पुस्तकालयभाग १०

१५ भाद्रों २०१८ बिक्रमी बाबू सिँघ दे गृह डेलों ज़िला लुधियाणा

आदि पुरख हरि समरथ, आदि जुगादि खेल खिलाइंदा। जुग जुग चलाए रथ, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। महिमा जणाए अकथना अकथ, अनाद अनादी नाद सुणाइंदा। दो जहानां देवे साची वथ्थ, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जगत जुग रक्खे पत्त, पतिवन्ता दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप कराइंदा।

आदि जुगादि खेल अवल्ला, जुग करता आप कराईआ। वसणहारा सचखण्ड सच महल्ला, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। सच संदेस एका घल्ला, जुगा जुगन्तर नाम सालाहीआ। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, आप आपणा बन्धन पाईआ। जोती शब्दी आपे रल्ला, निरवैर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा खेल आप खिलाईआ। आदि पुरख एकँकारा, अकल्ल कला अख्वाइंदा। सो पुरख निरँजण हो उज्यारा, आप आपणी बणत बणाइंदा। हरि पुरख निरँजण कर पसारा, आप आपणा रंग रंगाइंदा। एकँकारा वेखणहारा, सच दुआरा सोभा पाइंदा। आदि निरँजण जोती धारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। अबिनाशी करता शाह सिक्दारा, शहिनशाह आपणा नाउँ रखाइंदा। श्री भगवान हुक्मी हुक्म करे वरतारा, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। पारब्रह्म निउँ निउँ करे निमस्कारा, आप आपणा सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी करता पुरख, करनहार आप कराइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिंता दुःख ना कोए वखाइंदा। आपणी करे आपे परख, आप आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप चलाइंदा। साची धार हरि निरँकार, आपणी आप चलाईआ। अलख अगम्म अगोचर हो त्यार, निरवैर खेल खिलाईआ। अनुभव प्रकाश अगम्म अपार, अजूनी रहत आप प्रगटाईआ। सच महल्ला कर त्यार, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। घाड़त घड़े बण ठठयार, थिर घर साचा ल्ए प्रगटाईआ। करे खेल पुरख नार, कन्त भतार बेपरवाहीआ। आपणी वस्त दए आधार, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे सोभा पाईआ। दर घर साचा सोभावन्त, सो पुरख निरजंण आप सुहाइंदा। हरि पुरख निरँजण एका कन्त, नर नरायण खेल खिलाइंदा। एकँकार बणाए बणत, घड़नहार आप हो जाइंदा। आदि निरँजण महिमा अगणत, जोत उजाला डगमगाइंदा। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणा मंत, नाउँ निरँकार आप अख्वाइंदा। श्री भगवान साचा धाम सुहंत, सच सिँघासण आसण लाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बेअन्त, बेअन्त खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपणा भेव आपे चुक्क, आपणा खेल खिलाईआ। निरगुण अंदर निरगुण बैठा लुक, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, बेअन्त वड वड्याईआ। आपे जाणे आपणी रुत, रुतड़ी रुत ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाईआ। साचा रंग हरि करतार, आदि पुरख रंगाइंदा। आपणी इच्छया भर भण्डार, सच वस्त आप वरताइंदा। थिर घर साचे हो उज्यार, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। तख्त निवासी बण सिक्दार, शाहो भूप वेस वटाइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतार,

धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। आपे होए सुणनहार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। आदि जुगादी ख़बरदार, आलस निन्दरा ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वड्यांअदा। सचखण्ड दुआरा हरि वड़या, आपणी दया कमाईआ। साचा तख्त तख्त सुहा, तख्त निवासी आसण लाईआ। आपणी बणत ल्ए बणा, निरगुण घाड़त घड़त घड़ाईआ। सो पुरख निरँजण जोत जगा, जोती जाता आप डगमगाईआ। एकँकारा मेल मिला, आदि निरँजण सोभा पाईआ। अबिनाशी करता रूप वटा, श्री भगवान दए वड्याईआ। पारब्रह्म बेअन्त आपणी करनी आप कमा, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण शाहो भूप बण सुल्तान, दो जहानां वाली आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे बैठा चढ़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरे हरि जू चढ़या, निरगुण आपणा रूप रखाइंदा। आपणा घाड़ण आपे घड़या, वेस अनेक वटाइंदा। आपणा बल आपे धरया, बल धारी आप हो जाइंदा। आपे पुरख नारी नरया, नर नरायण वेस वटाइंदा। आपणा मेल आपे करया, नारी कन्त खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण सोभावन्त, करे खेल श्री भगवन्त, सचखण्ड दुआर आप वड्यांअदा। सचखण्ड दुआरे साचा भूप, निरगुण सोभा पाईआ। रेख रंग ना दिसे रूप, महिमा गणत अगणत गणाईआ। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा पर्दा आपे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप वधाईआ। शाह पातशाह हरि बण राजान, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। आपणा बल आप रखान, आपणी करनी आप कमाइंदा। आपे बण के हुक्मरान, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। बण हुक्मरान शाह पातशाह, आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादि आपणे हथ्थ रखा, आपणा मता आप पकाईआ। आपे देवणहार बणे सलाह, सच सलाह इक्क समझाईआ। आपणा मार्ग आपे देवे ला, साचा मार्ग इक्क रखाईआ। आपणी बणत ल्ए बणा, बेअन्त वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, हरि आपणा आप जणाइंदा। भूपत भूप बण बण राणा, सीस जगदीस ताज सुहाइंदा। खेले खेल खेल महाना, आप आपणी खेल कराइंदा। निरगुण निरगुण मेल मिलाना, निरगुण नारी कन्त रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। निरगुण कन्त निरगुण नारी, निरगुण साची सेज हंढाईआ। निरगुण अंदर निरगुण बाहरी, निरगुण गुप्त निरगुण ज़ाहरी रूप धराईआ। निरगुण दाई दाया सेवक सेवा करे अपारी, साची सेवा इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणे

हथ्थ रक्ख वड्याई, हरि साचा खेल खिलाइंदा। सेवा करे दाया दाई, आदि जुगादि वेख वखाइंदा। साचे घर वज्जे वधाई, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। निरगुण बणया पिता माई, सुत दुलारा बाल जाइंदा। शब्द शब्दी नाउँ रखाई, साचे मन्दिर आप टिकाइंदा। आपे वेखे चाँईं चाँईं, नेत्र नैण ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सुत आप वड्यांअदा। सुत दुलारा आपे जन, जन जननी आप अख्वाइंदा। आपे बेड़ा देवे बन्न्ह, खेवट खेटा रूप वटाइंदा। आप वसाए बिन छप्परी छन्न, दर घर साचे आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारा इक्क वड्यांअदा। सुत दुलारा शब्दी धार, जोती जोत प्रगटाईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यार, थिर घर साचे दए वड्याईआ। तेरा रूप अगम्म अपार, आदि जुगादि रखाईआ। तेरी सेवा लाए आप निरँकार, साची सेवा इक्क समझाईआ। अतोट अतुट भरे भण्डार, तोट ना आवे राईआ। निर्मल जोत दए आधार, जोती जाता होए सहाईआ। साचा कोट दए उसार, बंक दुआरा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे लाल दए समझाईआ। सुत दुलारा छोटा लाल, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं ठाकर साहिब दीन दयाल, हउँ दीनन मंग मंगाइंदा। तेरी प्रीती निभे नाल, सच प्रीती इक्क वखाइंदा। आदि जुगादि मेरा होए ना ज़वाल, तेरा सवाल आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ भिक्खक मंग मंगाइंदा। देवे मंग श्री भगवान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सचखण्ड दुआरे हो प्रधान, थिर घर देवे सच सलाहीआ। छोटा बाला बाल निधान, एका गुण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुण आप रखाईआ। साचा गुण हथ्थ करतार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आप सुणाए एका वार, दूजी वार ना कोए पढ़ाईआ। आदि लगाया सच दरबार, मध्ध आपणी खेल खिलाईआ। तेरा करां वड पसार, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी गोद सुहाईआ। त्रैगुण देवां साची धार, जगत जंजाला रूप वटाईआ। पंचम जोड़ जोड़ां अपर अपार, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी रचन रचाईआ। रवि ससि कर उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। मंडल मण्डप वेख अखाड़, तेरी सोभा दए गणाईआ। गगन पातालां कर त्यार, ज़िमीं अस्मानां रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हथ्थ दए वड्याईआ। सुणया संदेसा हरि का, सुत दुलारा सीस झुकाइंदा। तेरा नाउँ एका पढ़दा, दूजा राह ना कोए वखाइंदा। तूं साहिब मेरा घाड़न घड़दा, हउँ सेवक सेव कमाइंदा। आदि जुगादी तेरे दर दा बरदा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। ना जन्मे ना कदे मरदा, रूप अनूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ साची मंग मंगाइंदा।

देणा वर सच दातार, हउँ एका मंग मंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा सहार, त्रैगुण मेला मेल मिलाईआ। पंज तत्त तत्त आकार, घाड़न घाड़त ल्ए घड़ाईआ। लक्ख चुरासी कर पसार, नव नव आपणा बन्धन पाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म दए आधार, ईश जीव खेल खिलाईआ। जाग्रत जोत कर उज्यार, जोत निरँजण डगमगाईआ। तेरा नाउँ शब्द धुन्कार, घट घट अनहद नाद सुणाईआ। वंडें वण्ड अपर अपार, तेरी वण्ड मोहे नज़र ना आईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा आधार, जेरज अंड खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ बैठा झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, एका हुक्म सुणाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचा, मंडल मण्डप आप उपाइंदा। रवि ससि आप चमका, जोती जाता वेख वखाइंदा। लक्ख चुरासी रचन रचा, घट घट आपणा आसण लाइंदा। एका अक्खर दए प्रगटा, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। रूप अनूप आप धरा, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। जुग चौकड़ी वण्ड वण्डा, चार चार बन्धन पाइंदा। चारे वेद आप समझा, ब्रह्म वेता भेव खुल्हाइंदा। चारे जुग आप उठा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग खेल खिलाइंदा। चारे बाणी आपे गा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे राग अल्हाइंदा। चारे वरनां रंग चढ़ा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वेस वटाइंदा। चार यारी डंक वजा, चारों कुण्ट फोल फुलाइंदा। नौ नौ गेड़ा आप दिवा, नौ दर आपे भेव छुपाइंदा। चौथे पद डेरा ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आपणे हथ्थ रखाइंदा। सुणया धुर फ़रमान, सुत शब्दी सीस झुकाया। हउँ बालक बाल नादान, तेरा अन्त कदे ना पाया। आदि जुगादी तेरा निशान, हउँ सेवक बण झुलाया। चार जुग होए प्रधान, चारे वेदां नाल मिलाया। चार कुण्ट होए हैरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वेला अन्त कवण खेल खिलाया। पुरख अबिनाशी किरपा कर, एका गुण समझाईआ। निरगुण सरगुण वेस कर, लोकमात वेख वखाईआ। जुग जुग बेड़ा पार कर, सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी चुक्के डर, भय अवर ना कोए रखाईआ। कलिजुग अन्तिम आए वार, तेई अवतार रहे सालाहीआ। अठारां भगत करन पुकार, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा दए समझाईआ। आदि जुगादी हरि हरि भाणा, आपणे हथ्थ रखाइंदा। कोई ना जाणे राजा राणा, दिस किसे ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराना, जो घड़या भन्न वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, पुरख अबिनाशी खेल कराइंदा। तेई अवतारां दर बहाउणा, एका हुक्म सुणाइंदा। भगत अठारां नाल रलाउणा, साचा मेला मेल

मिलाइंदा। गुर दस्स गोद बहाउणा, साची गोद आप सुहाइंदा। वेद व्यास लेख लिखाउणा, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत सच सिँघासण सोभा पाइंदा। नानक निरगुण वेख वखाउणा, निराकार रूप वटाइंदा। गोबिन्द मीता राह तकाउणा, नेत्र नैण उठाइंदा। पुरख अबिनाशी एका आउणा, कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा। निहकलंका नाउँ रखाउणा, सम्बल नगरी धाम सुहाउणा, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर भेव ना कोए जणाइंदा। कलिजुग वेला अन्तिम धार, पुरख अबिनाशी वेस वटाईआ। निहकलंक ल्ए अवतार, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, ब्रह्मण्ड खण्ड ल्ए जगाईआ। लक्ख चुरासी दए हुलार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। सम्मत सम्मती मारे मार, चार कुण्ट दुहाईआ। किसे ना सुणे कोई पुकार, बैठे मुख भवाईआ। करे खेल अगम्म अपार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। मुकामे हक हो त्यार, सांझा यार रूप वटाईआ। ऐनलहक बोल जैकार, साचा नाअरा दए सुणाईआ। वेस वटाए बेऐब परवरदिगार, जल्वा नूर नूर इलाहीआ। चौदां तबक पावे सार, चौदां लोक खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाया, कलिजुग अन्तिम वार। नूरी अल्ला वेस वटाया, शाह अमाम अमामा वड सिक्दार। बिस्मिल आपणी धार चलाया, उम्मत उम्मती कर विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। अपर अपारा खेल करतारा, आदि जुगादि कराइंदा। जगत जगदीस हो उज्यारा, बीस बीस रंग रंगाइंदा। चारों कुण्ट करे विचारा, नव खण्ड फोल फुलाइंदा। सत्तां दीपां पर्दा उतारा, मुख नकाब ना कोए रखाइंदा। मक्का काअबा वेखे वेखणहारा, आप आपणा फेरा पाइंदा। अठसठ तीर्थ वेखे किनारा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती वेख वखाइंदा। लेखा जाणे ज़िमीं अस्मानां, करे खेल श्री भगवाना, शब्दी नाद नाद तराना, शब्द अनादी आप अल्हाइंदा। चारों कुण्ट हो प्रधाना, आपे वरते आपणा भाणा, तख्तों लाहे राजा राणा, नौ खण्ड पृथ्मी होए हैराना, धीरज ना कोए धराइंदा। साचा समां अन्त अन्त काल, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। सिर ते काल नगारा वज्जया काल, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। वरन बरन होए बेहाल, ना कोई सके सुरत संभाल, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। बिन हरि नामे शाह होए कंगाल, लुट्टी गई सर्ब लोकाईआ। जूठा झूठा वज्जया ताल, माया ममता नाच नचाईआ। फल ना दिसे किसे डाल, लक्ख चुरासी सिम्मल रुक्ख रिहा लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा दए समझाईआ। साचा समां भाणा बलवान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। करे खेल आप भगवान, दूसर अवर ना कोए वखाईआ। कागद कलम होए हैरान, हरि का भेव लिखे कोए

ना शाहीआ। सिमरत शास्त्र वेद पुराण सारे गाण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। अञ्जील कुरान नैण शरमान, प्रगट होया बेपरवाहीआ। सच्चा माही आपणा मसला हल्ल करे दो जहान, शरअ शरीअत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भाणा आप वरताईआ। साचा भाणा हरि वरताउणा, वीह सौ अठारां बिक्रमी लेख लिखाया। नौ खण्ड पृथ्मी आप हिलाउँणा, धीरज धीर ना कोए धराया। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउणा, सीस ताज ना कोए टिकाया। वरनां बरनां डेरा ढाउणा, ऊँच नीच ना कोए बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दए उठाया। वीह सौ अठारां बिक्रमी खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। लोकमात लगाया सच दरबारा, सचखण्ड रूप वटाईआ। दिवस सुहाया सतारां हाढ़ा, थित वार आप लिखाईआ। मेल मिलाया गुर अवतारा, भगत भगवन्त दए सालाहीआ। लेखा जाणे ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी नाल रलाईआ। चार जुग दी पुछे वारा, जुग चौकड़ी जो कर कर गए फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर पीर अवतार मुल्ला पैग़म्बर करन सलाह, दर घर साचे मता पकाया। कलिजुग अन्तिम कोए ना लभ्भे राह, साचा मार्ग ना कोए रखाया। बिन बेऐब ना करे कोई नकाह, अल्ला राणी दए दुहाया। बिन पारब्रह्म ना कोए मिले सच्चा शाह, शाह पातशाह ना कोए अख्वाया। सीस जगदीस हथ्थ ना देवे किसे टिका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग दए समझाया। वीह सौ उन्नी पहली चेत्र आउणा, लोकमात वज्जे वधाईआ। गुर गोबिन्द हुक्म इक्क सुणाउणा, सच अदालत सेव कमाईआ। ईसा मूसा पन्ध मुकाउणा, संग मुहम्मद मेटे शाहीआ। चौदां सदीआं डेरा ढाउहणा, चौदां तबकां पए दुहाईआ। एका हुक्म पुरख अकाल वरताउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। शाह सुल्तानां भेड़ भड़ाउणा, धरनी धरत धवल मंग मंगाईआ। लाड़ी मौत सगन मनाउणा, घर घर ख़ुशी मनाईआ। लाल मैहन्दी रंग चढ़ाउणा, आपणे हथ्थ रही वखाईआ। राए धर्म कुण्डा लाउहणा, अठाई कुण्डां खोल्ह खुल्हाईआ। चित्रगुप्त हिसाब वखाउणा, लिख लिख लेखा रिहा सुणाईआ। कलिजुग जीवां मुख शरमाउणा, जो बैठे हरि भुलाईआ। वेले अन्त ना किसे बचाउणा, ना होए कोए सहाईआ। काल नगारा इक्क वजाउणा, घर घर डौरू रिहा खड़काईआ। मढ़ी गोर ना किसे दबाउणा, सुंञी दिसे सर्ब लोकाईआ। मां पुत्तर ना संग रखाउणा, पिता पूत ना कोए मिलाईआ। नारी कन्त ना किसे हंढाउणा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पुरख अबिनाशी वेखण आउणा, गोबिन्द मेला मेल मिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाउणा, शब्द घोड़ा इक्क दौड़ाईआ। साचा खण्डा नाम चमकाउणा, तिक्खी धार वखाईआ। उन्नी उनीसा पार कराउणा, आलमगीर आप हो जाईआ। ज़ालम ज़ुलम

आप मिटाउणा, ज़ेर ज़बर ना कोए लगाईआ। बेख़बर हरि खेल खिलाउणा, आपणा हल्फ़ रिहा उठाईआ। एका अल्फ़ी तन रखाउणा, लक्ख चुरासी बन्धन पाईआ। बीस बीसा संन चढ़ाउणा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। धुर फ़रमाना इक्क सुणाउणा, सच संदेसा ढोला गाईआ। कोटन विच्चों गुरमुख विरला आप बचाउणा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा समां आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस बीजया लक्ख चुरासी खेत, सो अन्तिम वढ्ढण आया। थित वखाए महीना चेत, वीह सौ उन्नी बिक्रमी एह समझाया। प्रगट होवे नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाया। जन भगतां करे साचा हेत, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाया। मनमुखां माया ममता भरया ना पेट, आसा तृष्ना होई हल्काया। त्रैगुण अग्नी लग्गी महीना जेठ, सांतक सति ना कोए कराया। बिन सतिगुर पूरे कोए ना करे हेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। भाणा वरते हरि भगवान, कलिजुग कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। जूठ झूठ ना दिसे कोए निशान, हउमे हंगता ना कोए लड़ाईआ। पंचम मेटे आप शैतान, बेईमान ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट पुरख अबिनाशी एका गान, सीस जगदीस सर्ब झुकाईआ। पुरख अकाल पावे आण, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। सतिजुग झुलाए सच निशान, सति सतिवादी आप उठाईआ। जीवां जंतां देवे इक्क ज्ञान, आत्म ब्रह्म ब्रह्म पढ़ाईआ। चरन कँवल हरि ध्यान, दूसर इष्ट ना कोए रखाईआ। मुस्लिम हिन्दू सिख ईसाई वखाए इक्क मकान, साचा मन्दिर इक्क उपाईआ। अठ्ठे पहर वसे भगवान, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप वरताईआ। सच्चा समां वरते कहर, गहर गम्भीर वरताइंदा। कलिजुग तेरी सच्ची लहर, लहर लहरां विच मिलाइंदा। जूठ झूठ वख बणया ज़हिर, अमृत जाम ना कोए प्यांअदा। माया ममता अग्नी बणी दुपहर, सांतक सति ना कोए कराइंदा। जूठा झूठा खेड़ा ढहे नगर शहर, जगत गराँ ना कोए वखाइंदा। जिस जन उप्पर करे आपणी मेहर, सो जन आपणे संग मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप वरताइंदा। हरि भाणा बलवान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जुग जुग ढौदा आया निशान, गढ़्ह हँकार करे सफ़ाईआ। जन भगतां देंदा आया दान, साची भगती झोली पाईआ। सन्तां बख्शे एका माण, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। गुरमुखां देवे इक्क ज्ञान, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। गुरसिखां रखाए इक्क ध्यान, ध्यान ध्यान विच लगाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी होए आप प्रधान, पंदरां कत्तक रुत्त सुहाईआ। राष्ट्रपत उठाया आप भगवान, दे मति समझाईआ। सतिजुग झुलणा इक्क निशान, सत्त रंग रूप वखाईआ। आप बणाए इक्क विधान, नव नौ देवे सच सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, सच दुआरे सोभा पाईआ। बीस बीसा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी बणाए बणत, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। भेव खुल्हाए जीव जंत, जाग्रत जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग लेखा आप मुकाइंदा। कलिजुग लेखा जाणा चुक्क, बीस बीसा रिहा कुरलाईआ। लक्ख चुरासी बूटा जाणा सुक्क, बिन हरि नामे हरया सिंच ना कोए कराईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जो बैठा रिहा लुक, कलिजुग अन्तिम निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरवैर हो के रिहा बुक्क, कलिजुग जंगल विच सिँघ शेर एका भबक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा समां आप वरताईआ। समां वरते कलिजुग जग, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। जीव जंत होए कग, हँस रूप ना कोए वखाइंदा। हउमे अग्नी रहे मघ, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी धार आप चलाइंदा। चले धार धरनी धरत धवल, आकाश प्रकाश समाईआ। लक्ख चुरासी होई बवल, साचा रूप ना कोए वखाईआ। अमृत दिसे ना किसे कँवल, नाभी नाभ ना कोए उलटाईआ। नज़र ना आए साँवल सवल, मुकंद मनोहर लखमी नरायण बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां जगत गेड़ा जुग जुग आप गिड़ाईआ। जुग जुग गेड़ा हथ्थ करतार, आदि जुगादि गढ़ाइंदा। कलिजुग अन्तिम करे ख्वार, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। नेत्र रोवे पुरख नार, नार कन्त सति ना कोए वरताइंदा। उन्नी बीस मारे मार, जगदीस हुक्म चलाइंदा। शाह सुल्तान बणन भिखार, दर मंगण भिक्ख ना पाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जो घड़या भन्न वखाइंदा। पुरख अकाल रक्खणी ओट, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। इष्ट रखाउणा निर्मल जोत, निरवैर इक्क ध्याईआ। शब्द बणाए किला कोट, हरिजन साचे ल्ए वसाईआ। झूठी कढ्ढणी वासना खोट, माया ममता मोह चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साध संगत रिहा समझाईआ। साध संगत साचा मेला, सति पुरख निरँजण आप कराइंदा। एका रंग रंगाए गुरु गुर चेला, गुर गोबिन्द वेख वखाइंदा। चार वरन सज्जण सुहेला, ज़ात पात ना वण्ड वंडाइंदा। लक्ख चुरासी आपणे हथ्थ रक्खे वेला, वेला वक्त ना किसे जणाइंदा। अचरज खेल पारब्रह्म कलिजुग आपे खेला, रूप अनूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क दृढ़ाइंदा। साची सिख्या श्री भगवान, एका एक जणाईआ। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, आत्म ब्रह्म करे पढ़ाईआ। दूई द्वैत मिटे निशान, माया मोह ना कोए रखाईआ। हउमे हंगता ना कोए अभिमान, निवण सु अक्खर इक्क पढ़ाईआ। अठ्ठे

पहर हरि ध्यान, सुरती शब्द मिलाईआ। नौ दुआरे झूठ दुकान, जूठा नाता तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा दए वखाईआ। साचा लेखा हरि भगवन्त, साध संगत जणावणा। एका मिलणा हरि जू कन्त, गुरमुख नारी रूप वटावणा। होए सहाई आदि अन्त, एथे ओथे गोद रखावणा। देवे वड्याई लक्ख चुरासी विच्चों जीव जंत, सिर आपणा हथ्थ टिकावणा। एका नाउँ मणीआ मंत, रसना जेहवा हरि हरि गावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त पकड़े दामना। आदि अन्त पकड़े दामन, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग मेटे रैण अन्धेरी शामन, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। नेड़ ना आए कामनी कामन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। आपे होए गुरसिख तेरा ज़ामन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क जणाईआ। साचा मार्ग हरि का पन्थ, गुर गुर रूप जणाया। सिख्या देवे गुरु ग्रन्थ, गुर अरजण मेल मिलाया। नानक नाद वजाया संख, नाद धुंन शनवाया। अंगद पाया घर भगवन्त, अमर मेला सहिज सुभाया। राम दास मिल्या सुहागी कन्त, घर साची सेज हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराया। हरिजन सिमरो नाम एक, एके हथ्थ वड्याईआ। नानक गोबिन्द साची टेक, राम कृष्न समझाईआ। ईसा मूसा लिख्या लेख, मुहम्मद वेस वटाईआ। जुगा जुगन्तर रिहा वेख, साचे तख्त बैठा सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत्त दए वखाईआ। ऐका तत्त शब्द ज्ञान, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। अठ्ठे पहर श्री भगवान, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। कलिजुग अन्तिम देवे माण, जो जन चरन ध्यान लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन एका रंग रंगाइंदा। चार वरन एका रंग, हरि साचा आप रंगाईआ। शब्द डोरी नाम पतंग, सुरती सुरत आप बंधाईआ। हथ्थ रखाए चण्ड प्रचण्ड, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। गुरसिख आत्म ना होए रंड, गुर शब्दी ल्ए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला होए बख्शंद, बख्शिश आपणी आप वरताईआ।

१६ भाद्रों २०१८ बिक्रमी नछत्र सिँघ दे गृह पिण्ड दोराहा ज़िला लुधियाणा

हरि का नाउँ साचा सुख, आदि जुगादि जणाइंदा। उज्जल करे हरिजन मुख, अन्तर आत्म जो ध्यांअदा। हउमे रोग मिटे दुक्ख, माया ममता मोह जलाइंदा। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। इक्क जगाए निर्मल जोत, जोत निरँजण डगमगाइंदा। तन नगारे लाए चोट, अनहद नादी नाद वजाइंदा। जूठ झूठ कढ्ढे खोट,

जिस जन आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म सुख इक्क वखाइंदा। आत्म सुख काया अंदर, घर घर विच मिले वड्याईआ। त्रैगुण माया तोड़े जंदर, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। मन पंखेरू बन्न्हे बन्दर, शब्द डोरी बन्धन पाईआ। करे प्रकाश डूँग्घी कंदर, दीवा बाती इक्क टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सुख दए समझाईआ। साचा सुख काया गढ़्ह, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। गुरमुख विरला वेखे अंदर वड़, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। माया अग्नी ना जाए सड़, तत्व तत ना कोए रखाइंदा। बन्द किवाड़ी खोल्हे दर, दर दरबारा आप सुहाइंदा। दरस दिखाए नरायण नर, नर हरि आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सुख इक्क समझाइंदा। साचा सुख आत्म शांत, गुर चरन चरन चित लाया। चरन कँवल साचा नात, बन्धन बंधक एका पाया। जगत विकारा होए नास, आसा तृष्ना दए जलाया। घर विच घर करे प्रकाश, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा खेल खिलाया। देवे दरस पुरख अबिनाश, जोती जाता डगमगाया। गृह मन्दिर पावे रास, गोपी काहन नाच नचाया। हरिजन पूरी करे आस, तृष्ना भुक्ख ना कोए वखाया। साहिब दयाल सद वसे पास, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सुख आपणे हथ्थ रखाया। साचा सुख पंज तत्त, घर घर विच आप प्रगटाईआ। बहत्तर नाड़ ना उब्बले रत, रती रत दए सुकाईआ। एका देवे ब्रह्म मति, जगत विद्या ना कोए पढ़ाईआ। शब्द चढ़ाए साचे रथ, रथ रथवाही सेव कमाईआ। डूँग्घी कंदर महिमा सुणाए अकथ, नाद अनादी धुन वजाईआ। गुरमुख विरले मार्ग दस्स, साचे मार्ग आपे लाईआ। हिरदे अंदर हरि जू वस, हरि का नाम दए समझाईआ। अमृत झिरना झिराय साचा रस, निझर आपणी धार वहाईआ। जिस जन करे पूरी आस, निरासा जगत ना कोए वखाईआ। साचा सुख सतिगुर चरन पास, दूसर दर ना मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप रखाईआ। मन पंखी शब्द डोर, बन्दी बन्धन आपे पाइंदा। नाता तोड़े पंज चोर, ठग्ग कोए नज़र ना आइंदा। करे प्रकाश अन्ध घोर, ज्ञान ज्ञान विच रखाइंदा। मन मति देवे होड़, गुर मति इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बुद्धि आप जणाइंदा। साची बुद्धि होए बिबेक, गुर सतिगुर ओट तकाईआ। पारब्रह्म जन राखो टेक, निवण सु अक्खर इक्क समझाईआ। जगत माया ना लाए सेक, त्रैभवन धनी होए सहाईआ। घर विच घर लैणा वेख, गृह मन्दिर होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बुध बिबेकी आप कराईआ। बुध बिबेकी होए सिद्ध, सांतक सति सति वरताइंदा। आपे जाणे आपणी बिध, गुरमख साचे आप समझाइंदा। तीर निराला मारे जगत विकारा जाए विध, पार किनारा

आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क वखाइंदा। साचा मार्ग औखा घाट, दुराडा पन्ध रहिण ना पाईआ। जिस जन मिले पुरख समराथ, चिंता सोग रहे ना राईआ। आदि जुगादि निभाए सगला साथ, सगला संग आप हो जाईआ। हरिजन साचे आपे काढ, लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए तराईआ। आप लडाए साचा लाड, जिउँ बालक माता गोद सखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बुध बिबेक जाणे अन्तर, बिन रसना जेहवा जपाए मन्त्र, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। साचा मन्त्र आत्म जाप, रसना जिहवा ना कोए हिलाइंदा। त्रैगुण माया ना चढ़े ताप, संताप नेड़ कोए ना आइंदा। कोटन कोटि जन्म दे उतारे पाप, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। इक्क वखाए साचा हाट, चौदां लोक मुख शरमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कट्टदा आया वाट, कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा। लक्ख चुरासी आत्म सेजा सुत्ता खाट, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, तिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। बुध बिबेक करे करतार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मति मतवाली ना होए ख्वार, एका तत्त जणाईआ। मन मनूआ ना कोए हँकार, हउमे गढ़्ह दए तुड़ाईआ। एका देवे नाम शब्द धुन्कार, अठ्ठे पहर नाद सुणवाईआ। निरगुण जोत नूर उज्यार, जोत निरँजण डगमगाईआ। नाता तुट्टे सर्ब संसार, सतिगुर पूरा बन्धन पाईआ। अमृत आत्म देवे ठंडा ठार, निझर झिरना इक्क झिराईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। घर विच घर दए वखाल, आत्म ब्रह्म कर रुशनाईआ। पारब्रह्म प्रभ दीन दयाल, ईश जीव करे कुड़माईआ। सुरती शब्दी चले नाल नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। नेड़ ना आए काल महाकाल, प्रितपाल सहिज सुखदाईआ। साचा सुख वखाए काया सच्ची धर्मसाल, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सूरज चन्न होयण शर्मसार, नेत्र नैण ना सके कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सुख घर घर विच दए प्रगटाईआ। साचा सुख साचे घर, घर घर विच आप वखाइंदा। जिस जन देवे आपणा वर, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। दुःख रोग जायण हरि, संताप नेड़ कोए ना आइंदा। निरभउ चुकाए भय डर, भयानक रूप ना कोए वखाइंदा। मन मति बुध आपे फड़, आपणा बन्धन पाइंदा। गुरमुख विरला वेखे चढ़, साचे पौड़े जिस चढ़ाइंदा। कलिजुग जीव रहे सड़, अग्नी तत्त सर्ब लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पार किनारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरसिख अंदर गुर की रुची, रच रच आपणी खेल खिलाइंदा। हरिजन एका आत्म सुच्ची, लक्ख चुरासी पवित पुनीत ना कोए कराइंदा। हरिजन तेरी वासना उच्ची, दर घर साचा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप जणाइंदा। आत्मा सुच्ची

भुज करतार, सति सतिवादी आप बणाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, वेद कतेब भेव ना आईआ। हरिजन मिले हरि दुआर, हरि जू हरि के पौड़े आप चढ़ाईआ। गृह मन्दिर घट अंदर पावे सार, निज आत्म परमात्म मेला मेल मिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दए आधार, ईश जीव कर प्यार, जगत जगदीश होए सहाईआ। रुची किसे दिस ना आए विच संसार, पुरख अकाल आपणी रुची जुग जुग गेड़ रिहा दुआईआ। जगत क्रिया जगत बन्धन, पंज तत्त नाता जोड़ जुड़ाईआ। जिस जन मस्तक लाए नाम चन्दन, जोत लिलाट करे रुशनाईआ। सृष्टी पाए झूठा बन्धन, बन्दी तोड़ बेपरवाहीआ। आत्म देवे परमानंदन, दिस किसे ना आईआ। अन्त होए आप बख्शंदन, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। लक्ख चुरासी तुट्टे फंदन, जम की फाँसी ना गल लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणी गोद बहाईआ । जगत दु:ख जगत संताप, जगत जगत नाल मिलाइंदा। जन्म जन्म दे मेटे पाप, कर्म कर्म नाल हंढाइंदा। दरस दिखाए निज आत्म आप, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। गुरसिख तेरा दरगाह साची करे वड प्रताप, अन्त लोकमात वड्यांअदा। जीव जंत जपण तेरा जाप, कबीर जुलाहा उच्ची कूक सर्ब सुणाइंदा। रविदास चमारा वेखे एका बाप, पिता पूत गोद सुहाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए काया जगत दुक्ख, आत्म अन्तर वखाए साचा सुख, सुख दाता आप हो जाइंदा।