पुस्तकालयभाग १०

२९ सावण २०१८ बिक्रमी शंकर सिँघ दे गृह शरीं पुर ज़िला हुशियार पुर

मुखत्यार होया मुखत्यार, सौदा मुफ़त नाम विकाईआ। मुर्दार वेखे मुर्दार, मुर्दा ज़िंदा दए कराईआ। मिकदार वेखे मिकदार, सच पैमाना हथ्थ उठाईआ। शहिनशाह बण सच्ची सरकार, शाह पातशाह आपणा खेल खिलाईआ। लोकमात लाए सच दरबार, दर दरबारा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता बेपरवाहीआ। शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह, आदि पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। अगम्म अगम्मड़े वसे थाँ, धाम अवल्लड़ा आप सुहाइंदा। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, हरि पुरख निरँजण राह चलाइंदा। एकँकारा देवे सच सलाह, सिफ्त सलाही आप समझाइंदा। आदि निरँजण नूर धरा, अन्ध अन्धेर मेट मिटाइंदा। अबिनाशी करता ल्ए मिला, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। श्री भगवान होए सहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म दए जणा, आत्म साचा रंग रंगाइंदा। साचे मन्दिर दए बहा, सच दुआरा आप सुहाइंदा। एका जोत दए जगा, जोती जाता डगमगाइंदा। काया किला कोट दए वसा, घर घर विच सोभा पाइंदा। राग अगम्मी दए अल्हा, तार सतार ना कोए हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाइंदा। सो पुरख निरँजण साचा रंग, घर साचे आप जणाईआ। आत्म सेजा बैठ पलँघ, आपणी ख़ुशी मनाईआ। नाम सुणाए सच मृदंग, मृदंगा इक्क वजाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, सूरबीर वड्ड वड्याईआ। इक्क उपजाए परमानंद, परम पुरख बेपरवाहीआ। दरस दिखाए जो सुत्ता दे कर कंड, आपणी करवट ल्ए बदलाईआ। चरनां हेठ वखाए कोटन कोटि ब्रह्मण्ड, बेअन्त आपणी धार आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। सो पुरख निरँजण राज राजाना, दर घर साचे सोभा पाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवाना, आदि जुगादी वेस वटाइंदा। एकँकारा खेल महाना, खेलणहारा दिस ना आइंदा। आदि निरँजण लेखा जाणे दो जहानां, जोती जाता जोती डगमगाइंदा। श्री भगवान वसणहारा सच मकाना, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। श्री भगवान गुण निधाना, गुण आपणा आपणे विच छुपाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधाना, आपणी रचना आप रचाइंदा। बंक दुआरा इक्क सुहाना, जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। सचखण्ड मकान श्री भगवन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। सचखण्ड दुआरा महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। करे खेल नारी कन्त, नर नरायण आपणी सेज हंढाईआ। आपे आदि आपे अन्त, मध्ध आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ला दए वसाईआ। सच महल्ला सच दुआरा, हरि साचा सच वसाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, आपणा हुक्म आप वरताईआ। आपे पुरख आपे नारा, नर नरायण वडी वड्याईआ। आप उपजाए सुत दुलारा, शब्दी नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सुत दुलारा देवे दात, जन जननी आप अख्वाइंदा। पुरख अबिनाशी पिता मात, आपणी गोद सुहाइंदा। निरगुण बद्धा निरगुण नात, निरगुण जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण देवे साची दात, निरगुण झोली पाइंदा। निरगुण सेजा निरगुण खाट, निरगुण आसण लाइंदा। निरगुण पुच्छे निरगुण वात, निरगुण सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाइंदा। घर साचा आप सुहाया, कर किरपा गुण निधान। बण दाई दाया सेव कमाया, करे सेव श्री भगवान। आदि जुगादि सुत शब्दी नाउँ धराया, प्रगट करे हो मेहरवान। आपणी इच्छया आप प्रगटाया, आपे होया दयावान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल गुण निधान। गुण निधान खेल खिलाइंदा, किरपा निध गहर गुण ठाकर। आपणी रचना आप रचाइंदा, आपे जाणे आपणा नाउँ रती रत्नागर। आपणे मन्दिर आप वसाइंदा, आपे बणे सच सौदागर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि आपणा आप करे उजागर। आपणा नाउँ आपे रक्ख, आपणी खेल खिलाईआ। सचखण्ड दुआरे हो प्रतक्ख, घर साचे वज्जी वधाईआ। आप आपा कीता वक्ख, निरगुण निरगुण वण्ड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत एका जाईआ। शब्द सुत सच दुलारा, हरि हरि आप उपाया। करे खेल अपर अपारा, लेखा लिख्त विच ना आया। कागद कलम ना लिखणहारा, रसना जिहवा ना कोए सालाहया। करे खेल एकँकारा, आप आपणी धार चलाया। आपणी इच्छया भर भण्डारा, आपे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर विच घर ल्ए प्रगटाया। सचखण्ड अंदर साचा घर, थिर घर आप खुल्हाइंदा। निरगुण आपे बैठा वड़, आपणा आसण लाइंदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, तत्व तत ना कोए जणाइंदा। ना जन्मे ना जाए मर, जन्म मरन विच ना आइंदा। आप सुहाए बंक दुआर, बंक दुआरी वेस वटाइंदा। सुत दुलारे देवे वर, साची वस्त अमोलक झोली पाइंदा। आदि जुगादी खेल कर, साची खेल आप खिलाइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे बैठा चढ़, एका हुक्म सुणाइंदा। निरगुण भूप बण बण राणा, करे सच्ची शहिनशाहीआ। दर दरवेश बणे दरबाना, दर आपणे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सुत दुलारे देवे वर, सो पुरख निरँजण दया कमाया। इक्क भण्डारा देवे भर, अतोट अतुट रखाया। निरभउ चुकाए भय डर, भयानक रूप ना कोए धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाया। सच संदेश श्री भगवान हरि शब्दी शब्द सुणाईआ। निरगुण निरगुण कर परवान, निरगुण मेला मेल मिलाईआ। निरगुण वेखे सच निशान, निरगुण हथ्थ फड़ाईआ। निरगुण उप्पर निरगुण होए मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाईआ। निरगुण आपणा बन्धन पा, आपणा हुक्म जणाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाह, साचा अदल कमाइंदा। सुत दुलारा सेवा ला, एका राह वखाइंदा। आपणी रचना ल्ए रचा, रच रच आपे वेख वखाइंदा। आपणी गोदी ल्ए सुहा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। आपणा मार्ग आपे लाउणा, आपणी दया कमाईआ। आपणा मेल आप मिलाउणा, मेल मिलावा आप कराईआ। आपणी सेज आप हंढाउणा, आप आपणे रंग समाईआ। आपणा बीज आप बजाउणा, फुल फुलवाड़ी आप जणाईआ। आपणे अंदर आप रखाउणा, आपे वेख वखाईआ। आपणी धार आप प्रगटाउणा, नूर नूर डगमगाईआ। आपे मात पिता अख्वाउणा, आपे होए जणेंदी माईआ। आपणा रूप आप धराउणा, रूप अनूप आप हो जाईआ। आपे विश्व वेस वटाउणा, विष्नूं आपणा अंक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क जणाईआ। आपे विष्नूं विश्व धार, हरि साचा खेल खिलाइंदा। आपे जोत निराकार, निरगुण रूप वटाइंदा। आपे वसे सच दुआर, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। आपे हुक्म आप वरतार, आपे निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। आपे भरे सच भण्डार, साची वस्त आप वरताइंदा। चरन चरन नाल करे प्यार, चरन चरनोदक आप प्रगटाइंदा। विष्नूं देवे इक्क सहार, आत्म अन्तर आप धराइंदा। नाभी कँवल कर पसार, अमृत रस भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्दी बन्धन पाइंदा। अमृत रस खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप उपाईआ। साचे मन्दिर कर पसारा, आपणी बणत बणाईआ। ना कोई वेखे वेखणहारा, नेत्र नैण दिस किसे ना आईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर सच्चा शहिनशाहीआ। आपे वस्त बणे हरि थारा, आपे दए वरताईआ। साचा शब्द सच पसारा, हरि साचा सच कराईआ। आपे विष्न ब्रह्म दए आधारा, आपणा रंग रंगाईआ। आपे साजण मीत मुरारा, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे विष्न ब्रह्मा पाए पन्ध, अचरज खेल खिलाइंदा। आपे सुन्न अगम्मी वसे धुंद, धुँदूकार आप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। खेले खेल खेलणहारा आपणी दया कमाईआ। करे कार करता पुरख करनेहारा, आपणी करनी आप कराईआ। आपे शंकर दए हुलारा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। एका हुक्म इक्क वरतारा, एका रिहा समझाईआ। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका रिहा उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे दिता वर, विष्न ब्रह्मा शिव आपणी गोद सुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हरि जा, आपणा बंस सुहाया। एका हुक्म दए वरता, एका राग अल्हाया। एका मन्दिर दए वखा, एका घर वड्याआ। एका रूप ल्ए प्रगटा, एका नज़री आया। एका इष्ट ल्ए मना, एका सीस झुकाया। एका दृष्ट दए खुल्हा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण वेस वटाया। निरगुण वेस वेस अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। आपणी खेल करे इक्क इकल्ला, दूसर संग ना कोए रलाईआ। सचखण्ड वसाए आप महल्ला, थिर घर साचे सोभा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ाया पल्ला, एका पल्लू हथ्थ रखाईआ। सच संदेस एका घल्ला, नाउँ निरँकारा करे पढ़ाईआ। जोती शब्दी आपे रल्ला, शब्द शब्दी धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज आपणी खेल खिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, हरि साचा खेल खिलाइंदा। शाह पातशाह बण सच्ची सरकार, सीस आपणे ताज टिकाइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। निरगुण निरगुण सुणाए ग़फ्तार, रसना जेहवा ना कोए हिलाइंदा। साचे मन्दिर करे सच प्यार, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। वेखे विगसे करे विचार, आपे वेखे नज़र ना आइंदा। ना कोई सूरज चन्न उज्यार, मंडल मण्डप ना कोए वखाइंदा। ना कोई जंगल जूह उजाड़ पहाड, डूँग्घी कंदर सागर ना कोए रखाइंदा। लक्ख चुरासी ना कोए अखाड़, घड़ भाण्डे ना कोए वखाइंदा। ना कोई गुरु ना अवतार, साध सन्त नज़र कोए ना आइंदा। एका शब्द कर त्यार, नाद अनादी आप प्रगटाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवे इक्क सहार, आप आपणी ओट जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग हरि करतारा, आपणा आप लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे सहारा, सति सतिवादी करे सति पढ़ाईआ। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा एका वार सुणाईआ। नर नरेश श्री भगवान, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। आपे होए साचा काहन, साचे दर सोभा पाइंदा। आपे देवे धुर फ़रमान, धुर दी बाणी आप अल्हाइंदा। आपे होए जाणी जाण, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। आपे बख्शे साचा

माण, सीस जगदीस हथ्थ रखाइंदा। साची सेवा कर परवान, सच परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। मुख़तया मुखत्यार बणे आप मेहरवान, मुफ्त आपणी वस्त वंडाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाइंदा। दया करे दीन दयाला, आपणी दया कमाईआ। आपणा मार्ग इक्क सुखाला, तिन्नां दए जणाईआ। मेरा रूप सदा निराला, नूर मेरा सर्ब समाईआ। साचा मन्दिर सच्ची धर्मसाला, घर साचा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म दए वरताईआ। एका हुक्म करे वरतारा, हरि साचा सच जणाइंदा। विष्नूं तेरा सति भण्डारा, सति सतिवादी आप भराइंदा। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म पसारा, पारब्रह्म आप कराइंदा। शंकर तेरा अन्त नगारा, निरगुण सरगुण आप वजाइंदा। करे खेल विच संसारा, लोकमात रचन रचाइंदा। लक्ख चुरासी लग्गे अखाड़ा, त्रैगुण वस्त आप वरताइंदा। पंज तत्त दए प्यारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मेल मिलाइंदा। निरगुण सरगुण करे विचारा, सरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। मन मति बुध दए सहारा, जोती आपणी वण्ड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। विष्न सुणया हरि फ़रमान, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, हउँ सेवक सेव कमाया। तूं दाता गुण निधान, हउँ मंगण दर ते आया। एका देणा साचा दान, अतोट अतुट रखाया। आदि जुगादि ना आवे हाण, सदा सद तेरी ओट तकाया। मेरा तेरा इक्क मकान, विछड़ कदे ना जाया। तूं मेरा मैं तेरी करां पछाण, तेरा मेरा एका अंक दूजा अंक ना कोए बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अभुल भुल कदे ना जाया। देवे वर श्री भगवाना, आपणी दया कमाईआ। तेरा झुलाए सच निशाना, दो जहान वज्जे वधाईआ। आदि जुगादि तेरा रंग रंगे हो मेहरवाना, रंग रंगीला साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाईआ। एका गुण समझाइंदा, पारब्रह्म बेअन्त। विष्नूं आपणे अंग लगाइंदा, आप बणाई साची बणत। तेरी साची सेव जणाइंदा, जुग जुग सेवा लाए आदि अन्त। विछड़ कदे ना जाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवन्त। श्री भगवान सच जणाया, आपणा पर्दा खोल्ह। निरगुण सरगुण तेरा रूप रखाया, अगम्म अगम्मड़ा तोले तोल। लक्ख चुरासी ल्ए उपाया, तेरा भण्डार रक्खे अडोल। जुगा जुगन्तर ल्ए वरताया, सच वस्त रक्खे तेरे कोल। तैनूं मुखत्यार इक्क बणाया, विष्नूं कीता हरि हरि कौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जोत आपे शब्द आपे रिहा आपणे अंदर मौल। बण मुखत्यार ख़ुशी मनाए, हरि साचे हुक्म जणाया। जो मिल्या घर ल्ए टिकाए, आपणे हथ्थ रखाया। मेरा तेरा मेला सहिज सुभाए,

घर साचे वज्जे वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म जणाया। विष्नूं करे पुकार, एका वार जणाईआ। तूं साहिब सच्चा दातार, तेरी मेरी इक्क सरनाईआ। आदि जुगादि तूं इक्क रहें मुखत्यार, तुध बिन मुखत्यारी, हथ्थ किसे ना आईआ। तूं मेरा कीता आकार, निराकार तेरी वड्याईआ। मैं तेरे अग्गे झोली बैठा पसार, मेरी झोली दे भराईआ। कवण वेला कवण वक्त करें प्यार, आप आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दे समझाईआ। आपणा गुण हरि समझाया, विष्न दए आधार। आम मुख़तार तैनूं बणाया, दिता हुक्म सच्ची सरकार। नौ सौ चुरानवे जुग तेरी सेवा लाया, जुग चौकड़ी बीते वारो वार। अन्तिम अन्त ल्ए मिलाया, निरगुण निरगुण हो उज्यार। तेरा पन्ध दए मुकाया, पान्धी बण बण सिरजणहार। तेरा लेखा वेख वखाया। आपे खोल्हे आपणा सच किवाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे दस्से सच विहार। आम मुख़तार बणाया हरि, हरि अवाम दए सलाहीआ। सर्ब जीआं दा एका यार, यार यारी रिहा निभाईआ। दो जहानां पावे सार, बेअन्त बेपरवाहीआ। भुल ना जाए बण गंवार, अभुल नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न देवे सच सलाहीआ । सच सलाह देवे निरँकारा, आपणी खेल खिलाया। तेरा मेरा इक्क प्यारा, सच विहारा दए समझाया। लक्ख चुरासी दे भण्डारा, सच भण्डारी हथ्थ फड़ाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग उतरे पारा, कलिजुग अन्तिम रंग वखाया। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख सके ना कोए शाहया । आपणे खेल आपणे हथ्थ रक्खे करतारा, करनी किरत आप कमाया। विष्नूं सुणे सुणनेहारा, हरि साचे शब्द जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला दए समझाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाउणा, हरि साचा सच जणाईआ। निरगुण निरगुण जामा पाउणा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। चार जुग चौकड़ी वेख वखाउणा, जुग चौकड़ी पर्दा लाहीआ। आपणा डंका इक्क वजाउणा, तेरी मेरी धार चलाईआ। सो पुरख निरँजण आप अख्वाउणा, हँ ब्रह्म तेरी वेखे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दए चुकाईआ। आपणा पर्दा ल्ए उठा, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। आपणा रूप ल्ए प्रगटा, निरवैर आपणी खेल खिलाइंदा। अजूनी रहत होए सहा, जून अजूनी खेल कराइंदा। मूर्त अकाल डगमगा, जोत उजाला आप प्रगटाइंदा। वसणहारा हर घट थाँ, थान थनंतर सोभा पाइंदा। आपणा कीता कौल ल्ए निभा, कीता कौल भुल ना जाइंदा। जगत विद्या विच लेखा सके ना कोए गणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं आपणी धार चलाइंदा। नव नौ चार मिली मुखत्यारी, नव नौ चार सेव कमाईआ। नव नौ चार बण भण्डारी, नव नौ चार दए वरताईआ। नव

नौ चार करे सच्ची यारी, नव नौ चार सच यारड़ा वेख वखाईआ। नव नौ चार मिली सिक्दारी, शाह पातशाह हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मुखत्यारी आप समझाईआ। सच मुख़तार ब्रह्म ब्रह्मादि, हरि ब्रह्मा पारब्रह्म उपाया। इक्क सुणाया साचा नाद, अनादी नाद वजाया। भेव खुल्हाया बोध अगाध, बोध अगाधा हुक्म वरताया। धुर फ़रमाना आपे काढ, साचा लेख जणाया। लेखा जाणे चार वेद, वेद वेदांता मूल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप जणाया। आत्म ब्रह्म ब्रह्म पसारा, पारब्रह्म वड्याईआ। ईश जीव कर उज्यारा, जगदीस ख़ुशी मनाईआ। निरगुण त्रैगुण माया तत्त विचारा, रजो तमो सतो नाल मिलाईआ। पंचम पंच होए उज्यारा, दस दस आपणा रंग वटाईआ। करे खेल आप करतारा, कादर कुदरत रूप वटाईआ। अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज कर पसारा, चारे खाणी वणज वखाईआ। एका नाम सच्चा जैकारा, चारे बाणी ल्ए प्रगटाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाए आपणी वारा, वार आपणी आप सुणाईआ। चारे जुग दए सहारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बन्धन पाईआ। चार वरन करे उज्यारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश नाल रलाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसारा, लक्ख चुरासी दए मिलाईआ। घर मन्दिर कर त्यारा, घर घर विच ल्ए छुपाईआ। डूँग्घी कंदर खेल न्यारा, निरगुण सरगुण आप खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच्चा वर, ब्रह्मे तेरी ब्रह्म वड्याईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बणाया मीत मुरार, आपणा मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म बणया साचा यार, सगला संग निभाईआ। करे खेल सच्ची सरकार, साख्यात जोती जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे सोभा पाईआ। दर घर साचा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म बणया नारी कन्त, हरि साची सेज हंढाइंदा। आपे मणीआ आपे मंत, आपे आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। आप उपाए आपणे जंत, आपे वेख वखाइंदा। आपे साध आपे सन्त, आपे सतिगुर रूप वटाइंदा। आपे भुक्खा आपे नंगत, आपे शाह पातशाह आपणा हुक्म अल्हाइंदा। आपे दर दरवेश बणे मंगत, आपे साची वस्त झोली पाइंदा। आपे चाढ़े साची रंगत, आपे रंग वांग काफ़ूर उडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे एका वर, सच भण्डारा आप वरताइंदा। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म भण्डारा, साचा सच वरताईआ। लक्ख चुरासी कर पसारा, घाड़त घड़त घड़ाईआ। घर घर नाद वज्जे धुन्कारा, अनहद शब्द सुणाईआ। घर घर सख़ीआं मंगलचारा, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। घर घर मिले ठाकर प्यारा, ठोकर नाम लगाईआ। घर घर चतुर्भुज दए सहारा, रूप अनूप वटाईआ। घर घर आदि शक्ति हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म ब्रह्म

तेरा दर सुहाईआ। ब्रह्मे सोहे तेरा बंक, हरि साचा आप सुहाइंदा। एका रंग रंगाए राउ रंक, ऊँच नीच ना कोए वखाइंदा। जिस जन फेरे मन का मणक, मन का मणका आप भवाइंदा। जोती शब्दी लाए तनक, एका घर वखाइंदा। अठ्ठे पहर वज्जे डंक, डंका आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म आपणी धार चलाइंदा। ब्रह्म धार हरि गोबिन्द, पुरख अबिनाशी खेल खिलाईआ। आपे सागर आपे सिन्ध, आपे नीर वहाईआ। आपे रक्त आपे बूंद, आपे मेल मिलाईआ। आपे भुल्ला आपे ल्ए ढूंड, वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची कल आप वरताईआ। साची कल करे वरभण्ड, सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। ब्रह्मे दिता एका मंत, मन्त्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। आपे आदि आपे अन्त, मध्ध आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म सुणाए भगवान, एका वार जणाया। ब्रह्म मुख़तार बणाए सच निशान, सच निशाना आप झुलाया। लक्ख चुरासी अन्तर इक्क प्यार, प्रेमी प्यार आप जणाया। नेम निभे विच संसार, ना कोए तोड़े तोड़ तुड़ाया। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाया। ब्रह्मे बणना सेवादार, साचा हुक्म सुणाया। करे खेल आप करतार, करनी करता किरत कमाया। लक्ख चुरासी करे उज्यार, निरगुण जोत दीप जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा खेड़ा दए वसाया। तेरा खेड़ा जाए वस, नव नौ वज्जे वधाईआ। चार चार मेला हस्स हस्स, चार चार होए कुड़माईआ। नव नौ देवे एका रस, चार चार ख़ुशी मनाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे राह वखाईआ। तेरे मन्दिर जाए वस, साचा मन्दिर आप सुहाईआ। तेरी करे पूरी आस, आसा आसा विच समाईआ। आदि जुगादि इक्क प्रकाश, जुग करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मुखत्यारी दए वड्याईआ। मिली मुखत्यारी लक्ख चुरासी, पारब्रह्म ब्रह्म समझाया। तेरा मंडल तेरी रासी, तेरा नाच नचाया। तेरी पृथ्मी तेरा आकाशी, पृथ्मी आकाश तेरा वेस वटाया। तेरा दास तेरी दासी, तेरे दर सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वणज दए वखाया। मिल्या मुखत्यार दिता परवाना, परवानगी सच जणाईआ। मेरा हुक्म सच्चा फ़रमाना, भुल कदे ना जाईआ। मेरा खेल दो जहानां, किला कोट ना कोए वड्याईआ। तेरा मन्दिर वेखां सच मकाना, लक्ख चुरासी अंदर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा चुकाईआ। सुणया फ़रमान होया निमाणा, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। तूं शाह पातशाह सच्चा सुल्ताना, हउँ दर दरबान सेव कमाया। लक्ख चुरासी तेरा माणा, मेरा मैं रहे ना राया। एका दस्सणा आपणा आवण जाणा, कवण वेला वक्त सुहाया। कवण घर

करां पछाणा, आप आपणा पर्दा लाहया। सद मन्नां तेरा भाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वेला अन्त दए जणाया। वेला अन्त दस्से भगवान, पारब्रह्म दया कमाईआ। ब्रह्मे सुण सच फ़रमान, हरि साचा सच जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरी फुल फुलवाड़ी फुल्ले विच जहान, नौ खण्ड पृथ्मी पत डाल्ही आप महिकाईआ। अन्तिम वेखे हरि जू आण, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। तेरा लहिणा करे परवान, देणा कोए रहिण ना पाईआ। मुखत्यारी वेखे जगत जहान, यारी यारां नाल निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म रिहा जणाईआ। साचा हुक्म शंकर धार, हरि साचा आप उपाइंदा। भोले नाथ कर प्यार, अभुल आपणा रंग वखाइंदा। जटा जूट दए आधार, जोग आपणा हरि जणाइंदा। तन भिबूत देवे छार, आपणी चरन धूढ़ी टिक्का लाइंदा। हथ्थ त्रिसूल इक्क आपार, विष्न ब्रह्मा शिव मेल मिलाइंदा। तिन्नां मेला इक्क दुआर, साचा डण्डा हथ्थ फड़ाइंदा। लक्ख चुरासी दा बणाया मुखत्यार, आपणा सौदा मुफ्त वरताइंदा। मैं बणौदा रिहा बण ठठयार, लक्ख चुरासी घाड़न मात घड़ाइंदा। तूं भन्नणा आपणी वार, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। तेरा मेला धुर दरबार, तेरी कीती ना कोए उलटाइंदा। तेरा मेरा इक्क आधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सगला संग आप रखाइंदा। भोला नाथ मारे कूक, सचखण्ड दुआरे आप सुणाईआ। जो उपजे सो देवां फूक, बचया कोए रहिण ना पाईआ। मेरे अग्गे ना चुक्के कोई चूक, चुक्क चुक्क खाते दयाँ सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला मिले तेरी सरनाईआ। सच सरनाई हरि जणाइंदा, निष्अक्खर आपे बोल। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरा खेल खिलाइंदा, तोले साचा तोल। जुग जुग वेस वटाइंदा, पूरा करे कौल। गुर अवतार रंग रंगाइंदा, माण दिवाए उप्पर धरत धौल। साचा हुक्म आप सुणाइंदा, आदि जुगादि रहे अडोल। भगत भगवन्त आप जगाइंदा, आपणी करनी आपे मौल। साचे सन्त संग निभाइंदा, देवे वस्त नाम अनमोल। गुरमुख आपणी गोद बहाइंदा, वसे सदा कोल। गुरसिखां एका घर वखाइंदा, निरगुण सरगुण करे चोल्ह। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा, लक्ख चुरासी वेखे घोल। कलिजुग वेला अन्त जणाइंदा, पुरख अबिनाशी पर्दा खोल्ह। निरगुण आपणा रूप वटाइंदा, ना कोई जाणे कला सोल्ह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आपे रिहा मौल। बणया मुखत्यार मिल्या हथ्थ, हकीकत वेखे सर्ब लोकाईआ। लाशरीक रिहा तक्क, बेऐब इक्क ख़ुदाईआ। नव नौ चार पन्ध रिहा मुक्क, वेला आपणा वकिंत लँघाईआ। लक्ख चुरासी फल रिहा पक्क, चारों कुण्ट कलिजुग आपणी लाली रिहा चढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव राह रहे तक्क, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण वेला होए प्रगट,

निरगुण निरवैर सच्चा माहीआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा मेटे फट्ट, दूई आपणी दए मिटाईआ। इक्क वखाए साचा हट्ट, दर दुआर दए वड्याईआ। मेल मिलाए नट्ठ नट्ठ, आपणा पन्ध मुकाईआ। सरन सरनाई जाईए ढट्ठ, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरसन देणा अन्तिम वार, एका मंग मंगाईआ। जगत मुखत्यारी चार दिन, चार जुग सेव कमाया। वक्त लँघाया गिण गिण, कोटी कोट काल बिताया। पैंडा मुक्या ना मिण मिण, कदमी कदम चलाया। तेरा वेख्या ना साचा चिन्ह, लक्ख चुरासी जूठ झूठ नाल भराया। दरस वखाउणा प्रगट हो के छिन्न, छिन्न भंगर तेरी माया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा वेला अन्तिम आया। तेरी मुखत्यारी तेरे अग्गे देईए सुट्ट, तेरे हुक्म सदा रज़ाईआ। तेरा अमृत पीए घुट, तूं अमर तेरी वड्याईआ। तेरी वेखीए साची रुत्त, लोकमात होए रुशनाईआ। निरगुण आए अबिनाशी अचुत, सरगुण धीर दए धराईआ। एका वार पएँ तुट्ठ, बेअन्त बेपरवाहीआ। आप मिलाउणे आपणे सुत्त, जो जुग जुग विछड़े रहे ध्याईआ। भाग लगाउणा, काया बुत्त, पंज तत्त कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाउणा साचे घर, दर घर साचे ख़ुशी मनाईआ। मुख़तारनामा दिता पाड़, वेला अन्तिम आया। दिवस सुहाया सतारां हाढ़, सभ दा लेखा रिहा चुकाया। लहिणा देणा मंगे गुर अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जो आए सेव कमाया। भगतां वेखे भगत आधार, कबीर जुलाहा दर मंगाया। ईसा मूसा खोल्हे किवाड़, मुख नकाबी पर्दा लाहया। करनी वेखे मुहम्मद यार, चार यारी ल्ए उठाया। नानक गोबिन्द कर विचार, एका मन्त्र रहे सुणाया। चार जुग चार वरन चौथे जुग चार कुण्ट करन पुकार, हाहाकार कर सर्ब कुरलाया। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराया। कोई ना बणे सच्चा मुखत्यार, बैठे मुख भवाया। जिस दा कलमा पढ़दे रहे कर पुकार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाया। सो प्रगट होया परवरदिगार, जिस दा काअबा नज़र किसे ना आया। मुखत्यारी देवे सच्चे यार, जिस जन आपणा हुक्म सुणाया। मम्मा खक्खा ना कोए विचार, तत्ता त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाया। यइया रारा खेल करे आप करतार, नाम अमोला झोली पाया। रारा रंग रंगे अपार, उतर कदे ना जाया। विष्न ब्रह्मा शिव दए वखाल, घर बैठे आसण लाया। फेर उप्पर ल्ए उठाल, प्रभ आपणी उँगली लाया। थिर घर वखाए सच्ची धर्मसाल, निरगुण जोत नूर रुशनाया। आपणा दीपक आपे बैठा बाल, ना कोई दूजा संग वखाया। जिस नाउँ रक्खे मुखत्यार, तिस काल नेड़ ना आया। जम डण्ड ना मारे मार, राए धर्म ना दए सज़ाया। चित्रगुप्त लेखा ना दए वखाल, लाड़ी मौत ना ल्ए प्रनाया। हरिभगत ना होए बेहाल, जिस जन आपणी दया कमाया। हो मुखत्यार करे हल्ल सवाल, दो जहानां सवाल

अग्गे अड़ ना सके कोए राया। आपणे हथ्थ रक्खे काल महाकाल, दयाल काल आपणा खेल खिलाया। तिस जन ना होए ज़वाल, जो जन सरनाई आया। ज़ेर ज़बर वखाए बण दलाल, नुकता नून दए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, दूजा दर ना मंगण जाया। आया वक्त अख़ीर दा सुण लैणा, साचा सच ही सच जणाइंदा ए। चार जुग दा मुक्कणा अन्त लहिणा, लहणेदार बण झोली पाइंदा ए। कलिजुग ना मात दे विच रहिणा, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा ए। लक्ख चार बत्ती हज़ार डूँग्घे खात पैणा, पूरी औध ना कोई कराइंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव चुकाइंदा ए। कलिजुग आई अन्तिम वार, हरि साचा खेल खिलाइंदा। वेद व्यासा बण लिखार, लेखा लेख लिखाइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत पाए सार, दिस किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी करे ख्वार, जुग जुग गेड़ा आप दिवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी धार आप चलाइंदा। आपणी धार चले निरँकार, आदि पुरख वडी वड्याईआ। जुग जुग ल्ए मात अवतार, वेस अनेका रूप वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग हो त्यार, तेई धारा रिहा चलाईआ। लेखा जाणे दस गुर अवतार, भगत भगवन्त सन्त आपणा संग निभाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार, काला सूसा तन शंगार, एका अल्फ़ी रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका नर, नर नरायण वडी वड्याईआ। खेल करन आया करतारा, वीह सौ बिक्रमी जोत जगाईआ। वीह सौ इक्क होया त्यारा, वीह सौ दो वज्जी वधाईआ। वीह सौ तिन्न लाया अखाड़ा, वीह सौ चार मिले वड्याईआ। बीस पंज करे आपणी कारा, बीस छे छहबर नाम लगाईआ। वीह सत्त बोल जैकारा, बीस अठ्ठ अठ्ठां तत्तां दए उठाईआ। बीस नौ भेव चुकाए नौ दुआरा, बीस दस साची करनी मात कमाईआ। छोटा बाला कर त्यारा, आपणी रचना दए समझाईआ। इन्द इन्दरासण पार किनारा, सुरपति इन्द रहिण ना पाईआ। करे खेल अपर अपारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। साढे तिन्न हथ्थ बणाए इक्क मनारा, लक्ख चुरासी जीवां जंतां दए समझाईआ। करे खेल हरि सिरजणहारा, इक्क इक्क नाल मेल मिलाईआ। निरगुण सरगुण लग्गा अखाड़ा, वीह सौ यारां वज्जी वधाईआ। करे खेल हरि सिरजणहारा, आप आपणा पर्दा दए उठाईआ। जगत जगदीसा दए हुलारा, साचे पौड़े दए चढ़ाईआ। शंकर तेरा ढहे मुनारा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। एथे आए सुत दुलारा, जिस मिले मात वड्याईआ। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़ा, सच दरबार दए जणाईआ। एका दोआ कर पसारा, आप आपणी खेल खिलाईआ। सत्त रंग निशाना चाढ़े विच संसारा, सति सतिवादी साचा संग निभाईआ। लखण पुष्कर दीप होए उज्यारा, करोच आपणा खेल खिलाईआ। जम्बु बोले इक्क

ललकारा, सलमल आपणी धार बणाईआ। सान दीप करे ख्वारा, कुशा आपणा डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त रंग निशाना दए झुलाईआ। वीह सौ तेरां होया ख़बरदार, आपणा बल रखाइंदा। साधां सन्तां दए हुलार, शाह सुल्तानां आप उठाइंदा। राष्ट्रपत खोल्हे जा किवाड़, सति सतिवादी फेरा पाइंदा। पंचम मुख ताज कर त्यार, साची बणत आप बणाइंदा। सन्त रंग निशाना दए वखाल, सति सतिवादी आप रंगाइंदा। पंज पंज कर त्यार, पंचम पंचम तन सुहाइंदा। शब्द डण्डा अपर अपार, एका हथ्थ वखाइंदा। पैर जोड़ा सच्ची सरकार, राम राम नज़री आइंदा। कलिजुग अन्तिम करे ख्वार, लेखा सभ दा आप मुकाइंदा। लहिणा चुक्के चार लक्ख बत्ती हज़ार, लक्ख लक्ख गेड़ा आपणे विच समाइंदा। कर्म कुकर्मां मारे मार, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। दस पंज रिहा पुकार, पंज पंज कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। सम्मत चौदां चढ़या चाअ, वीह सौ बिक्रमी नाल रलाईआ। गुरमुखां वेखे थाँ थाँ, एका बन्धन पाईआ। एका इक्की गंढ्ढ दवा, ना कोई खोल्ह खुल्हाईआ। साची सिक्खी मात बणा, ऊँच नीच भेव चुकाईआ। ज़ात पात दए खपा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए अख्वाईआ। आत्म ब्रह्म दए जणा, एका करे पढ़ाईआ। चौदां लोक डेरा देवे ढाह, चौदां तबक करे सफ़ाईआ। मुहम्मद मंगे अन्त पनाह, दोए जोड़ प्या सरनाईआ। ईसा मूसा कहे तूं ख़ुदा, बेऐब तेरी ख़ुदाईआ। कलमा कलाम इक्क पढ़ा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। अमाम अमामां सिर सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह तूं अख्वाईआ। तूं बख्शें सद गुनाह, रहिमत तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साल चौधवें खेल खिलाईआ। साल पंदरवां गया चढ़, हरि साचा खेल खिलाइंदा। वीह सौ बिक्रमी बध्धा लड़, आपणा खेल खिलाइंदा। तीर्थ तट्टां अंदर गया वड़, जमना सुरस्ती गंगा आपणे नाल प्रनाइंदा। दरस दिखाए अग्गे खड़्ह, आपणा खेल खिलाइंदा। गोदावरी सरन गई पड़, सीस जगदीस वेख वखाइंदा। आपणी करनी आपे कर, कुदरत खेल खिलाइंदा। अठसठ तीर्थ वेखे वारो वार, रामेशवर चरन टिकाइंदा। शाह भबीखण चुक्के डर, एका हुक्म सुणाइंदा। राम रामा मिल्या घर, आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत पंदरां अंदर वड़, डूँग्घी कंदर फोल फुलाइंदा। डूँग्घी कंदर वेखे सागर, उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखाईआ। आपणा नाम करे उजागर, चार कुण्ट सुणाईआ। एका वणज कराए हरि सौदागर, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत पंदरां ख़ुशी मनाईआ। वीह सौ सोलां सम्मत आया, लोकमात वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खिलाया, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। निहकलंक नाउँ धराया, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। साचे

टिल्ले आसण लाया, बजर कपाटी उप्पर बैठा सच्चा माहीआ। पारब्रह्म ब्रह्मण गौड़ नाम धराया, ब्रह्म सुत आपणा मेल मिलाईआ। हरि का भेव किसे ना पाया, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहार दए कराईआ। सच विहारा सच भण्डारा, हरि साचा सच वरताइंदा। चार वरनां कर प्यारा, एका घर बहाइंदा। राउ रंकां करे ख्वारा, जो जन हरि हरि हरि भुलाइंदा। खण्डा फड़ तेज़ कटारा, दो जहानां आप चमकाइंदा। लोआं पुरीआं करे ख्वारा, ब्रह्मण्डां खण्डां आप उठाइंदा। करे खेल अपर अपारा, अपरम्पर आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धाम आप वड्यांअदा। साची धारा मस्तूआना, हरि मस्तक लेख लिखाया। फड़ के ल्याए नौ सौ नड़िनवें राजा राणा, शब्द डोरी बन्धन पाया। साचा मार्ग इक्क वखाणा, नौ खण्ड पृथ्मी दए समझाया। सत्तां दीपां देवे इक्क फ़रमाना, एका राग अल्हाया। लक्ख चुरासी रक्खे आपणे भाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। सम्मत सतारां आया, हरि खेले बेपरवाह। सीस आपणे ताज टिकाया, पंचम मुख रूप बणा। सोहँ अक्खर विच लिखाया, हँ ब्रह्म मेल मिला। निरगुण सरगुण धार चलाया, महाराज शेर सिँघ बण मलाह। विष्नूं वेखे सहिज सुभाया, भगवन खेल रिहा करा। जै जैकारा इक्क लगाया, हिन्दू मुस्लिम सिख आप सुणा। राज राजानां दए खपाया, शाह सुल्तानां तख्तों देवे लाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाह। सम्मत सतारां सति सतिवाद, आपणा हुक्म जणाईआ। बीस बिक्रमी रक्खणी याद, हरि लेखा रिहा मुकाईआ। कलिजुग मुक्कणी अन्त मनयाद, ना सके कोए बचाईआ। किसे ना देवे कोई दाद, सभ बैठण मुख भवाईआ। मात पित ना कोए लाड, बालक गोद ना कोए सुहाईआ। ना कोई सन्त ना कोई साध, सिदक सबूरी ना कोए रखाईआ। करे खेल इक्क इकल्ला मोहण माधव माध, मोहणी आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। शाह पातशाह सच्चा हरि राजा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। लोकमात रचया काजा, आपणा साह सुधाइंदा। आपणे घर वजाए आपणा वाजा, आपणा राग सुणाइंदा। दो जहानां फिरे भाजा, औंदा जांदा दिस ना आइंदा। भूपत भूप बण नवाबा, शाह नवाबा रूप वटाइंदा। चरन घोड़े दे रकाबा, सच सिँघासण आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीस जगदीस ताज सुहाइंदा। सीस जगदीस रक्ख ताज, आपणा हुक्म जणाईआ। शब्द अगम्मी इक्क आवाज़, शाह पातशाह सुणाईआ। कलिजुग झूठा मेटे राज, दुःख रईयत ना कोए उठाईआ। पंजे वक्त जो पढ़दे रहे निमाज़, निमाज़ी बणया ना कोए राहीआ। मक्का मदीना करदे रहे हज्ज, काया हज्ज ना कोए कराईआ। महिराबे

सुणदे रहे बांग, घर सदा ना कोए लगाईआ। उम्मत उम्मती लैंदे रहे ख़वाब, साचा मिल्या ना सच्चा माहीआ। अन्तिम लेखा पुच्छे आप, अभुल भुल कदे ना जाईआ। किसे ना पल्ले कोई सवाब, सच धन ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट पल्लू भरया पाप, अल्ला राणी मुख शरमाईआ। सदी चौधवीं रही कांप, धीरज धीर ना कोए धराईआ। चौदां तबकां पर्दा सके ना कोई ढाक, परवरदिगार पर्दा आप उठाईआ। जिस नूं ईसा कहिन्दा रिहा बाप, सो आया सच्चा शहिनशाहीआ। बीस बिक्रमी मेटे सर्ब संताप, सतया सभ दी दए खिचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस सत्तरां आपणा हुक्म जणाईआ। वीह सौ अठारां आया विच संसार, पहली चेत्र रुत्त सुहाया। शाह भबीखण ल्या उठाल, राष्ट्रपत हुक्म जणाया। प्रगट होया दीन दयाल, निरगुण आपणा रूप वटाया। लहिणा देणा मुकाए शाह कंगाल, शाह पातशाह वेख वखाया। अन्तिम कलिजुग खाए काल, कलिजुग वेला अन्तिम आया। नौ खण्ड पृथ्मी होए बेहाल, ना कोई सके धीर धराया। ना कोई करे किसे प्रितपाल, सियासत विरास्त आपणी बैठी धन लुटाया। किसे पत्त ना रहिणा डाल, ख़िज़ां रुत्त आप बणाया। ना कोई सके सुरत संभाल, शाह सुल्तान ख़ाक मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप जणाया। धुर फ़रमाना आया दस्स, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। किसे दा चलणा ना कोए वस, प्रधान मन्त्री बैठण मुख शरमाईआ। कलिजुग पैंडा मुक्कया नस्स नस्स, अन्तिम रैण अन्धेरी छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा खलाईआ। खेल कराए पुरख समरथा, समरथ हथ्थ वड्याईआ। वीह सौ अठारां बिक्रमी हाढ़ सतारां गुरु अवतार कर इक्टठा, पूर्ब लेखा पुच्छ पुछाईआ। ईसा मूसा तिन्न कर्म पिच्छे ढट्ठा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। दस कर्म मुहम्मद हटा, आपणी भुल रिहा बख्शाईआ। अल्ला राणी ताप चढ़या मट्ठा, हड्ड पैर रहे तुड़ाईआ। परवरदिगार आया नट्ठा, नूर नुराना नूर इलाहीआ। आदि जुगादि हट्टा कट्टा, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। जिस जन मारे आपणी सट्टा, सो सके ना सीस उठाईआ। मेरे सिर पाए मेरी ख़ाक मिट्टा, मेरी मींढी मात रुलाईआ। मेरे हथ्थ ना दिसे मौली अट्टा, सच तन्द कवण बंधाईआ। मेरे ख़ाली होए चौदां हट्टा, चौदां तबक पई लड़ाईआ। इलाही नूर एका फटा, फुट्ट मेरी दए मिटाईआ। मेरा वसदा घर जाए लुट्टा, लुट आपणी रिहा मचाईआ। तीर निराला एका छुट्टा, ना कोई सके मात अटकाईआ। लक्ख चुरासी टंगे फड़ के पुट्ठा, पुट्ठी खल्ल दए लुहाईआ। जिस ने खादा रसना कुट्ठा, तिस कुठ कुठ दए मुकाईआ। मुर्शद मुरीद विरले उप्पर तुट्ठा, मरदन मर्द दए कराईआ। सम्मत अठारां सुहाई रुत्ता, रुत्त रुत्तड़ी वेख वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जो रिहा सुत्ता, कलिजुग अन्तिम ल्ए अंगड़ाईआ। जिस दी करदे रहे पूजा पाठा,

सो प्रगट होया सच्चा शहिनशाहीआ। जिस बणाया तीर्थ ताटा, गंगा गोदावरी धार वहाईआ। जिस बणाई दिवस राता, सूरज चन्द कर रुशनाईआ। जिस नूं कहिन्दे आदि शक्ति साची माता, सो भवानी रूप वटाईआ। जिस दी पढ़ पढ़ सुणाउँदे रहे गाथा, सो आपणी गाथा रिहा सुणाईआ। जिस नूं कहिन्दे त्रिलोकी नाथा, कोटन कोटि त्रिलोकी नाथ आपणे संग रखाईआ। जिस नूं कहिन्दे राम बेटा दसराथा, सो राम घट घट रिहा समाईआ। जिस नूं ईसा मूसा सजदा कर कर टेकदे रहे माथा, सो सही सलामत फेरा पाईआ। जिस कोलों मुहम्मद मंगदा रिहा दाता, देवणहारा आया आप ख़ुदाईआ। जिस दी नानक गोबिन्द जणौंदे रहे ज़ाता, अजूनी रहत वडी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम आया पुरख समराथा, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। कलिजुग आया आपणे घाटा, जगत किनारा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आप आपणा खेल वखाईआ। साचा खेल हरि वखाउणा, सम्मत वीह सौ उन्नी राह तकाइंदा। चार जुग दी जगत अपील पन्ध मुकाउणा, दलील अवर ना कोए रखाइंदा। दीद शुनीद इक्क कराउणा, लाशरीक पर्दा लांहयदा। गोबिन्द ढोला एका गाउणा, एका बचन जणाइंदा। मुहम्मद फ़तवा फेर लाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप वरताइंदा। आपणा भाणा हरि वरताए, वीह सौ उन्नी बिक्रमी दए दुहाईआ। अठ्ठां तत्तां ख़ाक मिलाए, अठ्ठ गृह दए वड्याईआ। अठ्ठां ग्रहयां अड्ड अड्ड झोली पाए, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध नाल रलाईआ। आपणा विकास आप कराए, आपणी धार आप वहाईआ । आपणा राकट आप चढ़ाए, दिस किसे ना आईआ। नाम ऐटम इक्क बणाए, जगत ऐटम दए खपाईआ। हाइड्रोजन आपणा हुक्म सुणाए, आपणी हाईट किसे नज़र ना पाईआ। आपणी फ़ाईट आप कराए, बिन तीर तलवार जंग मचाईआ। कलिजुग झूठा खेड़ा देवे ढाहे, एका वार जड़्ह उखड़ाईआ। ईसा मूसा पन्ध मुकाए, कलमा नबी ना कोए पढ़ाईआ। वीह सौ बीस बिक्रमी राह तकाए, पंदरां कत्तक नाल रलाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर घट घट अंदर नज़री आए, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। निहकलंक आप अख्वाए, पंज तत्त ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे उन्नी सौ बाहठ, लक्ख चुरासी उतारे आपणे घाट, गुरमुख विरला ल्ए बचाईआ। गुरमुख विरला जाए बच, जिस हरि हरि नाम ध्याया। अग्गे मार्ग लाए सच्च, सति सतिवादी साचा राह वखाया। नौ खण्ड पृथ्मी आपे रच, आपणी रचना दए समझाया। हर घट हिरदे जाए वस, हरि आपणा रूप धराया। कलिजुग मिटे रैण अन्धेरी मस, सतिजुग साचा मार्ग लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन एका घर वखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, निरगुण निरगुण निरगुण धार चलाया।