पुस्तकालयभाग १०

२३ सावण २०१८ बिक्रमी गिरधारा सिँघ दे गृह बलोवाली

सो पुरख निरँजण साची कार, निरगुण निरवैर आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण बेऐब परवरदिगार, साची धारा आप चलाइंदा। एकँकारा अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणा खेल खिलाइंदा। आदि निरँजण रूप रंग रेख ते वसे बाहर, जोती जाता जोती नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता आप आपणा कर पसार, आपणा बल आप धराइंदा। श्री भगवान जोद्धा सूरबीर बली बलकार, आपणा खेल आप खिलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर पसार, आपणा घाड़न घड़त आप घड़ाइंदा। आपणी इच्छया वेख विचार, भिच्छया आपणी झोली पाइंदा। करे खेल करनेहार, करता पुरख आपणी सेवा आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। सो पुरख निरँजण भेव न्यारा, इक्क इकल्ला आप खुल्हाईआ। हरि पुरख निरँजण शाह पातशाह बण सच्ची सरकारा, शाह सुल्ताना साचा हुक्म जणाईआ। एकँकारा हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, हुक्म हाकम आप हो जाईआ। आदि निरँजण आपे पावे आपणी सारा, आपणा पर्दा आप उठाईआ। अबिनाशी करता करे खेल अपर अपारा, अपरम्पर आपणा रंग रंगाईआ। श्री भगवान आप उपाए आपणा सच निशान, सच निशाना आपणा रूप वटाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, करे खेल वड मेहरवान, साची रचना आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निराकार आपणी कल आप धराईआ। सो पुरख निरँजण आपणी कल धार, अकल कला खेल खिलाईआ। हरि पुरख निरँजण बणे सेवादार, साची सेवा आप कमाईआ। एकँकारा चुक्के आपणा भार, हरि जगदीस वड वड्याईआ। आदि निरँजण आपणा दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती डगमगाईआ। अबिनाशी करता वेखे विगसे वेखणहार, रूप अनूप आप धराईआ। श्री भगवान देवे दान गुण निधान, आपणी झोली आप भराईआ । पारब्रह्म प्रभ कर परवान, दर दरवेश बणे दरबान, अलख अलखना आपणी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी महिमा आपणे विच टिकाईआ। सो पुरख निरँजण अलखना अलख, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो प्रतक्ख, रूप अनूप आप वटाइंदा। एकँकारा करे खेल पुरख समरथ, समरथ

आपणी धार चलाइंदा। आदि निरँजण आपणा नूर आपे रक्ख, नूर नुराना वेख वखाइंदा। श्री भगवान आपणी करनी आपे दस्स, साची करनी किरत कमाइंदा। अबिनाशी करता आप आपणा करे वस, दूसर अवर ना कोए जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ आपनड़ा आपे कर कर वस, आपणा हुक्म आप मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा हुक्म आप सुणाइंदा। सो पुरख निरँजण हुक्मी धार, आपणी आप प्रगटाईआ। एकँकारा करया ख़बरदार, हरि पुरख निरँजण इक्क जणाईआ। अबिनाशी करता ल्ए उठाल, आदि निरँजण जोत नूर रुशनाईआ। पारब्रह्म प्रभ करे खेल दीन दयाल, श्री भगवान सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। आपणी इच्छया आपे धर, हरि साचा खेल खिलाइंदा। सो पुरख निरँजण एका नर, हरि पुरख निरँजण नारी रूप अख्वाइंदा। एकँकारा सेजा चढ़, आदि निरँजण संग निभाइंदा। अबिनाशी करता घाड़न घड़, श्री भगवान वेख वखाइंदा। पारब्रह्म आपणी किरपा आपे कर, कृपानिध भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणी इच्छया आपे पूर कराइंदा। आपणी इच्छया करे पूर, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण शाह पातशाह हाज़र हज़ूर, हरि हरि आपणा खेल खिलाईआ। एकँकारा भेव चुकाए आदि निरँजण जोती नूर, नूर नूर विच धराईआ। अबिनाशी करता आपे वेखे आपा नेड़े दूर, श्री भगवान दूसर पन्ध ना कोए जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ एका हुक्म मन्ने ज़रूर, निउँ निउँ एका सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया दए समझाईआ। आपणी इच्छया हरि समझाइंदा, आप आपणी किरपा धार। आपणी सेवा आप लगाइंदा, पुरख अगम्म अगम्मड़ी कार। आपणा हुक्म आप वरताइंदा, शाह पातशाह बण सच्ची सरकार। साचा घाड़न आप घड़ाइंदा, बाढी बण हरि निरँकार। आपणी रचना आप रचाइंदा, आपे रच रच वेखणहार। आपणा मन्दिर आप उपाइंदा, नाउँ रखाए सचखण्ड दुआर। छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा, ना कोई दीसे चार दीवार। दीवा बाती ना कोए जगाइंदा, अठ्ठे पहर नूर उज्यार। दर दरवाज़ा ना कोए वखाइंदा, ना कोई जाणे बन्द किवाड़। दिशा वण्ड ना कोए वंडाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। सचखण्ड दुआरा घाड़न घड़, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। निरगुण निरवैर अंदर वड़, हरि पुरख निरँजण आपणा आसण लाईआ। अजूनी रहत आपणे पौड़े आपे चढ़, एकँकारा एका थान सुहाईआ। निरगुण जोत प्रकाश कर, आदि निरँजण डगमगाईआ। अबिनाशी करता आपणा वास धर, वास निवासा आप अख्वाईआ। श्री भगवान आपणी रास कर, साची रचना आप रचाईआ। पारब्रह्म प्रभ दासी दास कर, सेवक सेवा इक्क

वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा ल्ए उपाईआ। सचखण्ड दुआर उपन्नया, उपाए पुरख अकाल। ना कोई सूरज चन्नया, करे खेल दीन दयाल। ना घड़या ना भन्नया, आप उपाई आपणी सच्ची धर्मसाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि गोपाल। सचखण्ड दुआरा खोल्हया, कर किरपा गुण निधान। निरगुण अंदर वड़ वड़ बोलया, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। आपणा पर्दा आपे खोल्हया, करे खेल श्री भगवान। आपणा बणे आप विचोलया, लेखा जाणे धुर दीबाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि महान। हरि का खेल आदि महाना, आदि आदी आप कराईआ। रूप रंग ना कोए वखाना, बेअन्त वडी वड्याईआ। साचा मन्दिर इक्क सुहाना, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। एका रूप धर श्री भगवाना, रूप अनूप आप उपाईआ। एका हुक्म इक्क फ़रमाना, एका गुण जणाईआ। एका भूप बण राजाना, शाह पातशाह इक्क अख्वाईआ। एका मन्दिर इक्क मकाना, सोभावन्त इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, सचखण्ड दए वड्याईआ। सचखण्ड दुआर हरि वड्यांअदा, आप आपणी जोत धरा। आपणी दया आप कमाइंदा, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह। आपणी बणत आप बणाइंदा, आपे बणे सच मलाह। आपणा बेड़ा आप चलाइंदा, आप आपणे कंध उठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर दए सुहा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। आपे नारी आपे कन्त, हरि पुरख निरँजण सेज हंढाईआ। एकँकारा आपे चाढ़े आपणा रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। आदि निरँजण महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। श्री भगवान आपे जाणे आपणी बणत, अबिनाशी करता घाड़न ल्ए घड़ाईआ। पारब्रह्म लेखा जाणे आदि अन्त, अन्त आदि आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा दए सुहाईआ। सचखण्ड दुआर सुहाइंदा, सो पुरख निरँजण वड मेहरवान। हरि पुरख निरँजण वेख वखाइंदा, किरपा निध गुण निधान। एकँकारा भेव चुकाइंदा, जोद्धा सूरबीर बलवान। आदि निरँजण वेस वटाइंदा, एका नूर नूर महान। अबिनाशी करता सोभा पाइंदा, दर मन्दिर इक्क मकान। श्री भगवान सच निशान वखाइंदा, इक्क निशाना नौजवान। पारब्रह्म प्रभ सेव कमाइंदा, वेखणहारा मार ध्यान। आपणी दिशा आप फोलाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा सुल्तान। शाह पातशाह हरि सुल्ताना, सचखण्ड आपणा आसण लाईआ। आपे हुक्म आप फ़रमाना, आपे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपे भूपत भूप राज राजाना, आपे रईयत वेस वटाईआ। आपे दर दरवेश बणे दरबाना, आपे आपणी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे

आपे वड़, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खेल हरि करतार, सचखण्ड दुआर कराइंदा। आपणी इच्छया आप विचार, आपणा मेल आप मिलाइंदा। आपे पुरख आपे नार, आपे साची सेज हंढाइंदा। आपे जाणे आपणा मंगलाचार, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। आपे जननी जन बणे अगम्म अपार, दाई दाया आपणा रूप वटाइंदा। आपे सगन मनाए आपणी वार, सगला संग आप निभाइंदा। सौहरे पेईए आपे फिरे हो ख़बरदार, आपणा भेव आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे बैठा चढ़, उच्च महल्ला इक्क अटल्ला, आपणा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा उच्च महल्ला, हरि साचा सच सुहाईआ। वसणहारा इक्क इकल्ला, घर साचे सोभा पाईआ। आप फड़ाए आपणा पल्ला, आपणी नारी आप प्रनाईआ। आपणा आसण आपे मल्ला, आपणा सिँघासण दए सुहाईआ। आपणी जोती आपे रल्ला, जोती जोत करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे वड़, आपणा बन्धन आपे पाईआ। निरगुण नार निरगुण भतार, निरगुण कन्त कन्तूहल अख्वाइंदा। निरगुण करता पुरख करतार, निरगुण करनी किरत कमाइंदा। निरगुण मन्दिर निरगुण दुआर, निरगुण वसे वसणहार, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। निरगुण दीवा बाती कर उज्यार, निरगुण कमलापाती वेखे ठांडा दरबार, सचखण्ड दुआरा आप वड्यांअदा। निरगुण खोल्हे ताकी बन्द किवाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे चढ़, आपणा खेल आप खिलाइंदा। साचा खेल करे गोबिन्द, बेऐब परवरदिगारा। वड दाता गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर अगम्म अपारा। आपे जाणे आपणी बिन्द, आपे करे सच पसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सचखण्ड सच्चे दरबारा। सचखण्ड दरबारा सोहया, सोभावन्त श्री भगवान। आपणे जेहा आपे होया, दूसर अवर ना कोए निशान। आपणा बीज आपे बोया, आपे होए हरि प्रधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल वड मेहरवान। वड मेहरवान खेल खिलाया, आपणी गति मित आप जणाइंदा। आपणा मेला आप मिलाया, नारी कन्त आप अख्वाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण धराया, निरगुण वेखे निरगुण विचारे, निरगुण दिस किसे ना आइंदा। करे खेल अगम्म अपार, पारब्रह्म सच्ची सरकार, शाह पातशाह आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचा हरि, आपणा मेला आप कराइंदा। मेल मिलावा आपे कर, सचखण्ड ख़ुशी मनाईआ। निरगुण अंदर निरगुण वड़, निरगुण निरगुण रूप वटाईआ। निरगुण पल्लू निरगुण फड़, निरगुण वेख वखाईआ। निरगुण अग्गे निरगुण धर, निरगुण निरगुण दए वड्याईआ। करता पुरख आपणी करनी कर, आपणी किरत दए समझाईआ। सचखण्ड दुआरे मिल्या वर, नारी कन्त आप रघुराईआ। आपणी इच्छया

भण्डारा भर, आपणी गोदी ल्ए सुहाईआ। जननी जन आपे बण, धन्न धन्न जणेंदी होए माईआ। दाई दाया सेव कर, साची सेव आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे एका हरि, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। आपणी इच्छया पुरख नारा, नर नरायण आप प्रगटाइंदा। सचखण्ड दुआरे कर विहारा, भस्मड़ आपणा भोग आप भुगाइंदा। अंदर बाहर हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपणी वस्त जाणे हरि थारा, सच वस्त आप जणाइंदा। आपणा धाम कर त्यारा, सचखण्ड दुआरा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। सचखण्ड वसे निरँकार, आपणा आसण लाईआ। आपणा सुत जणे दुलार, पूत सपूता ल्ए उपाईआ। दूजा घर करे त्यार, घर घर विच ल्ए बणाईआ। नाउँ रखाए थिर दरबार, थिर घर साचा आप समझाईआ। बाल अञ्याणा दए बहाल, सुत शब्द दए वड्याईआ। आपे जाणे लेखा शाह कंगाल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि चले नाल नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। निरगुण निरवैर आपणा दरस दिखाल, सांत सांत सति सति वरताईआ। सदा सुहेला करे प्रितपाल, प्रितपालक बेपरवाहीआ। थिर घर बणाए सच्ची धर्मसाल, साचे मन्दिर दए बिठाईआ। आपणा चरन कँवल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर घर विच आप प्रगटाईआ। सच सिँघासण आसण ला, सचखण्ड दुआर सुहाइंदा। थिर घर किवाड़ा दए खुल्हा, आपणी दया कमाइंदा। चरन कँवल दए टिका, चरन सरन इक्क रखाइंदा। सुत दुलारे दए समझा, एका वार एका गुण वखाइंदा। तेरा मेरा एका ना, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। आदि जुगादि पकड़ां तेरी बांह, सद तेरा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर देवे साचा वर, सुत शब्द आप समझाइंदा। सुत शब्द बाल निधाना, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं शाह पातशाह सच्चा सुल्ताना, बेअन्त तेरी वड्याईआ। हउँ दरवेश दर निमाणा, मंगां इक्क सरनाईआ। आदि जुगादि सद रक्खीं आपणे अंदर भाणा, तेरे भाणे वड वड्याईआ। चरन कँवल देणा माणा, तेरी सरन मेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा होणा सदा सहाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, बाली बुध समझाइंदा। तेरा घाड़न ल्या घड़ा, घाड़त आपणे हथ्थ वखाइंदा। तेरा रूप ल्या धरा, आपणा रूप प्रगटाइंदा। तेरा मन्दिर दिता वसा, आपणी सेव कमाइंदा। थिर घर साचे दिता बहा, अडोल अडुल जणाइंदा। एका हुक्म रिहा सुणा, सच संदेसा झोली पाइंदा। एका पिता एका मां, एका बाल गोद बहाइंदा। एका रक्खे आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे देवे वर, साचे सुत आप प्रगटाइंदा। शब्द प्रगटाया हरि हरि धार, जननी जन खेल खिलाया।

नूरो नूर कर उज्यार, नूर नुराना दीप टिकाया। वेखे वेखे वेखणहार, वेखणहारा दिस ना आया। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मी करे प्यार, प्यार आपणा आप वधाया। आदि जुगादि पावे सार, भुल कदे ना जाया। बाले बाले होणा ख़बरदार, पुरख अबिनाशी एह समझाया। तेरा वरते सच वरतार, तेरी महिमा आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे दिता एका वर, एका बाला सेवा लाया। साची सेवा हरि जणा, एका हुक्म सुणाइंदा। थिर घर देवे साचा थाँ, थान थनंतर आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआर दए वखा, एका नैण खुल्हाइंदा। एका मन्दिर दए वखा, एका आसण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द दिता वर, साची सेवा आप रखाइंदा। साची सेवा हरि निरंकारा, आपणी आप जणाईआ। थिर घर वसदा रहे दुआरा, पुरख अबिनाशी आप वसाईआ। तेरा चले सच वरतारा, बंस सरबंस वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा आधारा, लक्ख चुरासी तेरी रचन रचाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड कर पसारा, लोआं पुरीआं तेरा बन्धन पाईआ। तेरा नूर रवि ससि सतारा, किरन किरन किरन नाल मिलाईआ। दो जहान तेरा अखाड़ा, पारब्रह्म प्रभ आप लगाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ा सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, थिर घर साचे आप बहाईआ। शब्द सुणया हरि फ़रमान, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। हउँ बालक बाली बाल अञ्याण, दर एका मंग मंगाया। तेरी सेवा करां दो जहान, लोआं पुरीआं तेरा चक्कर चलाया। लक्ख चुरासी देवां दान, विष्न ब्रह्मा शिव झोली भराया। खेलां खेल खेल महान, नूरो नूर नूर प्रगटाया। तूं भुल ना जाणा गुण निधान, हउँ भुल अभुल तेरे अग्गे झोली डाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची मंग मंगाया। मंगी मंग सुत दुलार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। किरपा करे आप निरँकार, एका गुण दए समझाईआ। तेरा मेरा मेला रहे विच संसार, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। लक्ख चुरासी जोत उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। तेरा हुक्म शब्द धुन्कार, नाद अनादी दए वजाईआ। कोटन कोटि रूप अनूप कर त्यार, साचा घाड़न ल्ए घड़ाईआ। घाड़त घड़े बण ठठयार, आपणी सेवा आप कमाईआ। जुग चौकड़ी करे पार, लेखा सभ दा दए मुकाईआ। साचे सुत रहिणा ख़बरदार, पुरख अबिनाशी तेरा होए सहाईआ। वेले अन्त करे प्यार, आप आपणी गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर बैठा रिहा समझाईआ। सुत दुलारा सीस झुका, दोए जोड़ करे निमस्कार। पुरख अबिनाशी तूं बेपरवाह, वड दाता बेऐब परवरदिगार। मैं मन्नां तेरी सच सलाह, भुल ना जावां विच संसार। कवण वेला बणें मलाह, मेरा बेड़ा देवें तार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मंगे मंग

बण भिखार। कवण वेला आएँ मात, शब्दी जोत हरि मिलाईआ। कवण वेला देवें दात, कँवल नैण मेरे माहीआ। कवण वेला विछोड़ा कट्टें अन्धेरी रात, आप आपणा बन्धन पाईआ। कवण वेला बन्न्हें नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ । कवण वेला दरस दिखाएँ पुरख समराथ, सचखण्ड निवासी आपणा रूप वटाईआ। कवण वेला मेरी पूरी करें आस, आस निरास ना कोए जणाईआ। कवण वेला करें प्रकाश, दो जहान होए रुशनाईआ। सोहे वेला जद वसें पास, आपणा संग आप निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाईआ। सो पुरख निरँजण समझाइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। हरि पुरख निरँजण भेव चुकाइंदा, आदि निरँजण हो उज्यार। अबिनाशी करता पर्दा लांहयदा, श्री भगवान बैठ ठांडे दरबार। पारब्रह्म प्रभ वेख वखाइंदा, आदि जुगादी वेखणहार। सचखण्ड आपणी खेल खिलाइंदा, तख्त निवासी साचे तख्त बैठ सच्चा शाह कार। थिर घर तेरा रंग रंगाइंदा, साचे शब्द सुत दुलार। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरी सेव लगाइंदा, जुग जुग खेल करे निरँकार। लोकमात वेख वखाइंदा, पुरख बिधाता हो त्यार। तेरी रती रत आप सुहाइंदा, लक्ख चुरासी खिड़े गुलज़ार। पत्त डाल्ही फोल फोलाइंदा, लेखा जाणे आपणी वार। गुर अवतार तेरा रूप वटाइंदा, हुक्मी हुक्म वरते वरतार। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वण्ड वंडाइंदा, नव नौ चार खेल न्यार। अन्तिम कोए रहिण ना पाइंदा, जो घड़या सो देवे भन्न, करे खेल सच्चा ठठयार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दए आधार। साचे सुत कर ध्यान, हरि साचा सच जणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी पन्ध मुकाए आण, निरगुण आपणा रूप वटाईआ । मातलोक बणाए सचखण्ड सच्चा मकान, आपणा घाड़न आप घड़ाईआ। घर विच घर देवे दान, थिर दरबारा तेरा आसण सुहाईआ। दिस ना आए विच जहान, नेत्र वेख ना सके कोए राईआ। साचे मन्दिर वसे भगवान, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। आपणा झुलाए सच निशान, सति सतिवादी आप उठाईआ। तेरी इच्छया पूरी करे आण, मेला मेले सहिज सुभाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब कुरलान, नेत्र रो रो देण दुहाईआ। गुर अवतार मंगण दान, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। तेरा मन्दिर सोहे मकान, दर दरवाज़ा सोभा पाईआ। तेरे सिर हथ्थ रक्खे भगवान, बेअन्त बेअन्त बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। तेरा रूप बणाए सच्चा काहन, लक्ख चुरासी गोपी ल्ए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर देवे एका वर, शब्दी शब्द सुत समझाईआ। शब्द सुत सुण साचे लाल, हरि साचा सच जणाइंदा। कोटन कोटि बीतण काल, काल ग्रास सभ नूं खाइंदा। करे खेल रूप महाकाल, महाकाल आपणी धार चलाइंदा। तेरा कदे ना आए ज़वाल, तेरा रैहबर हरि अख्वाइंदा। दो जहानां रिहा सुरत संभाल, जुग जुग सेव कमाइंदा। तेरे माणक मोती तेरे विच्चों ल्ए उछाल,

भगत भगवन्त आप उठाइंदा। तेरा ख़जाना देवे सच्चा धन माल, साचे सन्तां झोली नाम भराइंदा। तेरा फुल फुलवाड़ी वेखे पत्त डाल्ह, गुरमुख बूटे आप लगाइंदा। गुरसिख साचे आपे भाल, शब्दी तेरा मेल मिलाइंदा। तेरा घर सच्ची धर्मसाल, धुरदरगाही आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, वर दाता झोली पाइंदा। वर दीआ दीनां नाथ, दीनन दया कमाईआ। नव नौ चार पूजा पाठ, तेरा तेरी करे पढ़ाईआ। तेरा खेल त्रिलोकी नाथ, रूप अनूप आप समझाईआ। चौदां लोक तेरा घाट, घट घट वासी आप बणाईआ। आपे जाणे तेरी वाट, तेरा पन्ध ना कोए मुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी अञ्जील कुरान तेरी महिमा गाए गाथ, तेरा भेव कोए ना पाईआ। तेरा पिता पुरख समराथ, समरथ पुरख तेरी माईआ। तेरी पूरी करे आस, मेटे अन्त जुदाईआ। आपणे चरन दए धरवास, चरन दुआरा इक्क वखाईआ। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, गगन मंडल पन्ध मुकाईआ। तेरे मन्दिर पावे रास, गोपी काहन आप नचाईआ। तेरा नूर करे प्रकाश, एका नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा समझाईआ। सुत दुलारे नव नौ चार अन्त कराउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। लोकमात वेस वटाउणा, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। सचखण्ड दुआर आप बणाउणा, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाइंदा। घर विच घर आप टिकाउणा, थिर घर तेरा मन्दिर सुहाइंदा । आपणा पल्लू आप फड़ाउणा, साचा पल्लू अग्गे डांहयदा। आपणा हुक्म आप सुणाउणा, तेरा नाद वजाइंदा। ब्रह्मण्डां खण्डां लोआं पुरीआं आप उठाउणा, तेरा हुक्म वरताइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव हलाउणा, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। लक्ख चुरासी पर्दा लाउहणा, माया पर्दा ना कोए रखाइंदा । ढोल मृदंगा इक्क वजाउणा, सच सरंगा हथ्थ उठाइंदा। नव खण्डां फेरा पाउणा, जेरज अंडां फोल फुलाइंदा। धरनी धरत धवल डेरा ढाउणा, ज़िमीं अस्मानां पार कराइंदा। रवि ससि मुख शरमाउणा, जोती जोत ना कोए जगाइंदा। अन्तिम लेखा आप मुकाउणा, लिख लिख लेखा सर्ब वखाइंदा। लक्ख चुरासी नाता तोड़ तुड़ाउणा, बन्धन अवर ना कोए पाइंदा। राए धर्म पन्ध मुकाउणा, चित्रगुप्त चरनां हेठ रखाइंदा। लाड़ी मौत नैण शरमाउणा, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। सुत दुलारे तेरा हुक्म वरताउणा, दो जहानां डंक वजाइंदा। आपणा कीता आपे ढाउणा, आपणी करनी आपणा खेल खिलाइंदा। तेरा मेला फेर मिलाउणा, मेल मिलावा आप समझाइंदा। सचखण्ड दुआरा थिर दरबारा जोत प्रकाश इक्क कराउणा, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निरगुण देवे निरगुण वर, निरगुण दाता निरगुण भिखारी, निरगुण राजा निरगुण सिक्दारी, निरगुण अग्गे निरगुण सीस झुकाइंदा। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी एका एकंकारया, जुगादि जुग जग आपणा खेल खिलाइंदा।