पहली भाद्रों २०१८ बिक्रमी दरबार विच दया होई जेठूवाल
शाह पातशाह सच्चा सुल्ताना, सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। सचखण्ड बैठ सच्चे मकाना, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। शब्द अनाद धुर फ़रमाना, अनादी नाद नाद सुणाइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। आपे वरते आपणा भाणा, सद भाणे आप समाइंदा । हुक्मे अंदर राजा राणा, लक्ख चुरासी आप भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप वरताइंदा। हरि भाणा बलवान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। लेखा जाणे श्री भगवान, भगवन आपणी धार चलाईआ । जुगा जुगन्तर हो प्रधान, लोकमात वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भाणा आप प्रगटाईआ। आपणे भाणे आप समा, हरि आपणी खेल खिलाइंदा। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, बेअन्त आपणी धार चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह एका नाउँ प्रगटाइंदा। एकँकारा वेस वटा, रूप अनूप आप रखाइंदा। आदि निरँजण डगमगा, जोती जाता पुरख बिधाता आपणी कल आप रखाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा थाउँ थाँ, सच दुआरे सोभा पाइंदा। श्री भगवान आपे जाणे आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप धराइंदा। पारब्रह्म प्रभ बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा कर्म कमाइंदा। साचा बेड़ा हरि चलाइंदा, निरगुण निरवैर पुरख अकाल। अजूनी रहत खेल खिलाइंदा, पारब्रह्म बेअन्त बेअन्त बेअन्त दीन दयाल। आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा, जुगा जुगन्तर खेल निराल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। आपे हुक्म आपे राणा, आपे रईयत वेस वटाईआ। आपे राज आप राजाना, शाहो भूप आप अख्वाईआ। आपे मन्दिर आप मकाना, आपे बैठा आसण लाईआ। आपे मर्द आप मरदाना, आपे नार कन्त हंढाईआ। आपे जोद्धा सुरबीर बलवाना, बलधारी आप अख्वाईआ। आपे गोपी आपे कान्हा, आपे मंडल रास रचाया। आपे नाद आपे गाणा, आपे धुन शनवाईआ। आपे जोती नूर नूर महाना, जोती जाता आप अख्वाईआ। आपे होए बेपछाणा, आपे कूड़ कुड़यारा रूप धराईआ। आपे पहरे आपणा बाणा, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। आपे रक्खे आपणा
माणा, आपे बैठा सीस झुकाईआ। आपे होए बाल अञ्याणा, बाली बुध आप धराईआ। आपे वरते आपणा भाणा, सद भाणे विच समाईआ। आपे सुघड़ आप सयाणा, आपे अभुल रूप वटाईआ। आपे जाणे आपणा आउणा जाणा, आपे पीणा आपे खाणा, तृष्ना भुक्ख आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। आपे शाह शहिनशाह सुल्ताना, आपे सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। आपे थिर घर वसे सच मकाना, सच सिँघासण आसण लाइंदा। आपे सुत दुलारा बण नादाना, पूत सपूता वेस वटाइंदा। आपे बख्शे चरन ध्याना, आपे सीस जगदीस हथ्थ रखाइंदा। आपे दर दरवेश बणे दरबाना, आपे आपणी अलख जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपे राउ आपे रंक, निर्धन सरधन आपे धार चलाईआ। आपे दुआरा आपे बंक, आपे बैठा सेज सुहाईआ। आपे शब्द आपे डंक, आपे रिहा वजाईआ। आपे रूप धराए बार अनक, आपे जुग जुग वेस वटाईआ। आपे लेखा जाणे भगत जनक, भगत भगवन्त भेव ना राईआ। आपे आदि आपे अन्त, मध्ध आपणी खेल खिलाईआ। आपे रवि ससि बणाए बणत, मंडल मण्डप आप उपाईआ । आपे साध आपे सन्त, आपे सतिगुर रूप वखाईआ। आपे जीव आपे जंत, आपे जाग्रत जोत करे रुशनाईआ। आपे हउमे आपे हंगत, आपे माया ममता मोह वधाईआ। आपे भुक्ख आपे नंगत, आपे सीस ताज टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाईआ। आपे धरती आपे पाणी, आपे ख़ाकी ख़ाक समाइंदा। आपे नाम आपे बाणी, आपे खाणी वेस वटाइंदा। आपे बिरध बाल जवान बणे हाणी, आपे सगला संग निभाइंदा। आपे अन्तर आत्म बणे ब्रह्म ज्ञानी, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। आपे निरगुण जोत देवे सच निशानी, साचे मन्दिर आप जगाइंदा। आपे तीर निराला मारे कानी, बिरहों आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप वटाइंदा। आपे अमृत आपे विष, आपणी कल आप धराईआ। आपे लेखक आपे लिख, आपणा लेख दए वखाईआ। आपे भिक्खक आपे भिक्ख, आपे वस्त रिहा वरताईआ। आपे आदि जुगादि आपे होए मिथ, मिथ्या रूप आप अख्वाईआ। आपे सिख्या आपणी ल्ए सिख, साख्यात करे पढ़ाईआ। आपे नीच आपे ऊँच, ऊँच अगम्म अथाह आपणा नाउँ धराईआ। आपे हस्त आपे कीट, आपे घर घर बैठा आसण लाईआ। आपे वसे धाम अनडीठ, अनडिठड़ा धाम आप सुहाईआ। आपे जाणे आपणी रीत, साची रीत आप चलाईआ। आपे देहुरा मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ आप अख्वाईआ। आपे गाए आपणा गीत, आपणा नाउँ नाउँ सालाहीआ। आपे वसे हरिजन चीत, चेतन्न रूप आप हो जाईआ। आपे लाए सच प्रीत, पीआ प्रीतम आप निभाईआ। आपे ठांडा आपे सीत, आपे अग्नी तत्त जलाईआ। आपे भय आपे भीत,
आपे पीतम्बर सीस छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे हार आपे जीत, आपणा बन्धन आपे पाईआ। आपे पुरख आपे नार, जननी जन आप अख्वाइंदा । आपे दाई दाया करे प्यार, आदि जुगादि वेस वटाइंदा। आपे सुत दुलारा ल्ए उभार, शब्दी शब्द आप उपाइंदा। आपे महल्ल ल्ए उसार, थिर घर साचे आप वसाइंदा। आपे करे खेल करतार, आपणी करनी आप कमाइंदा। निरगुण निरगुण दए आधार, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। निरगुण मन्दिर निरगुण गुरदुआर, निरगुण निरगुण आसण लाइंदा। निरगुण नाम बोल जैकार, निरगुण नाअरा इक्क सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपे रूप आपे रंग, रेख रंग ना कोए जणाइंदा। आपे सेज आप पलँघ, आपे बैठा आसण लाईआ। आपे नाम आप मृदंग, आपे मृदंगा रिहा वजाईआ। आपे सूरबीर सूरा सरबंग, जोद्धा बीर आप अख्वाईआ । आपे सुत्ता दे कर कंड, आपणी करवट ना कदे बदलाईआ। आपे लोआं पुरीआं रिहा लँघ, ब्रह्मण्ड खण्ड चरनां हेठ दबाईआ। आपे वेखे लक्ख चुरासी रंड, आपे नार कन्त सुहाग वखाईआ। आपे टुट्टी देवे गंढ्ढ, तोड़नहार आप हो जाईआ। आपे जाणे आपणा भेख पखण्ड, अछल छल आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराईआ। आपे करनी आपे करता, आपे कुदरत खेल खिलाइंदा । आपे जुगत आपे जुगता, जाग्रत जोत आप जगाइंदा। आपे भोगी आपे भुगता, भस्मड़ आपणा रूप वटाइंदा। आपे मोखी आपे मुक्ता, आप आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप निभाइंदा। आपे ईश आपे जीव, आपे जीवण जुगत दए बणाईआ। आपे पीसण रिहा पीस, आपणी चक्की आप चलाईआ। आपे शरअ आप हदीस, आपे बन्धन रिहा पाईआ। आपे होए शहिनशाह जगदीश, आपे दर दरवेश फेरा पाईआ। आपे जाणे राग छतीस, आपे अनक कल अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। आपे हुक्म आपे भाणा, आपे साची खेल खिलाइंदा। आपे शाहो भूप बण साचा राणा, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। आपे जुग जुग खेले खेल महाना, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाइंदा। आपे लक्ख चुरासी तणया ताणा, ताणा पेटा आपणा रंग रंगाइंदा। आपे घर घर बणाए इक्क मकाना, घट घट आपणी जोत जगाइंदा। आपे नाद शब्द धुन्काना, अनहद नादी नाद वजाइंदा। आपे अमृत आत्म पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख आप गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी आपणे भाणे आप समाइंदा। भाणा वरते आदि आदि, आदि पुरख वडी वड्याईआ। आपणे विच्चों आप काढ, निरगुण निरगुण ल्ए प्रगटाईआ। आपणी देवे आपे दाद, बण दाता सच्चा शहिनशाहीआ। आपे रक्खे आपणी याद, अभुल भुल कदे ना जाईआ। आपे सुणे
आपणी फ़रयाद, तख्त बैठ साचा माहीआ। आपे गाए नाद बोध अगाध, शब्द शब्दी धुन वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप समझाईआ। आपणे भाणे हरि निरँकार, आदि जुगादि समाया। आपणी रचना कर त्यार, विष्न ब्रह्मा शिव उपजाया। त्रैगुण माया भर भण्डार, रजो तमो सतो मेल मिलाया। पंज तत्त कर त्यार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाया। मन मति बुध कर प्यार, निरगुण निरगुण रंग रंगाया। घर विच घर खोल्ह किवाड़, आत्म सेजा इक्क सुहाया। पारब्रह्म ब्रह्म अंदर देवे वाड़, आपणा मुख छुपाया। उप्पर लाए बजर कपाट, ना कोए सके तोड़ तुड़ाया। मेल मिलाए पंचम धाड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काया। लेखा जाणे नाड़ नाड़, बहत्तर नाड़ वेस वटाया। तिन्न सौ सट्ठ हाडी बन्न्हे एका वार, आपणा बन्धन पाया। निरगुण जोत करे उज्यार, जोत निरँजण सेवा लाया। अनहद देवे सच्ची धुन्कार, अनहद नादी नाद वजाया। अमृत सिंचे सच प्यार, निझर झिरना आप झिराया। घर मेला कन्त भतार, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाया। करे खेल आप करतार, रूप रंग रेख ना कोए जणाया। लक्ख चुरासी दए आधार, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज वण्ड वंडाया। आपणी इच्छया आपे धार, आप आपणा मता पकाया। आपे निउँ निउँ करे निमस्कार, आपणा सीस आप झुकाया। आपे देवे सच भण्डार, निरगुण निरगुण ल्ए वरताया। विष्न ब्रह्मा शिव करन पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाया। लक्ख चुरासी तुध बिन पावे कवण सार, धरत धवल दे वड्याआ। जल बिम्ब रोवे आपणी वार, धीरज धीर ना कोए धराया। तेरी महिमा अपर अपार, तेरा अन्त किसे ना पाया। तूं सर्ब जीआं दातार, देवणहार इक्क अख्वाया। तेरा अतुट्ट भरया भण्डार, तोट रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निरगुण निरगुण अग्गे झोली डाहया। निरगुण दाता निरगुण भिखारी, निरगुण निरगुण मंग मंगाईआ। निरगुण आदि जोत पुरख निरँकारी, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण वसे सच महल्ल अटल मनारी, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। अलख अगम्म अथाह करे सच्ची सिक्दारी, आप आपणा हुक्म वरताईआ। आपे हुक्मे अंदर करे फ़रमांबरदारी, आपणा हुक्म आप मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण दए समझाईआ। निरगुण निरगुण घर जणाइंदा, आदि पुरख अबिनाश। लक्ख चुरासी आपणी खेल खिलाइंदा, वेखे खेल तमाश। अंडज जेतज उत्भुज सेत्ज रंग रंगाइंदा, घट घट अंदर रक्खे वास। दीआ बाती एका डगमगाइंदा, दिवस रैण रहे प्रकाश। ब्रह्म आत्म सर्ब वखाइंदा, ईश जीव दासी दास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा करे सच निवास। ब्रह्म पुकारे दीनन दया कर, आपणा सीस झुकाईआ। लक्ख चुरासी मल्लया दर, घर घर बैठा मुख छुपाईआ। तुध बिन ना कोए फड़ाए लड़, मेरे सज्जण सच्चे
माहीआ। एका देणा साचा वर, हउँ भिक्खक मंग मंगाईआ। कवण रूप मिले घर, घर घर विच मेल मिलाईआ। मेरी आसा तृष्ना दूर कर, एका ब्रह्म पए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाईआ। ब्रह्म तेरा निभे साथ, पारब्रह्म जणाइंदा। आप जणावां आपणी गाथ, आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। तेरा बणावां साचा राथ, लोकमात चलाइंदा। जुग जुग पुच्छां आपे वात, आपणा रूप वटाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म बन्न्हे नात, गुर गुर नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप वखाइंदा। जुग जुग आवां पारब्रह्म, आप आपणी किरपा धार। ना मरे ना पए जम्म, करे खेल पुरख करतार। तेरा बेड़ा देवे बन्न्ह, सिर आपणे चुक्के भार। एका राग सुणाए एका कन्न, उच्ची कूक कूक पुकार। तेरा रूप मेरा रूप जाए मन्न, सोहे बंक सच्चा दुआर। लोकमात साचा चढ़े चन्न, नाउँ धराए गुर अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। गुर अवतार रूप वटाउणा, ब्रह्म तेरा संग निभाईआ। आपणा हुक्म नाल मिलाउणा, भुल कोए ना जाईआ। साची वण्डण मात वण्डाउणा, चार जुग करे कुड़माईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर राह वखाउणा, कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाईआ। नौ नौ चार वेस वटाउणा, वेस अनेका आप हो जाईआ। धुर फ़रमाना राग सुणाउणा, करे सच पढ़ाईआ। बण बण लेखक लेख लिखाउणा, जगत विद्या माण वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार दए वड्याईआ। गुर अवतार धरनी धर, धरत धवल सुहाए। ब्रह्म पारब्रह्म रूप कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रूप धराए। निरभउ चुकाए भय डर, भयानक अवर ना कोए रखाए। आपणा कारज आपे कर, हरि आपे वेख वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे आपणा वर, गुर पीर आप हो जाए। गुर अवतार आवे मात, जुग जुग वेस वटाईआ। आदि पुरख अबिनाशी देवे साथ, सगला संग निभाईआ। चरन कँवल वखाए साचा घाट, साचे पौड़े ल्ए चढ़ाईआ। नाउँ निरँकारा देवे दात, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। दूर दुराडी मेटे वाट, नेड़े पन्ध रखाईआ। मिले मेल कमलापात, गुर गुर नारी रूप वटाईआ। ना कोई ज़ात ना कोई पात, ब्रह्म पारब्रह्म वज्जे वधाईआ। ना कोई पिता ना कोई मात, जननी गोद ना कोए बहाईआ। ना कोई दिवस ना कोई रात, सूरज चन्न ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार आपणे हुक्म बणाईआ। गुर अवतार हुक्मी कार, हरि हरि आप कराइंदा। जुग जुग देवे मात सहार, एका राह चलाइंदा। नेत्र खोल्ह बन्द किवाड़, आपणा रंग रंगाइंदा। आपणे मन्दिर लवे वाड़, चरन दुआरा इक्क जणाइंदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड, डूँग्घी कंदर वेख वखाइंदा। आपे पुरख आपे नार, नर नरायण वेस वटाइंदा। लेखा जाणे गुर अवतार,
जुग जुग हुक्मे आप भवाइंदा। कोई कर ना सके इनकार, अठ्ठे पहर शाह पातशाह एका नज़री आइंदा। भाण्डा घड़या बण ठठयार, अन्तिम आपे भन्न वखाइंदा। निरगुण निरगुण बणे यार, सरगुण संग ना कोए निभाइंदा। गुर अवतार भेजे वारो वार, जो आवे सो उठ जाइंदा। उच्ची कूक कूक करन पुकार, जीव जंत सर्ब समझाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्क दातार, नज़र किसे ना आइंदा। नदरी नदर करे निहाल, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। आदि जुगादि करे प्रितपाल, जुग जुग सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। आपे काल आपे महाकाल, दीन दयाल आपणा नाउँ धराइंदा। आपे वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, थिर घर आपे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता आपणा नाउँ चलाइंदा। गुर अवतारां देवे नाउँ, आपणे नाउँ करे पढ़ाईआ। आपे फड़ उठाए बांहों, पंज तत्त ल्ए जगाईआ। आपे पिता आपे माउँ, पुरख अकाल होए सहाईआ। आपे करे सच न्याउँ, साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार एका हुक्मे बन्धन पाईआ। गुर अवतार हुक्मे बन्धन, सो पुरख निरँजण आपे पाइंदा। हरि पुरख निरँजण लाए चन्दन, निरगुण नूर नूर डगमगाइंदा। एकँकार सदा बख्शंदन, बख्शिश आपणी झोली पाइंदा। आदि निरँजण परमानंदन, परम पुरख खेल खिलाइंदा। अबिनाशी करता सुणाए सुहागी छन्दन, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। श्री भगवान बेअन्त बेअन्त आपे होए मुकंद मुकंदन, पारब्रह्म प्रभ आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप जणाइंदा। चार जुग दा साचा भाणा, गुर अवतार जणाईआ। लोकमात भुल ना जाणा, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। लक्ख चुरासी अंदर बण के रहिणा निमाणा, निवण सु अक्खर इक्क पढ़ाईआ। एका मेरा गाउणा गाणा, दूजी अवर ना कोए चतुराईआ। ना कोए राजा ना कोई राणा, शाह पातशाह ना कोए अख्वाईआ। जो आया सो उठ के जाणा, जो घड़या भन्न वखाईआ। गुर अवतारां देवे माणा, बख्शे चरन सच्ची सरनाईआ। आपणे हथ्थ रखाए आवण जाणा, आवण जावण आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणे कारे लाईआ। गुर अवतार कारे जायण लग्ग, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। एका ओट सूरे सरबंग, दूसर सीस ना किसे झुकाइंदा। देवे वड्याई विच जग, जाग्रत जोत डगमगाइंदा। त्रैगुण माया बुझे अग्ग, अग्नी तत्त ना कोए वखाइंदा। आप उपाए साचा नग, सच नगीना आप उठाइंदा। लोकमात दा कराए हज्ज, अन्तिम आपणा मेल मिलाइंदा। हुक्मे अंदर पर्दा देवे कज, पंज तत्त नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग खेल खिलाइंदा। चार जुग खेल अवल्ला, इक्क इकल्ला आप कराईआ। गुर गुर फड़ाए एका पल्ला, पल्लू एका नाम रखाईआ। जोती
शब्दी आपे रल्ला, निरगुण निरगुण धार चलाईआ। सच सिँघासण आपे मल्ला, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, उच्च महल्ला सोभा पाईआ। पावे सार जला थला, डूँग्घी कंदर फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी भाणा दए जणाईआ। भाणा जणाए एका गुर, गुर गुर वेस वटाया। लेखा जाणे लिख्या धुर, लिख्या लेख ना कोए छुपाया। हुक्मे अंदर देवत सुर, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस झुकाया। हुक्मे अंदर गुर अवतार बैठे जुड़, अन्तर इक्क ध्यान लगाया। जोती जोत सरप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग एका हुक्म एका वार सुणाया। चार जुग साची कार, तेई अवतार आप जणाइंदा। गुर गुर मेला विच संसार, दस दस बूझ बुझाइंदा। नाम शक्ती कर उज्यार, साची भगती आप प्रगटाइंदा। भगतां देवे दरस दीदार, स्वच्छ सरूप अनूप उपाइंदा। सन्तन दस्से राह सुखाल, साचा मार्ग आप लगाइंदा। काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाल, जोती जोत डगमगाइंदा। गुरमुखां तोड़े जगत जंजाल, काल महाकाल नेड़ ना आइंदा। गुरसिखां वजाए साचा ताल, घर अनहद नाद सुणाइंदा। लक्ख चुरासी विच्चों भाल, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त सेवा लाइंदा। तेई अवतार सेवा ला, लोकमात राह वखाया। जुग जुग आए गए फेरा पा, आपणा हुक्म चलाया। पुरख अबिनाशी गए भुला, हरि का भेव किसे ना आया। जगत रचना विच समा, अचरज आपणा खेल खिलाया। कोई बणया पिता मां, कोई पुत्तर धीआं गोद बहाया। कोई राज तिलक बैठा लगा, लशकर फ़ौज कोई रखाया। कोई सख़ीआं मंगल रिहा गा, आप आपणा वेस वटाया। सतिजुग त्रेता द्वापर करया खेल बेपरवाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लहिणा आपणे हथ्थ रखाया। अवतार गुर शब्द जणा, लोकमात उठ धाईआ। एका मार्ग ना सके कोए वखा, चार वरन वण्ड वंडाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बन्धन पा, ऊँच नीच खेल खिलाईआ। आत्म ब्रह्म ना पर्दा सके कोए उठा, ईश जीव ना कोए मिलाईआ। आपणी आपणी हदीस गए सुणा, लिख लिख लोकमात टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग वेखे थाउँ थाँईंआ। जुग जुग वेखणहार गोपाला, एका रंग समाया। चले चलाए अवल्लड़ी चाला, भेव किसे ना आया। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वसणहारा सच्ची धर्मसाला, गृह मन्दिर आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा दए वड्याआ। भाणे अंदर हरि हरि रक्ख, गुर अवतार पन्ध मुकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग ना कीता किसे दा पक्ख, आपणा बल गए वखाईआ। अन्तिम निरगुण निरगुण हो प्रतक्ख, सरगुण सारे सद बहाईआ। चार जुग जो वस्त रक्खी ढक, अन्तिम एका वार ल्ए फुलाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बूटा गया पक्क,
फल नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां उप्पर रक्खदे रहे आपणा हक, हकीकत बैठी मुख छुपाईआ। ज़ात पात जो पाया शक्क, पारब्रह्म भुलाईआ। दीनां मज़्हबां चुक्की अति, घर घर पई लड़ाईआ । काया भाण्डा मन कुत्ता बण के रिहा लक, पर्दा कोए ना सके पाईआ। बण सुआणी ना सके कोई ढक, लजपत लथ्थी सर्ब लोकाईआ। नथ्थ सुहाग ना किसे नक, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। करे खेल पुरख समरथ, चार जुग दे गुर अवतार ल्ए उठाईआ। आओ वेखो आपणयां उत्ते रक्खो हथ्थ, जो पुरख अकाल रहे मनाईआ। जिन्हां पाई शरअ नथ, अन्त दए तुड़ाईआ। दो जहान चौदां लोक वेखो हट्ट, चौदां तबकां कुण्डा लाहीआ। साची वस्त ना कोई दसे सक्क, सभ बैठे मुख छुपाईआ। इक्क दूजे दी वेखण लथ्थी पत, नेत्र नैणां नाल ना कोए मिलाईआ। मेरी उम्मत भुल्ली मेरी मति, मेरा कलमा ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दा लेखा वेख वखाईआ। चार जुग दे सद्दे पीर, पीर पैग़म्बर हरि दर आया। चार जुग दा वेखे नीर, अठसठ फोल फोलाया। चार जुग दा वेखे चीर, बस्त्र तन पहनाया। चार जुग दी वेखे बीड़, वेद पुराण शास्त्र सिमरत लेख लिखाया। चार जुग दा वेखे ज़ंजीर, शरअ शरीअत बन्धन पाया। चार जुग दी चोटी वेखे अख़ीर, कवण उप्पर चढ़ के बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा कीता कौल भुल कदे ना जाया। चार जुग दा कीता कौल, अन्तिम आप निभाईआ। तेरा भार ना झल्ले धौल, धरनी होए सहाईआ। तेरी फुलवाड़ी जाए मौल, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। तेरी रुत्त सुहाए ब्रह्मण गौड़, पूत सपूता आपे जाईआ। तेरे उत्ते करे आपणा ग़ौर, नेत्र नैण आप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर लेखा लहणे पाईआ। गुर गुर लेखा हरि हरि भाणा, भउ भौ वेख वखाइंदा। जुग जुग दा भरम भुलेखा, आप मिटाए नर नरेशा, पुरख अकाल रूप वटाइंदा। दर बहाए ब्रह्मा विष्न महेषा, लहिणा देणा वेखे सांगों पांग बाशक सेजा, लुकया कोए रहे ना राया। सच संदेसा गुर अवतारां एका भेजा, एका हुक्म सुणाया। चार जुग दा चार मुख दा खाणा जाणे लेहजा फेजा, भक्ख भोज आप वखाया। चार जुग लक्ख चुरासी तेरी वेखे सेजा, कवण कन्त सुहाग हंढाया। पुरख अबिनाशी अगम्म अगम्मड़ा फड़या नेजा, तिक्खी धार जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आपे दए वरताया। हरि भाणा आप वरताइंदा, अगम्म अगम्मड़ी कार। जुग करता पन्ध मुकाइंदा, जुग चौकड़ी कर ख्वार। नव नौ लेखा रहिण ना पाइंदा, नव नौ लहिणा देणा कर्ज़ दए उतार। गुर अवतार सीस झुकाइंदा, दोए जोड़ करे निमस्कार। तेरी कुदरत तू ही वेख वखाइंदा, बेऐब परवरदिगार। हउँ सेवक सेव कमाइंदा, याचक बण धुर दरबार। तेरे हुक्मे वेख वखाइंदा, तेरा हुक्म सच्ची सरकार। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा भाणा मन्नीए तेरे दरबार। जे कर भाणा सति मनाउणा, एका सुण अरज़ोईआ। साची वण्ड साडी झोली पाउणा, इक्क इक्क बैठे मंग मंगाईआ। दूजा साथी ना कोए रलाउणा, आपणा आपणा सभ दे सिर ते भार चुकाईआ। पुरख अबिनाशी अग्गों बोल सुणाया, एका शब्द अल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल खिलाया, कलिजुग अन्तिम वारी आईआ। नानक निरगुण सरगुण एका रंग वखाया, दूजी दिसे ना कोए शाहीआ। तेरा मन्त्र नाम सति दृढ़ाया, ख़िमां ग़रीबी चाकरी जगत हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। जे करना तूं सच इन्साफ़, गोबिन्द आख सुणाइंदा। मेरा अवगुण तेरा गुण करे मुआफ़, गुण अवगुण ना कोए रखाइंदा। तूं पिता हउँ बालक तेरे साथ, दूजा नज़र ना कोए आइंदा। तूं किनारा तूं ही घाट, तूं पत्तण माही डेरा लाइंदा। तूं ही इस्म मेरी ज़ात, तूं ही मेरा नूर चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंगां साचा वर, मेरा भार देणा मेरे घर, दूसर हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। पुरख अबिनाशी एका बोल, एका वार जणाईआ। गोबिन्द तोलया तेरा तोल, तोला बणया साचा माहीआ। तेरा छाबा रिहा अडोल, ना डोले ना डोल डुलाईआ। तूं आपणी वस्त अपणयां उत्तों दिती घोल, घोली घोल घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा होए सदा सहाईआ। हउँ घोली ना घोल घुमाया, तेरी सभ वड्याईआ। मैं बण बण गोली सेव कमाया, दर सच्चे तेरे माहीआ। तूं मेरी चोली दएँ रंगाया, नाम रतड़ा रंग चढ़ाईआ। तूं मेरी डोली इक्क हंढाया, साची डोली रिहा समझाईआ। मारे बोली बेपरवाहया, एका बोल लगाईआ। तेरे प्रेम खेली होली, तूं नज़र झात ना पाईआ। बिन तेरे मेरी फुलवाड़ी मात ना मौली, रुत्त बसन्त कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणी माण वड्याईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, एका हुक्म सुणाइंदा। गुर गोबिन्द देवे सच सलाह, साचा राह वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम बणना इक्क मलाह, लक्ख चुरासी बेड़ा आप बनाइंदा। तेरा मन्दिर दयाँ वसा, साचा गढ़्ह उपाइंदा। आपणा आसण लवां ला, साची सेज हंढाइंदा । निहकलंका नाउँ रखा, जोती जोत डगमगाइंदा। शब्द डंका दयाँ वजा, साचा डौरू इक्क वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पा, सत्तां दीपां आप उठाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी दा लहिणा देणा दयाँ चुका, पूर्ब लेखा सर्ब मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप वखाइंदा। आपणा भाणा हरि जणाए, बिध आपणी आप जणाईआ। निरगुण निरगुण रूप वटाए, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। एका हुक्म रिहा सुणाए, हुक्म हाकम आप जणाईआ। चार जुग दा लेखा दए मुकाए, लेखा आपणी झोली पाईआ। साचा सालस इक्क वड्याए, एका माण
रखाईआ। निरगुण दलील इक्क दृढ़ाए, अपील सुणे साचा माहीआ। चार जुग दे चार चार दिन सभ दी झोली पाए, लिख लिख लेखा रिहा मुकाईआ। सम्मत उनीसा नेड़े आए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे भाणे आप समाईआ। सम्मत उनीसा नेड़े आउणा, पान्धी पन्ध मुकाईआ। आपणा कीता आपे पाउणा, दूसर भार ना कोए उठाईआ। जिस ने किहा मुहम्मद गाउणा, तिस ज़हिमत दए वखाईआ। जिस ने किहा ईसा मूसा संग निभाउणा, तिस हिस्सा रिहा मुकाईआ। जिस ने किहा कृष्न ध्याउणा, तिस त्रिलोकी गेड़ा गेड़े विच भवाईआ। जिस ने किहा राम दसरथ बेटा इक्क ध्याउणा, तिस जूनी जून भवाईआ। जिस ने किहा राम रमइया एका पाउणा, सो लक्ख चुरासी पार कराईआ। जिस ने किहा नानक गोबिन्द गुरु ध्याउणा, तिस देवे फड़ सज़ाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल इक्क मनाउणा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। सम्मत उन्नी नेड़े आउणा, सभ नूं फड़ फड़ दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाणा आपणे हथ्थ रखाईआ।