२७ सावण २०१८ बिक्रमी बख्शीश सिँघ दे गृह कादराबाद
हरि बख्शे सच प्यार, सतिगुर सच्ची सरनाईआ। सोहँ शब्द सच जैकार, सचखण्ड दुआर वज्जे वधाईआ। महाराज शेर सिँघ निरगुण सरगुण धार, लोकमात खेल खिलाईआ। विष्नूं दाता भर भण्डार, वड भण्डारी ल्ए मिलाईआ। भगवन खेल करे अपार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। दो जहानां जै जैकार, एका नाअरा नाउँ सुणाईआ। ब्रह्मा गाए आपणी वार, चारे मुख मुख सालाहीआ। शंकर कंठ करे विचार, कंठ कंठ समाईआ। सुरपति मंगे धूढ़ी छार, सीस जगदीस झुकाईआ। करोड़ तेतीसा बण भिखार, ख़ाली झोली रिहा वखाईआ। त्रैगुण रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पंज तत्त हाहाकार, सति सन्तोख ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति प्यार इक्क समझाईआ। सच प्यार देवे दात, निरगुण दाता बेपरवाह। सोहँ शब्द सच करामात, दो जहानां बणे मलाह। महाराज शेर सिँघ मेटे अन्धेरी रात, साचा चन्द दए चढ़ा। विष्नूं देवे साची दात, आपणा भण्डारा आप वरता। भगवान सुणाए साची गाथ, शब्द अगम्मी आपे गा। जै जैकार करे रघुनाथ, आप आपणा नाअरा ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँ। सच प्यार हरि निरंकारा, एका एक जणाईआ। आदि जुगादी बोल जैकारा, दो जहान सुणाईआ। सचखण्ड साचे खेल न्यारा, थिर घर वज्जे वधाईआ। लोकमात कर पसारा, घट घट रिहा वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग एका लाईआ। साचा मार्ग नाम सति, जै जैकार कराया। घर घर देवे एका मति, एका हरि हरि नाद सुणाया। बीज बीजे साचे वत, बण करसाणा हल चलाया। फुल फुलवाड़ी लाए वेखे डाल्ही पत्त, साची पंखड़ीआं आप प्रगटाया। करे खेल पुरख समरथ, आपणा प्यार आप उपाया। शब्दी सुत दुलारा जोड़े नत्त, विष्न ब्रह्मा शिव बन्धन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क प्यार आपणे हथ्थ रखाया। सच प्यार बन्न्हे डोर, हरि साचे हथ्थ वड्याईआ। आदि जुगादी चढ़े घोड़, निरगुण घोड़ा आप दौड़ाईआ। लोआं पुरीआं जाए बौहड़, गगन पातालां फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी बुझाए औड़, एका मेघ बरसाईआ। वेखे परखे मिट्ठा कौड़, कौड़ा रीठा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सच प्यार पाया बंध, हरि साचा खेल खिलाइंदा। प्रेम अंदर सूरज चन्द, मंडल मण्डप रास रचाइंदा। प्रेम ढोला गायण छन्द, गुर अवतार सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार आप कमाइंदा। सच प्यार करे करतारा, विष्न ब्रह्मा शिव उपाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डारा, पंचम नाता जोड़ जुड़ाईआ। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ ठठयारा, घड़ घड़ भाण्डे दए धराईआ।
वस्त रक्खे इक्क हरि थारा, आपणा प्यार बन्धन पाईआ। प्रेम जोत कर उज्यारा, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। प्यार शब्द सच्ची धुन्कारा, शब्द अनादी नाद वजाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करे प्यारा, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। वण्डे वण्ड विच संसारा, साचा हिस्सा आप रखाईआ। नाउँ धराए गुर अवतारा, रूप अनूप आप अख्वाईआ। जीवां जंतां दए सहारा, सच प्यारा बन्धन पाईआ। उच्ची कूक बोल जैकारा, जुग जुग आपणे नाउँ दए वड्याईआ। सतिजुग करया सच विहारा, सति सतिवादी खेल खिलाईआ। प्रगट होया वार अठारां, बल बावण दए वड्याईआ। ध्रू प्रहिलाद पार किनारा, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। नर नरायण खेल न्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा प्यार आपे पाईआ। आपणा प्यार गुर अवतार, आपणी धार चलाइंदा। वरते वरतावे सच वरतार, जुग जुग खेल खिलाइंदा। सतिजुग त्रेता कर त्यार, द्वापर जन्म दिवाइंदा। कलिजुग सतिगुर ल्ए उठाल, साची सेवा इक्क समझाइंदा। जुग चौकड़ी चले नाल नाल, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग खेल खिलाइंदा। अन्तिम सभ नूं खाए काल, काल प्यार नाल बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेद आप चुकाइंदा। सतिजुग साचे जन्म दवा, लोकमात धराया। जननी जन बणे बेपरवाह, आप आपणी कुक्ख सुहाया। धरत मात दी गोदी दए बहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। एका हुक्म दए जणा, सच सुच्च वरताया। भगत भगवन्त मेल मिला, साचे सन्तां संग निभाया। एका वस्त झोली पा, मस्तक टिका धूढ़ी लाया। वरन गोत ना कोए रखा, एका घर वसाया। साचे पौड़े दए बहा, चौथा पद आप जणाया । ब्रह्मण रीता आपे आ, ब्रह्म वेखे थाउँ थाया। एका देवे सच सलाह, सच सालाही दया कमाया। सतिजुग खेड़ा दए वसा, लक्ख चुरासी मेल मिलाया। अंडज जेरज रूप वटा, उत्भुज सेत्ज आपणी धार रखाया। नारी नर वेस करा, जोड़ी जोड़ा जोड़ जुड़ाया। घट घट ब्रह्म वासना दए भरा, जगत वासना नाल बंधाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रला, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाया। माणस मानुख खेल खिला, मानव धन्दे लाया। निहकर्मी आपणा कर्म कमा, आपणा पर्दा आपे पाया। घर विच बैठा मुख छुपा, दिस किसे ना आया। जिस जन दया दए कमा, तिस नेत्र नैण खुल्हाया। आपणा प्रेम ल्ए निभा, एका बन्धन पाया। सुरती शब्दी मेल मिला, प्रेम डोरी इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणी धार चलाया। सतिजुग साचा मात ला, हरि साची दया कमाइंदा। ओअं सोहँ खेल खिला, सोइम रूप आप प्रगटाइंदा। नाउँ निरँकारा आप अख्वा, आपणे नाउँ सालांहयदा। धरनी धरत धवल दए टिका, जल बिम्ब आप समा, नीर सीर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा धन्दा आप कमाइंदा।
हरि निरँकार साचा धन्दा, आपणा आप जणाईआ। लक्ख चुरासी वेखे जीव जंत बन्दी बन्दा, बन्दीखाना इक्क खुल्हाईआ। आदि जुगादि बण बख्शंदा, साची धार ल्ए प्रगटाईआ। करे खेल गुणी गहिन्दा, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार दए जणाईआ। गुरसिख सच प्यार, गुर सतिगुर मेल मिलाया। मनमुख सच प्यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काया। गुरमुख सच प्यार, गुर चरन ओट तकाया। मनमुख सच प्यार, हउमे हंगता रोग वधाया। सन्तन सच प्यार, सति सतिवादी एका गुण गाया। मनमुख सच प्यार, झूठे धन्दे मन चित लाया। भगतन सच प्यार, भगवन भगती इक्क दृढ़ाया। मनमुखां सच प्यार, माया ममता मोह वधाया। दोहां विचोला बण निरँकार, लोकमात खेल खिलाया। गुरमुख गुरसिख देवे सच प्यार, आपणा मन्त्र नाम दृढ़ाया। मनमुख देवे सच प्यार, ठग्ग चोर यार बणाया। गुरसिख देवे सच प्यार, आत्म धुन नाद वजाया। मनमुख देवे सच प्यार, रातीं सौं सौं वक्त लँघाया। साचे सन्तां देवे सच प्यार, आत्म ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाया। मनमुखां देवे सच प्यार, नौ दर वासना विच फिराया। भगतां देवे सच प्यार, भगवन आपणा नूर दरसाया। मनमुखां देवे सच प्यार, कूड़ कुड़यारा झोली पाया। दोहां विचोला बण निरँकार, लोकमात खेल खिलाया। सच प्यार गुरसिख दात, आत्म ब्रह्म जणाईआ। सच प्यार मनमुख ज़ात, चार वरन लड़ाईआ। सच प्यार गुरसिख नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। सच प्यार मनमुख घाट, वहिंदे वहण रिहा वहाईआ। सच प्यार सन्तन ज़ात, ज़ात अज़ाती दए खपाईआ। सच प्यार मनमुखां खात, डूँग्घे सागर दए रुढ़ाईआ। सच प्यार भगतन पुच्छे वात, आदि जुगादि होए सहाईआ। सच प्यार मनमुखां देवे मात, राए धर्म हथ्थ फड़ाईआ। दोहां विचोला पुरख अबिनाश, लोकमात खेल खिलाईआ। सच प्यार विष्नूं मंग, आपणा सीस झुकाया। सच प्यार ब्रह्मे रंग, रंग मजीठी इक्क चढ़ाया। सच प्यार शंकर कट्टे भुक्ख नंग, हथ्थ त्रिसूल रिहा सुटाया। सच प्यार सूरज चन्द, एका किरन करे रुशनाया। सच प्यार वण्ड ब्रह्मण्ड, शब्दी शब्द नाद सुणाया। सच प्यार जेरज अंड, निरगुण जोती जोत जगाया। सच प्यार सुहागी छन्द, गुर सतिगुर आप सुणाया। सच प्यार किसे दर ना होवे बन्द, किला कोट अंदर रक्ख ना कोए टिकाया। सच प्यार सदा बख्शंद, आप आपणे हथ्थ रखाया। जो जन रसना जेहवा गाए बत्ती दन्द, तिस जन हरि हरि ल्ए मिलाया। सच प्यार आत्म अन्तर अनन्द, निज घर आपणा आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार आपणा बन्धन पाया। बन्धन बंध प्यार, ब्रह्मा सुत भराईआ। प्यार प्यार आधार, बराह रूप वटाईआ। प्यार प्यार सुधार, यज्ञै पुरष खेल खिलाईआ। प्यार प्यार विचार, हाव ग़रीव दए वड्याईआ। प्यार प्यार शंगार, नर नरायण रूप धराईआ। प्यार प्यार जैकार, कपल
मुन संग रखाईआ। प्यार प्यार पैज संवार, दत्ता त्रै जोत रुशनाईआ। प्यार प्यार करे ख़बरदार, रिखप देव उठाईआ। प्यार प्यार मेले साचा यार, पृथू देवे माण वड्याईआ। प्यार प्यार अंदर धार, मत्तस आपणे रंग रंगाईआ। प्यार करे आपणी वार, कछप आपणा नूर रुशनाईआ। प्यार खेल करे करतार, धनंतर एका गुण जणाईआ। प्यार हँसा उडे उडार, हँसा खेल खिलाईआ। प्यार बल मंगे दुआर, बावण भेख वटाईआ। प्यार बाला लाए पार, प्रहिलाद नर सिँघ रूप वटाईआ। प्यार एका जाणे आपणी सार, ध्रू आपणी गोद बहाईआ। प्यार गज दए आधार, तन्दूआ तन्द कटाईआ। प्यार करे खेल करतार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा प्यार आपणे हथ्थ रखाईआ। करे प्यार प्यारा परस, राम राम वड्यांअदा। प्यार मेटे हिरस हवस, होर ना कोए रखाइंदा। प्यार मेघ देवे बरस, अमृत धार चलाइंदा। प्यार मिटाए सोग हरख, रामा एका रंग रंगाइंदा । प्यार प्यारे करे परख, शाह भबीखण भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि इक्क प्यार, आपणे संग रखाइंदा। करया प्यार वेद व्यास, चरन ओट तकाईआ। पूरी करे हरि हरि आस, ज्ञान बोध पढ़ाईआ। पुराण अठारां रसन स्वास, जेहवा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा प्यार इक्क वखाईआ। करे प्यार गोपी नाथ, सख़ीआं मंडल रास रचाइंदा। करे खेल खेल तमाश, एका बंसरी नाम वजाइंदा। सदा सुहेला वसे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। आपे होए दासी दास, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। बिदर खा अलूणा साग, साचा प्यार आप प्रगटाइंदा। बिपर सुदामे तन्दल लाभ, मुख आपणे आप चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा प्यार आप प्रगटाइंदा। प्यार प्रगटे गोपी काहन, साचा खेल खिलाईआ। प्यार देवे अरजण ज्ञान, गीता ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। प्यार देवे साचा माण, साची सिख्या इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणे प्यार बन्न्हे गुर अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर नाल रलाईआ। प्यार पाया बन्धन, कलिजुग आया। मस्तक लाए टिक्का चन्दन, निम वासना विच समाया। बोध ज्ञान आत्म होया पंडत, बोध बोधा रूप धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा प्यार आप रखाया। प्यार रखाए निरगुण धारी, आपणी खेल खिलाईआ। करे खेल अगम्म अपारी, प्यार प्यार विच प्रगटाईआ। लक्ख चुरासी पावे सारी, अभुल भुल कदे ना जाईआ। कलिजुग नाता तोड़े ख्वारी, दूर दुराडा नेड़े पन्ध लिआईआ। ईसा मूसा निभे यारी, मुहमंद संग रलाईआ। एका प्यार कलमा कर जैकारी, हू हू नाअरा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, प्यार तन्द इक्क रखाईआ। अपर अपारा प्यार तन्द, निरगुण
निरगुण विच समाया। आपणा खेल कर बख्शंद, बख्शिश आपणी आप वरताया। आपणे नूर चढ़ चढ़ चन्द, सच उजाला दए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार आप प्रगटाया। सच प्यार नानक गुर, हरि सतिगुर आप प्रगटाईआ। मेल मिलाया आपे धुर, धुर बैठा सच्चा माहीआ। निरगुण सरगुण जुड़ी सुर, तार सतार ना कोए वखाईआ। एका मन्त्र रिहा फुर, नाम सति पढ़ाईआ। प्यार अंदर प्रीतम गया जुड़, एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्यार प्यार नाल बंधाईआ। प्यार नाल बध्धा नाता, नाता परम पुरख बंधाया। नानक गुर इक्को जाता, पुरख अकाल मनाया। आदि जुगादी पिता माता, साची गोद सुहाया। साची देवे ऐको दाता, वस्त अमोलक झोली पाया। आपणा नाउँ सुणाए साची गाथा, साची सिख्या इक्क समझाया। एथे ओथे होए राखा, अठ्ठे पहर सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क प्यार धुर दरबार, नानक लोकमात लै के आया। सच प्यार नानक निरगुण, सरगुण झोली पाईआ। ग़रीब निमाणयां पुकार सुण सुण, एका वार वरताईआ। अंगद अमर आपे चुण चुण, राम दासे गंढ्ढ पवाईआ। अरजण हरि हरि आपे बौहड़, शब्द नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार दए वड्याईआ। सच प्यार नाउँ बाण, चारे बाणी मुख सालाहया। प्रीतम प्यारा ल्या पछाण, घर साचे मेल मिलाया। हाणी मिल्या साचा हाण, घर साचे वज्जे वधाया। ना जीव ना कोए प्राण, प्राणी मुक्त ना कोए कराया। एका शक्ति श्री भगवान, गुर गुर गुर रूप वटाया। एका रक्त करे परवान, बूंद बूंदी मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार दए समझाया। सच प्यार गुर शब्दी धार, नानक अरजण हरि हरि गाईआ। दोहां विचोला बण करतार, बोध अगाधा शब्द सुणाईआ। भगत भगवन्त करे खेल न्यार, आप आपणा रूप वटाईआ। चार जुग दे विछड़े यार, एका घर बहाईआ। पांजा एका वेखे एका वार, इकावन आपणी धार चलाईआ। पांजा दोआ आपे पाए आपणी सार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल खिलाईआ। सति सतिवादी हो त्यार, पंचम देवे सच्ची शाहीआ। पंचम नाद शब्द धुन्कार, नाद अनादी आप सुणाईआ। सत्तवें घर सति सति आवे जावे वारो वार, पांजा साता सति सति मेला सहिज सुभाईआ। एका पैंतीस कर त्यार, पंज तीस करे कुड़माईआ। दस बीस खेल करतार, कागद कलम ना लिखे शाहीआ। एका गुरु कर त्यार, गुर शब्द दए वड्याईआ। गुर चरन सच प्यार, चार वरन दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच प्यार गोबिन्द धार, हरि खण्डा नाल मिलाईआ। सच प्यार साचा खण्डा, हरि गोबिन्द मेल मिलाया। लेखा जाणे विच ब्रह्मण्डां, ब्रह्मण्ड खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
प्यार प्यार नाल प्रगटाया। हरिगोबिन्द तेरा प्यार, तेरी धार समाईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलकार, एका डंका रिहा वजाईआ। करे खेल अपर अपार, नाता बिधाता प्यार जोड़ जुड़ाईआ। हरि राए दए आधार, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। छोटे बाले कर प्यार, हरिकृष्न ल्ए उठाईआ। हरिकृष्ना कूक गया पुकार, तेग़ बहादर मिले साचा माहीआ। करे सच प्यार डुबदे ल्ए तार, आप आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार आदि जुगादि सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग लक्ख चुरासी विच वरताईआ। सच प्यार हरि वरताया, आप आपणी वार। गोबिन्द सुत एका जाया, बण सुलक्खणी नार। गुजरी कुक्ख दए वड्याआ, ना कोई जाणे जीव संसार। भोगी आपणा भोग कराया, भस्मड़ होए ना अगम्म अपार। धुर संजोगी मेल मिलाया, मेला करे आपणी धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा प्यार वण्डे विच संसार। सच प्यार वण्डण आया, गुर सतिगुर रूप धार। पंज प्यारे ल्ए उठाया, करे खेल अपार। आपणा अमृत मुख चुआया, आप आपा विच्चों निकाल। संसा रोग सर्ब मिटाया, निमाणयां बणया साचा यार। ऊँचां नीचां गले लगाया, करया सच प्यार। आप निउँ निउँ सीस झुकाया, बणया दर भिखार। आपणी झोली अग्गे डाहया, करे इक्क पुकार। गुरसिख तेरा उच्चा घर बणाया, पुरख अबिनाशी सेवादार। तेरीआं नींहां हेठ आपणा आप दयाँ दबाया, आपा तेरे उत्तों वार। तेरा मन्दिर दयाँ सुहाया, लोकमात होए उज्यार। हरि का प्यार तेरे अंदर दयाँ टिकाया, दूसर रक्खां ना किसे दुआर। जुग जुग दा लहिणा दयाँ मुकाया, कलिजुग आवे अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे सच विहार। आदि प्यार दिता भगवान, आपणी दात वरताईआ। जुग चौकड़ी करया खेल महान, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम होए प्रधान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। गोबिन्द सूरा होए नाल बलवान, आपणा बल धराईआ। सृष्ट सबाई खोल्हे इक्क दुकान, झूठ दुकान दए मिटाईआ। चार वरनां वेखे मार ध्यान, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा प्यार दए समझाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, गुर सतिगुर सच जणाइंदा। पुरख अबिनाशी फेरा पाउणा, लोकमात वेख वखाइंदा। लक्ख चुरासी मेल मिलाउणा, एका बन्धन पाइंदा। सच प्यार इक्क वखाउणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका दर बहाइंदा। दूई द्वैती पड़दा लाउहणा, माया ममता मोह मिटाइंदा। साचा मार्ग इक्क वखाउणा, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। घट घट अंदर आत्म ब्रह्म नज़री आउणा, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। पुरख अकाल सभ ने गाउणा, गोबिन्द सूरा आप सुणाइंदा। मस्जिद मन्दिर मठ शिवदुआला कोई रहिण ना पाउणा, कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाइंदा। सच निशाना इक्क झुलाउणा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी एका राज
जोग कराउणा, जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। धुर फ़रमाना हुक्म सुणाउणा, हुक्मी हुक्म आप अल्हाइंदा। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। गुरसिख साचे आप प्रगटाउणा, धरत मात दी गोद बहाइंदा। धरनी तेरा हौला भार कराउणा, बेमुख नज़र कोए ना आइंदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका इष्ट वखाउणा, दूजा दर ना कोए बणाइंदा। शब्द प्यार आप दिवाउणा, शब्दी शब्द मेल मिलाइंदा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान घर घर नाद वजाउणा, रागी आपणा राग अल्हाइंदा। रसना जेहवा सभ ने गाउणा, बत्ती दन्द सर्ब हिलाइंदा। उणंजा पवण आप समाउणा, पवण स्वास खेल खिलाइंदा। अठारां भार बनास्पत बन्धन पाउणा, बन्दी बन्द आप कराइंदा। रवि ससि राग अलाउणा, मंडल मण्डप नाच नचाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव एका नाउँ ध्याउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। अन्तिम लेखा सभ दा मुकाउणा, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। ब्रह्मा आपणे विच मिलाउणा, जोती जोत जोत मिलाइंदा। शंकर तेरा डेरा ढाउणा, जो घड़्हया भन्न वखाइंदा। इन्दर फड़ के तख्तों लाउहणा, तख्त निवासी खेल खिलाइंदा। साचा मार्ग हरि जू लाउणा, गुरमुख साचे आप उठाइंदा। ब्रह्मा वेता माण दवाउणा, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। छोटे बाले तिलक लगाउणा, भोला नाथ सुआइंदा। सत्त दीप तिन्न लोक इक्क निशान झुलाउणा, सुरपति इन्द ढेरी ढाइंदा। मनजीता मनजीत जवाउणा, जोबन आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साचा हरि, सच प्रीत आप निभाइंदा। लग्गी प्रीत निभाए तोड़, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग अन्त ना जाए छोड़, आपणी गोद बहाईआ। शब्द अगम्मी चढ़ाए घोड़, थिर घर साचे दए पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा प्रेम आप निभाईआ। आपणा प्रेम निभाए साथ, सगला संग रखाइंदा। गुरमुखां बुझाए लग्गी प्यास, हरिजन प्यासा नज़र कोए ना आइंदा। दिवस रैण करे हास बलास, सुख शान्ती सति वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दर सुहाइंदा। हरिजन साचे सोहे दर, दर दरवेश अलख जगाईआ। ब्रह्म मति मिल्या वर, वर एका झोली पाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों ल्या फड़, गुरमुख तेरी वड वड्याईआ। आप बंधाया आपणे लड़, पल्लू गंढ्ढ पवाईआ। सौहरे पेईए विहार कर, बण विचोला खेल कराईआ। सच दुआरे आपे खड़, आपणा सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरा प्यार दए समझाईआ। गुरसिख नार कर प्यार, गुर सतिगुर खेल खिलाइंदा। प्रेम मैहन्दी कर त्यार, साचे हथ्थ रंगाइंदा। सूहा वेस खेल अपार, तन ख़ाकी आप वखाइंदा। नथ्थ सुहाग कर त्यार, कंचन रूप वटाइंदा। मींढी गुंदे एका वार, साचा सीस गुंदाइंदा। वटणा मिले विच संसार, प्रेम रस आप रखाइंदा। साची सख़ीआं मंगलाचार, घर गीत गोबिन्द अल्हाइंदा।
साची डोली कर त्यार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चारे जुग कहार बणाइंदा। मारे बोल ना कोए अन्तिम वार, गुरसिख विछोड़ा पन्ध कटाइंदा। जोबन वेखे नार मुटयार, नेत्र नैणां कजला नाम पाइंदा। बिन्दी लाए अपर अपार, जोत ललाटी डगमगाइंदा। सुरखी वेखे सिरजणहार, राम राम राम जणाइंदा। राह तक्के परवरदिगार, एका आस वखाइंदा। दूल्हा बणे आप निरँकार, घर आपणे सोभा पाइंदा। सोलां इच्छया कर शंगार, साचा अश्व आप मंगाइंदा। साचे घोड़े हो अस्वार, सोलां कलीआं आसण पाइंदा। सचखण्ड दवारिउँ आए बाहर, थिर घर शब्दी नाल मिलाइंदा। शब्दी रूप चढ़े अपार, आपणा सत्त आप सुहाइंदा। आपणा चीरा बन्न्ह दस्तार, सीस साचा ताज टिकाइंदा। साची खड़ग कर त्यार, आपणा खण्डा नाम लटकाइंदा। छैल छबीला हो त्यार, आपणा राह तकाइंदा। लोआं पुरीआं चरनां हेठ लताड़, लोकमात फेरा पाइंदा। दिस ना आए विच संसार, लक्ख चुरासी भेव कोए ना पाइंदा। हौली हौली आवे सांझा यार, आपणा पैंडा पन्ध मुकाइंदा। सोहरे घर वेखे एका बार, काया मन्दिर अंदर बन्द कराइंदा। त्रै धातू लग्गा ताल, ना कोई तोड़ तुड़ाइंदा। करे खेल साहिब दयाल, आपणी ठोकर एका लाइंदा। आपे खोल्हे आपणी धर्मसाल, गुरदुआरा आप उपाइंदा। घर विच घर करे खेल निराल, निराली चाल आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बल धराइंदा। साचे घर आया दूल्हा, घर साचे वज्जी वधाईआ। आपे पाए हार साचे फूला, फुल आपणा नाउँ उपाईआ। आपे गाए आपणा सोहला, आपणा राग सुणाईआ। आपे बणया भाला भोला, भोली सूरत आपणा रूप धराईआ। आप चुकाए आपणा ओहला, पर्दा दए उठाईआ। पंच शब्द पायण रौला, अनहद धुंन सुणाईआ। उलटा करे नाभ कौला, अमृत दए झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे सगन मनाईआ। अमृत झिरे ठंडा पाणी, हरि साचा आप झिराइंदा। आपे नैण बण बण राणी, आपणा छन्ना आप भराइंदा। आपे बोल आपणी बाणी, आपणा हुक्म सुणाइंदा। आपे वेख सुघड़ स्याणी, सच सुआणी कोल बहाइंदा। आपे होया जाण जाणी, जानणहारा आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। घर साचे चौथे पद बैठा चढ़, आपणी दया कमाईआ। आपणी लांव आपे रिहा पढ़, पहला दूजा तीजा घर तजाईआ। चौथे पुरख अबिनाशी फड़या लड़, छुट्ट कदे ना जाईआ। मेरा कन्त सुहागी ना जन्मे ना जाए मर, गुरमुख नारी ख़ुशी मनाईआ। जगत जंजाला मिटया डर, निरभउ तक्की इक्क सरनाईआ। मैं होई सुभागण आया घर, दूर दुराडा चल के माहीआ। कमली कोझी लाई लड़, अवगुण गुण ना कोए वखाईआ। चरन कँवल सेवक सेवा लवां कर, साची सेवा मोहे बण आईआ। मेरा ख़ाली भण्डारा देवे भर, आपणी दया कमाईआ। सोहे वेला मेरी सेजा जाए चढ़, कन्त भतार सच्चा शहिनशाहीआ।
आपणा प्रेम मेरे अंदर देवे धर, मेरे घर होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चार जुग दा सच प्यार, गुरसिखां नाल मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस मेलया सो अन्त विछड़ ना जाईआ।
२८ सावण २०१८ बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह सरींह पुर ज़िला हुशियारपुर
घर आए वखाए घर, घर घर विच दया कमाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भयानक अवर ना कोए रखाईआ। बन्द ताकी खोल्ह किवाड़, दूई पर्दा दए उठाईआ। त्रैगुण अग्नी बुझे हाढ़, तत्व तत ना कोए रखाईआ। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। घर विच घर दए वखाल, सतिगुर पूरा बेपरवाहीआ। चले चलाए नाल नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। तोड़नहार जगत जंजाल, जाग्रत जोत ल्ए जगाईआ। लेखा जाणे काल महाकाल, दीन दयाल सच्चा शहिनशाहीआ। सुरत सुआणी ना होए बेहाल, गुर शब्दी होए सहाईआ। गृह मन्दिर वखाए अमृत ताल, निझर झिरना आप झिराईआ। घर वखाए सच्ची धर्मसाल, घर मन्दिर सोभा पाईआ। घर घर विच दीपक देवे बाल, तेल बाती ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला सहिज सुभाईआ। घर मेला हरि भगवान, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण देवे दान, एकँकारा वेख वखाइंदा। आदि निरँजण जोत महान, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता हो मेहरवान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। श्री भगवान घर विच वखाए सच निशान, घर घर आपणा खेल खिलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, आपणा मन्दिर आप सुहाइंदा। गुरसिख साचा कर परवान, जुग जुग आपणा भेव खुल्हाइंदा। आत्म दरसी देवे आत्म दान, आत्म अन्तर निज झोली आप भराइंदा। शब्द अनादी इक्क धुन्कान, नाद अनादी नाद वजाइंदा। बोध अगाधी शब्द ज्ञान, ज्ञान मंत इक्क दृढ़ाइंदा। ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखान, आत्म ब्रह्म आप वखाइंदा। साची सेजा कर परवान, सच सिँघासण आसण लाइंदा। आप बणाए सच मकान, घर घर विच आप उपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच वेख वखाइंदा। घर घर वेख श्री भगवन्त, आपणा खेल खिलाईआ। घर मेला नारी कन्त, घर साची सेज सुहाईआ। घर महिमा गाए अगणत, लेखा कर ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच वेख वखाईआ। घर विच घर सच महल्ला, सतिगुर पूरा आप जणाइंदा। वसणहारा इक्क इकल्ला, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, ब्रह्म धार चलाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, सच मनारा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच आप सुहाइंदा।
घर घर हरि सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाईआ। दीप जगाए जोत निरँजणा, आदि निरँजण सच्चा शहिनशाहीआ। दीनां नाथ दर्द दुःख भय भंजना, भय अवर ना कोए जणाईआ। अमृत सरोवर एका मजना, सच अशनान कराईआ। ना घड़या ना भज्जणा, सो घर साचा आप बणाईआ। नौ दुआरे गुरसिख तजणा, जगत नाता दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच वजाए सच रबाबा, तार सितार ना कोए वखाईआ। घर विच घर खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। जोती नूर इलाही, अल्ला नूर नुराना डगमगाइंदा। आपणा रूप कर बिसमिल्ला, बिस्मिल आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच जोत जगाइंदा। घर घर विच निरगुण धार, निरगुण निरवैर आप चलाईआ। अजूनी रहत हो त्यार, रूप अनूप आप वटाईआ। करता पुरख करे कार, करनहार इक्क अख्वाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा आपे होया ख़बरदार, आलस निन्दरा ना कोए रखाईआ। साचा मन्दिर कर त्यार, आपे वेख वखाईआ। बाढी बणाए ना कोए विच संसार, इट्ट गारा ना कोए लगाईआ। सूरज चन्न ना करे कोए उज्यार, रवि ससि बैठण मुख शरमाईआ। गुर का मन्दिर अपर अपार, सतिगुर साचा आप बणाईआ। गुरमुख विरले दए वखाल, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। दिवस रैण वज्जे ताल, अनहद आपणा ताल वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वड्याईआ। साचा घर सोभनीक, हरि साचा आप सुहाइंदा। ना कोई दूसर वसे शरीक, लाशरीक खेल खिलाइंदा। आपणे हथ्थ रक्खी तौफ़ीक, आपणी रहिमत आप कमाइंदा। आपणा मार्ग इक्क बारीक, प्रेम आप रखाइंदा। मिहबान बीदो वसे नज़दीक, बी ख़ैर या अल्ला आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। घर मन्दिर खोल्हे ताकी, गुर सतिगुर दया कमाईआ। गुरसिखां चुकाए लहिणा देणा बाकी, पूर्ब जन्मां वेख वखाईआ। आप चढ़ाए औखी घाटी, साचे मार्ग आपे लाईआ। जिस किरपा करे तिस बजर कपाटी पाटी, पर्दा रहे ना राईआ। घर घर विच वखाए साची हाटी, चौदां लोक बैठे सीस निवाईआ। घर तीर्थ घर ताटी, घर सरोवर दए नुहाईआ। घर दीवा घर बाती, घर घर करे रुशनाईआ। घर मेला कमलापाती, कन्त सुहाग बैठा आसण लाईआ। घर प्यावे बण बण साकी, सच प्याला हथ्थ उठाईआ। घर बह बह पुच्छे वाती, सतिगुर पूरा भुल कदे ना जाईआ। घर हवन करे आरती, मंडल रासी रास रचाईआ। गुर का भेव ना पाए चौदां विद्या उर्दू फ़ारसी, हिन्दी पंजाबी नीर नैणां रो रो दए वहाईआ। सतिगुर पूरा आपे चढ़े आपणी साची घाटी, आत्म सिँघासण सोभा पाईआ। आपे जाणे आपणी वाटी, लक्ख चुरासी पन्ध मुकाईआ। गुरसिख तेरी ना कोई गोत ना कोई ज़ाती, तेरा रूप अनूप ब्रह्म ब्रह्म
प्रगटाईआ। आदि जुगादी साचा साथी, सो पुरख निरँजण इक्क अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर गुर अवतार गाउण गाथी, रसना जेहवा जेहवा सर्ब सुणाईआ। सर्ब जीआं दा एका दाती, मुकामे हक बैठा नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच करे रुशनाईआ। घर घर होए चानण, घर घर खेल खिलाइंदा। घर घर रूप धारे क्षत्री शूद्र वैश ब्रह्मण, रूप अनूप आप वटाइंदा। घर घर होए कामनी कामन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाच नचाइंदा। घर घर आसा तृष्ना पकड़े दामन, माया ममता नाल रलाइंदा। घर घर रक्खे अन्धेरी शामन, अन्ध अन्धेर आप वखाइंदा। जुग जुग गुरमुख विरले होवे ज़ामन, आपणा पल्लू नाम फड़ाइंदा। एका देवे सच्चा नामन, नाम अमोलक झोली पाइंदा। मिटे रैण अन्धेरी शामन, जोती नूर इक्क जगाइंदा। दरस दिखाए आम्हणो साम्हण, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। इक्क दूजे नूं गुरु गुरसिख पछानण, गुर आपणा मेल मिलाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोए निदानन, रिद्ध सिद्ध हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच रास रचाइंदा। घर विच मंडल घर विच रास, घर गोपी काहन नचाईआ। घर विच जोत कर प्रकाश, घर शब्द नाद धुन सुणाईआ। घर सख़ीआं वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाईआ। घर घर पूरी करे आस, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ। कट्टणहारा जम की फाँस, नाम फाँसी गल विच पाईआ। गुरसिख होए ना कदे उदास, जिस सतिगुर मिल्या सच्चा माहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्त करे बन्द ख़ुलास, बन्दी छोड़ आप हो जाईआ। घर वेखे खेल तमाश, आप आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादि ना होए विनास, सो सतिगुर सच्चा नाउँ धराईआ। घर घर विच बुझाए प्यास, गुरसिख तृष्ना दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर इक्क सालाहीआ। घर मन्दिर हरि सालांहयदा, जुगा जुगन्तर कार। भगत भगवन्त आप उठाइंदा, आप आपणा कर विचार, सन्त साजन मेल मिलाइंदा, सति सतिवादी मीत मुरार। गुरमुख गुर गुर गोद बहाइंदा, एका देवे नाम आधार। गुरसिख एका रंग रंगाइंदा, उतर ना जाए दूजी वार। सुरती शब्द डोर मिलाइंदा, घर मन्दिर पावे सार। जगत विछोड़ा आप कटाइंदा, नाता तुट्टे दुहागुण नार। कन्त कन्तूहल ख़ुशी मनाइंदा, सोहे बंक दुआर। गुरसिख आपणे अंक लगाइंदा, अंगीकार करे निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर वेखे सच दुआर। घर घर दुआरा खोल्हदा, गुर सतिगुर सज्जण मीत। गुरसिखां नाल सदा बोलदा, आप सुणाए आपणा गीत। शब्द कंडे आपे तोलदा, आदि जुगादी साची रीत। भेव खुल्हाए सदा अडोल दा, एका परखणहारा नीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर विच घर वखाए अग्गे खड़, साचा मन्दिर गुरदुआर मसीत। घर मन्दिर घर मसीत, घर गुरदुआर वखाईआ।
घर ठांडा घर सीत, घर सांतक सति वरताईआ। घर पतित घर पुनीत, घर पापी रिहा तराईआ। घर देवे नाम अनडीठ, लिखण पढ़न विच ना आईआ। सो सतिगुर सज्जण मीत, लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच नाद वजाईआ। घर घर वज्जे नाद तूर, तुरीआ राग अल्हाइंदा। सर्ब कला भरपूर, सतिगुर सज्जण खेल खिलाइंदा। आसा मनसा करे पूर, मनसा मनसा विच समाइंदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च इक्क दृढ़ाइंदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, जिस जन आपणा नाम जपाइंदा। हउमें हंगता तोड़े गढ़्ह ग़रूर, निवण सु अक्खर आप समझाइंदा। घर विच देवे सति सरूर, घर घर विच खेल खिलाइंदा। पंज तत्त काया ना बणे तन्दूर, जिस सिर हथ्थ टिकाइंदा। मनूआ मार करे मनूर, जोती अग्नी हेठां डांहयदा। जन्म जन्म दे मुआफ़ करे कसूर, जो जन चरनी सीस झुकाइंदा। अठ्ठे पहर हाज़र हज़ूर, हरि आपणा मेल मिलाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे चूरो चूर, नाम खण्डा इक्क चलाइंदा। जिस जन बख्शे साची धूढ़, जोत ललाटी डगमगाइंदा। घर विच घर वखाए ज़रूर, कीता कौल भुल ना जाइंदा। आपणा देवे साचा नूर, नूर नुराना आप अख्वाइंदा। मूसा जल्वा तक्के उत्ते कोहतूर, गुरमुखां घर घर आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर आप बणाइंदा। घर मन्दिर बणया सच टिकाणा, घर घर विच वज्जी वधाईआ। किसे हथ्थ ना आए राजा राणा, लक्ख चुरासी रही बिल्लाईआ। बिन सतिगुर पन्ध ना किसे मुकाणा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। रसना जेहवा गा गा थक्के गाना, गावणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख विरले देवे उठाई, जिस जन आपणे रंग रंगाईआ। घर विच घर साचा रंग, सतिगुर गोबिन्द आप चढ़ाइंदा। आत्म सेजा बैठ पलँघ, घर साची ख़ुशी मनाइंदा। इक्क वजाए नाद मृदंग, नाद अनादी आप सुणाइंदा। नाता तोड़ दुहागण रंड, गुरमुख सुरती शब्द प्रनाइंदा। एका वस्त अमोलक वण्ड, काया गोलक आप भराइंदा। अठ्ठे पहर परमानंद, निजानंद आप रखाइंदा। जगत विकारा झूठा गंद, रसना रस तजाइंदा। घर विच घर वखाए साचा चन्द, नूर नुराना आप उपाइंदा। नाता तोड़े जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वक्त चुकाइंदा। साहिब दयाल सदा बख्शंद, सतिगुर पूरा दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच आप जगाइंदा। घर जागे जागणहारा, जाग्रत जोत जोत रुशनाईआ। घर भागे भागणहारा, भगवन आपणी खेल खिलाईआ। घर रागी राग गाए गावणहारा, राग अनादी आप सुणाईआ। घर बाणी बोले बोलणहारा, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। घर बैठा सुणे सुणनेहारा, सुन्न समाध आप लगाईआ। कागद कलम लिख लिख हारा, भेव ना पाए सच्चे माहीआ। मस रोवे ज़ारो ज़ारा, सत्त समुंदर देण दुहाईआ।
बनास्पत कूके करे पुकारा, अठारां भार सार ना आईआ। हरि का खेल अगम्म न्यारा, अलख अगोचर आपणे हथ्थ रखाईआ। जुगा जुगन्तर हो उज्यारा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। दूर दुराडा चल के आए भगत दुआरा, आप आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त साचे सन्त, गुरमुख मेले नारी कन्त, गुरसिख चाढ़े साची रंगत, रंग रंगीला आप अख्वाईआ। रंग रंगीला साहिब सुल्तान, दर घर साचे सोभा पाइंदा। सति सतिवादी सति निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाइंदा। अगम्म अगम्मड़ा वसे मकान, अगम्मड़ी आपणी खेल खिलाइंदा। अलख अलखना बोल जैकार, घर आपणी अलख जगाइंदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे बैठ सच्ची सरकार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। थिर घर साचा खोल्ह किवाड़, आपणा चरन टिकाइंदा। शब्दी सुत कर प्यार, सीस जगदीस हथ्थ रखाइंदा। करे खेल अपर अपार, सुन्न अगम्म भेव चुकाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दए आधार, गगन मंडल वेख वखाइंदा। ज़िमीं अस्मानां दए सहार, लोक परलोक खेल खिलाइंदा। चौदां तबकां खोल्ह किवाड़, चौदां लोक डंक वजाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करया ख़बरदार, सुरपति राजा इन्द नाल मिलाइंदा। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंज तत्त नाच नचाइंदा। पंज पंज खेल करे करतार, दस दस आपणा बन्धन पाइंदा। काया माटी कर त्यार, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। जगत वासना नौ दुआर, दर दरवाज़े आप वसाइंदा। आपणा घर अपर अपार, अपरम्पर आप रखाइंदा। टेढी बंक खेल न्यार, दिस किसे ना आइंदा। दोए दो पहरेदार, अठ्ठे पहर हुक्म जणाइंदा। ना कोई जाणे आर पार, अद्धविचकार सर्ब अटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर आपणा आप समझाइंदा। घर समझाए आप निरँकारा, आपणी दया कमाईआ। पंज तत्त करया तन शृंगारा, त्रै त्रै मेला मेल मिलाईआ। निरगुण वण्ड करी अपारा, मन मति बुध वरताईआ। करे खेल जगत न्यारा, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। आपणी इच्छया आपे भर भण्डारा, आपे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच आपणी धार चलाईआ। घर बणाया गया बण, सो पुरख निरँजण आप बणाया। ना कोई जननी ना कोई जन, जन जणेंदी ना कोए माया। ना कोई घड़े ना सके भन्न, घड़न भन्नणहार आप अख्वाया। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, दीवा बाती ना कोए टिकाया। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, चार दीवार ना कोए रखाया। ना कोई बुद्धी ना कोई मन, मति रंग ना कोए वखाया। ना कोई हथ्थ मूंह नक्क कन्न, नेत्र नैण ना कोए मटकाया। ना कोई देवणहारा दिसे डन्न, भय भउ ना कोए जणाया। ना कोई पाणी ना कोई अन्न, ना कोई खावणहार आपणा पट वखाया। करे खेल श्री भगवन, आपणे मन्दिर आसण लाया। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर आप सुहाया। घर मन्दिर गृह सुहाया, घर वेख विचार। मन बन्दर आप बंधाया, दहि दिशा ना करे विचार। डूँग्घी कंदर आप सुटाया, उठ सके ना दूजी वार। जग झंजट आप मुकाया, गुरमुख साचे कर प्यार, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया, ब्रह्म पारब्रह्म दए आधार। जोग अभ्यास ना कोए कराया, सुरती शब्द करे प्यार। जन्म जन्म दी प्यास मिटाया, देवे दरस गुर करतार। तृष्ना हरस दए गंवाया, हउमें हंगता रोग निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच दए सच विचार। घर सच्चा सच दरबारा, सतिगुर पूरा आप वखाइंदा। घर सज्जण मीत मुरारा, गुर अवतारां वेख वखाइंदा। घर मन्दिर ठाकर दुआरा, घर इष्ट देव प्रगटाइंदा। घर शब्द नाद धुन्कारा, धुन आत्मक आप सुणाइंदा। घर राज जोग सिक्दारा, शाहो भूप आप समझाइंदा। घर पंचम सख़ीआं लग्गा अखाड़ा, नटूआ नाट आप कराइंदा। घर त्रैगुण अग्नी बुझे तत्ती हाढ़ा, घर पंचम मोह चुकाइंदा। घर घर विच करे सच प्यारा, आप आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख लहिणा झोली पाइंदा। गुरसिख लहिणा झोली पाउणा, घर घर विच वज्जे वधाईआ। आत्म सेजा आप बहाउणा, डूँग्घी भँवरी पार कराईआ। अंदर बाहर आपणा संग निभाउणा, गुप्त ज़ाहर होए सहाईआ। अमृत जाम इक्क प्याउणा, प्रेम प्याला हथ्थ उठाईआ। गढ़्ह हँकारी बुरज ढाउणा, एका धक्का लाईआ। अनन्द अनन्द अनन्द इक्क दरसाउणा, अनन्द अनन्द अनन्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरे घर भाग लगाईआ। गुरसिख घर लग्गे भाग, हरि सतिगुर आप लगाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, निर्मल नीर सीर पिलाईआ। अग्नी बुझे लग्गी आग, सांतक सति वरताईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काग, कागों हँस रलाईआ। शब्द अगम्मी मार वाज, सुत्तयां ल्ए उठाईआ। घर घर विच रचया काज, घर घर साह रिहा सुधाईआ। घर घर आवे जावे भाज, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। घर विच साजण रिहा साज, हरि सज्जण शहिनशाहीआ। गुरसिख तेरी रक्खे लाज, तेरी पत्त हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। झूठ मुलम्मे लाहे पाज, कंचन सवरन दए बणाईआ। घर विच घर मिले गुरु महाराज, जिस दा रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ । आदि जुगादि करे सच्चा राज, दो जहानां करे सच्ची शहिनशाहीआ। बणया रहे ग़रीब निवाज़, ग़रीबां आपणे गले लगाईआ। वस्त अमोलक देवे दात, नाम भण्डार वरताईआ। मन मति रहे ना नार कमज़ात, गुरमति साची इक्क समझाईआ। तेरा सतिगुर तेरी ख़ातर गुरमुख बणाए इक्क बरात, दूल्हा बणे सच्चा माहीआ। लोकमात होई सुहञ्जणी रात, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाईआ। धन्न भाग मिले कमलापात, जन्म जन्म दा विछोड़ा दए कटाईआ। घर आए शाहो शाबास, नीले वाला साचा माहीआ। गुरमुख नार सुहागण रक्खे पास, आप
आपणे अंक लगाईआ। सुआणी होएँ क्यों अन्त उदास, जगत उदासी दए मिटाईआ। आपणा रूप धरे तेरे पवण स्वास, तेरा पवण स्वास आपणे विच समाईआ। तेरे घर विच पए साची रास, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड रहे रास रचाईआ। राह तक्के पृथ्मी आकाश, गुरसिख तेरे दुआरे नैण उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर कर बैठे आस, कवण वेला गुरमुख पूरा दरस दिखाईआ। जिस घर सतिगुर वसे पास, सो सतिगुर साचा घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। घर वसया घर पाया, हरि सज्जण साहिब सुल्तान। गुरमुख आपणा पन्ध मुकाया, मिल्या गुर सूरबीर बलवान। आपा सतिगुर झोली पाया, तुट्टा माण अभिमान। सतिगुर पूरा होए सहाया, जिस दिता जीआ दान। लक्ख चुरासी ल्ए तराया, राए धर्म ना पुछे आण। चित्रगुप्त ना हिसाब वखाया, लाड़ी मौत ना करे पहचान। काल ग्रास ना कोए खाया, सतिगुर सज्जण मिले आण। महाकाल होए सहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। भगवान वसाया घर विच घर, घर मन्दिर बंक वड्याईआ। भगवान सुहाया घर विच घर, घर जोत जोत रुशनाईआ। भगवान वड्याआ घर विच घर, घर नादी नाद वजाईआ। भगवान उपाया घर विच घर, घर घर विच आप सुहाईआ। भगवान मिलाया किरपा कर, लोकमात दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे भेव खुल्हाईआ। गुरमुख साचे भेव खुलाउणा, हरि सज्जण सच जणाइंदा। चार जुग दा पन्ध मुकाउणा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गेड़ा आप दिवाइंदा। दो जहानां वेख वखाउणा, वेस अनेक वटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव जोत मिलाउणा, जोती जाता आप हो जाइंदा। लक्ख चुरासी भाण्डा भन्न वखाउणा, जो घड़या आप भनाइंदा। त्रैगुण डेरा अन्तिम ढाउणा, पंज तत्त खेड़ा ना कोए वखाइंदा। गुरमुख विरला आप उठाउणा, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। शब्दी गुर आप मिलाउणा, गुर शब्दी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, गुरमुख साचे आप तराइंदा। गुरसिख तारे सतिगुर सवरन, सवरन रूप वटाईआ। भगतन खोल्हे हरन फरन, तीजे लोयण करे रुशनाईआ। नाता जोड़े साचे चरन, हरि चरन सच्ची सरनाईआ। भय चुक्के मरन डरन, जम्मण मरन विच ना आईआ। किरपा करे करनी करन, करता पुरख खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला सहिज सुभाईआ। घर पाया भगवान, तन होए शांत सरीरा। मिले सच्चा दान, नाम निधान देवे गहर गम्भीरा। झुल्ले सच निशान, सीस बंधाए साचा चीरा। एथे ओथे देवे माण, लक्ख चुरासी कट्ट ज़ंजीरा। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे पीरन पीरा। आत्म अन्तर एका मन्दिर, बिन मात्र आप जणाईआ। भेव चुकाए गगन
गगनंतर, गृह मंडल दए वखाईआ। लग्गी बुझाए जगत बसन्तर, विश्व आपणी धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वर, घर घर विच वज्जे सच वधाईआ। नाम निधाना गुरु गुरदेव, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। पारब्रह्म प्रभ अलख अभेव, अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा संग आप निभाइंदा। अमृत आत्म देवे साचा मेव, अमृत रस मुख चुआइंदा। आदि जुगादि सदा निहकेव, निहचल आपणा धाम वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे घर बहाइंदा। गुरमुख घर वखाइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। चरन दुआर आप समझाइंदा, सतिगुर चरन अपर अपार। घर बंक आप सुहाइंदा, आप आपणी किरपा धार। हरिजन साचे सचखण्ड दुआर आप बहाइंदा, उच्चे टिल्ले पर्बत आपे चाड़्ह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुर दरबारा गुरसिख घर, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। जिस सतिगुर सच्चा ल्ए वर, घर सच्चे होए कुड़माईआ । नाता जोड़े नारी नर, नर नरैण सच्चा शहिनशाहीआ। आपणी किरपा ल्ए फड़, मेहरवान मेहरवान आपणी मेहर कराईआ। आपणे पौड़े जाए चढ़, औंदा जांदा दिस ना आईआ। आपणा सुहाए साचा गढ़्ह, किला कोट ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए समझाईआ। गुरसिख समझाए हरि करतार, गुर गुर रूप वटाईआ। नाम कुठाली कर त्यार, पंज तत्त काया सवरन विच टिकाईआ। फुंकारा मारे एका वार, पवण उणंजा सेवा लाईआ। प्रेम सुहागा देवे डार, करे खेल बेपरवाहीआ। कूड़ मुलम्मा दए उतार, नाम ठोकर एका लाईआ। निहकर्मी कर्म ल्ए विचार। पूर्ब कर्मां फोल फुलाईआ। सच सवरन कर त्यार, नाम कंडे लवे पाईआ। नाम कंडे दए हुलार, तोला रती ना कोए रखाईआ। दोहां पासा वेख करे विचार, विचार विचार विच प्रगटाईआ। गुरमुख तुले आपणे भार, जगत भार ना तोल तुलाईआ। सच सवरन कर त्यार, सतिगुर आपणी हट्टी ल्ए टिकाईआ। चार वरनां कराए वणज वपार, एका हुक्म सुणाईआ। जिस आउणा हथ्थ सच्चे सुन्यार, पहलों आपणा तन कुठाली विच रखाईआ। सिर ते वज्जे हथ्थौड़ा मार, अहिरन थल्ले रही खेल खिलाईआ। करे खेल गुर करतार, जगत कुठाली फोल फोलाईआ। गुरमुख सवरन कर प्यार, आपणी सेवा आपे लाईआ। साचा कंगण करे शंगार, आप आपणे तन छुहाईआ। मंगण मंग मंगे आप करतार, लोकमात फेरा पाईआ। शब्द विचोला वेखणहार, आवे जावे वेखे थाउँ थाँईंआ। जिस दुआरे गुरसिख करे प्यार, सो दुआरा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचा लेखे लाईआ। भगवन्त भगत सद रक्खे चा, आदि जुगादि खेल खिलाइंदा। आत्म अन्तर बणे मलाह, साचे बेड़े आप चढ़ाइंदा। सिफ्ती सिफ्त दए सलाह, सलाहगीर आप हो जाइंदा। निष्अक्खर पढ़ाए एका नाँ,
नाम निधाना झोली पाइंदा। पकड़ उठाए फड़ फड़ बांह, आपणी दया कमाइंदा। हँस काग दए बणा, जिस जन सोहँ हँसा चोग चुगाइंदा। बणे सहेला पिता मां, हरिजन साचे गोद बहाइंदा। निथाव्याँ देवे आपणा थाँ, थान थनंतर आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप वखाइंदा। सदा चाअ भगत भगवन्त, जुग जुग खेल खिलाईआ। हरिजन मेले साचे सन्त, सति सतिवादी दया कमाईआ। एका नाम जणाए मणीआ मंत, मन का मणका आप भवाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, ममता मोह दए चुकाईआ। मेल मिलावा साची संगत, हरिसंगत विच समाईआ। चरन कँवल वखाए साचा जन्नत, मुकामे हक इक्क ख़ुदाईआ। जिस जन बणाए साची बणत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड वड्डा बेपरवाहीआ। भगत भगवन्त चाउ घनेरा, हरिजन हरि रखाइंदा। नाता तोड़े तेरा मेरा, मेरा तेरा भेव चुकाइंदा। एका रंग वखाए सन्झ सवेरा, सूरज चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। आपे ढाए भरमां ढेरा, जो जन दुआरे आइंदा। तन वसाए साचा खेड़ा, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। दूर दुराडा दिसे नेरा, नूरो नूर नूर चमकाइंदा। कलिजुग अन्तिम पाया फेरा, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्क इकल्ला होया दलेरा, भय भउ ना कोए रखाइंदा। लक्ख चुरासी वेखणहारा खुल्ल्हा वेहड़ा, घट घट आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रंगण आप रंगाइंदा। रक्खे चा भगत भगवान, आदि जुगादि भुल ना जाईआ। घर आए चल मेहरवान, मेहरवान दया कमाईआ। घर भाग लगाए सच मकान, घर घर विच सोभा पाईआ। घर जोती जोत जगाए श्री भगवान, जोती नूर नूर रुशनाईआ। घर नाद शब्द धुन्कान, अनहद साचा नाद वजाईआ। घर अमृत देवे पीण खाण, अठसठ तीर्थ पन्ध मुकाईआ। घर वखाए सच निशान, शब्द अगम्मी आप झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। रक्खे चाउ पारब्रह्म, हरिजन साचा मेल मलन्नया। जुगा जुगन्तर साचा कम्म, करे कराए दो जहन्नया। साचे सन्तन बेड़ा देवे बन्न्ह, साची सेवक सेव कमन्नया। एका राग सुणाए कन्न, छत्ती राग मुख शर्मन्नया। पंच विकारा देवे डन्न, झूठा भाण्डा भरम भउ भन्नया। भाग लगाए काया तन, करे प्रकाश बिन सूरज चन्नया। जूठ झूठ ठग्ग चोर यार कोए ना लाए संन्ह, देवे नाम सच्चा धन्न धन्नया। दिस ना आए नेत्र अन्न्ह, गुरमुख विरला मात मन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, करे खेल श्री भगवानया। रक्खे चाउ पारब्रह्म बेअन्त, जुग जुग सेव कमाईआ। हरिजन मेला नारी कन्त, नर नरायण सेज हंढाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। देवे वड्याई विच जीव जंत, जाग्रत जोत
कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि शाह सुल्ताना, तख्त निवासी तख्त सुहाइंदा। सचखण्ड वसे सच मकाना, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, बल आपणा आप धराइंदा। सो पुरख निरँजण हो प्रधाना, हरि पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। एकँकारा लेखा जाणे दो जहानां, आदि निरँजण जोत उजाला डगमगाइंदा। अबिनाशी करता गुण निधाना, गुण अवगुण ना कोए रखाइंदा। श्री भगवान सच निशाना, दरगाह साची आप झुलाइंदा। पारब्रह्म हरि खेल महाना, आप अपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग आप निभाइंदा। रक्खे चा निभाए संग, सगला संग निभाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आए पार लँघ, औंदा जांदा दिस ना आईआ। निरगुण सरगुण अंदर वजाए मृदंग, सच सतार आप हलाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, वड वड्डा बेपरवाहीआ। जो जन मंगे आत्म मंग, जगत तृष्ना दए मिटाईआ। साची सेज सुहाए पलँघ, घर घर विच आप सुहाईआ। आपणे मन्दिर आपे लँघ, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। सुरत सुआणी ना होए नंग, मिले राम सच्चा माहीआ। अठ्ठे पहर परमानंद, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। · चल्ल के आए साचा राही, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। सवरन कट्टी जम दी फाही, सगले
साथी दए तराईआ। जन्म जन्म दी मेटे शाही, दुरमति मैल दए धवाईआ। घर मिले पंडत बण गोसाँईं, तिलक ललाटी जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खिलाईआ। सदा मिलण दा रक्खे चाउ, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। जुग जुग करे सच न्याउँ, सच अदालत आप कमाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप जगाइंदा। पुर सरींह लग्गा भाग, हरि सतिगुर आप लगाईआ। गुरमुख दीपक जगे चिराग़, बिन बाती तेल जगाईआ। त्रैगुण बुझे आग, अग्नी तत्त ना कोए रखाईआ। आत्म अन्तर उपजाए इक्क वैराग, वैरागी आपणा राग सुणाईआ। सोई सुरती जाए जाग, गुर शब्दी आप उठाईआ। डूँग्घी भँवरी लेवे काढ, एका पल्लू नाम फड़ाईआ। चरन धूढ़ कराए मजन माघ, सच सरोवर आप नुहाईआ। आप मिलाए कन्त सुहाग, जगत विछोड़ा दए कटाईआ। जो जन सरनाई जाए लाग, काग हँस रूप वटाईआ। मेल मिलाए मोहण माधव माध, मुकंद मनोहर लखमी नरायण चतुर्भुज आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि हरिजन मिलण दी सदा आस रखाईआ। रक्खे चा आदि निरँजण, जुग जुग वेस वटाइंदा। दीनां नाथ दर्द दुःख भय भंजन, भव सागर पार कराइंदा। नेत्र पाए नाम अंजन, अज्ञान अन्धेर
चुकाइंदा। लक्ख चुरासी विच्चों बणे साचा सज्जण, सगला संग निभाइंदा। जो जन चरन धूढ़ करे साचा मजन, तिस आपणा दरस दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा कर्म कराइंदा। दसूहा वेख्या साची जूह, निरगुण आपणी खेल खिलाया। आपे मेले आपणी विछड़ी रूह, काया काअबा आपणा बुत्त बणाया। कलिजुग वेखे नदी नूह, लक्ख चुरासी रिहा डुबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाया। वेखे रूह रूह निमाणी, निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। आबे हयात देवे ठंडा पाणी, आप आपणी सेव कमाइंदा। सुरत मिलावा शब्द हाणी, सुरती शब्दी एका रंग रंगाइंदा। आवण जावण चुक्के काणी, राए धर्म नेड़ ना आइंदा। जिस जन सुणाए आपणी बाणी, दूजे दर पढ़न कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे फेरा पाइंदा। दसूहे अंदर आत्म ज़ात, आत्म अन्तर वेख वखाईआ। जिस जन बख्शी साची दात, सो जन बैठा आपणे अंदर छुपाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना पुछे वात, चार कुण्ट जगत हल्काईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। कलिजुग पुट्टया डूँग्घा खात, किनारा नज़र कोए ना आईआ। जिस जन हरि सतिगुर खोल्हे बन्द ताक, तिस आपणी बूझ बुझाईआ। नज़र आए पुरख समरथ, स्वच्छ सरूपी रूप दरसाईआ। सगल विसूरे जायण लथ, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। नाम चढ़ाए साचे रथ, महांसारथी साचा रथ चलाईआ। लहिणा देणा चुक्के सीआं साढे तिन्न हथ्थ, रविदास चमारा दए ग्वाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत दसूहा वेख वखाईआ। जगत दसूहा इट्टां गारा, जगत बाढी बणत बणाइंदा। निरगुण वसे सदा न्यारा, आप आपणी कल धराइंदा। सरगुण करे सदा प्यारा, जुग जुग वेख वखाइंदा। दोहां मेला इक्क दुआरा, घर साचा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दसूहा इक्क समझाइंदा। सच दसूहा काया घर, घर घर विच आप जणाईआ। नज़र ना आए कोई नारी नर, नर नरायण एका बैठा आसण लाईआ। जिस जन देवे साचा वर, तिस जन ल्ए वखाईआ। सवरन सरींह पुर तों ल्या फड़, नाम डोरी तन्द बंधाईआ। सतिगुर पूरा अंदर गया वड़, निरगुण निराकार आपणी कल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, राह तक्के साचा माहीआ। माही तक्के सच्चा राह, जुग जुग वेख वखाइंदा। जन भगत मिलण दा चाअ, भगवान आस तकाइंदा। बिन भगत ना जाणे कोए मेरा नाँ, लक्ख चुरासी गूढ़ी नींद सवाइंदा। बिन भगत ना देवे मैनूं कोई थाँ, मनमुख दर दवारिउँ दुरकाइंदा। बिन भगत मेरी कोई ना पकड़े बांह, लोकमात मेरा संग ना कोए निभाइंदा। बिन भगत मेरा करे ना कोई सच न्याँ, उच्ची कूक कूक ना कोए सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जन भगत तेरे मिलण दा चाउ आप रखाइंदा। रक्खे चाउ निरगुण रूप, सरगुण तेरी वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेख्या चारे कूट, सत्त दीप फेरा पाईआ। जगत नगारा वज्जे जूठ झूठ, माया ममता नाच नचाईआ। कलिजुग सुहाए आपणी रुत्त, सच फुलवाड़ी, नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख विरला दिसे सुत्त, जो हरि हरि रिहा ध्याईआ। सभ दी पंज तत्त काया दिसे बुत्त, हरि का नाउँ घर किसे नज़र ना आईआ। पंच विकारा भरया कुट्ट कुट्ट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। जिस जन उप्पर सतिगुर पूरा जाए तुट्ठ, तिस आपणा नाम बुझाईआ। अमृत आत्म प्याए एका घुट्ट, निझर झिरना दए झिराईआ। जगत नाता जाए तुट्ट, एका मंगे सरन सरनाईआ। जीवत मरे मर जीवे पए उठ, जीवण मरन फंद कटाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चित वित ठगौरी कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे वेखणहारा आप आपणी सेव कमाईआ। दसूहा सरींह पुर एका घाट, हरि साचा खेल खिलाइंदा। जिस जन आई नेड़े वाट, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। नाम निधाना देवे साची दात, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। बजर कपाटी जाए पाट, साची घाटी आप चढ़ाइंदा। चौदां लोक वखाए एका हाट, एका घर सोभा पाइंदा। साचे मंडल रचाए रास, गोपी काहन खेल खिलाइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश, राम रमईया डगमगाइंदा। मन मनूआ कवण करे विनास, गढ़्ह हँकारी आप तुड़ाइंदा। सदा सुहेला वसे पास, आपणा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। तारनहारा हरि हरि एक, इक्क इकल्ला खेल खिलाईआ। जिस जन बख्शे साची टेक, इष्ट देव इक्क दरसाईआ। करे कराए बुध बिबेक, पतित पुनीत साची रीत आप चलाईआ। मस्तक वेखे लिख्या लेख, पूर्ब लहिणा फोल फोलाईआ। हरि का रूप ना मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई मूंड मुंडाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लक्ख चुरासी घट घट अन्तर रिहा वेख, सच सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन तेरी प्यास बुझाईआ। बुझे प्यास होए तृप्त, तृष्ना जगत मिटाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे बिपत, बिपता अवर ना कोए पाइंदा। जिस जन देवे साची सिखत, सिख्या सिख इक्क समझाइंदा। लिख्या लेख ना मेटे लिख्त, लिख लिख लेख लेख गवाइंदा। आपणे हथ्थ रखाए आपणा भविख्त, जुग जुग गेड़ा आप दिवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आस निरास ना कोए वखाइंदा। दस्त आया दस्तगीर, दामन आपणा आप पकड़ाईआ। आपे चोटी चढ़ के वेखे अख़ीर, साचे मन्दिर आसण लाईआ। आपे कट्टे फड़ ज़ंजीर, शरअ शरीअत रहे ना राईआ। घर दरस दिखाए पीरन पीर, जिस पीर फ़कीर रहे सीस झुकाईआ। आपणी हथ्थीं बदले तकदीर, तदबीर तस्वीर साची दए
वखाईआ। एका रंग रंगाए शाह हकीर, बेनज़ीर सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस रहिमत रहिमान कमाईआ। रहिमत रहिमान हरि करीमा, कादर कुदरत खेल खिलाइंदा। जिस जन पाक पवित कराए सीना, तिस हो हो सहिमत आपणा मेल मिलाइंदा। घर विच लाल वखाए सच नगीना, निगहबान पर्दा लांहयदा। मेल मिलाए जिउँ जल मीना, अग्नी तत्त थल बुझाइंदा। लेख चुक्के लोक तीनां, त्रै त्रै लोकां पन्ध मुकाइंदा। काया चोली चाढ़े रंग भीन्ना, उतर कदे ना जाइंदा। अठ्ठे पहर दिवस रात दरस दिखाए मक्का मदीना, सच महिराबे एका बांग इक्क सदा एका हुजरा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस दामन आप फड़ाइंदा। तूं मैं इक्को हद्द, हदूद जगत ना कोए रखाईआ। जिस जन प्याए आपणी मदि, इक्क ख़ुमार चढ़ाईआ। अपणा भार उहदे उत्ते देवे लद्द, उहदा भार आपणे सीस उठाईआ। मैं तूं विच्चों कढ्ढ, एका रंग रंगाईआ। मैं तूं देवे वढ्ढ, नाम खण्डा विच फिराईआ। मैं तूं इक्को यद्द, ब्रह्म पारब्रह्म अख्वाईआ। मेरा शब्द तेरा नद, तेरी धुन मेरी शनवाईआ। तेरा मेरा मेला विचकार अद्ध, अद्धविचकारों पार फेर कराईआ। लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए कढ्ढ, जिस जन आपणी दया कमाईआ। अठ्ठे पहर करे लाड, आप आपणी गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन मेले आपणे घर, तूं मैं मैं तूं हां हूं ना कोए रखाईआ। थांएँ तुट्टे नाता, गुर सतिगुर आप तुड़ाइंदा। हरिजन तेरी उत्तम ज़ाता, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। तेरा मेल पुरख समराथा, समरथ पुरख तेरा रंग रंगाइंदा। जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, साची वस्त झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नज़रे कर्म आपणी आप जणाइंदा। नज़रे कर्म देवे कर कर, हक हकीकत दए जणाईआ। लुतफ़ लतीफ़ आवे दर, लज़त बैठे मुख शरमाईआ। बेहरफ़ हरफ़ एका पढ़, अलिफ़ आलम दए समझाईआ। जिस जन अंदर जाए वड़्ह, नुकता ग़ैन दए मिटाईआ। ऐन रूप आपे धर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा दामन दए फड़ाईआ। देवणहारा वड भण्डारी, आदि जुगादि समाइंदा। विष्नूं झोली भर भर गया हारी, अन्त कोए ना पाइंदा। ब्रह्मा मति कर कर प्यारी, लक्ख चुरासी खेल खिलाइंदा। शंकर मिली इक्क कटारी, जो घड़या भन्न वखाइंदा। देवणहारा शहिनशाह सच्चा सिक्दारी, अतोट अतुट आप रखाइंदा। गुरसिख आदि जुगादि जुगा जुगन्तर मंगण वारो वारी, दर आयां झोली सर्ब भराइंदा। ख़ाली मुड़ के जाए ना पहली वारी, आत्म अन्तर जो सच ध्यान लगाइंदा। जिस तन जन होवे हउमे बीमारी, तिस आयां दर दुरकाइंदा। अचरज खेल करे न्यारी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी धार वखाइंदा। हरिभगत तेरी भरे पटारी, भगत भगवन्त एका वस्त विच रखाइंदा । माणस जन्म
ना आए हारी, हरि के पौड़े आप चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नज़रे कर्म देवे कर, नज़र नज़र विच मिलाइंदा। नज़र विच मिलाए नज़र, बेनज़ीर दया कमाईआ। जिस जन करे आपणा फ़ज़ल, रहिमत रहिमान दया कमाईआ। नग़मा सुणाए साची ग़ज़ल, ग़फ्लत दए सर्ब मिटाईआ। हरिजन हरिभगत मुरीद मुर्शद तेरी वेखे मंज़ल, महिदूद आपणी हद्द पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस लेखा दए समझाईआ। सर्ब जीआं दा एको दाता, एका घट घट आप समाइंदा। एका देवे नाम गाथा, जुग जुग आप पढ़ाइंदा। दो जहानां देवे साथा, विछड़ कदे ना जाइंदा। घर विच घर वखाए साचा हाटा, साचा वणज कराइंदा। एका पूजा एका पाठा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। चार वरन इक्क रघुनाथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। नज़र आए होए नज़दीक, निज आत्म दया कमाईआ। दरस दिखाए लाशरीक, ला शरअ जिस दी वड्याईआ। अन्तर अन्धेरा मेटे तारीक, प्रकाश प्रकाश दए कराईआ। जिस दी ईसा मूसा मुहम्मद रक्खदे रहे उडीक, सो पैग़म्बर गया आईआ। उम्मत उम्मती परखे नीत, कलमा आपणा कसवटी एका लाईआ। कायनात देवे इक्क तरीक, एका फतवा सादर दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ । उर्दू फ़ारसी जाणे उल्मा आलम, आलमीन वडी वड्याईआ। कातब कुतब ना पकड़े कालम, कायनात करे पढ़ाईआ। बिन खण्डे तलवार मेटे ज़ालम, हुक्म हाकम करे सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परवरदिगार बेपरवाहीआ। मस्जिद अंदर आवे महबूब, सुणे फ़रयाद सच्चा गोसाँईंआ। ना कोई तन ना कलबूत, आपणी कला आप वरताईआ। बिन शरअ शरीअत देवे आपणा सबूत, साची सूरत आप उठाईआ। बिन नूर मुहम्मद आवा गया ऊत, उम्मत उम्मती नज़र कोए ना पाईआ। जिस तागा डोर बध्धा सूत, ताणां पेटा वेखे सर्ब लोकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपे वेख वखाईआ। वज्जे टल्ल सुणे राम, राम रामा रूप वटाइंदा। करे खेल घनईया शाम, जगत अन्धेर घोर विच नज़र किसे ना आइंदा। जिस काया मन्दिर अंदर मारे आपणा बाण, बजर कपाटी कुण्डा लांहयदा। सो दरसण करे आण, दूसर नज़र कोए ना पाइंदा। पंडत पांधे होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। ग़रीब निमाणे करे परवान, जिस जन आपणी सेवा लाइंदा। लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए पछाण, साचे मन्दिर मेल मिलाइंदा। काया मन्दिर कर परवान, नाम घंटा आप खड़काइंदा। टल्ली झल्ली सुणे ना कोए कान, हथ्थ नाल ना कोए फड़ाइंदा। अठ्ठे पहर रहे धुन्कान, साचे मन्दिर वसे सदा भगवान, आपणे आसण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणी पछाण,
सो जन आ दरसन पाइंदा। आरज़ू हसरत रहे ना बाकी, हैसीअत आपणी जिस जणाइंदा । लहिणा देणा चुकाए बन्दा ख़ाकी, उल्फ्त आपणी आप दृढ़ाइंदा। भर प्याला जाम प्याए साकी, सच सुराही आप उठाइंदा। मन मनूआ अग्गे रहे ना आकी, आकबत आपणी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन तेरी सबर सबूरी आप हंढाइंदा।