१८ भाद्रों २०१८ बिक्रमी पोलो सिँघ दे गृह पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
निरगुण रूप हरि निरँकारा, नूरो नूर समाइंदा। शब्दी शब्द खेल न्यारा, गुर गुर वेस वटाइंदा। भगती भगत भगत सहारा, भगत भगवन्त खेल खिलाइंदा। सन्तन सति नाम उज्यारा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। गुरमुख खोल्हे बन्द किवाड़ा, सच दुआरा आप वखाइंदा। गुरसिखां देवे सच प्यारा, सच प्रीती आप निभाइंदा। मनमुखां देवे जगत विकारा, जूठा झूठा बन्धन पाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, आदि जुगादी वेख वखाइंदा। जुगा जुगन्तर हो त्यारा, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। लक्ख चुरासी पावे सारा, घट घट वेख वखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड दए आधारा, रवि ससि नूर चमकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव इक्क सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। निरगुण रूप श्री भगवान, आदि जुगादि समाइंदा। शब्द रूप हो प्रधान, गुर गुर वेख वखाइंदा। भगतन देवे ब्रह्म ज्ञान, आत्म दृष्टी दृष्ट खुल्हाइंदा। सन्तन राग सुणाए कान, अनहद नादी नाद वजाइंदा। गुरमुखां वखाए इक्क मकान, घर घर विच सोभा पाइंदा। गुरसिखां बख्शे इक्क ध्यान, चरन ध्यान इक्क लगाइंदा। मनमुख जीव सर्ब कुरलाण, झूठे धन्दे आपे लाइंदा। जुगा जुगन्तर लेखा जाणे दो जहान, जुग करता आप आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। आदि पुरख एका हरि, निरगुण रूप धराईआ। गुर गुर रूप मात धर, शब्दी शब्द डंक वजाईआ। भगतन मेला साचे घर, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। सन्त सुहागी नारी नर, नर नरायण सेज सुहाईआ। गुरमुख साजन ल्ए फड़, नाम डोरी बन्धन पाईआ। गुरसिख मेले आपणे लड़, एका पल्लू गंढ्ढ दिवाईआ। मनमुख दर तों जायण डर, नेरन नेर ना कोए आईआ। करे खेल साचा हरि, हरि जू हरि हरि आपणी खेल खिलाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा नूर धर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। वेस अवल्लड़ा आपे कर, जुग जुग आपणा वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता मात धर, द्वापर रचना आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप चढ़ाईआ।
निरगुण रूप श्री भगवन्त, एका रंग समाइंदा। गुर गुर रूप आदि अन्त, जुग करता वेस वटाइंदा। भगतन नाम नामा मंत, साचा मन्त्र इक्क दृढ़ाइंदा। सन्तन सुहाए धाम सोभावन्त, घर साचा आप वखाइंदा। गुरमुख उभारे लक्ख चुरासी विच्चों जंत, जाग्रत जोत आप जगाइंदा। गुरसिख बणाए बणत, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। मनमुख वसाए हउमे गढ़्ह हंगत, माया ममता बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप चलाइंदा। निरगुण धार पुरख अगम्म, एका एक चलाईआ। गुर गुर रूप श्री भगवान, सच मेला सहिज सुभाईआ। भगतन देवे नाम धन, साचा वणज इक्क कराईआ। सन्तन बेड़ा देवे बन्न्ह, वंज मुहाणा इक्क वखाईआ। गुरमुख राग सुणाए कन्न, आत्म धुन आप उपजाईआ। गुरसिख वेखे साचा जन, जन जननी लेखे लाईआ। मनमुखां देवे हरि जू डन्न, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। हुक्मे अंदर सूरज चन्न, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड रिहा भवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म रहे मन्न, दर बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा बन्धन पाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल, अकल कला समाइंदा। आदि शक्ति खेल निराल, नूर नुराना डगमगाइंदा। चतुर्भुज हो भगवान, भगवन आपणी धार चलाइंदा। सचखण्ड वस सच्ची धर्मसाल, दर घर साचे सोभा पाइंदा। शब्द अगम्मी वज्जे ताल, तार सितार ना कोए हिलाइंदा। थिर घर बैठ आप दयाल, दया निध नाउँ धराइंदा। आपणी इच्छया प्रगट कर महाकाल, महाकाल आपणी गोद बहाइंदा। आदि जुगादी चले नाल नाल, विछड़ कदे ना जाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुरत संभाल, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। त्रैगुण देवे सच्चा धन माल, सच ख़ज़ीना इक्क वरताइंदा। फल लगाए साचे डाल, पत्त डाल्ही आप महिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। निरगुण निरवैर निराकार, अनुभव प्रकाश कराइंदा। गुर गुर ल्ए मात अवतार, जोती जोत डगमगाइंदा। शब्दी शब्द नाद धुन्कार, लक्ख चुरासी आप सुणाइंदा। पंचम पंच कर प्यार, पंचम मेला सच दरबार, पंचम रागी राग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण साचा हरि, साचा वेस आप धराइंदा। निरगुण वेस आदि अवल्ला, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। गुर गुर फड़ाए साचा पल्ला, एका पल्लू नाम वखाईआ। भगतन वखाए निहचल धाम अटल्ला, उच्च महल्ला सोभा पाईआ। सन्तन सच संदेस एका घल्ला, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। गुरमुखां आत्म जोती आपे बला, नूर नुराना डगमगाईआ। गुरसिखां काया मन्दिर अंदर निरगुण सरगुण आपे रला, आपणा भेव आप छुपाईआ। मनमुखां कोए ना मेटे दूई द्वैती सल्ला, बिरहों अग्नी अग्ग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण
सरगुण निरगुण रूप अनूप आप वखाईआ। निरगुण रूप सति सरूप, सति सतिवादी हरि अख्वाइंदा। गुर गुर धार चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाइंदा। भगतन उप्पर आपे तुट्ठ, आप आपणी दया कमाइंदा। सन्तन देवे निर्मल जोत, नूर नुराना डगमगाइंदा। गुरमुखां प्याए अमृत घुट, आत्म रस आप चखाइंदा। गुरसिख बहाए साचे कोट, काया बंक सोभा पाइंदा। मनमुख आहलणिउँ डिगे बोट, दूजी वार ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, करे कराए एकँकार। सचखण्ड दुआरा एका मलड़ा, आसण सिँघासण सुहाए सच्ची सरकार। सति संदेस एका घलड़ा, धुर फ़रमाना नाम जैकार। आदि जुगादी होए अछल अछलड़ा, वल छल करे अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण ल्ए अवतार। निरगुण नर नरायण, निराकार अख्वाया। रसना किसे ना सके कहिण, नेत्र नैण जगत दरस ना पाया। आदि जुगादी आप आपणा बण बण सज्जण सैण, सगला संग निभाया। निरगुण आप चुकाए लहण देण, सरगुण झोली आप भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप धराया। जुग जुग रूप आप करतार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। नव नौ चार खेल न्यार, इक्क इकल्ला वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, गुर अवतार गए सेव कमाईआ। भगत भगवन्त बोल जैकार, एका नाम गए ध्याईआ। सन्त कूक कूक कर पुकार, एका मार्ग गए सुणाईआ। गुरमुख कर कर प्यार, पीआ प्रीतम इक्क मनाईआ। गुरसिख मंगण धूढ़ी छार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जुग जुग मनमुख सुत्ते रहिण पैर पसार, गूढ़ी नींद ना कोए खुल्हाईआ। कलिजुग आई अन्तिम वार, गोबिन्द लेखा गया समझाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। जोती जाता होए ख़बरदार, अनुभव प्रकाश कराईआ। महल्ल अटल उच्च मुनार, सोभावन्त आप सुहाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, धुर फ़रमान आप जणाईआ। दो जहानां दए हुलार, विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए अंगड़ाईआ। करोड़ तेतीसा ल्ए उठाल, सुरपति राजा इन्द नाल मिलाईआ। रवि ससि कर त्यार, एका गुण समझाईआ। लक्ख चुरासी वेखे वेखणहार, अभुल भुल कदे ना जाईआ। तीर्थ तटां पावे सार, समुंद सागर भेव चुकाईआ। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड, उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखाईआ। जीव जंत जाणे जगत विभचार, भुल्लया कोए रहे ना राईआ। साधां सन्तां आई हार, हरि हरि हिरदे ना कोए वसाईआ । रसना गा गा गए हार, जिहवा काग वांग कुरलाईआ। आत्म ब्रह्म ना कोए विचार, पारब्रह्म ना कोए दरसाईआ। घर मिले ना कन्त भतार, जीवां जंतां कारज रहे कराईआ। आत्म रंडी रोवे ज़ारो ज़ार, कन्त सुहाग ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट अन्ध अन्धयार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। मन्दिर
मस्जिद मठ शिवदुआले करन पुकार, गुरदुआर उच्ची कूक कूक सुणाईआ। प्रगट हो प्रभ सांझे यार, तुध बिन दीसे ना कोए सहाईआ। वरन बरन मारन मार, झूठा खण्डा हथ्थ उठाईआ। तेरे नाउँ ना करे कोए प्यार, माया ममता मोह वधाईआ। घर घर त्रैगुण अग्नी तपे अंग्यार, बिन गोबिन्द अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। ठांडा दिसे ना कोए दरबार, सीतल धार ना कोए जणाईआ। सुरती राम ना करे प्यार, राधा कृष्न ना कोए मनाईआ। मनमति होई मात उज्यार, गुरमति बैठी मुख छुपाईआ। पंज विकारा बोल जैकार, आपणा बल रिहा वखाईआ। बुध बिबेकी गई हार, सीस सके ना मात उठाईआ। चारों कुण्ट चोर यार होए ख़बरदार, गुरमुख नेत्र रोवण वाहो दाहीआ। धरती करे दर पुकार, खुल्हड़े केस रही वखाईआ। मेरा पर्दा चुक्या चार यार, पल्लू सीस ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर साचे हरि, सरगुण बैठा मुख भुआईआ। सरगुण मात गया उठ, निरगुण नज़र किसे ना आया। चोर यार रहे लुट्ट, घर घर विच शोर मचाया। माता सेज वेखे सुत्त, भैणां भइया संग निभाया। कलिजुग सुहाई आपणी रुत्त, वाह वा मंगल आपणा गाया । सच सुच्च जड़्ह दिती पुट्ट, जूठ झूठ बूटा लाया। चार कुण्ट कोई ना सके उठ, सभ दे उत्ते रिहा भार पाया। साधां सन्तां अंदर आई फुट्ट, अमृत रस ना कोए चखाया। पंच विकारा रिहा कुट्ट, अठ्ठे पहर दए सज़ाया। बध्धा मन ना सके छुट्ट, संगल सके ना कोए तुड़ाया। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण बुत्त, कलिजुग डौरू डंका वाया। सभ दी करनी जाए खुस, ख़ाली हथ्थ सर्ब वखाया। पुरख अबिनाशी करे गिछ पुछ, पुच्छणहारा आपे आया। जिस दुआरे वेखे सुच्च, तिस सज्जण ल्ए मिलाया। जन्म जन्म दी वेखे रुची रुच, पूर्ब लहिणा फोल फोलाया। कलिजुग जीव सिम्मल रुक्ख मुच, चारों कुण्ट रहे लहराया। गुरमुख विरले साचे सुत्त, पुरख अबिनाशी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण मेला सहिज सुभाया। निरगुण मेला सच दुआर, निराकार कराईआ। गुर गुर रूप शब्द भण्डार, नाम निधान आप वरताईआ। भगवन भगत कर प्यार, भावी भय भउ मिटाईआ। सन्तन देवे इक्क आधार, जगत तृष्ना दए खपाईआ। गुरमुख साचे मन्दिर वाड़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। गुरसिख बख्शे इक्क ध्यान, ध्यान ध्यान विच समाईआ। सो पुरख निरँजण देवणहारा ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म कर पछाण, सोहँ अक्खर इक्क जणाईआ। चार वरन इक्क निशान, अठारां बरन आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण रूप आपे धर, सरगुण साजन ल्ए मिलाईआ। निरगुण सरगुण साचा मेला, दर घर साचे आप कराइंदा। एका दर सोहे गुरु गुर चेला, गुर शब्दी वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण सज्जण सुहेला, सगला संग निभाइंदा। आपे जाणे
आपणा वेला, थित वार ना कोए रखाइंदा। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। जन भगतां कट्टे राए धर्म दी जेला, लक्ख चुरासी फंद कटाइंदा। एथे ओथे सज्जण सुहेला, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला आपे कर, जुग जुग विछड़े मेल मिलाइंदा। जुग विछड़िआं मेले जग, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए कग्ग, सोहँ हँसा मोती चोग चुगाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, माया ममता मोह चुकाईआ। अन्ध अन्धेरे जगाए चिराग़, निरगुण जोत दीप डगमगाईआ। त्रैगुण लग्गी बुझाए आग, निझर झिरना आप झिराईआ। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, सतिगुर साचा चन्द दरसाईआ। हरिजन पुछे तेरी वात, वेले अन्त होए सहाईआ । नाम धन ख़ज़ाना देवे दात, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। लेखा चुकाए चौदां हाट, चौदां लोक भेव खुल्हाईआ। जिस जन करे दासी दास, सिर समरथ हथ्थ रखाईआ। निज आत्म करे वास, निज घर मन्दिर दए सुहाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण मेले घर, घर वजदी रहे वधाईआ। घर मेला साचे मन्दिर, गृह आपणा खेल खिलाइंदा। लेखा जाणे डूँग्घी कंदर, घट भीतर फोल फुलाइंदा। आपे तोड़े लग्गा जंदर, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। मन मनूआ ना दौड़े बन्दर, शब्द डोरी आप बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। हरिजन मेला काया गढ़्ह, सतिगुर पूरा आप कराईआ। सुरत सुआणी शब्द वर, शब्दी सुरती मेल मिलाईआ। सुखमन टेढी पार कर, डूँग्घी भँवर होए सहाईआ। पंच विकारा जाए हर, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अमृत आत्म जाम प्याला देवे अग्गे धर, आपणी सेव कमाईआ। करे प्रकाश बहत्तर नड़, जोत निरँजण डगमगाईआ। अनहद वज्जे धड़ा धड़, दिवस रैण शनवाईआ। पंचम सख़ीआं लड़ फड़, आपणा मंगल गाईआ। गुरमुख जाए आपणे घर, घर आपणे सोभा पाईआ। सतिगुर सच्चा फड़े लड़, अग्गे बैठा साचा माहीआ। साची सेजा देवे धर, आपणी सेव कमाईआ। नाता जोड़े नारी नर, एका रंग रंगाईआ। पलँघ रंगीले आपे चढ़, आत्म बंक सुहाईआ। गुरमख सज्जण ल्ए फड़, गोबिन्द मेला साचे माहीआ। कलिजुग अन्तिम जाए हर, बेड़ा शौह दरया डुबाईआ। प्रगट हो निहकलंक नरायण नर, आपणा गेड़ा आप दिवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल कर, निराकार आपणा आप रिहा छुपाईआ। सरगुण अंदर निरगुण वड़या, दिस किसे ना आइंदा। आपणे पोड़े आपे चढ़या, आपणा मार्ग लाइंदा। आपणी विद्या आपे पढ़या, जगत विद्या ना कोए रखाइंदा। आपणी तरनी आपे तरया, सृष्ट सबाई आप तराइंदा। निरभउ हो कदे ना डरया, भय आपणा सर्ब जणाइंदा। करे खेल कलिजुग तेरी अन्तिम वरया, जुग
चौकड़ी पार कराइंदा। लक्ख चुरासी जिस घाड़न घड़या, वेले अन्त भन्न वखाइंदा। गुरमुखां विरले कारज सरया, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। ना जन्मे ना कदे मरया, जन्म मरन फंद कटाइंदा। निरगुण सरगुण दुआरे आपे खड़्हया, स्वच्छ सरूप रूप वटाइंदा। भगत भगवन्त पल्ला फड़या, दो जहान ना कोए छडाइंदा। सन्त कन्त एका वरया, सच सुहाग इक्क बणाइंदा। गुरमुख अक्खर एका पढ़या, दूजा अक्खर ना कोए जणाइंदा। गुरसिख सरन सरनाई एका हरया, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, हरिजन होए पिता माता चरन कँवल बंधाए नाता, उत्तम रक्खे ज़ात पाता, वरन बरन ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्क इकांता, कलिजुग मिटे अन्धेरी राता, सतिजुग सुणाए साची गाथा, बोध अगाध शब्द अल्हाइंदा। कलिजुग पिंजर गया सुक्क, हड्ड मास नाड़ी तन नज़र ना आईआ। आपणा खेल करदा रिहा लुक लुक, मुख पर्दा रिहा पाईआ। अन्तिम पैंडा गया मुक्क, पुरख अबिनाशी आप मुकाईआ। हरि का तीर निराला गया छुट्ट, ब्रह्मण्ड खण्ड करे शनवाईआ। जो जन साचे सिखां ल्ए ओट, तिस साहिब ल्ए बख्शाईआ। कलिजुग माया ममता जूठ झूठ खा खा भरी ना अजे पोट, भुक्खा रिहा कुरलाईआ। दूजा सतिजुग नाल गया उठ, कलिजुग अन्तिम तेरा वेखे चाँईं चाँईंआ। तेरी माया ममता नार दुहागण नागणी गुरसिखां ना सके डस्स, नेरन नेर रहिण ना पाईआ। हरिजन अंदर हरि जू रिहा वस, अठ्ठे पहर समाईआ। एका मार्ग रिहा दस्स, सोहँ डण्डा हथ्थ फड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम सीस लाउहणा झट्ट, गुरसिख तेरे हथ्थ वड्याईआ। सम्मत अठारां लग्गा पहला फट्ट, उन्नी सम्मत देवे सीस कटाईआ । विच बैठा रहे पुरख समरथ, अडोल अडुल आपणा आसण आप सुहाईआ। ज़िमीं अस्मान गगन मंडल दीप लोअ पाताल खण्ड ब्रह्मण्ड धरत धवल समुंद सागर आदि अन्त जुगा जुगन्त जीव जंत पशू पंखी पंछी गायण हरि का जस, जस आपणा आप जणाईआ। नींदर विच जुम्माल दस, नींदर रूप रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख गुरसिख गुर गुर सेवा लाईआ।
१८ भाद्रों २०१८ बिक्रमी सरदारा सिँघ दे गृह पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
आदि जुगादी इक्क भगवाना, एका रंग समाइंदा। आदि जुगादी इक्क मकाना, सचखण्ड दुआर सुहाइंदा। आदि जुगादी इक्क तराना, रागी राग अल्हाइंदा। आदि जुगादी इक्क निशाना, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। आदि जुगादी एका भाना, जोती जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेल आप कराइंदा। आदि
जुगादी इक्क भगवन्त, एका रंग समाईआ। आदि जुगादी एका कन्त, नर नरायण वडी वड्याईआ। आदि जुगादी बणाए बणत, घड़न भन्नणहार इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादी एका सन्त, सतिगुर साचा रूप धराईआ। आदि जुगादी एका मंत, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। आदि जुगादी महिमा अगणत, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। आदि जुगादी एका पुरख, एका दर सोभा पाइंदा। आदि जुगादी करे परख, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। आदि जुगादी एका एक करे तरस, आपणी मेहर आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादी एका मेघ बरस, अमृत झिरना इक्क झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी सोभा आपे पाइंदा। आदि जुगादी सोभावन्त, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। आदि जुगादी एका कन्त, एका सेज हंढाईआ। आदि जुगादी गाए सुहागी छंत, साचा ढोला साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आदि पुरख वड वड्याई, आपणे हथ्थ रखाइंदा। मध्ध आपणी धार चलाई, भेव कोए ना पाइंदा। शब्द सुत कर कुड़माई, साचा बन्धन पाइंदा। गृह मन्दिर वज्जे इक्क वधाई, एका राग अल्हाइंदा। एका नूर कर रुशनाई, एका डगमगाइंदा। एका वेखे चाँईं चाँईं, नेत्र नैण ना कोए रखाइंदा। एका वसे हर घट थाँईं, थान थनंतर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। एका एक आदि आदि, अबिनाशी करता नाउँ रखाईआ। एका एक वसे ब्रह्माद, ब्रह्मांड रचन रचाईआ। एका एक वजाए नाद, तुरीआ राग आप सुणाईआ। एका एक गाए बोध अगाध, अगाध बोधा आपणा भेव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। एका एक एका दर, घर साचा आप सुहाइंदा। एका पुरख एका नर, एका मेल मिलाइंदा। एका सेजा बैठा चढ़, भस्मड़ आपणा भोग कराइंदा। एका अक्खर बैठा पढ़, दूजा अक्खर ना कोए वखाइंदा। एका करनी रिहा कर, करता पुरख नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका एक, निरगुण निरगुण रिहा वेख, पेखत पेखत आपणा वेस वखाइंदा। निरगुण वेखे वेखण योग, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आपे जाणे आपणा चोज, दूसर संग ना कोए मिलाईआ। सचखण्ड दुआरा साचा कोट, सच सिँघासण सोभा पाईआ। निर्मल दीआ जगे जोत, आदि जुगादि डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक एक रघुराईआ। एका जोत एका बाती, एका मन्दिर आप टिकाइंदा। एका पुरख कमलापाती, एका वेख वखाइंदा। एका दिवस एका राती, एका थित वार सुहाइंदा। एका ब्रह्म एका जाती, एका पारब्रह्म अख्वाइंदा। एका शब्द एका गाथी, एका मार्ग लाइंदा। एका
सेवक एका राथी, रथ रथवाही इक्क चलाइंदा। इक्क दुआरा एका हाटी, एका वस्त विकाइंदा। एका बणे साचा नाती, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। एका पूजा एका पाठी, एका हवन कराइंदा। एका बहि बहि पुछे वाती, जुग जुग वेस वटाइंदा। एका अमृत देवे बूंद स्वांती, ठंडा ठार प्यांअदा। एका खोल्हे बन्द ताकी, बजर कपाट तुड़ाइंदा। एका देवे भविख्त वाकी, गुर अवतारां समझाइंदा। एका साधां सन्तां चुकाए बाकी, लहिणा देणा झोली पाइंदा। एका बणे साचा साकी, भर प्याला जाम प्यांअदा। एका घोड़ा एका राकी, एका अश्व हरि दौड़ाइंदा। एका जाणे धरनी धरत धवल धरन ख़ाकी, एका आकाश प्रकाशा डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणा वेस वखाइंदा। एका घर एका मन्दिर, एका बणत बणाईआ। इक्क दरवाज़ा इक्क जंदर, एका वार लगाईआ। एका वसे डूँग्घी कंदर, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणे रंग समाईआ। एका इच्छया एका भिच्छया, एका एक वरताइंदा। एका वण्डे साचे हिसया, साचा हिस्सा आपणे हथ्थ रखाइंदा। एका नूर नुराना रवि ससि वसया, चन्द चांदना आप चमकाइंदा। एका पुन्नया एका मस्सया, एका अन्ध अन्धेरा छाइंदा। एका घट घट अंदर वसया, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। एका लक्ख चुरासी जाणे मिथ्या, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। एका जुग जुग देवे साची सिख्या, गुर मन्त्र नाम गुर गुर आप पढ़ाइंदा। एका लाहे द्वैती विख्या, अमृत जाम प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणे दर सुहाइंदा। एका दर इक्क दरवाज़ा, हरि एका वेख वखाईआ। एका ग़रीब इक्क ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। एका श्रेष्ट इक्क सृष्टी साजा, इष्ट देव इक्क अख्वाईआ। एका शाह इक्क नवाबा, शाह पातशाह इक्क हो जाईआ। एका राग एका वाजा, एका तार सितार हिलाईआ। एका दो जहान फिरे भाजा, वेस अनेक धराईआ। जुग जुग रचदा आया काजा, हुक्मी हुक्म खेल खिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर आप निवाजा, आपणी हथ्थीं कर कुड़माईआ। कलिजुग अन्तिम खेल करे बहु भांता, भेव अभेद ना कोए रखाईआ । भाग लगाए देस माझा, सम्बल कर रुशनाईआ। दो जहानां लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप चलाए जहाज़ा, दो जहानां बेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ । निरवैर पुरख अगम्म अगोचर आपे चढ़या आपणे ताजा, चार कुण्ट दहि दिशा रिहा भुआईआ। लक्ख चुरासी वेखे काजा, नौ खण्ड पृथ्मी साह सुधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक बेपरवाहीआ। एका एक बेपरवाह, सो पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। सो पुरख निरँजण बण मलाह, हरि पुरख निरँजण सेव लगाइंदा। एकँकारा सिफ्त सलाह, आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। आदि निरँजण जोत जगा, घर मन्दिर इक्क रुशनाइंदा। श्री भगवान सिँघासण आसण ला, सीस जगदीस ताज सुहाइंदा। अबिनाशी
करता सोभावन्त सोभा रिहा पा, सोभनीक आप हो जाइंदा। पारब्रह्म प्रभ सीस झुका, निउँ निउँ नेत्र नीर वहाइंदा। इक्क इकल्ला वेस वटा, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। ब्रह्म आपणी वण्ड वण्डा, लक्ख चुरासी गंढ्ढ पुआइंदा। शब्दी नाद धुन सुणा, अनहद रागी राग अल्हाइंदा। जोत निरँजण दीप टिका, घर घर सोभा पाइंदा। त्रैगुण माया पर्दा पा, आपणा आप छुपाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रला, माया ममता विच फसाइंदा। जूठ झूठ ल्ए परणा, जगत नाता जोड़ जुड़ाइंदा। हंगता गढ़्ह ल्ए बणा, मनमुख डेरा आप लगाइंदा। भुक्खा नंगता गले लगा, जुग जुग आपणे रंग रंगाइंदा। भगत भगवन्त ल्ए मिला, काया कँवरी फोल फुलाइंदा। सन्त साजन ल्ए जगा, शब्दी नाद अल्हाइंदा। गुरमुख काया गोर विच्चों ल्ए कढा, सच सिँघासण इक्क वखाइंदा। गुरसिख आपणे रंग रंगा, रंग मजीठी इक्क चढ़ाइंदा। दुष्ट हँकारी दए खपा, एका खण्डा नाम चलाइंदा। आदि अन्त करे सच न्याँ, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाह, इक्क इकल्ला हुक्म चलाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेखे आ, निरगुण निरवैर वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल कराइंदा। इक्क इकल्ला खेलण आया, आदि जुगादी कार। लोकमात हरि फेरा पाया, कल कल्की ल्ए अवतार। नाम डंका इक्क वजाया, लक्ख चुरासी करे ख़बरदार। शाह सुल्तानां दए हिलाया, अन्तिम रोवन ज़ारो ज़ार। वरन बरन दए मिटाया, ऊँच नीच ना कोए धार। इक्क इकल्ला साचा मार्ग दए लगाया, कूड़ी क्रिया दए निवार। नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाया, सत्तां दीपां पर्दा दए उतार। नौ दुआरे खोज खुजाया, लेखा जाणे दस्म दुआर। हरिजन साचे ल्ए मिलाया, आप आपणी किरपा धार। आप आपणा सिर हथ्थ टिकाया, समरथ पुरख अगम्म अपार। एका अक्खर रिहा पढ़ाया, सोहँ शब्द सच जैकार। आत्म परमात्म ल्ए मिलाया, ईश जीव ल्ए अधार। कर्म कांड ना कोए वखाया, निहकर्मी करे विचार। पूजा पाठ ना कोए कराया, जिस जन देवे दरस दीदार। सुरती शब्दी बन्धन पाया, बन्न्हे एका वार। घर मूर्त अकाल नज़री आया, इक्क इकल्ला एकँकार। साची सूरत दए वखाया, रूप रंग रेख ना कोए शुमार। गुरमुख मेला सहिज सुभाया, आप कराए काया मन्दिर गुरदुआर। दूजे दर हथ्थ ना आया, लक्ख चुरासी रही झख मार। इक्क इकल्ला वेख वखाया, वेखणहार बेऐब परवरदिगार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, करे खेल अपर अपार। अपर अपारा खेल अवल्ला, इक्क इकल्ला आप कराईआ। आपे जाणे नूरी अल्ला, बिस्मिल धार चलाईआ। कलमा अमाम फड़ाया पल्ला, अमाम अमामा बेपरवाहीआ। मुकामे हक एका मल्ला, लाशरीक बण ख़ुदाईआ। सच संदेस एका घल्ला, आयत शरायत करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ।
इक्क इकल्ला इक्क ख़ुदा, ख़ालक आपणी खेल खिलाइंदा। आदि जुगादि ना होए जुदा, जुग जुग वेस वटाइंदा। आपणी कुरबानी करके आया आप करे फ़िदा, फितरत होर ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, एका नूर नूर उपाइंदा। एका नूर नूर उजाला, नूर इलाही डगमगाइंदा। एका मार्ग दए सुखाला, इलाही कलमा आप पढ़ाइंदा। एका रूप वखाए तुआला, ख़ुदा आपणा नूर जणाइंदा। एका पाए साची माला, तसबी एका हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ख़लक विच समाइंदा। एका ख़लक एका ख़ालक, मख़लूक विच इक्क समाईआ। एका एक होए प्रितपालक, सदा सद सेव कमाईआ। आदि जुगादि ना आए विच आलस, निन्दरा नींद ना कोए वखाईआ। कलिजुग अन्तिम बणे सालस, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। हरिजन हरिभगत श्री भगवान मुर्शद मुरीद कढ्ढे ख़ालस, ख़ालक ख़लक वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चार वरन एका सरन ऊँच नीच राउ रंक एका टेक, शाह पातशाह एका रंग वखाईआ।
१८ भाद्रों २०१८ बिक्रमी पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
सतिगुर पूरा दीन दयाल, दयावान अख्वाइंदा। जुग जुग प्रगट हो विच जहान, निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। शब्द सरूपी सति बबाण, ब्रह्मण्ड खण्ड आप उडाइंदा। नाम निधाना इक्क ज्ञान, मन्त्र अन्तर आप जपाइंदा। गुरमुख सज्जण सच पछाण, हरिजन आपणा मेल मिलाइंदा। पर्दा चुक्क काया मन्दिर मकान, गृह साचा घर वखाइंदा। एका देवे साचा दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मात वड्यांअदा। हरिजन वड्डा वड्डी वड्याई, सतिगुर पूरा आप वड्यांअदा। लेखा जाणे धुर दरगाही, दरगाह साची खेल खिलाइंदा। वेखणहारा थाउँ थाईं, घट घट अन्तर फोल फुलाइंदा। हरिजन मेले फड़ फड़ बाहीं, सेवक साची सेव कमाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाँईं, निर्धन आपणी गोद बहाइंदा। सदा सद देवे ठंडीआं छाँईं, समरथ पुरख सिर हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा दया कमाइंदा। सतिगुर पूरा हरि हरि ठाकर, अबिनाशी बेपरवाहीआ। एका देवे नाम रती रत्नागर, रुत रुतड़ी आप सुहाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल ध्वाईआ। जिस जन वणज कराए बण सौदागर, एका हट्ट वखाईआ। दर दुआरे देवे आदर, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा होए सहाईआ। सतिगुर पूरा साहिब समरथ, साची कार कमाइंदा। निर्धन रक्खे दे कर हथ्थ,
दीनन आपणी गोद बहाइंदा। नाम जणाए महिमा अकथ, कथनी कथ ना कोए सुणाइंदा। शब्द चढ़ाए साचे रथ, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, साचा पन्थ वखाइंदा। हिरदे अंदर हरि जू वस, हरि मन्दिर आप सुहाइंदा। पूरी करे हरिजन आस, निरासा कोए ना मात रखाइंदा। लेखा जाणे पवण स्वास, स्वास स्वासां मेल मिलाइंदा। एका रूप वखाए पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी धार जणाइंदा। अन्ध अन्धेरा मेटे रात, साचा चन्द आप चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा वेख वखाइंदा। सतिगुर सच्चा वेखणहारा, आदि जुगादि समाया। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, गुरमुख साचे ल्ए मिलाया। कलिजुग अन्तिम पावे सारा, निहकलंका नाउँ रखाया। एका नाम शब्द जैकारा, सोहँ धारा आप प्रगटाया। लेखा जाणे अगम्म अपारा, वेद कतेब भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे होए सहाया । होए सहाई सदा सद, बेअन्त बेपरवाहया। हरिजन सज्जण आपे सद्द, आपणा दरस दिखाया। जगत दुआरा पार कराए हद्द, साचा मन्दिर आप समझाया। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढ, जम की फाँसी दए तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाया। जम की फाँसी नाता तोड़, हरिजन साचे होए सहाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी जोड़, मेल मिलावा साचे थाँईंआ। करे प्रकाश अन्ध घोर, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। डेरा ढाए पंज चोर, पंचम सत्थर रिहा विछाईआ। शब्द सुणाए नाद घनघोर, पंचम राग अल्हाईआ। सुरती बन्न्हे शब्दी डोर, तन्द अवल्ला पाईआ। वेखे परखे रीठा मिट्ठा कौड़, जीव जंत फोल फोलाईआ। गुरमुख विरले लग्गी औड़, एका ओट अकाल रखाईआ। समरथ पुरख आए दौड़, देवे दरस बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे दर आप बहाईआ। सतिगुर पूरा खोल्ह दर, दर दरवाज़ा आप तुड़ाइंदा। ग़रीब निमाणे आपे वर, आपणा बन्धन पाइंदा। जगत भय भउ चुकाए डर, भयानक रूप ना कोए वखाइंदा। इक्क नुहाए साचे सर, सच सरोवर इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराइंदा। सतिगुर पूरा पार किनारा, हरिजन आप वखाईआ। लहिणा देणा चुकाए मंजधारा, डूँग्घी गारा ना कोए रुढ़ाईआ। सति सतिवादी दए सहारा, साचा मार्ग इक्क लगाईआ। सोहँ बोले सच जैकारा, जाग्रत जोत होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आपे तराईआ। हरिजन सच्चा तारया, कर किरपा गुण निधान। जन्म जन्म दा रोग नवारया, एका बख्शे चरन ध्यान। इक्क सुहाए बंक दवारया, गृह मन्दिर सच मकान। अठ्ठे पहर नाद धुन्कारया, शब्द अगम्मी वज्जे तान। एका नूर जोत उज्यारया, दीवा बाती जगे महान। एका करे सच प्यारया, पीआ प्रीतम मेहरवान। एका देवे सच आधारया,
सति सतिवादी सच निशान। एका ब्रह्म करे उज्यारया, पारब्रह्म हो प्रधान जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा दान। दाता दानी गहर गम्भीर, गुणवन्ता दया कमाईआ। हरिजन ठांडा करे सरीर, अग्नी तत्त ना कोए रखाईआ। अमृत बख्शे ठांडा नीर, साचा सीर मुख चुआईआ। आपे बदलणहारा तकदीर, सच तदबीर रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह सतिगुर मीत, सो पुरख निरँजण नाउँ धराया। आपे जाणे आपणी रीत, अवल्लड़ी चाल आप चलाया। साचा देहुरा मन्दिर मसीत, काया बंक रिहा वखाया। दिवस रैण गाए गीत, साचा ढोला आप सुणाया। अठ्ठे पहर वसे चीत, चित वित ठगौरी ना कोए रखाया। लेखा जाणे हस्त कीट, शाह पातशाह बेपरवाहया। लक्ख चुरासी परखे नीत, चारों कुण्ट वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे विच समाया। हरिजन समाए हरि की धार, सतिगुर आपणे विच मिलाईआ। हरिजन पाए हरि की सार, सतिगुर पूरा बूझ बुझाईआ। हरिजन जाणे हरि का प्यार, सतिगुर पूरा आप कराईआ। हरिजन जाणे हरि का दुआर, सतिगुर पूरा आप वखाईआ। हरिजन जाणे रंग करतार, सतिगुर पूरा आप चढ़ाईआ। हरिजन वसे ठांडे दरबार, सतिगुर पूरा आप खुल्हाईआ। हरिजन उतरे पार किनार, सतिगुर पूरा पार कराईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, एका नईया रिहा चलाईआ। किसे हथ्थ ना आवे विच संसार, डूँग्घी भँवर पई लोकाईआ। गुरमुख विरले कर त्यार, साचे बेड़े रिहा चढ़ाईआ। सेवा करे आप निरँकार, निरगुण दाता सेव कमाईआ। मेल मिलाए वारो वार, पत्तण बैठा साचा माहीआ। राह तक्के परवरदिगार, दूर दुराडा शहिनशाहीआ। गुरसिख मिले सच्चा यार, जिस मिलयां कोटन कोटि कोट ब्रह्मण्ड ख़ुशी मनाईआ। दर घर करां सच प्यार, सचखण्ड वसां चाँईं चाँईंआ। तख्त बैठ सच्चे दरबार, आपणा मुखड़ा दयाँ वखाईआ। गुरसिख निरगुण हो हो बोले इक्क जैकार, सोहँ तेरा रूप निरँकार, हँ ब्रह्म पारब्रह्म विच गया समाईआ। ना पुरख ना नार, जोती जोत जोत चमत्कार, पुरख अबिनाशी एका रंग वटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जाणे धार, लेख लिख्त तों वसे बाहर, वाक भविख्त करे प्यार, आपणी भाख्या आपे पूर कराईआ।