३० सावण २०१८ बिक्रमी ख्याल सिँघ पिण्ड रूपो वाल ज़िला हुशियारपुर
नव नौ चार खेल अपारा, आदि जुगादी आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण हो उज्यारा, हरि पुरख निरँजण वेस धराइंदा। एकँकारा कर पसारा, आदि निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता खोल्ह किवाड़ा, श्री भगवान सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर वरतारा, आपणा खेल आप कराइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। भूपत भूप बण शाह सिक्दारा, धुर फ़रमाना हुक्म जणाइंदा। आपणी इच्छया सति भण्डारा, सति सतिवादी आप वरताइंदा। अगम्म अगम्मड़ा करे अगम्मड़ी कारा, अलख अगोचर खेल खिलाइंदा। आप उपाए थिर घर सच्चा दरबारा, चरन कँवल आप टिकाइंदा। आप उपाए सुत दुलारा, पूत सपूता आप उठाइंदा। आपे खेल करे न्यारा, करनी करता आप कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, सच हुलारा इक्क लगाइंदा। त्रैगुण माया भर भण्डारा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। पंज तत्त कर आकारा,
निराकारा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खिलाइंदा। आपणी खेल खेले भगवान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सचखण्ड दुआरे बैठ सच्चे मकान, तख्त निवासी सोभा पाईआ। आपे देवे धुर फ़रमान, हुक्मी हुक्म आप चलाईआ। आपे आपणा नाउँ करे प्रधान, नाउँ निरँकारा आप रखाईआ। आपे विष्न ब्रह्मा शिव देवे ज्ञान, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे दो जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख बेपरवाहीआ। दो जहान खेल खिलाया, पुरख अगम्म अगम्मड़ी कार। निरगुण जोत नूर रुशनाया, जोती जाता हो उज्यार। साचा दीपक आप टिकाया, आप आपणी किरपा धार। साचा मन्दिर आप सुहाया, ना कोई दीसे चार दीवार। पुरख अबिनाशी आसण लाया, सचखण्ड सच्ची सरकार। थिर घर आपणा चरन टिकाया, करे खेल अपर अपार। आपणी रचना आप रचाया, विष्न ब्रह्मा शिव बणाए सेवादार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करे करता करनेहार। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा ला, हरि साचा सच जणाइंदा। वस्त अमोलक झोली पा, त्रै त्रै पन्ध रखाइंदा। एका धन्दे देवे ला, साचा धन्दा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाना हरि करतार, आपणा आप जणाईआ। विष्न देवे इक्क भण्डार, ब्रह्मे ब्रह्म रूप वखाईआ। शंकर देवे इक्क प्यार, सीस जगदीस हथ्थ टिकाईआ। तिन्नां विचोला बण सिरजणहार, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण बन्न्हे धार, सरगुण निरगुण रूप वटाईआ। अंडज जेरज कर पसार, उत्भुज सेत्ज आपणा रंग रंगाईआ। धरत धवल दए सहार, जल बिम्ब दए टिकाईआ। रवि ससि कर त्यार, किरन किरन किरन चमकाईआ। मंडल मण्डप वेख अखाड़, आप आपणी रास रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। करे खेल हरि निरँकारा, सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, दो जहानां वेस वटाइंदा। एकँकारा कर पसारा, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाइंदा। आदि निरँजण जोत उज्यारा, जोत निरँजण घट घट आप टिकाइंदा। अबिनाशी करता इक्क वखाए ठांडा दरबारा, श्री भगवान बोल जैकारा, घर अनहद नाद वजाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर पसारा, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। वंडे वण्ड अपर अपारा, वण्ड आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। आपणा बन्धन पाए हरि करतार, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। ब्रह्मे देवे इक्क आधार, आत्म ब्रह्म वडी वड्याईआ। ईश जीव करे प्यार, जगदीस सेव कमाईआ। एका नाद सुणाए सच्ची धुन्कार, धुन आत्मक आप सुणाईआ। एका राग गाए आपणी वार, रागी
आपणा राग अल्हाईआ। ब्रह्मा लेखा जाणे वेद चार, चार चार मुख सालाहीआ। चार कुण्ट होए जैकार, चार जुग वण्ड वंडाईआ। चार वरन दए आधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची धार आप चलाईआ। चार जुग हरि खेल खिलाया, अचरज बणत बणाइंदा। लक्ख चुरासी वेस वटाया, घट घट आसण लाइंदा। अंडज जेरज रंग रंगाया, उत्भुज सेत्ज वेख वखाइंदा। चारे बाणी आपे गाया, आपणा राग आप सुणाइंदा। चारे वरन वेख वखाया, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश भेव चुकाइंदा। जुग जुग गेड़ा आप दिवाया, गेड़ा आपणा आप भवाइंदा। गुर अवतार सेवा लाया, साची सेवा इक्क समझाइंदा। साचा नाम झोली पाया, जुग जुग मात वरताइंदा। रूप अनूप आप धराया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा खेल आप खिलाइंदा। रूप अनूपा आपे कर, आपणी खेल खिलाईआ। सतिजुग सति सतिवादी दिता वर, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। बोध अगाधी अक्खर पढ़, सो पुरख निरजंण करे पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म आपे फड़, सोहँ धार चलाईआ। लेखा जाणे नरायण नर, नर नारी दए समझाईआ। घट घट अंदर आपे वड़, जोती जोत करे रुशनाईआ। आत्म सेजा बैठा चढ़, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, नूरो नूर डगमगाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। सतिजुग साचा मात धर, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। साचा खेल करनेयोग, हरि साचा कर्म कमाइंदा। निरगुण सरगुण बणे संजोग, सच संजोगी मेल मिलाइंदा। काया वेखे किला कोट, पंज तत्त मन्दिर आप सुहाइंदा। तन नगारे वज्जे चोट, शब्द अनादी नाद वजाइंदा। इक्क वखाए आपणी ओट, पुरख अकाल भेव चुकाइंदा। ब्रह्म मिलाए पारब्रह्म जोत, जोती जाता आप हो जाइंदा। ना कोई वरन ना कोई गोत, बरन रंग ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव आप उठाइंदा। आपणा भेव देवे चुक्क, आपणा पर्दा आप उठाईआ। ब्रह्म अंदर पारब्रह्म बैठा लुक्क, रूप अनूप आप दरसाईआ । गुर रूप हो हो पए बुक्क, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता खेल खिलाईआ। जुग करता खेल खिलाइंदा, करनहार करतार। सतिजुग त्रेता मात लगाइंदा, जुग जुग वेस करे निरँकार। आपणा रूप आप धराइंदा, निरगुण सरगुण कर प्यार। भगत भगवन्त वेख वखाइंदा, जगत भँवरी डूँग्घी गार। साचे सन्त मेल मिलाइंदा, आपे खोल्ह बन्द किवाड़। गुरमुख साचे आप जगाइंदा, देवे नाम आधार। गुरसिख साचे मार्ग लाइंदा, चरन कँवल बख्शे इक्क प्यार। सतिजुग त्रेता पार कराइंदा, द्वापर खेल करे करतार। आपणी
रचना आपे वेख वखाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी धार। सतिजुग त्रेता उतरया घाट, रूप अनूप आप वटाईआ। आपे जाणे आपणी वाट, आपणा पन्ध मुकाईआ। करे खेल पुरख समराथ, समरथ हथ्थ वड्याईआ। द्वापर पाई आपणी नथ्थ, चारों कुण्ट रिहा भवाईआ। गुर अवतार रहे नच्च, हुक्मे हुक्म रिहा भवाईआ। सभ दा भाण्डा भन्ने माटी काया कच्च, थिर कोए नज़र ना आईआ। एका नाम आपणा रक्खे सच्च, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग करता सच्चा शहिनशाहीआ। द्वापर उतरे पार किनारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। कलिजुग आवे आपणी वारा, आपणा बल वखाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। जूठ झूठ करे वपारा, वणज वपार इक्क रखाईआ। काम क्रोध करे प्यारा, लोभ मोह हँकार हल्काईआ। ईसा मूसा कर शंगारा, संग मुहम्मद चार यार ल्ए हंढाईआ। नानक निरगुण बोल सति जैकारा, सति सतिवादी दए सुणाईआ। महांबली उतरे अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। चार वरनां पावे सारा, ऊँच नीच मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रूप वटाईआ। जुग जुग रूप वटाइंदा, किरपा निध हरि करतार। गोबिन्द सूरा राह तकाइंदा, नेत्र नैण नैण उग्घाड़। पुरख अबिनाश वेस वटाइंदा, सम्बल आए धाम न्यार। शब्द खण्डा हथ्थ चमकाइंदा, दो जहानां मारे मार। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाइंदा, कलिजुग वेखे अन्तिम वार। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा, राज राजानां करे ख्वार। नौ खण्ड पृथ्मी फोल फुलाइंदा, सत्तां दीपां पर्दा दए उतार। एका आपणा हुक्म वरताइंदा, तख्त बैठ सच्ची सरकार। चौथे जुग दा लहिणा आप मुकाइंदा, देणा रहे ना विच संसार। निहकलंका नाउँ रखाइंदा, निरगुण नूर जोती निराकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त एकँकार। एकँकार आदि अन्त, आपणा खेल खिलाईआ। गुर अवतार जुगा जुगन्त, जुग करता सेव लगाईआ। महिमा गणाए आपणी अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जो आया सो कहे बेअन्त, बेअन्त तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप रखाईआ। आपणा बल रक्खे बलवान, बलधारी आप अख्वाइंदा। आपणे हथ्थ रक्खे निशान, सति निशाना आप झुलाइंदा। आपणा वसाए सच मकान, सचखण्ड दुआरा सोभा पाइंदा। लहिणा देवे धुर फ़रमान, लक्ख चुरासी आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव होए हैरान, नेत्र नीर सर्ब वहाइंदा। करोड़ तेतीसा सर्ब कुरलाण, राजा सुरपति इन्द उच्ची कूक कूक अल्हाइंदा। सुणया इक्क धुर फ़रमान, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। चौदां हट्ट ख़ाली करे दुकान, चौदां लोक फोल फुलाइंदा। चौदां तबकां मारे आण, एका खण्डा नाम चमकाइंदा। लक्ख चुरासी नाता तुट्टे पीण खाण,
जीव जंत सर्ब पछताइंदा। गुरमुख विरला चतुर सुजान, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। गुरसिख देवे नाम दान, आत्म अन्तर इक्क पढ़ाइंदा। साचे सन्त करे परवान, सति सतिवादी आपणे रंग रंगाइंदा। भगतां मिले आप भगवान, भगत दुआरे आपे आइंदा। करे खेल दो जहान, दो जहानां वाली वेस वटाइंदा। सर्ब जीआं दा एका काहन, एका बंसरी नाम वजाइंदा। कलिजुग चार कुण्ट होए हैरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, जुग जुग आपणा बन्धन पाइंदा। कलिजुग तेरा पाए बन्धन, लक्ख चुरासी आप बंधाईआ। कोई ना तोड़े तेरा तन्दन, गुर अवतार गए सेव कमाईआ। दोए जोड़ सर्ब करन बन्दन, पुरख अबिनाशी अग्गे सीस झुकाईआ। तूं साहिब सदा बख्शंदन, तेरे हथ्थ वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम लेखा देणा मुकाईआ। कलिजुग लेखा तेरे हथ्थ, नानक गोबिन्द आप जणाइंदा। वेद व्यासा रिहा कथ, रसना जेहवा गाइंदा। ईसा डाहे अग्गे दोवें हथ्थ, एका मंग मंगाइंदा। कलिजुग चले कूड़ा रथ, रथ रथवाही कोए नज़र ना आइंदा। लक्ख चुरासी खेड़ा होए भट्ठ, जगत भठयाला भेव ना पाइंदा। एका गेड़नी उलटी लट्ठ, कोहलू चक्की चक्क आप भवाइंदा। किसे ना दिसे धीरज जति, सति सन्तोख ना कोए रखाइंदा। कोई ना जाणे गुरमति, मनमति सर्ब कुरलाइंदा। कोई ना जाणे कमलापति, नार दुहागण जीव सर्ब अख्वाइंदा। कोई ना करे पूरी आस, आस निरास ना कोए जणाइंदा। चारों कुण्ट दिसे प्रभास, जंगल जूह उजाड़ पहाड डूँग्घी कंदर टिल्ले पर्बत तेरा राह ना कोए तकाइंदा। लहिणा देणा चुक्या पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर मुख छुपाइंदा। रवि ससि ना कोए प्रकाश, नूरी चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। चौदां लोक होण विनास, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। चौदां तबकां करना बन्द ख़ुलास, बन्दी तोड़ आपणा बन्द कटाइंदा। गुरमुख विरले रक्खे पास, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। प्रगट होए शाहो शाबाश, शाह सुल्ताना वेस वटाइंदा। निरगुण नूर जोत प्रकाश, दो जहानां डगमगाइंदा। कलिजुग करे खेल तमाश, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। निहकलंक नाउँ निरँकारा, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। शब्द नाद सच्ची धुन्कारा, नाद अनादी आप सुणाईआ। ब्रह्मण्ड ब्रह्मांड पावे सारा, ब्रह्मादि वज्जे वधाईआ। त्रैगुण करे पार किनारा, पंचम लेखा दए मुकाईआ। कूड़ी क्रिया देवे जड़्ह उखाड़ा, सच सुच्च मार्ग आपे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। नव नौ चार मुक्के पन्ध, सो पुरख निरँजण आप मुकाइंदा। सतिजुग चढ़े साचा चन्द, बीस बीसा राह तकाइंदा। एका मार्ग लाए नौ खण्ड, नौ नौ आपणी धार जणाइंदा। चार वरनां एका नाम वण्ड, चार कुण्ट सोभा पाइंदा।
नाता तोड़ भेख पखण्ड, सच जैकारा इक्क कराइंदा। ज़ात पात करे खंड खंड, ऊँच नीच ना कोए जणाइंदा। इक्क वखाए परमानंद, निजानंद आप चखाइंदा। लक्ख चुरासी एका छन्द, विष्न ब्रह्मा शिव पढ़ाइंदा। एका राग एका तन्द, तन्दी सतार इक्क वजाइंदा। एका होए सदा बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाइंदा। ना कोई खाए मदिरा मास गंद, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। लेखा जाणे बत्ती दन्द, रसना जेहवा आप समाइंदा। भेव चुकाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज मेल मिलाइंदा। करे खेल सूरा सरबंग, आपणा राह चलाइंदा। कलिजुग मुक्कया अन्तिम पन्ध, झूठा पान्धी कोए रहिण ना पाइंदा। सतिजुग पल्ले बन्न्ही गंढ्ढ, सच भण्डारा नाम लिआइंदा। जन भगतां देवे आपे वण्ड, घर घर सेव कमाइंदा। सुरत सुआणी ना होए रंड, कन्त सुहाग शब्द मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेस आपे कर, जुग करता खेल खिलाइंदा। कलिजुग उतरे आपणे दुआर, जगत दुआरा दए मुकाईआ। अन्तिम रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ना कोई दिसे मददगार, बैठे मुख छुपाईआ। चार यार ना कोए प्यार, सिर पल्लू ना कोए धराईआ। ईसा मूसा ना कोए आधार, दस्तगीर ना कोए अख्वाईआ। अल्ला राणी होई शर्मसार, नेत्र नैण ना सके उठाईआ। प्रगट होया परवरदिगार, अमाम अमामां आप अख्वाईआ। चौदां तबकां मारे मार, मेरी उम्मत दए रुलाईआ। मेरा पासा आया हार, जित नज़र ना कोए आया। मेरा काअबा होया वैरान, हाजी हज्ज ना कोए कराईआ। मेरी लुट्टी जाए दुकान, नाल रलया अबलीस शैतान, पंज वक्त निमाज दए चुकाईआ। मेरा सजदा ना होया परवान, काया कुरा कुरान ना कोए पढ़ाईआ। निगहबान ना होया निगहबान, निगह मार करे रसाईआ। वेले अन्त सर्ब पछताण, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। करे खेल श्री भगवान, राम रामा रूप वटाईआ। एका जाणे जगत ज्ञान, अठारां अध्याए करे पढ़ाईआ। अठारां पुराण करे वखाण, वेद व्यासा सेव कमाईआ। चारे वेद अन्त कुरलाण, वेला गया हथ्थ ना आईआ। तेई अवतार करन ध्यान, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। नानक गोबिन्द हो प्रधान, एका हुक्म रिहा सुणाईआ। अन्तिम आया निहकलंक बली बलवान, सभ दा लेखा दए मुकाईआ। लुकया रहे ना कोए विच जहान, समुंद सागर फोल फोलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्यान, सत्त दीप आपणा रंग रंगाईआ। उत्तर पच्छिम पूर्ब दक्खण आपे होया जाणी जाण, दहि दिशा वण्ड वंडाईआ। रवि ससि सर्ब कुरलाण, नूर नूर ना कोए वड्याईआ। अन्तिम मिटणा सभ निशान, जिस घड़या भन्न वखाईआ। विष्नूं दर करे परवान, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। ब्रह्मा बोले मेरा तुट्टा माण, तेरी वेख वडी वड्याईआ । शंकर मंगे इक्क ध्यान, हथ्थ त्रिसूल सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नव नौ चार लेखा दए चुकाईआ। लेखा जाए चुक्क, हरि चुकाइंदा। जुग
चौकड़ी पन्ध जाए मुक्क, पुरख अबिनाशी आप मुकाइंदा। हरि का भाणा ना जाए रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। पुरख अबिनाशी कलिजुग जूह विच रिहा बुक्क, शेर आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। तीर्थ तटां पाणी जाए सुक्क, अमृत सरोवर ना कोए वहाइंदा। चौथे जुग जड़्ह देवे पुट्ट, लोकमात ना कोए लगाइंदा। बिन गुरसिख अमृत देवे ना किसे घुट्ट, लक्ख चुरासी जीव कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका हरि, जुगा जुगन्तर आपणा वेस वटाइंदा। जुगा जुगन्तर वेस अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। वसणहारा जला थला, जल थल महीअल रिहा समाईआ। सच सदेस एका घल्ला, दो जहान रिहा सुणाईआ। आपणे दीप आपे बला, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। आपणा फड़ाए आपे पल्ला, एका पल्लू नाम बन्हाईआ। मनमुख भुलाए कर कर वल छला, अछल छल धारी खेल खिलाईआ। हरिजन जोती शब्दी आपे रला आत्म ब्रह्म पारब्रह्म करे कुड़माईआ। सच सिँघासण एका मल्ला, गुरमुख सच्चा सोभा पाईआ। पंच विकार ना करे हल्ला, देवे दर दुरकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। जिस जन वखाए दरस गुरदेव, एका इष्ट जणाईआ। प्रगट होए अलख अभेव, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। कथनी कथ ना सके रसना जिहव, कथनी कथ कथ ना कोए सुणाईआ। आदि जुगादि सदा निहकेव, निहचल आपणे धाम दए वड्याईआ। गुरमुखां देवे एका मेव, अमृत नाउँ मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। हरिजन नाम वस्त अतोल, सतिगुर पूरा झोली पाइंदा। एथे ओथे रक्खे अडोल, दो जहानां दया कमाइंदा। घर घर विच सुणाए आपणा बोल, शब्द अनादी बोल बुलाइंदा। आपणे कंडे तोले तोल, साचा तोल आप तुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराइंदा। हरिजन साचे पार किनारा, अद्धविचकार ना कोए रुढ़ाईआ। अग्गे मिले मीत मुरारा, सतिगुर पूरा सच्चा शहिनशाहीआ। सति सतिवादी करे प्यारा, पीआ प्रीतम प्रेम इक्क वखाईआ। साचा सईया दए सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणा दए वखाईआ। घर वखाए हरि गोबिन्द, गुरमुख चिंता आप मिटाइंदा। करे खेल गुणी गहिन्द, गुण आपणा आप जणाइंदा। हरिजन बणाए साची बिन्द, सुत नादी नाउँ धराइंदा। तख्तों लाहे सुरपति राजा इन्द, गुरमुख साचे माण दिवाइंदा। शंकर तेरी मिटे चिन्द, तेरा अन्तिम पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वड्यांअदा। हरिजन तेरा सच टिकाणा, सतिगुर पूरा आप बणाईआ। शब्द सरूपी दे बबाणा, सच बबाणे ल्ए चढ़ाईआ। किसे हथ्थ ना आए राजा राणा, कोटन कोटि बैठे राह तकाईआ। जिस जन मनाए आपणा भाणा, तिस भाणे
विच रखाईआ। चरन कँवल बख्शे इक्क ध्याना, ध्यान ध्यान विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला साचे घर, सतिगुर पूरा आप कराइंदा। आदि जुगादी देवे वर, जुग जुग वेख वखाइंदा। नाम भण्डारा आपे भर, साची दात आप वरताइंदा। करनी करता आपे कर, कुदरत खेल खिलाइंदा। सन्त सुहेले आपे फड़, आपणे दर बहाइंदा। डूँग्घी कंदर उच्ची चोटी जाए चढ़, औंदा जांदा दिस ना आइंदा। आपणी विद्या आपे पढ़, गुरमुखां आप पढ़ाइंदा। ना जन्मे ना जाए मर, सतिगुर पूरा सो अख्वाइंदा। जुगा जुगन्तर खेल कर, कलिजुग अन्तिम पार कराइंदा। लक्ख चार बत्ती हज़ार टुट्टा गंढ्ढ, आपणे हुक्म आप तुड़ाइंदा। कलिजुग जीव आपणा कीता लैणा भर, कर्म कुकर्म ना कोए बचाइंदा । मां पुत्तर सेज पग रहे धर, धीरज जति ना कोए रखाइंदा। नारी नर भुल्लया नरायण नर, साचा कन्त ना कोए हंढाइंदा। जोती जोत सरूपी हरि आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। हरिजन मिल्या मेला, सो पुरख निरँजण आप मिलाईआ। एका घर वसे गुरु गुर चेला, गुर गोबिन्द खेल खिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, विछड़ कदे ना जाईआ। आपे जाणे आपणा वक्त वेला, वेद पुराण भेव ना राईआ। करे खेल इक्क इकेला, अकल कल रूप वटाईआ। वसणहारा सद नवेला, गुरसिख तेरे मन्दिर रिहा सुहाईआ। आवण जावण कट्टे जेला, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख एका मंत जणाईआ। एका मंत शब्द ज्ञाना, गुरमुख गुर आप जणाइंदा। एका नूर श्री भगवाना, जुग जुग रूप वटाइंदा। एका राम रमईया रामा, आपणी खेल खिलाइंदा। एका गोपी एका कान्हा, एका नाच नचाइंदा। एका ईसा मूसा दए पैग़ामा, सच संदेस सुणाइंदा। एका मुहम्मद पढ़ाए कलामा, इलाही कलाम इक्क जणाइंदा। इक्क वजाए सच दमामा, सच नौबत हथ्थ रखाइंदा। एका नानक देवे धुर फ़रमाना, सति नाम आप पढ़ाइंदा। एका गोबिन्द होए जाणी जाणा, जानणहार खेल खिलाइंदा। एका फ़तह डंक वजाणा, वाह वा गुर आप समझाइंदा। एका ओट हरि रखाणा, पुरख अकाल इक्क मनाइंदा। अन्तिम सभ दे सिर ते वरते भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। निहकलंक बली बलवाना पहरे आपणा बाणा, जोती जोत जोत जगाइंदा। सम्बल नगर इक्क टिकाणा, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाइंदा। आपे वसे साचा राणा, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। साचा खण्डा इक्क चमकाना, नौ खण्डां मेट मिटाइंदा। लक्ख चुरासी देवे ब्रह्म ज्ञाना, एका नाम शब्द प्रगटाइंदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका दर बहाणा, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। शाह भूपत भूप इक्क अख्वाना, सीस जगदीस ताज टिकाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाणा, सति सतिवादी सति करे पढ़ाईआ। गुरमुख बूटा मात लगाणा,
फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। साचा बीज आप बिजाणा, अमृत फल दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख सज्जण आपे फड़, शब्द सरूपी बन्न्हे लड़, बध्धा लड़ छुट्ट कदे ना जाईआ।