२५ सावण २०१८ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह बटाला
जिस उप्पर साहिब जाए मन्न, तिस देवे नाम वड्याईआ। एका देवे नाम धन्न, अतोट अतुट रखाईआ। एका नाद सुणाए कन्न, धुन अनादी नाद सुणाईआ। इक्क चढ़ाए साचा चन्न, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। एका देवे बेड़ा बन्न्ह, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। गढ़्ह हँकारी देवे भन्न, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। भाग लगाए साचे तन, माटी ख़ाक करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी दया कमाईआ। दया कमाए दीन दयाला, आदि जुगादि खेल खिलाइंदा। करे खेल जगत निराला, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। तन पहनाए साची माला, मन मनका आप भुआइंदा। फल लगाए काया डाला, पत डाल्ही आप महिकाइंदा। त्रैगुण तोड़े जगत जंजाला, अग्नी तत्त बुझाइंदा। आपे मार्ग दस्से सुखाला, साचे मार्ग आपे लाइंदा। एका नाद वजाए ताला, ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। मन्ने हरि होए मेहरवान, देवे नाम वस्त वड्याईआ। सति सतिवादी वखाए सच निशान, दर घर साचे आप झुलाईआ। काया मन्दिर वखाए इक्क मकान, घर घर विच दए वड्याईआ। आत्म ब्रह्म करे प्रधान, रूप अनूप आप धराईआ। मन मनूआ मेटे पंच शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। आसा तृष्ना हउमे हंगता ना रक्खे कोए दुकान, जूठ झूठ दए गंवाईआ। भुक्खा नंगता करे परवान, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दर दए जणाईआ। जिस मन्नया भगवन्त, तिस नाता मोह तुड़ाया। मिले वड्याई विच्चों जंत, पुरख अबिनाशी होए सहाया। करे मिलावा नार कन्त, कन्त
कन्तूहल सेज हंढाया। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाया। मन मनता तोड़े हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाया। इक्क जपाए आपणा मंत, निष्अक्खर रूप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस आपणे अंग लगाया। हरि मन्ने वड्ड मेहरवाना, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। हरि पुरख निरँजण करे सद परवाना, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। एकँकारा देवे दाना, दाता दानी आप अख्वाईआ। आदि निरँजण नूर महाना, नूरो नूर डगमगाया। अबिनाशी करता खेल महाना, खेलणहारा आप हो जाईआ। श्री भगवान वखाए सच मकाना, सच महल्ला आप जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ गुण निधाना, गुण अवगुण ना कोए वखाईआ। जिस जन करे आप परवाना, आप आपणी गोद बहाईआ। शरीक्त करे कोई क्या विच जहाना, जिस मिल्या हरि गोसाँईंआ। आत्म मारे तीर निशाना, ब्रह्म बाण हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया माटी भाग लगाईआ। काया माटी काची वंग, गुर सतिगुर रंग चढ़ाइंदा। आत्म रक्खे सेज पलँघ, निरगुण सरगुण आप हंढाइंदा। शब्द अगम्मी वजाए मृदंग, नाद अनादी नाद सुणाइंदा। करे खेल सूरा सरबंग, घर घर विच जोत जगाइंदा। मानस जन्म ना होए भंग, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। नंगी होए ना कंड, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। मन ममता करे रंड, मन मति नार दुहागण दर दुरकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन मेले आपणे दर आपणी दया आप कमाइंदा। एका मन्ने पुरख निरँजण, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। नेत्र पाए नाम अञ्जण, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। घर घर विच दिसे साचा सज्जण, घर घर विच वज्जे वधाईआ। अमृत सरोवर कराए मज्जन, दुरमति मैल धुआईआ। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, मन वाशना दए खपाईआ। काया करे साची कंचन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणे रंग रंगाईआ। एका पिता पुरख अकाला, अकल कला वड्याईआ। घर विच घर वखाए सच्ची धर्मसाला, चार दीवार ना कोए बणाईआ। निरगुण जोत दीप उजाला, आदि अन्त रुशनाईआ। अनहद वज्जे साचा ताला, सुन्न समाध खुल्हाईआ। सुरती सुरत करे बेहाला, मूर्त अकाल वडी वड्याईआ। मन मनूआ अन्त होए बेहाला, ढह ढह आपणा सीस झुकाईआ। दहि दिशा ना मारे कोई छाला, चार कुण्ट ना उठ उठ धाईआ। जिस जन मिल्या गुर गोपाला, तिस आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत शिरक्त दए मिटाईआ। जगत शरीक्त नाता तोड़े, गुर सतिगुर वड वड्याईआ। मन विकारा पंचम होड़े, शब्द डण्डा हथ्थ रखाईआ। सुरती चाढ़े आपणे घोड़े, साचा घोड़ा इक्क दौड़ाईआ। मन्दिर अंदर लाए पौड़े, डूँग्घी कंदर वेख वखाईआ। पन्ध मुकाए लम्मा चौड़े, दूर नेड़ा ना कोए जणाईआ। रस वेखे मिट्ठे कौड़े, लक्ख चुरासी
फोल फोलाईआ। जिस जन प्रभ मिलण दी लग्गी औड़े, दे दरस तृप्त कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा देवे कट्ट, इक्क वखाए साचा हट्ट, निरगुण जोत नूर कर प्रगट, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जगत विछोड़ा मुक्के पन्ध, शरीक्त कोए नज़र ना आईआ। दूई द्वैती ढाए कंध, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। घर विच वखाए साचा चन्द, घर घर करे रुशनाईआ। मन पंछी पाए एका फंध, नाम डोरी हथ्थ उठाईआ। सर्ब कल आपे समरथ, सतिगुर पूरा बेपरवाहीआ। जगत वासना पाए नथ्थ, तृष्ना तृखा ना रहे राईआ। महिमा सुणाए अकथना अकथ, लिखण पढ़न विच ना आईआ। शब्द अगम्मी मार्ग दस्स, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। चौदां विद्या चरनां हेठां झस्स, लोकमात ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, सो जन दूसर दर ना लभ्भण जाईआ। जगत शरीक्त मिटे अन्धेरा, गुर सतिगुर दया कमाइंदा। एका रंग वखाए सन्झ सवेरा, सूरज चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। दरस दिखाए नेरन नेरा, नेत्र लोचण आप खुल्हाइंदा। नाता तुट्टे मेरा तेरा, तेरा मेरा एका घर बहाइंदा। आवण जावण चुक्के गेड़ा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। पंच पंचायन ना करे झेड़ा, पंचम शब्द नाद वजाइंदा। खुल्ल्हा करे आत्म वेहड़ा, आत्म ब्रह्म धराइंदा। ईश जीव करे निबेड़ा, जगदीस खेल खिलाइंदा। हरि का भेव जाणे केहड़ा, लक्ख चुरासी भरम भुआइंदा। आप उपाए दया कमाए आपे जो घड़या भन्न वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची खेल आप कराइंदा। करे खेल खेल करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। अगम्म अगम्मड़ा हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। करे खेल अपर अपारा, साचे तख्त सोभा पाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, हुक्म हाकम आप सुणाईआ। थिर घर साचा खोल्ह किवाड़ा, आपणा बन्धन पाईआ। आपे पुरख आपे नारा, जननी जन आप अख्वाईआ। एका सुत जणे दुलारा, शब्दी नाउँ धराईआ। एका वस्त दए भण्डारा, एका घर सच्चा घर बारा, थिर घर साचे दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा रूप आपणे विच टिकाईआ। आपणा रूप आपणे अंदर, हरि आपे आप टिकाइंदा। लेखा जाणे साचे मन्दिर, गृह मन्दिर आप सुहाइंदा। मन पंखी उठ उठ धाए ना बन्दर, जिस जन आपणा बन्धन पाइंदा। लेखा जाणे डूँग्घी कंदर, काया बंक फोल फुलाइंदा। तोड़नहारा आपणा जंदर, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका घर वसाइंदा। उहनां नाल शरीक्त करे कौण, जिस हरि हरि मार्ग लाया। सेवा करे उणंजा पौण, सीस चँवर इक्क झुलाया। ब्रह्मा विष्न शिव सारे गौण, जिन्हां हरि हरि दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
हरि, आपणा पर्दा दए उठाया। पर्दा उठाए देवे चुक्क, आपणी दया कमाईआ। दरस दिखाए जो बैठा लुक, आपणी बूझ बुझाईआ। गुरमुख करे उज्जल मुख, लोकमात वड्याईआ। सुफ़ल करे मात कुक्ख, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। मन मनूआ जड़्ह देवे पुट्ट, मूंह दे भार सुटाईआ। जगत वासना कढ्ढे कुट्ट, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, तृष्ना तृप्त कराईआ। निर्मल जगाए साची जोत, नूर नूर रुशनाईआ। घर घर विच वसाए साचा कोट, किला कोट आप बणाईआ। शब्द नगारे वज्जे चोट, ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जगत शरीक्त दए मिटाईआ। जगत शरीक्त लाशरीक, हरि साचा आप गुआइंदा। जिस जन मेटे अन्धेरा तारीक, चन्द चांदना आप वखाइंदा। बेऐब वसे सदा नज़ीक, ऐब सभ दे आप गुआइंदा। लेखा जाणे हक हकीकत हकीक, हरि हक आपणी धार बंधाइंदा। जो जन रक्खे इक्क उडीक, तिस आसा पूर कराइंदा। हरिजन लाए सच प्रीत, गुरमुख विरला पार लँघाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी शरीक्त आप गुआइंदा। जगत शरीक्त दए गुआ, जिस जन साची बूझ बुझाईआ। अमृत जाम दए प्या, निझर झिरना आप झिराईआ। सोई सुरती ल्ए जगा, शब्द नाद सुणाईआ। आपणा पल्लू ल्ए फड़ा, टेढी बंक होए सहाईआ। सुखमन तेरा पन्ध मुका, ईड़ा पिंगल चरनां हेठ रखाईआ। सच सरोवर दए नुहा, सर सरोवर इक्क वखाईआ। हँस रूप दए वटा, कागों काग हँस बणाईआ। कोटन दीपक जोत जगा, एका नूर दए रुशनाईआ। एका अनहद नाद सुणा, धुन आत्मक करे शनवाईआ। साचे मार्ग देवे पा, आपणा हुक्म वरताईआ। बन्द ताकी दए खुल्हा, साचा साकी बण बण माहीआ। मन आकी दिसे ना किसे थाँ, बैठा आपणा मुख भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस सिर हथ्थ रक्खे निरँकार, तिस शरीक्त मात गुआइंदा। एका वस्त दए आधार, दूजी वस्त सर्ब गुआइंदा। एका मस्त करे ख़ुमार, जगत मस्ती मेट मिटाइंदा। एका बस्त्र तन शृंगार, जगत शृंगार मुख भुआइंदा। एका रंग चाढ़े चाढ़णहार, जगत रंग ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लाए पार। हरिजन पार उतारया, कर किरपा गुण निधान। जन्म जन्म दा गेड़ निवारया, पूर्ब लेखा वेखे मार ध्यान। एका बख्शे चरन दुआरया, नाता तोड़े पंज शैतान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। खेल अपारा एका रंग, रंग रंगीला आप जणाईआ। जो जन मंगे आत्म मंग, आत्म दृष्टी एका दृष्ट दए वखाईआ। जो जन मंगे साचा संग, सगला संग निभाईआ। जो जन मंगे शब्द डोर चढ़े पतंग, सुरत शब्द नाल जुड़ाईआ। जो जन आत्म तीर्थ मंगे साची गंग, जमना सुरस्ती गंगा गोदावरी घर घर
विच दए वहाईआ। जो जन मंगे दरस सूरा सरबंग, स्वच्छ सरूपी देवे दरस दिखाईआ। जो जन मंगे आत्म परमानंद, अनन्द अनन्द दए समझाईआ। जो जन मंगे निरगुण जोत चढ़े चन्द, जोती जोत करे रुशनाईआ। जो जन मंगे पंच विकारा होए खण्ड खण्ड, साचा खण्डा नाम फड़ाईआ। जो जन मंगे नाता तुट्टे नार दुहागण रंड, घर घर विच कन्त मिलाईआ। जो जन मंगे टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढ गंढ्ढ नाल पुआईआ। जो जन मंगे एका देवे सुहागी छन्द, जिस सुण सुण मन बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा इक्क वखाईआ। जगत शरीक्त सतिगुर विछोड़ा, लक्ख चुरासी रही कुरलाईआ। घर घर अंदर प्रभ मिलण दी लग्गी औड़ा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। चढ़ चढ़ थक्के उच्चे टिल्ले जगत पौड़ा, हरि के पौड़े ना कोए चढ़ाईआ। गा गा थक्के वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी तेरा दोहरा, तेरी दोहरी धार नज़र ना कोए कराईआ। मार मार थक्के पंज चोरा, घर विच मुक्की ना किसे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत शरीक्त रिहा समझाईआ। जगत शरीक्त सतिगुर भुल्ला, माया ममता मोह जंजाला। कामी क्रोधी जूठा झूठा रुला, फल ना लग्गा काया डाला। सिम्मल रुक्ख फलया फुला, अन्त होए बेहाला। एथे ओथे कोए ना मुल्ला, ना कोई शाह ना कंगाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साचा हरि, हरिजन देवे राह सुखाला। हरि मन्ने वड मेहरवान, माया ममता मोह तजाईआ। एका देवे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाईआ। इक्क वखाए सच निशान, सच निशाना आप उठाईआ। इक्क वखाए मन्दिर मकान, जिस डिठिआं सभ दुःख मिट जाईआ। एका मारे तीर बाण, मन धायल दए कराईआ। मति मतवाली होए हैरान, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। बुद्धी पाए आपणी आण, आपणा कीता आपणे विच छुपाईआ। हरि सतिगुर सच्चा वड बलवान, सभ दा लेखा दए मुकाईआ। बिन सतिगुर पूरे सर्ब पछताण, मन का भरम ना कोए चुकाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव जहान, जिहवा काग वांग कुरलाईआ। आत्म अन्तर ना कोए ध्यान, अंमिउँ रस ना कोए चखाईआ। जगत शरीक्त वेख दुकान, चौदां तबक देण दुहाईआ। नाता तुट्टा ज़िमीं अस्मान, आफ्ताब मुख छुपाईआ। कलमा कलमी ना कोए ईमान, आलम उल्मा ना कोए पढ़ाईआ। मुकामे हक ना कोए मिहबान, नेत्र नैण ना दर्शन पाईआ। कलिजुग रचना पीवण खाण, पीर पैग़म्बर औलीए मुल्लां शेख़ मुसायक साचा नायक ना कोए मनाईआ। पंडत पांधे पढ़ पढ़ पुराण, चारे वरनां देण ज्ञान, चार वेद करन पढ़ान, निष्अक्खर करे ना कोए पढ़ाईआ। खाणी बाणी होई बलवान, चारों कुण्ट भुल्ले नादान, दिस ना आए किसे भगवान, जूठ झूठ वणज रहे कराईआ। सतिगुर पूरा होए मेहरवान घर घर विच मेले आण, नाता तोड़े पंज शैतान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, जगत विछोड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। करे शरीक्त मन बलवाना, दिवस रैण खेल न्यारे। जीव जंत भुलाए बण अञ्याणा, बुध बिबेक ना कोए कराए। ख़ाक रुलाए राजा राणा, शाह सुल्ताना मुख भुआए। साधां सन्तां देवे आपणा परवाना, कामी काम लोभ मोह हल्काए। चारों कुण्ट करे वैराना, दहि दिशा उठ उठ धाए। सद वसे साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मकाना, आपणा मुख ना किसे वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत शरीक दए जणाए। जगत शरीक मन बलवान, आपणी वाशना नाच नचाईआ। आपणा राग सुणाए कान, लक्ख चुरासी ल्ए उठाईआ। जगत तृष्ना मेरी दुकान, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। माया ममता पीण खाण, साचा रंग रंगाईआ। जाणा भुल गुण निधान, गुण निधान मेरे दर रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत शरीक्त रिहा कराईआ। मन शरीक्त जगत अखाड़ा, घट घट अंदर लाया। लाई अग्ग बहत्तर नाड़ा, तिन्न सौ सट्ठ हाडी नाल जलाया। मति मतवाली की करे विचारा, विचार विच कदे ना आया। बुध निमाणी आपणा बल हारा, बैठी सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन का खेल आप खिलाया। मन वजाए डौरू डंक, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। फड़ फड़ उठाए राउ रंक, सोया कोए रहिण ना पाईआ। भरम भुलाए भरमी जंत, भरम भुलेखा इक्क रखाईआ। मेरा गढ़्ह हउमे हंगत, हँ ब्रह्म रही शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत शरीक्त आप वधाईआ। जगत शरीक्त गई वध, कलिजुग खेल खिलाया। मन प्याई हँकारी मदि, एका नशा चढ़ाया। आपणीआं इन्द्रिआं आपणे दुआरे सद्द, आपणा भोग वखाया। आपणा भार आपे लद, आपे रिहा उठाया। आपणे मन्दिर आपे गज्ज, आपणा नाअरा लाया । आपणे तख्त आपे साज, शाह पातशाह आप अख्वाया। आप गवाई आपणी लज, लज अवर ना कोए धराया। अपणा नाच आपे रिहा नच्च, लक्ख चुरासी नाल मिलाया। करे खेल काया माटी भाण्डे कच्च, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पर्दा पाया। रजो तमो सतो हो ना सके वक्ख, एका बन्धन आप रखाया। आपे जाणे किशना सुखला पक्ख, आपणा खेल आप कराया। आपणे दुआरे हो प्रतक्ख, आपणा रूप धराया। जगत ज्ञान ना सके डक्क, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत शरीक्त करे मन, ना कोई रूप कोई चिन्ह, नेत्र दिस किसे ना आया। करे शरीक्त अंदर वड़, हरि साचा खेल खिलाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, रूप रंग ना कोए वखाईआ। जगत बलवान ना सके कोई फड़, वड बलवाना ख़ाक मिलाईआ। हथ्थ ना पाए कोई विद्या पढ़, कोटन कोटि विद्या पढ़ पढ़ बैठे वाद वधाईआ। अग्नी हवन ना जाए सड़, जोती अंस आप हो जाईआ। ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, पुरख अबिनाशी अचरज खेल खिलाईआ। ना पुरख
ना नारी नर, घर घर आपणी धार चलाईआ। बिन सतिगुर पूरे ना जाए मर, मरया जीवत ना फेर कराईआ। जीवत मरन ना चुक्के डर, निरभउ रूप ना कोए समाईआ। जिस घाड़ण तेरा ल्या घड़, घड़नहारा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन शरीक्त मन तेरी झोली पाईआ। मन शरीक्त पा लै झोली, गुर सतिगुर आप सुणाइंदा। तेरी वासना तेरी गोली, तेरे दर बहाइंदा। तेरी वेखे झूठी होली, आपणा हुक्म सुणाइंदा। मेरे मन्दिर वड़ के फेर ना बोलीं, गुर पूरा हुक्म जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन जगत शरीक्त मेट मिटाइंदा। मन्ने हरि सर्ब गुणवन्ता, शरीक्त जगत रहिण ना पाईआ। गुरमुख बणाए साचे सन्ता, सति सतिवादी रंग चढ़ाईआ। महिमा जाणे अगणत अगणता, लेखा लिखण विच ना आईआ। खेले खेल लक्ख चुरासी जीव जंता, जाग्रत जोत कर रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे मंगता, जुग जुग झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गई शरीक्त मिल्या मेल, पाया पुरख अपारा। दीपक जगया बिन बाती तेल, मन्दिर होया उज्यारा। सतिगुर मिल्या सज्जण सुहेल, हउमे रोग निवारा। दरस दिखाए इक्क इकेल, खोल्हे बन्द किवाड़ा। मन वासना कढ्ढे धकेल, मूंह दे भार सुट्टे पंचम धाड़ा। गुरमुख तेरा खुल्ल्हा करे वेहड़, सतिगुर पूरा होए पहरेदारा। तेरा झेड़ा दए निबेड़, दरस दिखाए एका वारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस देवे चरन प्यारा। चरन प्यारा देवे दाद, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। एका वार वखाए ब्रह्म ब्रह्मादि, ब्रह्मा विष्न शिव नाल रलाईआ। एका एक सुणाए साचा नाद, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एका रिहा वजाईआ। एका बाणी सुणाए बोध अगाध, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। एका घर लडाए लाड, आप आपणी गोद बहाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों काढ, राए धर्म फंद कटाईआ। मेल मिलाए मोहन माधव माध, मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि सुणे फ़रयाद, साचे तख्त सच्चा शहिनशाहीआ। साचे तख्त बह सुल्ताना, हरि साचा खेल खिलाइंदा। जगत शरीक्त जगत बद्धा गाना, लोकमात मेल मिलाइंदा। गुरमुख विरला चतुर सुजाना, लक्ख चुरासी विच्चों आप उठाइंदा। आत्म अन्तर देवे इक्क ज्ञाना, एका आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। मन का मणका तोड़ अभिमाना, निवण सु अक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, मन संसा रोग गवाइंदा। मन संसा होवे दूर, भय भउ ना कोए जणाईआ। दरस दिखाए हाज़र हज़ूर, हज़रत नूर इक्को पाईआ। आसा मनसा करे पूर, मनसा मनसा माहें समाईआ। नाता तोड़े झूठ ग़रूर, वांग कफूर दए उडाईआ। मन मनूआ ना पाए फ़तूर, एका फ़तवा दए लगाईआ। मन्नणा पए हुक्म ज़रूर,
ना सके कोए उलटाईआ। शब्द अगम्मी पाए जूड़, ना सके कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन आपणे खात रखाईआ। मन रक्खे हरि हरि खात, खाता आपणे हथ्थ रखाइंदा। मन जणाई आपणी ज़ात, ज़ात आपणे विच मिलाइंदा। मन रक्खी अन्धेरी रात, अन्धेरा घुप्प आप गुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन का गढ़्ह आप तुड़ाइंदा। मन का गढ़्ह देवे तोड़, तोड़नहारा इक्क अख्वाईआ। सुरती तुट्टी लवे जोड़, शब्दी मेल मिलाईआ। आप चढ़ाए आपणे घोड़, आपणा पन्ध मुकाईआ। दो जहानां आदि जुगादि जाए बौहड़, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस वखाए आपणे घर, सोभावन्त तिस देवे सच्ची वड्याईआ। सोभावन्त होए नार सुहागण, जिस आपणा रंग वखाइंदा। सचखण्ड दुआर, मिले वड्याई वड वड भागण, वड भागी खेल खिलाइंदा। इक्क उपजाए आपणा वैरागण, विरागी आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा देवे हर, शरीक्त मूल ना कोए रखाइंदा। शरीक्त तेरा चुक्के मूल, शिरकत अवर ना कोए वधाईआ। करे खेल कन्त कन्तूहल, हरि करता बेपरवाहीआ। हरि भगतां देवे सच असूल, साचे मार्ग आपे लाईआ। आपे बरखे साचे फूल, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मन का मन्दिर देवे ढाहीआ। मन का मन्दिर जाए ढट्ठ, सतिगुर पूरा धक्का लाइंदा। इन्द्रिआं रोवण कर इक्टठ, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। करे खेल हरि समरथ, समरथ आपणी कल वरताइंदा। जन भगतां पति ल्ए रक्ख, पतवंता सेव कमाइंदा। जुगा जुगन्तर हो प्रगट, हरिजन साचे आप तराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपणा बन्धन पाइंदा। जिस जन मन्ने हरि गुरदेव, तिस महिमा कथी ना जाईआ। मिले मेल अलख अभेव, अगम्म अगोचर दए वड्याईआ। अमृत रस देवे साचा मेव, अमृत आपणा फल खुआईआ। क्या गुण जाणे रसना जिहव, हरि का गुण कोए कहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि साचा हरि, हरि भगतां ल्ए मिलाईआ। हरि भगत मिलावा साचे घर, सो पुरख निरँजण मेल मिलाइंदा। हरि पुरख निरँजण चुकाए डर, भय भयानक ना कोए जणाइंदा। एकँकार बाहों फड़, आप आपणे अंग लगाइंदा। आदि निरँजण जोत धर, दीवा बाती डगमगाइंदा। अबिनाशी करता निष्अक्खर पढ़, आपणा राग सुणाइंदा। श्री भगवान साचे मन्दिर चढ़, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ मंगे वर, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। करता पुरख किरपा कर, साची वस्त आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दात आप जणाइंदा। साची दात देवे वण्ड, पारब्रह्म
प्रभ झोली पाईआ। मेरा नाउँ विच वरभण्ड, आदि जुगादि होए सहाईआ। मेरा खेल पंज तत्त, तत्व तत वेस वटाईआ। मेरा भेव बुध मन मति, मति मन बुध भेव ना पाईआ। मेरा खेल मन हठ, जगत वासना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण दए जणाईआ। गुण जणाए हरि करतारा, आपणी दया कमाइंदा। मेरा मन मेरा दुआरा, मेरा घर वसाइंदा। मेरा सुत मेरा दुलारा, मेरा राह चलाइंदा। मेरा वणज मेरा वापारा, लक्ख चुरासी आप कराइंदा। अन्तिम मन्ने मेरा भाणा, सद भाणे मन समाइंदा। जिस वेले सुणे धुर फ़रमाना, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। चरन डिगे हो निमाणा, बल अवर ना कोए जणाइंदा। हउँ मस्कीन टुट्टा माणा, अभिमान ना कोए वखाइंदा। तेरा गुरसिख चतुर सुघड़ सयाणा, जो तेरा नाम ध्यांअदा। मैं मंगां बण दर दरबाना, दर दरवेश अलख जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर अंदर आपणी खेल खिलाइंदा। मन्दिर अंदर मन उडारी, हरि साचे सच जणाईआ। अग्गे खेल करे जोत निरँकारी, निरगुण आपणी धार चलाईआ। गुरसिखां करे सद प्यारी, गुरमुख आपणी बूझ बुझाईआ। निरगुण सरगुण पावे सारी, सरगुण निरगुण सेव कमाईआ। आवे जावे वारो वारी, जुग जुग वेस वटाईआ। आदि शक्ति हो उज्यारी, चतुर्भुज रूप धराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे खेल न्यारी, आप आपणी खेल खिलाईआ। रामा कृष्ना ल्ए अवतारी, सरगुण आपणा ज़ोर जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर लेखा जाणे वारो वारी, आप आपणा बन्धन पाईआ। भगत भगवन्त लाए उडारी, एका घर वखाईआ। सन्तां देवे नाम ख़ुमारी, मदि प्याला जाम प्याईआ। गुरमुख वेखे डूँग्घी गारी, दूई द्वैती पर्दा दए उठाईआ। गुरसिख चरन कँवल करे पनिहारी, साची सेव जणाईआ। मन की वासना मन अंदर जाए मारी, मन वासना ना कोए वधाईआ। अग्गे सतिगुर पूरा दिसे जोद्धा बलकारी, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। जिस चढ़ना आपणे महल्ल अटारी, आए चल सरनाईआ । हउमे कढ्ढे विच्चों बीमारी, दूई रोग रहिण ना पाईआ। निरगुण सरगुण जोड़े यारी, यारी यारां नाल निभाईआ। हरिजन तेरी सुरत ना रहे कुँवारी, सतिगुर पूरा ल्ए प्रनाईआ। चार कुण्ट ना होए ख्वारी, बिन हरि हरि कोए ना पार कराईआ। भरमे भुल्ले जीव गंवारी, मन का भरम ना कोए मिटाईआ। माणस जन्म जूए रहे हारी, हार जित हथ्थ किसे ना आईआ। जूठी झूठी चुक्की सीस खारी, होका देवे गलीओ गली उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मन पंछी लाए आपणी उडारी, उड उड दहि दिशा फेरी पाईआ। अन्तिम खाए मौत लाड़ी, पंज तत्त काया कम्म किसे ना आईआ। क्या पुरख क्या नारी, बिन सतिगुर पूरे आपणा मन्दिर वेख ना सके कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए साचा घर, सो जन संसा रोग मुकाईआ। संसा रोग चुकावणा, गुरमुखां कर प्यार। घर
मन्दिर इक्क वखावणा, महल्ल अटल उच्च मुनार। निरगुण दीप जगमगावणा, तेल बाती ना कोए आधार। शब्द अनादी एका गावना, ना कोई तार बंधाए सतार। सच सिँघासण इक्क सुहावणा, उप्पर बैठ एकँकार। जगत विछोड़ा पन्ध मुकावणा, नाता तोड़ सर्ब संसार। आपणा बन्धन आपे पावणा, आप आपणी कर विचार। डूँग्घी भँवरी पार करावणा, गुरमुख साचे लाए पार। जो आया उठ जावणा, थिर रहे ना विच संसार। जिस कलिजुग अन्तिम निहकलंक नरायण तेरा दरसन पावणा, लक्ख चुरासी ना होए ख्वार। मन मनूआ निउँ निउँ सीस झुकावणा, नेत्र नैण होए शर्मसार। जगत शरीक्त पन्ध मुकावणा, जिस पिता गुर करतार। हक हकीकत इक्क वखावणा, लाशरीक परवरदिगार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम आधार। नाम आधारा अमृत रस, जिस जन आप प्याईआ। हिरदे अंदर जाए वस, आसण सिँघासण दए वड्याईआ। करे प्रकाश कोटन रवि ससि, नूर नुराना डगमगाईआ। जन भगतां करे पूरी आस, जुग जुग बेपरवाहीआ। सदा सुहेला होए दास, दासी दास सेव कमाईआ। साचे मंडल पाए रास, गोपी काहन आप नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बुझाए तेरी प्यास, सांतक सति सति वरताईआ। सांतक सीतल होए सति, सतिगुर सच्चा पाया। नाड़ी नाड़ ना उब्बले रत, रती रत दए सुकाया। एका देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाया। धीरज सन्तोख साचा जत, सतिगुर गुर सच्ची सरनाया। मन का बुरज जाए ढट्ठ, हउमे गढ़्ह रहिण ना पाया। नाता तुट्टे तीर्थ अठसठ, घर सरोवर दए नुहाया। जोत जगाए लट लट, अन्ध अन्धेर दए मिटाया। दूई द्वैती मेटे फट्ट, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। चार वरन वखाए एका हट्ट, पुरख अबिनाशी आप खुल्हाया। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश देवे एका मति, तत्त ज्ञान जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन मेले आपणे दर दर दरवाज़ा दए खुल्हाया। दर दरवाज़ा देवे खोल्ह, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। अंदरे अंदर आपे बोल, आपणे मन्दिर दए सुणाईआ। साचे कंडे तोले तोल, अतोल अतुल आप अख्वाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों हरिजन साचे ल्ए वरोल, नाम मधाणा, एका पाईआ। जीव जंत ख़ाली दिसण, बिन हरि नामे ढोल, कलिजुग डंका रिहा वजाईआ। मन वासना प्या घोल, घर घर पई लड़ाईआ। गुरमुख विरला बैठा अडोल, जिस सतिगुर बूझ बुझाईआ। उलटा करया नाभ कौल, बूंद स्वांती मुख चुआईआ। शब्दी शब्द गया मौल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। लेखा जाणे नूर इलाही अव्वल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत शरीक्त रिहा गंवाईआ। करे शरीक्त क्या कोई जग, जिस मिले बेअन्त बेअन्ता। वसणहारा उप्पर शाह रग, नौ दर झूठा खेल खिलंता। गुरमुख बणाए साचे नग, हीरा मोती पंन्ना आप जड़ंता। आप बणाए सिर दा ताजा, पारब्रह्म श्री भगवन्ता। दो
जहानां रचया काजा, रच रच काज खेल खिलंता। करे खेल देस माझा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साची संगता। साची संगत मिले गुरसिख, मन रो रो दए दुहाईआ। कवण दुआरे मिले मेरी भिख, झूठी भिच्छया ना कोए वरताईआ। मेरा सुफ्ना होया मिथ्थ, मेरा दीसे ना कोए सहाईआ। मेरा झगड़ा ना ल्या नजिठ, मैं बैठा मुख शरमाईआ। गुरसिख होया सतिगुर साया हेठ, मेरी भुल्ली सर्ब चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन ममता दए मिटाईआ। मन ममता तोड़े नाता कूड़, कूड़ी क्रिया आप गवाइंदा। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, जोत ललाटी डगमगाइंदा। आसा मनसा करे पूर, पूरी आसा आप कराइंदा। सर्ब कल सदा भरपूर, नाम भण्डारा आप भराइंदा। सदा सदा सद हाज़र हज़ूर, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे आप मनाइंदा। हरिजन मन्ने हरि मनाए, जीव ना कोए वड्याईआ। पूर्ब जन्मां वेख वखाए, जन्म अजन्म फोल फोलाईआ। निहकर्मी आपणा कर्म कमाए, कर्म कांड दए चुकाईआ। साची सरन इक्क रखाए, सरन सरनाई बेपरवाहीआ। मरनी मरन डरन चुकाए, जन्म मरन दए छुडाईआ। हरन फरन नैण खुल्हाए, नेत्र नैण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराईआ। पार उतारे हरि करतारा, हरिजन साचे दया कमाईआ। कलिजुग वेख अन्त किनारा, नईया नाम रिहा चलाईआ। डुब्बदा जाए सर्ब संसारा, पाहन पाथर रूप वटाईआ। मनमुख रोवण ज़ारो ज़ारा, मन वासना होए हल्काईआ। गुरसिख मंगण बण भिखारा, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। तेरा नाम सच्चा भण्डारा, आदि जुगादि सच्चे शहिनशाहीआ। ग़रीब निमाणयां लावे पारा, सच किनारा इक्क दरसाईआ। हँकारीआं तोड़े गढ़्ह हँकारा, माण अभिमान दए मिटाईआ। गुरमुखां वखाए तेरा दुआरा, तेरी बूझ बुझाईआ। तूं बख्शिश कर बख्शणहारा, बख्शिश तेरे हथ्थ समाईआ। तेरा मन्दिर सोहे सच दुआरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा साचा घर, मेरी तृष्ना तृप्त कराईआ। तृष्ना तृप्त होए दूर, मिले मेल रघुराया। रघुपत दिसे हाज़र हज़ूर, रूप अनूप धराया। चरन कँवल बख्शे धूढ़, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाया। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, एका मन्त्र नाम जणाया। देणी वस्त नाम भरपूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर आसा तृष्ना दए मिटाया। आसा तृष्ना मिटे तृख, सांतक सति सति वरताइंदा। नाम निधाना पाए भिख, सच वस्त वरताइंदा। लेखा लेख देवे लिख, लिख्या लेख मिटाइंदा। हर घट अंदर आए दिस, जिस जन तीजा लोयण खुल्हाइंदा। चौथे पद मिटे वख, अमृत रस वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन बंधाए आपणे लड़, मन के पौड़े जाए चढ़, साचे घर जाए वड़,
जिस घर मन ना फेरा पाइंदा। तिन्नां लोकां शब्दी भार, अनडिठ रूप दबाईआ। वाह वा खेल करे करतार, करनहार भेव छुपाईआ। वंडे वंड आप निरँकार, साचा हिस्सा रिहा वण्डाईआ। चौदां तबकां दे हुलार, चारे कूटां दए जगाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, बेपरवाह सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आपे वेख वखाईआ। त्रिलोकी उप्पर एका भार, निरगुण नाउँ रखाइंदा। कोए ना सके सीस उठाल, राम कृष्न सीस झुकाइंदा। आदि जुगादि ना निभयाा कोई नाल, सगला संग ना कोए रखाइंदा। पंज तत्त काया खाए काल, काल ग्रास सर्ब वखाइंदा। इक्क इकल्ला पुरख अकाल, जुग करनी वेख वखाइंदा। सचखण्ड बैठ सच्ची धर्मसाल, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। त्रिलोकी देवे हरि हरि दब्ब, त्रिलोकी नाथ नाल रलाईआ। उच्चे हो हो जो बैठे फब, सभ दा लेखा दए मुकाईआ। लेखा जाणे अड्डी चोटी पट, मूंह दे भार सर्ब सुटाईआ। आपणी आपणी वण्डण पा के बैठे हद्द, सभ दा बन्नां दए मिटाईआ। कोई कहे मेरी विष्नूं यद्द, कोए ब्रह्मा रूप धराईआ। कोई लडाए शंकर लड, कोए आदि शक्ति मनाईआ। कोई चतुर्भुज दुआरे बहे सज, कोए सूरज चन्न सीस झुकाईआ। कोई काया मन्दिर करे हज्ज, कोए इट्टां पत्थर सीस झुकाईआ। कोए शिवदुआले मठ रिहा नच्च, कोए मन्दिर मस्जिद फेरा पाईआ। कोए फिर फिर थक्का तीर्थ तट, कोई बह बह आसण लाईआ। कोए पीर पैग़म्बर सुणाए आपणी सद, बांग इलाही कूक सुणाईआ। कोए आब हयात प्याए मदि, साची मदि हथ्थ उठाईआ। आपणी आपणी वार गए लद, थिर कोए रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म पुरख अबिनाशा आपणा करे खेल तमाशा, कलिजुग अन्तिम सभ नूं आपणे अंदरों ल्ए कढ्ढ एका हुक्म एका वार सुणाईआ। सच निशाना देवे गड्ड, उच्च महल्ले आप चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भार दए समझाईआ। त्रिलोकी नाथ उठ कर ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। मेरा मसला इक्क पहचान, तेरा लेखा वेले अन्त कम्म किसे ना आइंदा। नाता तुट्टा ज्ञान ध्यान, ज्ञानी ज्ञान ना कोए दृढ़ाइंदा। ना कोई गोपी ना कोई काहन, बंसरी नाम ना कोए वजाइंदा। चारों कुण्ट सुंञ मसाण, दीपक दीआ ना कोए जगाइंदा। ना कोई पवण ना मसाण, साचा हवन ना कोए वखाइंदा। ना कोए चिल्ला तीर कमान, सूरबीर ना नाल रलाइंदा। एका मारे आपणा बाण, तीर निराला हथ्थ उठाइंदा। अन्तिम लेखा चुकाए आण, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। साचे तख्त बैठ श्री भगवान, साचा खेल आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रिलोकी आपणे हेठ दबाइंदा। त्रिलोकी दब्बी हरि के भाओ, भय आपणा आप जणाईआ। करे कराए सच न्याउँ, सालस अवर ना कोए रखाईआ। जुग जुग विछड़े पकड़ उठाए बाहों,
सभ दा लेखा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि सच सुल्ताना, तख्त निवासी तख्त सोभा पाइंदा। अदली अदल करे भगवाना, आदल आपणा नाउँ धराइंदा। बदली करे दो जहानां, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। रंग वखाए शब्द सिँघासण, हरि आसण सोभा पाईआ। करे खेल पुरख अबिनाशन, अबिनाशी रूप वटाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाशण, आकाश आकाशां विच समाईआ। वरभण्डी पावे रासन, मंडल रास रास रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख हिस्सा ल्या वण्ड, सृष्ट सिँघासण दए डुलाईआ। वन्डया हिस्सा टुट्टी हीं, वंडण वंड पाईआ। चार जुग दी लग्गी उखड़े नींह, बिन कही कुहाढ़े रिहा उखड़ाईआ। लक्ख चुरासी गंदा होया बी, फल कोए नज़र ना आईआ। मुरीद मुर्शद बण गए बकरी शींह, भय भउ ना कोए रखाईआ। ना कोई जाणे भैण धी, लोक लाज सर्ब हल्काईआ। ना कोई जाणे आपणा जी, जीवण मुक्त हथ्थ किसे ना आईआ। घर घर पीड़ हड्डी लग्गी रीह, दिवस रैण रही तड़फाईआ। गुर अवतार करन की, पिच्छे बैठा साचा माहीआ। जुग जुग करदे रहे जी जी, हां विच हां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। टुट्टी ही, जगत टुट्टे गंढ्ढ, गंढ्ढ फेर ना कोए पुआईआ। सभ दी आत्म होई रंड, बिन गुरमुख आत्म किसे ना मात प्रनाईआ। चारों कुण्ट पए डण्ड, वरन बरन दए दुहाईआ। घर घर वेखे भेख पखण्ड, माया ममता नाच नचाईआ। गुर पीरां वंडाई जगत वण्ड, बिन पुरख अकाल लेखा सके ना कोए मुकाईआ। अन्तिम सभ नूं देवे दंड, बचया कोए रहिण ना पाईआ। पंज तत्त काया लै के आए जेरज अंड, बिन जेरज अंड जन्म मात ना कोए वखाईआ। शरअ शरीअत पा पा वण्ड, आपणा बन्धन गए पाईआ। कोई कहे चौदां तबक मेरा चन्द, मेरा नूर रुशनाईआ। अग्गे मीआं साहिब सुल्तान बख्शंद, जिस दी बीवी ना किसे प्रनाईआ। ना कोई सतार ना कोई तन्द, सतार वजदी नज़र किसे ना आईआ। जुग जुग पीर पैग़म्बर मंगदे रहे मंग, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। परवरदिगार वजाउँदा रिहा मृदंग, सच संदेसा इक्क अल्हाईआ। अडोल अडोल अडोल बैठा रहे आपणे आप पलँघ, आप आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। टुट्टी हीं चौदां तबक, पावा चूल ना कोए वखाईआ। मुरीद मुर्शद जो दे दे गए सबक, सभ दी सिख्या दए भुलाईआ। संग मुहम्मद चार यार रहे तबक, धीरज धीर ना कोए धराईआ। ख़ुदावंद करीम लोकमात आए परत, साचा लेखा दए चुकाईआ। असीं ला ला बैठे झूठी सुरत, आपणा दाउ राह तकाईआ। बेमुरीद बेवक्त प्या कड़क, एका कड़का रिहा सुणाईआ ।
चौदां तबक लुके साडा दिल रिहा धड़क, धीरज धीर ना कोए वखाईआ। कोई दुआरा ना दिसे जिस ओहले जाईए अटक, घट घट वेखे सच्चा माहीआ। साडी बाकी कढ्ढे रिड़क, रिड़कणा आपणे हथ्थ रखाईआ। जे दर आईए तां अग्गों देवे झिड़क, जा के वेखो भुल्ली उम्मत सर्ब लोकाईआ। असां मंगी मंग कढ्ढ देईए तेरा फ़र्क, दूई द्वैत विच्चों गंवाईआ। आपणे नाम लगाउणी साची सरक, मेरा कलमा तेरी कलाम तेरा जल्वा मेरा अल्हाम, तूं साहिब मेरा अमाम, हउँ दीनन तेरा दीन अख्वाईआ। मैं सुणया तेरा सच पैग़ाम, तूं ही कृष्ना तूं ही राम, तूं ही नानक गोबिन्द देवें जाम, तूं ही मेरी उल्फ़त मात बणाईआ। बिन तेरे होई अन्धेरी शाम, चौधवीं चन्न ना कोए चढ़ाईआ। तेरे दुआरे आया तेरा ग़ुलाम, ग़ुरबत कोए रहिण ना पाईआ। मेरी मन्न इक्क सलाम, अलैकम तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत सिँघासण आपे रिहा तुड़ाईआ। टुट्टी हीं ब्यार दी, बेऐब आप तुड़ाईआ। खेल परवरदिगार दी, अलिफ़ ये ना कोए वड्याईआ। उम्मत उम्मती अन्तिम हारदी, ऐन ग़ैन ना कोए सफ़ाईआ। त्रिलोकी रो रो धाहां मारदी, कान्हा होए ना कोए सहाईआ। लक्ख चुरासी दर दर दर पुकारदी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। गुरमुख विरले आत्म परमात्म इक्क पुकारदी, एका ओट तकाईआ। यारी निभे अजीत सिँघ यार दी, गोबिन्द मुग़लां नाल निभाईआ। रक्खे याद तिक्खी धार खण्डे धार दी, ख़ंजर आपणे तन छुहाईआ। वगे धार ख़ून प्यार दी, लाल लाल रंग चढ़ाईआ। रंग मैहन्दी तन शृंगारदी, जग जोबन इक्क वखाईआ। आई वारी नर निरँकार दी, लेखा लेखे दए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा लेखे लाईआ। हीं टुट्टी बेरी दी, परवरदिगार आप तुड़ाईआ। वेखो त्रिलोकी किवें घेरी दी, शब्द डोरी हथ्थ उठाईआ। लग्गी जड़्ह किवें उखेड़ी दी, उखेड़नहारा दिस ना आईआ। धरत धवल किवें रेड़्ही दी, मूंह दे भार सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वण्डण आप वण्डाईआ। हीं टुट्टी चील दी, चेला गुर खेल खिलाइंदा। एह खेल छैल छबील दी, गुर गोबिन्द वेस वटाइंदा। गुंजाइश रहिण ना देवे किसे ठाणे तहसील दी, तहकीक आपणी सच कराइंदा। आस रहे ना किसे वकील दी, मुदा मुदाअलैह आप हो आइंदा। औध पुगदी जाए अपील दी, वेला अन्त इक्क समझाइंदा। आस रक्खे ना किसे दलील दी, साध सन्त सर्ब भुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी धारा आप चलाइंदा। दो पावे दो जहान, अद्धविचकारों दए तुड़ाईआ। करे खेल हो मेहरवान, दयावान आपणी दया कमाईआ। ना कोई तीर ना कोई कमान, खण्डां कटार ना कोए चमकाईआ। सभ दा मेटे आप निशान, सफ़ा सभ दी आप उठाईआ। अभुल करे सच न्याँ भुल कदे ना जाईआ। गुर अवतार लभ्भण
थाँ, लोकमात साचा धाम नज़र किसे ना आईआ। इक्क दूजे दा गाउँदे नाँ, पुरख अकाल ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां वेखे थाउँ थाँईंआ। पावे अंदर लाई चूल, चोला हरि जू आप बदलाया। सभ दा चुकाए लहिणा देणा मूल, मौला हो हो खेल कराया। जुग चौकड़ी ना जाए भूल, याद याद विच समझाया। आपणा सदा रक्खे कायम असूल, असलीयत सके ना कोए मिटाया। इक्क गोबिन्द करया कबूल, जिस पुरख अकाल मनाया। सो भंगूढ़ा रिहा झूल, सति पुरख निरँजण आप झुलाया। ना कोए कायदा ना कोई रूल, बेकायदगी करे आप ख़ुदाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां वेखे थाउँ थाँया। चूल वड़ी पावे अंदर, जगत तरखाण आप ठुकाईआ। लुकया रहिण ना देवे कोई डूँग्घी कंदर, समुंद सागर फोले उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। सभ दे तोड़े लग्गे जंदर, उच्चे मन्दिर देवे ढाहीआ। मूंह दे भार सुट्टे गोरख मछन्दर, माण अभिमान ना कोए जणाईआ। त्रिलोकी बणाए एका खण्डर, खण्डा नाम हथ्थ चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप कमाईआ।