पुस्तकालयभाग १०

२६ सावण २०१८ बिक्रमी काशी राम दे गृह पिण्ड सनईया

सो पुरख निरँजण सच दरबार, सचखण्ड दुआर लगाईआ। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। एकँकार हुक्मी हुक्म वरते वरतार, धुर फ़रमाना इक्क जणाईआ। आदि निरँजण साचा नूर कर उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। अबिनाशी करता खोल्ह किवाड़, साचा मन्दिर दए समझाईआ। श्री भगवान खेल करे अपार, अपरम्पर आपणी धार चलाईआ। पारब्रह्म प्रभ होया ख़बरदार, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। आपणी इच्छया आपे धार आपणी आसा आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । सच दरबार ठांडे घर, हरि साचा आप लगाइंदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख वेख वखाइंदा। निरभउ भय ना रखाए कोए डर, भयानक आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सचखण्ड दुआरा हरि करतारा, साचा हुक्म आप वरताईआ। जुग चौकड़ी करे पार किनारा, जुग जुग लेखा आप मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दो जहानां वेखे अखाड़ा, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता, निरगुण सरगुण नाच कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर बैठा वड़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरा सच महल्ला, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। हरि पुरख निरँजण इक्क इकल्ला, अलख अगोचर अगम्म

अथाह बेपरवाह, बेपरवाह आपणा नाउँ धराइंदा। एकँकारा बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलाइंदा। आदि निरँजण देवे सच सलाह, लेखा लिखण पढ़न विच ना आइंदा। अबिनाशी करता आपणा संग दए निभा, सगला संग आप हो जाइंदा। श्री भगवान आप वखाए सच निशां, दो जहानां आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ करे सच न्याँ, तख्त निवासी साचा हुक्म आप सुणाइंदा । घर खोल्हे इक्क मकान, मुकामे हक डेरा लाइंदा। दामनगीर हो बेपरवाह, बेपनाह आप हो जाइंदा। आप धराए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप अख्वाइंदा। करे खेल सच्चा शहिनशाह, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी पन्ध मुका, आप आपणा खेल कराइंदा। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव सेवा ला, साची सेवा इक्क समझाइंदा। त्रैगुण माया देवे डेरा ढाह, घड़ण भन्नणहार आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचा हरि, साची इच्छया आप प्रगटाइंदा। साची इच्छया सचखण्ड, हरि साचा सच प्रगटाईआ। लेखा जाणे कोटन कोटि ब्रह्मण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे थाउँ थाँईंआ। लहिणा देणा चुकाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर हरि निरँकार आपणी करे सच सलाहीआ। सच सलाह करे निरँकारा, दूसर अवर ना कोए रखाइंदा। जुग चौकड़ी उतरे पार किनारा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाइंदा। जुगा जुगन्तर गुर अवतार बणाए सेवादारा, साची सेवा इक्क समझाइंदा। एका वस्त देवे भण्डारा, नाम वस्त अमोलक झोली पाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए वखाइंदा। हरि का भेद आदि जुगादि न्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा सचखण्ड दुआरा, साचा दर आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। हरि पुरख निरँजण बैठा एका कन्त, कन्त कन्तूहल वडी वड्याईआ । एकँकारा बणाए बणत, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आदि निरँजण साचा धाम सुहंत, घर साचे वज्जे वधाईआ। अबिनाशी करता लेखा जाणे आदि अन्त, श्री भगवान पर्दा दए उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ होए मंगत, दर दरवेश आपणी झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। दर घर साचा हरि सुहञ्जणा, हरि साचा आप सुहाइंदा। जोत जगाए आदि निरँजणा, नूर नुराना डगमगाइंदा। दाता दानी दर्द दुःख भय भंजना, दर घर साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे बैठा चढ़ सच सिँघासण आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरे हरि जू चढ़या, आप आपणा रंग वखाईआ। आपणे मन्दिर आपे वड़या, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़या, ना कोई बाढी बणत बणाईआ।

आपणा निष्अक्खर आपे पढ़या, ना करे कोए पढ़ाईआ। आदि जुगादि कदे न मरया, मात गर्भ कदे ना आईआ। आपणी करनी आपे करया, करता पुरख नाउँ धराईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर खेल करया, वेस अनेक वटाईआ। गुर अवतार भण्डारा भरया, देवे नाम सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे दर, दर दरबारा सोभा पाईआ। नाद अनादी एका बोल, अगम्म अगम्मड़ी धार चलाईआ। साची वस्त रक्खे अनतोल, तोलणहारा साचा माहीआ। आदि जुगादि रहे अडोल, जुग जुग वेखे आपणी शहिनशाहीआ। आपणा पूरा करे कीता कौल, कीता कौल भुल ना जाईआ। लहिणा देणा चुकाए धरनी धरत धवल धौल, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआर इक्क दरबार लगाईआ। सच दरबार लगाया, सो पुरख निरँजण हो मेहरवान। सीस आपणे छत्र झुलाया, पुरख अबिनाशी नौजवान। दर दरबान ना कोए रखाया, करे खेल इक्क इकल्ला श्री भगवान। आपणा हुक्म आप जणाया, दो जहानां देवे धुर फ़रमान। सतिजुग त्रेता द्वापर पार लँघाया, कलिजुग अन्तिम करे खेल महान। निरगुण जोती जामा भेस वटाया, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। नाम खण्डा हथ्थ चमकाया, ब्रह्मण्ड खण्ड मार ध्यान। विष्न ब्रह्मा शिव दए हिलाया, सुरपति इन्द होए हैरान। लक्ख चुरासी धीर ना कोए धराया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल महान। खेल महान कराइंदा, हरि सतिगुर शहिनशाह। आपणा रूप वटाइंदा, निरगुण जोती जोत जगा। शब्दी शब्द नाद वजाइंदा, नाद अनादी आप सुणा। बोध अगाधी भेव खुल्हाइंदा, आपणा पर्दा आप उठा। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाइंदा, साचा हरि बेपरवाह। आदि जुगादी वेस वटाइंदा, निरगुण सरगुण रूप वटा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा रिहा वसा। सचखण्ड दुआरा वसया, हरि वसे एकँकार। करे खेल खेल तमासया, आप आपे आपणी वार। आपे मंडल आपे रासया, आपे गोपी काहन नचार। आपे आपणी पूरी करे आसया, आपे भरे सति भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। सच सरकार सच्चा शहिनशाह, आदि जुगादि समाया। जुग जुग लेखा दए मुका, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। गुर अवतार सेवा ला, साचा हुक्म जणाया। जुग चौकड़ी गेड़ भवा, अन्तिम गेड़ा दए भवाया। जोती जोत ल्ए मिला, जोती जाता आपणा नाउँ धराया। कलिजुग खेल करे बेपरवाह, बेऐब परवरदिगार आपणा रूप वटाया। पीर पैग़म्बर औलीए शेख़ वेखे थाउँ थाँ, चारों कुण्ट फिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया। दर दरवाज़ा गया खुल्ह, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाईआ। हरि पुरख निरँजण देवे वस्त नाम अनमुल्ल, अतोट

अतुट्ट वरताईआ। भाग लगाए जगत कुल, कुलवन्ता बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी रही रुल, हरि का रूप नज़र किसे ना आईआ। वरन बरन गए भुल्ल, साची सरन ना कोए तकाईआ। अमृत आत्म गया डुल्ल्ह, गोबिन्द भुलया साचा माहीआ। पाणी प्या काया चुल्ह, निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचा हरि, साचा हुक्म आप जणाईआ। हुक्म जणाए धुर फ़रमाना, आदि जुगादी कार। करे खेल श्री भगवाना, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। प्रगट होवे निहकलंक बली बलवाना, निरगुण जोत नूर उज्यार। आपे वरते आपणा भाणा, लेखा जाणे सर्ब संसार। तख्तों लाहे राजा राणा, नौ खण्ड पृथ्मी करे ख्वार। सत्तां दीपां तोड़े माणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। अपर अपारा खेल खिलाउणा, सचखण्ड मता पकाईआ। कलिजुग झूठा बुरज ढाउणा, वेला अन्त दए समझाईआ। गुर अवतारां दर बहाउणा, एका हुक्म सुणाईआ। सभ दा लेखा वेख वखाउणा, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सच्चा शहिनशाह निरँकार, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। तख्त निवासी बण सिक्दार, साचे तख्त सोभा पाइंदा। नव नौ चार करे ख्वार, चार कुण्ट वेख वखाइंदा। सृष्ट सबाई जाए हार, हार जित ना कोए जणाइंदा। लेखा जाणे तेई अवतार, गुर गुर दस वेख वखाइंदा। गोबिन्द मीता सांझा यार, खण्डा एका नाम चमकाइंदा। वरन बरन मारे मार, तेज़ धार आप रखाइंदा। दर वखाए पुरख अकाल, दूजा इष्ट ना कोए जणाइंदा। आपणा करे हल्ल सवाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अपणा बन्धन आपे पाइंदा। पाया बन्धन हरि गोबिन्द, गोबिन्द भेव अभेद खुल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेटे चिन्द, चिंता चिखा दए गंवाईआ। चार कुण्ट ना करे कोई निन्द, पुरख अकाल सर्ब मनाईआ। घट घट देवे अमृत आत्म सागर सिन्ध, निझर झिरना आप झिराईआ। मेहरवान होए गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे एका मता पकाईआ। सचखण्ड दुआरे मता पकाया, पुरख अबिनाशी आपणा मेला आप मिलाईआ। लक्ख चुरासी वेख वखाया, घट घट आपणा फेरा पाईआ। चौथे जुग चौथे वरन वण्ड वंडाया, चारे खाणी चारे बाणी चारे वेद देण ग्वाहीआ। गुर शब्द हाणी किसे नज़र ना आया, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। अठसठ तीर्थ पाणी वरोल वखाया, सच अशनान ना कोए कराईआ। रसना पढ़ पढ़ वाद वधाया, अनहद ताल ना कोए वजाईआ। तेल बाती दीपक रहे जगाया, घर जोत निरँजण ना कोए रुशनाईआ। साचा साथी कोई नज़र ना आया, बिन सतिगुर पूरे संग ना कोए निभाईआ। झूठी हाटी जगत विकाया, गुर का हट्ट ना कोए वखाईआ। पुरख अबिनाशी सर्ब

भुलाया, आपणा आपणा इष्ट रहे मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे हरि जू खड़, आपणा पर्दा आप उठाईआ। कलिजुग अन्तिम आपणे कंडे आपे तोले, लक्ख चुरासी तोल तुलाईआ। सभ दा लेखा झूठा पर्दा आपे खोल्हे, आपे खोल्ह खुल्हाईआ। साची वस्त किसे ना कोले, अन्तिम बैठे मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह बणया तोला, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। सृष्ट सबाई रक्खे ओहला, गुरमुख विरले दरस दिखाइंदा। आपे बदले आपणा चोला, पंज तत्त ना कोए जणाइंदा। धरनी करे भार हौला, लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। कलिजुग पैंडा रिहा मुक्क, हरि पुरख निरँजण रिहा मुकाईआ। गोबिन्द लेखा गया लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नेत्र नैणां पेख, आप आपणे रंग आप समाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, हरख सोग ना कोए जणाईआ। घर घर निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा देवे दरस, जोती जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तिम आपणा वेस वटाईआ। अन्तिम वेस वेस अपारा, अनक कलधारी आप कराइंदा। लोकमात मात हो उज्यारा, लोकमात वेख वखाइंदा। चौदां लोक लोक अखाड़ा, सच अखाड़ा आप लगाइंदा। चौदां तबक तबक किनारा, अन्त किनारा आप जणाइंदा। लेखा चुक्के रवि ससि सतारा, सूरज चन्न मुख शरमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे पार किनारा, नेत्र नीर सर्ब वहाइंदा। सुरपति राजा इन्द होए ख्वारा, करोड़ तेतीस ना संग निभाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी देवे एका नाम आधारा, नव नौ आपणी धार चलाइंदा। एका नाद शब्द धुन्कारा, घट घट अंदर आप वजाइंदा। एका अमृत ठंडी ठारा, घर सरोवर आप वखाइंदा। एका सतिगुर मीत मुरारा, घट घट आसण लाइंदा। एका ब्रह्म करे पसारा, एका ईश जीव नगारा, ताल तलवाड़ा आप वजाइंदा। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका गुरु वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लोकमात वेस वटाइंदा। लोकमात साचा हरि, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। सम्बल नगर बैठा वड़, दिस किसे ना आईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़, ब्रह्मण्ड ब्रह्मांड करे पढ़ाईआ। ना पुरख ना नारी नर, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। आपणी करनी रिहा कर, करनी करता आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड साचे दए वड्याईआ। सचखण्ड निवासी सच नरेश, निरगुण निरवैर पुरख अकाल अख्वाईआ। आदि जुगादि सदा आदेस, निहचल धाम अटल

बैठा आसण लाईआ। जुगा जुगन्तर करे वेस, वेस अनेका रूप वटाईआ। सेवा लाए विष्न ब्रह्म महेष, शंकर आपणी गत जणाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, मूढ़ मुंडाए ना सच्चा माहीआ । आपणे नूर आप प्रवेश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर वसे साचा माहीआ। साचे घर वसे परवरदिगार, बेऐब नाम ख़ुदाया। मुकामे हक कर त्यार, आसण सिँघासण इक्क सुहाया। नूर नुराना जल्वा अपार, नूरो नूर डगमगाया। मिहबान बीदो सांझा यार, सगला संग आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त आप वड्याआ । साचे तख्त बहे निरँकारा, अजूनी रहत वडी वड्याईआ। दो जहानां पावे सारा, दो जहानां वाली इक्क ख़ुदाईआ। लक्ख चुरासी दए अधारा, ख़ालक ख़लक मख़लूक आपणी धार बंधाईआ। घट घट अंदर नाद वजाए नाम जैकारा, आपणी सद बांग सुणाईआ। गृह गृह अंदर निरगुण नूर जोत कर उज्यारा, घर घर जोती जोत दीपक दीप करे रुशनाईआ। दर दर सख़ीआं गाए मंगलचारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा वेस वटाईआ। वेस वटाए हरि करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। लेखा जाणे गुर अवतार, ईसा मूसा करे सबक पढ़ाईआ। कलमी कलमा कर त्यार, आलमीन जणाईआ। एका नबी रसूल होया ख़बरदार, जल्वा नूर जलाल वखाईआ। एका तालीम दए संसार, अज़ीमुलशान आपणी शान वधाईआ। अलिफ् ये कर प्यार, साबत सूरत रब्ब दी दए वखाईआ। सच हदीस बोल जैकार, नग़मा नाअरा दए सुणाईआ। मुर्शद मुरीद बणे निरँकार, हक हक करे पढ़ाईआ। सच महिराबे हो त्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाईआ। रंग वखाए एका अल्ला, इलाही नूर प्रगटाया। आपणा आप करे बिसमिल्ला, बिस्मिल आपणी धार चलाया। नाल रलाए इललिल्ला, लिखण पढ़न विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा बन्धन पाया। आपणा बन्धन कलमी कलाम, कलमा नबी आप पढ़ाईआ। आपे दीन आप इस्लाम, इस्म आज़म आप जणाईआ। आपे नूर आपे बातन आपे दए जलाल, आपे बैठा मुख छुपाईआ। आपे हक आप हलाल, आपे हकीकत बेमिसाल, बेऐब आप हो जाईआ। आपे बणे जगत दलाल, वणज वणजारा इक्क कराईआ। आपे वसे काया माटी खाल, आपे काया काअबा करे वड्याईआ। आपे चले अवल्लड़ी चाल, दो दो आबा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे पुन्न आप सवाबा, आप वजाए सच रबाबा, आप मिलाए इक्क अहिबाबा, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लेखा आपे रिहा मुकाईआ। जुग जुग लेखा पीर दस्तगीर, हरि साचा आप वखाइंदा। लोकमात

घल्ले मार ज़ंजीर, नाम ज़ंजीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। अन्तिम मेला करे अख़ीर, आपणी करनी आप कराइंदा। पंज तत्त तुट्टे बस्त्र चीर, चीरा सीस जगदीस आप बंधाइंदा। सदी चौधवीं घत्ते वहीर, धीरज धीर ना कोए कराइंदा। संग मुहम्मद चार यार कोए ना देवे किसे नीर, आब हयात ना कोए प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सभ दा लेखा आप मुकाइंदा। लेखा मुक्के संग मुहम्मद चार यार, अल्ला राणी मुख शरमाईआ। मकतब पढ़े ना कोए करे विचार, आलम इलम ना कोए जणाईआ। मुख़ातब हो ख़ताब देवे ना विच कोए संसार, शरअ शरीअत दए मिटाईआ। एका कलमा जणाए आप निरँकार, हरफ़ बहरफ़ करे पढ़ाईआ। वरन बरन करे ख्वार, वण्डण वण्ड ना कोए वण्डाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणे इक्क सिक्दार, एका मार्ग दए लगाईआ। चार वरन सोहण इक्क दरबार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ना कोए अख्वाईआ। एका नाम बोलण जैकार, पुरख अकाल सर्ब ध्याईआ। काया मन्दिर अंदर वखाए सच्चा गुरदुआर, हरि मन्दिर बैठा साचा माहीआ। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारे दिशा पावे सार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। ठाकर मिले ठाकर दुआर, ठोकर ठाकर नाम लगाईआ। मीआं करे अल्ला प्यार, अल्ला मीआं एका घर वज्जे वधाईआ। गुरमुख गुर गुर बणे नार कन्त भतार, नार कन्त एका सेजा सोभा पाईआ। गोपी काहन करे मंगलाचार, सचे मंडल रास रचाईआ। करे खेल आप करतार, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। दीन मज़्हब कर ख्वार, एका ब्रह्म दए वखाईआ। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द नज़री आए विच संसार, जगत नेत्र दए खुल्हाईआ। कलिजुग जड़्ह उखड़े अन्तिम वार, छोटे बाले रहे उखड़ाईआ। सतिजुग महल्ला वसे आपणी वार, सतिगुर पूरा आप वसाईआ। कल्ग़ी तोड़ा सोहे सीस दस्तार, प्रगट होवे सच्चा शहिनशाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी बोले इक्क जैकार, फ़तहि डंका दए वजाईआ। राज राजान शाह सुल्तान आयण चल दुआर, बैठण सीस झुकाईआ। कुदरत कादर करे प्यार, बख्शिश बख्शे ना दीसे कोए गुनाहीआ। गुरमुखां देवे इक्क आधार, अमृत आत्म जाम प्याईआ। गुरसिखां करे सच प्यार, दिवस रैण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका हरि, जुग जुग वेस आपे कर, जग जुग जगत बन्धन देवे कटाईआ।