख़ालक मख़लूक खेल खिलाईआ। जन भगतां बणया साचा सालस, सच सालसी आप कमाईआ। नाता तोड़े निन्दरा आलस, साचा नाम झोली पाईआ। एका नाम वखाए ख़ालस, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, एका नाम रिहा जपाईआ। अमृत बरखा गुरसिख अंदर, मनमुख अग्नी अग्ग जलाईआ। अमृत बरखा गुरसिख मन्दिर, मनमुख धूंआँधार रखाईआ। अमृत बरखा गुरसिख तेरी डूँग्घी कंदर, मनमुख बैठे मुख छुपाईआ। अमृत बरखा तोड़े जंदर, त्रै धातू ताला रहिण ना पाईआ। अमृत बरखा फुल फुलवाड़ी महिकाए काया खण्डर, पत्त पत्त डाल्ही तन महिकाईआ। अमृत बरखा मूरछा करे मन बन्दर, उठ उठ ना दहि दिश धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत बरखा दए समझाईआ। अमृत बरखा आत्म रस, गुरमुख विरला पाइंदा। सतिगुर पूरा देवे हस्स हस्स, आपणा भण्डारा आप वरताइंदा। आपणी हथ्थीं कर किरपा गुरसिख तेरे अंदर देवे रक्ख, फेर बाहर ना कोए कढाइंदा। आपणे परदे देवे ढक, जगत पर्दा ना कोए पाइंदा। अमृत बरस आप होए वस, आपणा रस आप चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत बरखा आपे लाइंदा। अमृत बरखा निझर धार, झिरना आप झिराईआ। कँवली कँवल पए फुहार, बूंदी बूंद बूंद टपकाईआ। सुरती मौले खिड़े गुलज़ार, बसन्ती रुत्त आप बणाईआ। भौरा गूंजे आप निरँकार, कली कली वेख महिकाईआ। गुरसिख तेरी अमृत बहार, तेरी काया अंदर सोभा पाईआ। लक्ख चुरासी नित नवित छिआनवे करोड़ मेघला बरसे आपणी धार, सांत किसे हथ्थ ना आईआ। गुरसिख चातरक एका बूंद स्वांती मंगे एका वार, पी पी पी पीआ आपणा ल्ए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन अमृत मेघ बरसाईआ। अमृत मेघ ठंडा पाणी, गुर सतिगुर आप बरसाइंदा। सुरती मिलाए शब्द हाणी, दोहां विचोला आप हो जाइंदा। आप सुणाए आपणी अकथ कहाणी, जगत किताब ना कोए पढ़ाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, जीव जंत जस गाउण शाह सुल्तानी, हरि का नाउँ शहिनशाह आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अमृत भण्डारा एका भर, अमृत मेघ आप बरसाइंदा। गुर सतिगुर सच्चा एक है, आदि जुगादि समाए। जुग जुग जन भगतां देवे टेक है, रूप अनूप वटाए। त्रैगुण माया ना लाए सेक है, जिस जन आपणी बूझ बुझाए। धुर दा मस्तक लिखे लेख है, पूर्ब लेखा दए चुकाए। सद वसे काया देस है, हर घर आपणा आसण लाए। तख्त निवासी नर नरेश है, नर नरायण सच्चा शहिनशाहे। तिस अग्गे चले ना कोई पेश है, मन ममता दए खपाए। तिस सतिगुर सदा आदेस है, जो मन का भउ मिटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा इक्क समझाए। सतिगुर

सच्चा दीन दयाला, आदि जुगादि समाया। जुगा जुगन्तर करे प्रितपाला, हरिजन साचे ल्ए तराया। दो जहान बणे रखवाला, एथे ओथे होए सहाया। नेड़ ना आए काल महाकाला, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाया । तन अन्तर आपणा नाउँ पाए साची माला, मन का मणका आप भुआया। त्रैगुण तोड़े जगत जंजाला, जाग्रत जोत करे रुशनाया। घर विच घर वखाए सच्ची धर्मसाला, घर मन्दिर आप सुहाया। घर दीप करे उजाला, निरगुण जोत नूर रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा इक्क अख्वाया। सतिगुर सच्चा सदा समरथ, महिमा कथ कथी ना जाईआ। गुरसिखां देवे नाम वथ्थ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। अंदरे अंदर मार्ग दस्स, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। आपणा तीर निराला मारे बाण कस, पंच विकारा ढह ढेरी होए ना कोए सके सीस उठाईआ। निरगुण सुरती शब्दी मेल कराए हस्स हस्स, वाह वा वजदी रहे वधाईआ। पूरी करे सदा आस, निरास ना कोए जणाईआ । गुरसिख कदे ना होए निरास, जिस सतिगुर मिल्या सच्चा माहीआ। पार कराए पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां चरनां हेठ दबाईआ। एका आपणी जोत निर्मल निर्मल करे प्रकाश, दीपक दीपक नाल जगाईआ। निज घर अंदर कर कर वास, आपणा पर्दा दए उठाईआ। आपे वसे पवण स्वास, स्वास स्वासां डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा इक्क समझाईआ। सतिगुर सच्चा श्री भगवान, आपणी खेल खिलाइंदा। गुर सतिगुर रूप हो प्रधान, लोकमात वेस वटाइंदा। गुरसिखां देवे नाम दान, दाता दानी झोली पाइंदा। एका राग सुणाए कान, अनहद नादी नाद वजाइंदा। अठ्ठे पहर रहे धुन्कान, धुन आत्मक आप सुणाइंदा। सुरत सुआणी सुण सुण होए हैरान, सुरती सुरत सुरत गवाइंदा। सतिगुर सदा सदा सद जाणी जाण, किसे कोलों पढ़न कदे ना जाइंदा। आपणी सिख्या देवे धुर फ़रमान, गुरसिखां आप पढ़ाइंदा। चरन कँवल कँवल चरन बख्शे इक्क ध्यान, ध्यान ध्यान विच टिकाइंदा। आपणा नाउँ देवे शब्द बबाण, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला आपणा नूर आप प्रगटाइंदा। काया काअबा वेखे आप मेहरवान, दो दो आबा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा एका वर, आपणा नाउँ जणाइंदा। देवे नाउँ सतिगुर देव, गुर सतिगुर दया कमाईआ। मेहरवान होए अलख अभेव, अगम्म अगोचर सच्चा शहिनशाहीआ। गुर की महिमा की रसना गाए जेहव, लक्ख लक्ख जेहवा कोटन कोटि रूप धर धर हरि का जस कथ ना सके राईआ। जिस जन बख्शे आपणी सेव, तिस आपणी बूझ बुझाईआ। आपणा प्रेम बख्शे अमृत मेव, गुरसिख रस चख चख बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर आदि जुगादि सदा सदा सदा सहाईआ। सतिगुर की वण्ड कोए ना वण्डे, वण्डण विच कदे ना आया। सतिगुर वसे कोटन

कोटि ब्रह्मण्डे, ब्रह्मण्ड आपणा खेल खिलाया। सतिगुर पावे सार जेरज अंडे, उत्भुज सेत्ज आपणा रूप प्रगटाया। सतिगुर शब्द तिक्खी धार खण्डे, खण्डा धार मुख शरमाया। सतिगुर सिँघ गुरमुख विरली नारी हंढे, लक्ख चुरासी बैठी मुख छुपाया। सतिगुर पूरा गुरसिख तेरी टुट्टी गंढ्ढे, टुट्टी गंढ्ढणहार दया कमाया। मन वासना मन इच्छया जगत विचार पाए डण्डे, गुरमति गुरसिख गुर का बचन ना कोए उलटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर जिस जन वखाए साचा घर, तिस जन ग़ुस्सा कदे ना आया। आपे सन्त आपे साध, सगल सृष्ट आप उपाइंदा। आपे शब्द बोध अगाध, आपे नाद अनादि सुणाइंदा। आपे वाद आपे विवाद, आपे विस रूप हो जाइंदा। आपे भगत आप भगवान, भगती नाम आप दृढ़ाइंदा। आपे होए पंज शैतान, घर घर खेल खिलाइंदा। आपे पंच शब्द धुन्कार, नादी नाद वजाइंदा। आपे पंज तत्त जूठा झूठा होए निशान, नौ खण्ड सत्त दीप लक्ख चुरासी घट घट अंदर डौरू वाइंदा। आपे होए बेपछाण, दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपणी कल कुलवन्ता अकल कल धारी आपणे विच रखाइंदा। सतिगुर पूरा सिमरो एक, दूसर अवर ना कोए चतुराईआ। चरन कँवल जन राखो टेक, गुर पूरे बूझ बुझाईआ। त्रैगुण माया ना लग्गे सेक, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए वखाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाला, आदि जुगादि समाया। गुरमुखां करे सदा प्रितपाला, जिस जन आपणी दया कमाया। चरन कँवल वखाए सच्ची धर्मसाला, दर घर साचा दए समझाया। नेड़ ना आए काल महाकाला, पुरख अबिनाशी होए सहाया। एका देवे नाम सच्चा धन माला, सच ख़ज़ीना आप भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका भेव दए खुल्हाया। सतिगुर पूरा एका दाता, दयानिध अख्वाईआ। हरिजन मेटे अन्धेरी राता, अज्ञान अन्धेर दए गंवाईआ। मेल मिलाए कमलापाता, कँवल नैण सच्चा शहिनशाहीआ। नाता तोड़े ज़ाता पाता, वरन बरन दए मिटाईआ। एथे ओथे निभाए सगला साथा, विछड़ कदे ना जाईआ। एका मन्त्र जणाए पूजा पाठा, पढ़ पढ़ रसना वाद ना कोए वधाईआ। एका वखाए तीर्थ ताटा, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा मेले मेल सच्चा शहिनशाहीआ। गुरसिख उठणा जाग, हरि साचा सच जगाइंदा। गुर का शब्द तेरा वैराग, तेरी सुरती बन्धन पाइंदा। तेरी आसा तृष्ना वेखे उडदी वांग काग, फड़ फड़ हँस रूप वटाइंदा। तेरा दीपक जोत जगे चिराग़, सतिगुर पूरा आप जगाइंदा। हँ ब्रह्म बणाए तेरा साक, सगला संग आप निभाइंदा। दरस दिखाए इक्क इकांत, इक्क इकल्ला वेस वटाइंदा। अमृत प्याए बूंद स्वांत, निझर झिरना आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

सतिगुर पूरा वसे एका घर, घर साचा आप वड्यांअदा। गुरसिख आसा मनसा पूर, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। सतिगुर साचा हाज़र हज़ूर, हरि के पौड़े दए चढ़ाईआ। आत्म देवे साचा नूर, नूर नुराना सच्चा शहिनशाहीआ। हउमे हंगता तोड़े गढ़्ह ग़रूर, साची संगता ल्ए मिलाईआ। काया तपे ना वांग तन्दूर, सति सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका खेल रिहा खलाईआ। हरि हरि खेल खिलाइंदा, आदि जुगादी कार। निरगुण रूप आप अख्वाइंदा, रूप रंग रेख ते वसया बाहर। सरगुण आपणी धार चलाइंदा, गुर गुर लोकमात हो उज्यार। शब्दी शब्द नाद वजाइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। ब्रह्म ब्रह्मादि खोज खोजाइंदा, लक्ख चुरासी पावे सार। भगत भगवन्त आप उठाइंदा, देवे नाम आधार। साचे सन्तां मेल मिलाइंदा, खोल्हे बन्द किवाड़। गुरमुख आपणी गोद बहाइंदा, लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढे बाहर। गुरसिख साचा राह वखाइंदा, साची सिख्या कर विचार। एका मन्त्र शब्द नाम दृढ़ाइंदा, इष्ट देव गुर करतार। जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा, सो जन उधरे पार। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा, आसा तृष्ना करे ख्वार। साचे मन्दिर आप बहाइंदा, सतिगुर पूरा करे प्यार। लाड़ी मौत दर दुरकाइंदा, राए धर्म ना मारे मार। चित्रगुप्त ना लेख वखाइंदा, गुरसिख तेरी महिमा अपर अपार। तेरा सतिगुर तेरी सेव कमाइंदा, अठ्ठे पहर ख़बरदार। जो जन गुर तों मुख भवाइंदा, मर मर जम्मे आवे वारो वार। सुरती शब्द ना कोए मिलाइंदा, नार दुहागण फिरे विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, बिन सतिगुर पूरे कोए ना उतरे पार। सतिगुर पूरे लग्गो चरन, चरन कँवल वडी वड्याईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, नैण नैण नैण दरसाईआ। नाता तोड़े मरन डरन, मरन डरन विच ना आईआ। किरपा करे करनी करन, करता पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मार्ग रिहा वखाईआ। एका मार्ग पुरख समरथ, आदि जुगादि रखाइंदा। जुग जुग चलाए भगतां रथ, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। सन्तां देवे एका मति, आपणी मति आप जणाइंदा। गुरमुखां बन्न्हे साचा नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। गुरसिखां सुणाए साची गाथ, आपणा मन्त्र आप अल्हाइंदा। लहिणा देणा चुक्के पूजा पाठ, जिस जन उप्पर सतिगुर पूरा दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोई सुरती आप जगाइंदा। सोई सुरती जाए उठ, सतिगुर पूरा आप जगाईआ। हो मेहरवान जाए तुट्ठ, दीनन दीन दयाला आपणी दया कमाईआ। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, बूंद स्वांती आप चुआईआ। आप जगाए निर्मल जोत, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। झूठा ढाए किला कोट, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे एका

वर, साचा मार्ग एका लाईआ। साचा मार्ग आदि जुगादि, हरि सन्तां सति जणाइंदा। भगतन देवे एका दाद, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। गुरमुखां सुणाए एका नाद, धुन अनादी नाद वजाइंदा। गुरसिख गुर गुर आपे लाध, गुर पूरा मेल मिलाइंदा। जुगा जुगन्तर सुण फ़रयाद, लोकमात फेरा पाइंदा। लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए काढ, आप आपणी गोद बहाइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, दुःख रूप ना कोए दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मार्ग आपे लाइंदा। एका मार्ग हरि हरि दस्स, दहि दिशा वेख वखाईआ। हरिजन हिरदे वस, हरि हरि आपणा रूप दरसाईआ। अमृत प्याए एका रस, रसक रसक एका रस चुआईआ। निरगुण नूर करे प्रकाश, प्रकाश प्रकाश विच टिकाईआ। गुरसिख पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। वेले अन्त करे बन्द ख़ुलास, सगला संग रखाईआ। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, गगन मंडल चरनां हेठ दबाईआ। गुरसिख रक्खे आपणे पास, दूसर डोर ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाईआ। एका गुण गुरु गुरदेवा, गुर मन्त्र नाम जणाइंदा। हरि का नाउँ सतिगुर सेवा, अजपा जाप आप जपाइंदा। अन्तर आत्म अगम्मी मेवा, निज आत्म आप चखाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अलख अभेवा, अगम्म अगम्मड़ा खेल खिलाइंदा। गुर की महिमा कथ ना सके रसना जेहवा, कोटन कोटि जीव बिल्लाइंदा। जिस जन कौस्तक मणीआ मस्तक लाए आपणा थेवा, जोत ललाटी डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क दरसाइंदा। साचा मार्ग हरि का दरस, गुर दरसी दरस कराईआ। जगत चिंता मिटे हरस, रोग सोग ना कोए वखाईआ। नाता तोटे अर्श फर्श, मिले मेल सच्चे शहिनशाहीआ। अमृत मेघ देवे बरस, त्रैकाल दरसी त्रै त्रै नाता तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाईआ। आपणा बन्धन पाया पंज तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खिलाया। नाता जोड़्हया हड्ड मास रक्त, बूंद रत नाड़ बहत्तर जोड़ जुड़ाया। मन मति बुध अंदर रक्ख, कमलापति वेख वखाया। नौ नौ वेखे आपणे सथ्थ, सत्थर आपणा रिहा छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, बिन सतिगुर साचा मार्ग ना कोए जणाया। सतिगुर पूरा होए मेहरवान, दीनन आपणी दया कमाईआ। पहलां बख्शे चरन ध्यान, दूजे आपणा नाम दृढ़ाईआ। तीजे नेत्र लोचण खोल्हे आण, तीजे नैण करे रुशनाईआ। चौथे चौथे पद मिलावे आण, घर घर विच वज्जे वधाईआ। पंचवें शब्द नाद धुन्कान, गृह मन्दिर आप सुणाईआ। छेवें छे घर करे परवान, परम पुरख वडी वड्याईआ। सत्तवें सति सतिवादी सति पुरख निरँजण आपे होए जाणी जाण, जानणहार इक्क अख्वाईआ। अठ्ठां तत्तां देवे ज्ञान, मन मति बुध एका वार समझाईआ। नौ दुआरे

झूठा ढाए मकान, सुरती आपणे प्रेम खिचाईआ। एका नाद नाद धुन्कान, घर बैठा रिहा वजाईआ। सुखमन वेखे नौजवान, डूँग्घी भँवरी फेरा पाईआ। ईड़ा पिंगल होए हैरान, सतिगुर पूरा आवे वाहो दाहीआ। गुरमुख साचे कर पछाण, आपणा पल्लू नाम फड़ाईआ। अमृत आत्म प्याए आण, सच प्याला हथ्थ उठाईआ। रागी राग सुणाए सच्ची धुन्कान, अनहद नादी नाद वजाईआ। पंचम सख़ीआं इक्क ध्यान, एका रूप दरसाईआ। आत्म सेजा कर परवान, सच सिँघासण सोभा पाईआ। रवि ससि मुख शरमान, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। सुरती शब्द मेला मेल मेले भगवान, नारी कन्त जोड़ जुड़ाईआ। एका सेज वखाए आण, हरि सच्चा सच्चा माहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी दीप सत्त दिसे झूठ मकान, घर विच घर साचा मन्दिर सतिगुर पूरा दए वखाईआ। एका जोती जोत जगे महान, दीपक दीआ तेल बाती ना कोई रखाईआ। ना कोई पंडत करे ज्ञान, ना कोई ग्रन्थी करे पढ़ाईआ। ना कोई मुल्लां शेख़ मुसायक पीर सुणाए कुरान, हदीस हदीस ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई वेद शास्त्र सिमरत गायण गाण, राग नाद ना कोए वजाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर स्वामी एका सुरती सुरत करे परवान, आपे देवे आपणा दान, दाता दानी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेले आपणे घर, आदि जुगादी साचा हरि, साचे मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग हरि हरि लाउणा, आदि जुगादी कार। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाउणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग उतरे पार। पूर्ब लहिणा सभ दी झोली पाउणा, लेखा चुकाए गुर अवतार। भगत भगवन्त भेव खुल्हाउणा, कबीर जुलाहा करे पुकार। साचे सन्तां सति दरसाउणा, दर ठांडा दरबार। गुरमुख गुर गुर आप जगाउणा, नाद शब्द वजाए सच्ची धुन्कार। गुरसिख गुर गुर वेख वखाउणा, गुर मूर्त अकाल। चार वरनां एका रूप प्रगटाउणा, अठारां बरन वजाए ना कोए ताल। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका दर बहाउणा, लेखा चुक्के शाह कंगाल। पुरख अकाल इक्क अख्वाउणा, लक्ख चुरासी दीन दयाल। एका मन्त्र नाम नाम दृढ़ाउणा, जीव जंत करे प्रितपाल। दो जहानां दलाल आप अख्वाउणा, लोआं पुरीआं सुरत संभाल। ब्रह्मा विष्न शिव उठाउणा, सुरपति राजा इन्द मिलाए नाल। गण गंधर्ब किन्नर जच्छप नेत्र नैण सर्ब खुलाउणा, करे खेल आप कृपाल। महाकाल हुक्म सुणाउणा, हुक्मी हुक्म वरते वरतणहारा नौजवान। काल दुआर इक्क वखाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपे चले आपणी चाल। चाल अवल्लड़ी चलणहारा, आदि जुगादि वेस वटाइंदा। जुगा जुगन्तर गुर अवतारा, लोकमात सेव लगाइंदा। एका देवे नाम भण्डारा, सति सतिवादी सति वरताइंदा। भगतां देवे भगती आधारा, सन्तां साचा संग निभाइंदा। जुग जुग कूकण उच्ची बोल जैकारा, साचा नाअरा आप सुणाइंदा। एका मन्दिर वसे ठाकर ठाकर दुआरा,

हरि ठाकर अबिनाशी आपणा खेल खिलाइंदा। एका वस्त इक्क भण्डारा, जुगा जुगन्तर आप वरताइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, निरगुण निरगुण आप कराइंदा। चार जुग दा पार किनारा, कलिजुग अन्तिम अन्त आप कराइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, सत्त समुंद सागर बनास्पत कलम शाही मुख भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग आप जणाइंदा। साचा मार्ग जाणा लग्ग, सतिगुर पूरा आप लगाईआ। करे खेल सूरा सर्बग्ग, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। लक्ख चुरासी वेखे जीव कग, बुद्धि काग वांग कुरलाईआ। गुरमुख विरला बैठा उप्पर शाह रग, जो सतिगुर पूरे आस तकाईआ। निरगुण जोत दीपक जाए जग, हरि साचा आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा मार्ग आपणे हथ्थ रखाईआ। सच्चा मार्ग हथ्थ करतार, कृपानिध आप रखाइंदा। बिन करनी फड़ फड़ देवे तार, जिस आपणे गले लगाइंदा। कर्म कुकर्म ना करे विचार, निहकर्मी आप हो आइंदा। जिस जन बख्शे चरन प्यार, पूजा पाठ ना कोए कराइंदा। अठ्ठे पहर देवे दरस दीदार, घट अंदर जोती जोत डगमगाइंदा। दिवस रैण रहे शब्द धुन्कार, अनहद नादी नाद वजाइंदा। जिस जन वखाए आपणा सच्चा घर बार, दूसर दर मंगण ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप लगाइंदा। साचा मार्ग आप लगाया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। निरगुण निरवैर जामा पाया, जोती जोत जोत उज्यार। पुरख अकाल वेस वटाया, अजूनी रहत होया ख़बरदार। लक्ख चुरासी फोल फोलाया, हरिजन मेले जुगा जुगां दे विछड़े यार। सन्त भगत भगवन्त वेखे थाउँ थाइआं आपे होए वेखणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल सच्ची सरकार। सच सरकार शाह सुल्ताना, आपणी दया कमाइंदा। चार वरन देवे इक्क ज्ञाना, एका वार समझाइंदा। एका ब्रह्म सर्ब पछाना, पारब्रह्म वेख वखाइंदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, नौजवान आपणा रूप धराइंदा। एका खण्डा तीर कमाना, चण्ड प्रचण्ड हथ्थ उठाइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, दोए दोए आपणा बन्धन पाइंदा। आपे मर्द आप मरदाना, सच मरदानगी आप कमाइंदा। एका देवे धुर फ़रमाना, लक्ख चुरासी आप समझाइंदा। कलिजुग वेला अन्त अन्त मिटे निशाना, कूड़ कूड़ सर्ब मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग लाए गोपाल, गोबिन्द आपणी धार चलाईआ। चार वरनां राह दस्से सुखाल, सुख आत्म दए उपजाईआ। काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाल, चार दीवार मठ ना कोए तपाईआ। अंदर बैठा शाह कंगाल, निरगुण सरगुण अंदर मुख छुपाईआ। अठ्ठे पहर करे प्रितपाल, दिवस रैण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा

मार्ग आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग मार्ग जग लाइंदा, जगत जुग हरि कार। सन्तन सति समझाइंदा, सति सतिवादी हो उज्यार। कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा, जोती जाता हरि निरँकार। कमलापाता आप अख्वाइंदा, लक्ख चुरासी वरे नार भतार। पिछला साका आप मिटाइंदा, अग्गे जाणे आपणी गुफ्तार। हक हकीकत आपणे विच छुपाइंदा, लाशरीक परवरदिगार। कायनात वेख वखाइंदा, मुकामे हक वसे सांझा यार। उल्फ़त विच कदे ना आइंदा, ग़फ्लत वेखे वेखणहार। कलमा कलाम आप पढ़ाइंदा, नबी रसूलां दए विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दए वखाल। साचा मार्ग चार वेद, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पुराण अठारां ना सकण वेख, लिख लिख थक्की कलम शाहीआ। शास्त्र सिमरत ना जानण रेख, रूप रंग ना कोए जणाईआ। अठारां अध्याए गीता कहे अलख अलखना लेख, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। अञ्जील कुरान दर दर वेख्या भेख, भेख अवल्लड़ा, सच्चा शहिनशाहीआ। खाणी बाणी गाए हरि का देस, महिमा कथ कथ सुणाईआ। किसे ना चले अग्गे पेश, अद्धविचकारे बैठे सभ आसण लाईआ। नानक कबीरा कर आदेस, घर पाया साचा माहीआ। जुग जुग करया अवल्लड़ा वेस, जोती जामा भेख वटाईआ। तूं साहिब दाता दातार नर नरेश, तेरी सच्ची शहिनशाहीआ। हउँ दर ठांडा ल्या वेख, अग्नी पोह ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग इक्क जणाईआ। मार्ग हरि जणाइंदा, कर किरपा गुण निधान। नानक निरगुण सरगुण आप समझाइंदा, देवे तत्त ज्ञान। एका वस्त झोली पाइंदा, पारब्रह्म ब्रह्म करे पछाण। आपणा नाउँ आप दृढ़ाइंदा, नाउँ रक्ख श्री भगवान। सति सति आप वरताइंदा, सति सतिवादी हो मेहरवान। नाम नामा नाम चलाइंदा, नाम नामे खोल्ह दुकान। चौदां हट्टां वेख वखाइंदा, चौदां लोकां इक्क ध्यान। चौदां तबकां फोल फोलाइंदा, लेखा जाण ज़िमीं अस्मान। एका कलमा कलाम पढ़ाइंदा, आलमीन होया मेहरवान। मिहबान बीदो आपणा खेल खिलाइंदा, इलाही नूर शाह सुल्तान। नानक हुक्मी हुक्म जणाइंदा, देवे धुर फ़रमान। मन्त्र सति नाम दृढ़ाइंदा, चार वरनां इक्क ज्ञान। जो जन गुर का शब्द भुलाइंदा, हरि सतिगुर वेखे आण। कलिजुग चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। जुग जुग खेल श्री भगवान, आपणा आप कराईआ। सन्तन देवे नाम निशान, लोकमात झुलाईआ। आत्म दरसी आत्म ब्रह्म ज्ञान, आत्म विद्या करे पढ़ाईआ। पूजा पाठ इक्क वखाण, एका हवन दए समझाईआ। एका मूर्त साची सूरत दरस देवे आण, अजूनी रहत बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपणा पन्थ वखाईआ। साचा मार्ग हरि का पन्थ, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। गुरमुखां अंदर अठ्ठे पहर वज्जे हरि का संख, सुरती सोई आप

उठाइंदा। सतिगुर पूरे दी क्या कोई करे परख, परीख्या विच कदे ना आइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। गुरमुखां उप्पर करे तरस, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस धर, सच मलाह बेपरवाह साचा बेड़ा आप चलाइंदा। कलिजुग बेड़ा अन्त चलाउणा, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। खेवट खेटा हो हो सेव कमाउणा, सेवादार बेपरवाहीआ। गुरमुख बेटा आप उठाउणा, आलस निन्दरा दए गंवाईआ। एका मन्त्र नाम समझाउणा, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। हँ ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाउणा, आत्म परमात्म मेला चाँईं चाँईंआ। ईश जीव रंग रंगाउणा, जगदीस वडी वड्याईआ। सच हदीस इक्क पढ़ाउणा, गाए सर्ब लोकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी एका मन्त्र एका नाम दृढ़ाउणा, इष्ट देव इक्क हो जाईआ। घर घर आपणा नाद सुणाउणा, नाद अनादी आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। साचा मार्ग जाए आ, हरि साचा आप लगाइंदा। चार वरन वखाए एका थाँ, थान थनंतर सोभा पाइंदा। चार वरन मन्त्र जपाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। आपे बणे पिता मां, बाल अञ्याणे गोद उठाइंदा। सदा सुहेला सद देवे ठंडी छाँ, समरथ पुरख सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अग्गे मार्ग आपे लाइंदा। अग्गे मार्ग आपा रक्ख, आपणी खेल खिलाया। निरगुण नूर हो प्रतक्ख, सरगुण वेख वखाया। गुरसिख वरोले जगत छाछ विच्चों लक्ख, नाम मधाणा एका पाया। आपणे भाण्डे अंदर रक्खे ढक, आपणा पर्दा हथ्थ उठाया। कलिजुग जूठ झूठ कूकर कोई ना सके लक, काम क्रोध लोभ मोह हँकार सूकर नेड़ कोए ना आया। सुरत सुआणी करे वक्ख, डूँग्घी कंदर फेरा पाया। अपणा मार्ग आपे दस्स, आपणा पल्लू दए फड़ाया। शब्दी मेला हस्स हस्स, घर साचे मेल मिलाया। गुर सतिगुर गुरसिख इक्क दूजे दे होण वस, पल्ला सके ना कोए छुडाया। गुरसिख कोलों सतिगुर कदे ना जाए नट्ठ, जो गुरसिख गुर गुर दरस तिहाया। सतिगुर कोलों गुरसिख कदे ना होए वक्ख, जिस प्रेम बन्धन पाया। शब्द डोरी साची नथ्थ, आपणी हथ्थीं देवे गंढ्ढ, गंढ्ढ देवणहारा दिस किसे ना आया। गुरमुख चढ़ाए आपणे रथ, बण रथवाही सेव कमाया। गुरसिख तेरे सगल विसूरे जायण लथ, सतिगुर पूरा दरस दिखाया। जिंनां चिर गुरसिख कहे ना बस बस, गुर पूरा आपणा रूप ना सके पलटाया। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड पार कर गुरसिख तेरे दुआरे आए नस्स, ब्रह्मा विष्न शिव अद्धविचकार बैठे राह तकाया। तेरा मेला हस्स हस्स, तेरी सुरती तेरी आत्म तेरा परमात्म ल्ए प्रनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग देवे दर, हरि का नाउँ हरि सन्त भगवन्त मेल मिलाया।

पंज तत्त काया रोग, दुःख दुःख सताईआ। कर्म कर्मां मिल्या भोग, भोगी भोग भुगाईआ। स्त्री पुरष होया संजोग, जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। जो जन सतिगुर पूरे रक्खे ओट, तिस जन जगत दुःख रहे ना राईआ। हरि का नाउँ चुगे चोग, अमृत रस मुख पाईआ। रसना गाए इक्क सलोक सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै, अग्नी तत्त दए मिटाईआ। मन दुबिधा होए दूर, मन वासना दए खपाईआ। मन वासना दिसे कूड़, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। मन अंदर वखाए साचा नूर, मन जोत नूर रुशनाईआ। मन करे आसा पूर, मन मनसा दए उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन साचे धन्दे लाईआ। मन धन्दा शब्द गुरदेव, हरि साचा सच जणाइंदा। मन अन्धा लग्गे सेव, साची सेवा आप कराइंदा। मन वासना गंदा खाए साचा मेव, अमृत रस आप चखाइंदा। मन अन्धा भुलया अलख अभेव, अलख अभेव आपणा पर्दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन का मणका आप भवाइंदा। मन का मणका देवे फेर, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। अठ्ठे पहर जो छेड़ां रिहा छेड़, एका बन्धन पाईआ। आपे देवे आपणा गेड़, उलटा गेड़ा मुख भवाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ के जो बैठा थल्ले देवे रेढ़, मन हँकार विकार दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन ममता दए चुकाईआ। मन ममता वासना जग, जूठ झूठ प्रनाया। दिवस रैण लग्गी अग्ग, तत्व तत ना कोए समझाया। चारों कुण्ट रिहा भज्ज, दहि दिशा फेरा पाया। घर वड़ ना कीता आपणा हज्ज, काअबा नज़र कोए ना आया। ना कोई शर्म हया ना दिसे लज्ज, बेलज्जा हो हो उठ धाया। बिन सतिगुर पूरे पर्दा देवे ना कोए कज्ज, नाम दुशाला उप्पर पाया। बण राजा घर बैठा सज, आपणा हुक्म सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन दुबिधा दए गंवाया। मन दुबिधा जाए नट्ठ, अंदर राम नाम वसाईआ। मन दुबिधा तुट्टे हठ, गुर शब्द खण्डा इक्क चमकाईआ। मन दुबिधा जाए ढट्ठ, सतिगुर पूरा धक्का लाईआ। मन रोवे आपणे इन्दरयां दा करे इक्टठ, चारों कुण्ट वेखे नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कवण गुरु जिस लाया फट्ट, मेरा दुःख मेरे कोलों झल्लया ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन दुबिधा दए धवाईआ। मन दरुबधा देवे धो, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। अमृत आत्म साचा चो, निर्मल नीर प्यांअदा। दरस दिखाए अग्गे हो, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। नाता तोड़े जूठा मोह, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन मन दी दुबिधा मैल धवाइंदा। मन दुबिधा जाए धुप, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। दरस दिखाए जो अंदर बैठा छुप, आप आपणा रूप वटाईआ। सदा बैठा रहे चुप, सुन्न समाध समाईआ। मन बुक्कदा रहे अन्धेरे घुप्प, आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा दर, तिस मन दुबिधा रहे ना राईआ। मन दुबिधा रहे ना राया, घर काया कंचन गढ़्ह अपार। बुद्धि बुध बिबेक वखाया, मति मतवाली दए आधार। साचे धन्दे आपे लाया, सुरत सुआणी ल्ए उठाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, एथे ओथे ओथे एथे रिहा सुरत संभाल।