१४ भाद्रों २०१८ बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह डल्ले वाल ज़िला जलन्धर
सो पुरख निरँजण सर्ब गुणवन्त, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। हरि पुरख निरँजण आदि अन्त, निरवैर धार चलाईआ। एकँकारा महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। आदि निरँजण दर घर साचे सोभावन्त, जोती नूर डगमगाईआ। अबिनाशी करता आप बणाए आपणी बणत, मात पित ना कोए रखाईआ। श्री भगवान नारी कन्त, साची सेज आप सुहाईआ। पारब्रह्म आपे जाणे आपणा मंत, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव
आपणे हथ्थ रखाईआ। हरि भेव अपारा, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, एकँकारा वेस वटाइंदा। आदि निरँजण निर्मल धारा, अबिनाशी करता संग रखाइंदा। श्री भगवान वसणहारा ठांडे दरबारा, सचखण्ड दुआरा सोभा पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। साचा मन्दिर खोल्ह किवाड़ा, दीआ बाती आप टिकाइंदा। पुरख अगम्म अगम्मड़ी कारा, अलख अगोचर आप कराइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। हुक्मी हुक्म कर वरतारा, धुर फ़रमाना हुक्म जणाइंदा। आपणी इच्छया सति भण्डारा, साची भिच्छया झोली पाइंदा। करनी करे करनेहारा, करता पुरख आपणी खेल खिलाइंदा। आपे नाद धुन जैकारा, शब्द अनादी नाद वजाइंदा। सुणे सुणाए सुणनेहारा, दर घर साचे आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव हरि हरि खोल्ह, आपणी दया आप कमाईआ। साचे मन्दिर आपे बोल, सचखण्ड दुआर सोभा पाईआ। निरगुण तोला तोले साचा तोल, तोलणहारा इक्क हो जाईआ। सच वस्त रक्खे कोल, आदि जुगादि आप वरताईआ। बैठा रहे सदा अडोल, डुल कदे ना जाईआ। निरगुण निरगुण अंदर रिहा मौल, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। साची रचना रचनेहारा, सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। हरि पुरख निरँजण कर पसारा, एकँकारा विच समाइंदा। आदि निरँजण हो उज्यारा, जोती नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता लेखा जाणे धुर दरबारा, सच दुआरा आप सुहाइंदा। श्री भगवान खोल्ह किवाड़ा, साचा मन्दिर आप वड्यांअदा। पारब्रह्म लेखा जाणे पुरख नारा, नर नरायण वेस वटाइंदा। मेल मिलावा कन्त भतारा, साची सेज सुहाइंदा। सुत उपजाए इक्क दुलारा, शब्दी नाउँ धराइंदा। दाई दाया गिरवर गिरधारा, साची सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा आपे चुक्क, निरगुण आपणा नूर करे रुशनाईआ। आपे अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर बैठा लुक, आप आपणे रंग समाईआ। आपे शाह सुल्तान तख्त निवासी आपे सीस निवाए झुक, शाह पातशाह आप हो जाईआ। आपे आपणी इच्छया पए उठ, आदि अन्त ना कोए दसाईआ। आप उपाए आपणा सुत्त, पूत सपूता नाउँ धराईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, बेअन्त वड वड्याईआ। इक्क सुहाए साची रुत, रुत रुतड़ी आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दए उठाईआ। हरि आपणा पर्दा आप उठाइंदा, कर किरपा गुण निधान। आपणा मन्दिर आप सुहाइंदा, सचखण्ड सच्चा मकान। अगम्म अगम्मड़ी कार कराइंदा, अलख अगोचर श्री भगवान। दीआ बाती आप जगाइंदा, जोती नूर नूर महान। साचा राग आप अल्हाइंदा, शब्द अनाद अनादी धुर फ़रमान।
आपणा खेल आप खिलाइंदा, आपे वेखे आण। आपणी रचना आप रचाइंदा, आपे रच रच होए प्रधान। आपे साची सेव कमाइंदा, आपे देवणहारा दान। सचखण्ड दुआर आप वड्यांअदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल वड मेहरवान। वड मेहरवान हरि निरँकारा, एका रंग समाइंदा। सो पुरख निरँजण हो त्यारा, आपणा ताक आप खुल्हाइंदा। आप सुणाए आपणा वाक, राग रागी आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव खुल्हाइंदा। आपणा भेव श्री भगवान, आदि आदि खुल्हाईआ। जुगादि जुगादि हो प्रधान, आपणा बन्धन पाईआ। अन्त अन्त धुर फ़रमान, बेअन्त इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी धार आप चलाईआ। साची धार पुरख अबिनाश, आदि जुगादि चलाइंदा। सचखण्ड दुआरे साची रास, सति सतिवादी आप रचाइंदा। आपणी इच्छया कर प्रकाश, नूर नुराना डगमगाइंदा। तख्त निवासी शाहो शाबाश, शाह सुल्तान नाउँ धराइंदा। आपे करे पूरी आस, आसा पूर आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। साचा रंग पुरख अकाल, आपणा आप रंगाईआ। सचखण्ड दुआरे हो दयाल, आपणी दया आप कमाईआ। आपे वेखे सुत दुलारा लाल, शब्दी शब्द गोद बहाईआ। आपणा नाउँ देवे सच्चा धन माल, नाउँ निरँकारा झोली पाईआ। इक्क सुहाए सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। साची वस्त रक्ख संभाल, एका गुण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। साची वस्त हरि झोली पा, एका वार सुणाइंदा। शब्दी सुत ल्या उठा, साचे दर बहाइंदा। सीस हथ्थ आप टिका, समरथ वेख वखाइंदा। एका गाथा दए पढ़ा, बोध अगाध जणाइंदा। साचे रथ ल्ए चढ़ा, आदि जुगादि चलाइंदा। आपणा लेखा आप लिखा, आपे पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाइंदा। दया करे दयावान, सो पुरख निरँजण हथ्थ वड्याईआ। सुत दुलारा बाल अञ्याण, हरि पुरख निरँजण होए सहाईआ। एकँकारा बख्शे माण, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। आदि निरँजण देवे नूर नुरान, नूर नुराना इक्क अख्वाईआ। अबिनाशी करता वखाए सच मकान, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। श्री भगवान झुलाए इक्क निशान, सति निशाना आप रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर परवान, दर बैठा सीस झुकाईआ। सुत दुलारे देवे इक्क पछाण, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। एका गोपी एका काहन, एका मंडल रास रचाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमान, सच संदेसा नाउँ जणाईआ। भुल ना जाणा बण नादान, अभुल दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे इक्क समझाईआ। सुत दुलारा बाल अञ्याणा, हरि अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं शाह
पातशाह सच्चा सुल्ताना, हउँ दरवेश मंग मंगाइंदा। तेरा सोहे सचखण्ड मकाना, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। तूं ही मर्द मर्द मरदाना, तेरा अन्त कोए ना आइंदा। तेरा हुक्म मेरा परवाना, हउँ साची सेव कमाइंदा। हउँ मंगां एका दाना, अग्गे आपणी झोली डांहयदा। कवण धाम करां बिसरामा, कवण घर सोभा पाइंदा। कवण जोत जगे महाना, दीपक दीआ कवण डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा घर, दर साची मंग मंगाइंदा। मंगी मंग दर दरबार, पुरख अबिनाशी पूर कराईआ। आपणी इच्छया खोल्ह किवाड़, थिर घर साचा ल्ए प्रगटाईआ। सुत दुलारा देवे वाड़, साचे मन्दिर आप टिकाईआ। ना कोई दीसे चार दीवार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। अठ्ठे पहर रहे उज्यार, निरगुण जोत इक्क रुशनाईआ। पारब्रह्म करे गुफ्तार, तार सतार इक्क हिलाईआ। एका हुक्म इक्क वरतार, एका मार्ग दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, थिर घर साचा ल्ए उपाईआ। थिर घर साचा सच महल्ला, सो पुरख निरँजण आप उपाया। शब्द वसाया इक्क इकल्ला, आदि जुगादि समाया। जोती जोत आपे रल्ला, नूर नुराना डगमगाया। एकँकार फड़ाए पल्ला, आदि निरँजण होए सहाया। श्री भगवान सुहाए निहचल धाम अटल्ला, अबिनाशी करता वेख वखाया। पारब्रह्म प्रभ मेटे सल्ला, आप आपणा मेल मिलाया। सच संदेस एका घल्ला, धुर फ़रमाना आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द शब्दी वण्ड वंडाया। शब्द शब्दी वण्डी वण्ड, वण्डणहार इक्क अख्वाइंदा। दीन दयाल सदा बख्शंद, आपणी बख्शिश आप जणाइंदा। एका देवे सच्चा अनन्द, अनन्द अनन्द आप प्रगटाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती जोत डगमगाइंदा। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप जणाइंदा। साचा मार्ग हरि जणाए, एका हुक्म सुणाईआ। सुत अनादी सेवा लाए, साची सेवा इक्क समझाईआ। तेरी रचना वेख वखाए, रच रच वेखे बेपरवाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा अंग बणाए, लोआं पुरीआं तेरी किरन किरन रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी जोत जगाए, नूर नुराना डगमगाईआ। रवि ससि तेरा नैण खुल्हाए, पलक पलक नाल मिलाईआ। त्रैगुण तेरी धूढ़ बणाए, पंज पंचम करे कुड़माईआ। लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ाए, घड़न भन्नणहार खेल खिलाईआ। निरगुण सरगुण वेस वटाए, वेस अनेका आप कराईआ । घट घट तेरा मन्दिर बणाए, घर घर विच आसण लाईआ। घर घर तेरा नाद वजाए, अनहद नादी नाद सुणाईआ। घर घर तेरा नूर रुशनाए, जोत निरँजण डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क समझाईआ। सुणया फ़रमान सुत दुलार, दोए जोड़ करे निमस्कारा। तूं साहिब सच्चा
परवरदिगार, बेऐब तेरा सहारा। लक्ख चुरासी तेरा वरतार, विष्न ब्रह्मा शिव तेरा भण्डारा। तेरा नाउँ सच धुन्कार, तेरा नूर जोत उज्यारा। तूं घाड़न घड़ें बण ठठयार, आदि जुगादी घड़न भन्नणहारा। हउँ सेवक करां फ़रयाद, दर तेरे बंक दुआरा। आपणे विच्चों दिता काढ, थिर घर वसाया मेरा किवाड़ा। कवण वेला करे याद, मैं आवां चल दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका करना सच इकरारा। सच इकरार लैणा कर, सुत शब्दी आप जणाइंदा। मेरा भण्डारा देणा भर, एका वार मंग मंगाइंदा। दूजा मंगां ना कोई दर, दूसर ओट ना कोए रखाइंदा। तेरा फड़या एका लड़, आदि जुगादि ना कोए छुडाइंदा। लक्ख चुरासी खेल कर, घट घट नाच नचाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे अग्गे धर, त्रैगुण वस्त आप वरताइंदा। पंचम मेला आपे कर, आपणी खेल खिलाइंदा। अन्तिम बाज़ी जायण हर, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं पल्लू तेरा लवां फड़, दिस किसे ना आइंदा। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका हुक्म सुणाईआ। श्री भगवान होए सहा, तेरा सहिसा दए चुकाईआ। जुग चौकड़ी खेल खिला, अन्तिम पन्ध मुकाईआ। नव नौ गेड़ा दए दवा, चार चार चार भवाईआ। अन्तिम झेड़ा दए मुका, जग खेड़ा वेख वखाईआ। तेरा लहिणा दए चुका, देणा कोए रहिण ना पाईआ। प्रगट होए आप मेहरवां, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण नूर करे रुशना, जोती जोत डगमगाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त जपौंदा रहे आपणा नाँ, आप आपणा नाउँ समझाईआ। अन्तिम लेखा दए मुका, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप समझाईआ। नव नौ चार पार कराउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल रूप वटाउणा, रंग रेख ना कोए वखाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पर्दा लाउहणा, जेरज अंडज उत्भुज सेत्ज मूल चुकाइंदा। रवि ससि मुख शरमाउणा, गगन गगनंतर नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव पन्ध मुकाउणा, जो घड़या भन्न वखाइंदा। त्रैकाल दरसी आपणा दरस फेर कराउणा, स्वच्छ सरूप रूप वटाइंदा। काल महाकाल आपणे विच छुपाउणा, हथ्थ किसे ना आइंदा। त्रैगुण जगत जंजाल आप तुड़ाउणा, दो जहानां बन्धन आप मुकाइंदा। सचखण्ड आसण आपणा लाउणा, थिर घर तेरा बंक वड्यांअदा। थिर घर बह बह ढोला गाउणा, साचा नाद सुणाइंदा। सोहँ रूप आप प्रगटाउणा, अन्तिम सोहँ आपणी झोली पाइंदा। सो पुरख निरँजण वेख वखाउणा, हँ ब्रह्म पन्ध मुकाइंदा। शब्दी सुत तेरा मेला मेल मिलाउणा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। ग़रीब निवाज़ा नज़री आउणा, आप आपणा दरस कराइंदा। कागद कलम किसे भेव ना पाउणा, लिख लिख लेख ना कोए वखाइंदा। नौ नौ चार गुर अवतार बेअन्त बेअन्त बेअन्त गाउणा,
बेअन्त आपणी खेल खिलाइंदा। निहकलंक आपणा नाउँ रखाउणा, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर कलंक ना कोए लगाइंदा। साचा डंक इक्क वजाउणा, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप उठाइंदा। शब्दी शब्द तेरा बंक सुहाउणा, बंक दुआरी साचे बंक सोभा पाइंदा। पुरख अकाल निराकार साकार आपणा भेव चुकाउणा, पर्दा अवर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणी करनी आप कमाइंदा।
१४ भाद्रों २०१८ बिक्रमी निरँजण सिँघ दे गृह लुधियाणा
शाह पातशाह हरि निरँकारा, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। निरगुण नूर नूर उज्यारा, जोत उजाला डगमगाइंदा। सो पुरख निरँजण आप जणाए आपणी धारा, धार धार विच रखाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो त्यारा, निरवैर आपणी खेल खिलाइंदा। एकँकारा कर पसारा, इक्क इकल्ला वेख वखाइंदा। आदि निरँजण जोती जोत जोत सहारा, जोती जाता वेस वटाइंदा। अबिनाशी करता अलख अगोचर अगम्म अपारा, अकल कल आपणी खेल खिलाइंदा। श्री भगवान वसणहारा ठांडे दरबारा, सच दरबारा सोभा पाइंदा। पारब्रह्म आप आपणा कर पसारा, आदि पुरख वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण खेल अवल्ला, आदि जुगादि कराईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। आपणे दीपक आपे बला, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि शाह पातशाह करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सच्चा शहिनशाह हरि करतारा, आदि जुगादि समाया । वसणहारा धाम न्यारा, आप आपणा खेल कराया। हुक्मी हुक्म कर वरतारा, धुर फ़रमाना आप सुणाया। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची धाम वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणी धार आपणे हथ्थ रखाया। आदि जुगादि खेल भगवान, निरगुण निरवैर आप कराईआ। आप झुलाए सच निशान, सति सतिवादी हथ्थ उठाईआ। शाहो भूप बण राजान, शाह सुल्तान आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जुगा जुगन्तर देवणहारा धुर फ़रमान, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, मध्ध आपणा बन्धन पाईआ। साचा बन्धन पुरख अबिनाश, एका एक रखाइंदा। खेले खेल सति तमाश, मंडल रास आप रचाइंदा। साचे मन्दिर कर कर वास, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। आपे करे आपणी पूरी आस, आसा आसा विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आदि पुरख हो उज्यारा, आपणी दया आप कमाईआ। सो पुरख निरँजण कर प्यारा, हरि पुरख निरँजण मेल मिलाईआ। एकँकारा करे खेल पुरख
नारा, नर नरायण वडी वड्याईआ। आदि निरँजण दीपक दीआ कर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। अबिनाशी करता वसणहारा धाम न्यारा, निहचल धाम इक्क सुहाईआ। श्री भगवान झुलाए सच निशान सोभावन्त सोहे सच दरबारा, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ बण भिखारा, आपे मंगे आपणी वारा, दर दरवेश अलख अलखना आपणी झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। हरि का भेव आपणे हथ्थ, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, आदि जुगादी धार चलाइंदा। जुगा जुगन्तर चलाए रथ, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। आपणे नाउँ महिमा गाए अकथ, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे वेख वखाइंदा। आपणा सुणे आपे जस, आपे सोभा पाइंदा। आपणा नूर कर प्रकाश, आपे डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा गुण आपणे विच छुपाइंदा। साचा गुण गुणा गुणवन्त, अभेद अभेव आपणे विच छुपाईआ। लहिणा जाणे आदि अन्त, मध्ध आपणा वेस वटाईआ। खेले खेल नार कन्त, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। सचखण्ड बणाए साची बणत, सच सिँघासण सोभा पाईआ। आपे करे आपणी मन्नत, आपे बैठा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे दाता आपे भिखारी, आपे वस्त देवे अपारी, आप आपणी झोली सच भराइंदा। सो पुरख निरँजण साची दात, आदि आदि आप वरताइंदा। आप बंधाए आपणा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। आप सुणाए आपणी गाथ, बोध अगाधी आपे गाइंदा। आप निभाए आपणा साथ, सगला संग आप हो जाइंदा। आप चलाए आपणा राथ, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, सचखण्ड महल्ले बैठा चढ़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सच महल्ला उच्च अटारी, निरगुण आपणी आप बणाईआ। ना कोई दीसे चार दीवारी, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। निरगुण जोत कर उज्यारी, आदि जुगादि डगमगाईआ। साचा हुक्म सच्ची सरकारी, शाह पातशाह आप शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा लेखा हरि निरँकार, आपणे हथ्थ रखाइंदा। सचखण्ड निवासी सच बैठ दरबार, दर दरबारी हुक्म चलाइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, धुर फ़रमाना आप अल्हाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण धार, जोती जाता आप टिकाइंदा। आपे अंदर आपे बाहर, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। आपे मात पित बण करे प्यार, साचा सुत आप उपजाइंदा। आपे भिच्छया देवे सति भण्डार, नाउँ निरँकारा झोली पाइंदा। आप कराए सच वणजार, सच वस्त हथ्थ फड़ाइंदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपे देवे दरस
दीदार, स्वच्छ सरूपी रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण अंदर निरगुण वड़, निरगुण महल्ले निरगुण चढ़, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण धार, निरवैर पुरख आप टिकाइंदा। अजूनी रहत हो त्यार, मूर्त अकाल डगमगाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव ना आइंदा। जननी जन जणे सुत दुलार, शब्द शब्दी गोद बहाइंदा। दाई दाया बण एका वार, साची सेवा आप कमाइंदा। करता पुरख करनेहार, आपणी करनी किरत कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपणा भेव हरि चुकाए, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आपणी नारी आप हंढाए, कन्त कन्तूहल बेपरवाहीआ। आपणी गोद आप सुहाए, आपे बणे पिता माईआ। साचा मन्दिर डगमगाए, निरगुण नूर नूर उजाला, एका नूर करे रुशनाईआ। करे खेल हरि गोपाला, आपणी महिमा आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि जुगादि अवल्लड़ी चाला, चाल निराली आप प्रगटाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, सच सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे आपणा वर, आपणी बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे वर दाता भण्डार, साची वस्त आप वरताइंदा। आपे हुक्मी हुक्म वरते सरकार, शाह पातशाह खेल खिलाइंदा। निर्भय होए बोल जैकार, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। आपणी इच्छया करे प्यार, शब्द शब्दी मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे खड़्ह, आपणा मता आप पकाइंदा। सचखण्ड दुआर हरि निरँकार, आपणा मता आप पकाईआ। इक्क इकल्ला की करे प्यार, दूसर नज़र कोए ना आईआ। कवण रूप होए उज्यार, आप आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप समझाईआ। आपणा लेखा आप समझा, आपणी दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण रूप वटा, दोए दोए धार चलाइंदा। शब्दी शब्द सेवा ला, साची सेव कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव गोद बहा, त्रैगुण मेला मेल मिलाइंदा। पंज तत्त घाड़न ल्ए घड़ा, आपणा बन्धन पाइंदा। निरगुण सरगुण रूप वटा, आपणी खेल खिलाइंदा। आपणा पर्दा आप चुका, विष्नूं मुख सालांहयदा। विष्नूं अन्तर जाम प्या, अमृत रस चुआइंदा। अमृत आत्म इक्क रखा, कँवल नाभ खुल्हाइंदा। नाभी कँवल कर प्रगटा, आपणा बन्धन पाइंदा। पारब्रह्म आपणी वण्ड वंडा, ब्रह्मा आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलाइंदा। आपे धार विष्न विश्व रंग, आदि जुगादि समाया। आपे आत्म सेजा बैठा पलँघ, सच सिँघासण आसण लाया। आप वजाए नाम मृदंग, सति सतार आप हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाया। आपे विष्नूं विश्व धार, आपणी खेल आप कराइंदा । आपे अमृत रक्खे
फुहार, निझर धार आप चलाइंदा। आपे कँवल कँवला कर उज्यार, पत्त डाल्ही आप महिकाइंदा। आपे नाभी कँवली आए बाहर, आप आपणा रंग रंगाइंदा। आपे पारब्रह्म ब्रह्म कर पसार, वेस अवेसा वेस वटाइंदा। दर दरवेशा खेल करतार, आप आपणी अलख जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। धुर फ़रमाना शाह सुल्ताना, हरि सच्चा सच जणाइंदा। तिन्नां देवे इक्क ज्ञाना, एका नाउँ पढ़ाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका घर वखाइंदा। एका शाह पातशाह श्री भगवाना, दो जहानां हुक्म चलाइंदा। एका देवे धुर परवाना, सच संदेसा इक्क वखाइंदा। सर्ब जीआं दा एका कान्हा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हरि निरँकार, आपणा आप चलाईआ। त्रैगुण वस्त भर भण्डार, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करया ख़बरदार, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। निष्अक्खर ना कोए लिखार, आपणी विद्या आप सिखाईआ। कागद कलम ना पावे सार, हरि का भेव हथ्थ किसे ना आईआ। ब्रह्मा बणे दर भिखार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। तूं बख्शिश बख्श बख्शणहार, तेरे हथ्थ वडी वड्याईआ। तेरी जोत निरगुण धार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। पारब्रह्म तेरा पसार, ब्रह्मा तेरी अंस अख्वाईआ। तेरा हुक्म सच वरतार, जिउँ भावे तिउँ चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ एका मंग मंगाईआ। साचा वर देणा सच्चे पातशाह, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाइंदा। कवण रूप बणें मलाह, साडा बेड़ा आप चलाइंदा। कवण शब्द देवें सलाह, साचा मार्ग लाइंदा। कवण मन्दिर दएँ वसा, कवण खेड़ा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना आसा पूर कोए कराइंदा। पुरख अबिनाशी हो दयाल, आपणी दया आप कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा रहे सदा प्रितपाल, प्रितपालक सेव कमाईआ। त्रैगुण डोर जगत जंजाल, जोती जाता हथ्थ फड़ाईआ। नाल रखाए काल महाकाल, आपणी कला आप वरताईआ। मातलोक वखाए जगत धर्मसाल, नव नव आपणा गेड़ दिवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त झोली पाईआ। साची वस्त हरि झोली पा, त्रै त्रै आप समझाया। लक्ख चुरासी घाड़न लैणा घड़ा, घड़न भन्नणहार वेख वखाया। अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज वण्ड वंडा, साचा हिस्सा आप रखाया । चारे खाणी ल्ए प्रगटा, चारे बाणी विच समाया। चारे कुण्ट कर रुशना, चारे जुग वण्ड वंडाया। चारे वरनां रंग रंगा, चार यारी दए सालाहया। खेले खेल बेपरवाह, लोकमात वेस वटाया। लक्ख चुरासी नाच नचा, काया माटी भाग लगाया। साची हाटी इक्क सुहा, तन ख़ाकी वेख वखाया। निरगुण आपणी जोत टिका, जोत निरँजण कर रुशनाया। आत्म ब्रह्म मेल मिला, ईश जीव दए वड्याआ।
आत्म सेजा सोभा पा, सच सिँघासण दए सुहाया। शब्द अनादी नाद वजा, अनहद साचा राग अल्हाया। घर विच घर दए वसा, घर मंगल गीत गाया। घर विच अन्ध अन्धेरा दए वखा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाया। घर काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्का, आसा तृष्ना नाल रलाया । हउमें हंगता गढ़्ह बणा, जगत खेड़ा वेख वखाया। जुग जुग खेल करे बेपरवाह, रूप अनूप धराया। निरगुण सरगुण ल्ए वेस वटा, भेव अभेदा भेव खुल्हाया। गुर अवतार नाउँ धरा, लक्ख चुरासी होए सहाया। आपणा मन्त्र नाउँ दृढ़ा, साचा मार्ग दए वखाया। भगत भगवन्त ल्ए मिला, आप आपणे अंग लगाया। सन्तन देवे सच सलाह, साची विद्या इक्क पढ़ाया। गुरमुख गोद ल्ए बहा, मुख अमृत जाम प्याया। गुरसिखां देवे साचा थाँ, चरन कँवल थान वखाया। मनमुखां देवे आदि जुगादि सज़ा, अभुल भुल कदे ना जाया। लक्ख चुरासी गेड़ा आप चला, आपणी लट्ठ आप गढ़ाया। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी सेव लगा, साचा हुक्म रिहा सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मातलोक खेल खिलाया। मातलोक तेरा खेल खिलाउणा, हउँ सेवक सेव कमाईआ। जुग जुग तेरा वेस वटाउणा, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकाउणा, कलिजुग अन्तिम राह तकाईआ। नव नौ चार वेख वखाउणा, साचे तख्त बैठ साचे माहीआ। गुर अवतार सेव लगाउणा, जुग जुग सेवा लाईआ। आपणा हुक्म इक्क वरताउणा, हुक्मे अंदर सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी जायण बीत, कोटन कोटि काल बिताईआ। पुरख अबिनाशी बैठा रहे इक्क अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। सचखण्ड वसे ठांडा सीत, अग्नी तत्त ना लग्गे राईआ। जुगा जुगन्तर सुणाए सुहागी गीत, गुर अवतारां करे पढ़ाईआ। आप चलाए आपणी रीत, नित नवित खेल खिलाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, घट घट आपणा आसण लाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा मीत, बेअन्त बेपरवाहीआ । जन भगतां बख्शे इक्क प्रीत, सच प्रीती आप निभाईआ। वसणहारा धाम अनडीठ, विष्न ब्रह्मा शिव रिहा समझाईआ। लक्ख चुरासी परखे नीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाईआ। आपणा बन्धन हरि जू पा, लक्ख चुरासी खेल खिलाइंदा। गुर अवतार सेव लगा, जुग चौकड़ी पार कराइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी पन्ध मुका, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाइंदा। नौ दुआरे पर्दा दए उठा, नव नौ आपणा रंग रंगाइंदा। चार चार डेरा देवे ढाह, झूठा खेड़ा आपे ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेला आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी पार कराउणा, पारब्रह्म हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलजुग तेरा लेखा आप मुकाउणा, आपे लिख लिख दए समझाईआ। सभ दा लेखा कढ्ढ वखाउणा, गुर अवतारां नाल रलाईआ। तेई अवतारां आप उठाउणा, कलिजुग
अन्तिम चौकड़ी दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी सच दरबार सचखण्ड दुआर आप लगाउणा, आपणे सीस ताज टिकाईआ। सच निशाना इक्क चढ़ाउणा, दो जहानां रिहा झुलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ख़बरदार कराउणा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। सुरपति राजा इन्द आप हलाउणा, करोड़ तेतीसा दए जगाईआ। किन्नर यच्छप आलस निन्दरा मगरों लाउहणा, एका हुक्मी हुक्म जणाईआ। लोकमात वेख वखाउणा, लक्ख चुरासी भुल ना जाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाउणा, जंगल जूह उजाड़ पहाड डूँग्घी कंदर वेख वखाईआ। सत्त समुंदर आप हिलाउणा, सागर कोए ना मुख छुपाईआ। चौदां तबकां डेरा ढाउहणा, चौदां लोक वेख वखाईआ। तेई अवतारां एका हुक्म सुणाउणा, एका नाद धुंन वजाईआ। ईसा मूसा नाल रलाउणा, संग मुहम्मद पकड़े बाहींआ। चार यारी वेख वखाउणा, चौथे जुग पई दुहाईआ। चार वरन अन्त कराउणा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। गुर दस भेव चुकाउणा, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। भगत भगवन्त दर बहाउणा, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। नर नरेशा इक्क अख्वाउणा, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जिस आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआर वज्जे वधाईआ। सचखण्ड सच दरबारा, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। कलिजुग आई अन्तिम वारा, दो जहानां वेख वखाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां खोल्ह किवाड़ा, दूई पर्दा आप चुकाइंदा। भेव चुकाए रवि ससि सितारा, मंडल मण्डप फेरा पाइंदा। पृथ्मी आकाश वेखे अखाड़ा, गगन गगनंतर नाच नचाइंदा। चारे वेद करन पुकारा, पुराण अठारां अन्त कुरलाइंदा। गीता ज्ञान ना किसे विचारा, ध्याए अठारां भेव ना आइंदा। अञ्जील कुरान मारे नाअरा, हक हकीकत ना कोए वखाइंदा। खाणी बाणी शब्द जैकारा, शब्द भेव कोए ना पाइंदा। सृष्ट सबाई नार विभचारा, हरि कन्त ना कोए हंढाइंदा। चार वरन होए ख्वारा, अठारां बरन ना धीर वखाइंदा। शास्त्र सिमरत आई हारा, साचा मार्ग ना कोए लगाइंदा। तीर्थ तट ना कोए किनारा, अठसठ नैणां नीर वहाइंदा। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती कुरलावे वारो वारा, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। चारों कुण्ट जूठ झूठ पसारा, गुरदर मन्दिर मस्जिद मठ साचा तत्त ना कोए जणाइंदा। दिस ना आए हरि निरँकारा, एकँकारा रूप ना कोए वखाइंदा। दीनां मज़्हबां लग्गा अखाड़ा, ममता मोह ना कोए चुकाइंदा। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़ा, त्रैगुण घर घर लम्बू लाइंदा। गुर का शब्द ना करे कोए प्यारा, मन वासना नाच नचाइंदा। मति मतवाली नार कमज़ात करे आपणा कारा, कुदरत कादर ना खेल खिलाइंदा। मुकामे हक ना दिसे सांझा यारा, बेऐब रूप ना कोए वटाइंदा। ऐनलहक ना कोए नाअरा, शरअ शरीअत ना कोए रखाइंदा। मक्का काअबा ना कोए दुआरा, आब हयात ना कोए प्यांअदा। पारब्रह्म कलिजुग अन्तिम एका एक बणया सिक्दारा, शाह
पातशाह आप हो जाइंदा। गुर अवतारां सद्दे दर वारो वारा, चार जुग दिवस चार आप गणाइंदा। आपो आपणी कट्ट के गए वगारा, आदि अन्त हथ्थ ना किसे आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सचखण्ड दुआरे आपे खड़, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। नव नौ चार चौकड़ी करे पार, जुग करता बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी आई हार, ना कोई बेड़ा पार कराईआ। वेले अन्त होए ख्वार, गुर अवतार ना देवे कोए ग्वाहीआ। सम्मत सम्मती पैणी मार, ना सके कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा सच विहार, साचा खेल आप कराईआ। सम्मत सम्मती वेख वखाए, वेखणहारा एकँकार। कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाए, नाता तोड़ सर्ब संसार। जूठी झूठी माटी ख़ाक ख़ाक मिलाए, पाकी पाक श्री भगवान। सतिजुग साची ताकी आप खुल्हाए, आपे होए निगहबान। बण बण साकी जाम प्याए, अमृत रस दीन दयाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड सच्ची धर्मसाल। सचखण्ड तेरी वड्याई, लोकमात हरि वड्यांअदा। कलिजुग अन्त होए रुशनाई, नव नौ आप डगमगाइंदा। पूर्ब लेखा लहिणा रिहा चुकाई, लेखा लेख पूर कराइंदा। निरगुण आए चाँईं चाँईं, सरगुण साचा संग निभाइंदा। वेद व्यासा पकड़े बाहीं, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत सोभा पाइंदा। नानक निरगुण ओट तकाई, निहकलंका वेस वटाइंदा। गोबिन्द मेला सहिज सुभाई, सम्बल नगरी आसण लाइंदा। सच सिँघासण इक्क वड्याई, पुरख अबिनाशन आप कराइंदा। ना कोई बाढी घाड़त ल्ए घड़ाई, घड़न भन्नणहार आपणी खेल आप खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अपणा रूप आप प्रगटाइंदा। आपणा रूप आपे रक्ख, निरगुण निरगुण वेख वखाया। आपणे मन्दिर हो प्रतक्ख, आपणा भेव चुकाया। आपणे भगतां करे पक्ख, जुग जुग करदा आया। लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए रक्ख, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जगत विकारा देवे मथ्थ, नाम मधाणा पाया। इक्क कराए पूजा पाठ, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाया। इक्क वखाए तीर्थ ताट, अमृत सरोवर आप नुहाया। इक्क जणाए साचा हाट, चौदां लोक मुख शरमाया। इक्क बंधाए साचा नात, दो जहान ना कोए तुड़ाया। इक्क सुणाए साची गाथ, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाया। इक्क चढ़ाए साचे राथ, लोआं पुरीआं पार वखाया। इक्क उतारे आपणे घाट, सच किनारा इक्क सुहाया। हरिजन तेरी पूरी होई वाट, माणस जन्म लेखे लाया। काया कप्पड़ जाए पाट, जोती जोत मेल मिलाया। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाया। लेखा जाणे आदि जुगादि, ब्रह्म ब्रह्माद आपणा नाद वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अन्त आपणा वेस वटाया। आदि
अन्त हरि का वेस, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। सुत दुलारा दस दस्मेश, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। तख्त निवासी नर नरेश, शाह पातशाह होए सहाईआ। आदि जुगादी रिहा वेख, आपणा नैण इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणी धार चलाईआ। नर हरि हरी हर नरायण, आपणी खेल खिलाइंदा। रसना घर घर चार कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी सारे कहिण, नेत्र दरस कोए ना पाइंदा। जन भगतां आप चुकाए लैण देण, पूर्ब लहिणा आप मुकाइंदा। तन बस्त्र पाए नाम गहिण, साचा भूशन आप रखाइंदा। लाड़ी मौत ना खाए डैण, राए धर्म दर दुरकाइंदा। चित्रगुप्त ना आए लेखा लैण, कढ्ढ हिसाब ना कोए वखाइंदा। जिस दा सतिगुर पूरा साक सज्जण सैण, तिस बन्धन ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण आपणा हुक्म वरताइंदा । निरगुण हुक्म सच्ची सरकार, शहिनशाह आप वरताईआ। शाह सुल्तानां कर ख्वार, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ। वरनां बरनां मारे मार, जातां पातां करे सफ़ाईआ। ऊँचां नीचां वखाए इक्क दुआर, पुरख अबिनाशी सच्चा माहीआ। एका शब्द नाम जैकार, एका ढोला दए सुणाईआ। एका इष्ट सर्ब संसार, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। एका दृष्ट खोल्हे खोल्हणहार, जिउँ रामा वशिष्ट रंग रंगाईआ। गुरमुख बेड़ा कर जाए पार, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। जन्म जन्म दा दुःख दए निवार, घर साचा सुख उपजाईआ। उज्जल मुख करे करतार, रसना जेहवा मुख सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग कूड़ी सफ़ा दए उठाईआ। कलिजुग कूड़ा जाणा उठ, लोकमात रहिण ना पाईआ। दीन दयाल ठाकर गया तुट्ठ, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। तत्त विकारा मन मति लोभ हँकार कढ्ढे कुट, चिंता चिखा ना कोए जलाईआ। त्रैगुण पाए एका लुट्ट, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। धरत मात दी गोद बहाए जेठा पुत्त, सतिजुग साचे दए वड्याईआ। बीस बीसा सुहाए साची रुत, रुतड़ी आप महिकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन्न रूप सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले थाउँ थाँईंआ। थान थनंतर हरिजन मेला, हरि सज्जण आप कराइंदा। लेखा जाणे गुरु गुर चेला, गुर गोबिन्द वेख वखाइंदा। आदि जुगादि सज्जण सुहेला, जुग करता विछड़ ना जाइंदा। वसणहारा रंग नवेला, गुरमुख तेरा खेड़ा आप वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। साचा मन्दिर सोभनीक, सोभावन्त आप सुहाईआ। आदि जुगादि लाशरीक, शरअ शरीअत ना कोए वखाईआ। जन भगतां मेटे अन्धेरा तारीक, साचा नूर करे रुशनाईआ। एका धाम वखाए ठीक, काया ठीकर भन्न वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी
जुग तेरी अन्तिम देवे इक्क तरीक, गुर पीर अवतार ल्ए मंगाईआ। वेखणहारा सच प्रीत, जुग जुग लेखा रिहा लिखाईआ। हरिजन तेरी सदा उडीक, धरत धवल नैण उठाईआ। तुध बिन कोए ना करे ठंडा सीत, अमृत नाउँ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए फड़, आपणे पल्लू गंढ्ढ दिवाईआ। गुरमुख सज्जण हरि हरि फड़या, आत्म ब्रह्म विचार। काया मन्दिर साचे चढ़या, खोल्ह बन्द किवाड़। आपणी विद्या आपे पढ़या, अनहद शब्द वजाए सच्ची धुन्कार। आपणे सरोवर आपे ठरया, निझर झिरना झिरे अपार। आपणी नारी आपे वरया, सुरती शब्द करे प्यार। आपणे घर आपे खड़या, आप सुहाए बंक दुआर। निर्मल दीआ आपे धरया, जोती नूर नूर उजिअर। आपणा पल्लू आपे फड़या, आपे चले नाल नाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन तेरा वेखे घर, काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाल। काया अंदर सच धर्मसाला, दर दरवाज़ा ना कोए रखाईआ। दीपक दीआ इक्क उजाला, तेल बाती ना कोए टिकाईआ। आपे वसे वसणहार पुरख अकाला, अकल कल रूप वटाईआ। सरगुण निरगुण बण दलाला, लोकमात मेल मिलाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, जाग्रत जोत करे रुशनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर आपे जाणे आपणा राह सुखाला, साचा मार्ग आपे लाईआ। कलिजुग अन्तिम हो निराला, पंज तत्त काया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। निरगुण रूप हरि निरँकार, जोती जाता खेल खिलाइंदा। निहकलंक लै अवतार, मात पित ना कोए वखाइंदा। जननी जन ना कोए प्यार, पिता गोद ना कोए सुहाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, आप आपणा घाड़न घड़त घड़ाइंदा। सम्बल नगर हो उज्यार, साढे तिन्न हथ्थ बंक वड्यांअदा। साचा डंका नाम जैकार, उच्ची कूक आप अल्हाइंदा। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार, हँ ब्रह्म आप उठाइंदा। सो पुरख निरँजण सर्ब जीआं दा सांझा यार, सोइम रूप आप धराइंदा। ओम ओम करे करनेहार, प्रकाश प्रकाश विच टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि शक्ति आदि भवानी करे खेल जोत नूरानी, चतुर्भुज वेस अनेका, करे खेल पारब्रह्म ब्रह्म वेसा, लेखा जाणे विष्न ब्रह्मा शिव गणेशा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे देवे वर, जगत डर ना कोए रखाईआ। हरि का नाउँ साचा घोड़ा, आदि जुगादि रखाइंदा। गुरमुख विरले मात बौहड़ा, दूसर दिस किसे ना आइंदा। जुग जुग मारे आपणा पौड़ा, लक्ख चुरासी ख़ाक रलाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां फिरे दौड़ा, चार कुण्ट दहि दिशा फेरा पाइंदा। वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, घट घट अंदर फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घोड़े आप चढ़ाइंदा। साचे घोड़े साचा आसण, हरि साचा आप सजाईआ। कसे तंग पुरख अबिनाशन, अबिनाशी
करता बेपरवाहीआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाशन, आकाश आकाशां वेख वखाईआ। घट घट अंदर खेल तमाशन, खेल खिलारी आप खिलाईआ। जो उपजे सो अन्त विनाशन, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सर्ब गुण तासन, हरिजन साचे घोड़े ल्ए चढ़ाईआ। साचे घोड़े सच पलाणा, सतिगुर साचा आपे पाईआ। गुरमुख चढ़े सुघड़ सुचज्जा राणा, शाह पातशाह किसे हथ्थ ना आईआ। चारों कुंट फिरे बेमुहाणा, डोरी हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। अठ्ठे पहर प्रेम प्रीती मंगे दाना, तृष्ना भुक्ख ना कोए रखाईआ। एका मन्ने साचा भाणा, सद चले हरि रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घोड़ा इक्क समझाईआ। साचा घोड़ा सच महल्ला, हरि साचा आप रखाइंदा। आदि जुगादी चढ़े इक्क इकल्ला, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाइंदा। नाम निधाना फड़े भल्ला, दो जहानां पार कराइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, सोलां कलीआं आसण सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घोड़ा आप सजाइंदा। साचे घोड़े पाए ज़ीन, ज़ीनत आपणे हथ्थ रखाईआ। करे खेल साहिब प्रबीन, बेअन्त वड वड्याईआ। फेरा पाए लोक तीन, चौदां लोक चरनां हेठ दबाईआ। आदि जुगादि ना होए ग़मगीन, ग़फ्लत होर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घोड़ा रिहा दौड़ाईआ। साचा घोड़ा एका घर, हरि साचा आप दौड़ाइंदा। दूजे पौड़े जाए चढ़, दोए दोए लेखा आप मुकाइंदा। तीजे दर चुक्के डर, भय भउ ना कोए जणाइंदा। चौथे घर जाए वड़, गुरमुख साचे मेल मिलाइंदा। सो गुरमुख उप्पर जाए चढ़, जिस सतिगुर आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घोड़ा आप उपाइंदा। साचा घोड़ा शब्दी धार, पारब्रह्म उपजाया। सर्ब जीआं दा सांझा यार, घर घर वेख वखाया। एका ब्रह्म दए आधार, साचा धर्मी धर्म कमाया। ज़ात पात ना कोए विचार, दीन मज़्हब विच ना आया। चारे कूटां पावे सार, चारे रासां मुख भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथे जुग साचा घोड़ा इक्क उपजाया। साचा घोड़ा अश्व शाह सुल्तान, हरि साचे सच उपजाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे बीआबान, सुंञ मसाण फेरा पाईआ। घर घर अंदर युद्ध घमसान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे लड़ाईआ। अठ्ठे पहर नाच शैतान, शरअ शरीअत दए दुहाईआ। हरि का घोड़ा इक्क बलवान, महांबली ल्ए उपजाईआ। जिस जन सवारी बख्शे साचा दान, तिस चरन रकाब टिकाईआ। लेखा चुकाए दो जहान, दोहां लेखा आप मुकाईआ। उणंजा पवण नैण शरमान, हरि का घोड़ा नज़र ना आईआ। गुरमुख विरला चढ़े नौजवान, सूरबीर आप चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घोड़ा इक्क वखाईआ। साचा घोड़ा नेत्र पेख, गुरसिख नैण बिगसाया।
पारब्रह्म प्रभ रिहा वेख, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहया। किसे हथ्थ ना आए औलीए पीर शेख़, मुल्ला मुसायक कुतब ग़ौस रहे राह तकाया। नेत्र चुक्क चुक्क राज राजान रहे वेख, दरसन नैण किसे ना पाया। गोबिन्द सूरा दाता दानी दस दस्मेश, साचा घोड़ा इक्क सजाया। गुरमुखां अग्गे फड़ लगामों करे पेश, जो बैठा ओट तकाया। उप्पर चाढ़ लै जाए आपणे देस, दूजा घर ना कोए वखाया। साचा अश्व रहे हमेश, ना मरे ना जाया। तिस अग्गे ना चले किसे दी कोई पेश, सभ बैठे सीस झुकाया। नौ खण्ड पृथ्मी करे आदेश, लक्ख चुरासी नेत्र नैण शरमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घोड़ा आपणे हथ्थ रखाया। हरि घोड़ा नाम बलवाना, बल बावन आप रखाईआ। मारे सच्चा तीर निशाना, वार एका वार चलाईआ। लहिणा चुकाए दो जहानां, मूल कोए नज़र ना आईआ। लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना मौली तन्द नाल उठाईआ। चार यारी करे ध्याना, मुहम्मद रिहा राह तकाईआ। अल्ला राणी नार रकाना, मींढी सीस रही गुंदाईआ। परवरदिगार आउणा नौजवाना, बेऐब फेरा पाईआ। मेरा काअबा करे परवाना, आपणा कुग दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा अश्व आप मंगाईआ। साचे अश्व अन्त त्यारी, हरि साचा आप कराइंदा। आपे चढ़े शाह सवारी, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। कलिजुग अन्तिम मुहम्मद ख़ाहश विआहे नार कुँवारी, अल्ला राणी आप प्रनाइंदा। मेल मिलावा हाणीआं हाणी, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौदां तबकां एका वार पन्ध मुकाइंदा। चौदां तबकां मुक्के पन्ध, साचा घोड़ा आप दौड़ाईआ। राह खैहड़ा ना वेखे कोई अन्ध, धूंएँधार चरन टिकाईआ। धक्का लाए सूरज चन्द, एका ठोकर दए वखाईआ। धरनी तेरी उलटी करे कंड, एका वार ल्ए अंगड़ाईआ। नाता तोड़े आप ब्रह्मण्ड, जेरज अंड रंड वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पन्ध आप मुकाईआ। पन्ध मुकाए शाहसवारा, अश्व आप दौड़ाइंदा। मुर्शद मुरीद कर प्यारा, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। कायनात वेखे विगसे पावे सारा, उल्फ़त आपणे हथ्थ रखाइंदा। रहिमत रहीम रहिमान आपे जाणे आपणा पार किनारा, शौह धारा आप मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए फड़, साचे घोड़े आप चढ़ाइंदा। जिस जन घोड़ चढ़न दा चाअ, साची सिख्या सिख समझाइंदा। एका पल्लू फड़े बेपरवाह, दूसर ओट ना कोए रखाइंदा। एका मन्त्र नाम ध्या, चरन ध्यान इक्क लगाइंदा। एका वेखे सच मलाह, खेवट खेटा बेड़ा इक्क चलाइंदा। एका पकड़नहारा बांह, सच सहारा इक्क वखाइंदा। एका मंगे सरन सरना, सरनगत इक्क हो जाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेखे थाँ, चार कुण्ट फोल फुलाइंदा। निहकलंक जामा पा, रूप अनूप आप धराइंदा। साचे घोड़े तंग कसा, आपणे नाल रलाइंदा। लोकमात
फेरा पा, सम्बल साची वण्ड वंडाइंदा। साचा कीला दिता गढ़ा, चोटी जड़्ह ना किसे वखाइंदा। आपणा घोड़ा नाल बन्हा, आपणी ख़ुशी मनाइंदा। वारो वार गुरसिखां घर घर ल्ए जगा, लक्ख चुरासी गूढ़ी नींद सुआइंदा। जो जन हरिसंगत जाणे भैण भ्रा, तिस आपणा घोड़ा फेर वखाइंदा। जो गुरसिख गुरसिख मिलण दा रक्खे चा, साचा नाता जोड़ जुड़ाइंदा। तिस गुरसिख दी गुर सतिगुर सेवा ल्ए आप कमा, सेवक सेवदार आप हो जाइंदा। फड़ फड़ बाहों उप्पर ल्ए चढ़ा, सच सिँघासण आप बहाइंदा। सचखण्ड दुआर खुल्हा, आपणा मन्दिर आप वखाइंदा। जोती जोत मेल मिला, आवण जावण पन्ध मुकाइंदा। साचा धर्मी धर्म कमा, निहकर्मी कर्म वखाइंदा। गुरसिख मरे प्रभ मिलण दा चा, जगत खण्डा वार ना कोए कराइंदा। सतिगुर पूरा गुरसिख सीस आपणी झोली ल्ए पा, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। प्रेम रत आपणा आप ल्ए रंगा, रंग रंगीला वेख वखाइंदा। गुरमुख तेरा सीस जगदीस आपणे मन्दिर ल्ए टिका, साचा मन्दिर सोभा पाइंदा। जिथे दूजा कोई जाए ना, कबीर जुलाहा कूक सुणाइंदा। सभ तों उप्पर वसे मेरा शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, साचा हुक्म सुणाइंदा। इक्क वार जो चढ़या घोड़ी, दूसर वार मात ना आईआ। इक्क वार जो बणया जोड़ी, सरगुण निरगुण विच समाईआ। इक्क वार जिन्ह मेटी औड़ी, तृष्ना प्यास ना फेर लगाईआ। लक्ख चुरासी करदी बौहड़ी बौहड़ी, डोरी हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। गुरमुख विरला चढ़े सतिगुर घोड़ी, जीव जंत मौत घोड़ी रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बिध अवरी ठौरी, ठोकर एका नाम लगाईआ।