पुस्तकालयभाग १०

१६ भाद्रों २०१८ बिक्रमी हरी सिँघ दे गृह पिण्ड महिमा सिँघ वाला ज़िला लुधियाणा

हरिजन फुलवाड़ी रुत्त बसन्त, आदि जुगादि हरि लगाइंदा। वेख वखाए जुगा जुगन्त, जुग करता वेस वटाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, बेअन्त खेल खिलाइंदा। गुरमुख मेले साचे सन्त, दर दुआरे सोभा पाइंदा। नाम जणाए मणीआ मंत, मन का मणका आप भुआइंदा। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, माया ममता मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन साचा सोभावन्त, सो पुरख निरजंण वेख वखाइंदा। हरि पुरख निरँजण मीत मुरारा एका कन्त, कन्त कन्तूहल खेल खिलाइंदा। आप विरोले लक्ख चुरासी विच्चों जीव जंत, नाम मधाणा एका पाइंदा। मानस मानुख बणाए बणत, घाड़ण घड़न आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उपजाइंदा। हरिजन साचा साची धार, निरगुण सरगुण आप प्रगटाईआ। सरगुण निरगुण दए आधार, निरगुण बाती जोती डगमगाईआ। अमृत बख्शे ठंडी ठार, निझर झिरना आप झिराईआ। गृह मन्दिर नाद धुन्कार, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। अन्ध अन्धेर दए निवार, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। डूँग्घी भँवरी पावे सार, काया बंक फोल

फुलाईआ। सर सरोवर दए नुहाल, अमृत मेघ आप बरसाईआ । भगत वछल सदा कृपाल, दीनन दीन होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाईआ। हरिजन हरि जू आप उठाउणा, आप आपणी किरपा धार। पूर्ब लहिणा लेखे पाउणा, जन्मा जन्मा पावे सार। साचा नाम इक्क वरताउणा, नाम अनमोला अगम्म अपार। साचे मन्दिर आप टिकाउणा, बन्द किवाड़ी खोल्ह किवाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे जाए उभार। हरिजन साचा जाए उठ, सतिगुर पूरा आप उठाईआ। मेहरवान प्रभ जाए तुट्ठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, नीर सीर मुख चुआईआ। प्रकाश कराए निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आसा तृष्ना कढ्ढे खोट, माया ममता मोह मिटाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। पंज तत्त बणाए काया कोट, आत्म ब्रह्म विच टिकाईआ। तन नगारे लाए चोट, अनहद नादी नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उपाईआ। हरिजन साचा हरि का रूप, ममता मोह ना कोए रखाइंदा। नाता तोड़े जूठ झूठ, सच सुच्च मेल मिलाइंदा। करे प्रकाश चारे कूट, अन्ध अन्धेर गुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप प्रगटाइंदा। हरिजन साचा हरि हरि रंग, आदि जुगादि समाया। पारब्रह्म सूरा सरबंग, पुरख अबिनाशी खेल खिलाया। आत्म सेजा इक्क पलँघ, निरगुण सरगुण आप सुहाया। अगम्म अगम्मड़ा वजाए मृदंग, तार सितार ना कोए हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप उठाया। गुरसिख साचा हरी हरि जन, हरि मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जुग भाणा रिहा मन्न, सद भाणे विच समाइंदा। इक्क सुणाए राग कन्न, दूजी विद्या ना कोए पढ़ाइंदा। साचा देवे नाम धन, जगत ख़ज़ाना ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। नाम ख़ज़ाना सदा भरपूर, हरिजन साचे आप वरताईआ। आदि जुगादि हाज़र हज़ूर, विछड़ कदे ना जाईआ। वसणहारा नेड़े दूर, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, कलिजुग कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। लक्ख चुरासी नौ खण्ड पृथ्मी मूर्ख मुग्ध होई मूढ़, चार वरनां पई लड़ाईआ। किते ना मिले साची धूढ़, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। हरिजन तेरा थान थनंतर, थिर घर वासी वेख वखाइंदा। सृष्ट सबाई लग्गी बसन्तर, अग्नी तत्त सर्ब जलाइंदा। घर घर अंदर मन का मन्त्र, मन वासना सर्ब कुरलाइंदा। कोई ना बणाए साची बणतर, आत्म ब्रह्म ना कोए वखाइंदा। बोध ज्ञान ना जाणे कोई पंडत, जगत विद्या सभ पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा।

हरिजन साचा वेख वखाउणा, कलिजुग अन्तिम धार। पुरख अबिनाशी खेल कराउणा, निरगुण सरगुण ल्ए अवतार। नाम डंका इक्क वजाउणा, चार वरनां करे ख़बरदार। ऊँच नीच राउ रंक एका रंग रंगाउणा, दूई द्वैती पर्दा देवे पाड़। एका मन्त्र नाम दृढ़ाउणा, सो पुरख निरँजण इक्क कराए सच जैकार। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका घर बहाउणा, साचा मन्दिर खोल्हे इक्क दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे सुरत संभाल। चार वरन एका दर, पुरख अबिनाशी आप खुल्हाईआ। कलिजुग अन्तिम जाए हर सगला संग ना कोए निभाईआ। बरन अठारां आपणा कीता लैण भर, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जूठे झूठे जायण हर, पत्त डाल्ही नज़र कोए ना आईआ। माया ममता तुट्टे गढ़्ह, हउमे हंगता होए सफ़ाईआ। प्रगट होए नरायण नर, निहकलंका नाउँ रखाईआ। भगतन मेले आपणे दर, दर दरवाज़ा इक्क वखाईआ। पूर्ब लहिणा देवे फड़ फड़, जन्म कर्म कर्म जन्म आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला सहिज सुभा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। कलिजुग अन्तिम वेस वटा, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। आदि जुगादि बेपरवाह, बेअन्त वेख वखाइंदा। हरिजन साचे मेल मिला, जन जनणी लेखे लाइंदा। एका मार्ग देवे पा, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। एका अक्खर दए पढ़ा, सो अक्खर आप उपजाइंदा। हँ ब्रह्म दए जणा, पारब्रह्म सेव कमाइंदा। निहकर्मी कर्म कमा, कर्म कांड मेट मिटाइंदा। वरन बरन डेरा ढाह, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मात बणाइंदा। हरिजन जाणे हरि का रूप, हरि हरि विच सद समाईआ। आदि जुगादी सति सरूप, सति सतिवादी वेख वखाईआ। एका तागा एका सूत, एका बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आत्म ब्रह्म इक्क दरसाईआ। आत्म ब्रह्म ब्रह्म उज्यारा, पारब्रह्म कराइंदा। घर घर अंदर सच दुआरा, धुर दरबारा आप वखाइंदा। टेढी बंक पार किनारा, साचा मार्ग आप जणाइंदा। जोत निरँजण कर उज्यारा, गृह गृह दीपक आप जगाइंदा। दिवस रैण नाद धुन्कारा, अनहद शब्द अल्हाइंदा। पंचम मिल मिल मंगलचारा, दर साचे सोभा पाइंदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ना कोए विचारा, ईश जीव समझाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, वेद कतेब भेद ना आइंदा। शरअ शरीअत मारे मारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप वखाइंदा। हरि की धार डूँग्घा सागर, गुरमुख विरले बूझ बुझाईआ। जिस जन देवे नाम रती रत्नागर, रतन अमोलक काया गोलक झोली पाईआ। वणज कराए सच सौदागर, साची दात इक्क वखाईआ। भाग लगाए काया गागर, पंज तत्त कर रुशनाईआ। चार वरनां देवे आदर, हरिजन बख्शे सरन सरनाईआ। करे खेल

करीम कादर, कुदरत करता वेख वखाईआ। राग सुणाए एका दादर, दरूद करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे पिसर पिदर मादर, मेहरबान बीदो इक्क ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। चार वरन हरिजन टेक, एका इष्ट वखाइंदा। बुधी करे आप बिबेक, मन्त्र ज्ञान इक्क दृढ़ाइंदा। मन मति मेटे रेख, गुरमति आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप बणाइंदा। चार वरन पावे सार, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। चौथे जुग कर विचार, चार यारी फोल फोलाईआ। चार वेदां दए आधार, चार बाणी करे पढ़ाईआ। चारे खाणी हो उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज कर त्यार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता करे खेल बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर चलाई आपणी रीता, वेस अनेक धराईआ। कलिजुग वेला अन्तिम बीता, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए आपणा घर, दर घर साचा इक्क समझाईआ। साचा घर साढे तिन्न हथ्थ, रविदास चमारा लेख लिखाइंदा। गुरमख विरले आवे हथ्थ, लक्ख चुरासी सर्ब कुरलाइंदा। जिस जन किरपा करे पुरख समरथ, सो जन बूझ बुझाइंदा। नज़री आए घट घट, घट अन्तर सोभा पाइंदा। भाग लगाए काया मट, कंचन गढ़्ह आप वखाइंदा। लेखा जाणे गंगा घाट, जगत कसीरा वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म बध्धा नात, ज़ात पात ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका ब्रह्म ज्ञान समझाइंदा। एका ब्रह्म इक्क ज्ञाना, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। एका घर इक्क मकाना, एका बैठा आसण लाईआ। एका हुक्म इक्क फ़रमाना, एका रिहा सुणाईआ। एका दानी एका दाना, एका दात रिहा वरताईआ। एका रूप श्री भगवाना, आदि जुगादि समाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधाना, निहकलंका नाउँ रखाईआ। सच सुच्च झुलाए इक्क निशाना, सचखण्ड निवासी आपणा बल धराईआ। कूड़ी क्रिया मेटे विच जहाना, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। चार वरनां बन्न्हे एक गाना, नाम बन्धन आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे तोड़े माण अभिमाना, चरन ध्याना इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दए उठाईआ। आपणा पर्दा हरि उठाउणा, नव खण्ड पृथ्मी खेल खिलाइंदा। सत्तां दीपां वेख वखाउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव हलाउणा, सुरपति इन्द नाल रलाइंदा। जुग चौकड़ी वेख वखाउणा, नव नौ चार खेल खिलाइंदा। हरिजन साचे आप जगाउणा, शब्द हुलारा इक्क लगाइंदा। दर दुआरे मेल मिलाउणा, जगत विछोड़ा आप कटाइंदा। साचा सन्त आप बणाउणा, पुरख अबिनाशी सेव कमाइंदा। चार वरनां भैणां भइया सनबंध रखाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी धार

आप चलाइंदा। साची धार जगत धर्मसाल, धुर दरगाही आप चलाईआ। एका रंग रंगाए शाह कंगाल, राज राजान ना कोए वड्याईआ। सृष्ट सबाई रिहा सुरत संभाल, लक्ख चुरासी भुल कदे ना जाईआ। हरिजन देवे नाम सच्चा धन माल, अतोट अतुट रखाईआ। फल लगाए साचे डाल, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। एथे ओथे करे संभाल, समरथ हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। तारनहार इक्क भगवान, आदि जुगादि समाइंदा। जिस जन देवे भगती दान, भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा। सुरत मिलाए शब्दी काहन, साची बंसरी नाम वजाइंदा। भाग लगाए तत्त मकान, पंचम गढ़्ह सुहाइंदा। दरस दिखाए दर घर आण, सति सरूपी रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन फड़ाए आपणा लड़, एका पल्लू गंढ्ढ दिवाइंदा। साचा पल्लू हरिजन फड़, आपणा बन्धन पाईआ। सरगुण अंदर निरगुण जाए वड़, सच सिँघासण आसण लाईआ। निष्अक्खर आपणा नाउँ पढ़, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। सोभावन्त सुहाए घर घर, घर विच वज्जे वधाईआ। हरिजन मेला आपे कर, जगत विछोड़ा फंद कटाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, सो सतिगुर सज्जण शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। कोटंत गगन गगन निवासा, गृह मन्दिर आप कराईआ। गृह दीप जोत प्रकाशा, भेव अभेद रखाईआ। निरवैर खेल तमाशा, निरगुण धार चलाईआ। अलख अगम्म अगोचर आपणी पाए रासा, मंडल रास रचाईआ। भेव ना जाणे पृथ्मी आकाशा, ब्रह्मा वेता नैण शरमाईआ। चारे वेद ना करे कोए ख़ुलासा, पुराण अठारां ना कोए ग्वाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी घटना आपे वेख वखाईआ । कटँक रूप श्री भगवान, निहकलंक खेल खिलाइंदा। कक्का कर ना सके कोए वखान, मति बुध भेव ना कोए पाइंदा। टैंका टल्ल वजाए सर्ब जहान, रसना जेहवा जीव हिलाइंदा। टिप्पी वेखो दो जहान, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल कक्का रूप वखाइंदा। कक्का कल हरि जू धार, कलवन्ता खेल खिलाइंदा। टहिक महिक रिहा संसार, दीप लोए डेरा लाइंदा। कुदरत कादर कर विचार, आप आपणे विच छुपाइंदा। आपे वसे सभ तों बाहर, भेव अभेद रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपे लिख आपणे हथ्थ रखाइंदा। जगत बुद्धी जगत विचार, जुग जुग करे पढ़ाईआ। जिस लिख्या सो पावे सार, निष्अक्खर नज़र ना आईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, आपणा खेल आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार हरि करतार आप चलाईआ।