पुस्तकालयभाग १०

१६ भाद्रों २०१८ बिक्रमी धन्ना सिँघ दे गृह ढै पई ज़िला लुधियाणा

सचखण्ड सच्चा दुआरा, सो पुरख निरँजण सोभा पाइंदा। थिर घर खोल्हे आप किवाड़ा, हरि पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। एकँकारा दए सहारा, आप आपणा बन्धन पाइंदा। आदि निरँजण कर उज्यारा, जोती जोत डगमगाइंदा। श्री भगवान वेखणहारा, दर घर साचा वेख वखाइंदा। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणा सति भण्डारा, सति सतिवादी आप उपाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो त्यारा, आपणी खेल आप खिलाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अगम्मड़ी कारा, पुरख अगम्मड़ा आप कराइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, शहिनशाह आपणा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। शाह पातशाह हरि करतार, आदि पुरख अख्वाईआ। निरगुण निरवैर हो त्यार, मूर्त अकाल डगमगाईआ। अजूनी रहत बेऐब परवरदिगार, मुकामे हक सोभा पाईआ। जल्वा नूर कर उज्यार, जोत उजाला वेस वटाईआ। साचे मन्दिर खेल न्यार, खेल अवल्लड़ा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा आप वड्याईआ। सचखण्ड साचा सच दुआर, सो पुरख निरँजण आप उपाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, दर घर साचा आप सुहाइंदा। एकँकारा वेखे वेखणहार, आदि निरँजण मेल मिलाइंदा। अबिनाशी करता वसे ठांडे दरबार, श्री भगवान निशान झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ ख़बरदार, आदि जुगादी इक्क अख्वाइंदा। साचे तख्त बैठ हुक्मरान, धुर फ़रमाना आप अल्हाइंदा। शाहो भूप बण राजान, दर दरवेश वेस वटाइंदा। भिक्खक भिखारी बणे आप भगवान, निउँ निउँ सीस जगदीस सीस झुकाइंदा। करे खेल हरि महान, भेव अभेद आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर सोभा पाइंदा। सचखण्ड दुआर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। हरि पुरख निरँजण नारी कन्त, नर नरायण वेस वटाईआ। एकँकारा बणाए बणत, घाड़न घड़त ल्ए घड़ाईआ। आदि निरँजण महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। अबिनाशी करता बेपरवाह बेअन्त, बेऐब नाम ख़ुदाईआ। श्री भगवान साचा धाम सुहंत, दरगाह साची वड वड्याईआ। पारब्रह्म आपणा लेखा जाणे आदि अन्त, मध्ध आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाईआ। सचखण्ड दुआर सच महल्ला, हरि साचा सच सुहाइंदा। वसणहारा इक्क इकल्ला, आप आपणा आसण लाइंदा। आदि जुगादी खेल अवल्ला, शब्द जोत आपे रल्ला, जोती जाता डगमगाइंदा। निरगुण निरगुण फड़ाए पल्ला, निरगुण निरगुण संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा वेख वखाइंदा। सचखण्ड दुआरा साची धार, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। छप्पर छन्न ना

कोए सहार, चार दीवार ना कोए बणाईआ। दीवा बाती ना कोए उज्यार, आदि निरँजण डगमगाईआ। ना कोई पुरख ना कोई नार, नर नरायण खेल खिलाईआ। ना कोई मन्दिर गुरदुआर, इक्क इकल्ला सोभा पाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। आपणी इच्छया भर भण्डार, आपे रिहा वरताईआ। आपे वेखे वेखणहार, दूसर संग ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे बैठा वड़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सच सिँघासण सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। आपे नारी आपे कन्त, कन्त कन्तूहल वेस वटाइंदा। आपे बणाए आपणी बणत, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। आपे आदि आपे अन्त, अन्त आदि आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा साचा घर, दर घर साचा आप खुल्हाइंदा। सचखण्ड दुआरा आपे खोल्ह, सो पुरख निरँजण वेख वखाईआ। एकँकारा निष्अक्खर आप बोल, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। आपे तोलणहारा तोल, तोला बणे साचा माहीआ। आदि जुगादि रहे अडोल, डुल कदे ना जाईआ। आपे वसे आपणे कोल, आपणा संग निभाईआ। आपे आपणे अंदर जाए मौल, आपणी रचना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे चढ़, सच सिँघासण दए वड्याईआ। साचे तख्त बैठ सच्चा सुल्तान, हरि साचा खेल खिलाइंदा। आदि पुरख हो मेहरवान, आपणी दया आप कमाइंदा। आपे देवे धुर फ़रमान, शब्द अनादी नाद वजाइंदा। हुक्मी हुक्म सुणाए सुणावणहार, सुणनहार आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचा हरि, साचा मता आप पकाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण धार, निरवैर आप रखाईआ। निरगुण रूप निराकार, निरगुण आपे वेख वखाईआ। निरगुण मन्दिर निरगुण दुआर, निरगुण बैठा आसण लाईआ। निरगुण भूप निरगुण सिक्दार, निरगुण रईयत रूप वटाईआ। निरगुण शाह निरगुण सिक्दार, निरगुण बैठा सीस झुकाईआ। निरगुण सीस ताज दस्तार, निरगुण चरन कँवल बिगसाईआ। निरगुण खेल करे अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। निरगुण वसे धाम न्यार, निहचल धाम आप उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा घाड़न ल्ए घड़ाईआ। सचखण्ड साचा घाड़न घड़या, पुरख अबिनाशी सेव कमाइंदा। सति पुरख निरँजण अंदर वड़या, दिस किसे ना आइंदा। आपणे पौड़े आपे चढ़या, साचा पौड़ा आप लगाइंदा। आपे पुरख नारी नरया, वर दाता आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वड्यांअदा। सचखण्ड दुआरा सोभनीक, सतिगुर पूरा आप सुहाईआ। ना कोई दीसे अवर शरीक, इक्क इकल्ला साचा माहीआ। ना कोई अन्धेरा तारीक, निरगुण जोत डगमगाईआ। ना आदि जुगादि

किसे दी रक्खे उडीक, आपणी इच्छया विच समाईआ। किसे कोलों ना मंगे भीख, वड दाता बेपरवाहीआ। आपणा लेखा आपे लिख, लिख लिख लेखा आप समझाईआ। आपे वण्डे आपणा हिस, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे वड़, आपणा खेल आप कराईआ। साचा सुत दुलारा जाया एका वार, शब्दी नाउँ धराइंदा। आप बिठाया पहली वार, दूजी वार ना कोए उठाइंदा। थिर घर सोहे बंक दुआर, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। पिता पूत करे प्यार, साची गोद सुहाइंदा। एका देवे वस्त अपार, नाउँ निरँकारा झोली पाइंदा। अगम्मा अगम्म कर त्यार, सुर ताल ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड अंदर थिर घर धर, आपणा खेल आप कराइंदा। सचखण्ड अंदर थिर घर वासा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। खेले खेल खेल तमाशा, खेलणहारा दिस ना आईआ। शब्द दुलारे कर कर वासा, साचा धाम वड्याईआ। आदि जुगादि पूरी करे आसा, सीस जगदीस हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, सति पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सुत दुलारा बाल अञ्याणा, शब्दी शब्द उठाइंदा। आदि जुगादि मन्नणा भाणा, जुग जुग खेल खिलाइंदा। तेरा वसे इक्क मकाना, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। मेरा नाउँ तेरा गाणा, साची तार हिलाइंदा। मेरा नूर तेरा दरस महाना, दरसी दरस इक्क वखाइंदा। मेरा चरन तेरा पद निरबाना, साचा घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप उठाइंदा। सुत दुलारा हरि समझा, आपणी दया कमाईआ। थिर घर साचा दए वसा, साचे खेड़े भाग लगाईआ। जोती जोत कर रुशना, नूर नुराना डगमगाईआ। धुर फ़रमाना आप सुणा, नाद अनाद वजाईआ। आपणा पर्दा आप चुका, रूप अनूप दरसाईआ। सति निशाना इक्क चढ़ा, सति सतिवादी रिहा झुलाईआ। बोध अगाधी भेव खुल्हा, एका करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे बणत बणाईआ। थिर घर साचा बणत बणाई, पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा। आपणी घाड़न आप घड़ाई, बाढी अवर ना कोए लगाइंदा। जोत निरँजण आदि निरँजण वेखे चाँईं चाँईं, नूर नुराना रूप आप दिखाइंदा। सुत दुलारा पकड़ उठाए बाहीं, आप आपणी गोद बहाइंदा। एका गुण रिहा समझाई, अवगुण संग ना कोए मिलाइंदा। तेरी रचना वेखां थाउँ थाईं, थान थनंतर आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाना सच संदेसा, सो पुरख निरँजण आप सुणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ नर नरेशा, नर नरायण हुक्म वरताइंदा। आदि जुगादी एको वेसा, जुग जुग वेस वटाइंदा। तेरी गोद बहाए विष्न ब्रह्मा शिव गणेशा,

साचा हुक्म आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि रचना आप रचाइंदा। आदि पुरख हरि रचन रचाए, आपणी खेल आप खिलाईआ। शब्दी सुत हरि सेवा लाए, जननी जन आप हो जाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव झोली पाए, साची गोद सुहाईआ। धुर फ़रमाना इक्क अल्हाए, नाउँ निरँकारा करे पढ़ाईआ। शब्दी डोरी बन्धन पाए, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। परमानंदन इक्क वखाए, आप आपणी बूझ बुझाईआ। सुहागी छन्दन इक्क सुणाए, सो पुरख निरँजण आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द खेल खिलाईआ। शब्दी खेल करे करतारा, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। शब्दी शब्द महल्ल उसारा, सच महल्ला सोभा पाइंदा। शब्दी शब्द गगन मंडल दए सहारा, ब्रह्मण्ड खण्ड आप उपाइंदा। शब्दी शब्द नूर रवि ससि कर उज्यारा, जोती जोत डगमगाइंदा। शब्दी शब्द पवण हुलारा, पवण पवणी आप समाइंदा। शब्दी शब्द त्रैगुण धारा, त्रैगुण अतीता आप प्रगटाइंदा। शब्दी शब्द पंचम अखाड़ा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश नाच नचाइंदा। शब्दी शब्द नाद धुन्कारा, सुत ब्रह्मा आप पढ़ाइंदा। शब्दी शब्द बण लिखारा, चारे वेदां भेव खुल्हाइंदा। शब्दी शब्द बण वणजारा, साचा वणज आप कराइंदा। शब्दी शब्द बोल जैकारा, चारे बाणी आप अल्हाइंदा। शब्दी शब्द फड़ फड़ आरा, चारे जुग वण्ड वंडाइंदा। शब्दी शब्द खाणी बाणी भरे भण्डारा, चारे खाणी आप उपजाइंदा। शब्दी शब्द लक्ख चुरासी करे पसारा, लिख लिख चार मेल मिलाइंदा। शब्दी शब्दी पंच दए सहारा, पंचम पंचम जोड़ जुड़ाइंदा। शब्दी शब्द नौ दुआर वेखे अखाड़ा, जगत तृष्ना नाच नचाइंदा। शब्दी शब्द कर पसारा, घर घर विच बंक सुहाइंदा। शब्दी शब्द अमृत ठंडा ठारा, निझर झिरना आप झिराइंदा। शब्दी शब्द साचा ताड़ा, अनहद ताली ताल वजाइंदा। शब्दी शब्द साचा अखाड़ा, पंचम सख़ीआं आप आप वखाइंदा। शब्दी शब्द जोत उज्यारा, जोत निरँजण डगमगाइंदा। शब्दी शब्द ब्रह्म पसारा, आत्म ब्रह्म वेख वखाइंदा। शब्दी शब्द ईश जीव हुलारा, जगदीश आप कराइंदा। शब्दी शब्द कर पसारा, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाइंदा। धरत धवल दए सहारा, जल बिम्ब आप टिकाइंदा। एका शब्द बणे सिक्दारा, सच सिक्दारी आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हरि वरताउणा, एका वार जणाईआ। शब्दी तेरा खेल खिलाउणा, हरि साची वण्ड वंडाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाउणा, लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ाईआ। जुग चौकड़ी वण्ड वण्डाउणा, रुत्त रुतड़ी आप सुहाईआ। नव नौ खेड़ा आप वसाउणा, सत्त सत्त होए शनवाईआ। नव नौ डेरा आपे ढाउहणा, जो घड़या भन्न वखाईआ। आपणा पर्दा आप उठाउणा, जुग जुग वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण नाउँ रखाउणा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। पारब्रह्म ब्रह्म

मेल मिलाउणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। शब्द अनादी एका गाउणा, तुरीआ राग सुणाईआ। जीव जंत आप पढ़ाउणा, आपणा नाउँ जगत प्रगटाईआ। समरथ पुरख हरि खेल खिलाउणा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत रिहा समझाईआ। साचा सुत करे ध्याना, प्रभ चरन सीस झुकाइंदा। शाह पातशाह सच सुल्ताना, हउँ दरवेश मंग मंगाइंदा। लक्ख चुरासी करां प्रधाना, त्रैगुण तेरा नाच नचाइंदा। पंचम बन्न्हां एका गाना, नौ खण्ड पृथ्मी खेल खिलाइंदा। नाउँ सुणावां सच तराना, जुग जुग तेरा नाउँ प्रगटाइंदा। लेखा जाणां दो जहानां, लोआं पुरीआं खेल खिलाइंदा। मंडल मण्डप हो प्रधाना, रवि ससि आप भवाइंदा। लेखा जाणां ज़िमीं अस्माना, समुंद सागर भेव चुकाइंदा। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाना, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रधाना, गुर अवतार रूप धराइंदा। सतिजुग तेरा नाउँ दए ब्याना, त्रेता तेरी वण्ड वंडाइंदा। द्वापर मारे इक्क निशाना, तीर निराला बाण चलाइंदा। कलिजुग खेले खेल श्री भगवाना, भेव कोए ना पाइंदा। कोटन कोटि जुग बीते विच जहाना, कोटी कोट विष्न ब्रह्मा शिव रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त आपणी धार आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि अन्त हरि जू धार, आपणे हथ्थ रखाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। सेवा लाए गुर अवतार, धुर फ़रमाना शब्द जणाईआ। भगत भगवन्त करे प्यार, आप आपणे रंग रंगाईआ। साचे सन्तां दए हुलार, सति सतिवादी सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुख साचे ल्ए उभार, आत्म ब्रह्म करे पढ़ाईआ। गुरमुख वखाए धाम न्यार, दर दरवाज़ा बन्द खुल्हाईआ। अठ्ठे पहर जोत उज्यार, दिवस रैण ना कोए वखाईआ। सचखण्ड बैठ सच्चे दरबार, जुग जुग आपणा वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी करे पार, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी रहे ना विच संसार, जो आया उठ उठ जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे रिहा जणाईआ। सुत दुलारे वड बलवान, शब्दी तेरा रंग रंगाया। तेरा खेल दो जहान, पुरख अबिनाशी वेख वखाया। तेरा भेव ना पायण वेद पुराण, शास्त्र सिमरत रहे तेरा जस गाया। तेरा नाउँ गीता ज्ञान, पुराण अठारां रहे ध्याआ । तेरी महिमा करे अञ्जील कुरान, तीस बतीसा सेवा लाया। तेरा कलमा सच ईमान, अमाम अमामा सिर टिकाया। तेरा छत्र दो जहान, पुरख अबिनाशी आप झुलाया। मिहबान बीदो आदि जुगादि नौजवान, बी ख़ैर या अल्ला बिस्मिल आपणी खेल खिलाया। उच्चे मन्दिर बैठ मकान, हक मुकामे सोभा पाया। आपे देवे सच पैग़ाम, पीर पैग़म्बर रिहा समझाया। आपे होए वड अमाम, शाह अमामां नाउँ धराया। आलम उल्मा प्याए एका जाम, आब हयात हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाया। जुग चौकड़ी वेखणहारा, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। सचखण्ड वसे एकँकारा, आपणी धार चलाइंदा। लेखा जाणे गुर अवतारा, लोकमात वेख वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरे पारा, कलिजुग आपणा नाच नचाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गा अखाड़ा, माया ममता नाल रलाइंदा। ईसा मूसा बोल जैकारा, हक हकीकत एका नाअरा लाइंदा। संग मुहम्मद चार यारा, चारों कुण्ट डौरू वाइंदा। अल्ला राणी करे पुकारा, मीआं नैण ना कोए उठाइंदा। वाह वा तेरी कुदरत बेऐब परवरदिगारा, कादर तेरी खेल खिलाइंदा। आपे वसे सभ तों न्यारा, दिस किसे ना आइंदा। गुरुआं अवतारां दे सहारा, एका नाम जपाइंदा। उच्ची कूक कूक करन पुकारा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त सर्ब जणाइंदा। आपणा खेल आपणे हथ्थ रक्खें तूं रक्खणहारा, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। आदि जुगादी वरते वरतारा, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा, आपे वेखे खेल तमाशा, पृथ्मी आकाशा फोल फुलाइंदा। पृथ्मी आकाश खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। निरगुण निरवैर इक्क इकल्ला, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। पावे सार जला थला, जल थल महीअल वेख वखाईआ। पर्दा लाहे जंगल जूह उजाड़ पहाड डूँग्घी डल्ला, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलाईआ। लक्ख चुरासी अंदर सच सिँघासण एका मल्ला, आत्म सेजा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी देवे साचा वर, एका तत्त जणाईआ। एका तत्त हरि का नाउँ, आदि जुगादि रखाइंदा। आप रखाए साचे थाउँ, थान थनंतर सोभा पाइंदा। जुगा जुगन्तर करे सच न्याउँ, सच अदालत आप रखाइंदा। हरिजन साचे फड़ फड़ बाहों, आपणी गोद बहाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, साची चोग चुगाइंदा। आपे पिता आपे माउँ, लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी वण्ड वंडाइंदा। साची वण्डे हरि जू वण्ड, वण्डणहार अख्वाया। लेखा जाणे कोटन कोटि ब्रह्मण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड अपणा खेल खिलाया। पर्दा लाहे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज भेव चुकाया। लक्ख चुरासी नार सुहागण वेखे रंड, हरि हरि कन्त ना कोए हंढाया। चारों कुण्ट भेख पखण्ड, जूठ झूठ होए हल्काया। कोए ना गाए सुहागी छन्द, रसना जेहवा ना कोए सालाहया। किसे घर ना दिसे साचा चन्द, जगत अन्धेरा छाया। गुरमुख विरला पाए परमानंद, जिस जन आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी आपणी वण्ड आपणे हथ्थ रखाया। आपणी वण्ड वण्ड भगवान, आपणा खेल खिलाईआ। सतिजुग साचे हो प्रधान, सति सतिवादी रूप वटाईआ। त्रेता लेखा सीआ राम, राम रमईया रूप धराईआ। द्वापर लेखा कृष्ना काहन, मुकंद मनोहर लखमी नरायण वड वड्याईआ। कलिजुग अन्त

हो प्रधान, ईसा मूसा नाद वजाईआ। संग मुहम्मद चार यार मसला पढ़न कुरान, शरअ शरीअत इक्क वखाईआ। साचा मज़्हब दीन ईमान, इबनउलवक्त आप जणाईआ। निरगुण जोत हो प्रधान, नानक नईया नाम वखाईआ। सति नाम दे पैग़ाम, चार वरन करे पढ़ाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश देवे दान, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। काया मन्दिर सच मकान, घर वसे साचा माहीआ। अठ्ठे पहर नाद धुन्कान, आपणा राग रिहा सुणाईआ। जो जन अन्तर आत्म करे ध्यान, पतित पावन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दए वड्याईआ। शब्द गुर नानक गोबिन्द, एका रंग समाइंदा। सर्ब जीआं जुग मेटे चिन्द, चिंता चिखा ना कोए जणाइंदा। दाता दानी गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, साचे सागर आप नुहाइंदा। लक्ख चुरासी ब्रह्म बिन्द, ज़ात पात मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप वड्यांअदा। साचा नाम वड्डा वड, हरि हरि आप उपाइंदा। आपणे अन्तर आपे कढ्ढ, लक्ख चुरासी विच रखाइंदा। जीव जंत लडाए लड, प्रेम प्यार इक्क सिखाइंदा। आप जणाए साची हद्द, पार किनारा आप वखाइंदा। साचा जाम प्याए मदि, अमृत रस चुआइंदा। नानक निरगुण हरिजन आपणे घर सद्द, नित सदड़े सति सुणाइंदा। गुरमुख बणाई साची यद, वरन बरन ना कोए वखाइंदा। जो आया सो जाए लद्द, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। जो घड़या सो जाए भज्ज, घड़न भन्नणहार आप भनाइंदा। कलिजुग जीव हरि मन्दिर बहणा सज, काया मन्दिर अंदर आप वखाइंदा। सतिगुर पूरा पर्दा ल्ए कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। वेले अन्त लाउण ना देवे कोई पज्ज, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्दी शब्द धराइंदा। शब्द गुरदेव आत्म परमात्म, परम पुरख वड्याईआ। शब्द सुहाग शब्द मातम, शब्द खेले खेल हर घट थाँईंआ। शब्द बाहर शब्द बातन, शब्द नूर शब्द ज़हूर, शब्द शब्दी वेख वखाईआ। शब्द आसा शब्द मनसा शब्द करे पूर, शब्दी सेव कमाईआ। शब्द ख़ाली शब्द भरपूर, शब्द हाज़र शब्द हज़ूर, हज़रत शब्द रूप वटाईआ। शब्द नेड़े शब्द दूर, शब्द शब्दी साची धूढ़, गुरमुख विरला मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम आप सालाहीआ। नाम सालाहे सालाहण योग, जुग करता आप सालांहयदा। नाम होए साचा रस भोग, नाम अमृत साची चोग, तृष्ना भुक्ख गंवाइंदा। नाम कट्टे हउमे रोग, माया ममता मोह जलाइंदा। नाम वखाए साचा जोग, जोग जोगीशर आप जणाइंदा। नाम वखाए साची ओट, नानक गोबिन्द इक्क समझाइंदा। नाम लगाए साची चोट, सच नगारा इक्क वजाइंदा। नाम कढ्ढे झूठा खोट, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। नाम मिलाए निर्मल जोत, जोती जोत समाइंदा। नाम नाता तोड़े वरन गोत, ज़ात पात मेट मिटाइंदा। हरि का नाम ना जपया जाए होंट, रसना

जेहवा ना कोए हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन एका दर, एका नाउँ रखाइंदा। हरि नाउँ जो जाए भुल्ल, अभुल दए सज़ाईआ। नानक तोले साचा तोल, तेरां तेरां गया समझाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, अडुल कदे ना जाईआ। लक्ख चुरासी ना रहिणा अनभोल, कलिजुग आपणा बल वखाईआ। दरगाह साची कर के आया कौल, संग मुहम्मद नाल मिलाईआ। नाता तोड़ां धरनी धरत धौल, सगला संग ना कोए वखाईआ। जूठ झूठ रूप जावां मौल, घर घर करां कुड़माईआ। बिन हरि नामे ख़ाली करां खोल, पंज तत्त हट्ट ना कोए विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक निरगुण गया समझाईआ। नानक निरगुण पंज तत्त, एका शब्द जणाया। घर विच मिले ब्रह्म मति, गुर सतिगुर रिहा पढ़ाया। बीज बीजे साचे वत, बण किरसाणा हल चलाया। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत, अमृत मेघ बरसाया। सति सन्तोख देवे धीरज जत, जगत तृष्ना मेट मिटाया। इक्क चढ़ाए साचे रथ, बण रथवाही सेव कमाया। जगत विकारा देवे मथ, नाम मधाणा एका पाया। शब्द सुणाए महिमा अकथ, अनहद ताल वजाया। निरगुण साचा मार्ग दस्स, सरगुण ल्ए मिलाया। जो जन वक्त लँघाए हस्स हस्स, पुरख अबिनाशी दए सज़ाया। कलिजुग अन्तिम लोकमात आए नस्स, निहकलंकी जामा पाया। चार जुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर मुल्ला मुसायक औलीए शेख़ पीर पैग़म्बर, यारां यार वेख वखाया। अञ्जील कुरान करे वस, ना कोई सके सीस उठाया। प्रगट हो पुरख समरथ लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, दो जहानां वेखे नंठ नट्ठ, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबाया। एका खण्डा नाम चण्ड प्रचण्ड, दो जहानां वण्डे वण्ड, नौ खण्ड पृथ्मी देवे दंड, लक्ख चुरासी मेटे भेख पखण्ड, ना कोए दीसे नार दुहागण रंड, जूठ झूठ दए खपाया। दूई द्वैती ढाहे कंध, इक्क सुणाए सुहागी छन्द, लेखा चुकाए सूरज चन्द, विष्न ब्रह्मा शिव बैठण सीस झुकाया। नेत्र रोवे सुरपति राजा इन्द, करे खेल गुणी गहिन्द, अन्तिम सभ दी मेटे चिन्द, आपणी चिंता ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक दिता एका वर, कलिजुग अन्त रिहा समझाया। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाईआ। महांबली हो के आउणा, मात पित ना कोए जाईआ। धुर फ़रमाना इक्क सुणाउणा, दो जहानां आप अल्हाईआ। अमाम अमामां वेस वटाउणा, पीर पैग़म्बर वेखे शहिनशाहीआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाउणा, चौथे जुग डेरा ढाहीआ। राज राजाना ख़ाक मिलाउणा, शाह सुल्तान रहिण कोए ना पाईआ। ऊँच नीच पन्ध मुकाउणा, ज़ात पात करे सफ़ाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका धाम बहाउणा, जगत चमढ़ी ना वण्ड वंडाईआ। एका दृष्टी राम दरसाउणा, इष्ट देव इक्क अख्वाईआ। एका राम नज़री आउणा, भूशन बस्त्र आप पहनाईआ। एका कलमा

नबी पढ़ाउणा, कायनात करे पढ़ाईआ। मन्दिर मस्जिद काया काअबा इक्क वखाउणा, आब हयात दए प्याईआ। भुल सवाब ना कोए वखाउणा, सच अहिबाब, रबाब इक्क वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्दी शब्द करे शनवाईआ। शब्दी ढोला शब्दी गीत, हरि शब्दी शब्द सुणाइंदा। शब्द साजण शब्द मीत, शब्द अतीत मेल मिलाइंदा। शब्द पतित शब्द पुनीत, पतित पापी शब्द तराइंदा। शब्द नाम सदा अनडीठ, लिखण पढ़न विच ना आइंदा। शब्द चलाए जुग जुग रीत, साची रीती शब्द चलाइंदा। शब्द देहुरा शब्द मन्दिर शब्द मसीत, बिन हरि शब्दे किसे दर ना दिसे कोए प्रीत, ख़ाली दर सर्ब वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम लक्ख चुरासी तेरी परखे नीत, लिख लिख लेखा आपणे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका शब्द शब्द भण्डारा, एका वरते वरतणहारा, नर निरँकारा आप वरताइंदा। शब्द भण्डारी हरि निरँकार, आदि जुगादि वरताईआ। नव नौ चार कर विहार, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। लेखा जाणे तेई अवतार, अभुल भुल कदे ना जाईआ। भगत भगवन्त कर के गए पुकार, दस अठ अठ समझाईआ। गुर गुर दे दे नाम धार, नाम नामा गए समझाईआ। गोबिन्द बोल फ़तह जैकार, एका डंका गया वजाईआ। कलिजुग अन्तिम आवे हार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। मात पित ना कोए प्यार, पिता पूत ना कोए सहाईआ। नार कन्त ना कोए आधार, विभचार सर्ब कमाईआ। मन्दिर मस्जिद ना कोए गुरदुआर, गुर का शब्द ना कोए गाईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरार, हित हित ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट ठग्ग चोर यार, आपणा बल रहे वखाईआ। दीन मज़्हब होण ख्वार, वरन बरन पए लड़ाईआ। दिस ना आए सांझा यार, परवरदिगार मुख छुपाईआ। वेख वखाए ना पुरख अकाल, अकाल अकाल ना कोए मनाईआ। सृष्ट सबाई होए बेहाल, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। रक्खया करे ना महाकाल, काल कूके नेत्र नैणां नीर वहाईआ। राए धर्म सुरत संभाल, आपणी आप ल्ए अंगड़ाईआ। चित्रगुप्त लेखा दए वखाल, लिख लिख लेखा थाउँ थाँईंआ। लाड़ी मौत उप्पर दए लाल दुशाल, लाल मैंहिन्दी हथ्थ रखाईआ। मनमुख जीव कलिजुग अन्तिम ल्ए भाल, लुकया कोए रहिण ना पाईआ। कोई ना बणे किसे दलाल, वेले अन्त ना कोए छुडाईआ। किसे लेखे लग्गे ना खादा हलाल, हल्क हल्क रिहा कुरलाईआ। गोबिन्द सूरा दिसे ना किसे नाल, मनमुख बैठे मुख भवाईआ। जिस ने वारे आपणे लाल, लालन आपणा नाउँ रखाईआ। होए सहाई शाह कंगाल, कंगाल कंगालां गोद बहाईआ। कलिजुग जीव होए नादान, चार वरन बैठे भुलाईआ। अन्त कूक कूक दे के गया ब्यान, हल्फ़ीआ ब्यान आप लिखाईआ। प्रगट होए श्री भगवान,

निहकलंका नाउँ धराईआ। सम्बल नगर इक्क मकान, आ के वसे साचा माहीआ। वेद व्यासा तेरी आसा पूरी करे आण, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चा टिल्ला पर्बत आप सुहाईआ। मूसा तेरा रक्खे माण, तेरे पिच्छे आए तेरा पैग़म्बर नूरी जल्वा नूर धराईआ। मुहम्मद तेरी वेखे आण, करे कल्याण बेपरवाहीआ। चौदां तबक करे पहचान, आप पहचान विच ना आईआ। जोद्धा सूरबीर बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। साचे अश्व चढ़े नौजवान, दुलदुल आपणा आप दुड़ाईआ। चारों कुण्ट वेखे बेईमान, शैतान कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा निशाना दए मिटाईआ। कलिजुग तेरा निशान मिटाउणा, निहकलंक कल आ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, धरत मात दी गोद सुहा। एका मन्त्र नाम दृढ़ाउणा, निष्अक्खर जाप जपा। एका मन्दिर आप उपजाउणा, पारब्रह्म प्रभ वेस वटा। एका इष्ट सर्ब वखाउणा, आत्म परमात्म बन्धन पा। एका हुक्म आप वरताउणा, हुक्मी हुक्म दए जणा। ज़ात पात ना कोए रखाउणा, ऊँच नीच ना कोए वखा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए मुका। कलिजुग लेखा मुकणा, आई अन्तिम वार। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, मन्न मन्न गए गुर अवतार। पुरख अबिनाशी शेर रूप हो के बुक्कणा, सिँघ मारे इक्क भबकार। कलिजुग जम्बक अन्तिम लुकणा, नेत्र नैण होए शर्मसार। पुरख अबिनाशी मूंह दे भार सुट्टणा, उप्पर पाए आपणा भार। दूजी वार फेर ना उठणा, तिन्न जुग दए सवाल। त्रैगुण तेरा घर लुट्टणा, शाह सुल्तान होण कंगाल। जूठ झूठ तेरा बूटा पुट्टणा, लक्ख चुरासी विच्चों भाल। वरन बरन शौह दरयाए सुट्टणा, ज़ात पात सुरत ना सके संभाल। सतिजुग सुहाए साची रुत्तना, रुत्त बसन्त करे आप प्रितपाल। भाग लगाए पंज तत्त काया बुत्तना, गुरमुख साचे ल्ए उठाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बैठ सच्ची धर्मसाल। सच्ची धर्मसाल सचखण्ड दुआरा, हरि साचा आप सुहाइंदा। कलिजुग अन्तिम करे पार किनारा, बीस अठारां वेख वखाइंदा। सम्मत उन्नी चढ़े विच संसारा, पहली चेत रुत्त जणाइंदा। चारों कुण्ट होए हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। नौ खण्ड लुट्टया जाए दिन दिहाढ़ा, राज राजान ना कोए बचाइंदा। ज़िमीं अस्मानां टुट्टे पाड़ा, लग्गी अग्ग ना कोए बुझाइंदा। कलिजुग रो रो कढ्ढे हाढ़ा, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। साधां सन्तां घर घर जा जा मारदा रिहा धाड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलाइंदा। पुरख अबिनाशी फड़ के बन्न्हणा सतारां हाढ़ा, अंग अंग नाल बंधाइंदा। चारों कुण्ट पैण झाड़ां, साचा संगी नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा खेड़ा आपे ढांहयदा। कलिजुग खेड़ा जाणा ढट्ठ, थिर कोए रहिण ना पाया। सम्मत उन्नी गिड़नी लट्ठ, पुरख अबिनाशी रिहा गढ़ाया। लक्ख चुरासी पा

पा नथ्थ, चारों कुण्ट दए भवाया। साची वस्त ना किसे हथ्थ, ख़ाली हथ्थ रहे वखाया। किसे नज़र ना आए रामा सुत दसरथ, कृष्ना नंद ना मेल मिलाया। ईसा मूसा ना होया किसे वस, मुहम्मद रंग ना कोए चढ़ाया। नानक निरगुण हिरदे गया ना वस, गोबिन्द जाम अमृत रस ना किसे चखाया। मन वासना हो के सारे वस, आपणा आप रहे लुटाया। सम्मत बीस बीस खेड़ा होणा भट्ठ, भट्ठी अग्न आप तपाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचा मात धर, बीस इकीस इक्क हदीस दए पढ़ाया।