१३ भाद्रों २०१८ बिक्रमी मस्सा सिँघ दे गृह कोटली थान सिँघ ज़िला जलन्धर
हरि प्रकाश आदि जुगादि, जोती जोत डगमगाइंदा। हरि नाद आदि जुगादि, शब्द नादी नाद वजाइंदा। हरि नाम आदि जुगादि, नाउँ निरँकारा आप अख्वाइंदा। हरि काम आदि जुगादि, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नूर आप दरसाइंदा। आदि जुगादि नूर नुराना, सच महल्ला सोभा पाईआ। आदि जुगादि राग तराना, तुरीआ आपणा राग सुणाईआ। आदि जुगादि नाउँ श्री भगवाना, पारब्रह्म प्रभ आप प्रगटाईआ। आदि जुगादि खेले खेल महाना, खेलणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नूर आप धराईआ। हरि प्रकाश आदि जुगादि, हरि करता आप धराइंदा। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्मादि, लक्ख चुरासी जोत टिकाइंदा। भेव खुल्हाए गुरमुख विरले सन्त साध, मनमुख अन्ध अन्धेर वसाइंदा। लेखा जाणे मोहन माधव माध, भेव अभेद ना कोए पाइंदा। आप आपा विच्चों काढ, आप आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा प्रकाश आप रखाइंदा। सति प्रकाश हरि निरँकार, एका एक प्रगटाईआ। एका रूप सर्ब संसार, लक्ख चुरासी धार चलाईआ। एका जोत निराकार, घट घट अंदर रिहा समाईआ। एका नूर कर उज्यार, दीवा बाती डगमगाईआ। एका मन्दिर कर त्यार, साचा मन्दिर आप सुहाईआ। अठ्ठे पहर खेल न्यार, दिवस रैण ना कोए वखाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नूर आप प्रगटाईआ। साचा नूर नूर उजाला, सो पुरख निरँजण आप उपाइंदा। हरि पुरख निरँजण दीन दयाला, गहर गम्भीर आपणी दया आप कमाइंदा। एकँकारा बण रखवाला, आदि जुगादि सेव कमाइंदा। आदि निरँजण खेल निराला, जोत निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता आप जाणे आपणा राह
सुखाला, लक्ख चुरासी गेड़ा आप भवाइंदा। श्री भगवान जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, वेद कतेब भेव कोए ना पाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म करे सदा प्रितपाला, प्रितपालक आपणा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत नूर प्रकाश, घट घट अंदर रक्खे वास, दीवा बाती ना कोए जगाइंदा। सच उजाला हरि गोपाला, एका एक रखाईआ। जुगा जुगन्तर खेल निराला, जुग करता वेस वटाईआ। आप जणाए आपणी साची धर्मसाला, जिस घर बैठा आसण लाईआ। इक्क लगाए बजर कपाटी ताला, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। लक्ख चुरासी होवे बेहाला, हरि का रूप नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निराकार निरवैर आपणी खेल खिलाईआ। निराकार निरवैर अकाल मूर्त्त, अनुभव आपणी खेल खिलाइंदा। शब्द नाद अनादी तूरत, इक्क इकल्ला सच महल्ला आप वजाइंदा। रूप रंग रेख ना कोई सूरत, चक्कर चिन्न्ह ना कोए जणाइंदा। ना कोई दिवस रैण दिसे महूरत, वार थित ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद आसा मनसा पूरत, आसा आसा विच समाइंदा। जुगा जुगन्तर हाज़र हज़ूरत, हरि हरि आपणा वेस वटाइंदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़त, कूड़ी क्रिया वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा नूर आप प्रगटाइंदा। साचा नूर श्री भगवान, आपणा आप धराईआ। ज़ाहर ज़हूर नौजवान, बिरध बाल ना रूप वखाईआ। जुगा जुगन्तर सति सरूर, सति सतिवादी इक्क रखाईआ। सर्ब कला आपे भरपूर, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। वसणहारा नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा जल्वा आप वखाईआ। साचा जल्वा हरि प्रकाश, ब्रह्म पारब्रह्म जणाइंदा। निज घर आत्म कर कर वास, रूप अनूप आप वखाइंदा। जुगा जुगन्तर दासी दास, निरगुण सरगुण सेव कमाइंदा। लेखा जाणे अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, त्रै त्रै आपणा रंग रंगाइंदा। सर्ब गुणवन्ता वसे साथ, विछड़ कदे ना जाइंदा। तत्व तत चलाए राथ, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। नमो मन्त्र पूजा पाठ, सति सतिवादी आप दृढ़ाइंदा। सरोवर सर तीर्थ ताट, मजन अशनान आप कराइंदा। लेखा जाणे चौदां हाट, तबक तबकी पर्दा लांहयदा। जुग जुग वेखे आपणी वाट, जुग गेड़ा आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे दिवस रात, सूरज चन्द आप चढ़ाइंदा। सच प्रकाश भए अनन्द, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। अठ्ठे पहर परमानंद, परम पुरख दए सालाहीआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। अज्ञान अन्धेरा ना दीसे अन्ध, दीवा बाती ना कोए जगाईआ। जिस जन सुणाए एका छन्द, एका राग अल्हाईआ। लक्ख चुरासी मुक्के पन्ध, जुग जुग गेड़ ना कोए वखाईआ। भेव खुल्हाए सचखण्ड, आपणा पर्दा आप उठाईआ। नाता तोड़े ब्रह्मांड ब्रह्मण्ड,
सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रकाश दए वड्याईआ। सच प्रकाश आत्म ज्ञान, आत्म दरसी आप जणाइंदा। जिस जन देवे नाम निधान, अन्तर मन्त्र आप पढ़ाइंदा। जिस जन राग सुणाए कान, अनहद नादी नाद वजाइंदा। जिस जन लोचण नैण देवे नूर महान, सो जन आपणा नैण खुल्हाइंदा। जिस जन देवे एका दान, दीपक बाती जोत जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खिलाइंदा। साचा खेल पारब्रह्म, जुगा जुगन्तर आप कराईआ। ना मरे ना पए जम्म, वेस अनेका रूप वटाईआ। जन भगतां बेड़ा देवे बन्न्ह, नित नवित होए सहाईआ। एका राग सुणाए कन्न, दूसर विद्या ना कोए पढ़ाईआ। इक्क वसेरा बिन छप्पर छन्न, महल्ल अटल ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम धन, अतोट अतुट आप वरताईआ। अतोट अतुट हरि भण्डार, हरिजन साचे आप वरताइंदा। आदि जुगादि ना आए हार, जुग जुग आपणा खेल खिलाइंदा। एथे ओथे दए सहार, समरथ पुरख संग निभाइंदा। माणस जन्म उतरे पार, पूर्ब लहिणा झोली पाइंदा। निहकर्मी कर्म करे विचार, कर्म कांड ना कोए रखाइंदा। एका शब्द नाम जैकार, घर मन्दिर आप सुणाइंदा। पंच विकारा कर ख्वार, माया ममता मोह मिटाइंदा। कूड़ी क्रिया मारे मार, सच सुच्च इक्क समझाइंदा। बिन हरि नामे कोए ना उतरे पार, लक्ख चुरासी भरम भुलाइंदा। मूर्ख मूढ़े भुल्ले जीव गंवार, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जिस घड़या सो भन्नणहार, घड़न भन्नण आपणी खेल खिलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। लक्ख चुरासी पावे सार, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रकाश इक्क उपाइंदा। सच प्रकाश हरि उपाया, निरगुण जोत जोत जगा। सचखण्ड दुआरे आप वसाया, एका रूप रिहा डगमगा। जुग जुग वेस अनेक कराया, लक्ख चुरासी घाड़त ल्ए घड़ा। घट घट दीपक आप टिकाया, ना कोई सके मात बुझा। कलिजुग जीवां भेव किसे ना पाया, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। गुरमुख घर अन्धेरा कदे ना छाया, अठ्ठे पहर होए रुशना। दीवा बाती ना कोए रखाया, निरगुण जोत रिहा टमटमा। काया खेड़ा आप वसाया, सूरज चन्द रहे शरमा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दीपक इक्क जगा। साचा दीपक जाए जग, सो पुरख निरँजण आप जगाईआ। करे प्रकाश उप्पर शाह रग, ना कोई वेखे वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई त्रैगुण लग्गी अग्ग, चार कुण्ट ना कोए बुझाईआ। घर सुणे ना कोए नद, सद सच स्नेहुड़ा कवण अल्हाईआ। काया पिण्ड ना कोई वेखे हद्द, सच लकीर तकदीर ना कोए खिचाईआ। आपणा मन ना सके कोई बध, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। हउमे रोग ना सके कोई कढ्ढ, दुखड़ा जगत
ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख विरले दए वड्याईआ। जगत उजाला जगत अन्धेरा, जगत जगत विच रखाया। गुरमुखां सदा सन्झ सवेरा, रैण अन्धेरा ना कोए छाया। वसदा रहे काया खेड़ा, पुरख अबिनाशी मन्दिर आप सुहाया। खुल्ल्हा कराए आप वेहड़ा, पंच विकारा दए गंवाया। दरस दिखाए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाया। आदि अन्त बन्न्हे बेड़ा, पुरख अकाल बेपरवाहया। लक्ख चुरासी देवे गेड़ा, अन्तिम आपणी लट्ठ गढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दीपक इक्क वखाया। साचा दीपक हरि का दीआ, सो पुरख निरँजण आप जगाईआ। सुरत शब्द बीवी मीआं, घर बैठे ख़ुशी मनाईआ। भाग लग्गा साढे तिन्न हथ्थ सीआं, नूर नुराना करे रुशनाईआ। निर्मल होए हरिजन जीआ, आत्म परमात्म वेख वखाईआ। पूर्ब जन्म बीज जो बीआ, माणस जन्म लेखे पाईआ। सति कर्म जो कलिजुग कीआ, निहकर्मी कर्म वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन एका रंग रंगाईआ। एका रंग रंगे करतार, दूसर रंग ना कोए वखाइंदा। नाता तोड़ अन्ध अन्धयार, साचा चन्द आप चढ़ाइंदा। अठ्ठे पहर करे ग़ुफ्तार, रागी आपणा राग सुणाइंदा। साचे मन्दिर खेल न्यार, उच्च महल्ले सोभा पाइंदा। बन्द ताकी खोल्ह किवाड़, साची बाती आप टिकाइंदा। आपे वेखे वेखणहार, दूसर दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नूर आप दरसाइंदा। साचा नूर आत्म जोत, नूर नुराना आप जणाईआ। भाग लगाए काया कोट, घर साचे वज्जे वधाईआ। शब्द नगारे लग्गे चोट, नाद धुंन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। हरिजन थान सुहाइंदा, गृह मन्दिर होए पवित। सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा, निरगुण आवे जावे नित नवित। साचा मन्दिर इक्क वखाइंदा, सति सरूपी करे हित। दीपक दीआ इक्क जगाइंदा, पारब्रह्म प्रभ बण बण साचा मित। माणस ज़ात ना कोए बुझाइंदा, हरि जू हरि मन्दिर लेखा रिहा लिख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणा मेल मिलाइंदा। गुरमुख मेला सच दुआर, काया बंक सुहाया। जगत खेड़ा होए ख्वार, धीरज धीर ना कोए धराया। गुरमुख विरला उतरे पार, जिस जन आपणी बूझ बुझाया। मेट मिटाए अन्ध अन्धयार, साचा नूर इक्क दरसाया। चरन कँवल वखाए सच दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप वखाया। साचा मन्दिर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण डेरा लाईआ। हरि पुरख निरँजण साचा कन्त, नर नरायण ख़ुशी मनाईआ। एकँकारा आदि अन्त, जुग जुग खेल खिलाईआ। आदि निरँजण महिमा अगणत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता वेखे साचे सन्त, सन्त साजन ल्ए मिलाईआ। श्री भगवान एका नाम जणाए मणीआ
मंत, साचा मन्त्र इक्क वखाईआ। पारब्रह्म लेखा जाणे लक्ख चुरासी जीव जंत, जो घड़याा भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन माण रखाइंदा, जुगा जुगन्तर कार। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराइंदा, कलिजुग आए अन्तिम वार। निरगुण आपणा रूप वटाइंदा, निहकलंका जामा धार। जाग्रत जोत डगमगाइंदा, दो जहान होए उज्यार। गुरमुख दीपक आप वखाइंदा, साचा दीआ आपे बाल। तेल बाती ना कोए पाइंदा, मार्ग दस्से इक्क सुखाल। जोती जोत मेल मिलाइंदा, नाता तोड़ काल महाकाल। साची चोटी आप चढ़ाइंदा, सचखण्ड सच्ची धर्मसाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दीपक देवे बाल। बलया दीपक होया प्रकाशा, परम पुरख कराया। गृह मन्दिर अंदर साची रासा, गोपी काहन नचाया। निज आत्म निज घर कर कर वासा, निज नेत्र नैण खुल्हाया। निज पवण चलाए स्वासा, रसना जेहवा आप हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर वेख वखाया। गृह मन्दिर होए सुहञ्जणा, गुरमुख काया गढ़्ह। जोत जगाए आदि निरँजणा, साचे मन्दिर आपे वड़। आदि जुगादि दर्द दुःख भय भंजना, जगत विकारा लवे फड़। एथे ओथे साचा सज्जणा, ना जन्मे ना जाए मर। जन भगतां रक्खे लज्जणा, बण दरवेश आवे दर। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, दुरमति मैल देवे हर। आदि अन्त पर्दा कज्जना, खोल्हे बन्द किवाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरभउ चुकाए भय डर। गुरमुख अन्तर आत्म लो, लोआं पुरीआं करे रुशनाईआ । गुरमुख आत्म दुरमति मैल धो, निर्मल नीर अमृत आत्म जाम प्याईआ। गुरमुख आत्म सुरती पारब्रह्म प्रभ जाणे सो, हँ ब्रह्म वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची जोत जोत रुशनाईआ। साची जोत इक्क गोबिन्द, हरिजन आप टिकाइंदा। हरख सोग ना कोए चिन्द, चिंता चिखा ना कोए वखाइंदा। एका ओट गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, दूसर आस ना कोए तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, सच दुआरा आप वखाइंदा। सच दुआरा हरि जू खोल्ह, हरिजन आप जणाईआ। शब्द अगम्मी एका बोल, नाम मृदंगा ढोल वजाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों वरोल, गुरमुख सज्जण बाहर कढ्ढाईआ। नाम कंडे देवे तोल, तोलणहारा हरि शहिनशाहीआ। देवे वस्त अन्त अनमोल, वस्त अमोलक झोली पाईआ। कलिजुग अन्धेरा चार कुण्ट जूठ झूठ वज्जया ढोल, जीवां जंतां रिहा सुणाईआ । सच वस्त ना दिसे किसे कोल, साचा मार्ग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणे नाम रक्खे वड्याईआ । एका नाउँ हरि बलवान, दूसर कोए नज़र ना आया। कोटन कोटि बह बह गाण, जुग जुग रसना जेहवा हिलाया। वेले अन्त सर्ब पछताण, वेला गया हथ्थ ना आया ।
पीर फ़कीर ना दिसे कोए निशान, जो घड़या भन्न वखाया। लक्ख चुरासी फ़नाह मकान, मलकउलमौत ल्ए प्रनाया। जगत दुआरा झूठ दुकान, माया ममता हट्ट खुल्हाया। हवन धूप ना कोए मसाण, पवण सुगंध ना कोए रलाया। जगत अन्धेर ना कोए ज्ञान, दीवा बाती ना कोए जगाया। जिस दुआरे आए श्री भगवान, सो दर दूजा कोए रहिण ना पाया। बिन सतिगुर पूरे कोए ना करे कल्याण, वेले अन्त ना कोए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाया। आपणा खेल करे करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तर हो त्यारा, बेऐब रूप वटाईआ। मुकामे हक लगाए नाअरा, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। दर बहाए गुर पीर अवतारा, मुल्लां शेख़ मुसायक बन्धन पाईआ । ज्ञान ध्यान ना कोए विचारा, पंडत पांधे रहे कुरलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। साचा खेल गुरमुख रंग, सो पुरख निरँजण आप रंगाइंदा। जिस दुआरे वजाए नाम मृदंग, दूसर साज ना कोए वखाइंदा। चारों कुण्ट अन्धेरा अन्ध, घर घर दीप ना कोए जगाइंदा। जगत दुःख ना मुक्के पन्ध, दुखियां दुःख ना कोए गंवाइंदा। जो जन सुणे सुहागी छन्द, तिस जन बेड़ा पार कराइंदा। काल दए दुआर ना डन्न, लाड़ी मौत दर दुरकाइंदा। पसू पंखी पंछी बेड़ा देवे बन्न्ह, डोरी आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस दुआरे जाए खढ़, दूसर नेड़ कोए ना आइंदा। दूसर कोई ना आवे नेड़े, जिस दर आपणा नाम जपाईआ। टूणे जादू जगत झूठे झेड़े, साचा राह ना कोए वखाईआ। बिन सतिगुर पूरे कवण बन्न्हे बेड़े, बेड़ा पार कवण लँघाईआ। मनमुख सुत्ते रहे अन्धेरे, साचा नूर नज़र ना आईआ। मन वासना पाए घेरे, मन का मणका ना कोए भवाईआ। गुरमुख सिँघ मस्सा रुस्सया रैण गई अन्धेरे, चन्द एकम एका वार नज़री आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग लगाए काया खेड़े, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।