२४ सावण २०१८ बिक्रमी बंता सिँघ दे गृह पंज गराई
आदि अन्त हरि हरि वेला, हरि आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा जाणे गुर गुर चेला, गुर चेला रूप धराइंदा। जुगा जुगन्तर सज्जण सुहेला, शाह पातशाह संग निभाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, धाम अगम्मड़ा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा वेला आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणा वेला हथ्थ करतार, आपे आप रखाईआ। सो पुरख निरँजण हो त्यार, शाह सुल्ताना वेख वखाईआ। हरि पुरख निरँजण करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर बेअन्त वड वड्याईआ। एकँकारा आपे जाणे आपणी धार, जुगा जुगन्त वेस वटाईआ। आदि निरँजण निरगुण जोत नूर उज्यार, नूर नूराना डगमगाईआ। अबिनाशी करता करता पुरख करनेहार, आपणी करनी आप कमाईआ। श्री भगवान लेखा जाणे दो जहान, गुण निधान भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, आप झुलाए आपणा सच निशान, सति सतिवादी सति दुआरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणी खेल खिलाईआ। आदि अन्त खेल अवल्ला, पारब्रह्म प्रभ आप कराइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा धाम उच्च अटल्ला, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला आपणा नूर नूर नूर डगमगाइंदा। श्री भगवान हरि मेहरवान, आपे होए सच अमाम, अमाम अमामा शाह सुल्ताना मुकामे हक सोभा पाइंदा। आदि निरँजण जोत नूर महाना, सच महिराबे इक्क निशाना, बेऐब परवरदिगार आपणा खेल खिलाइंदा। एकँकारा करे खेल न्यारा, खेलणहारा दिस ना आइंदा। हरि पुरख निरँजण आपे जाणे आपणा सति पसारा, ना कोए दूसर मीत मुरारा, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। सो पुरख निरँजण शाह पातशाह शहिनशाह सच्चा सिक्दारा, भूपत भूप राज राजान हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, हुक्म हाकम आप अख्वाइंदा। आदि अन्त खेल न्यारा, करे कराए करनेहारा, करनी आपणी किरत कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आदि अन्त श्री भगवन्त, लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणी धार चलाइंदा। आदि अन्त श्री भगवान, आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड दुआरे हो प्रधान, सचखण्ड निवासी सोभा पाईआ। शब्द अगम्मी इक्क निशान, वड मेहरवान आप झुलाईआ। दाता दानी देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताईआ। गुण निधाना बण दरबाना दर दरवेश मंगे आण, नर नरेश आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणा पर्दा आपणे विच छुपाईआ। आदि अन्त श्री भगवन्त, भेव अभेद छुपाइंदा। जुग जुग महिमा गणत अगणत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। निरगुण निरगुण बणाए बणत, निरगुण निरगुण वेस वटाइंदा। निरगुण नारी निरगुण कन्त, निरगुण साची सेज सुहाइंदा। निरगुण
नाद शब्द निरगुण मंत, निरगुण आदि निरगुण अन्त, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणी धारा आप चलाइंदा। निरगुण धार हरि निरँकार, आदि जुगादि चलाईआ। आपणी इच्छया भर भण्डार, आपे हरि वरताईआ। आपे दाता बण भिखार, दर दरवेश अलख जगाईआ। आपे हुक्मी हुक्म वरते वरतार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आपे वेखे विगसे करे विचार, वेखणहारा दिस ना आईआ। पारब्रह्म बेअन्त बेअन्त बेअन्त करे कराए आपणी कार, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आदि अन्त आपणा भेव आप खुल्हाईआ। निरगुण निरगुण हो उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। घर विच घर कर त्यारा, आप बहाया सुत दुलारा, शब्दी नाउँ रखाईआ। आदि अन्त एका हरि, आपणी धार आप चलाईआ। आदि अन्त आदि निरँजण, आदि आदि अख्वाईआ। आपे होए साचा सज्जण, सगला संग आप निभाईआ। आपे धूढ़ आपे मजन, आपे सरोवर सर सुहाईआ। आपे होए पर्दा कज्जण, पति आपणी आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे घड़े आपे भज्जण, घड़न भन्नणहार भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त इक्क शहिनशाहीआ। आदि अन्त इक्क शहिनशाह सुल्ताना, हरि साचा सच अख्वाइंदा। साचे तख्त बहे श्री भगवाना, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। एका हुक्म धुर फ़रमाना, धुर दरबारी आप सुणाइंदा। सति सतिवादी इक्क निशाना, सति दुआरे आप झुलाइंदा। दर दरवेश बण दरबाना, पारब्रह्म आपणा रूप वटाइंदा। बण भिखारी मंगे दाना, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। लेखा जाणे मर्द मरदाना, आप आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त एका हरि, आपणी कल आप धराइंदा। आदि अन्त हरि कल, आपणी आप धराईआ। जुगा जुगन्तर वल छल, जुग करता आप कराईआ। आपणी जोती आपे बल, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, उच्च महल्ले डेरा लाईआ। अमृत सरोवर रक्खे जल, आपणी धारा आप उपाईआ। आपे जाणे आपणा फल, गुण अवगुण ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त श्री भगवन्त, लेखा जाणे नारी कन्त, कागद कलम ना लिखणहारा, पढ़ पढ़ कोए ना सके सुणाईआ। · जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपणा भेव आप
खुल्हाया। सो पुरख निरँजण मिल्या वर, हरि पुरख निरँजण ल्ए प्रनाईआ। एकँकारा पल्लू फड़, आदि निरँजण वेख वखाईआ। अबिनाशी करता सेजे चढ़, श्री भगवान सेज हंढाईआ। पारब्रह्म दाई दाया आपे बण, जन जननी वेख वखाईआ। सुत दुलारा आपे जण, शब्दी नाउँ धराईआ। सचखण्ड दुआरे आपे वड़, आपणा पर्दा दए उठाईआ। सच सिँघासण बैठा नर,
राज राजान इक्क अख्वाईआ। थिर घर दुआरे चरन धर, चरन चरनोदक दए वड्याईआ। सुत दुलारे देवे वर, वर दाता आप हो जाईआ। तेरी लाई आपे जड़्ह, माली बणया बेपरवाहीआ। दरस दिखाए अग्गे खड़, अजूनी रहत मूर्त अकाल, पुरख अकाला दीन दयाला स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। आदि जुगादि जुग तेरा लग्गे फल, तेरा बूटा इक्क लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, आपणा पर्दा आप उठाईआ। हरि पर्दा आप उठाइंदा, निष्अक्खर आपे बोल। सुत शब्दी आप सुणाइंदा, अगम्म अगम्मड़ा तोले तोल। आदि आपणी धार उपाइंदा, अन्त वसे तेरे कोल। मदि आपणी खेल खिलाइंदा, लक्ख चुरासी जाए मौल। जुग चौकड़ी वेस वटाइंदा, कीता करे पूरा कौल। जुग जुग आपणा नाम मृदंग ढोल वजाइंदा, इक्क सुणाए साचा बोल। सच सितार आपणे हथ्थ रखाइंदा, पुरख अबिनाशी बैठ अडोल। ब्रह्मण्ड खण्ड एका नाच नचाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका तोले साचा तोल। साचा तोला हरि जू हरि हरि, आदि पुरख आपणा नाउँ धराईआ। सुत दुलारे दिता वर वर, शब्दी शब्द शब्द वड्याईआ। तेरा भण्डारा वेखे भर भर, अतोट अतुट रखाईआ। आदि जुगादी खेल कर कर, जुग जुग आपणा बन्धन पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ फड़, तेरी साची सेव लगाईआ। त्रैगुण माया आपे धर धर, पंचम नाता जोड़ जुड़ाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डे घड़ घड़, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। सरगुण अंदर आपे वड़ वड़, आपणा आसण ल्ए बणाईआ। मन मति बुध देवे वर वर, निरगुण आपणी वण्ड वंडाईआ। सच महल्ले आपे चढ़ चढ़, घर घर विच सोभा पाईआ। अमृत सरोवर आपणा आपे भर भर, घर घर विच ताल लगाईआ। आपणा नाद आपे फड़ फड़, गृह मन्दिर अंदर आप वजाईआ। आपणी वण्डा आपे कर कर, पारब्रह्म आपणा रूप वटाईआ। ईश जीव खेल कर कर, जगदीस रूप धराईआ। डूँग्घी भँवरी आपे खड़ खड़, टेढी बंक पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे दिता वर, शब्दी शब्द शब्द वड्याईआ। शब्द वड्याआ पारब्रह्म, आपणी किरपा धार। ना मरे ना पए जम्म, खेले खेल विच संसार। निहकर्मी करे आपणा कम्म, कागद कलम ना लिखणहार। ना कोई तत्त ना कोई तन, ना कोई करे शंगार। ना कोई बुद्धी ना कोई मन, ना कोई मति दए आधार। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, ना कोई मन्दिर गुरदुआर। ना कोई जननी ना कोई जन, ना कोई देवणहार सहार। ना कोई माल ना कोई धन, ना कोई वणज ना वपार। ना कोई राग ना कोई कन्न, ना कोई होए सुणनेहार। करे खेल श्री भगवन, आप आपणी किरपा धार। विष्न ब्रह्मा शिव बेड़ा देवे बन्न्ह, आपे आपणे सागर लेवे तार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, आदि पुरख एका एका वार। एका वार दीआ वर, आदि पुरख वड्याईआ। शब्द भण्डारा दिता भर, अतोट अतुट रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बैठे रहे डर, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पारब्रह्म फड़या लड़, छुट्ट कदे ना जाईआ। त्रैगुण अतीता ठांडा सीता लक्ख चुरासी घाड़न रिहा घड़, घड़नहार इक्क अख्वाईआ। घट घट अंदर बैठा वड़, औंदा जांदा दिस ना आईआ। आपणी विद्या आपे पढ़, जुगा जुगन्त करे पढ़ाईआ। हड्ड मास ना दिसे नाड़ी नड़, तत्व तत ना कोए रखाईआ। निरगुण रूप सरगुण कर, आपणी खेल कराईआ। सुत दुलारे मिल्या वर, शाह पातशाह हरि साचा आपे झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, अन्त आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आदि उपाया शब्द धार, हरि आपणा खेल उपाया। आपे खेल सचखण्ड दुआर, आपणा आसण लाया। आप झुलाए सच निशान, सति सतिवादी हथ्थ उठाया। आपे थिर घर खोल्हे इक्क मकान, महिमा गणत गणी ना जाया। सुत दुलारे देवे दान, बाल नादाना विच बहाया। आपणी किरपा कर हो मेहरवान, मेहरवान मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा बन्धन आपे पाया। आपणा बन्धन पाए बंध, हरि वड्डा वड वड्याईआ। निरगुण बद्धा एका तन्द, तुट्ट कदे ना जाईआ। नाउँ सुणाया सुहागी छन्द, नाउँ निरँकारा आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर वसे साचा माहीआ। सुण सुत दुलारा करे पुकारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। तूं साहिब सच्चा सिरजणहारा, हउँ बाल अञ्याणा तेरे चरन ध्यान लगाया। निज घर सुणया तेरा गाणा, राग अनादी इक्क अल्हाया। सद वसां तेरे भाणा, तेरा भाणा मोहे भाया। शाह पातशाह तूं सच्चा राणा, हउँ रईयत रूप धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ भुल कदे ना जाया। हउँ अभुल तेरी किरपा रंग, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। चरन धूढ़ दर मंगां मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। तेरी डोर मेरा पतंग, आदि जुगादि उडाईआ। तेरी सेज मेरा पलँघ, तेरी मेहर मेरी शहिनशाहीआ। तेरा नूर मेरा चन्द, मेरा चन्द तेरी रुशनाईआ। तेरा भाग मेरी मंग, मेरी मंग तेरा जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि अन्त मिले तेरी सरनाईआ। सुत दुलारा मंगदा, थिर घर होए निमाणा। प्रभ दर मूल ना संगदा, सिर मन्ने हरि जू भाणा। कोटन कोटि जुग काल लँघणा, थिर कोए ना रहे राजा राणा। एका दुआरा वसे तेरा सूरे सरबंग दा, सचखण्ड सच्चा टिकाणा। बिन तेरे दरस होर वस्त ना कोए मंगदा, सीस झुकाए बण निमाणा। लक्ख चुरासी खेल जेरज अंड दा, उत्भुज सेत्ज तेरा भेव छुपाना। मैं झल्लां ना विछोड़ा नार दुहागण रंड दा, कन्त सुहाग इक्क हंढाना। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वेला आपणे हथ्थ रखाना। हरि देवे वस्त अपार, आपणी दया कमाईआ। सुत दुलारे रहिणा ख़बरदार, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। शब्दी तेरा खेल अपर अपार, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी रचन रचाईआ। उत्भुज सेत्ज जेरज अंड तेरा आधार, चारे खाणी तेरा जस गाईआ। चारे बाणी तेरा जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी गाईआ। चारे जुग तेरा विहार, चारे वेद ब्रह्मा मुख सालाहीआ। चारे वरन तेरा शंगार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश नाल रलाईआ। जुग चौकड़ी रूप वटाए अपर अपार, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग आवे वारो वार, चार जुग चौकड़ एका बन्धन पाईआ। तेरी सेवा लाए गुर अवतार, जुग जुग आपणा नाम जपाईआ। भगतां देवे इक्क आधार, सन्तन साचा सति जणाईआ। गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़, आत्म ब्रह्म ब्रह्म समझाईआ। गुरसिखां वखाए इक्क दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। शब्द सुणाए नाद जैकार, अगम्मी धुन अल्हाईआ। सरगुण खेल करे करतार, निरगुण सरगुण उठ उठ धाईआ। जगत विचोला करे सच विहार, चोला आपणा ल्ए बदलाईआ। ढोला गाए आपणी वार, वार थित ना कोए वखाईआ। तेरे मन्दिर दए सहार, थित घर साचे माण वड्याईआ। तेरे बंस पैज संवार, सरबंस होए सहाईआ। तेरा खोल्ह हट्ट बाज़ार, चौदां लोक ल्ए वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आए वारो वार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। नव नौ चार पन्ध विचार, गुण अवगुण आप समझाईआ। कलिजुग आए अन्तिम वार, करे खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत कर उज्यार, निरगुण आपणा नूर करे रुशनाईआ। पूर्ब लेखा सभ दा ल्ए विचार, अभुल भुल कदे ना जाईआ। विष्नूं विश्व ल्ए उठाल, शब्द हुलारा इक्क लगाईआ। ब्रह्मा उठ उठ सुरत संभाल, प्रभ साचा हुक्म सुणाईआ। शंकर बणे ना कोए दलाल, भाणा वरते बेपरवाहीआ। सुरपति राजा इन्द होए कंगाल, करोड़ तेतीसा मुख भवाईआ। लोकमात करे खेल आप निरँकार, निरगुण निरवैर आपणा घर सुहाईआ। सचखण्ड खोल्हे आप दुआर, थिर घर तेरा धाम बणाईआ। तेरा नाद वजाए सच्चा जैकार, चारों कुण्ट दए सुणाईआ। दहि दिशा दए हुलार, आलस निन्दरा सभ दी दए मुकाईआ। त्रैगुण माया तोड़े जगत जंजाल, हुक्मी हुक्म आप वरताईआ। पंजां तत्तां हल्ल करे सवाल, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोज खुजाईआ। मन मति बुध करे ज़वाल, मन वासना मेट मिटाईआ। चारों कुण्ट वेखे धूंआँधार, जूठ झूठ फोल फोलाईआ। नाता तोड़े काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। लोकमात बणाए सचखण्ड सच्चा दुआर, जोती जाता बेपरवाहीआ। साचे तख्त बहे सच्ची सरकार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सत्त रंग निशान झुलाए एका वार, दो जहानां दए वखाईआ। उठे जोद्धा सूरबीर बलकार, बलधारी बेपरवाहीआ। नाम खण्डा तेज़ कटार, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाईआ। वरभण्डी मारे मार, ब्रह्मण्डी
खोज खुजाईआ। आदि पुरख आपे जाणे आपणी आदी कार, मध्ध आपणा खेल खिलाईआ। शब्दी शब्द वरते वरतार, लिखण पढ़न विच ना आईआ। एका हुक्म देवे सच्ची सरकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। दर सद्दे तेई अवतार, एका हुक्म जणाईआ। गुर दस भगत अठारां कर प्यार, एका वार गोद बहाईआ। सभ दा पर्दा दए उतार, कलिजुग वेखे बेपरवाहीआ। वेद व्यासा कर पुकार, उच्ची कूके आपणी धार, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। साचे सुत कर ध्याना, हरि साचा सच जणाईआ। शब्दी शब्द मेरा परवाना, शब्दी शब्द तार हिलाईआ। शब्दी शब्द मेरा गाना, शब्दी शब्द सगन मनाईआ। शब्दी शब्द मेरा मकाना, शब्दी शब्द जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणा पर्दा आप उठाईआ। अन्तिम पर्दा आपणा लाउहणा, आदि पुरख समझाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाउणा, भेव किसे ना आया। गुर अवतारां बेअन्त बेअन्त बेअन्त हरि हरि गाउणा, दोए जोड़ जोड़ सीस झुकाया। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाया। जुग चौकड़ी भाण्डा भन्न वखाउणा, घड़न भन्नणहार आप अख्वाया। · अन्तिम रंगे आपणा रंग, शब्दी शब्द उपाइंदा। साचे तख्त बैठ सूरा सरबंग, साचा हुक्म सुणाइंदा।
करे खेल विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड वेख वखाइंदा। गोबिन्द मंगे एका मंग, प्रभ अग्गे झोली डांहयदा। निरगुण सरगुण करे जंग, दिस किसे ना आइंदा। आपे तीर आपे कमंद, आपे चिल्ला हथ्थ उठाइंदा। · सुत दुलारे अन्तिम जागणा, हरि
साचा सच जगाईआ। तेरे अन्तर आवे इक्क वैरागना, प्रभ अबिनाशी इक्क वैराग उपजाईआ। तेरा मिले कन्त सुहागणा, तेरे घर वज्जे वधाईआ। लक्ख चुरासी वेखे त्रैगुण लग्गी आगणा, घट घट अग्नी तत्त जलाईआ। किसे घर ना दिसे चिराग़ना, निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। कलिजुग जीव होया कागणा, कागी काग कुरलाईआ। हरि चरन धूढ़ मिले ना मजण माघना, अठसठ तीर्थ फेरा पाईआ। दुरमति मैल ना धोवे कोई दाग़ना, चार कुण्ट चार वरन अठारां बरन मुख शरमाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों किसे ना काढणा, गुर सतिगुर बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे देवे वर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। अन्तिम धार चले अकाला, दूसर कोए रहिण ना पाईआ। प्रगट होया दीन दयाला, सभ दा पर्दा रिहा चुकाईआ। जन भगतां दस्से राह सुखाला, आत्म अन्तर करे पढ़ाईआ। घर विच घर वखाए सच्ची धर्मसाला, काया मन्दिर वेख वखाईआ। तन पाए अगम्मी माला, अजपा जाप कराईआ। राए धर्म ना मंगे हाला, जिस जन आपणी सरन लगाईआ। जीआ दान देवे दातारा, आपणी दया कमाईआ। एका नाम सति भण्डारा, चार वरन वरताईआ। एका मन्दिर गुरदुआरा, हरि चरन सच्ची सरनाईआ। एका अमृत ठंडा ठारा, आत्म सरोवर दए वखाईआ।
एका सज्जण मीत मुरारा, हरि सतिगुर दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप उपाईआ। साचा मार्ग हरि करतारा, आदि जुगादि लगाइंदा। जुग जुग चलाए आपणी धारा, भेव कोए ना पाइंदा। कलिजुग उतरे पार किनारा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। सतिजुग लाए विच संसारा, धरत धवल गोद सुहाइंदा। एका देवे सच आधारा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। एका ब्रह्म करे पसारा, हँ ब्रह्म सर्ब दृढ़ाइंदा। एका कर्म करे करतारा, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। एका वरन बणे संसारा, चार वरन पन्ध मुकाइंदा। आदि अन्त भाणा समरथ, हरि आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी महिमा गाए अकथना अकथ, कथनी कथ ना कोए वखाइंदा। निरगुण सरगुण चलाए रथ, रथ रथवाही वेस वटाइंदा। गुर अवतारां देवे वथ, नाम वस्त आप वरताइंदा। सति सन्तोखी धीरज जत, ब्रह्म मति आप दृढ़ाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत, सांतक सति सति कराइंदा। चरन कँवल बंधाए नत्त, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। नाम बीजे साचे वत, काया खेत्र हल चलाइंदा। फुल फुलवाड़ी वेखे पत्त, पत्त डाल्ही आप महिकाइंदा। फुल तोड़े कमलापति, बण मालण सेव कमाइंदा। दो जहानां जुगा जुगन्तर रिहा नस्स, पान्धी आपणा पन्ध मुकाइंदा। गुरमुख विरले हिरदे अंदर जाए वस, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। कोटन कोटि करे प्रकाश रवि ससि, किरन किरन जोत जगाइंदा। अमृत आत्म प्याए रस, निझर झिरना आप झिराइंदा। सति सतिवादी मार्ग दस्स, साचे मार्ग आपे लाइंदा। जुगा जुगां दी पूरी करे आस, जन्म जन्म दी प्यास मिटाइंदा। लेखे लाए पवण स्वास, स्वास स्वासां आप समाइंदा। हरिजन होए ना कदे निरास, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, गगन मंडल चरनां हेठ दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। हरिजन जगाया कृपानिध, किरपा करी आप कृपाल। आपणे मिलण दी आप बणाई बिध, प्रगट हो दीन दयाल। पूर्ब जन्म दा कारज कीता सिद्ध, माणस जन्म होए रखवाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए संभाल। हरिजन सदा संभालदा, संभालणहारा एको एक। नाता तोड़े शाह कंगाल दा, हरिजन साचे बख्शे चरन टेक। साचा मन्दिर आप विखाल दा, त्रैगुण माया ना लाए सेक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप होए लिखणहारा लेख। एका हरि इक्क दातारा, आदि जुगादि समाया। एका गुर इक्क अवतारा, एका जुग जुग वेस वटाया। एका गुरमुख गुरु प्यारा, एका गुरसिख दए आधारा, घर घर विच दए जणाया। बजर कपाटी लाए पाड़ा, आत्म ताकी पर्दा लाहया। एका जोत करे उज्यारा, नूरो नूर नूर दरसाया। एका आत्म सेजा करे प्यारा, सुरती शब्द मेल मिलाया। एका नाउँ एका मंत दए सहारा, एका आपणी गोद बहाया। एका शब्द इक्क
जैकारा, एका एका वार सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त एका हरि, हरि जू हरि मन्दिर बैठा आसण लाया। हरि मन्दिर हरि वसया, पारब्रह्म करतार। आपणा करे आप प्रकाशया, दूसर अवर ना कोए उज्यार। आपे जाणे आपणा भोग बलासया, आपे पुरख पुरखोतम आपे नार। आपे सेवक सेवा करे दासी दासया, आपे शाह भूप सिक्दार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, करे खेल अगम्म अपार। अगम्म अपार खेल खिलंदड़ा, अलख अगोचर बेपरवाह। सचखण्ड धाम सुहंदड़ा, निर्मल जोत नूर रुशना। साचा तख्त आप विछंदड़ा, सच सिँघासण सोभा पा। पंचम मुख ताज सीस टिकंदड़ा, हरि सच्चा शहिनशाह। सति सतिवादी सच निशान झुलंदड़ा, सच निशाना इक्क वखा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां खेड़ा आप वसंदड़ा, अन्तिम आपे देवे ढाह। रवि ससि जोती जोत जगंदड़ा, किरन किरन किरन प्रगटा। विष्न ब्रह्मा शिव वंस वखंदड़ा, अन्तिम जोती जोत ल्ए मिला। लक्ख चुरासी घाड़त घड़न आप घड़ंदड़ा, घड़या ठीकर दए भन्ना। ज़िमीं अस्मान खेल रचन्दड़ा, आपणी खेल आपणे विच ल्ए समा। जल जल धार आप वहंदड़ा, सत्त सागर डेरा देवे ढाह। उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड डूँग्घी कंदर वेख वखंदड़ा, वेखणहारा थाउँ थाँ। जुग जुग गुर अवतार सेव लगंदड़ा, सभ दी सेवा आपणी झोली ल्ए पा। आपणा भेव ना किसे खुलंदड़ा, बेअन्त गए सर्ब सुणा। कलिजुग अन्तिम वेस वटंदड़ा, निरगुण जोती जामा आप हंढा। गोबिन्द आसा पूर करंदड़ा, माछूवाड़ा रुत्त सुहा। सत्थर यार आप हढंदड़ा, साचा सत्थर दए वखा। पुरख अकाल चार वरन इक्क वसंदड़ा, दूसर ओट ना कोए रखा। सुत दुलार हरि का शब्द उच्ची कूक कूक सुणंदड़ा, कलिजुग अन्तिम लक्ख चुरासी भुल्ली तेरे अग्गे वास्ता पा। माया ममता झूठी रुली, वेले अन्त ना कोए सहा। किसे संग ना जाए लक्खां कुली, ख़ाली हथ्थीं जांदे दिसण शहिनशाह। हरि का नाम वस्त अनमुल्ली, प्रभ देवण आया आप बेपरवाह। आदि जुगादि किसे तोल ना तुली, नानक तेरां धार गया गा। जो रो रो निमाणी दर ते आए भुल्ली, कर दया ल्ए बख्शा। एथे फली अग्गे फुली, जिस आपणी गोद ल्या बहा। गुरमुख आदि जुगादि कदे ना भुल्ली, पुरख अकाल सर्ब जीआं दा पिता मां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरन बणाए भैण भ्रा। चार वरन भैणां भईया, हरि सतिगुर आप बणाईआ। सतिजुग चलाए साची नईया, संसार सागर वेख वखाईआ। सर्ब जीआं दा एका सईया, एका काहन नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन ल्ए तराईआ। चार वरन हरि का रंग, घट घट आसण लाया। घर घर विछाई सेज पलँघ, पुरख अबिनाशी वेस वटाया। मनमुख जीव भागां मंद, घर घर विच
लभ्भण कोए ना धाया। आपणे ख़ज़ानिउँ आपे होया नंग, चारों कुण्ट नैणां नीर वहाया। जो जन सतिगुर सरनाई जाए लग, किरपा करे बेपरवाहया। घर दीपक जोती जाए जग, अज्ञान अन्धेर चुकाया। हँस बणाए कग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाया। दरस दिखाए उप्पर शाह रग, नौ दुआरे पन्ध मुकाया। सुरत सुआणी डूँग्घी भँवरी कढ्ढ, शब्द हाणी मेल मिलाया। आत्म सेज लडाए लड्ड, अनहद साचा ताल सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन दुआरे आपणे सद, घर मन्दिर इक्क वखाया। घर मन्दिर मूर्त अकाल, नूर नूर दरसाईआ। घर मन्दिर दीन दयाल, अठ्ठे पहर होए सहाईआ। घर मन्दिर मिले प्रितपाल, दिवस रैण सेव रिहा कमाईआ। घर मन्दिर मिले सच्चा धन माल, नाम धन झोली पाईआ। घर मन्दिर तुट्टे जगत जंजाल, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। घर मन्दिर वज्जे साचा ताल, ताल तलवाड़ा ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरनां एका दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। चार वरनां दर दरवाज़ा, दर दरवेश आप खुल्हाइंदा। सो पुरख निरँजण ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे आप उठाइंदा। हरि पुरख निरँजण रक्खे लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एकँकारा फिरे भाजा, लोकमात वेख वखाइंदा। आदि निरँजण बण बण राजा, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। अबिनाशी करता मारे वाजां, नाद अनादी आप उपाइंदा। श्री भगवान साजण साजा, साची बणत बणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ रचया काजा, आपणा काज आप रचाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करे कल माझा, मंझ आपणी धार चलाइंदा। शब्द अगम्मी अश्व ताजा, शाह सुल्ताना आप दौड़ाइंदा। भूपत भूप बण नवाबा, नौबत आपणे नाम वजाइंदा। शब्दी शब्द बोध अगाधा, बोध अगाधी आप सुणाइंदा। गुरमुख गुर गुर आपे लाधा, गुर सतिगुर संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप मिलाइंदा। गुरमुख मेल मिलाया, हरि सज्जण मीत मुरार। जन्म जन्म दा मूल चुकाया, पूर्ब लहिणा कर्ज़ उतार। अग्गे आपणा मार्ग आप वखाया, निरगुण सरगुण साची धार। सो पुरख निरँजण वेख वखाया, हँ ब्रह्म कर प्यार। सोहँ मन्त्र नाम दृढ़ाया, आप आपणी किरपा धार। लक्ख चुरासी गेड़ चुकाया, मर जम्मे ना विच संसार। जम की फाँसी आप तुड़ाया, राए धर्म दर दुरकार। निज घर वासी मेल मिलाया, घर मन्दिर मंगलाचार। साची घाटी आप चढ़ाया, फड़ बाहों करया पार। पूजा पाठ ना कोए वखाया, दरस देवे एका वार। जिस जन हरि हरि दरसन पाया, तीर्थ तट ना जाए किनार। जन्म जन्म दी हिरस मिटाया, आसा तृष्ना भुक्ख निवार। अर्श फर्श कुर्श एका रंग रंगाया, रंग वेखे रंगणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचा पार उतार। गुरमुख उतरे आपणे घाट, गुर सतिगुर पार कराईआ। लहिणा देणा चुक्के सीआं
साढे तिन्न तिन्न हाथ, रविदास चमारा दए ग्वाहीआ। कसीरा चुक्कया तुट्टा नात, नाता बिधाता फेर जुड़ाईआ। जिस जणाए आपणी गाथ, दूसर दर पढ़न कदे ना जाईआ। गुरसिख तेरी इक्को जमात, एका अलिफ़ तेरी लिखाईआ। तेरी महिमा गाए कायनात, चौदां विद्या तेरी सेव कमाईआ। चौदां लोक तेरा मंगण आबे हयात, चौदां तबक तेरी सरनाईआ। तेरा रूप पारजात, तेरी पंखड़ी हथ्थ किसे ना आईआ। तेरी वासना मंगे विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ मारन झात, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। कवण दुआरे बैठा हरि जू कमलापात, गुरसिख आपणे चरन बहाईआ। ना कोई ज़ात ना कोई पात, दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। सर्ब जीआं देवे एको दात, दाता दानी आप वरताईआ। कलिजुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। मंगे मंग धरत मात, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। मेरा भरना डूँग्घा खात, ख़ाली हथ्थ रही वखाईआ। मेरे विच रहिण ना देणी मन मति नार कमज़ात, कुलक्खणी डूमणी दर ना फेरा पाईआ। मैं तेरे गुरसिखां दी मंगां इक्को जमात, जेहड़े तेरा सोहँ अक्खर करन पढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गायण गाथ, करोड़ तेतीसा जस गाईआ। तेई अवतार देण साथ, नानक गोबिन्द दए ग्वाहीआ। ईसा मूसा भुल्ला ज़ात, ज़ात रब्ब दी नज़र किसे ना आईआ। मुहम्मद मंगे एका वार निउँ निउँ करे निमस्कार मेरे नबी मार झात, तेरी रहिमत रहिमान मेरी होए जुदाईआ। अल्ला राणी अग्गे रक्खे आपणा खात, तूं साहिब पुरख समराथ, मेरा अन्त ना तोड़ीं साथ, मैं तेरी दासी बण बण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी इक्को ओट तकाईआ।
हरि समझाए तेई अवतार, एका हुक्म सुणाइंदा। हरि जणाए गुरु गुर निरँकार, साचे सन्तां आप जगाइंदा। भगतां दए हुलार, भगती इक्क दृढ़ाइंदा। हरि गुरमुखां वखाए दुआर, इक्क दुआर खुल्हाइंदा। गुरसिखां करे प्यार, एका गुण जणाइंदा। हरि ईसा मूसा करे ख़बरदार, हुक्मी हुक्म फ़रमाइंदा। हरि मुहम्मद करया बेदार, आलस निन्दरा सर्ब गवाइंदा। हरि अल्ला राणी दए हुलार करे बेदार, ग़फ्लत सभ दी आप मिटाइंदा। सभ नूं सद्दा दिता एका वार, भुल कोए ना जाइंदा। करया खेल बेऐब परवरदिगार, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। एका नाम बोल जैकार, सच संदेसा आप सुणाइंदा। वक्त वखाया सतारां हाढ़, सभ नूं आपणे दर बुलाइंदा। सभ दा लेखा वेखे वारो वार, चौथे जुग आपणा कर्म कमाइंदा। नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, साडी सुणे ना हरि पुकार, रो रो सर्ब सुणाइंदा। नानक अग्गे करन पुकार, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। गोबिन्द उठे जोद्धा सूरबीर बलकार, मुहम्मद तेरा दुखड़ा दए निवार, दरदी तेरा दर्द वंडाइंदा। बणे विचोला विच संसार,
उम्मती उम्मत मेल मिलाइंदा । चार जुग दे दिन चार चार, हरि सभ दी झोली पाइंदा। अन्तिम आउणा सभ ने गुरसिखां दे चल दुआर, गुरसिख तेरा दुआरा ब्रह्मण्ड खण्ड दा सच मनारा, जिथे वसे आप निरँकारा, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त बंता सिँघ कीआ प्यारा, बेअन्त आपणे विच मिलाइंदा।
२५ सावण २०१८ बिक्रमी करतार कौर दे गृह पंज गराईं
तारनहार पुरख समरथ, साहिब सतिगुर दीन दयाला। जुगत जग देवे साची वथ, मन्त्र आपणा नाउँ सुखाला। साचा मार्ग आपे दस्स, गृह मन्दिर वखाई सच्ची धर्मसाला। निरगुण जोत कर प्रकाश, करे खेल अकाल अकाला। जन भगतां दासी दास, लेखा जाणे शाह कंगाला। निज आत्म रक्खे वास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे नाम सच्चा धन माला। नाम धन हरि वरतारा, हरिजन आप वरताईआ। जुगा जुगन्तर सच भण्डारा, सति सतिवादी आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण सरगुण देवे वारो वारा, सरगुण निरगुण झोली आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। नीले रक्खया पहला पौड़, सरसे चरन टिकाईआ। सुरस्ती सुत्ती हुलारे पौण, पवण पाणी सार ना राईआ। मीन उठी आया कौण, आपणी लै अंगड़ाईआ। उच्ची करी आपणी धौण, तक्कया साचा माहीआ । अंदरे अंदर गाए गौण, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट लेखा रिहा चुकाईआ। मीन पाया दरस दीदार, नेत्र नैण बिगसाईआ। जल जल रूप करे पुकार, नैणां नीर वहाईआ। धन्न भाग मेरे आया दुआर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। मैं निमाणी देणा तार, तूं मेरा गीर माहीआ। तेरा जाल मेरा प्यार, तेरा प्रेम सच्ची फाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। मीन पाया दरस गोबिन्द, चिंता चिखा सर्ब मिटाईआ। घर मिल्या गुणी गहिन्द, गहर गवर वड्याईआ। भाग लगाया साचे सागर सिन्ध, बूंद बूंद टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच रखाईआ। पाया दरस नेत्र नैण, घर वज्जी वधाईआ। रसना बोल ना सके कहिण, अन्तर अन्तर रही ध्याईआ। मैं आई तेरे कोलों लैण, आपणा लहिणा रही समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप छुपाईआ। साचा लहिणा सच जणाए, निउँ निउँ सीस झुकाया । जल जल रूप समाए, किनारा कोई नज़र ना आया। कोटन कोटि जन्म वटाए, जन्म अजन्म गेड़ फिराया। बिन तेरे दरस सांत ना आए, सति सति ना कोए वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ मांगों सच सरनाया। सच सरनाई मंगे दान, दोए दोए जोड़ निमस्कार। सतिगुर पूरे हो मेहरवान कर किरपा एका वार। मैं भुल्ली बाल अञ्याण, गुण अवगुण ना कोए विचार। आपणा देणा इक्क फ़रमान, मैं आवां दर तेरे दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे श्री भगवान। गुर गोबिन्द कर ध्यान, दृष्ट दृष्ट वखाईआ। तेरा रक्खां अन्तिम माण, तेरा माण तेरी वड्याईआ। एका अक्खर देवां दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। मछ कछ सर्ब पछताण, हरि का रूप दिस किसे ना आईआ। अठ्ठे पहर रहे ग़लतान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी दुरगंध आप बणाए, साची सौगंध, निम चन्दन वास महिकाईआ। सुण मीन हरि सुणाए, गोबिन्द मीत मुरारा। तेरा लहिणा दए चुकाए, करे सच इकरारा। नौ नौ जन्म गेड़ा गेड़ वखाए, समाए जल जल धारा। आपणा मुखड़ा जाए छुपाए, करे खेल अगम्म अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दस्से सच विहारा। सच विहार जणाइंदा, गोबिन्द सूरबीर। सच दरबार लोकमात ना हुण लगाइंदा, आया अन्त अख़ीर। घर बार आप तजाइंदा, होया हाल फ़कीर। चारों कुण्ट उठ उठ धाइंदा, करे खेल बेनज़ीर। आपे सत्थर यार हंढाइंदा, आपे वेखे सच तस्वीर। आपणी तदबीर आपणी तकबीर आपणे मालक हथ्थ रखाइंदा, आपणा तोड़न आया ज़ंजीर। समरथ तेरी धार बंधाइंदा, आसा पूरी करे मीन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचा हरि, भुल ना जाए लोक तीन। मीन मीआं रक्ख आस, सच पैग़म्बर दए जणाईआ। जगत अडम्बर खेल तमाश, लक्ख चुरासी गेड़ भवाईआ। आवे जावे पुरख अबिनाश, जुग जुग वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा लहिणा आप मुकाउणा, गुर गोबिन्द हरि सुणाए। कलिजुग अन्तिम वेस वटाउणा, निरगुण सरगुण खेल खिलाए। जगत विछोड़ा पन्ध मुकाउणा, जूनी जून ना कोए भवाए। आप आपणे रंग रंगाउणा, रंग मजीठी इक्क चढ़ाए। साचा नाम मृदंग वजाउणा, नादी नाद सुणाए। आत्म सेज पलँघ सुहाउणा, साची सेजा सोभा पाए। आपणा दरस आप वखाउणा, स्वच्छ सरूपी रूप धराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, माणस मानुख रूप वटाए। जीव मीन करे पुकार, नेत्र नैण नीर वहाईआ। जो सुणया सो मन्नया कहिण, अभुल तेरा कीता भुल ना जाईआ। मैं सद वसां जल जल धार वहण, बिन जल मेरा जीवण लोकमात ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरन सरन मिले सरनाईआ। सतिगुर पूरा हो दयाल, आपणा हुक्म सुणाइंदा। वेले अन्त सुरत ल्ए संभाल, माणस माणस लेखे लाइंदा। करे कराए सदा प्रितपाल, प्रितपालक
वेख वखाइंदा। तेरा तोड़ जगत जंजाल, बन्दी बन्द ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा जल तेरे रंग समाइंदा। तेरा जल वरसे धार, हरि धारन धार चलाईआ। तेरा लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। अमृत बरखे आपणी वार, आप आपणी छहबर लाईआ। तेरी काया करे ठंडी ठार, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा तेरा संग निभाईआ । तेरा नीर तेरा रस, तेरे मुख चुआइंदा। तेरे दुआरे आए नस्स, हरि तेरी सेव कमाइंदा। मेल मिलावा हस्स हस्स, हरि के पौड़े आप चढ़ाइंदा। अमृत आत्म देवे बरस, चिंता सोग सर्ब मिटाइंदा। माणस जन्म करे तरस, कर तरस पार कराइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख, हरख सोग ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लहिणा झोली पाइंदा। पूर्ब लहिणा आप चुकाउणा, सच सच दृढ़ाईआ। अन्तिम लेखा पन्ध मुकाउणा, लक्ख चुरासी ना कोए भवाईआ। अमृत धार इक्क वहाउणा, छहिबर धार लगाईआ। सरसा रंग फेर चढ़ाउणा, चरन कँवल बख्शे सच सरनाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका घर नज़री आउणा, वाह वा वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाया, गति मित आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणा लहिणा आप चुकाया, कर किरपा मेल मिलाइंदा। जगत विछोड़ा पन्ध मुकाया, आप आपणा दरस दिखाइंदा। सरसा रूप लोकमात बणाया, करोड़ छिआनवे सेवा लाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा बन्धन आपे पाया, लोकमात ना कोए तुड़ाइंदा।