२९ सावण २०१८ बिक्रमी वतन सिँघ दे गृह पिण्ड सरीं पुर ज़िला हुशियारपुर
सच्च दरबार लगाया मात, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। एका बख्शे नाम दात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। नाता तोड़े ज़ात पात, मज़्हब दीन ना कोए वड्याईआ। सति वखाए एका घाट, सच किनारा दए जणाईआ। जूठी झूठी मेटे अन्धेरी रात, सच सुच्च करे रुशनाईआ। पुरख अकाल बंधाए नात, जगत नाता तोड़ तुड़ाईआ। सो पुरख निरँजण सुणाए साची गाथ, हँ ब्रह्म करे पढ़ाईआ। लहिणा देणा चुकाए तीर्थ ताट, घर सरोवर आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारे सोभा पाईआ। सच दरबार लग्गा मात, हरि निरगुण आप लगाया। आपे खेले खेल तमाश, रूप अनूप धराया। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर फोल फोलाया। आदि जुगादि ना होए विनास, जुग जुग वेस कराया। भेव चुकाए रवि ससि, जोत नूर नूर रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाया। सच दरबार लाए भगवान, एका भगतन दे वड्याईआ। जीवण जुगत देवे दान, जगत जुग दया कमाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमान, धुरदरगाही आप सुणाईआ। चार वरन इक्क ध्यान, इक्क ज्ञान दृढ़ाईआ। चार वरन इक्क निशान, चारों कुण्ट वखाईआ। चार वरन इक्क मकान, एका मन्दिर दए सुहाईआ। चार वरन इक्क भगवान, चार जुग वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे सोभा पाईआ। सच दरबारा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। करे खेल बेअन्त बेअन्त, बेपरवाह वेस वटाइंदा। लक्ख चुरासी माया पाए बेअन्त, हरिजन साचा आप जगाइंदा। मेल मिलाए साजन सन्त, सति सतिवादी आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारे आप सुहाइंदा। सच दरबार सुहाया, हरि साचा सच कमाइंदा। गुरमुख विरला आप उठाया, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। आप आपणे रंग रंगाया, रंग रंगीला आप हो जाइंदा। साचा नाम मृदंग वजाया, आप आपणा नाद सुणाइंदा। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ वखाया, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे सोभा पाइंदा। सच दरबारा गया लग्ग, हरि साचा आप लगाइंदा। बिन दीपक गया जग, जाग्रत जोत जगत वखाइंदा। गुरमुखां बुझाए लग्गी अग्ग, अमृत मेघ बरसाइंदा। दरस दिखाए उप्पर शाह रग, हरिभगत आपणा रूप वटाइंदा। जो जन सरनाई गया लग्ग, तिस संसा रोग चुकाइंदा। सति सतिवादी बन्न्हे तग, साचा सगन मनाइंदा। माणक मोती हीरा नग, गुरमुख आपणे ताज सुहाइंदा। लक्ख चुरासी नालों कीता अड्ड, आपणी वण्डण आप वंडाइंदा। एका नाम प्याए मदि, मस्त प्याला हथ्थ रखाइंदा। आपणे घर विच आपे सद्द, आपे रंग रंगाइंदा। जगत किनारा पार हद्द, एका
वार टपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार आप सजाइंदा। सच दरबार गया सज, सो पुरख निरँजण आप सजाया। सच सिँघासण निरगुण चढ़या भज्ज, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहया। नाम नगारा गया वज्ज, दो जहानां ल्ए उठाया। कूड़ कुड़यारा रिहा तज, कल आपणा पल्लू रिहा छुडाया। जो घड़या सो रिहा भज्ज, वेला अन्तिम आया। कोए ना सके पर्दा कज्ज, सिर हथ्थ ना कोए टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज आपणी खेल खिलाया। सच दरबार सहिज सुभाए, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। वार थित ना कोए रखाए, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। रुतड़ी रुत आप सुहाए, रुत बसन्ती सोभा पाईआ। सच सुच्च आप वरताए, साची सिख्या झोली पाईआ। काया माटी भाण्डे कच्च भाग लगाए, कंचन काया गढ़्ह वखाईआ। त्रैगुण आंच दए बुझाए, अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार दए वड्याईआ। सच दरबार सुहञ्जणा, हरि पुरख निरँजण आप सुहाया। दीपक जगे जोत निरँजणा, नूर नुराना डगमगाया। लेखा जाणे साचा सज्जणा, हरिजन साचे वेख वखाया। ना घड़या ना भज्जणा, जन्म मरन विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार दए वखाया। सच दरबार गया खुल्ह, हरि साचा आप खुल्हाइंदा। देवे वस्त नाम अनमुल्ल, कीमत करता ना कोए लगाइंदा। जो जन दुआरे आए भुल्ल, आप आपणे रंग रंगाइंदा। पत्त डाल्ही वेखे फुलवाड़ी फुल, कली कली आप महिकाइंदा। गुरमुख माया अंदर ना जाए रुल, माया ममता मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप वड्यांअदा। सच दुआर वड्डी वड्याई, वड वड्डा आप कराइंदा। गुरमुख गुर होए कुड़माई, गुर सतिगुर खेल खिलाइंदा। गृह मन्दिर वज्जे वधाई, घर ख़ुशीआं मंगल गाइंदा। चल के आए साचा राही, पान्धी आपणा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर आप सुहाइंदा। पान्धी कर के आए पन्ध, दूर दुराडा फेरा पाईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, चार वरन करे पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण ख़ुशी करे बन्द बन्द, हँ ब्रह्म वेख वखाईआ। सोहँ देवे परमानंद, निज आत्म करे रसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त इक्क वरताईआ। सोहँ वस्त नाम भण्डार, हरि चार वरन वरताइंदा। सतिजुग खुल्ल्हे सच दुआर, सति सतिवादी आप खुल्हाइंदा। एका रंग रंगााए पुरख नार, नारी पुरख एका धाम बहाइंदा। एका वणज कराए वपार, साचा हट्ट आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे आपे खड़, आपणा दरस दिखाइंदा। सच दुआरे खेल करतार, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। कुदरत कादर करे प्यार, बेऐब सच्चा शहिनशाहीआ। एका शब्द नाम जैकार, धुर दी बाणी बाण सुणाईआ।
वरनां बरनां करे ख़बरदार, अठारां बरन दए सज़ाईआ। प्रगट हो नर निरँकार, निरगुण रूप ल्ए वटाईआ। शक्ती खिच्चे सर्ब संसार, आप आपणी दया कमाईआ। भगतन जाणे इक्क भण्डार, सच भण्डारा आप भराईआ। जिस जन बख्शे चरन प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भगती भगवन्त झोली पाईआ। साची भगती गुर चरन दास, दासी दास सेव कमाइंदा। साहिब सच्चा वसे पास, आपणा मेला मेल मिलाइंदा। करे कराए बन्द ख़लास, बन्दी बन्द आप तुड़ाइंदा। नाता तोड़े दस दस मास, मात गर्भ ना कोए फराइंदा। पूरी करे हरि जू आस, हरि मन्दिर आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा आप सुहाइंदा। दर दरबार सुहञ्जणा, सोभावन्त करतार। गुरमुख गुर गुर मिले एका घर सज्जणा, घर सज्जण मीत मुरार। पी अमृत हरिजन रज्जणा, होए ठंडा ठार। भाण्डा भरम भउ भज्जणा, दूई द्वैती दए निवार। चार वरनां एका घर वसणा, सच दुआरा हरि निरँकारा दए उसार। ऊँचां नीचां हरि हरि हस्सणा, राउ रंक ना कोए विचार। एका शब्द गाए रसना, उच्ची कूक कूक पुकार। कलिजुग मिटे रैण अन्धेरी मसणा, सतिजुग साचा होए उज्यार। लक्ख चुरासी एका मार्ग दस्सणा, जाए पैज संवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सच दरबार। सच दरबार धुर दरगाह, लोकमात वड्याईआ। करे खेल सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा रूप वटाईआ। इक्क जणाए आपणा नाँ, सोहँ करे पढ़ाईआ। सोहँ रूप निरगुण धार चला, सरगुण ल्ए प्रनाईआ। सरगुण मेला सहिज सुभा, निरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। दो जहानां विचोला बण मलाह, आपणी खेल खिलाईआ। सति सतिवादी पल्लू दए फड़ा, एका पल्लू नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार वज्जे वधाईआ। सच दरबार वज्जे वधाई, सतिगुर साचा आप वजाइंदा। चार जुग दे भुल्ले राही, फड़ फड़ राहे पाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे शाही, दुरमति मैल धवाइंदा। ग़रीब निमाणयां पकड़े बाहीं, आपणे गले लगाइंदा। एका अक्खर रिहा पढ़ाई, साची विद्या आप प्रगटाइंदा। हँ ब्रह्म रिहा प्रगटाई, आपणी दया कमाइंदा। पारब्रह्म देवे सरनाई, सरनगत आप हो आइंदा। दो जहानां मेला एका थाँईं, घर साचे मेल मिलाइंदा। गुरमुख गुर गुर मिलण चाँईं चाँईं, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। जिउँ धन्ने जट्ट मिल्या गोसाँईं, सो वेला आपणा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा इक्क जणाइंदा। सच दरबार जणाए जन, जन जननी लेखे लाईआ। एका राग अल्हाए कन्न, कानी तीर निशान बणाईआ। इक्क रबाब वजाए तन, तार सितार हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक्क वखाईआ। इक्क दरबारा एकँकारा, आदि जुगादि रखाइंदा। जुगा जुगन्तर खेल न्यारा, जुग करता
आप कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार किनारा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। निहकलंक नरायण नर अवतारा, जोती जामा भेख वटाइंदा। सच सिँघासण कर त्यारा, पुरख अबिनाशी आसण लाइंदा। सम्बल नगरी धाम न्यारा, आपणा बंक वड्यांअदा। एका खण्डा खड़्हग फड़ होए उज्यारा, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाइंदा। उच्ची कूक करे पुकारा, दो जहानां आप सुणाइंदा। रूह बुत्त दा पार किनारा, अबिनाशी अचुत आप कराइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गे अखाड़ा, सत्तां दीपां आप उठाइंदा। मगर लगाए अगम्मी धाड़ा, शब्दी शब्द हुक्म सुणाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, लेखा लेख ना कोए मिटाइंदा। चारों कुण्ट कराए हाहाकारा, वरन बरन सर्ब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मनारा आप वखाइंदा। सच मुनारा सच महल्ला, हरि साचा सच जणाईआ। बैठा रहे इक्क इकल्ला, आदि पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। लक्ख चुरासी भुलाए कर कर वल छला, अछल अछल आप हो जाईआ। आपे धारे आपणा बला, बल धारी आप अख्वाईआ। आपणी शक्ती आपे रल्ला, जोती जाता वेस वटाईआ। आपणा फड़या आपे भल्ला, आपणे हथ्थ उठाईआ। आपे करे आपणा हल्ला, आपणी वार चढ़ाईआ। लक्ख चुरासी कर बिस्मिल एका नाअरा लाए बिसमिल्ला, बिस्मिल आपणी खेल खिलाईआ। एका तीर एका चिल्ला, इक्क कमान ल्ए उठाईआ। नाता तोड़े कक्का बूरा बिल्ला, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण बैठा चढ़, तख्त निवासी आसण लाईआ। साचे तख्त बैठ सुल्तान, सच दरबारा आप सुहाइंदा। एका हुक्म इक्क हुक्मरान, धुर फ़रमाना इक्क जणाइंदा। एका वेखे दो जहान, दो जहान आपणयां चरनां हेठ दबाइंदा। एका लेखा जाणे श्री भगवान, लेखा आपणा आप लिखाइंदा। प्रगट हो गुण निधान, गुणवन्ता भेव चुकाइंदा। कलिजुग अन्तिम दिसे झूठ मकान, झूठा गढ़्ह आप तुड़ाइंदा। गुरमुख विरले देवे माण, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, उत्तम ज़ाती आप समझाइंदा। काया कुरा वेखे मार ध्यान, नेत्र नैण इक्क उठाइंदा। नाता तोड़े बेईमान पंज शैतान, मूंह दे भार सुटाइंदा। एका राग सुणाए कान, राग रागी आप अल्हाइंदा। दर दुआरे देवे माण, जिस जन आपणे चरन बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा आप बणाइंदा। सच दरबारा बणया जग, जगत जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। करे खेल बिन सूरज चन्न, चन्द चांदनी ना कोए चमकाईआ। करे प्रकाश आत्म अन्न्ह, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। डुब्बदयां बेड़ा देवे बन्न्ह, सिल पाथर दए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी दया कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ।
३० सावण २०१८ बिक्रमी धन्ना सिँघ दे गृह कुलीआं ज़िला हुशियारपुर
सो पुरख निरँजण सदा मेहरवान, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जुगा जुगन्तर खेल महान, जुग करता आप कराईआ। निरगुण सरगुण हो प्रधान, निरवैर कल धराईआ। भगत भगवन्त ल्ए पछाण, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। एका देवे वस्त महान, नाम अमोलक झोली पाईआ। अठ्ठे पहर चरन ध्यान, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। सच सुणाए धुर फ़रमान, धुर दी बाणी बाण अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाईआ। सो पुरख निरँजण साजन मीता, एका रंग समाइंदा। आदि जुगादि चलाए आपणी रीता, जुग जुग वेस वटाइंदा। जन भगतां देवे नाम अनडीठा, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँच नीच ना कोए वखाइंदा। काया मन्दिर अंदर वखाए गुरदुआर सच मसीता, घर घर विच जोत प्रगटाइंदा। करे खेल पतित पुनीता, पतित पापी आप तराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। सो पुरख निरँजण पूरन भगवन्त, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। करे खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणा रूप धराईआ। हरिजन मेले साचे सन्त, सति सतिवादी दया कमाईआ। एका मन्त्र दृढ़ाए मणीआ मंत, मन्त्र नाम सति पढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमें हंगत, जूठ झूठ दए गंवाईआ। नाता तोड़े भुक्ख नंगत, नाम धन झोली पाईआ। काया चोली चाढ़े रंगत, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सो पुरख निरँजण दीन दयाला, हरिजन साचे आप तराईआ। जुग जुग करे सदा प्रितपाला, सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम करे खेल निराला, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। गुरमुखां करे सदा प्रितपाला, प्रितपालक आपणी सेव कमाईआ। त्रैगुण जगत जंजाला, जगत जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। घर वखाए सच्ची धर्मसाला, घर घर विच सोभा पाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। सो पुरख निरँजण श्री भगवान, आपणी खेल खिलाइंदा। जिस जन देवे भगती दान, साचा मार्ग इक्क वखाइंदा। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, इष्ट देव इक्क हो आइंदा। एका शब्द नाद धुन्कान, अनहद साचा ताल वजाइंदा। एका अमृत पीण खाण, निझर झिरना आप झिराइंदा। साचे तख्त बैठ सुल्तान, तख्त निवासी वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां फोल फुलाइंदा। हरिजन वेखे चतुर सुजान, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। ग़रीब निमाणे कर परवान, आप आपणी गोद सुहाइंदा। दरस दिखाए श्री भगवान, दरसी दरस आप कराइंदा। आवण
जावण चुक्के काण, जम का फास आप कटाइंदा। लेखा जाणे श्री भगवान, लेखा आपणा आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, एका नाम वस्त वरताइंदा। एका नाम सति भण्डारा, सो पुरख निरँजण आप वरताईआ। हरिजन विरला पावे सारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। लक्ख चुरासी सुत्ती पैर पसारा, कलिजुग गूढ़ी नींद सुआईआ। किसे दिस ना आए परवरदिगारा, जल्वा नूर ना कोए रुशनाईआ। ना कोई करे राम प्यारा, राम रामा ना कोए सहाईआ। ना कोई कृष्ना दए आधारा, मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण गुण अवगुण ना कोए जणाईआ। जिस जन बख्शे चरन प्यारा, चरन चरनोदक मस्तक टिक्का लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। हरिजन तेरा धाम सुहञ्जणा, सोभावन्त करे करतार। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, दुरमति मैल दए उतार। दीनां नाथ दर्द वंडाए दर्द दुःख भय भंजना, भव सागर करे पार। नेत्र पाए नाम अंजना, अज्ञान अन्धेर दए निवार। घर बणे साचा सज्जणा, दर आए मीत मुरार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप सुहाए बंक दुआर। बंक दुआरा कुल्ली कक्ख, हरि सतिगुर दए वड्याईआ। निरगुण सरगुण हो प्रतक्ख, जोती जाता खेल खिलाईआ। आपणा मार्ग साचा दस्स, साचे पौड़्हे रिहा चढ़ाईआ। तन पहनाए साचा पट, एका बस्त्र नाम वखाईआ। जोत जगाए लट लट, नूर उजाला आप कराईआ। इक्क वखाए साचा हट्ट, चौदां लोक बैठे सीस झुकाईआ। गुरसिख मेला गुर समरथ, गुर सतिगुर होए सहाईआ। देवे वस्त हथ्थो हथ्थ, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। आपणी महिमा सुणाए अकथ, वेद कतेब भेव ना राईआ। मेल मिलाए नठ नठ, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। वसणहारा घट घट, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। नाता तोड़े तीर्थ अठसठ, सर सरोवर गुरमुख तेरे आत्म दए नुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग हरिजन ल्ए तराईआ। कुल्ली कक्ख हरि हरि वासा, जन भगतां आप वखाइंदा। अठ्ठे पहर नूर प्रकाशा, जोती जोत डगमगाइंदा। शब्दी शब्द दए दिलासा, धीरज धीर आप धराइंदा। हरिजन होए ना कदे निरासा, निर्धन सरधन आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। कुल्ली कक्ख लग्गा भाग, कुदरत कादर वेख वखाईआ। गृह मन्दिर जगे चिराग़, जोती नूर नूर रुशनाईआ। जगत तृष्ना बुझे आग, अग्नी तत्त ना कोए वखाईआ। मन उपजे इक्क वैराग, मन मनसा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला हरि दुआर, हरि सच्चा सच कराइंदा। नाता तोड़ सर्ब संसार, एका आपणा बन्धन पाइंदा। दिवस रैण करे गुफ्तार, दीद शुनीद खेल खिलाइंदा। आदि जुगादि करे प्यार, जुग
जुग भगतां संग निभाइंदा। ग़रीब निमाणे दए आधार, ग़ुरबत सभ दी आप मिटाइंदा। शाह सुल्ताना करे ख्वार, राज राजानां संग मिलाइंदा। आपे कूके आपणी वार, नौ खण्ड पृथ्मी आप सुणाइंदा। सत्तां दीपां आई हार, बेड़ा बन्न्ह ना कोए चलाइंदा। चार जुग रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। तेई अवतार करन पुकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाइंदा। सुणे पुकार हरि नरायण, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। गुर अवतार जो जो कहिण, सुण सुण आपणे पेटे पाईआ। अन्तिम लेखा आया लैण, लोकमात वज्जी वधाईआ। साचा नाता वेखे साक सज्जण सैण, सगला संग कवण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा रूप आप धराईआ। ना कोई संग ना कोई साथ, सगला संगी ना कोए अख्वाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, मन्त्र नाम ना कोए अल्हाईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, सरोवर सर ना कोए जणाईआ। ना कोई मन्दिर ना कोए हाट, ना कोई घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। निहकलंका जामा पाया, रूप अनूप अपार । जुग जुग विछड़े ल्ए मिलाया, गुरमुख साचे ल्ए उधार। फड़ फड़ बाहों आप उठाया, आलस निन्दरा दए निवार। एका मन्त्र नाम दृढ़ाया, सोहँ शब्द सच्चा जैकार। आत्म परमात्म मेल मिलाया, ईश जीव इक्क दुआर। बजर कपाटी पर्दा आप तुड़ाया, दूई द्वैती पर्दा दए उतार। घर साचा इक्क वखाया, घर वसे एकँकार। हउमे संसा रोग कटाया, दुःख लग्गे ना दूजी वार। जिस जन आपणा दरस कराया, तिस तृष्ना दए निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन्दिर सोहे बंक दुआर। बंक दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। घर आया सज्जण कन्त, नार सुहागण वेख वखाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। देवे वड्याई विच जीव जंत, जीवण मुक्त आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराईआ। हरिजन साचा तारनहारा, एका पुरख अख्वाइंदा। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, जुग जुग वेस वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो त्यारा, निरगुण धार वखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, चार वेद मुख शरमाइंदा। प्रभ का भेव अगम्म अपारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणी खेल आप खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। हरिजन मेला साचे घर, घर घर विच वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या दर, दर एका नज़री आईआ। एका दूजा चुक्का डर, तीजे नैण होए रुशनाईआ। चौथे पद दरस दिखाए आपे खड़, पंचम नाद शब्द शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा आपणे रंग रंगाईआ।
हरिजन रंग रंगे मजीठ, नाम नामा आप चढ़ाइंदा। देवे वस्त इक्क अनडीठ, साची झोली आप भराइंदा। अठ्ठे पहर वसे चीत, चित वित ठगौरी ना कोए रखाइंदा। माणस जन्म गुरमुख विरला जाए जीत, जन्म मरन फंद कटाइंदा। काया होए ठंडी सीत, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। कलिजुग अन्त अचरज चली रीत, पुरख अबिनाशी आप चलाइंदा। साचा देहुरा मन्दिर मसीत, काया बंक आप बणाइंदा। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। ज़ात पात ना कोए विचार, आत्म ब्रह्म सर्ब जणाईआ। ऊँच नीच भेव निवार, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बहाए इक्क दुआर, एका करे सच पढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, बेऐब परवरदिगार रूप वटाईआ। हरि हर घट करे पसार, राम रामा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। थान थनंतर सोहया, सोभावन्त करे निरँकार। गुर गुरसिखां जेहा आपे होया, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण चले आपणी धार। गुरसिख बीज साचा बोया, प्रगट होए विच संसार। सति सतिवादी लै के आए ढोआ, साची वस्त अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले सच दुआर। सच दुआरे हरिजन मेलया, मेलणहारा इक्क इकन्त। एका घर वसे गुरु गुर चेलया, गुर चेला महिमा अगणत। हरि सज्जण सदा सुहेलया, सदा सुहेला श्री भगवन्त। करे खेल इक्क इकेलया, इक्क इकेला आदि अन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे पूरन सन्त। पूरन सन्त गुरमुख, गुर गुर आप वड्याईआ। जगत तृष्ना मिटे दुक्ख, दुःख दर्द ना कोए वखाईआ। आत्म तृष्ना मिटे भुक्ख, धीरज धीर धीर धराईआ। सुफ़ल कराए मात कुक्ख, जन जननी लेखे लाईआ। मात गर्भ ना होवे उलटा रुक्ख, लक्ख चुरासी दए कटाईआ। आवण जावण पैंडा जाए मुक, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जिस जन आपणी गोदी ल्ए चुक्क, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। गुरसिख बूटा ना जाए सुक्क, सिंच अमृत हरा कराईआ। दरस दिखाए जो बैठा लुक, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जन भगतां उप्पर आपे तुट्ठ, नाम अतुट आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हरिजन उठया आपणे रंग, सतिगुर पूरा आप उठाईआ। आत्म सेज सुहाए पलँघ, रंग रंगीला सच्चा माहीआ। नाम वजाए इक्क मृदंग, राग अनादी नाद अल्हाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, सुरती शब्द शब्द मिलाईआ। आपणे मन्दिर आपे लँघ, आप आपणा वेख वखाईआ। गुरसिख मुकाए तेरा पन्ध, पान्धी बणे सच्चा माहीआ। घर सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ शब्द सच्ची पढ़ाईआ। अठ्ठे पहर परमानंद, निज आत्म करे रसाईआ। निरगुण जोत चढ़ाए साचा चन्द, जोत निरँजण कर रुशनाईआ।
भरमां ढाए झूठी कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा दए चुकाईआ। हरिजन लेखा चुक्कणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। आवण जावण पैंडा मुक्कणा, लक्ख चुरासी दए निवार। पुरख अबिनाशी निर्भय हो के एका बुक्कणा, सिँघ रूप हो संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पैज संवार। पैज संवारे आण प्रभ, आपणी दया कमाईआ। कुल्ली कक्खां विच्चों ल्या लभ्भ, हीरा माणक मोती अनमुल्लड़ा लाल आपणे हथ्थ उठाईआ। अमृत जाम प्याए झब्ब, सच प्याला हथ्थ उठाईआ। पंच विकारा देवे दब्ब, उप्पर आपणा भार रखाईआ। उलटा करे कँवल नभ, झिरना झिरे बेपरवाहीआ। सतिगुरु दुआरे बहे फब, घर मन्दिर दए वखाईआ। जगत जहानों होया अड्ड, मिली सरन सच्ची सरनाईआ। जूठी झूठी टप्पी हद्द, पार किनारा नज़री आईआ। नाम प्याला पीती मदि, अठ्ठे पहर ख़ुमार रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख एका रंग रंगाईआ। गुरमुख मिले एका रंग, नाम धन हरि झोली पाइंदा। पंच विकारा करे जंग, साचा खण्डा नाम चमकाइंदा। अश्व घोड़े कसे तंग, शब्दी घोड़ा आप रखाइंदा। हरिजन तेरे दुआरे आए लँघ, आउँदा जांदा दिस ना आइंदा। लक्ख चुरासी सुत्ता दे कर कंड, आपणी करवट ना मात बदलाइंदा। कोटन कोटि बैठे रहे मंग, उच्चे टिल्ले पर्बत ध्यान लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन मेले आपणे दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। दर दरवाज़ा देवे खोल्ह, बन्द ताकी आप खुल्हाईआ। अंदरे सुत्ता पए बोल, सुरती शब्दी नाद सुणाईआ। दरस दिखाए इक्क अडोल, अडुल वडी वड्याईआ। आपणा करे कीता पूरा कौल, कीता कौल भुल ना जाईआ। माण रखाए उप्पर धौल, धरनी धरत दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेले दर, दर साचे सोभा पाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा जीआ दान, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। दया करे दया निध ठाकर, ठोकर आत्म नाम लगाईआ। देवे नाम रती रत्नागर, रती रत दए सुकाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, जो जन आए सरनाईआ। वणज कराए सच सौदागर, नाम वणजारा इक्क अख्वाईआ। भाग लगाए काया गागर, घर अमृत ताल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन देवे इक्क वड्याईआ। दया करे गहर गम्भीरा, गुणवन्ता गुण जणाइंदा। अमृत आत्म देवे ठंडा नीरा, भर प्याला आप प्यांअदा। तन अग्नी सांतक सति करे सरीरा, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। हउमे हंगता कढ्ढे पीड़ा, माया ममता मेट मिटाइंदा। लक्ख चुरासी कट्टे ज़ंजीरा, जन्म मरन फंद कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, चोटी चाढ़े फड़ अख़ीरा, चढ़या चोटी उतर कोए ना आइंदा। दया करे दीन दयाला, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां करे सदा प्रितपाला, जुग जुग सेव कमाईआ। अठ्ठे पहर रहे रखवाला, आलस निन्दरा विच ना आईआ। लेखा जाणे काल महाकाला, महाकाल आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दया नाम वस्त आप वरताईआ। दया करे दया निध, जुग जुग दया कमाइंदा। जन भगतां कारज करे सिद्ध, साचे मार्ग आपे लाइंदा। आपे जाणे आपणी बिध, आप आपणा मेल मिलाइंदा। नाता तोड़े नौ निध, अठारां सिद्ध मुख शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। दया कर देवे नाम, नाम नामा झोली पाईआ। पूरन करे काम, पूरी इच्छया आप वखाईआ। भाग लग्गे खेड़े ग्राम, काया बस्ती सोभा पाईआ। नज़री आए एक राम, रमईया आपणा रूप वटाईआ। शब्दी देवे सच पैग़ाम, सच स्नेहुड़ा रिहा सुणाईआ। जो जन दरस मंगे आण, तिस दरस दए दिखाईआ। जो जन हिरस मेटे जहान, तिस हवस दए गंवाईआ। जो जन चरन सरन करे परवान, तिस आपणा माण वखाईआ। करे खेल श्री भगवान, दयावान वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दया दया विच समाईआ। दया दया दया दीनन, निरगुण निरगुण निरगुण आप उपाइंदा। रंग वखाए एका भीन्नन, बिन रंग रूपी आप चढ़ाइंदा। हरिजन मेला जिउँ जल मीनन, सुरती शब्द मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन मिलाए आपणे घर, तिस आपणा दरस कराइंदा।