१७ भाद्रों २०१८ बिक्रमी नाज़र सिँघ दे गृह पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
सो पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, आदि जुगादि समाइंदा। हरि पुरख निरँजण राज रजाना, शाहो भूप नाम धराइंदा। एकँकारा जोद्धा सूरबीर बलवाना, बल आपणा आप उपाइंदा। आदि निरँजण नूर नूर नुराना, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता रूप रंग रेख ना कोए रखाना, बेअन्त आपणी खेल खिलाइंदा। श्री भगवान झुलाए सच निशाना, सति सतिवादी आप उपाइंदा। पारब्रह्म प्रभ मर्द मरदाना, सच मरदानगी आप कमाइंदा। सचखण्ड वसे सच मकाना, दर घर साचा आप उपाइंदा। निरगुण निरगुण हो प्रधाना, आपणी कल आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आप अख्वाइंदा। आदि पुरख एका हरि, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। आपे वसे आपणे घर, घर साचा सोभा पाईआ। आपे पुरख नारी नर, नरायण आपणी खेल खिलाईआ। आपे वरनी वरन ल्ए वर, वर दाता आप हो जाईआ। आपणी करनी ल्ए कर, करता पुरख बेपरवाहीआ। आपणे मन्दिर बहे चढ़, साचा पौड़ा इक्क लगाईआ। आपणे दर वेखे खड़, सो दर साचा सोभा पाईआ। करे खेल अलख अगम्म अपार अपर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणा नाउँ धराईआ। आदि पुरख हरि बेपरवाह, सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। निरगुण निरवैर आपणा खेल खिला, मूर्त अकाल डगमगाइंदा। अजूनी रहत सच्चा शहिनशाह, साचे तख्त सोभा पाइंदा। आप आपणा बण मलाह, खेवट खेटा सेव कमाइंदा। दर दरबारा आप सुहा, सचखण्ड दुआर वड्यांअदा। जोती जोत डगमगा, नूर नूर प्रगटाइंदा। आपे वसे आपणे थाँ, थान थनंतर आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आपणी कार आप कराइंदा। करे खेल अपर अपार, बेअन्त वडि वड्याईआ। साचा धाम कर त्यार, सचखण्ड सोभा पाईआ। हुक्मी हुक्म कर वरतार, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। भूपत भूप बण सिक्दार, शाह सुल्तान आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ।
दर दरवेश बण भिखार, सीस जगदीस आप झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप प्रगटाईआ। सचखण्ड दुआर आप उपा, आपणी महिमा आप जणाइंदा। आपणा कर खेल बेपरवाह, साची खेल आप खिलाइंदा। आपणा दीपक आप टिका, आपे वेख वखाइंदा। आपणा मन्दिर आप सुहा, आपे सोभा पाइंदा। आपणा रंग आप रंगा, रंग रंगीला आप हो जाइंदा। आपणी सेजा आप विछा, आपे आसण लाइंदा। आपणा रूप आप धरा, आपे वेख वखाइंदा। आपणा सगन आप मना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरे खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। आदि पुरख इक्क इकल्ला, सोभावन्त सोभा पाईआ। आप वसया सच महल्ला, उच्च अटल्ला दए वड्याईआ। आपणी जोत आपे बल्ला, नूर नूर विच प्रगटाईआ। आपणा फड़े आपे पल्ला, आप आपणा बन्धन पाईआ। आपणे अंदर आपे रल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। सचखण्ड साचा साचा दर, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। आपणी करनी आपे कर, आपणा खेल खिलाइंदा। आपे नारी आपे नर, नर नरायण वेस वटाइंदा। आपणा पल्लू आपे फड़, आपे गंढ्ढ पुआइंदा। आपणा मेला आपे कर, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणी सेजा आपे चढ़, आपणा अंग आप लगाइंदा। आपणे अंदर आपा धर, आपे खेल खिलाइंदा। आपे बण जननी जन, हरि दाई दाया रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे खड़, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, इक्क इकल्ला आप सुहाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, बेअन्त वड वड्याईआ। वेस वटाए नारी कन्त, कन्त कन्तूहल सेज सुहाईआ। आपे चाढ़े रंग बसन्त, रंग रंगीला सच्चा माहीआ। आप बणाए आपणी बणत, घाड़न घड़णहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, साचा घाड़न ल्ए घड़ाईआ। साचा घाड़न निरगुण घड़या, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। आपणा पल्लू आपे फड़या, आपे वेख वखाईआ। आपणे मन्दिर आपे धरया, आपे रिहा टिकाईआ। आपणे जेहा आपे करया, दूसर संग ना कोए रलाईआ। ना जन्मे ना कदे मरया, बेअन्त आपणी खेल आप खिलाईआ। सच दुआरे आपे चढ़या, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा रिहा सुहाईआ। सचखण्ड दुआरा साचा धाम, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाइंदा। निरगुण सेवा कर निष्काम, आपणी सेवा आप लगाइंदा। आपे होया जाणी जाण, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। बाडी लग्गे ना कोए लुहार तरखाण, घाड़त घड़त ना कोए वखाइंदा। निरगुण बणाए निरगुण मकान, निरगुण आपणा ध्यान लगाइंदा। निरगुण झुलाए सच निशान, सचखण्ड
दुआरे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप वड्यांअदा। सच दुआरा सचखण्ड, अखण्ड रचन रचाईआ। पुरख अबिनाशी वंडी आपणी वण्ड, आपणा हिस्सा आपे पाईआ। आदि रक्खया ना कोए संग, दूजा साथ ना कोए जणाईआ। आपे जाणे आपणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। करे खेल साहिब बख्शंद, बख्शिश आपणी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा आप सलाहीआ। सचखण्ड बणया सच मकाना, हरि साचा वेख वखाईआ। चारों कुण्ट नूर भगवाना, नूर नुराना डगमगाईआ। एका भूप इक्क राजाना, इक्क सिँघासण आसण लाईआ। एका राग इक्क तराना, एका नादी नाद वजाईआ। एका हुक्म इक्क फ़रमाना, एका रिहा सुणाईआ। एका दरवेश दर दरबाना, एका बैठा सीस झुकाईआ। एका खेले खेल महाना, आपणी खेल आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर आप सुहाईआ। सचखण्ड दुआरा हरि हरि पेख, आपणी ख़ुशी मनाइंदा। रूप रंग ना दिसे रेख, चार दीवार ना कोए चिणाइंदा। आप वसाया आपणा देस, देस साचे सोभा पाइंदा। तख्त सुहाए नर नरेश, साचा तख्त आप उपाइंदा। निरगुण करया निरगुण वेस, निरगुण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा अपर अपारा, हरि साचा सच उपाईआ। दीआ बाती इक्क उज्यारा, निरगुण धारा ल्ए प्रगटाईआ। रवि ससि ना कोए सितारा, सूरज चन्द ना कोए चढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए पसारा, त्रैगुण धारा ना कोए वखाईआ। पंचम दिसे ना कोए अखाड़ा, धरत धवल ना कोए वड्याईआ। गुर पीर ना कोए अवतारा, पीर पैग़म्बर ना कोए रखाईआ। ना कोई पुरख ना कोई नारा, जीव जंत ना रचन रचाईआ। समुंद सागर ना डूँग्घी गारा, जंगल जूह उजाड़ पहाड ना रचन रचाईआ। पिता पूत ना कोए अधारा, मात गोद ना कोए सुहाईआ। शास्त्र सिमरत ना कोए प्यारा, वेद कतेब ना कोए पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत ना कोए हुलारा, ज्ञान ध्यान ना कोए समझाईआ। खाणी बाणी ना कोए पुकारा, कूक कूक ना कोए अल्हाईआ। करया खेल अपर अपारा, प्रभ आपणी रचन रचाईआ। सचखण्ड वसे एका एकँकारा, दूसर संग ना कोए रलाईआ। सच महल्ला कर प्यारा, उच्च अटल्ला आप वसाईआ। आपणा हुक्म कर वरतारा, आपे रिहा मनाईआ। आपणी इच्छया भर भण्डारा, आपे दए वरताईआ। निरगुण निरगुण कर उसारा, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। जोती अंदर जोती धारा, जोती जोत जोत समाईआ। जोती सुत सुत दुलारा, शब्दी शब्द प्रगटाईआ। शब्दी शब्द शब्द प्यारा, हरि सच्चा मेल मिलाईआ। करनी करे हरि करनेहारा, करता पुरख वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा घर वसाईआ। सचखण्ड दुआरा हरि वसाया, वसणहारा एक। आपणा
नूर आप धराया, आपे रक्खे आपणी टेक। आपणा राग आप अल्हाया, आपे सुणे सुणाए आपे ल्ए पेख। आपणा राज आप बणाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा भेत। आपणा भेत भेव अभेदा, आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि पुरख एको एका, एका कल धराईआ। आपणे मन्दिर कर प्रवेशा, आपणा बन्धन पाईआ। आपणे तख्त बहे नरेशा, आपणा हुक्म सुणाईआ। आपणे दर करे आदेशा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपणा खेल आपे वेखा, वाह वाह आपणी ख़ुशी मनाईआ। आपणे हथ्थ रख्या आपणा लेखा, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे वड़, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। आपणी इच्छया आपे रक्ख, आपे खेल खिलाइंदा। सो पुरख निरँजण हो प्रतक्ख, निरगुण धार धार प्रगटाइंदा। एकँकारा हो हो वक्ख, आपणा राग वखाइंदा। आदि निरँजण अलखणा अलख, अलख अगोचर खेल कराइंदा। श्री भगवान आपणी पूरी करे आस, आसा आसा विच मिलाइंदा। श्री भगवान हो हो दास, आपणी सेव कमाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर प्रकाश, रूप अनूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना आप वखाइंदा। साची रचना हरि निरँकार, आपणी आप कराईआ। सचखण्ड दुआरे हो त्यार, आपणा मता आप पकाईआ। साची इच्छया बण वरतार, आपणा भण्डारा आपणी झोली पाईआ। लेखा जाणे पुरख नार, नारी कन्त सेज सुहाईआ। सुत दुलारा कर त्यार, शब्दी नाउँ प्रगटाईआ। शब्दी देवे इक्क सहार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा खोल्हां सच किवाड़, आपणी बणत बणाईआ। थिर घर दयाँ वाड़, सच दुआरे आप टिकाईआ। आदि जुगादि करां प्यार, भुल कदे ना जाईआ। तेरा दस्सां सच विहार, एका गुण जणाईआ। करां खेल अगम्म अपार, बेअन्त वेस वटाईआ। साचा हुक्म मन्नणा पए सच्चे दरबार, ना मोड़े मोड़ मुड़ाईआ। पुरख अबिनाशी ख़बरदार, तेरी निन्दरा रिहा गुआईआ। जुगा जुगन्तर खेल न्यार, जुग करता आप कराईआ। तेरा उसारां महल्ल मुनार, अटल दयाँ वड्याईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी धार, लोआं पुरीआं रचन रचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पावे सार, आप आपणी दया कमाईआ। त्रैगुण माया तत्त विचार, तेरे रंग रंगाईआ। लक्ख चुरासी तेरा प्यार, घड़ भाण्डे ल्ए बणाईआ। निरगुण सरगुण कर त्यार, देवे सच सलाहीआ। पंचम मीता हो उज्यार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश गुणवन्ता मेल झोली पाईआ। निरगुण निरगुण करे प्यार, सरगुण सरगुण दए समझाईआ। रक्त बूंद खेल न्यार, जोती जाता हो उज्यार, मन मति बुध पावे सार, आत्म ब्रह्म निराकार, निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। ईश जीव हो उज्यार, आपणी ख़ुशी मनाईआ। साचे मन्दिर पावे सार, डूँग्घी कंदर फोल फुलाईआ। सुत दुलारे रहिणा ख़बरदार, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। घट घट अंदर होए उज्यार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। अमृत
आत्म ठंडी ठार, निझर झिरना आप झिराईआ। जोती जोत करे उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। आपणी रचना कर त्यार, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। सुत दुलारे साची धार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे चरन करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। एका हुक्म मन्नणा पए एका वार, हरि साचा करे जणाईआ । निष्अक्खर कर त्यार, निरवैर रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सचखण्ड दुआरे साचे खड़, थिर घर रिहा सुहाईआ। थिर घर वसे सुत दुलारा, सचखण्ड वासी आप वसाइंदा। करे खेल अपर अपारा, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यारा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। एका वस्त सति भण्डारा, धुर दरबारी आप वरताइंदा। लक्ख चुरासी कर त्यारा, घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी देवे साचा वर, साचा हुक्म सुणाइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, आदि पुरख जणाईआ। शब्दी तेरा खेल महाना, पाताल आकाश तेरी वड्याईआ। तेरा मृदंग इक्क वजाना, आदि जुगादि सुणाईआ। तेरा घर इक्क वसाना, नव खण्ड पृथ्मी खेल खिलाईआ। तेरा रूप इक्क दरसाना, नूर नूर विच प्रगटाईआ। तेरा जाम इक्क प्याना, अमृत रस चुआईआ। तेरा घर इक्क वसाना, उजड़ कदे ना जाईआ। तेरी वण्ड आप वण्डाना, वण्ड वण्डे बेपरवाहीआ। तेरा लेखा आप समझाना, ब्रह्म वेता ब्रह्मा सुत पढ़ाईआ। चार वेदां भेव खुल्हाना, चार चार मुख सालाहीआ। चारे बाणी आप जगाना, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा पर्दा लाहीआ। चारे खाणी वण्ड वंडाना, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज बणत बणाईआ। चारे जुग हुक्म चलाना, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कार कमाईआ। चारे वरन वेख वखाना, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बन्धन पाईआ। चारों कुण्ट हो प्रधाना, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। जुग जुग खेले खेल श्री भगवाना, शब्दी शब्द शब्द लक्ख चुरासी करे पढ़ाईआ। जुग जुग मार्ग एका लाणा, वेस अनेक धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे देवे वर, वरदाता आप हो जाईआ। आदि पुरख दिता वर, सो पुरख निरँजण खेल खिला। सुत दुलारे वसे घर, दो जहानां वेख वखा। लक्ख चुरासी अंदर जाणा वड़, घट घट आपणा नूर धरा। एका अक्खर जाणा पढ़, लक्ख चुरासी दे समझा। एका मन्दिर जाणा चढ़, साचे मन्दिर आसण ला। एका हुक्म देणा कर, हुक्मी हुक्म सच वरता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख रिहा समझा। आदि पुरख हरि आप समझाए, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सुत दुलारा सेवा लाए, साची सेवा इक्क समझाईआ। जुग चौकड़ी वण्ड वण्डाए, कोटन कोटि काल बिताईआ। गुर अवतार ल्ए प्रगटाए, लोकमात करे रुशनाईआ। भगत भगवन्त ल्ए जगाए, आत्म ब्रह्म वेख वखाईआ। सन्त
कन्त हरि ल्ए मिलाए, आप आपणे अंग लगाईआ। गुरमुख साचे ल्ए उठाए, आलस निन्दरा दए गुआईआ। गुरसिख आपणी गोद बहाए, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग खेड़ा आप वसाए, आप आपणा हुक्म वरताईआ। वार अठारां जोत प्रगटाए, रूप अनूप आप वखाईआ। अन्तिम लेखा दए मुकाए, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज लील्हा आप रखाईआ। अचरज लीला हरि करतार, जुग जुग आप वरताइंदा। सतिजुग अन्तिम उतरया पार, लोकमात प्रगटाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अपरम्पर धार चलाइंदा। तोड़नहारा गढ़्ह हँकार, बाण निराला आप रखाइंदा। दोए दोए रूप अगम्म अपार, त्रैगुण अतीता आप कराइंदा। ठांडा सीता सच दरबार, थिर घर साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, सति पुरख निरँजण आप वरताईआ। आदि जुगादि आपे वरते आपणा भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। करे खेल कृष्ना कान्हा, एका बंसरी नाम वजाईआ। मंडल मण्डप रास रचाना, साची सख़ीआं वेख वखाईआ। एका देवे नाम निधाना, गुणवन्त गुण समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस अवल्ला, पुरख अबिनाशी आप कराइंदा। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, साचा पल्लू हथ्थ उठाइंदा। सच संदेस एका घल्ला, आपणा नाउँ जणाइंदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, पंज तत्त वेख वखाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, काया खेड़ा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। आपणा रंग श्री भगवान, आदि जुगादि रंगाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, साचा खेल खिलाइंदा। ईसा मूसा देवे दान, संग मुहम्मद चार यार वेख वखाइंदा। निरगुण देवे इक्क निशान, सच निशाना आप उठाइंदा। नानक पाए पद निरबान, नाम सति मन्त्र दृढ़ाइंदा। गोबिन्द जोद्धा सूरबीर बलवान, एका खण्डा नाम उठाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, दो जहानां वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलाइंदा। जुग चौकड़ी उतरे पार, कोटन कोटि काल बिताईआ। नव नौ वेखे वेखणहार, चार चार वज्जे वधाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग आणी हार, विष्न ब्रह्मा शिव रहे कुरलाईआ। पुरख अबिनाशी करे खेल अगम्म अपार, साचे तख्त बैठ साचा माहीआ। वेखे विगसे वेखणहार, निरगुण निराकार आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादी साची कार, करता पुरख आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग चौकड़ी आपणे लेखे लाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी उतरे आपणे घाट, घाटा कोए रहिण ना पाया। करे खेल पुरख समरथ, समरब आपणी धार चलाया। जुग जुग चलाए रथ, रथ रथवाही वेस वटाया। लक्ख चुरासी पाए नथ,
चारों कुण्ट रिहा भुआया। वेखणहारा मन्दिर मस्जिद मट्ठ, शिवदुआले फोल फोलाया। पावे सार तीर्थ अठसठ, तट किनारा डेरा ढाहया। दो जहानां नठ नठ, नठ नठ चौदां लोकां पन्ध मुकाया। चौदां तबकां गेड़े उलटी लट्ठ, गेड़ा आपणा आप दवाया। कलिजुग अन्तिम करे भट्ठ, एका अग्न बसन्तर लाया। करे खेल साचा हरि, आदि पुरख एका नर, नर नरायण वेस वटाया। आदि अन्त खेल करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। लेखा जाणे गुर अवतारा, बेअन्त बेपरवाहीआ। पूरा करे कौल इकरारा, भुल कदे ना जाईआ। निहकलंक महांबली उतरे अवतारा, मात पित ना कोए जाईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, एका एक गया समझाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा मीत मुरारा, उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लाईआ। कलिजुग अन्तिम आवे विच संसारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ । गोबिन्द बोल सच जैकारा, एका डंका रिहा सुणाईआ। सृष्ट सबाई करे ख़बरदारा, ब्रह्मण्डां खण्डां दए हिलाईआ। वसे आपणे धाम न्यारा, महल्ल अटल दए वड्याईआ। सम्बल नूर कर उज्यारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाईआ। तिक्खीआं रक्खे दोवें धारां, दो जहानां वेख वखाईआ। शब्दी शब्द इक्क हल्कारा, लोआं पुरीआं आप दुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा भेव आप खुल्हाउणा, आदि पुरख पर्दा लाहीआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाउणा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग लहिणा झोली पाउणा, पूर्ब कर्मां दे सलाहीआ। लक्ख चार बत्ती हज़ार जगत आयू पन्ध मुकाउणा, बंधी बन्धन इक्क वखाईआ। हुक्मी हुक्म इक्क सुणाउणा, धुर फ़रमाना आप अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दे वड्याईआ। शब्दी अंदर साची धार, आदि जुगादि चलाईआ। शब्द गुर शब्द अवतार, शब्द भगत भगवन्त ल्ए मिलाईआ। शब्द सन्त शब्द करतार, शब्द नार कन्त अख्वाईआ। शब्द गुरमुख करे प्यार, गुरमुख नाद शब्द वजाईआ। शब्द गुरसिख ल्ए उभार, गुरमुख शब्द रूप वटाईआ। शब्दी शब्द जैकार, गुर अवतार ढोला गाईआ। जुगो जुग शब्द भण्डार, सो पुरख निरँजण आप वरताईआ। शब्द खेल सच्ची सरकार, लक्ख चुरासी रूप वटाईआ। शब्द अंदर शब्द बाहर, गुप्त ज़ाहर खेल खिलाईआ। शब्द मन्दिर मस्जिद गुरदुआर, शब्द मन्दिर मस्जिद मठ डेरा लाईआ। शब्द नाद धुन जैकार, गीता ज्ञान शब्द अख्वाईआ। शब्द शास्त्र सिमरत पुराण, शब्दी शब्द शब्द प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। शब्द जोद्धा सूरबीर बली बलवान, शब्द दो जहान डेरा लाईआ। शब्द लोआं पुरीआं खेल महान, शब्द सूरज चन्द रिहा चमकाईआ। शब्द धरत धवल आकाश, शब्द गगन मंडल सोभा पाईआ। शब्द शब्दी वेखे रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। शब्द सीता राम करे प्रनाम, शब्द सति अस्थान सुहाईआ। ईसा मूसा
दे पैग़ाम, मुकामे हक इक्क सलाहीआ। शब्द मुहम्मद प्याए जाम, आबे हयात हथ्थ उठाईआ। शब्द जाणे सति कलाम, कायनात करे पढ़ाईआ। शब्द अमामां सिर अमाम, अमाम शब्दी नाउँ धराईआ। शब्द खेल श्री भगवान, आदि जुगादि कराईआ। कलिजुग अन्तिम शब्दी शब्द हो प्रधान, लोकमात वेस वटाईआ। शब्द गुर सदा मेहरवान, दीनन आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि शब्द अन्त शब्दी धार वखाईआ। शब्दी धार अन्तिम कल, कलवन्ता आप रखाइंदा। लक्ख चुरासी रिहा छल, भेव कोई ना पाइंदा। वसणहारा जल थल, महीअल आपणा खेल खिलाइंदा। जोती शब्दी गया रल, दिस किसे ना आइंदा। करे खेल घड़ी घड़ी पल पल, थित वार ना कोए जणाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, साची नगरी आसण लाइंदा। सच संदेस एका घल, दो जहान समझाइंदा। लक्ख चुरासी वेखे लग्गा फल, ब्रह्मा बूटा वेख वखाइंदा। विष्नूं भण्डार वेखे भरया डल, अन्तिम पर्दा लांहयदा। शंकर लाहुंदा वेखे खल्ल, त्रिसूल हथ्थ चमकाइंदा। करे खेल अज्ज कि कल, भेव कोए ना पाइंदा। सच सिँघासण बैठा मल्ल, साचा तख्त आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी खेल आप कराइंदा। शब्दी ठोकर शब्दी धार, शब्दी शब्द आप जणाईआ। शब्द खण्डा शब्द कटार, शब्दी शब्द रिहा चमकाईआ। शब्दी मारे शब्द मार, शब्द शब्द वेख वखाईआ। शब्द आर शब्द पार, शब्द मँझधार रिहा वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्दी खेल खिलाईआ। शब्दी राग शब्दी नाद, हरि शब्दी शब्द वजाइंदा। शब्द खेल विच ब्रह्मादि · ।
शब्द आदि शब्द जुगादि, शब्द मध्ध आपणा रंग रंगाइंदा। शब्द सन्त शब्द साध, शब्द सति सन्तोख ज्ञान दृढ़ाइंदा। शब्द जुग जुग करे पसार, जुग जुग शब्दी मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द खण्डा आप चमकाइंदा। शब्द खण्डा चमके दामन, चण्ड प्रचण्डका आप चमकाईआ। कोई ना बणे किसे दा ज़ामन, अन्तिम पल्लू रहे छुडाईआ। लहिणा देणा चुक्के क्षत्री शूद्र वैश ब्रह्मण, वरन बरन ना कोए वखाईआ। नाता तोड़े कामनी कमान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। जूठ झूठ करे ख्वार, आप आपणा बल धराईआ। प्रगट होए श्री भगवान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। गुरमुख विरले पकड़ाए आपणा दामन, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। एथे ओथे होए ज़ामन, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जिस जन पकड़े दामन, सदा होए सहाईआ। नगर खेड़ा वसाए ग्रामन, काया बंक सोभा पाईआ। इक्क दूजे नूं आपे जानण, गुर चेला रूप वटाईआ। सतिजुग बन्न्हण आया बान्हण, कलिजुग लेखा रिहा मुकाईआ। गुरमुखां करे चानण, एका चन्द ल्ए चढ़ाईआ। कलिजुग जीव आलणिउँ डिगे बोट ना फेर कोई पाए आलण,
आपणा भार ना सके उठाईआ। पल्ले नाम ना दिसे कोई दामन, झूठी गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त शब्दी रंग वखाईआ। शब्दी रंग हरि निरँकार, एका एक चढ़ाइंदा। वेख वखाए सर्ब संसार, लक्ख चुरासी फोल फुलाइंदा। ब्रह्मण्डां मारे मार, लोआं पुरीआं वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उठाल, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। दो जहानां वज्जे ताल, ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग लेखा जाणे धन माल, त्रैगुण माया मूल चुकाइंदा। कलिजुग जीव होयण बेहाल, रहिमत रहीम ना कोए कमाइंदा। काया मन्दिर अंदर ख़ाली दिसे धर्मसाल, हरि का नाम ना कोए वसाइंदा। अठसठ तीर्थ रहे भाल, अन्तर झिरना ना कोए झिराइंदा। ढोलक छैणा वजाउँदे ताल, अनहद नाद ना कोए अल्हाइंदा। हथ्थीं फड़ फड़ फेरन माल, मन का मणका ना कोए भुआइंदा। दूजे दी दूजा करे संभाल, आपणी सुरत शब्द ना कोए मिलाइंदा। इक्क दूजे नूं सुणाउण सतिगुर दा हाल, आपणा हाल सतिगुर अग्गे ना कोए सुणाइंदा। सतिगुर सूरा दीन दयाल, जुग जुग वेख वखाइंदा। जन भगतां करे प्रितपाल, प्रितपालक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप कराइंदा। अन्तिम खेल हरि कराउणा, किरती किरत कमाईआ। कलिजुग झूठा खेड़ा ढाउणा, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। माया ममता मोह चुकाउणा, हँकार विकार दए गंवाईआ। संसा रोग सर्ब मिटाउणा, हिँसा रंग ना कोए चढ़ाईआ। सच संजोग आप कराउणा, वरन बरन ना कोए लड़ाईआ। आत्म जोग इक्क सिखाउणा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। काया मन्दिर इक्क वसाउणा, घर घर विच कर रुशनाईआ। बजर कपाटी पर्दा लाउहणा, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। हँस काग रूप वटाउणा, सच सरोवर दए नुहाईआ। अनहद नादी नाद वजाउणा, एका राग अल्हाईआ। पंचम सख़ीआं मंगल गाउणा, साचा राग आप अलाहीआ। सुरती शब्दी एका घर बहाउणा, मेल मिलाउणा साचे माहीआ। आत्म मन्दिर इक्क वखाउणा, काया सेजा दए दरसाईआ। सो पुरख निरँजण निराकार निरवैर अजूनी रहत एका नज़री आउणा, इष्ट देव सर्ब लोकाईआ। नमो सति मन्त्र दृढ़ाउणा, नमो नमो वज्जे सति वधाईआ। ब्रह्म मति इक्क समझाउणा, पारब्रह्म मेल मिलाईआ। रती रत रंग रंगाउणा, रंगया रंग उतर ना जाईआ। हज़ारा दरूद इक्क सिखाउणा, बसरी इस्म करे पढ़ाईआ। पीर दस्तगीर गुणी गहीर आपणा हथ्थ आप मिलाउणा, सख़ी सुल्तान बेपरवाहीआ। मुकामे हक फेरा पाउणा, दरगाह साची धाम सुहाईआ। लाशरीक ख़ुदा बेऐब परवरदिगार आपणा बन्धन आपे पाउणा, जल्वा नूर नूर विच समाईआ। हँ ब्रह्म आपणे रंग रंगाउणा, सोहँ आपणी धार चलाईआ। निहकर्मी आपणा कर्म कमाउणा, कर्म कांड ना कोई रखाईआ। साचा खेड़ा आप वसाउणा, दर घर साचा आप सुहाईआ। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउणा, सीस ताज ना कोई उठाईआ।
ऊँचां नीचां एका दर बहाउणा, साचा मन्दिर आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग लग्गणा जग, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। कलिजुग कूड़ उडाउणा कग्ग, जगत रहिण ना पाईआ। त्रैगुण अग्नी बुझणी अग्ग, सांतक सत वरताईआ। हरिजन मेले सूरा सर्बग, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दरस वखाए उप्पर शाह रग, नौ दुआरे पार कराईआ। जाम प्याए एका मदि, अमृत आत्म मुख चुआईआ। शब्द वजाए साचा नद, अनहद राग सुणाईआ। सुरत सुआणी आपणे घर सद्द, शब्द हाणी ल्ए मिलाईआ। इक्क वखाए चौथा पद, नैण नेत्र करे रुशनाईआ। डूँग्घी कँवरी आपे कढ्ढ, सुखमन टेढी बंक पार कराईआ। पारब्रह्म ब्रह्म लडाए लड, ईश जीव गले लगाईआ। पार लँघाए झूठी हद्द, साचे घर आप बहाईआ। लक्ख चुरासी नालों करे अड्ड, गुरमुख विरले वड वड्याईआ। भाग लगाए साची यद्द, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा दए मुकाईआ। तेरा लेखा मक्कणा, आई अन्तिम वार। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, ना कोई मेटे मेटणहार। पुरख अबिनाशी शेर एका बुक्कणा, सिँघ रूप मारे भबकार। तेरा अन्तिम भाग निखुटणा, चारे कुण्टां आई हार। तेरा वसदा घर लुट्टणा, ना सके कोए संभाल। तेरा झूठा बूटा पुट्टणा, देवे जड़्ह उखाड़। अन्तिम आपणे खाते सुट्टणा, तिन्न जुग ल्ए सवाल। सतिजुग साचा मात उठणा, पुरख अबिनाशी ल्ए उठाल। आप सुहाए साची रुत्तना, रुत रुतड़ी वेखे आण। करे खेल अबिनाशी अचुतना, चेतन्न रूप कर संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल करे आप निरँकार। कलिजुग अन्तिम खेल कराउणा, निरगुण आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द लेखा पूर कराउणा, मेल मिलावा साचे माहीआ। सम्बल नगरी धाम सुहाउणा, साचे बंक दे वड्याईआ। नाम मृदंगा इक्क वजाउणा, तार सितार ना कोए हिलाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मण्डां आप जगाउणा, जेरज अंडां पर्दा लाहीआ। आपणा कन्ढ्ढा आपे पार कराउणा, अद्धविचकार ना कोए रखाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत कारज अनन्दा इक्क कराउणा, एका दिवस शाह सुल्तान । वीह सौ वीह बिक्रमी पंदरां कत्तक सभ दा लेखा आप मुकाउणा, बाकी लेखा ना कोए वखाईआ। साचे तख्त बैठ सुल्ताना साचा हुक्म आप सुणाउणा, दो जहानां करे शनवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मार्ग एका लाउणा, सत्तां दीपां सति करे पढ़ाईआ। सत्त रंग निशाना इक्क झुलाउणा, सति सतिवादी आप उठाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई कोई नज़र ना आउणा, एका ब्रह्म सर्ब दरसाईआ। सोहँ ढोला सभ ने गाउणा, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। नानक विचोला नज़री आउणा, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। राम कृष्न रूप प्रगटाउणा, मुक्ट बैण वेस वटाईआ। ईसा मूसा काला सूसा तन छुहाउणा, एका अल्फ़ी
तन हंढाईआ। संग मुहम्मद आपणा कलमा आप पढ़ाउणा, शरायत आयत इक्क दृढ़ाईआ। मुख नकाबी पर्दा लाउहणा, बेआबी ख़ुशी मनाईआ। रमईआ राम हर घट नज़री आउँणा, साँवल सुंदर अपणा रूप वटाईआ। नानक निरगुण जोती दीप जगाउणा, गुर अंजन नेत्र पाईआ। गोबिन्द अमृत जाम प्याउणा, दूई द्वैत दे मिटाईआ। घट घट अंदर पुरख अकाल इक्क वखाउणा, निरगुण बैठा आसण लाईआ। सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण साचा बन्धन पाउणा, ना कोए तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। जोत ललाटी साचा चन्दन लाउणा, झूठा तिलक ना कोए वखाईआ। नाम निधाना जञ्ञू पाउणा, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। सति सन्तोखी सुन्नत कराउणा, साची शरअ इक्क बणाईआ। गुरसिख गुर गुर गोद बहाउणा, आप आपणी गोद सुहाईआ। चार वरनां एका रंग चढ़ाउणा, उतर कदे ना जाईआ। धर्म कर्म इक्क वखाउणा, एका घर दे वसाईआ। एका पिता एका मात बणाउणा, दाई दाया इक्क अख्वाईआ। निहकलंक आपणा खेल आप कराउणा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। गुरमुख विरले बूझ बुझाउणा, कलिजुग अन्तिम सुत्ती सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण आपणा खेल रिहा कराईआ। खेल करे श्री भगवाना, भगतन भेत जणाइंदा। गुरमुख उपजाए सच निशाना, लोकमात झुलाइंदा। अन्तर आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना, जगत विद्या ना कोए पढ़ाइंदा। अठ्ठे पहर इक्क तराना, रसना जिहवा ना कोए हिलाइंदा। दिवस रैण नज़री आए श्री भगवाना, काया मन्दिर अंदर आसण लाइंदा। दर दर लभ्भणा फिरे जहाना, हरि का रूप हथ्थ किसे ना आइंदा। मुख छुपा के बैठा कृष्ना कान्हा, बंसरी नाम ना किसे सुणाइंदा। राम रम्मईआ आवे ना विच ध्याना, सीता सुरती ना कोए हंढाइंदा। नानक देवे ना सति परवाना, नानक शब्द ना कोए गाइंदा। गोबिन्द मिले ना सूरबीर बलवाना, गुर का खण्डा ना कोए चमकाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल महाना, भेव कोए ना पाइंदा। प्रगट हो श्री भगवाना, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे मार ध्याना, सतिजुग त्रेता द्वापर फोल फुलाइंदा। जुग जुग विछड़े मेले विच जहाना, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाइंदा। आपे जाणे आपणा आवण जाणा, हरिजन आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप उठाइंदा। गुरमुख साचा जाए उठ, जिस उप्पर सतिगुर दया कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ जाए तुट्ठ, आपणी बूझ बुझाईआ। अमृत जाम प्याए घुट, दुरमति मैल धुआईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। भाग लगाए काया कोट, साचा गढ़्ह दे वसाईआ। गुरमुख तेरा वरन ना कोई गोत, एका ब्रह्म सर्ब दरसाईआ। पुरख अकाल साची ओट, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा लहिणा तेरी झोली पाईआ। कलिजुग तेरा लहिणा तेरी झोली पा, तेरा मूल चुकाउणा। जीव
जंत जो दए भुला, झूठा मार्ग जगत मुकाउणा। माया ममता जो दए रुला, ममता मोह आप मिटाउणा। हउमे हंगत गढ़्ह विच दे वसा, झूठा गढ़्ह आप तुड़ाउणा। झूठी संगत विच दे रुला, ठग्ग चोर वेख वखाउणा। गुरमुख विरला मंगता बणे दर बेपरवाह, एका साची मंग मंगाउणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आदि पुरख साचे हरि अन्त आपणा बन्धन पावणा।