पुस्तकालयभाग १०

९ भाद्रों २०१८ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे नवित नाथेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर

सो पुरख निरँजण हो त्यार, सति सतिवादी आपणी दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण ठांडे बैठ सच्चे दरबार, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। एकँकारा कर विचार, आप आपणी किरपा धार, निरगुण आपणी खेल खिलाइंदा। आदि निरँजण हो उज्यार, जोती जाता शाह सिक्दार, भूपत भूप आपणा रूप वटाइंदा। अबिनाशी करता मीत मुरार, निरवैर निराकार पावे सार, अजूनी रहत भेव चुकाइंदा। श्री भगवान हुक्मी हुक्म करे वरतार, करे कराए करनेहार, करता पुरख आपणी धार आप चलाइंदा। पारब्रह्म आदि जुगादि जाणे आपणा कम्म, ना मरे ना पए जम्म, रूप अनूप आपणा आप वटाइंदा। सचखण्ड खोल्ह किवाड़, खेले खेल पुरख अकाल, जोती जोत बेमिसाल, नूर नुराना डगमगाइंदा। थिर घर दीवा बाती कर उज्यार, कमलापाती कर शिंगार, साची सेजा कन्त भतार, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर, करनी करे करनेहार, महल्ल अटल उच्च मनार, सोभावन्त सोभा पाइंदा। जननी जन बण करतार, दाई दाया दए आधार, इक्क इकल्ला बेऐब परवरदिगार, आपणा रंग आप रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। साचा मन्दिर उच्च अटल्ला, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क इकल्ला, निरगुण निरवैर बैठा आसण लाईआ। एकँकारा सच सिँघासण एका मल्ला, शाह पातशाह शहिनशाह करे सच्ची

शहिनशाहीआ। आदि निरँजण आपणे दीपक आपे बल्ला, नूर नुराना डगमगाईआ। अबिनाशी करता आपे फड़े आपणा पल्ला, दूसर संग ना कोए रखाईआ। श्री भगवान खेले खेल अछल अछला, भेव अभेद अभेव छुपाईआ। पारब्रह्म आपणे अन्तर आपे रल्ला, निरगुण निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। सच संदेस एका घल्ला, नर नरेश हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा रूप आप धराईआ। थिर घर साचे रूप धर, सचखण्ड सोभा पाइंदा। सचखण्ड दुआरे आपे चढ़, तख्त निवासी धुर फ़रमाना हुक्म जणाइंदा। थिर घर चुकाए भय डर, निरभउ आपणा हुक्म आप मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, साचा संग आप निभाइंदा। साचा संग सगला साथ, सो पुरख निरँजण आप निभाईआ। हरि पुरख निरँजण आप चलाए आपणा राथ, रथ रथवाही बेपरवाहीआ। एकँकारा गाए गाथ, आदि निरँजण ख़ुशी मनाईआ। श्री भगवान करे हास बिलास, अबिनाशी करता आपणा रंग आपे वेख वखाईआ। पारब्रह्म आपणे अंदर आपे कर कर वास, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड दुआरे सचखण्ड निवासी पाए रास, आपणी रचना आप रचाईआ। थिर घर साचे जोत प्रकाश, नूर नुराना डगमगाईआ। आपे उपजाए आपणी आस, आस आसा विच धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, शाह पातशाह आपणी धार वखाइंदा। एकँकारा आपे रक्खे आपणा माणा, आप आपणी दया कमाइंदा। आदि निरँजण खेले खेल गुण निधाना, श्री भगवान वेस वटाइंदा। अबिनाशी करता जाणी जाणा, पारब्रह्म मेल मिलाइंदा। सचखण्ड दुआरा सच मकाना, सति पुरख निरँजण आसण लाइंदा। थिर घर देवे आपणा दाना, साची वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप धराइंदा। साचा वेस हरि निरँकार, निरगुण निरवैर आप धराईआ। लेखा जाणे पुरख नार, नर नरायण वडी वड्याईआ। निरगुण निरगुण कर प्यार, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। थिर घर साचा खोल्ह किवाड़, आप आपणा पर्दा ल्ए उठाईआ। दाई दाया बण सेवक सेवादार, साची सेव कमाईआ। जननी जन बण निरँकार, गोदी गोद आप सुहाईआ। सुत दुलारा कर त्यार, शब्दी शब्द नाउँ वड्याईआ। देवे दरस अगम्म आपार, अलख अगोचर सच्चा शहिनशाहीआ। रूप रंग रेख ना कोए विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। सुत दुलारा जणया जन, जन जननी खेल खिलाइंदा। एका राग सुणाया कन्न, सो पुरख निरँजण आप अल्हाइंदा। छोटा बाला करे धन्न धन्न धन्न, निउँ निउँ सीस जगदीस झुकाइंदा। ना कोई रूप ना कोई तन, मन वेस ना कोए वटाइंदा।

ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, चार दीवार ना कोए बणाइंदा। ना कोए घड़े ना ल्ए भन्न, भन्नणहार तेरे रंग समाइंदा। ना कोई डोबे ना बेड़ा देवे बन्न्ह, खेवट खेटा ना कोए रखाइंदा। ना कोए सूरज ना कोए चन्न, प्रकाश प्रकाश ना कोए धराइंदा। तूं ही जननी तूं ही जन, हउँ तेरा सुत अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। सुत दुलारे छोटे बाल, हरि शब्दी शब्द सुणाईआ। आदि जुगादि करां तेरी प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। दो जहान बणां दलाल, साचा वणज इक्क वखाईआ। तेरा संग रखाए इक्क महाकाल, आपणी धार दए जणाईआ। जुगा जुगन्तर वज्जे तेरा ताल, पुरख अबिनाशी आप वजाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद बणे बेपरवाहीआ। तेरा खेड़ा सच्ची धर्मसाल, थिर घर साचा दए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणी बूझ बुझाईआ। साचा सुत सुण संदेस, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं साहिब सुल्तान सच नरेश, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। मैं मंगां दरस हमेश, आदि जुगादि नैण उठाइंदा। निरगुण तेरा अवल्लड़ा वेस, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आइंदा। तूं लिख्या मेरा लेख, तेरा लेखा लिख्या ना कोए मिटाइंदा। तेरे चरन सदा आदेस, आदि जुगादी सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ साची मंग मंगाइंदा। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका गुण जणाईआ। सुत दुलारे सीस हथ्थ टिका, जगदीस दए वड्याईआ। तेरा खेड़ा दवां वसां, आप आपणी रचन रचाईआ। तेरा नूर करां रुशना, आपणी जोत जोत डगमगाईआ। तेरा प्रकाश दयाँ धरा, बण जन जणेंदी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दए उठाईआ। सुण बाल बाल नादान, सो पुरख निरँजण आप सुणाइंदा। एका देवां सच्चा दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। तेरा रूप बणावां साचा काहन, तेरी आसा गोपी नाल रलाइंदा। करां खेल थिर घर तेरे मकान, सचखण्ड आपणा आसण लाइंदा। प्रेम प्याला देवां इक्क निधान, रस आपणा आप चुआइंदा। रंगण रंग चढ़े महान, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताइंदा। साची वस्त अमृत रस, चरन चरन नाल रगड़ाईआ। तेरे अन्तर देवे रक्ख, आपणी दया कमाईआ। निरगुण निरगुण करे प्रकाश, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाईआ। तेरी पूरी करे आस, आपणी आसा नाल मिलाईआ। तेरा वेखे खेल तमाश, वेखणहार सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत्त दए जणाईआ। एका तत्त श्री भगवान, शब्दी शब्द जणाइंदा। तेरा सोहे मन्दिर मकान, थिर घर साचा आप सुहाइंदा। किरपा करे हो मेहरवान, मेहरवान आपणा रंग रंगाइंदा। बाली बुध दिता माण, बाल अञ्याणा गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल कराइंदा। खेल कराए श्री भगवन्त, आपणी दया कमाईआ। शब्दी मेला नार कन्त, साची सेज हंढाईआ। चढ़या रंग इक्क बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। नाम जणाया आदि अन्त, अभुल बेपरवाहीआ। आप उपाए आपणी अंस, विश्व विष्नूं ल्ए प्रगटाईआ। विष्न बणाए सच्चा सरबंस, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। विष्न अंदर अमृत धार, सो पुरख निरँजण आप वहाईआ। आपणी इच्छया कँवल उज्यार, कँवल कँवला ल्ए खलाईआ। लेखा जाणे अंदर बाहर, गुप्त ज़ाहर बेपरवाहीआ। पारब्रह्म ब्रह्म हो त्यार, आपणी वण्ड वंडाईआ। निरगुण खेल करे निराकार, साकार रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा ल्ए प्रगटाईआ। विष्न ब्रह्मा खेल खिलाया, भेव कोए ना पाईआ। आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया, सद भाणे आप समाईआ। आपणी इच्छया ल्ए धराया, साची भिच्छया आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन धूढ़ आपणी आप प्रगटाईआ। चरन धूढ़ी वेखे ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक समाइंदा। आदि जुगादि पाकी पाक, पतित पवित वेस वटाइंदा। शंकर बणया सच्चा साक, पिता पूत गोद सुहाइंदा। ना कोई दिवस ना कोई रात, वेला वक्त ना कोए जणाइंदा। तिन्नां देवे एका साथ, एका हुक्म सुणाइंदा। एका मन्त्र एका पाठ, एका अक्खर आप पढ़ाइंदा। एका पुरख पुरख समराथ, पुरख अकाल दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकाइंदा। शब्द उपजाया विष्न ब्रह्मा शिव धार, लेखा लिख्त विच ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म सच्ची सरकार, शाह पातशाह आप सुणाईआ। तिन्नां विचोला बण निरँकार, एका गुण समझाईआ। साची सेवा लाए करे ख़बरदार, अभुल भुल कदे ना जाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। लक्ख चुरासी भरना भण्डार, वस्त वस्त विच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर ध्यान, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। हउँ बाली बुध बाल अञ्याण, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। एका वस्त देणा दान, लक्ख चुरासी घाड़न घड़त घड़ाइंदा। आपणे दर करीं परवान, तुध बिन दर ना कोए सुहाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची वस्त एका वार मंग मंगाइंदा। साची वस्त हरि करतार, एका इक्क जणाईआ। तिन्नां भरे आप भण्डार, त्रै त्रै मेला सहिज सुभाईआ। त्रैगुण माया कर त्यार, आपणा रंग रंगाईआ। सतो तेरा सति वरतार, विश्व भण्डारे विच समाईआ। रजो तेरा राजस राज जोग संसार, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। तमो तेरा तत्त गुण निराधार, शंकर वेखे चाँईं चाँईंआ। करे खेल हरि करतार, आपणी कल आप वरताईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण वस्त इक्क वरताईआ। त्रैगुण वस्त करे पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तेरे अंदरों उपजी तेरी धार, तेरा हुक्म सीस टिकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बध्धा इक्क प्यार, जगत नाता जोड़ जुड़ाईआ। किरपा कर सच्ची सरकार, खुलड़े केस देण दुहाईआ। कवण वेला साडी सुरत लएँ संभाल, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ख़ाली झोली रही वखाईआ। त्रैगुण ख़ाली झोली रक्ख, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। विष्न ब्रह्मा शिव सद मंगे मेरा पक्ख, मैं सगला संग निभाया। एका मार्ग देणा दस्स, कवण वेला होए सहाया। मैं रक्खां तेरी आस, मेरे शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहया। बिन तेरे होई बेआस, मेरी धीर ना कोए धराया। मैं करां खेल पृथ्मी आकाश, लक्ख चुरासी नाच नचाया। तुध बिन मेरी करे ना कोए बन्द ख़ुलास, मेरा बन्धन ना कोए तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं बैठी सीस झुकाया। सीस झुकया तेरे दरबार, तूं बेऐब परवरदिगारा। मैं सुणया सदा सुणें पुकार, आदि जुगादी तेरी कारा। विष्न ब्रह्मा शिव बणया मीत मुरार, नाता जुड़या विच संसारा। लक्ख चुरासी तेरा भण्डार, खेले खेल अपर अपारा। जुग जुग वरते तेरा वरतार, तूं वेखें वेखणहारा। मेरे नाल कर सच इकरार, मैं मंगां मंग दुआरा। कवण वेला मेरा कर्ज़ा दएँ उतार, पिच्छे रहे ना कोए उधारा। आपणे चरनां दएँ प्यार, चरन धूढ़ी साची छारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं मंगया एका दुआरा। एका वार मंगी मंग, आदि पुरख जणाईआ। त्रैगुण वज्जे तेरा मृदंग, त्रैलोक सुणे लोकाईआ। मैं वंडां साची वण्ड, आपणी खेल आप खिलाईआ। लोआं पुरीआं वेख ब्रह्मण्ड, कोटन कोटि रूप वटाईआ। प्रगट करां जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज नाल मिलाईआ। पंज तत्त काया करां सेज पलँघ, सच सिँघासण इक्क बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए वखाईआ। त्रैगुण सुण कर ध्याना, हरि साचा आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी होए मेहरवाना, एका शब्द नाद वजाइंदा। विष्नूं विश्व करे परवाना, ब्रह्मा ब्रह्म वेद सुणाइंदा। चारे जुग खेल महाना, चारे दर खोल्ह खुल्हाइंदा। चारे वरन करे प्रधाना, चारों कुण्ट वण्ड वंडाइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, दोए दोए आपणा रंग रंगाइंदा। निरगुण सरगुण दए परवाना, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। तार सतार इक्क वजाना, घट आपणा नाद अल्हाइंदा। लक्ख चुरासी हो प्रधाना, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। निरगुण जोत नूर महाना, दीपक दीआ आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा देवे तेरा वर, तेरी झोली आप भराइंदा। तेरा लहिणा आप चुकाउणा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग खेल खिलाउणा, जुग करता गेड़ गढ़ाईआ।

लक्ख चुरासी नाच नचाउणा, तार सतार आप हिलाईआ। काल महाकाल आपणा हुक्म वरताउणा, हुक्मी हुक्म इक्क समझाईआ। राए धर्म आप उठाउणा, आप आपणे बंस दए वड्याईआ। चित्रगुप्त चेतन्न आप कराउणा, लेखा एका वार समझाईआ। जो घड़या सो भन्न वखाउणा, ठोकर आपणे हथ्थ रखाईआ। त्रैगुण तेरा जंजाला एका पाउणा, लक्ख चुरासी डोर बंधाईआ। गुर अवतार रूप वटाउणा, निरगुण सरगुण करे कुड़माईआ। भगत भगवन्त आप बणाउणा, जोती जोत कर रुशनाईआ। साचे सन्त संग निभाउणा, सति दुआरा इक्क वखाईआ। गुरमुख गोद आप बहाउणा, गुर गुर आपणा मेल मिलाईआ। गुरसिख पर्दा आपे लाउहणा, त्रैगुण तेरा मोह चुकाईआ। तेरे ख़ातर जामा पाउणा, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। लोकमात एका एक एक प्रगटाउणा, एका एक वेख वखाईआ। सति धर्म सन्तोख साचा बीज बिजाउणा, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। सतिजुग साचे माण दवाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा रिहा लिखाईआ। तेरा लेखा लिखे निरँकार, आपणा भेव आप जणाईआ। मातलोक बणाए सच्चा दुआर, भगत भगवन्त ल्ए प्रगटाईआ। फेर करे सच प्यार, मेर तेर दए चुकाईआ। रंग रंगे एका वार, रंग रंगीला साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका भगत दए वड्याईआ। सतिजुग आए भगत बल, बलधारी आप उपजाए। आपणा करे वल छल, बावण आपणा रूप वटाए। तेरा सिँघासण जाए हल, धीरज धीर ना कोए धराए। तेरे नेत्र नैण नीर जाए चल, दो जहान ना कोए अटकाए। करे खेल आप प्रबल, पारब्रह्म बेपरवाहे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बल बावन खेल खिलाए। सतिजुग खेल बलि बलि बावन, बेअन्त आप खिलाइंदा। आदि जुगादि बणे तेरा ज़ामन, साची ज़ामनी आप निभाइंदा। तेरा लहिणा देणा चुकाए आम्हणो साम्हण, विच पर्दा ना कोए पाइंदा। लोकमात खेड़ा वसे ग्रामन, पुरख अबिनाशी आप वसाइंदा। आपे पकड़े तेरा दामन, दामनगीर आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा विचोला इक्क वखाइंदा। तेरा विचोला एका एक, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। बल रक्खे साची टेक, बावन भेखी भेख समाईआ। निर्मल अतीत होया बिबेक, त्रैगुण सेक ना लगे राईआ। पारब्रह्म प्रभ आपे खेडे आपणी खेड, बण दरवेश मंगण आईआ। लेखा जाणे नर नरेश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। साचा लेखा श्री भगवान, आपणे हथ्थ रखाइंदा। बल उपजाए इक्क बलवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। त्रैगुण मंगे जा के दान, एका वार झोली पाइंदा। बल देवे आपणा बलीदान, सीस चरनां हेठ टिकाइंदा। पारब्रह्म प्रभ होए मेहरवान, उप्पर आपणा चरन छुहाइंदा। तेरा मेरा इक्क निशान, एका घर वखाइंदा। मैं वसां उप्पर अस्मान, तूं ज़िमीं आपणी धार बणाइंदा। तेरी ज़मीर करां

परवान, तेरा ज़ंजीर कटाइंदा। एका देवां सच ज्ञान, ज्ञान ज्ञान विच रखाइंदा। अठ्ठे पहर इक्क ध्यान, ध्यान ध्यान विच नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। आपणा पर्दा दिता चुक्क, बल आपणा दरस दिखाईआ। नज़र आया जो बैठा लुक, साख्यात रूप वटाईआ। ना हरया ना जाए सुक्क, आदि जुगादि एका रंग समाईआ। जिस दी रक्ख के बैठा ओट, सो मिल्या हरि रघुराईआ। जिस दी दात मंगां निर्मल जोत, निरगुण जोत दए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दरस आप कराईआ। पाया दरस दीन दयाल, बलि बलि बलि चरन जाइंदा। तूं साहिब सदा कृपाल, हउँ चरन सीस निवाइंदा। मेरा तुट्टा जगत जंजाल, जग नाता ना कोए रखाइंदा। तेरा मिल्या सच्चा धन माल, जगत ख़ज़ाना कम्म ना कोए वखाइंदा। धन्न भाग मेरी निभ गई नाल, मेरी लग्गी ना कोए तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ साची मंग मंगाइंदा। देणी मंग करां असीस, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं आदि जुगादि सच्चा जगदीस, जगत जुगत तेरी वड्याईआ। तेरा हुक्म इक्क हदीस, हज़रत तेरी सच पढ़ाईआ। मैं तेरा पीसण ल्या पीस, घोली घोल सेव कमाईआ। मैं तेरी बख्शिश लोकमात ताज रख्या सीस, बिन तेरे दरस राज काज कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। पुरख अबिनाशी अग्गों बोल, एका हुक्म सुणाया। बल तोलया तेरा तोल, तोला बण के हरि जू आया। तेरा तत्त ल्या वरोल, नाम मधाणा एका पाया। प्रगट होया तेरे कोल, निरगुण सरगुण रूप धराया। तेरे नाल करे कौल, कीता कौल भुल ना जाया। मैं मंगी मंग धरत धौल, धरनी मेरे कम्म किसे ना राया। तूं रिहों इक्क अडोल, चरन कँवल सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी धरनी तेरी झोली दए वखाया। तूं धरनी दिता दान, आपा आप वारया। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, तेरा काज सुआरया। तेरे सिर हथ्थ धरे भगवान, बावन आया चल दुआरया। तेरा धरनी अंदर वखाए निशान, आपणी हथ्थीं आप झुला रिहा। इत्तल वित्तल होए कुरबान, सितल तेरा रंग वखा रिहा। तिन्न लोक रक्खे आण, आप आपणा हुक्म जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सितल लोक आप बहा रिहा। सितल लोक जाए बहणा, सो पुरख निरँजण आप जणाया। बल मन्नया एका कहिणा, निउँ निउँ सीस झुकाया। औखा होवे तुध बिन रहिणा, बिन नेत्र दरसन पाया। मैं तेरा भाणा सहिणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला कवण वक्त आपणा भगत लएँ मिलाया। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका हुक्म दए जणाईआ। सतिजुग ल्या आप प्रना, साचा मेला मेल मिलाईआ।

धरनी थल्ले दिता दबा, लोक पाताल मिले वड्याईआ। आकाश आकाशां उप्पर बैठा शहिनशाह, सचखण्ड आपणा आसण लाईआ। त्रैगुण तेरी वण्ड वंडा, तेरा लहिणा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचा हरि, दूसर भेव कोए ना पाईआ। बल रक्खणी आस, हरि साचा सच जणाइंदा। द्वापर त्रेता रहिणा उदास, साचा हुक्म सुणाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल करे पुरख अबिनाश, निरगुण निरगुण रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप जणाइंदा। तिन्न जुग रक्खणी ओट, हरि साचे सच जणाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे निरगुण जोत, निरवैर पुरख नाउँ धराईआ। लेखा जाणे लक्ख चुरासी काया किला कोट, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फोलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जाणे ओत पोत, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लहिणा आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा लहिणा हथ्थ निरँकार, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। त्रैगुण तेरा जगत भण्डार, जगत जुगत आप वरताइंदा। कादर कुदरत वेख वेखणहार, वेख वेख आपणी ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। जुग चौकड़ी जाए बीत, कोटन काल काल बिताईआ। पुरख अबिनाशी रहे इक्क अतीत, आदि जुगादि वेख वखाईआ। भगत भगवन्त रक्खे ठांडा सीत, सीतल धार आप वहाईआ। बल तेरी चलाए रीत, कलिजुग अन्त ल्ए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला ल्ए मिलाईआ। बल तेरा मेल मिलाउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। सितल लोक चों बाहर कढाउणा, आपणा बन्धन आप तुड़ाइंदा । माणस मानुख फेर बणाउणा, मानव आपणी धार रखाइंदा। आपणा कीता कौल पूर कराउणा, कीता कौल भुल ना जाइंदा। तेरा धाम फेर सुहाउणा, धरनी धरत धवल वड्यांअदा। तेरे घर मठ तपाउणा, अग्नी जोत लम्बू लाइंदा। त्रैगुण माया विच टिकाउणा, साचा हुक्म आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। करे खेल आप गोबिन्द, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। अन्तिम मेटे तेरी चिन्द, जुग चौकड़ी पार कराईआ। करे खेल गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ। आप बणाए आपणी बिन्द, गुरमुख साचा नाउँ धराईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लहिणा आप मुकाईआ। त्रैगुण वेख कर ध्यान, आदि पुरख समझाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बीते विच जहान, अन्तिम वेला दए समझाया। प्रगट होए श्री भगवान, निरगुण जोती जामा पाया। दो जहान झुलाए निशान, आप आपणे हथ्थ टिकाया। लक्ख चुरासी बणे साचा काहन, एका वार दए उठाया। एका देवे धुर फ़रमान, जुग जुग एका दए सुणाया। चार वेद होण हैरान, ब्रह्मा बैठे मुख शरमाया। अठारां पुराण सर्ब

कुरलाण, वेला गया हथ्थ ना आया। शास्त्र सिमरत ना करन पछाण, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाया। गीता ज्ञान ना कोए विधान, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाया। अञ्जील कुरान होए बेईमान, साचा कलमा ना कोए पढ़ाया। आलम उल्मा ना कोए जहान, कातब कोए नज़र ना आया। साचे तख्त बह श्री भगवान, मुकामे हक डेरा लाया। ईसा मूसा देवे धुर फ़रमान, संग मुहम्मद नाल रलाया। एका कलमा शरअ शरीअत देवे आण, आलमीन आप पढ़ाया। प्रगट होए नौजवान, शाहसवार वेस वटाया। नानक गोबिन्द कर परवान, धुर फ़रमाना इक्क सुणाया। अन्तिम प्रगट होए निहकलंक बली बलवान, सभ दा लेखा दए मिटाया। जुग चौकड़ी गुर अवतार जिस दा गाउँदे रहे गाण, निउँ निउँ बैठे सीस झुकाया। पीर पैग़म्बर औलीए शेख़ मुल्ला मुसायक जिस दी मन्नदे रहे आण, सो दस्तगीर आपणा वेस ल्ए वटाया। जिस फ़रमाना दिता अञ्जील कुरान, जिस हुक्म सुणाया। अठारां पुराण जिस वेद चार दिता ब्रह्मे ब्रह्म ज्ञान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा वेस कराया। निरगुण अन्तिम वेस कराउणा, वेस अवल्लड़ा आप वटाईआ। जुग जुग दा लेखा पूर कराउणा, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार भाणा सर्ब मनाउणा, आपणे भाणे सर्ब रखाईआ। आपणा भेव ना किसे जणाउणा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह जाण गाईआ। आपणा खेल आप कराउणा, ख़ालक ख़लक वेखे चाँईं चाँईंआ। कलिजुग अन्तिम वेस वटाउणा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। बल तेरा माण मात रखाउणा, तेरी भूमी दान तेरे लेखे लाईआ। तेरा पक्कया पकवान फेर तेरी झोली पाउणा, त्रैगुण तेरी भट्ठी विच डाहीआ। तेरा बंक दुआर सुहाउणा, बंक दुआरी आवे वाहो दाहीआ। लक्ख चुरासी भरम भुलाउणा, गूढ़ी नींद सर्ब सुआईआ। पूर्ब लहिणा तेरा अन्त मुकाउणा, देणा कोए रहे ना राईआ। तेरा गहिणा तेरे तन शंगार कराउणा, वेखे वेखणहारा सच्चा माहीआ। तेरा प्रकाश डगमगाउणा, सूरज चन्द मुख शरमाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, तेरी धार फेर ल्ए प्रगटाईआ। इक्की जेठ दिवस सुहाउणा, त्रैगुण तेरा पन्ध मुकाईआ। इक्की परवार बन्धन पाउणा, ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। तेरे मस्तक टिक्का चन्दन लाउणा, चरन धूढ़ी बख्शे साची शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण तेरा लहिणा दए चुकाईआ। त्रैगुण तेरी बद्धी धार, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। बल आया विच संसार, हरि भाणे सद समाईआ। गुरु दया भया लाल, गुर दयाल नाउँ धराईआ। नेड़ ना आए काल महाकाल, पुरख अबिनाशी होए सहाईआ। त्रैगुण तेरा तोड़ जंजाल, कलिजुग भट्ठी विच तपाईआ। तेई मग्घर सुरत संभाल, साध संगत गया समझाईआ। भट्ठी पुट्टी आप अकाल, कुदरत कादर भेव ना राईआ। चुर वेखे दीन दयाल, चोरी करके गया नज़र ना आईआ। आपणी हथ्थीं पंज प्यारे लयांदे

नाल, इक्क इक्क टप गया लगाईआ। पंजां देवे एका दात, दाता दानी आप समझाईआ। निरगुण नानक दिता साथ, दर आया चल के घर साचे सच्चा माहीआ। चौका छीका वेख विचार, दसवीं सत्तर खेल अपार, आपणा लेखा गया वखाईआ। चौका छीका दिता उलटा, छीका चौके पिच्छे लगा, आपणा पर्दा गया खुल्हाईआ। बावन रूप आप अख्वा, बल मेले सहिज सुभाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करा, कलिजुग अन्तिम वेखे आ, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। कलिजुग तेरा लहिणा लहणे देवे पा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप वरताईआ। आपणा भाणा हरि वरताउणा, भेव कोए ना पाइंदा। इक्की जेठ दिवस सुहाउणा, त्रैगुण तेरा मूल चुकाइंदा। तेई मग्घर रंग रंगाउणा, सम्मत सोलां वेख वखाइंदा। साचा हुक्म आप मनाउणा, सद भाणे आप रहाइंदा। कलिजुग तेरा खेड़ा ढाउणा, जो घड़या भन्न वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी कोई नज़र ना आउणा, जो हरि हरि नाम भुलाइंदा। निरगुण हो हो चार कुण्ट भाउणा, दहि दिशा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप बंधाइंदा। साची धारा बंधे हरि, तेई मग्घर हुक्म सुणाया। कलिजुग चरन डिगा दड़, नेत्र नैणां नीर वहाया। निर्भय आवे तेरे कोलों डर, मैं नेत्र नैण शरमाया। त्रैगुण मेरी गई हर, ना कोई सके भार वण्डाया। लक्ख चुरासी बैठी अड़, अग्गे राह ना कोए वखाया। तूं घाड़न ल्या आपे घड़, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाया। एका देणा साचा वर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैं मंगण दर दुआरे आया। किरपा कर श्री भगवान, अन्तिम मंग मंगाईआ। एका देणा सच्चा दान, जिस दितिआं तोट रहे ना राईआ। मेरी लुट्टी गई दुकान, वस्त कोए रहिण ना पाईआ। मैं होया अन्त हैरान, चार यारी बैठी मुख भवाईआ। माण टुट्टा गोपी काहन, गाण होर ना कोए जणाईआ। ईसा मूसा सर्ब कुरलान, संग मुहम्मद नैण शरमाईआ। अल्ला राणी नार रकान, मुख घूँगट बैठी पाईआ। अन्त करे ना कोए परवान, बेनकाही दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी अन्तिम आस पुचाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम आसा, सो पुरख निरँजण पूर कराइंदा। चौथे जुग दए धरवासा, धीरज धीर आप धराइंदा। वेखे खेल पृथ्मी आकासा, गगन गगनंतर फोल फुलाइंदा। जो उपजे सो अन्त विनासा, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। घर घर वखावां ख़ाली कासा, आपणी कल आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरमुख विरले अंदर करां वासा, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। नंन्हा निरगुण गोबिन्द होया दासा, पुरख अकाल इक्क ध्यांअदा। एका मंडल एका रासा, एका नगरी सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग अन्त आप समझाइंदा। कलिजुग अन्त उठणा जाग, हरि साचा सच जणाइंदा। पुरख अबिनाशी लाउणा भाग, लोकमात

वेस वटाइंदा। गुरमुख जगाउणे सच चिराग़, विष्न ब्रह्मा शिव मिटाइंदा। इन्दर तोड़े अन्तिम ताग, तख्त ताज ना कोए सुहाइंदा। ध्रू लै के जाए आपणा लाग, पिछली कीती झोली पाइंदा। चार जुग दा वेख वैराग, गोबिन्द सुत आप उपजाइंदा। चारे सुत धोवण दाग़, दुरमति मैल आप धवाइंदा। अन्तिम खेल करे आप महाराज, रूप अनूप आप वटाइंदा। तेरा रच आपणी हथ्थी काज, दो जहानां गंढ्ढ पवाइंदा। गुर अवतारां पए भाज, भगत भगवन्त दर बुलाइंदा। राज राजान सीस छड्डण ताज, साचा तख्त ना कोए सुहाइंदा। कलिजुग नईया डोले जहाज़, चप्पू कोए ना नाम लगाइंदा। लक्ख चुरासी उग्घड़े पाज, मुलम्मा अन्त रहिण ना पाइंदा। चारों कुण्ट वेखे हाजी हाज, मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले फोल फुलाइंदा। लहिणा देणा वेखे तीर्थ ताट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती आपणे चरनां हेठ दबाइंदा। एका खोल्हे सच्चा हाट, जिस दुआरे गुरसिख आप प्रगटाइंदा। करे खेल बाज़ीगर नाट, स्वांगी आपणा सांग वरताइंदा। कलिजुग तेरी मेटे अन्धेरी रात, साचा चन्द आप चढ़ाइंदा। आप बंधाए आपणा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। आपे होए पिता मात, गुरमुख साची गोद बहाइंदा। बल दिती साची दात, कलिजुग अन्तिम सिँघ गुरदयाल पूर कराइंदा। अन्तिम उतरया पूरे घाट, पार किनारा इक्क रखाइंदा। मलाह बणया पुरख समराथ, जिस दा बेड़ा ना कोए अटकाइंदा। जिस नूं गाउँदे रहे त्रिलोकी नाथ, सो नाथ अनाथां वेस वटाइंदा। जिस दी वस्त आई ना किसे हाथ, सो आपणा भेव खुल्हाइंदा। जिस दा तिलक लगाउँदे रहे मस्तक माथ, सो जोत ललाट आप जगाइंदा। खेले खेल दिवस रात, दाई दाया रूप वखाइंदा। गुरसिख अन्तिम मिल्या आपणी ज़ात, जगत ज़ाती आप तुड़ाइंदा। ना कोई सज्जण ना कोई साक, सर्ब जीआं गुरसिख एह समझाइंदा। पुरख अबिनाशी अन्तिम खोल्हया एका ताक, मनमुखां नज़र किसे ना आइंदा। दूर दुराडे साध सन्त रहे झाक, अंदर वड़ दरस कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा लहिणा तेरी झोली पाइंदा। कलिजुग तेरा लहिणा मंगे बलीदान, बल बावन हुक्म सुणाया। त्रेता मेटे राम रावण आण, रूप अनूप धराया। द्वापर खेल करे कंसा काहन, आप आपणा बल वखाया। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, निहकलंका जामा पाया। तेरा मेटे झूठ निशान, हुक्मी हुक्म आप सुणाया। इक्की जेठ दिवस महान, गुर गोबिन्द रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाया। गोबिन्द बन्धन गुरमुख रंग, गुर गुर गुर वड्याईआ। पूत सपूता मंगी मंग, पीत पीतम्बर दए वड्याईआ। साची सेजा वेख पलँघ, परम पुरख बैठा आसण लाईआ। अठ्ठे पहर नाद मृदंग, तुरीआ राग सुणाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, सूरबीर इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ।

हुक्मे अंदर सच वरतारा, वर्तमान वरताया। गोबिन्द मिल्या मीत मुरारा, गोबिन्द हरि हरि दर्शन पाया। हरि हरि आया चल दुआरा, दर घर साचे भाग लगाया। पूर्ब लहिणा जगत विचारा, नेत्र नैणां पर्दा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। साचा वर श्री भगवान, भगतन झोली पाईआ। लेखा जाणे जीव जहान, जुगत जगत खेल खिलाईआ। सुत दुलारा कर परवान, पूत सपूत होए सहाईआ। जोती जोत सरप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप वखाईआ। साचा लेखा गोबिन्द धार, हरि साचा सच जणाइंदा। डल्ले मिल्या झल्ला यार, झलक आपणी आप वखाइंदा। जींवदयां मरया विच संसार, आपणी मरनी जगत समझाइंदा। जिस मिल्या इक्क निरँकार, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा। हड्डीआं बालण कर त्यार, कलिजुग तेरी भट्ठी आप तपाइंदा। हड्ड मास नाड़ी रत दिती डार, हवनी हवन आप वखाइंदा। बिरहों सड़ सड़ होया अंग्यार, बिरहों रूप नज़र किसे ना आइंदा। बाहरों दिसदा रिहा सिँघ गुरदयाल, अंदर कादर खेल खिलाइंदा। आपणी हथ्थीं कोहया आपणा लाल, कलिजुग तेरी क्रिया मेट मिटाइंदा। सतिजुग साची बणे धर्मसाल, जिस दर तेरी भट्ठी लोह तपाइंदा। साचे दर सोहण शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। गुरसिख तेरे नाउँ वड्याई, गुर सतिगुर सदा सालांहयदा। सचखण्ड तेरी वज्जदी रहे वधाई, दूसर ताल ना कोए वजाइंदा। पारब्रह्म करे कुड़माई, नाता होर ना कोए वखाइंदा। एका घर दए बहाई, दूजा दर ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादि मिले चाँईं चाँईं, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। भगत भगवन्त उठाए फड़ फड़ बांहीं, आप आपणे गले लगाइंदा। आपे करे साचा सगन, ना कोई सदे नायण नाई, झीवर छींबा ना कोए रलाइंदा। गोबिन्द एका मति गया समझाई, बिन सतिगुर पार ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा मार्ग आप लगाइंदा। जो जन रोवे जगत प्राणी, तिस दरगाह ठौर ना राईआ। मिले दर ना शाह सुल्तानी, जूनी जून भवाईआ। जन्म जन्म विच आए हानी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। एका वज्जदी रहे कानी, चिंता दुःख वखाईआ। किसे कम्म ना आए पढ़ी बाणी, जो अन्त नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सतिगुर पूरे नूं आवे हानी, जिस दा कीता पिछले रहे उलटाईआ। जिस दी वस्त तिस अन्त संभाली, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। आपे बूटा आपे माली, आपे एथे ओथे रिहा लगाईआ। घर घर वेखो हथ्थ सभ दे दिसण ख़ाली, साचा नाउँ हथ्थ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। गुरसिख जो अन्तर रोवे, तिस मिले ना मेल भगवाना। माणस जन्म जग विच खोवे, जन्म

जन्म होए हैराना। दुरमति मैल ना तन दी धोवे, पढ़े वेद पाठ पुराणा। अग्गे मिले ना कोई ढोए, राए धर्म मारे तीर निशाना। पारब्रह्म दी साची सोए, प्रभ देवे धुर फ़रमाना। गुरमुख अन्त सतिगुर जेहा होए, मिले जोत श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल दो जहानां। हरिसंगत सतिजुग सच विहारा, नौ खण्ड पृथ्मी आप जणाइंदा। चार वरन इक्क वरतारा, अठारां बरन आप वखाइंदा। वेले अन्त ना मारे कोई नाअरा, नेत्र नीर ना कोए वहाइंदा। मात पित भाई भैण साक सज्जण नार कन्त करे प्यारा, एका हुक्म जणाइंदा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बोल जैकारा, अगला पैंडा पन्ध मुकाइंदा। गल पाउ इक्क इक्क हारा, पुरख अबिनाशी वेख वखाइंदा। जिस घर होए एह विहारा, सो दर सोभा पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आ के करन निमस्कारा, गुर गोबिन्द ख़ुशी मनाइंदा। हड्डीआं बालण कर ससकारा, धूंआँधार अस्मान चढ़ाइंदा। मढ़ी मठ फोले ना विच संसारा, हड्डी हड्ड ना कोए गणाइंदा। किसे पार ना करे कोई जल धारा, बिन सतिगुर पूरे बेड़ा बन्ने ना कोए लगाइंदा। गुरसिखां दुआरे आए आप करतारा, आप आपणी गोद बहाइंदा। आदि जुगादि सच्चा शाह सवारा, साचा अश्व आप दौड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नारी नर आप समझाइंदा। नारी नर इक्क ज्ञान, बोध ज्ञान जणाईआ। अन्तिम लेखा हथ्थ भगवान, दूसर अवर ना कोए सहाईआ। गुरसिख तजे जो प्राण, घर मंगल वज्जे वधाईआ। जो दर आए रोए रो करे कुरलान, तिस दवारिउँ बाहर दए कढ्ढाईआ। भैण भाई साक सज्जण ना कोए जहान, वेले अन्त ना कोए छुडाईआ। गुरसिख तेरी कोई ना आए मुकाण, तेरा सत्थर ना कोए विछाईआ। तेरे गीत सारे गाण, जिस दुआरे गया तिस जाणा चाँईं चाँईंआ। कवण वेला मिले श्री भगवान, आपणा मेला ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। आपणा मार्ग देणा रक्ख, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाइंदा। गुरसिख लक्ख चुरासी नालों करे वख, आप आपणा बन्धन पाइंदा। जुग जुग भगतां करदा आया पक्ख, मनमुखां दर दुरकाइंदा। गुरदयाल सिँघ तेरा कोए ना विछिआ सत्थर सथ, तेरी सेजा पारब्रह्म आप हंढाइंदा। सिँघ नाज़र रक्खे पत, पतिवन्ता दया कमाइंदा। उच्ची कूक देणा दस्स, गुरमुख सचखण्ड सोभा पाइंदा। हरि जू मिल्या हस्स हस्स, जगत दुःख जगत विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा घर आप वसाइंदा। वसया घर छुट्टा झेड़ा, हरि सज्जण दया कमाईआ। खुल्हिआ दर मुक्या गेड़ा, घर साचे वज्जी वधाईआ। मुक्या पैंडा बन्हिआ बेड़ा, सेवक साची सेव कमाईआ। नज़री आया नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कलिजुग जीव जानण उजड़या खेड़ा, गुरमुख कहिण वसया खेड़ा मिली वड्याईआ। मन मति

माया भेड़ भेड़ा, जीवण जुगत ना कोए जणाईआ। इक्क दूजे नूं कहिण मेरा मेरा, संग चले ना कोए भैण भाईआ। बिन सतिगुर पूरे करे ना कोए नबेड़ा, सारे बैठण मुख भआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि जू ल्ए मिलाईआ। मेल मिलावा सचखण्ड, साची दरगाह आप सुहाईआ। पार कराए कोटन कोटि ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म वड वड्याईआ। नाता तोड़ जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज मूल मुकाईआ। चरनां हेठ दबाए सूरज चन्न, रवि ससि मुख शरमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन बन्दन बन्द, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। साहिब दयाल ठाकर सदा बख्शंद, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। आप जणाए आपणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन तेरी वड वड्याईआ। हरिजन तेरा सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए रखाइंदा। हरिजन तेरा सच निशान, बाढी घाड़त ना कोए घड़ाइंदा। हरिजन तेरा सच ज्ञान, चौदां विद्या भेव ना आइंदा। हरिजन तेरा सच नाम, शाह सुल्तान मुख शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे दर, दर साचा सोभा पाइंदा। साचा दर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। मेल मिलावा नारी कन्त, नर नरायण संग रखाईआ। आदि जुगादि महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। गुर अवतार कह कह बेअन्त, आपणा पल्लू गए छुडाईआ। जिस बणाई आपणी बणत, सो आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ । आपे आदि आपे अन्त, मध्ध आपणी धार चलाईआ। आपे जीव आपे जंत, आपे विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। आपे दरवेश आपे मंगत, आपे शाह सुल्तान हुक्म सुणाईआ। आपे मेल मिलाया साची संगत, पंगत आपणा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिँघ बूड़ रिहा समझाईआ। संगत साची जाणीए, जिस अन्तर हरि निवास। संगत साची जाणीए, जिस आत्म सच धरवास। संगत साची जाणीए, जिस प्रभ मिलण दी आस। संगत साची जाणीए, जिस देवे दरस पुरख अबिनाश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे खेले खेल तमाश। संगत साची जाणीए, आत्म अन्तर रंग। संगत साची जाणीए, घर वेखे सेज पलँघ। संगत साची जाणीए, घर सुणे नाद मृदंग। संगत साची जाणीए, आपणा दुआरा आपे जाए लँघ। संगत साची जाणीए, अठ्ठे पहर रहे परमानंद। संगत साची जाणीए, जिस सतिगुर सुणाए सुहागी छन्द। संगत साची जाणीए, जिस अन्त ना आए कंड। संगत साची जाणीए, जो वसे उप्पर ब्रह्मण्ड। संगत साची जाणीए, जित आत्म होए ना रंड। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद वसे संगत संग। संगत सदा ख़ुशी मनाए, दिवस रैण वड्याईआ। गीत गोबिन्द हरि गुण गाए, रसना जेहवा सेव कमाईआ। मन तन हरया जगत कराए, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। हरख सोग विच कदे ना आए, सो संगत सतिगुर भाईआ। संगत

सतिगुर आप बणाए, देवे माण माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची संगत सिख रूप रखाईआ। साची संगत सो प्रधान, जो मन्ने धुर फ़रमाना। पंगत बणे फेर विच जहान, पुरख अबिनाशी होए मेहरवाना। मरे आए ना कोए मुकाण, गाए गोबिन्द गाना। घर आई वेखे संगत जहान, की वरच्छया कलिजुग भाणा। गुरदयाल सिँघ तेरा रिध्धा पक्का सारे खाण, नाल मिल्या श्री भगवाना। पंगत बणी चतुर सुजान, मूर्ख मुग्ध नैण शरमाना। पिछली चले ना कोई दुकान, अग्गे खेल करे हो मेहरवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संगत पंगत पंगत संगत हरख सोग चिंता दुःख सर्ब मिटाना।