२६ सावण २०१८ बिक्रमी मस्सा सिँघ दे गृह पिण्ड बल
आदि पुरख एकँकारा, अकल कला अख्वाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच्चे दुआरा, थिर घर साचे सोभा पाइंदा। निरगुण जोत नूर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, साचे तख्त सोभा पाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा,
अलख अगोचर आपणी धार चलाइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा खेल आप खिलाइंदा। सो पुरख निरजंण हरि मेहरवाना, एका रंग समाइंदा। हरि पुरख निरँजण मर्द मरदाना, बलधारी वेस वटाइंदा। एकँकारा शाह सुल्ताना, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। आदि निरँजण नूर नुराना, जोती नूर डगमगाइंदा। श्री भगवान वसणहारा सच मकाना, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। श्री भगवान इक्क रखाए सति निशाना, दरगाह साची आप झुलाइंदा। पारब्रह्म दर कर परवाना, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। करे खेल खेल महाना, खेलणहारा आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप धराइंदा। आपणा रूप आपे धर, निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। आपे पुरख नारी नर, नर नरायण वडी वड्याईआ। निरगुण अंदर निरगुण वड़, निरगुण निरगुण ल्ए प्रगटाईआ। निरगुण मात निरगुण पिता आपे बण, निरगुण पूत सपूता एका जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अगम्म, अगम्मड़ी कार कराइंदा। आपे जाणे आपणा कम्म, करता पुरख आपणी कार कमाइंदा। सुत दुलारा एका जम्म, शब्दी नाउँ धराइंदा। दाई दाया बेड़ा बन्न्ह, साची सेव कमाइंदा। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, साचा मन्दिर आप बणाइंदा। ना कोई राग ना कोई कन्न, तार सतार ना कोए हिलाइंदा। करे खेल श्री भगवन, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा आप उठा, आपणी दया कमाईआ। निरगुण निरगुण ल्ए प्रगटा, निरगुण पिता निरगुण माईआ। निरगुण बाल दुलारा गोद सुहा, सच सुहञ्जणी गोद बहाईआ। एका हुक्म दए सुणा, धुर फ़रमाना, आप जणाईआ। साची वण्डण वण्ड वण्डा, घर घर विच ल्ए प्रगटाईआ। थिर घर साचा ल्ए बणा, सुत दुलारे इक्क वखाईआ। निरगुण जोती आप जगा, कमलापाती वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणी रचना सुत दुलार, हरि साचे आप उपाया। आपे रक्ख नाउँ निंरकार, आपणा नाउँ आप प्रगटाया। आपे हुक्मी वरते वरतार, सच संदेसा इक्क सुणाया। साचे तख्त बैठ निरँकार, शाह पातशाह आपणी खेल खिलाया। छोटा बाला कर त्यार, साची सेवा आप लगाया। निरगुण अंदर निरगुण दए आधार, निरगुण मेला सहिज सुभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाया। निरगुण अंदर निरगुण वड़, हरि साची खेल खिलाईआ। सचखण्ड दुआरे बैठा चढ़, दिस किसे ना आईआ। आपणा घाड़न आपे घड़, साची घाड़त ल्ए घड़ाईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़, आपे करे पढ़ाईआ। आदि जुगादी एका हरि, आदि पुरख नाउँ रखाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। सुत दुलारा थिर घर साचे
धर, सचखण्ड वेखे सच्चा माहीआ। एका देवे साचा वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाईआ। एका गुण श्री भगवान, शब्दी सुत आप जणाइंदा। एका बख्शे चरन ध्यान, चरन दुआरा इक्क वखाइंदा। एका नाम एका ज्ञान, एका आपणा नाउँ मन्त्र सच दृढ़ाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, सच सिँघासण इक्क वखाइंदा। एका हुक्म इक्क फ़रमान, साचे धन्दे आपे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना हुक्म जणाइंदा। धुर फ़रमाना साचा भूप, हरि साचा सच जणाईआ। निरगुण निरवैर आपे जाणे आपणा रूप, अजूनी रहत वडी वड्याईआ। आपे तागा आपे सूत, ताणा पेटा आप हो जाईआ। आपे वसे आपणी कूट, दूजी दिशा ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क लगाईआ। साची सेवा हरि निरँकार, सुत शब्दी आप जणाइंदा। थिर घर वसदा रहे तेरा दरबार, पुरख अबिनाशी आप वसाइंदा। आदि जुगादि रहे उज्यार, निरगुण जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। हुक्म वरते हरि भगवाना, एका इक्क जणाईआ। शब्दी तेरा सच निशाना, सति पुरख निरँजण आप झुलाईआ। तेरा बंस बणे महाना, सरबंस तेरी वड्याईआ। निरगुण करे निरगुण परवाना, निरगुण लेखा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे घर दए वड्याईआ। तेरे घर मिले वड्याई, हरि साचा सच जणाइंदा। करे खेल बेपरवाही, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। तेरी गोद रिहा सुहाई, विष्नूं तेरी झोली पाइंदा। विश्व आपणी धार रखाई, आप आपणी कल धराइंदा। आपणी इच्छया आप प्रगटाई, इच्छया आपणे विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताइंदा। साची इच्छया हरि भण्डार, आपणी आप आप वरताईआ। आपणा प्रेम ठंडा ठार, साचा अमृत नाउँ रखाईआ। विष्नूं अंदर रक्ख निराकार, निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। भाण्डा भरे अपर अपार, कँवल कँवला नाउँ धराईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, पारब्रह्म प्रभ आपणी वण्ड वंडाईआ। ब्रह्म उतप्त करे आप करतार, आपणी कल आप धराईआ। आपे पंखड़ीआं होए गुलज़ार, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। आपे वसे धूंआँधार सुन्न अगम्म खेल खिलाईआ। आपे शंकर करे प्यार, संसा रोग सर्ब मिटाईआ। तिन्नां विचोला एका करतार, शाह पातशाह दया कमाईआ। देवे स्नेहुड़ा सच्ची सरकार, सच संदेसा दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उपाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उपा, हरि साचा खेल खिलाइंदा। एका अक्खर दए पढ़ा, निष्अक्खर नाउँ धराइंदा। साची सिख्या दए समझा, अभुल आपणा नाउँ जणाइंदा। एका हुक्म दए वरता, धुर
फ़रमाना आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव हरि सुणाए, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। दर दुआर इक्क वखाए, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। ग़रीब निवाज़ा सोभा पाए, सच सिँघासण आसण लाईआ। शब्द अगम्मी वाजा आप वजाए, तार सतार ना कोए हलाईआ। रच रच काजा वेख वखाए, करता पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए जणाईआ। एका गुण हरि भगवन्त, विष्न ब्रह्मा शिव जणाइंदा। मेरा खेल आदि अन्त, भेव कोए ना पाइंदा। मेरी महिमा सदा बेअन्त, बेअन्त आपणे रंग समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त आप वरताइंदा। साची वस्त हरि करतारा, एका एक भराईआ। विष्नूं तेरा विश्व भण्डारा, पुरख अबिनाशी आप भराईआ। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म पसारा, पारब्रह्म वण्ड वंडाईआ। शंकर तेरा इक्क नगारा, अन्त दए वजाईआ। करे खेल सच्ची सरकारा, शाह पातशाह सच्ची शहिनशाहीआ। लक्ख चुरासी घाड़न घड़े अपर अपारा, घड़ घड़ वेखे थाउँ थाँईंआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां देवे आप सहारा, रवि ससि कर रुशनाईआ। आदि जुगादि वेखे विगसे वेखणहारा, नेत्र नैण ना कोए वखाईआ। कुदरत कादर करे प्यारा, बेऐब नाउँ ख़ुदाईआ। मुकामे हक खोल्ह किवाड़ा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा वेखे सति वरतारा, लोकमात वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत्त दए वखाईआ। एका तत्त शब्द ज्ञान, निरगुण साचा सच जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर परवान, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, हउँ सेवक सेव कमाइंदा। हउँ बाली बुध अञ्याण, तूं बेअन्त बेपरवाह, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। एका देणी सच सलाह, कवण धार मात चलाइंदा। लक्ख चुरासी बणे कवण मलाह, खेवट खेटा कवण अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ मंग मंगाइंदा। मंगण मंग बण भिखारी, त्रै त्रै बैठे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धारी, दया निध दया कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वखाए इक्क सिक्दारी, सिक्दारा इक्क समझाईआ। लक्ख चुरासी पावे सारी, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त दए वखाईआ। एका वस्त त्रैगुण धार, हरि साचा सच जणाइंदा। तिन्नां देवे एका वार, इक्क इक्क झोली पाइंदा। दूजा बख्शे चरन प्यार, साची सिख्या सिख समझाइंदा। तीजा बख्शे आपणा दीदार, नेत्र लोचण नैण खुल्हाइंदा। चौथे चौथे पद करे ख़बरदार, चौथे घर खेल खिलाइंदा। पंचम मेला करे आप निरँकार, पंज तत्त तत्त प्रगटाइंदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश दए सहार, सगला संग निभाइंदा। भाण्डे घड़े बण ठठयार, हरि हरि साची सेव कमाइंदा। निरगुण सरगुण कर आकार, लक्ख चुरासी खेल खिलाइंदा।
लोकमात खिड़ी गुलज़ार, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। धरनी धरत धवल दए सहार, जल बिम्ब फोल फुलाइंदा। एका हुक्म आपणी वार, शब्द अनादी नाद सुणाइंदा। घर विच घर कर त्यार, घट घट आसण लाइंदा। निरगुण बाती कर त्यार, जोती जाता जोत जगाइंदा। आत्म ब्रह्म कर पसार, काया बंक सुहाइंदा। ईश जीव दए आधार, जगत जगदीस खेल खिलाइंदा। पवण स्वासी कर त्यार, पवण पवणां विच रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा भर भण्डार, सच दुआरा आप सुहाइंदा। आदि जुगादि रहिणा ख़बरदार, पुरख अबिनाशी आप समझाइंदा। वण्डां वण्ड अपर अपार, बोध अगाध शब्द जणाइंदा। एका अक्खर दए धुन्कार, चारे वेदां राग अल्हाइंदा। चारे वेद करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। चारे बाणी दए पैज संवार, आप आपणा रंग रंगाइंदा। चारों कुण्ट जै जैकार, जै जैकार आप कराइंदा। चारे वरन कर पसार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वेख वखाइंदा। चारे जुग घाड़न घड़े अपर अपार, घड़नेहारा दिस ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कर त्यार, कलिजुग मेल मिलाइंदा। बणे विचोला आप निरँकार, दूसर अवर ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी वण्डण आप वंडाइंदा। वण्डे वण्ड वण्डण जोग, हरि साचा वण्ड वंडाईआ। निरगुण सरगुण होया संजोग, घर साचे वज्जी वधाईआ। निरगुण सरगुण भोगे भोग, आत्म सेजा सेज हंढाईआ। निरगुण सरगुण सुणाए सलोक, नाद अनादी बाण अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। आपणा हुक्म धुर फ़रमाना, हरि साचा सच जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव मन्नणा भाणा, हरि भाणे सद रहाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, जुग बन्धन आपे पाइंदा। चार जुग दा एका गाणा, एका चौकड़ नाम रखाइंदा। नव नौ चौकड़ खेल महाना, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाइंदा। नौ दर खोल्हे जगत दुकाना, जगत वासना विच रखाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काना, आसा तृष्ना नाल मिलाइंदा। जूठ झूठ कर प्रधाना, माया ममता डंक वजाइंदा। जुग जुग खेले खेल महाना, खेलणहारा दिस ना आइंदा। निरगुण सरगुण होए प्रधाना, पंज तत्त चोला आप हंढाइंदा। लक्ख चुरासी सुणाए धुर फ़रमाना, आप आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा। लक्ख चुरासी वेखण आए, अचरज खेल बणाईआ। निरगुण सरगुण जामा पाए, जोत नूर रुशनाईआ। गुर अवतार नाउँ धराए, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिजुग साचा आप हंढाए, आपणा वेस वटाईआ। त्रेता लेखा दए मुकाए, अन्त कोए रहिण ना पाईआ। द्वापर आपणा राग सुणाए, बंसरी नाम वजाईआ। कलिजुग अन्तिम फोल फोलाए, काला सूसा वेखे लग्गी शाहीआ। चार कुण्ट मृदंग वजाए, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सूरा सरबंग खेल खिलाए, बेपरवाह वडी वड्याईआ।
मुकामे हक सोभा पाए, हक हकीकत वेख वखाईआ। लाशरीक इक्क ख़ुदाए, शिरक्त वेखे सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग एका चौकड़ गेड़ा आप भवाईआ। चार जुग दा एका गेड़ा, जुग जुग आप भवाइंदा। करे कराए खुल्ल्हा वेहड़ा, धरत मात वेख वखाइंदा। वसणहारा दूर नेड़ा, भेव अभेद छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, एका वार समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुण कर ध्यान, हरि साचा सच जणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग खेल महान, गुर सतिगुर आप कराईआ। चौदां लोक खोल्ह दुकान, वेखे थाउँ थाँईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर हो प्रधान, आपणा डंक वजाईआ। कलिजुग करे खेल महान, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दा लेखा चुक्कणा, एका वार चुकाईआ। चार जुग दा मुक्कया लेख, हरि हरि आप चुकाइंदा। आदि जुगादी रिहा वेख, दिस किसे ना आइंदा। करे खेल नर नरेश, नर नरायण रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी आया अन्त, जुग चौकड़ पार कराईआ। करे खेल श्री भगवन्त, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। जुग जुग देवे मणीआ मंत, एका नाम दृढ़ाईआ। हरिजन उठाए साचे सन्त, भगतन आपणी बूझ बुझाईआ। गुरमुखां तोड़े गढ़्ह हउमे हंगत, आत्म ब्रह्म इक्क दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए जणाईआ। हरि लेखा लेख जणाइंदा, आदि जुगादी कार। सतिजुग त्रेता पार कराइंदा, द्वापर करे खेल न्यार। वेद व्यासा आप उठाइंदा, देवे धुर फ़रमान। पुराण अठारां भेव चुकाइंदा, लिखे लेख महान। चार लक्ख सतारां हज़ार सलोक गणाइंदा, नारद मुन कर परवान। ब्रह्मा सद कोल बहाइंदा, बारां अक्षर कर परवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। वेद व्यास हरि जणाया, शब्दी नाद वजाईआ। ब्रह्मण गौड़ नाउँ रखाया, ना कोई जन्मे पिता माईआ। वरन गोत विच किसे ना आया, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना वण्ड वंडाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लाया, सच सिँघासण दए समझाईआ। औंदा जांदा किसे दिस ना आया, वेख ना सके कोए लोकाईआ। निहकलंक सो अख्वाया, जिस रंग रूप रेख ना आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेद आप दृढ़ाईआ। वेद व्यास लेख लिखारा, लिख लिख लेख समझाइंदा। निहकलंक इक्क अवतारा, कलिजुग अन्तिम खेल खिलाइंदा। सृष्ट सबाई पावे सारा, दो जहानां वेख वखाइंदा। चार जुग दा करे अन्त किनारा, पार किनारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, बनास्पत मुख शरमाइंदा। सत्त समुंद्र रोवे ज़ारो ज़ारा, सरगुण रूप ना कोए धराइंदा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वण्डण आप वंडाइंदा। साची वण्डण वंडी चार युग, वेद व्यासा लेख लिखाईआ। अन्तिम औध सभ दी जाए पुग, थिर कोए रहिण ना पाईआ। तरताली लक्ख वीह हज़ार, चार जुग वेखे झुक झुक, अभुल भुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। मिल्या वर धुर दरबार, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। मिली आयू चार लक्ख बत्ती हज़ार, घर घर बैठा ख़ुशी मनाईआ। चारों कुण्ट बोल जैकार, आपणा ज़ोर दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप छुपाईआ। चार लक्ख हज़ार बत्ती, चढ़या माण ग़रूर। घर घर रुत्त उपाए तत्ती, दर दर रक्खे जूठा झूठा कूड़। नाता तोड़े जती सती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हाज़र हज़ूर। कूड़ कुड़यारी चली धार, लोकमात वज्जी वधाईआ। लक्ख चुरासी होई बेज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दहि दिशा करे पुकार, उठ उठ राह तक्के साचे माहीआ। किरपा कर हरि करतार, दोए बैठी सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग पन्ध रिहा मुकाईआ। कलिजुग पन्ध हरि मुकाए, आपणी दया कमाईआ। ईसा मूसा ल्ए प्रगटाए, एका हुक्म सुणाईआ। काला सूसा तन छुहाए, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। कलमा कलाम आप पढ़ाए, आलमीन वेखे सर्ब लोकाईआ। ज़िमीं अस्मान फेरा पाए, चौदां तबकां रूप वटाईआ। एका ईसा दए समझाए, आपणा नूर नूर रुशनाईआ। ईसा उच्ची कूक कूक सुणाए, चारों कुण्ट दए दुहाईआ। मेरे पिच्छे मेरा ख़ुदा आए, आप आपणा बल धराईआ। ख़ालक मख़लूक कोई भुल ना जाए, बेख़बर रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप वरताईआ। कलिजुग तेरा साचा संग, हरि साचा सच जणाइंदा। मुहम्मद हथ्थ फड़ाया मृदंग, आपणी रचना आप रचाइंदा। चौदां तबकां वेखे लँघ, चौदस चन्द आप चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी मुकाए औध, तेरा पन्ध आप मुकाइंदा। कलिजुग तेरा पन्ध मुकाउणा, हरि साचा सच जणाईआ। साचा मार्ग इक्क वखाउणा, चार वरन सरनाईआ। निरगुण सरगुण रूप धराउणा, जोती जोत कर रुशनाईआ। पंज तत्त चोला आप हंढाउणा, काया गढ़्ह बणाईआ। नानक नानक नाम धराउणा, निरगुण खेल करे बेपरवाहीआ। आपणे दर आप मंगाउणा, आपणी सिख्या करे पढ़ाईआ। स्वच्छ सरूपी रूप दरसाउणा, जोती जोत डगमगाईआ। सचखण्ड दुआरे आप बहाउणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। नाम सति झोली पाउणा, वस्त अमोलक इक्क वखाईआ। चार वरनां मार्ग लाउणा, ऊँचां नीचां मेल मिलाईआ। राउ रंकां एका धाम बहाउणा, ज़ात पात ना कोए वड्याईआ। लक्ख चुरासी एका
हुक्म सुणाउणा, एका मिले सच्चा माहीआ। काया मन्दिर अंदर घर विच घर इक्क दृढ़ाउणा, बन्द ताकी आप खुल्हाईआ। भर प्याला साचा जाम पिआउणा, साकी बणे साचा माहीआ। चार कुण्ट उठ उठ धाउणा, आप आपणा फेरा पाईआ। कलिजुग जीवां बह समझाउणा, हिन्दू मुस्लिम भाई भाईआ। बेमुख जीवां मुख भवाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण एका हुक्म जणाईआ। नानक समझाए पंज तत्त, चार कुण्ट उठ धाईआ। पुरख अबिनाशी कमलापति, लक्ख चुरासी नारी रूप वखाईआ। घर घर बैठा सत्थर घत, आपणी सेज विछाईआ। आपणा मार्ग रिहा दस्स, उठो चलो पान्धी बण के राहीआ। कलिजुग जीव दर तों जायण नट्ठ, बैठे मुख भवाईआ। नानक निरगुण करे पुकार अग्गे पुरख समरथ, वाह वा तेरी वडी वड्याईआ। जुग जुग चलाए रथ, रथ रथवाही सेव कमाईआ। मैं तेरा नाउँ दस्स दस्स गया थक्क, दूई द्वैत ना कोए मिटाईआ। चारों कुण्ट वेख्या झूठा हट्ट, साची वस्त ना कोए वरताईआ। किरपा कर पुरख समरथ, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। हरि लेखा सच जणाइंदा, सतिगुर नानक कर प्यार। नानक तेरा कीता आपणी झोली पाइंदा, लेखा जाणे दो जहान। आपणा हुक्म आप सुणाइंदा, शब्द अगम्मी धुर फ़रमान। कलिजुग अन्तिम आपणा रूप वटाइंदा, प्रगट होए श्री भगवान। तेरी तेरां तोल धार पूर कराइंदा, तोला बणे शाह सुल्तान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल महान। नानक सुणया सच संदेसा, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। तिस साहिब को सदा आदेसा, जो घाड़त रिहा घड़ाईआ। जुग जुग कराए आपणा वेसा, वेस अनेक वटाईआ। सेवा लाए विष्न ब्रह्मा महेषा, साची सेव समझाईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए लेखा, सभ दा लेखा दए मुकाईआ। सृष्ट सबाई कढ्ढे भरम भुलेखा, भरम गढ़्ह दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप जणाईआ। नानक सतिगुर कहे पुकार, जीव जंत समझाया। महांबली उतरे आपणी वार, निहकलंक नाउँ रखाया। डंका वज्जे अगम्म अपार, दो जहानां ल्ए जगाया। आपे जाणे आपणी धार, पिछली कीती ल्ए उलटाया। धुर दी बाणी बोले जैकार, साचा नाअरा इक्क सुणाया। सर्ब जीआं दा सांझा यार, परवरदिगार इक्क ख़ुदाया। भुल ना जाणा जीव गंवार, लिख्या लेख ना कोए मिटाया। एका जोती दस अवतार, गुर गोबिन्द गया सालाहया। सत्थर सूलां सेज प्यार, एका यारड़े राह तकाया। दोए जोड़ बणे भिखार, पुरख अकाल अग्गे सीस झुकाया। तेरा कर्ज़ा दिता उतार, तेरा तेरी झोली पाया। सेवा कर सुत दुलार, घर तेरा वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वर साचा इक्क वखाया। देवे वर श्री भगवाना, एका एक जणाईआ। गोबिन्द तेरा सच निशाना,
लोकमात झुलाईआ। नाद वजाए दो जहानां, तेरे नाउँ वड्याईआ। प्रगट होए मर्द मरदाना, निहकलंका नाउँ रखाईआ। तेरा मन्दिर वेखे इक्क मकाना, सम्बल नाउँ धराईआ। साढे तिन्न हथ्थ रक्खे पैमाना, वध्ध घट्ट कदे ना जाईआ। जोती नूर जगे महाना, दिवस रैण रुशनाईआ। शब्दी शब्द खेल महाना, डंका नाम वजाईआ। पूत सपूता हो प्रधाना, ब्रह्मण गौड़ा वेस वटाईआ। ब्रह्म ब्रह्म कर सन्ताना, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाईआ। साचा खण्डा इक्क चमकाना, चण्ड प्रचण्ड प्रगटाईआ। बहत्तर नाड़ मारे इक्क निशाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द मंग मंगाइंदा, प्रभ अग्गे सीस झुका। तेरा लिख्या ना कोए मिटाइंदा, तूं दाता बेपरवाह। कलिजुग डौरू डंक वजाइंदा, चारों कुण्ट फेरा पा। जूठ झूठ नाल रलाइंदा, हउमें हंगता गढ़्ह बणा। चार लक्ख बत्ती हज़ार मेरा पन्ध ना कोए मुकाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे मुख छुपा। लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा, उच्ची कूक कूक रिहा गा। जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा, दर मंगे इक्क पनाह। राए धर्म अन्त डराइंदा, साचा दिसे ना कोए थाँ। चित्रगुप्त हिसाब वखाइंदा, लिख्या लेखा भुल्ले ना। लाड़ी मौत नाल प्रनाइंदा, जून अजूनी दए भुआ। बिन तेरे फंद ना कोए कटाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होणा सदा मेहरवां। मेहरवान दया कमाइंदा, हरि हरि पुरख अकाल। गोबिन्द तेरे हथ्थ फड़ाइंदा, कलिजुग कूड़ा काल। तेरे हुक्मे वण्ड वंडाइंदा, चार लक्ख आए ज़वाल। बत्ती दन्द हरि का नाउँ कोए ना गाइंदा, हज़ार बत्ती ना निभे नाल। तेरे पंजां प्यारयां आप वड्यांअदा, जिन्हां बठाए सचखण्ड सच्ची धर्मसाल। हज़ारी सभ दा नाउँ रखाइंदा, इक्क इक्क करे आप प्रितपाल। कलिजुग पंज हज़ार आयू आपणी अन्त हंढाइंदा, दूसर कोए ना निभे नाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल महान। गुर गोबिन्द सुणया हरि का संदेसा, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। कवण खेल करें नर नरेशा, मेरे साहिब सच्चे माहीआ। आपणे नेत्र नैण मैं पेखां, पिता पूत संग रखाईआ। कवण रूप वटाएँ भेखा, कवण घर करें रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दे समझाईआ। गुण समझाए हरि भगवन्त, गोबिन्द सुत उठाए। रूप धराए नारी कन्त, नर नरायण वेस वटाए। आप जणाए आपणा मंत, मन्त्र साचा आप दृढ़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ दए समझाए। आपणा नाउँ रक्खां निरँकार, निहकलंक रूप वटाईआ। जोती जोत जोत उज्यार, नूर नूर नूर दरसाईआ। शब्दी शब्द शब्द मेरी धार, डंका शब्द शब्द वजाईआ। शब्द खण्डा शब्द कटार, शब्द शमशीर ल्ए उठाईआ। शब्द मारे साची मार, चार कुण्ट दुहाईआ। टिल्ले पर्बत करे ख्वार, जंगल जूह उजाड़ पहाड फोल फोलाईआ। डूँग्घे सागर वेखे गार, रूप अनूप धराईआ। कलिजुग लहिणा कर्ज़
दए उतार, मकरूज़ नज़र कोए ना आईआ। ख़ालक ख़लक पावे सार, आप आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाईआ। कलिजुग प्रगटे हरि निरँकारा, निरगुण नाउँ धराईआ। सम्बल नगरी धाम न्यारा, घर साचा आप सुहाईआ। हरि मन्दिर वसे वसणेहारा, हरि हरि आपणा नाउँ प्रगटाईआ। करे खेल अपर अपारा, अगम्म अगम्मड़ी कार कराईआ। दो जहानां मारे मारा, चौदां तबक सफ़ा उठाईआ। चौदां विद्या करे ख्वारा, चौदां लोक ना कोए पढ़ाईआ। चार जुग भेजणहारा गुर अवतारा, निरगुण आपणा नाउँ धराईआ। निहकलंक आवे विच संसारा, जोती जाता भेख वटाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क दातारा, घट घट रिहा समाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर वेखे विगसे करे विचारा, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक आपणा नाउँ रखाईआ। निहकलंक नाउँ रक्ख, हरि साचा खेल खिलाइंदा। सति सरूपी हो प्रतक्ख, परम पुरख आपणा रूप वटाइंदा। साचा मार्ग एका दस्स, नौ खण्ड पृथ्मी मार्ग लाइंदा। सत्तां दीपां आपे दस्स, सति सतिवादी राह जणाइंदा। नाता तोड़े अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती मुख शरमाइंदा। वेख वखाए मन्दिर मस्जिद मठ, शिवदुआले फेरा पाइंदा। वसणहारा घट घट, हरि जू आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण आपणा नाउँ धराइंदा। निरगुण नाउँ हरि निरँकारा, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। आदि जुगादी इक्क अवतारा, एका गुर समझाईआ। एका मन्दिर गुरदुआरा, एका धाम बहाईआ। एका शब्द नाम नगारा, एका ताल वजाईआ। एका हुक्म वरते वरतारा, हुक्मी हुक्म आप भवाईआ। लक्ख चुरासी पार किनारा, झूठे भाण्डे दए भनाईआ। गुरमुखां करे आप प्यारा, गुरसिख साचे ल्ए जगाईआ। निरगुण दीआ कर उज्यारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। अनहद नाद सच्ची धुन्कारा, धुंन आत्मक आप सुणाईआ। अमृत प्याए ठंडी ठारा, निझर झिरना आप झिराईआ। चौथे जुग करे पार किनारा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गे इक्क अखाड़ा, मन मति बुध नाच नचाईआ। मगर लगाए पंचम धाड़ा, जूठा झूठा डौरू हथ्थ फड़ाईआ। बचया रहे ना कोए पुरख नारा, जो बैठे हरि भुलाईआ। महांबली उतरे अवतारा, नानक निरगुण गया समझाईआ। पुरख अकाल खड़ग खण्डा करे त्यारा, ब्रह्मण्डां आप वखाईआ। गोबिन्द उठे साचा लाड़ा, कल्गी तोड़ा सीस टिकाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी करे खेल न्यारा, पंदरां कत्तक रुत्त सुहाईआ। धाम सुहाए दिल्ली दरबारा, सच सिँघासण चरन टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी देवे इक्क आधारा, राज राजाना हुक्म सुणाईआ। चारों कुण्ट वरते इक्क वरतारा, एका रूप जीव जंत हरि भगवन्त नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर पुरख अकाल,
अजूनी रहत बेमिसाल, निहकलंक आपणा नाउँ धराईआ। निहकलंक शब्द गुणवन्ता, शब्दी धार चलाइंदा। भेव ना पाए ब्रह्मा युकता, चार वेद मुख शरमाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्ता, जुग जुग खेल खिलाइंदा। मेल मिलाए साचे सन्तां, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। माण कराए साचे भगतां, भगत भगवान वेख वखाइंदा। गुरमुखां तोड़े गढ़्ह हउमे हंगता, आप आपणा नाम जणाइंदा। गुरसिख काया चोली रंगदा, नाम मजीठी आप रंगाइंदा। करे खेल सूरे सरबंग दा, गुर गोबिन्द लेख लिखाइंदा। लेखा जाणे पुरी अनन्द दा, पुरी अनन्द वेख वखाइंदा। लहिणा चुक्के सूरज चन्द दा, ब्रह्मा विष्न शिव मुख छुपाइंदा। जन भगतां दात साची वण्डदा, लेखा जाणे दो जहान दा, आदि जुगादि आपणे नाल आपे हंढदा, करे खेल श्री भगवान दा। नाता तोड़े मन मति दुहागण नार रंड दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा दान। दानी दाता हरि दातारा, निरगुण निहकलंक अख्वाईआ। शब्दी देवे नाम भण्डारा, अतोट अतुट वरताईआ। सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म हो त्यारा, पारब्रह्म आपणी खेल खिलाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आप चलाए आपणी धारा, धार धार विच समाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द सूरा वड बलकारा, एका खण्डा नाम चमकाईआ। तिक्खीआं रक्खे दोवें धारा, मनमुखां करे ख्वारा, एका खण्डा नाम चमकाईआ। पंडत पांधा ना कोए पावे सारा, जगत विद्या भुल्ली सर्ब लोकाईआ। गौड़ ब्रह्मण वसे सभ तों न्यारा, ब्रह्मण गौड़ भेव किसे ना आईआ। किसे कुल विच ना जन्मे हरि निरँकारा, सर्ब जीआं दा इक्क दातारा, सो निहकलंक अख्वाईआ। आदि जुगादि करे पसारा, जुग जुग वेखे वेखणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग औध मुकाईआ। कलिजुग जीव भाणा मन्नो सति, हरि साचा सच दृढ़ाइंदा। सतिगुर पूरा देवे मति, मति मति विच टिकाइंदा। बहत्तर नाड़ ना उब्बले रत, रती रत वेख वखाइंदा। जिस जन मिले कमलापात, आसा तृष्ना सर्ब मिटाइंदा। जगत खेड़ा दिसे भट्ठ, आपणा खेड़ा आप वखाइंदा। निरगुण नूर लट लट, जोती जोत जगाइंदा। गुरसिख तेरे चरनां हेठां कलिजुग बैठा सत्थर घत, सीस सीस ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग जीवां आप जणाइंदा। ब्रह्म मति सतिगुर धार, हरि साचा सच जणाईआ। पंचम देवे शब्द नाद धुन्कार, आपणी करे सच शनवाईआ। अठ्ठे पहर रहे ख़बरदार, आलस निन्दरा ना कोए रखाईआ। मन मति बुध ना कोई विचार, जिस जन सतिगुर शब्द सुणाईआ। हउमे संसा रोग दए निवार, एका गुण वखाईआ। नाता तुट्टे झूठा संसार, साचा सज्जण नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग जीवां देवे मति, तत्त ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। साची मति शब्द गुर ज्ञाना, आत्म ब्रह्म
दृढ़ाइंदा । अठ्ठे पहर इक्क ध्याना, दिवस रैण ना कोए वखाइंदा । राग अनाद सुणाए तराना, सारंग सारंगी ना कोए वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आपे फड़, गुरमति इक्क जणाइंदा। गुर मति गुर का रंग, गुर सतिगुर आप चढ़ाईआ। गुरमुख आत्म वेख सेज पलँघ, पावा चूल ना कोए रखाईआ। उप्पर बैठा सूरा सरबंग, तेरा राह तकाईआ। अठ्ठे पहर देवे अनन्द, परमानंद रिहा समाईआ। लहिणा देणा चुक्के सूरज चन्द, एका नूर करे रुशनाईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, मति बुध समझ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत तृष्ना दए मिटाईआ। जगत तृष्ना जाए छुट्ट, मन वासना आप गंवाईआ। हउमे जड़्ह कढ्ढे पुट्ट, काया अंदर रहिण ना पाईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, सांतक सति सति सति कराईआ। गुरसिख मिले गुर गोबिन्द पए तुट्ठ, सतिगुर गोबिन्द आपणी गोद बहाईआ। अबिनाशी करता सुहाए साची रुत्त, रुत्त बसन्त आप महिकाईआ। कलिजुग आवे जाए उठ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। ब्रह्मण गौड़ा पूत सपूता जाया सुत्त, शब्दी नाउँ धराईआ। उच्चे टिल्ले चढ़या चोट, पर्बत आपणे आसण लाईआ। सम्बल नगर बणया कोट, गोबिन्द गढ़्ह सुहाईआ। निरगुण जगे निर्मल जोत, दीवा बाती ना कोए रखाईआ। शब्द नगारे वज्जे चोट, अनादी नाद वजाईआ। लक्ख चुरासी तेरा कढ्ढे खोट, सोया कोए रहिण ना पाईआ। मनमुख जीव आल्हणिउँ डिगे बोट, कलिजुग अन्त ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हर घट वसे हर घट बैठा आसण लाईआ।
नव नौ चार हरि हरि गेड़ा, नर हरि नरायण भुआईआ। नव नौ चार चुक्के झेड़ा, श्री भगवान आप चुकाईआ। नव नौ चार खुल्ल्हा होए वेहड़ा, अबिनाशी करता आप कराईआ। नव नौ चार नाता तुट्टे तेरा मेरा, तेरा मेरा रहिण ना पाईआ। नव नौ चार एका पाए अगम्मी घेरा, शब्दी शब्द बेपरवाहीआ। नव नौ चार लहिणा देणा चुक्के सन्झ सवेरा, दिवस रैण ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणी खेल खिलाईआ। नव नौ उतरे पार, चार चार पन्ध मुकाया। चारे मुख रोवण ज़ारो ज़ार, ब्रह्मा धीर ना कोए धराया। चारे वेद करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाया। चारे खाणी गई हार, हरि का भेव किसे ना आया। चारे बाणी सत्थर वेख्या सच्चा यार, यारड़ा सत्थर अन्त ना सके हंढाया। चार कुण्ट धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपणी खेल खिलाया। नव नौ चार उतरे घाट, पार किनारा आप कराईआ। करे खेल
पुरख समरथ, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। लहिणा देण चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, हरि पुरख निरँजण साची सेव कमाईआ। एकँकारा हरि निरँकारा करे खेल अगम्म अपारा, एका वस्त जन भगतां देवे हथ्थो हथ्थ, आप आपणी आप वरताईआ। लक्ख चुरासी देवे मथ, नाम मधाणा एका पाईआ। लेखा जाणे तीर्थ अठसठ, घट घट बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ लेखा आपणी झोली पाईआ। नव नौ चार मुक्के पन्ध, सो पुरख निरँजण आप मुकाइंदा। जुग चौकड़ी छुट्टे बन्द, बन्दी तोड़ आप तुड़ाइंदा। नव नौ सुणाए एका छन्द, चार चार आप समझाइंदा। आपे जाणे आपणा अनन्द, परमानंद खेल खिलाइंदा। आदि जुगादि सदा बख्शंद, बख्शिश आपणी आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ चार आप जगाइंदा। नव जगाए नौ दुआर, नौबत नाम वजाईआ। दो जहानां करे ख़बरदार, ब्रह्मण्ड खण्ड हिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलार, सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा नाल रलाईआ। निरगुण सरगुण खेल करे अपार, लोकमात वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी करे बेदार, ग़फ्लत सभ दी दए मिटाईआ। एका नाद बोल जैकार, शब्द अगम्मी दए सुणाईआ। सो पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबार, घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव आपणा भेव चुकाईआ। नौ दुआर पार किनारा, निरगुण निरँकार आप कराईआ। इक्क वखाए सच्चा घर बारा, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। अठ्ठे पहर नूर उज्यारा, जोती जोत डगमगाईआ। आदि जुगादि एका धुन्कारा, अनहद नादी नाद सुणाईआ। खेल कराए धाम न्यारा, धाम अवल्लड़ा आप उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव आपणा बन्धन पाईआ। नव बन्धन पाए एक, एका एकंकारया। त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंज तत्त करे ख्वारया। बुद्धि करे आप बिबेक, देवे नाम आधारया। चरन कँवल रखाए साची टेक, रूप अनूप आप धरा रिहा। पूर्ब कर्मां आपे वेख, लहिणा लहिणा झोली पा रिहा। लेखा जाणे पीर पैग़म्बर औलीआ शेख़, मुल्लां मुसायक आप उठा रिहा। परखणहारा पंडत पांधे रेख, जोत ललाट फोल फुला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ दुआर आपणा खेल खिला रिहा। नौ दुआर खेल ग़रीब निवाज़ा, हरि आपणा आप कराईआ। शाहो भूप बण राजन राजा, लक्ख चुरासी रचया काजा, आसा आसा विच समाईआ। मन मनूआ फिरे भाजा, दहि दिश उठ उठ धाईआ। आपे वेखे खेल खेल जगत तमाशा, बैठी लोकाई मुख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव गेड़ा आप भवाईआ। नव गेड़ा जगत सागर, नौ दर आप खुल्हाया। जगत वासना देवे आदर, आसा तृष्ना मेल मिलाया। करे खेल करीम हरि कादर, कुदरत करता वेख वखाया। आपे बणया साचा साबर, सबर सबूरी आप हंढाया।
लेखा जाणे पिसर पिदर मादर, बेपरवाह रूप धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव आपणा रंग रंगाया। नव रंग निरँकार, आपणा आप रंगाईआ। नव खण्ड पृथ्मी कर त्यार, धरत धवल दए वड्याईआ। ब्रह्मे वस्त अमोल भण्डार, एका वार वरताईआ। त्रैगुण देवे देवणहार, देवणहार आप अख्वाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, धरत मात दी गोद बहाईआ। घर विच घर कर त्यार, आपणा रूप आप वटाईआ। जोती जोत जोत उज्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अंदर वड़ बैठ सरकार, साचा तख्त सुहाईआ। पारब्रह्म करे खेल अपर अपार, आपणी वण्डण वण्ड वंडाईआ। ईश जीव दए आधार, जगदीश आपणी बणत बणाईआ। · नौ खण्ड
पृथ्मी वसया खेड़ा, हरि साचा आप वसाइंदा। लक्ख चुरासी बध्धा बेड़ा, आप आपणे कंध उठाइंदा। आपे दूर आपे नेड़ा, सच सिँघासण आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ मन्दिर आप उपाइंदा। नव नौ मन्दिर आपे खोल्ह, आपणा आसण लाईआ। निरगुण सरगुण अंदर बोल, नाद अनादी आप सुणाईआ। साचे तोल आपे तोल, एका तोला आप हो जाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, डुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ पर्दा दए चुकाईआ। नौ नौ पर्दा देवे चुक्क, हरि साचा खेल खिलाइंदा। घर घर बैठा आपे लुक, दिस किसे ना आइंदा। आपणी वार आपे जाए उठ, ब्रह्म पारब्रह्म प्रगटाइंदा। पंचम उप्पर आपे तुट्ठ, आपणा पर्दा लांहयदा। अमृत आत्म जाम प्याए घुट्ट, सांतक सति सति कराइंदा। नव नौ सुहाए साची रुत्त, रुत्त बसन्त आप उपाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ नौ आपणा खेल खिलाइंदा। नौ नौ खेल हरि गोबिन्द, सो पुरख निरँजण आप खिलाईआ। हरख सोग ना कोए चिन्द, ख़ुशी ग़म ना कोए वड्याईआ। करे खेल गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर नाउँ धराईआ। भेव ना पाए सुरपति इन्द, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ नौ आपणा वेस वटाईआ। नव नौ वेस वटाया, निरगुण सरगुण धार। नौ खण्ड पृथ्मी डेरा लाया, लक्ख चुरासी कर त्यार। निज घर वासी वेख वखाया, आप आपणी किरपा धार। मंडल रास आप पवाया, गोपी काहन बणे नचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव लेखा दए समझाया, नव लेखा पंज तत्त काया गढ़्ह नौ दुआर खुल्हाईआ। किरपा कर साचा हरि, आपणी वण्डण आप वण्डाईआ। मन मति बुध अंदर धर, एका तत्त जणाईआ। आपणा मार्ग आपे बण, बैठा मुख छुपाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, चोटी जड़्ह ना कोए रखाईआ। आपणी करनी रिहा कर, करता पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, नव नौ आपणा संग निभाईआ। नव नौ निभाए आपणा संग, भेव किसे ना आया। घर घर वजाए नाम मृदंग, साचा मृदंगा हथ्थ उठाया। आपणी गली आपणी कूट आपे जाए लँघ, औंदा जांदा दिस ना आया। आप सुहाए आपणी सेज पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाया। आपे जाणे आपणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच आप समाया। आपे गाए आपणा सुहागी छन्द, लिखण पढ़न विच ना आया। आप चढ़ाए आपणा साचा चन्द, सूरज चन्द मुख शरमाया। करे खेल सूरा सरबंग, आपणा खेल आप खिलाया। आपे शब्दी डोर पतंग, आपे शब्दी बन्द रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ दर खेड़ा आप सुहाया। नौ दर खेड़ा सोभावन्त, हरि साचा आप सुहाईआ। पंज तत्त चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। एका नाम मणीआ मंत, मन मणका दए भवाईआ। गुरमुख उठाए विरला सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। लक्ख चुरासी माया पाए बेअन्त, कोए उठ ना सके राईआ। गढ़्ह बणाए हउमे हंगत, अंदर वाड़ काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। हरिजन मेले हरि हरिसंगत, साचा संग आप रखाईआ। गुरमुख गुर गुर रंग रंगाए रंगत, रंग मजीठी इक्क चढ़ाईआ। दर दुआरे जो आए मंगत, नौ दुआर लेखा दए चुकाईआ। माणस जन्म ना होए भंगत, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ दर खेड़ा आपे देवे ढाहीआ। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, दहि दिशा आप भवाइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, गुर अवतार सेवा लाइंदा। तीर निराला मारे कस, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। त्रैगुण माया डस्सणी ना सके डस्स, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। दरस दिखाए हस्स हस्स, आपणी दया आप कमाइंदा। पूरी करे गुरमुखां आस, जुग जुग आपणी दया कमाइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। नौ दुआरे करे बन्द ख़ुलास, दसवां दर आप सुहाइंदा। साचे तख्त बैठ पुरख अबिनाश, आत्म सेजा सोभा पाइंदा। ना पृथ्मी ना कोए आकाश, गगन मंडल ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ दुआरे आपणा राह चुकाइंदा। नौ दुआर मुके पन्ध, गुर सतिगुर आप मुकाईआ। आप जणाए सुहागी छन्द, सो पुरख निरजंण सच पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म वखाए इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द मंगल गाईआ। दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ दर लेखा दए चुकाईआ। नौ दर तेरा लेख चुकाउणा, गुर सतिगुर दया कमाइंदा। गुरमुख साचे आप उठाउणा, आपणी बूझ बुझाइंदा। जन्म जन्म दा रोग गंवाउणा, लक्ख चुरासी फंद कटाइंदा। फड़ फड़ आपणी गोद बहाउणा, राए धर्म नेड़ ना आइंदा। दो जहानां चन्द चढ़ाउणा, साचा चन्द आप चमकाइंदा। जुग जुग टुट्टी गंढ्ढ वखाउणा, गंढ्ढणहार सेव कमाइंदा। नार कन्त श्री भगवन्त आप अख्वाउणा, कन्त
सुहागी आप मिलाइंदा। घर घर मंगल सख़ीआं गाउणा, पंचम सख़ीआं आप उठाइंदा। दर दुआर आप खुल्हाउणा, आत्म ताकी बन्द खुल्हाइंदा। आत्म सेजा फड़ बहाउणा, गुरमुख साचे नाल मिलाइंदा। अनहद साचा राग सुणाउणा, दूसर गीत ना कोए अल्हाइंदा। छत्ती रागां मुख शरमाउणा, पुरख अबिनाशी खेल खिलाइंदा। एका दीपक जोत जगाउणा, तेल बाती ना कोए टिकाइंदा। नारी कन्त एका रंग रंगाउणा, साची सेजा सोभा पाइंदा। नौ दर तेरा झूठा डेरा ढाउणा, माया ममता मोह चुकाइंदा। दस्म दुआरे गुरमुख साचा आप बहाउणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत जोत मिलाउणा, जोती जाता आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ दर नाता जाए तुट, नौ खण्ड पृथ्मी जाए छुट्ट, लक्ख चुरासी गेड़ रहिण ना पाईआ। गुरमुख मिले गुर गुर जोत, गुर सतिगुर आप मिलाईआ। काया बंक वखाए किला कोट, गृह मन्दिर भेव चुकाईआ। बन्द किवाड़ा खोल्हे सोत, सुरती शब्द शब्द मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाईआ। हरिजन हरि जगाइंदा, जुगा जुगन्तर कार। निरगुण सरगुण दरस दिखाइंदा, स्वच्छ सरूपी हो त्यार। आपणा पर्दा आप उठाइंदा, देवे दरस अगम्म अपार। त्रैगुण सड़दा अग्ग बचाइंदा, अमृत जाम प्याए ठंडा ठार। पंज तत्त लड़दा आप छुडाइंदा, नाता तोड़ काम क्रोध लोभ मोह हँकार। जग डुबदा आप तराइंदा, नाम नईया देवे चाढ़। हरिजन साचे आप उठाइंदा, आप आपणी किरपा धार। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखाइंदा, कलिजुग आई अन्तिम वार। निरगुण जोती जामा भेख वटाइंदा, निहकलंक नरायण नर अवतार। गोबिन्द सूरा नाल रलाइंदा, शब्द घोड़ा कर त्यार। साचे अश्व आप चढ़ाइंदा, लोआं पुरीआं करे पार। आत्म ब्रह्म आप दृढ़ाइंदा, दूजा तत्त ना करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ लेखा दए उतार। नव नौ लेखा उतरे पार, उतारनहार आप हो जाईआ। सचखण्ड वखाए इक्क दुआर, लोकमात खुल्हाईआ। प्रगट होवे हरि करतार, निरगुण रूप वटाईआ। लेखा जाणे तेई अवतार, भुल कदे ना जाईआ। दस दस गुर पावे सार, एका सच्चा माहीआ। भगत भगवन्त ल्ए उठाल, आपणा रंग रंगाईआ। सन्तां करे आपे भाल, गुरमुखां चले नाल नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरसिखां सुरत रिहा संभाल, लक्ख चुरासी विच्चों नाल मिलाईआ। लेखा तोड़े शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, गुर गुर वेस वटाईआ। दो जहानां वज्जे ताल, निरगुण सरगुण आप वजाईआ। लक्ख चुरासी होई बेहाल, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। नज़र ना आए पुरख अकाल, बैठे वण्डण पाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पाया जाल, उम्मत उम्मती नाल रलाईआ। किसे दिस ना आए सच्ची धर्मसाल, हरि मन्दिर फेरा कोए ना पाईआ। किसे फल ना दिसे डाल, जीव जंत सिम्मल रुक्ख
रहे लहराईआ। सभ दे सिर ते कूके काल, काल नगारा रिहा वजाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी चले अवल्लड़ी चाल, वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। रूप वखाए एका नर, नर नरायण आप हो जाइंदा। हरिजन साचे ल्ए फड़, आपणी गोद आप बहाइंदा। आपणी विद्या आपे पढ़, गुरमुखां आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे दर आपे खड़, आपणा दरस दिखाइंदा। साचे दर खड़ भगवन्त, आपणा दरस दिखाईआ। करे खेल गुण गुणवन्त, अवगुण नज़र कोए ना आईआ। नाम जणाए दो जहानां मंत, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। लक्ख चुरासी एका कन्त, एका वार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ आपणी झोली पाईआ। नव नौ आपणी झोली पा, आपणा शुकर मनाइंदा। आदि जो रचना लई रचा, अन्तिम आपे ढांहयदा। विष्न ब्रह्मा शिव मंगण पनाह, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। गुर अवतार बणन ग्वाह, लक्ख चुरासी पार ना कोए कराइंदा। राए धर्म पाए अन्तिम फाह, लाड़ी मौत नाल प्रनाइंदा। उम्मत उम्मती होणा जगत नकाह, सम्मत उन्नी आप समझाइंदा। अल्ला राणी रही मुख शरमा, नेत्र मुहम्मद ना कोए उठाइंदा। चार यार ना देण सलाह, सलाहगीर ना कोए संग निभाइंदा। पीर पैग़म्बर कर कर बैठे नांह, अग्गे राह ना कोए पाइंदा। सिर देवे ना कोए ठंडी छाँ, सलामत दर ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग आपणा खेल खिलाइंदा। नौ नौ तेरा अन्त किनारा, हरि अन्तिम वार जणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग उतरे पार किनारा, जुग जुग गेड़े विच भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, उल्फ़त विच कदे ना आईआ। उल्फ्त विच ना आए आलमीन, आप आपणी दया कमाइंदा। लेखा जाणे लोक तीन, चौदां लोक नाच नचाइंदा। चौदां तबकां तड़फाए जिउँ जल बिन मीन, जल मीन आपणी खेल खिलाइंदा। मुहम्मद नेत्र वेखे सीन, पुरख अबिनाशी आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा आप मुकाइंदा। चार वेद ब्रह्मे आई हार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। चारे बाणी करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। हरि का मन्दिर अपर अपार, दिस किसे ना आईआ। लक्ख चुरासी इट्टां पत्थरां अग्गे करे पुकार, निरगुण इष्ट ना कोए मनाईआ। ग्रन्थी पन्थी होए बेहाल, गोबिन्द नज़र किसे ना आईआ। चार यारी तेरा सज्जण सुहेला, इक्क इकल्ला माहीआ। मुहम्मद मंगया अन्तिम वेला, एका मंग मंगाईआ। चौदां तबक होए वेहला, सदी चौधवीं नाल रलाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, अमाम अमामा रूप वटाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार चार आप सालाहीआ। चार सालाहे सलाहवण योग, युगती आपणे हथ्थ रखाईआ। चार यारी भोगया भोग, चार कुण्ट वड्याईआ। चौथे जुग लग्गा रोग, हउमे रोग वधाईआ। पाकी पाक ना मिल्या धुर संजोग, पतित पुनीत ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथे दर वेख वखाईआ। चौथे दर वेखणहारा, आपणा नैण खुल्हाईआ। नव नौ नौ नव पावे सारा, आप आपणा रूप वटाईआ। सतिजुग मुहम्मद बैठे इक्क किनारा, एका राह तकाईआ। कवण देवे अन्त सहारा, बणे खेवट सच्चा माहीआ। अञ्जील कुरान करे पुकारा, तीस बतीसा दए दुहाईआ। इक्क इकल्ला परवरदिगारा, ख़ालक ख़लक रिहा समाईआ। मुकामे हक वसे सांझा यारा, बेऐब रूप धराईआ। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला अल्हाए सच जैकारा, जै जैकार आप कराईआ। नौबत वजाए इक्क नगारा, सच महिराबे आसण लाईआ। आपे उतरे आपणी वारा, रूप अनूप आप रखाईआ । अलिफ़ ये तेरा पार किनारा, आरफ़ लेखा लिख ना सके कोए राईआ। आलम उल्मा करे ख्वारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार चार लहिणा झोली पाईआ। चार चार लहिणा पाउणा झोली, हरि साचा सच जणाइंदा। चारों कुण्ट मुहम्मद तृष्ना वेखे गोली, उम्मती उम्मत नाल रलाइंदा। पाटा चीथड़ लीरां चोली, सीस पर्दा ना कोए टिकाइंदा। दर दर फिरे हौली हौली, अगला पन्ध ना कोए मुकाइंदा। हथ्थ रखाई मैहन्दी मौली, मींढी सुहाग ना कोए गुंदाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार चार वेख वखाइंदा। मैंहदी मौली फड़या तन्द, अल्ला राणी उठ उठ धाईआ। चार यारी बन्न्हे कोए ना तन्द, गाना सगन ना कोए मनाईआ। चार कुण्ट होया अन्ध, चौधवीं चन्द ना कोए चढ़ाईआ। चौदां तबक दिसण खण्ड खण्ड, साबत सूरत नज़र कोए ना आईआ। मुहम्मद नाल मंगे मंग, आपणी इच्छया ल्ए प्रगटाईआ। तेरी लोकाई सुत्ती दे कर कंड, ना सके कोए नैण उठाईआ। मैं फिर के वेख्या विच वरभण्ड, भंडी पई सर्ब लोकाईआ। मस्जिद काअबे दिसया ना ख़ुदावंद, नूर ज़हूर नज़र किते ना आईआ। घर घर वेख्या विष्टा गंद, झूठी सेज रहे हंढाईआ। कोई ना वसदा दिसे खेड़ा पिण्ड, नगर गराँ शहर सुंञ मसाण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार यारी दए हिलाईआ। मुहम्मद उठ लै अंगड़ाई, अल्ला राणी आप जणाया। चौदां तबक ना कोए शनवाई, नग़मा नाम ना कोए अल्हाया। तेरी उम्मत तेरा राह रही भुलाई, भुल्लया राह ना कोए वखाया। मैं आपणा भुल्ली सच्चा माही, मीआं मेरा नज़र किते ना आया। चार यारां नाल लै के दयाँ दुहाई, दुहाई पीर दस्तगीर रहे कराया। · तेरी ग़ुलामी
मारया ज़ंजीर, बैठी बन्धन पाया। तेरी प्रीत निभे ना अन्त अख़ीर, चौदां सदीआं पन्ध मुकाया। मैं मिलणा सच्चे पीर, जो
आदि जुगादि समाया। जेहड़ा देवे दात शाह फ़कीर, हकीर हकीरां गले लगाया। मेरी बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी दए बदलाया। उहदे हथ्थ मेरी अकसीर, अकसीर आपणी झोली पाया। मैं नेत्र वहाउँदी नीर, गल पल्लू इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाया। अल्ला राणी रोवे नीर वहा, छहिबर आपणे नैणां लाईआ। मुहम्मद तेरे कोलों पल्लां लवां छुडा, चार यारी दवां तजाईआ। अन्तिम मिलां सच मलाह, दो जहानां सच्चे माहीआ। मेरा विछोड़ा दए कटा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपणी मेहर मेहर मेहर मेरी चोली दए रंगा, सालू लाल रंग कराईआ। आपणी किरपा किरपा किरपा आपणी डोली ल्ए बहा, चार यार तेरे कहार बणाईआ। हौली हौली ल्ए चला, आपणे मार्ग पाईआ। आपणे मन्दिर ल्ए बहा, साचा मन्दिर सुहाईआ। चार जुग दी कुँवारी कन्या नाल करे नकाह, मेरा रंडेपा दए चुकाईआ। मैं उठ उठ गावां करां सिफ्त सालाह, बेऐब मेरा माहीआ। साचा झुलदा रहे निशां, सच निशाना इक्क झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे अंग ल्ए लगाईआ। आप लगाए आपणे अंग, अंगीकार अख्वाइंदा। चौथे जुग तेरा झूठ मृदंग, कूड़ी क्रिया वेख वखाइंदा। नव नौ चार करे भंग, जो घड़्हया भन्न वखाइंदा। सच सिँघासण सुहाए इक्क पलँघ, पावा चूल ना कोए रखाइंदा। नौबत नाम वज्जे मृदंग, सच नगारा आप सुणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वेला गया लँघ, कलिजुग अन्तिम सर्ब जणाइंदा। ना कोई राग रागनी ना कोई तन्द, तन्दी राग ना कोए अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नव नौ चार पार कराइंदा। नव नौ चार तेरा लेखा बाकी, हरि पुरख निरँजण आप चुकाईआ। लेखा जाणे जीव ख़ाकी, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। गुर अवतार रहे ना कोए आकी, पीर पैग़म्बर बैठे सीस झुकाईआ। सचखण्ड दुआरे खोल्हे ताकी, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड एका वार वेख वखाईआ। शब्द अगम्मी चढ़या राकी, नर निरँकारा सोलां कलीआं आसण पाईआ। सति सतिवादी मार पलाकी, दो जहानां वेख वखाईआ। लोकमात आए गुरमुखां जाम प्याए बण बण साकी, नाम प्याला हथ्थ रखाईआ। निरगुण रक्खी चाल बांकी, सरगुण नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लहिणा रिहा मुकाईआ। लहिणा मुकाउणा हरि निरँकार, जुग जुग आप मुकाइंदा। देणा देवे सर्ब संसार, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। गुर गोबिन्द बणया इक्क लिखार, नानक रसना जेहवा गाइंदा। निहकलंक आवे महांबली अवतार, निरगुण सरगुण आपणा रूप वटाइंदा। सम्बल वसे धाम न्यार, हरि मन्दिर सोभा पाइंदा। शब्द अगम्मी करे ग़ुफ्तार, दीद शनीद खेल खिलाइंदा। जोद्धा सूरबीर बली बलकार, बल आपणा आप जणाइंदा। शाह सुल्तानां करे
ख्वार, राज राजानां खाक मिलाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी दए इक्क आधार, नौ दुआरे इक्क ज्ञान दृढ़ाइंदा। चार वरनां करे प्यार, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। एका बोले नाम जैकार, सच जैकारा आप सुणाइंदा। हँ ब्रह्म ल्ए उठाल, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। सतिजुग चले आपणी चाल, पिछला लेखा बन्द कराइंदा। एका पूजा रहे अकाल, मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआला सीस ना कोए झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात जोत धर, नव नौ चार आपणे विच छुपाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुणवन्त गुण निधान, शब्द सुत जोत निशान, जोती जाता पुरख बिधाता, परम पुरख आपणी खेल खिलाइंदा।