पुस्तकालयभाग १०

१५ भाद्रों २०१८ बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह लुधियाणा

निरगुण रूप हरि निरँकारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। घट घट अंदर कर पसारा, लक्ख चुरासी सोभा पाईआ। दीआ बाती कर उज्यारा, गृह गृह जोत नूर रुशनाईआ। शब्द नाद सच्ची धुन्कारा, साचे मन्दिर आप वजाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, आदि पुरख वडी वड्याईआ। नव खण्ड पावे सारा, सति सति करे कुड़माईआ। सति सति तेरा पार किनारा, ब्रह्म मति दए प्रगटाईआ। एका तत्त गुण विचारा, अवगुण लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणा नाउँ प्रगटाईआ। हरि का नाउँ सूरबीर, आदि जुगादि समाया। सतिगुर पूरा शब्द निशाना फड़े तीर, दो जहानां आप चलाया। लोआं पुरीआं जाए चीर, ब्रह्मण्ड खण्ड पार वखाया। अठसठ वरोले आपे नीर, समुंद सागर डेरा ढाहया। लहिणा देणा चुकाए शाह हकीर, शाह पातशाह पर्दा लाहया। त्रैगुण कट्टे जगत ज़ंजीर, जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणा नाउँ वड्याआ। हरि का नाउँ वड वड्याई, हरि वड्डा वड्ड वड्यांअदा। ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाई, ब्रह्म नाद इक्क रखाइंदा। जगत जुगत करे कुड़माई, आपणा बन्धन पाइंदा। वेखणहारा थाउँ थाईं, गगन पातालां वेख वखाइंदा। निरगुण करे खेल चाँईं चाँईं, वेला वक्त आप सुहाइंदा। आदि अन्त करे सच न्याईं, साचे तख्त सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाउँ निरँकारा आप अख्वाइंदा। नाउँ निरँकार श्री भगवान, आपणा आप प्रगटाईआ। तख्त निवासी सच निशान, सच दुआरे आप झुलाईआ। भूपत भूप बण राजान, हुक्मी हुक्म आप वरताईआ। धुर फ़रमाना देवे जीआ दान, जीवण जुगत जगत जणाईआ। आदि जुगादि हो मेहरवान, निरवैर पुरख सेव कमाईआ। लक्ख चुरासी बण बण काहन, कोटन कोटि सख़ीआं ल्ए प्रनाईआ। एका मन्दिर सच मकान, सच सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप धराईआ। आपणा नाउँ कर प्रधान, सच प्रधानगी इक्क वखाइंदा। जुग जुग खेले खेल महान, जुग करता वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी देवणहारा दान, दाता दानी झोली पाइंदा। गुर गुर मेला विच जहान, जाग्रत जोत डगमगाइंदा। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, ब्रह्म वेता आप सिखाइंदा। पारब्रह्म चतुर सुघड़ सुजान, मन मति बुध ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप धराइंदा। आपणा नाउँ आपे धर, धरनी धरत धवल वड्याईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख वेख वखाईआ। आपणे मन्दिर आपे चढ़, साचा मन्दिर आप सुहाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़, आपे करे सच पढ़ाईआ। आपणा फड़या आपे लड़, लक्ख चुरासी पल्लू रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ इक्क सालाहीआ। हरि का नाउँ सिफ्त सालाह, आदि जुगादि समाया। जुग जुग बणे मात मलाह, दो जहानां बेड़ा आप उठाया। लेखा जाणे थल अस्गाह, आकाश आकाशां फेरा पाया। आपणा मार्ग दए वखा, साचा पान्धी पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप प्रगटाया। आपणा नाउँ आप प्रगटा, आपे बूझ बुझाईआ। नाउँ निरँकारा आप रखा, नईया नौका नाम चलाईआ। निष्अक्खर आप पढ़ा, जगत विद्या करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आपे रिहा गाईआ। आपणा नाउँ गाए जस, जस वेद पुराण किसे ना गाया। आपणे मन्दिर आपे बहे हस्स, आपणी लील्हा आप रचाया। आपणे अन्तर आपे जाए वस, आप आपणा खेल खिलाया। आपे जाणे आपणा रस, रस रसीआ साचा रस आप चुआया। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे पन्थ लगाया। आदि जुगादि नस्स नस्स, जुग जुग पान्धी पन्ध चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ

आप उपाया। साचा नाउँ उपाए आप, आपणी गति मित आप जणाइंदा। आपे माई आपे बाप, पिता पूत आप अख्वाइंदा। आपा आपणे विच्चों काढ, आप आपणी गोद सुहाइंदा। आप लडाए साचा लाड, दर घर साचा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ रक्ख आदि, शब्द वजाए इक्क ब्रह्माद जुगादि आपणी खेल वखाइंदा। आपणा नाउँ रक्ख निरँकार, आपणी खेल खिलाईआ। आदि पुरख हो त्यार, त्रै त्रै मेला सहिज सुभाईआ। लक्ख चुरासी भर भण्डार, काया गोलक वेख वखाईआ। जाग्रत जोत नूर उज्यार, गृह मन्दिर दीवा बाती आप टिकाईआ। आत्म परमात्म पावे सार, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। ईश जीव दए आधार, जगदीश दया कमाईआ। जुगादि खेल करे करतार, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। निरगुण निरवैर लै अवतार, मूर्त अकाल डगमगाईआ। अजूनी रहत होया ख़बरदार, रूप रंग ना कोए वखाईआ। निरभउ भय ना रक्खे विच संसार, आपणा भय सर्ब जणाईआ। लहिणा देणा कर्ज़ दए उतार, लक्ख चुरासी हिसाब रिहा मुकाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, सत्त समुंदर रोवे मस बनास्पत रही कुरलाईआ। करे कराए करनेहार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। अमाम अमामां सिर सच्चा शाह सिक्दार, शाह नवाब वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आपे रिहा धराईआ। धरया नाउँ निहकलंक, निरवैर पुरख अख्वाया। जुगादि वजाए साचा डंक, एका डंका नाम रखाया। लहिणा देणा चुकाए राउ रंक, राज राजान भुल कोए ना जाया। लक्ख चुरासी वेखे काया बंक, घट घट आपणा खेल कराया। आवे जावे वार अनक, जुग करता वेस धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप समझाया। निहकलंका हरि का नाउँ, रूप रंग ना कोए रखाईआ। करे खेल अगम्म अथाहो, बेपरवाह वडी वड्याईआ। जुग चौकड़ी करे न्याउँ, सच अदालत आप कमाईआ। गुर अवतारां सिर रक्खे ठंडी छाउँ, समरथ आपणा हथ्थ टिकाईआ। लोकमात सेव लगाए फड़ फड़ बांहों, धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ इक्क वखाईआ। आपणा नाउँ निहकलंक निरँकार निरवैर रक्ख, निर्धन सरधन वेख वखाइंदा। साचे घर हो प्रतक्ख, सम्बल सोभा पाइंदा। पतिपरमेश्वर आपे रक्खे आपणी पत, पति पतिवन्ता वेस वटाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर किसे कोलों ना ल्ए मति, साची सिख्या आप समझाइंदा। लक्ख चुरासी ब्रह्म पारब्रह्म बंधाए नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। हड्ड मास नाड़ी वेखे रत, रती रत खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आपे गाइंदा। आपणा नाउँ गाए ढोला, लिखण पढ़न विच ना आईआ। वेद शास्त्र सिमरत पुराण उच्ची कूकण करन बोला, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी तोल किसे ना तोला, अतोल अतुल तोलया ना जाईआ। गुर

अवतारां देवे चोला, पंज तत्त काया करे कुड़माईआ। लक्ख चुरासी कोलों रक्खे ओहला, घर घर विच मुख छुपाईआ। आपणी धरनी आपे मौला, आपणी रुत्त आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप ल्ए प्रगटाईआ। आप प्रगटाए साचा नाउँ, आदि जुगादि भेव खुल्हाया। आप वसाए हर घट थाउँ, घट घट सोभा पाया। हरिजन पकड़े आपे बाहों, आप आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाया। हरि का नउँ साचा रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाईआ। आत्म सेजा वेख पलँघ, परम पुरख प्रभ आसण लाईआ। गृह मन्दिर वज्जे मृदंग, निज आत्म ढोला गाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, घर साचा इक्क सुहाईआ। जूठी झूठी ढाए कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। एका नूर चढ़ाए चन्द, रवि ससि मुख शरमाईआ। दिवस रैण परमानंद, घड़ी पल ना वण्ड वंडाईआ। पंचम पंच करे खण्ड खण्ड, एका खण्डा नाम चमकाईआ। सुरत दुहागण ना होए रंड, कन्त सुहागी ल्ए मिलाईआ। आपे पाए आपणा बन्दी बन्द, बन्धन एका हथ्थ रखाईआ। करवट ल्ए बदले कंड, आपणा पर्दा दए चुकाईआ। लहिणा देणा चुकाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आपणी झोली पाईआ। पन्ध मुकाए कोटन कोटि ब्रह्मण्ड, दूर दुराडा नेरन नेर दरस दिखाईआ। आदि जुगादि आपणा नाउँ सुणाए सुहागी छन्द, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। हँ ब्रह्म ना देवे दंड, एका डण्डावत रिहा सिखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। रक्खया नाउँ पुरख समरथ, एका नाद शब्द जैकार। लिख लिख लेख ना सके कोई दस्स, जगत विद्या ना कोई विचार। आपे जाणे आपणी महिमा अकथ, कथनी कथ ना पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप निरँकार। निरँकार खेल खिलाइंदा, जुगा जुगन्तर कार। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराइंदा, कलिजुग अन्तिम आई वार। गुर अवतार मुख सालांहयदा, रसना जेहवा कर पुकार। निहकलंक वेस वटाइंदा, प्रगट होए अगम्म अपार। आपणी करनी आप कराइंदा, करे कराए करनेहार। दूसर ओट ना कोए रखाइंदा, शाह पातशाह सच्ची सरकार। चार जुग दी रीती वेख वखाइंदा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पावणहारा सार। विष्न ब्रह्मा शिव लेखा आप मुकाइंदा, लेखा लेखे विच डार। त्रैगुण तेरी अग्ग बुझाइंदा, अमृत बख्शे ठंडा ठार। पंज तत्त तेरा गढ़्ह तुड़ाइंदा, नाम खण्डा फड़ कटार। कलिजुग कूड़ा कूड़ कुड़यारा मोह चुकाइंदा, नाम सति कर जैकार। चार वरनां पन्ध मुकाइंदा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए आधार। अठारां बरन आप खपाइंदा, एका हुक्मी हुक्म वरतार। उच्चां नीचां एका रंग वखाइंदा, शाह सुल्तानां मारे मार। वेद शास्त्र सिमरत पुराण अञ्जील कुराना पन्ध मुकाइंदा, खाणी बाणी खेल न्यार। अठसठ तीर्थ डेरा ढाइंदा, गंगा गोदावरी जमन सुरस्ती होए

हैरान। दो जहानां वेख वखाइंदा, वेखणहार श्री भगवान। आपणा नाउँ आप धराइंदा, निहकलंक बली बलवान। सति सतिवादी साचा राह चलाइंदा, सति पुरख निरँजण झुलाए सच निशान। बोध अगाधी भेव खुल्हाइंदा, आपे होया हुक्मरान। हुक्मी हुक्म सर्ब भवाइंदा, रवि ससि मंडल मण्डप ज़िमीं अस्मान मन्नण आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अबिनाशी एका हरि, निरगुण रूप होए प्रधान। निरगुण रूप शाहो भूप, भूपत आपणे नाम दए वड्याईआ। लेखा जाणे चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाईआ। कलिजुग नाता तोड़े जूठ झूठ, सतिजुग सच सुच्च करे कुड़माईआ। दीन दयाल ठाकर अबिनाशी गया तुट्ठ, दीनन आपणी दया कमाईआ। जगत दुकान जाए लुट्ट, ठग्ग चोर यार हराम ख़ोर मुख भवाईआ। सुत दुलारा इक्क उपजाए सुत्त, सतिजुग साचा नाउँ धराईआ। आप सुहाए साची रुत, गुरमख साचे फुल फुलवाड़ी मात लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नाउँ आप वड्याईआ। नाउँ निरँकार हरि गोबिन्द, गोबिन्द मेल मिलाया। पुरख अबिनाशी मेटे चिन्द, चिंता ग़म ना कोए रखाया। अमृत धारा सागर सिन्ध, गृह सरोवर नीर वहाया। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर बेपरवाहया। हरिजन उपजाए आपणी बिन्द, सुत नादी संग समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ एका डंका जगत वजाया।

सो पुरख निरँजण आदि अन्त, निर्धन सरधन धार चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण जुगा जुगन्त, जुग करता वेस वटाइंदा। एकँकारा महिमा अगणत, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। आदि निरँजण सोभावन्त, साचे मन्दिर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता लेखा जाणे साचे सन्त, सन्त सुहेले मेल मिलाइंदा। श्री भगवान वेख वखाए साचे भगत, भगत भगती पर्दा उठाइंदा। पारब्रह्म लेखा जाणे जीव जंत, आत्म ब्रह्म सर्ब समाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग सद समाइंदा। आदि जुगादि खेल अपारा, जुग करता वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण लै अवतारा, लोकमात वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी पावे सारा, घट घट बैठा आसण लाईआ। भगत भगवन्त दए सहारा, आत्म पर्दा इक्क उठाईआ। निरगुण दीआ बाती कर उज्यारा, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, गृह मन्दिर आप वजाईआ। अमृत सरोवर ठंडी ठारा, निझर झिरना आप झिराईआ। देवे दरस अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। हरिजन मेले आपणे दुआरा, सच दुआरा आप खुल्हाईआ। पंचम मेटे झूठी धाड़ा, पंचम नाद शब्द धुन शनवाईआ। पंचम करे जै जैकारा, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल श्री भगवान, जुग करता आप कराइंदा। भगतां देवे भगती दान, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। सन्तन वखाए सच निशान, दर घर साचे आप झुलाइंदा।

गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञान, आत्म विद्या इक्क पढ़ाइंदा। गुरसिख बणाए चतुर सुघड़ सुजान, बुध बिबेक आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। साची बूझ हरि करतार, गुरमुख विरले आप जणाईआ। जुगा जुगन्तर खेल अपार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जोती जोत जोत रुशनाईआ। भगतन वखाए सच दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। दिवस रैण एका धार, आठ पहर रंग रंगाईआ। डूँग्घी भँवरी पावे सार, काया कवरी फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला हरि दुआर, हरि मन्दिर आप सुहाइंदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, कर किरपा पर्दा लांहयदा। शब्दी शब्द करे सच प्यार, पीआ प्रीतम प्रेम कमाइंदा। सुरती सुरत दए आधार, सुरत सुआणी आप उठाइंदा। मेल मिलावा साचे राम, रमइया आपणा रूप वटाइंदा। साची नईया कर त्यार, संसार सागर आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि वेख वखाइंदा। हरिजन हरि साचा रंग, सति सतिवादी आप चढ़ाईआ। आत्म सेजा वेख पलँघ, पुरख पुरखोतम आसण लाईआ। दिवस रैण वज्जे मृदंग, अनहद नादी नाद सुणाईआ। अठ्ठे पहर धार गंग, अमृत जल नीर वखाईआ। सच दुआरा आपे लँघ, स्वच्छ सरूप रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन एका तत्त बुझाईआ। एका तत्त शब्द ज्ञान, गुर शब्दी शब्द जणाइंदा। काया मन्दिर सच मकान, सतिगुर पूरा सोभा पाइंदा। दीपक जोत जगे महान, बिन तेल बाती डगमगाइंदा। दिवस रैण देवे फ़रमान, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। हरिजन सच्चा जागया, जिस आत्म ब्रह्म विचार। माणस जन्म वड वड भागया, पाया परम पुरख करतार। घर दीपक जोत जगे चिराग़िआ, मेट मिटाए अन्ध अन्धयार। दुरमति मैल धोवे दाग़िआ, कूड़ी क्रिया दए निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन हरि उभारीअन, आप आपणी किरपा धार। देवे दरस अगम्म अपारीअन, कृपानिध गुण विचार। माणस जन्म पैज संवारीअन, आवण जावण उतरे पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे दरस दीदार। दरस दीदार नेत्र नैण, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। रसना जेहवा ना सके कहिण, गुण अवगुण ना कोए वड्याईआ। हरिजन हरि धाम इक्टठे रहिण, सच दुआरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप चुकाए लहण देण, पूर्ब लेखा झोली पाईआ। पूर्ब लेखा पूर्ब लहिणा, कर्म धर्म मेल मिलाइंदा। सतिगुर दरस नेत्र नैणा, रूप अनूप आप जणाइंदा। सदा सद सच भाणा सहिणा, सद भाणा इक्क वखाइंदा। तन बस्त्र पाए एका गहिणा, हरि का नाउँ शंगार कराइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे वेख वखाइंदा। दर साचा सोभावन्त, घट मन्दिर वज्जे वधाईआ। प्रभ पाया पूरन भगवन्त, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। गढ़्ह तुट्टा हउमे हंगत, माया ममता मोह चुकाईआ। हरिजन मेला साची संगत, संगत संग हरि समाईआ। जन्म जन्म जन्म बणाए बणत, जन्म मरन गेड़ मुकाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, जुग करता वेख वखाईआ। सर्ब जीआं दा एका कन्त, लक्ख चुरासी नार रिहा हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला साचे राम, राम रमईआ मेल मिलाइंदा। अन्तर आत्म प्याए साचा जाम, नाम प्याला हथ्थ रखाइंदा। काया खेड़े वसे ग्राम, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। करे प्रकाश कोटन भान, जोत नूर डगमगाइंदा। एका राग सुणाए कान, अनहद नादी नाद वजाइंदा। सुरती शब्द करे परवान, शब्दी आपणा बन्धन पाइंदा। एका घर वसाए सीता राम, राम सीता आप हो जाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पूरन करे काम, करता आपणी करनी आप कराइंदा। हरिजन मेटे अन्धेरी शाम, साचा चन्द आप चढ़ाइंदा। जगत तृष्ना मिटे ताम, हरख सोग ना कोए वखाइंदा। जिस जन देवे आपणा नाम, नाउँ निरँकारा झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे देवे वर, राम नाम इक्क वरताइंदा। राम नाम वस्त अमोल, आदि जुगादि रखाईआ। त्रैगुण कंडे ना सके कोए तोल, चौदां लोक देण दुहाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड होए अनभोल, विष्न ब्रह्मा शिव भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे नाउँ रक्खे वड्याईआ। हरि का नाउँ अगम्म अपार, लिखण पढ़न विच ना आया। सतिगुर गुर पावे सार, आपणा पर्दा आप उठाया। भगतन देवे विच संसार, काया अंदर अंदर आप टिकाया। सन्तन वखाए खोल्ह किवाड़, बन्द ताकी पर्दा लाहया। गुरमुखां बणे आप वरतार, घर घर साची सेव कमाया। गुरसिखां देवे इक्क आधार, नेत्र लोचण नैण दरस कराया। हरिजन हरि जू हरि मन्दिर दए वखाल, घर घर विच होए सहाया। जुग करता जग करे प्रितपाल, जन आपणे अंग लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ वजाए मृदंग, ब्रह्म बहमादि आप सुणाया।