२५ सावण २०१८ बिक्रमी महिन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड दइया
गुरसिख मीन जगत बिल्लाए, दिवस रैण राह तकाईआ। कवण वेला हरि अमृत मेघ बरसाए, सांतक सति सति वरताईआ। कवण वेला विछोड़ा पन्ध मिलाए, आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि होए सहाईआ। गुरसिख नीर मछली पाणी, पवण पाणी खेल खिलाइंदा। लेखा जाणे दो जहानी, दो जहानां वेख वखाइंदा। घट घट सुणाए आपणी अकथ कहाणी, कथा कथ आप जणाइंदा। नाम निधाना अगम्मी बाणी, बाण निराला आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखाइंदा । गुरमुख सच्चा आत्म आस, एका एक रखाइंदा। प्रभ मिल बुझे प्यास, तृष्ना तृप्त कराइंदा। लहिणा देणा चुक्के पृथ्मी आकाश, अवण गवण फंद कटाइंदा। सर्ब सुख दाता दीना बन्धन वसे पास, बंधप आपणे रंग रंगाइंदा। लक्ख चुरासी करे बन्द ख़लास, जम की फाँसी आप तुड़ाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जल मीन आप धराइंदा। जल मीन हरि जू डेरा, हरि हरि वेख वखाईआ। नव नौ चार अगम्म घेरा, शब्दी डोर बंधाईआ। लक्ख चुरासी आप भुलाए कर कर हेरा फेरा, पर्दा मात ना कोए उठाईआ। गुरमुख विरले चाउ घनेरा, जिस जन आपणी दया कमाईआ। काया नगर वसे खेड़ा, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। मिले मेल प्रभ नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अमृत रस चुआईआ। अमृत रस आत्म धार, निझर झिरना आप झिराइंदा। गुरसिख गुर गुर कर प्यार, गुर गोबिन्द मेल मिलाइंदा। गोबिन्द मीता एकँकार, अकल कल खेल खिलाइंदा। अलख अगम्म अगोचर हो त्यार, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। दो जहानां पावे सार, ब्रह्मण्डां खण्डां फोल फुलाइंदा। हरिजन हरि हरि ल्ए उभार, पतित पावन दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरिजन मेला हरि अमृत नीर, निरवैर आप मिलाईआ। बिरहों कढ्ढे हउमें पीड़, ममता मोह चुकाईआ। दूई द्वैती देवे चीर, एका तीर नाम चलाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, कीट कीटां आप समाईआ। देवे नाम शब्द अनडीठ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। काया करे ठंडी सीत, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। इक्क सुणाए सुहागी गीत, सो पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला हरि हरि कर, गुर सतिगुर आप कराईआ। जन्म जन्म दा चुक्के डर, भय भउ ना कोए वखाईआ। दरस दिखाए एका वर, एकँकारा शहिनशाह सच्चा पातशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण आप तराईआ। हरि सज्जण साचा मीतड़ा, गुर सतिगुर आप उपाइंदा। काया चोली चाढ़े रंग मजीठड़ा, उतर कदे ना जाइंदा। करे कराए पतित पुनीतड़ा, पतित पापी पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अमृत आप बरसाइंदा। अमृत बरसे ठंडा ठार, निझर झिरना आप झिराईआ। किरपा करे किरपन कर प्यार, कृपानिध सहिज सुखदाईआ। सागर वरोले एका वार, नाम मधाणा हथ्थ उठाईआ। तोला तोले सर्ब संसार, लक्ख चुरासी तोल तुलाईआ। बोला बोले एकँकार, एका ढोला आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए मिलाईआ। साचा बोल शब्द जैकारा, जै जैकार आप कराइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। जिस जन बख्शे चरन प्यारा, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाइंदा। माणस जन्म पार उतारा, जून अजून ना कोए भवाइंदा। इक्क वखाए दर ठांडा दरबारा, दर घर साचा आप उपाइंदा। लेखा जाणे परवरदिगारा, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाइंदा। साचा मन्दिर गुरदुआरा, हरि ठाकर आप जणाइंदा। दीवा बाती कर उज्यारा, निरगुण नूर जोत डगमगाइंदा।
अमृत सरोवर ठंडा ठारा, पुरख अबिनाशी आप उपाइंदा। जन भगतां देवे कर प्यारा, गुरमुख विरले मुख चुआइंदा। लक्ख चुरासी सुत्ती पैर पसारा, कूड़ी निन्दरा ना कोए लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। हरिजन जगाए किरपा कर, सो पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। साहिब सुल्तान देवे वर, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। हरिजन तेरा घाड़न घड़, तेरी रचना आप रचाईआ। गृह मन्दिर तेरे बैठा वड़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सुरती सुरत ल्ए फड़, शब्दी शब्द डोर उठाईआ। आप बन्न्हाए आपणे लड़, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, निवण सु अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे रंग रंगाईआ। गुरमुख रंग रंग चलूल, चार वरन आप रंगाईआ। हरि साहिब साहिब कन्तूहल, सतिगुर सच्चा शहिनशाहीआ। जुगा जुगन्तर चुकाए मूल, लहिणा कोए रहिण ना पाईआ। आदि जुगादि ना जाए भूल, अभुल वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। हरिजन थाउँ थाँईं खोज्जया, आप आपणी किरपा धार। आपणी सोचन आपे सोचिआ, सोचे सोच ना करे कोए विचार। आपणी आसा आपणी इच्छया आपे लोचिआ, आपे पूरन पूर करे करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उधार। हरिजन उधारे दीन दयाला, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एका मार्ग दए सुखाला, सुख सागर रूप समाईआ। आत्म परमात्म पाए साची माला, मन का मणका आप भवाईआ। लक्ख चुरासी तोड़ जंजाला, जाग्रत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मीन एका नीर दए वखाईआ। एका नीर हरि का नाउँ, हरि हरिजन आप जणाइंदा। आदि जुगादी पिता माउँ, गुरमुख बाले गोद सुहाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, दरगाहि साची धाम बहाइंदा। पकड़ उठाए फड़ फड़ बांहों, दिवस रैण सेव कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम करे सच न्याउँ, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। हँस बणाए फड़ फड़ काउँ, काग रूप हँस वटाइंदा। सदा सुहेला सिर देवे ठंडी छाउँ, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। भाग लगाए नगर खेड़ा ग्राउँ, पंज तत्त चोला आप हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नीर आप चुआइंदा। साचा नीर तत्त वरोल, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। प्रेम प्याला आपे घोल, गुरमती गुरमुख आप प्याईआ। आदि जुगादी रहे अडोल, अडुल वड वड्याईआ। भगतन मीता वसे कोल, सगला संग निभाईआ। बन्द किवाड़ा ताकी खोल्ह, घर घर विच करे रुशनाईआ। अनहद मृदंग वजाए ढोल, नादी नाद आप सुणाईआ । हौली हौली आपे बोल, आपणा राग आप अल्हाईआ। उलटा करे नाभ कँवल, अमृत झिरना दए झिराईआ। सति सतिवादी देवे साची पाहुल, नाम खण्डा विच फिराईआ। देवे
वड्याई उप्पर धौल, धरनी धरत धवल सीस झुकाईआ। हर घट अंदर जाए मौल, मौला आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख एका नीर प्याईआ। एका नीर हरिजन पीआ, गुर सतिगुर आप प्यांअदा। लहिणा देणा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ सीआं, जन्म मरन फंद कटाइंदा। आत्म बीजे साचा बीआ, अमृत फल लगाइंदा। प्रभ मिलण दा साचा हीआ, वेला वक्त इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे नीर सीर आप प्यांअदा। नीर सीर सच प्याला, पुरख अबिनाशी आप उठाईआ। गुरमुखां देवे गुर गोपाला, गोबिन्द साची सेव कमाईआ। हरिजन वेखे साचे लाला, बाल अञ्याणे आप उठाईआ। निरगुण सरगुण बण दलाला, जगत विचोला सच्चा शहिनशाहीआ। अठ्ठे पहर रहे रखवाला, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाता तोड़ काल महाकाला, त्रैगुण आपणा बन्धन पाईआ। गुरमुख वखाए सच्ची धर्मसाला, घर घर विच करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मीन नीर नीर मीन एका रंग वखाईआ। आपे मछली आपे नीर, हरि साचा खेल खिलाईआ। आपे कट्टे हउमें ज़ंजीर, लक्ख चुरासी आप भवाईआ। आपे चोटी चाढ़े अख़ीर, आपे चरनां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला मेल मिलाईआ। नीर मीन साचा मेला, सुरती शब्द मिलाया। एका घर वसे गुरु गुर चेला, गुर चेला वेख वखाया। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, दर घर साचे सोभा पाया। वसणहारा इक्क इकेला, निरगुण सरगुण रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे दर बहाया। साचा दर नीर मीन, साहिब सुल्तान इक्क जणाईआ। लेखा चुक्के लोक तीन, त्रैगुण माया पोह ना सके राईआ। काया चोली चाढ़े रंग एका भीन्न, रुत्त बसन्ती आप वड्याईआ। ठांडा करे हरि जू सीन, सांतक सति सति वरताईआ। रसना जेहवा जो जन रहे चीन, चेतन्न आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला एका दर मछली नीर रूप समाईआ। मीन नीर हरि का रंग, निरगुण निरगुण खेल खिलाया। सरगुण सेज सच पलँघ, सति सतिवादी आप हंढाया। निरवैर वजाए इक्क मृदंग, नाम मृदंगा हथ्थ उठाया। डूँग्घे सागर आपे लँघ, आपणा पन्ध आप मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जल मीन वखाए एका थाया। जल मीन एका थाँ, हरि चरन दुआर वडी वड्याईआ। पतिपरमेश्वर पिता मां, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। जिस जन जपाए आपणा नाँ, तिस मेला ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा फंद कटाईआ। जगत विछोड़ा कट्टे फंद, गुर सतिगुर दया कमाइंदा। गुरमुख चढ़ाए साचा चन्द, आफ़ताब मुख शरमाइंदा। दिवस रैण परमानंद, निजानंद खेल खिलाइंदा। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दीख़ाना
आप तुड़ाइंदा। जो जन गाए सुहागी छन्द, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। जन्म जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लेखे लाए बत्ती दन्द, रसना जेहवा मूल चुकाइंदा। पंच विकारा करे खण्ड खण्ड, खण्डा नाम इक्क खड़काइंदा। लेखा मुक्के नार दुहागण जगत रंड, साचा कन्त इक्क मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जल मीन मिले वर, एका नीर सीर प्यांअदा। जल मीन एका धीर, इक्क इक्क नाल मिलाईआ। एका बस्त्र एका चीर, एका तन सजाईआ। एका घर वखाए अन्त अख़ीर, दूजे दर ना मंगण जाईआ। एका मिले वड पीरन पीर, पीर पैग़म्बर जिस रक्खे आपणी सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख गुरमख गुर गुर आपणा बन्धन पाईआ।
भगत वछल श्री भगवान, जुग जुग वेस कराइंदा। अछल अछल दो जहान, भेव अभेद छुपाइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रधान, शब्द अनादी डंक वजाइंदा। हरिजन साचे कर परवान, आत्म बोध ज्ञान दृढ़ाइंदा। नाद अनादी धुर फ़रमान, ब्रह्मादी शब्द सुणाइंदा। सचखण्ड दुआर वखाए इक्क मकान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। दाता दानी गुण निधान, गुणवन्ता खेल खिलाइंदा। गुरमुखां उप्पर होए मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप चढ़ाइंदा। भगत वछल श्री भगवन्त, आदि जुगादि समाया। हरिजन वेखे साचे सन्त, लक्ख चुरासी फोल फोलाया। एका नाम दवाए मणीआ मंत, निष्अक्खर आप पढ़ाया। नाता जोड़े नारी कन्त, नर नरायण सेज सुहाया। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाया। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, माया ममता मोह चुकाया। नाता तोड़े भुक्ख नंगत, नाम निधाना झोली पाया। हरिजन मेला जिउँ नानक अंगद, अंगीकार आप कराया। मेल मिलावा साची संगत, सतिगुर सच्चा मेल मिलाया। लक्ख चुरासी भुल्ली जंत, जीव जंत हरि का भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाया। भगत वछल एकँकारा, अकल कला अख्वाईआ। जुग जुग लोकमात लै अवतारा, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। चारे खाणी चारे बाणी पावे सारा, वरन बरन ना कोए लड़ाईआ। सति सतिवादी बोल जैकारा, जीवां जंतां दए समझाईआ। निरगुण जोती बाती कर उज्यारा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। शब्द नाद सुणाए सच्ची धुन्कारा, घट अनहद नाद वजाईआ। अमृत आत्म देवे ठंडा ठारा, निझर झिरना आप झिराईआ। काया मन्दिर अंदर वखाए गुरदुआरा, घर घर विच ल्ए प्रगटाईआ। बजर कपाटी खोल्ह ताला, आत्म ताकी आप उठाईआ। दरस दिखाए अगम्म अपारा, निरगुण निरवैर
सच्चा शहिनशाहीआ। मूर्त अकाल हो उज्यारा, अजूनी रहत डगमगाईआ। आत्म ब्रह्म करे प्यारा, पारब्रह्म होए सहाईआ। ईश जीव इक्क दुआरा, जगत जगदीस मेल मिलाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, हरि का भेव ना कोए पाईआ। गुरमुख विरला उतरे पारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया खेल न्यारा, रूप अनूप वटाईआ। कलिजुग अन्तिम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। भगत वछल श्री भगवाना, एका रंग समाया। सति झुलाए इक्क निशाना, सति सतिवादी हथ्थ उठाया। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां देवे इक्क ज्ञाना, ब्रह्म ज्ञानी आपणा खेल खिलाया। शब्द अगम्मी मारे तीर निशाना, लक्ख चुरासी पार कराया। भगत भगवन्त इक्क पहचाना, आप आपणी बूझ बुझाया। सन्तन वखाए सच मकाना, घट मन्दिर खोल्ह वखाया। गुरमुखां देवे नाम निधाना, निज आत्म आप टिकाया। गुरसिख बणाए चतुर सुजाना, मूर्ख मूढ़े आपणे धन्दे लाया। सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, धीरज जत आप धराया। पंच विकारा मेटे बेईमाना, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाया। एका देवे धुर फ़रमाना, शब्द अगम्मी आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। भगत वछल आदि निरँजण, आदि जुगादि समाइंदा। दीनां नाथ दर्द दुःख भय भंजन, भव सागर पार कराइंदा। जन भगतां नेत्र पाए नाम अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। दो जहानां साचा सज्जण, लोकमात वेख वखाइंदा। चरन धूढ़ कराए साचा मजण, दुरमति मैल धवाइंदा। जुगा जुगन्तर परदे कज्जण, हरि साची सेव कमाइंदा। गुरमुखां रक्खे आपे लज्जण, लाजवन्त आप हो आइंदा। जो घड़े सो अन्तिम भज्जण, भन्नणहारा खेल खिलाइंदा। कूड़ नगारे चारों कुण्ट वज्जण, कलिजुग डौरू हथ्थ उठाइंदा। ना कोई मीत ना कोई सज्जण, सगला संग ना कोए निभाइंदा। मदि प्याले पी पी रज्जण, अमृत रस रसना चक्ख ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। भगत वछल पारब्रह्म, बेअन्त वडी वड्याईआ। जुग जुग जाणे आपणा कर्म, निहकर्मी कर्म कमाईआ। ना कोई गोत ना कोई वरन, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि ना रक्खे किसे दी सरन, सरनगत आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका भगत दए वड्याईआ। भगत वछल श्री भगवाना, भगवन आपणी खेल खिलाइंदा। जन भगतां देवे ब्रह्म ज्ञाना, आत्म दरसी दृष्ट वखाइंदा। एका राग एका गाणा, धुन आत्मक आप उपजाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकाना, घर घर विच आप वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। भगत वछल हरि सतिगुर मीता, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। जुगा जुगन्तर ठांडा सीता, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ।
एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। जगत जुग चलाए आपणी रीता, आपणी करनी आप कमाईआ। पतित पापी करे पुनीता, पतित पापी ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल आप अख्वाईआ। भगत वछल एका एक, एका रंग समाइंदा। जन भगतां रखाए एका टेक, दूसर ओट ना कोए जणाइंदा। कंचन काया करे बुध बिबेक, मन ममता मोह चुकाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी अग्ग ना कोए जलाइंदा। हरिजन हरि जू आपे वेख, आप आपणा मेल मिलाइंदा। आपे मेटणहारा रेख, लिख्या लेख आप प्रगटाइंदा। जुग जुग करे अवल्लड़ा वेस, वेस अनेका आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन एका दर वखाइंदा। एका दर गोबिन्द घाट, हरि भगतन आप जणाईआ। जुग चौकड़ी मुक्के वाट, थिर कोए ना रहिण ना पाईआ। कलिजुग खेले खेल नटूआ नाट, स्वांगी आपणा सांग वरताईआ। कोई ना सोए आत्म खाट, सुंञी दिसे सर्ब लोकाईआ। चौदां लोक मिले नाम ना किसे हाट, वणज वणजारा ना कोए अख्वाईआ। जूठा झूठा रस रहे चाट, सच सुच्च ना कोए वरताईआ। हउमे हंगता अन्धेरी रात, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रिहा नाच नचाईआ। चार वरन लड़ाई ज़ात पात, आत्म ब्रह्म ना कोए दरसाईआ। सर्ब जीआं दा कमलापात, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम गुरमुखां पुछे आपे वात, निरगुण जोती जाता भेख वटाईआ। छाछ विरोले आपे मक्खण माख, नाम मधाना एका पाईआ। भगत भगवन्त ल्ए राख, अग्नी तत्त पोह ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल होए सहाईआ। भगत वछल हरि गोबिन्द, गोबिन्द खेल खिलाइंदा। गुरमुखां मेटे सगली चिन्द, चिंता चिखा रोग गवाइंदा। नाम निधाना देवे गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर आप वरताइंदा। अमृत आत्म देवे सागर सिन्ध, प्याला जाम प्यांअदा। तख्तों लाहे सुरपति राजा इन्द, विष्न ब्रह्मा शिव पन्ध मुकाइंदा। हरिजन चढ़ाए साचा चन्द, दो जहानां आप चमकाइंदा । एका देवे परमानंद, अनन्द अनन्द आप समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल एका हरि, भगत भगवन्त वेख वखाइंदा। भगत भगवन्त गुरमुख धार, गुर गुर रूप समाईआ। गुरसिख साचे कर त्यार, लोकमात दए वड्याईआ। भाण्डे काचे वस्त हरि थार, वस्त अमोलक एका पाईआ। किरपा करे आप निरँकार, निरगुण आपणी दया कमाईआ। साकत निन्दक दुष्ट दुराचार करे ख्वार, चारों कुण्ट होए हल्काईआ। नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। गुरमुख विरला हरि का नाउँ रिहा उच्चार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। डुबदे सागर लाए पार, साची नईया नाम चढ़ाईआ। लक्ख चुरासी वहे वहिन्दी धार, कलिजुग बेड़ा रिहा डुबाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना उतरे पार, मँझधार पई दुहाईआ। भगत
भगवन्त भगतन ल्ए तार, तारनहार इक्क अख्वाईआ। जुग जुग आए विच संसार, वेस अनेक वटाईआ। कलिजुग अन्तिम हो त्यार, जोती जामा वेस वखाईआ। निहकलंका नाउँ निरँकार, शब्द डंका इक्क वजाईआ। शाह सुल्ताना करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा गया खुल्ह, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाया। देवे वस्त नाम अनमुल्ल, तोला तोल ना कोए तुलाया। चरन प्रीती जो जाए घुल्ल, हरि घोली घोल घुमाया। गुरमुख फुलवाड़ी वेखे फुल, पत डाल्ही आप महिकाया। लोकमात ना जाए रुल, जिस अमृत जाम प्याया। भगवन्त भगत उपजाए आपणी कुल, कुलवन्ता खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण आपे फड़, काया मन्दिर अंदर चढ़, आपणा बन्धन आपे पाया।