१८ भाद्रों २०१८ बिक्रमी हरजीत सिँघ दे गृह पिण्ड लील ज़िला लुधियाणा
विष्नूं भगवान सच करामात, दो जहान वखाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, बेअन्त बेपरवाहीआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मंडल वेख वखाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पाए आपणी रास, निरगुण आपणा नाच नचाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रूप अनूप आप धराईआ। विष्नूं भगवान सच करामाता, आदि जुगादि वखाइंदा। जुगा जुगन्तर बन्न्हे नाता, वेस अनेक वटाइंदा। भगतां देवे साची दाता, नाम अमोलक झोली पाइंदा। काया मन्दिर अंदर सुणाए साची गाथा, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। जुगा जुगन्तर चलाए राथा, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कराइंदा। सच करामात आदि अन्त, विष्नूं भगवान आप जणाईआ। गुरमुख विरला लेखा जाणे सन्त, मनमुख बूझ कोए ना पाईआ। आप भुलाए जीव जंत, लक्ख चुरासी पर्दा पाईआ। आपे आपणी नारी वेखे साचा कन्त, रूप अनूप आप वटाईआ। आपे चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। आपणी महिमा जणाए अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विश्व खेल आप खिलाईआ। आपे विष्न आप भगवाना, आपे खेल खिलाइंदा। आपे राज भूप राजाना, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। आपे वसणहारा सचखण्ड सच्चे मकाना, थिर घर आपणा आसण लाइंदा। आपे जुग जुग लोकमात होए प्रधाना, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता आपणी करनी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करामात आदि जुगादि वखाइंदा। सच करामात आदि जुगादि, सो पुरख निरँजण आप वखाईआ। हरि पुरख निरँजण बन्न्हे नात, साचा नाता जोड़ जुड़ाईआ। एकँकारा देवे दात, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। आदि निरँजण आप उपाए आपणी ज़ात, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। श्री भगवान देवे साथ, सगला संग निभाईआ। अबिनाशी करता आपे वेखे मार झात, आपणे मन्दिर सोभा पाईआ। पारब्रह्म पुरख समराथ, आपणी धार आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। सच करामात श्री भगवन्त, जुग करता आप वखाइंदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि साचा आप सुहाइंदा। लेखा जाणे नारी कन्त, नर नरायण सेज हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप समझाइंदा। साचा खेल हरि करतारा, आपणा आप जणाईआ। सचखण्ड दुआरे हो उज्यारा, निरगुण आपणी बणत बणाईआ। निरगुण निरगुण कर पसारा, निरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण मन्दिर निरगुण दुआरा, निरगुण बैठा सेज सुहाईआ। निरगुण हुक्म निरगुण वरतारा, हुक्मी हुक्म आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करामात आपणे हथ्थ रखाईआ। सच करामात बेपरवाह, आपणे हथ्थ रखाईआ। विष्नूं रूप आप वटा, बंस सरबंस आप सुहाईआ। आपणी जोत आप प्रगटा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आपणी इक्क समझाईआ। विष्नूं नार लच्छमी नरायण, आपणी आप प्रगटाईआ। नेत्र नैण ना सके कोई कहिण, कथनी कथ ना सके
राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे विष्नूं आपे लच्छमी ल्ए मिलाईआ। आपे विष्न विश्व धार, आदि पुरख अख्वाइंदा। सचखण्ड वसे सच दुआर, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अगम्मड़ी करे कार, भेव कोए ना पाइंदा। आपणी इच्छया आपे धार, आपणी जोत आप प्रगटाइंदा। आप बणाए सुलक्खणी नार, रूप अनूप चढ़ाइंदा। आप करे सच शिंगार, भूशन लाल आप रंगाइंदा। आपणी गोद ल्ए उठाल, आपणे संग रखाइंदा। आपे करे सदा प्रितपाल, प्रितपालक आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची लच्छमी आप मनाइंदा। आपे लच्छमी विष्नूं रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाईआ। आपे सेजा आप पलँघ, आपणी सेजा आप सुहाईआ। आपणे मन्दिर आपे जाए लँघ, आपे वेख वखाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, सो पुरख निरजंण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं भगवान आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। विष्नूं भगवाना नौजवाना, आदि जुगादि समाइंदा। इक्क झुलाए सच निशाना, सचखण्ड दुआरे आप चढ़ाइंदा। आपे मर्द आप मरदाना, सच मरदानगी आप कमाइंदा। आपे बन्न्हे आपणा सगनी गाना, साचा सगन आप मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी नारी आप प्रनाइंदा। आपणी नारी आप प्रना, आपणे संग रखाईआ। करे खेल सच्चा शहिनशाह, दूसर संग ना कोए वखाईआ। लेखा लिखण कोई जाणे ना, हरि का भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आदि आपे दए समझाईआ। आदि पुरख इक्क इकल्ला, आपणी जोत जगाइंदा। निरगुण वेखे सच महल्ला, सच दुआर आप सुहाइंदा। आपणी जोत अपे बल्ला, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपणा फड़े आपे पल्ला, आपणा संग निभाइंदा। आपणा मेटे आपे सल्ला, एका रंग चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप प्रगटाइंदा। सो पुरख निरँजण साची धारा, निरवैर आप प्रगटाइंदा। मूर्त अकाल हो उज्यारा, अजूनी रहत डगमगाइंदा। साचे मन्दिर कर पसारा, सचखण्ड दुआर सोभा पाइंदा। आपणी इच्छया भर भण्डारा, साची वस्त आप वरताइंदा। नारी कन्त खेल न्यारा, खेल अवल्ला आप कराइंदा। जननी जन हरि निरँकारा, आपणी गोद सुहाइंदा। आप उपाए सुत दुलारा, शब्दी नाउँ रखाइंदा। सोभावन्त सुहाए इक्क दुआरा, थिर घर साचा आप उपाइंदा। निरगुण विष्नूं हो उज्यारा, एका कल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप वड्यांअदा। दर घर साचा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। विष्नूं वेखे लच्छमी नारी साचा कन्त, पुरख अबिनाशी आपणे नाल मिलाईआ। आप बणाए आपणी बणत, मात पित ना कोए रखाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जननी जन आप हो जाईआ। आपे जननी जन हो त्यार, साचा सुत उपाइंदा। आपे विष्नूं करे प्यार, आपे लछमी नाल मिलाइंदा। आपे विचोला बणे सिरजणहार, साचा मेला आप कराइंदा। आपे सुत्ता पैर पसार, आसण सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणीआं भुजां आप वखाइंदा। आपणा बल आपे धार, आपे वेख वखाईआ। आपे करे साची कार, करनी करता आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं रूप आपे कर, साची नार ल्ए प्रनाईआ। विष्नूं हरि हरि हरि रंगा, साचा रंग रंगाइंदा। आपे जाणे आपणी धार गंगा, अमृत धार आप वहाइंदा। आपे जाणे साचा संगा, सगला संग निभाइंदा। आपे जाणे आपणा अनन्दा, अनन्द अनन्द आप समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। विष्नूं अंदर अमृत धार, विश्व आपणी धार रखाईआ। करे कराए सच प्यार, साचे तख्त बैठ सच्चा माहीआ। आपे दीआ कर उज्यार, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। आपे कँवल कर त्यार, आपे झिरना रिहा झिराईआ। आपे पारब्रह्म वण्डे वण्ड अपर अपार, साची वण्डण आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा आपणे रंग रंगाईआ। विष्नूं भगवान वेस वटाउणा, सच करामात दए वखाईआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी पन्ध मुकाउणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। ब्रह्मा अन्तिम जोती मेल मिलाउणा, शंकर आपणी गोद बहाईआ। सुरपति राजा इन्द तख्तों लाउहणा, करोड़ तेतीसा दए दुहाईआ। रवि ससि किरन आपणे विच समाउणा, मंडल मण्डप दए दुहाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां सर्ब कुरलाउणा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। चौदां लोकां फड़ हलाउणा, चौदां तबक हुक्म वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाउणा, सत्तां दीपां ल्ए हिलाईआ। चार वेदां वेख वखाउणा, पुराण अठारां फोल फोलाईआ। शास्त्र सिमरत पन्ध मुकाउणा, गीता ज्ञान दए समझाईआ। अञ्जील कुराना मुख शरमाउणा, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। खाणी बाणी भेव चुकाउणा, एका शब्द समझाईआ। आदि पुरख वेख वखाउणा, वेखणहारा सच्चा शहिनशाहीआ। विष्नूं भगवान आपणा नाउँ धराउणा, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। तेई अवतारां दर बठाउणा, शाह पातशाह धुर फ़रमाना आप जणाईआ। अठारां भगत फड़ हलाउणा, हुक्मी हुक्म इक्क मनाईआ। दस गुर संग मिलाउणा, जोती जोत कर रुशनाईआ। त्रैगुण जंजाला तोड़ तुड़ाउणा, जाग्रत जोत कर रुशनाईआ। कूड़ कुड़यारा डूँग्घे सत्थर विछाउणा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार झूठे मठ सुटाउणा, अन्तिम वेखे थाउँ थाँईंआ। वरन बरन कोई रहिण ना पाउणा, चार वरन अठारां बरन देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
हरि, सच करामात दए वखाईआ। विष्नूं अन्तिम आया जग, करया खेल अपारा। दाता दानी बणया रिहा जो सर्बग्ग, जुग जुग रिहा वरतारा। आपे आपा कीता अड्ड, आपे वेखणहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं करे खेल न्यारा। विष्नूं खेल न्यार कराउणा, श्री भगवान हुक्म जणाईआ। दाणा पाणी सभ दा बन्द कराउणा, जगत वस्त ना कोए वरताईआ। कलिजुग गेड़ा फेर दवाउणा, उलटी लट्ठ भवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सर्ब कुरलाउणा, जीव जंत देण दुहाईआ। राज राजानां तख्तों लाउहणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। अठसठ तीर्थ नीर मुकाउणा, अमृत जल ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विश्व हुक्म रिहा सुणाईआ। विष्नूं मन्नणा हरि का भाणा, हरि भाणा आप जणाइंदा। कोई ना रहे राजा राणा, दर घर कोए ना सोभा पाइंदा। किसे ना मिले पीणा खाणा, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। गुरमुख विरला चतुर सुजाना, तेरा मेल मिलाइंदा। इक्क वखाउणा श्री भगवाना, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं तेरी करामात तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। विष्नूं तेरी करामात साची दात, हरि साचा सच जणाईआ। कलिजुग अन्तिम किसे ना पुछणी वात, ना होए कोए सहाईआ। एका वार आए अन्धेरी रात, चन्द चांदनी ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं बैठा दुआर, निउँ निउँ करे निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। प्रभ अग्गे सीस गया झुक्क, विष्नूं आप झुकाया। तेरा भाणा ना जाए रुक, हउँ लक्ख लक्ख शुकर मनाया। कलिजुग वेला गया ढुक, गोबिन्द लेख लिखाया। धरत मात दी सफ़ल कराई कुक्ख, धरनी धरत धवल दया कमाया। त्रैगुण लग्गा मेटां दुक्ख, दुखड़ा अवर ना कोए जणाया। साची धारों मैं प्या फुट्ट, साची धार दयाँ वहाया। आपणा अन्न आपे लुट्ट, तेरे दर पुचाया। कलिजुग जीवां भाग गए निखुट्ट, हरि का रूप नज़र ना आया। आपणी जड़्ह आपे रहे पुट्ट, हिरदे काम क्रोध वसाया। ना कोई जाणे पाणी दुध्ध, झूठा रिड़कणा ऐवें पाया। विष्नूं लैण ना देणी किसे नूं सुध, मति मन बुध डेरा ढाहया। पुरख अकाल दा तूं जेठा पुत्त, आदि आदि उपाया। ब्रह्मा बणाया तेरा सुत्त, शंकर नाल रलाया। लच्छमी सीस गुंदा वखाए गुत, सच शंगार कराया। पार्बती आपणी वार आपे उठ, आपणा नेत्र नैण मटकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, आपणा वेस आप धराया। वेस धराए हरि अवल्ला, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। लेखा जाणे राणी अल्ला, बिस्मिल खेल खिलाईआ। मुकामे हक एका मल्ला, सच सिँघासण डेरा लाईआ। सच संदेस एका घल्ला, कलमा कलाम आप सुणाईआ। परवरदिगार फड़ाया पल्ला, बेऐब खेल खिलाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर करदा रिहा वल छल्ला, अछल अछल वेस वटाईआ।
वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, कलिजुग अन्तिम रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण रूप बणया झल्ला, सरगुण सृष्ट सबाई रिहा भुलाईआ। सृष्ट सबाई जाणा भुल्ल, अभुल आप भुलाइंदा। माया ममता गई रुल, ममता मोह ना कोए चुकाइंदा। भाग ना लग्गा साची कुल, हरि का रूप नज़र ना आइंदा। साचा जाम ना लाया बुल्ल, मदिरा मास पान कराइंदा। पंज तत्त बूटा बैठा फुल्ल, अन्तिम बिमल रुक्ख लहराइंदा। कलिजुग अन्धेरा जाणा झुल्ल, ना कोए मेट मिटाइंदा। बिन हरि नामे कोए ना पैणा मुल्ल, करता कीमत ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं भगवान खेल खिलाइंदा। विष्नूं भगवान आया चल, निहचल आपणा खेल खिलाईआ। कलिजुग मेटे झूठी कल, कल आपणी आप वखाईआ। एका फड़या खण्डा भल, पारब्रह्म बेअन्त वड वड्याईआ। धरनी धरत धवल जाए हल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप कराईआ। आपणा वेस हरि गोबिन्द, आपणी वार कराइंदा। आपे मेटे सगली चिन्द, चिंता रोग गवाइंदा। करे खेल साजन हिन्द, हिन्दवायण वेख वखाइंदा। आपे सुख सागर डूँग्घा सिन्ध, आपे मुखी मुख सालांहयदा। गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भाणा आप वखाइंदा। साचा भाणा वेख वखाउणा, वेखणहार इक्क हो जाईआ। कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकाउणा, पान्धी पन्ध रिहा मुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्थर इक्क विछाउणा, ख़ाकी ख़ाक दए वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप चुकाईआ। हरि का भाणा गोबिन्द धार, गुर गोबिन्द दए सालाहीआ। सिँघ रूप सच्ची सरकार, शाह पातशाह नाउँ धराईआ। साचा खण्डा कर त्यार, ब्रह्मण्डां दए वखाईआ। दो जहानां करे ख्वार, बचया कोए रहिण ना पाईआ। कल कल्की लै अवतार, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। आपे वसे सम्बल नगर धाम न्यार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप धराईआ। साचा वेस हरि करतारा, कलिजुग अन्तिम आप कराइंदा। कुदरत कादर वेखणहारा, नूर इलाही डगमगाइंदा। विष्नूं भगवान हो उज्यारा, रूप अनूप धराइंदा। सो पुरख निरँजण पावे सारा, हँ ब्रह्म पर्दा लांहयदा। एका डंका वज्जे अपर अपारा, साची नौबत आप वजाइंदा। सचखण्ड बैठ सच दुआरा थिर घर आपणा पर्दा लांहयदा। प्रगट हो नरायण नर अवतारा, आपणा भेव आप जणाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, समुंद सागर मुख शरमाइंदा। बनास्पत रोवे ज़ारो ज़ारा, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। चौथे जुग लहिणा आप मुकाउणा, चार लक्ख बत्ती हज़ार नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साडा बेड़ा जिस डुबाउणा, सो आया सच्चा माहीआ। कलिजुग अग्गे हो हो वास्ता पाउणा, दोए जोड़ पए सरनाईआ। एका मंग दर मंगाउणा, बख्श
मेरी मैनूं शाहीआ। चार यारी मृदंग वजाउणा, मुहम्मद नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ ढह प्या सरनाईआ। कलिजुग मंगे झोली डाह, वेला अन्तिम आया। मैं सुणया तूं बेपरवाह, निमाणयां होएँ सहाया। मैं आया तेरी लैण पनाह, मेरे साहिब हो सहाया। तेरा घर वेख्या सच्चा दरगाह, सच सिँघासण बैठा आसण लाया। मेरे नैण रहे शरमा, तेरे अग्गे ना सका उठाया। तूं पकड़ मेरी बांह, मेरा बेड़ा ना अन्त डुबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, छोटा पुत्त तेरे दर ते मंगण आया। तेरा छोटा पुत्त कलिजुग दुलारा, चौथे वण्डे आईआ। तेरा बणया रिहा फ़रमांबरदारा, तेरा हुक्म सीस टिकाईआ। चारों कुंंट करया जूठ झूठ पसारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलाईआ। मनमति लगाया अखाड़ा, लक्ख चुरासी नाच नचाईआ। त्रैगुण अग्नी तपाई तत्ती हाढ़ा, घर घर रही जलाईआ। जो मार्ग तेरा दस्सदे गए गुर अवतारा, मैं सभ नूं दिता भुलाईआ। किसे नज़र ना आए गुरु गोबिन्द सिँघ सच्ची सरकारा, नेत्र दरसन कोए ना पाईआ। नानक निरगुण भुल्लया मीत मुरारा, जिस ज़ात पात ना कोए रखाईआ। राधा कृष्न ना कोए आधारा, बंसरी नाम ना कोए वजाईआ। सीता सुरत ना कोए प्यारा, सुआणी संग ना कोए रखाईआ। मुहम्मद खाहिश रोवे ज़ारो ज़ारा, अल्ला राणी नाउँ धराईआ। ईसा मूसा कूक कूक करे पुकारा, वेला अन्तिम इक्क समझाईआ। कलिजुग जोद्धा सूर बली बलकारा, आपणा बल दए वखाईआ। किसे नज़र ना आए मन्दिर मस्जिद गुरदुआरा, शिवदुआला मठ फेरा पाईआ। अठसठ तीर्थ वेखे जा किनारा, गंगा जमना सुरस्ती आपणा फेरा पाईआ। दहि दिशा होया विभचारा, सति सन्तोख ना कोए रखाईआ। उत्तों बोलण तेरा नाअरा, रसना जिहवा हिलाईआ। अन्तर करे ना कोए प्यारा, अजपा जाप ना कोए जपाईआ। कलिजुग तेरी सुणे कौण पुकारा, नौ खण्ड रही कुरलाईआ। धरनी दब्बी तेरे भारा, नेत्र नैण नीर रही वहाईआ। खुल्हड़े केस रही पुकार, मींडी सीस ना कोए रखाईआ। मात पित करे ख्वार, भैण भईया सेज हंढाईआ। नारी कन्त ना करे प्यार, चार कुण्ट वेख वखाईआ। गुर का शब्द ना कोए अधार, हरि का नाम ना कोए ध्याईआ। आ आ गए तेई अवतार, जुग जुग आपणी सेव कमाईआ। अठारां भगत गए पुकार, कबीर जुलाहा दए सलाहीआ। नानक निरगुण कर प्यार, जीव जंत रिहा समझाईआ। गोबिन्द फ़तह बोल जैकार, साचा नाअरा एका लाईआ। कलिजुग आवे अन्तिम वार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतार, जोती जामा भेख वटाईआ। मेरा मेला करे विच संसार, आप आपणा संग निभाईआ। आपणा नाउँ फड़े खड़ग खण्डा कटार, तेज़ चण्ड प्रचण्ड चमकाईआ। चार वरन दए अधार, ऊँचां नीचां गले लगाईआ। एका अमृत कर त्यार, साचा जाम दए प्याईआ।
एका बोल सच जैकार, नानक निरगुण करे पढ़ाईआ। इष्ट मनाउणा पुरख अकाल, दूजा इष्ट ना कोए वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वखाए इक्को सच्ची धर्मसाल, साचा मन्दिर इक्क वखाईआ। बुध वीचारी की करे सवाल, आपणा भेव ना पाईआ। बिन हरिनामे होया कंगाल, गुर गोबिन्द दिस ना पाईआ। उठ के जाए ना बणे बेईमान, पारब्रह्म श्री भगवाना। पहलों मेटे जीव शैतान, फिर गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञाना। गुर गोबिन्द सूरा मिले आण, जोद्धा सूरबीर बली बलवाना। नीला नीली धारों करे पार, साचा खण्डा इक्क चमकाना। आदि जुगादि नौजवान, चल के आए विच जहाना। वीह सौ वीह बिक्रमी पंदरां कत्तक, वदी सुदी ना कोए निशान, दिल्ली तख्त बहे राज राजाना। एका देवे धुर फ़रमान, राउ रंक सर्ब सीस झुकाना। चारों कुण्ट जै जैकार होए विष्नूं भगवान, सभ छड्ड के भज्जण मैदाना। ना कोए दिसे बल राज राजान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरा पूरा करे दर आयां करे परवाना। गुरसिख परवाना होए पूरा, अधूरा रहे ना राईआ। विष्नूं भगवान हथ्थीं पहने कदे ना चूड़्हा, लछमी भूष्ण लाल रंग रंगाईआ। कलिजुग अन्तिम मेटे निशाना कूड़ा, सच सुच्च दए धराईआ। प्रगट होए गुरु गोबिन्द सिँघ सूरा, सूरबीर वेस वटाईआ। सदा सदा सद हाज़र हज़ूरा, ना मरे ना जाईआ। आपणा कौल करे पूरा, करके गया साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण निराकार कलिजुग अन्तिम हो उज्यार, साची धार दए चलाईआ।
१९ भाद्रों २०१८ बिक्रमी बीबी दयाल कौर दे गृह दया होई लील ज़िला लुधियाणा
निरगुण निरवैर सच्चा पातशाह, आदि जुगादि अख्वाइंदा। गुर गुर रूप बण मलाह, जुग जुग वेस वटाइंदा। भगतन देवे सच सलाह, साचे मार्ग लाइंदा। सन्तन नाम इक्क वरता, आत्म ब्रह्म दृढ़ाइंदा। गुरमुखां घर दए वखा, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। गुरसिख सज्जण मेल मिला, आपणा बन्धन पाइंदा। नाम निधाना इक्क जणा, अनुभव प्रकाश कराइंदा। शब्द तराना एका गा, आपणा राग सुणाइंदा। काया खेड़ा जोत जगा, नूर नुराना डगमगाइंदा। अमृत ताल इक्क सुहा, निझर झिरना आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह आपणा नाउँ धराइंदा। शाह पातशाह हरि निरँकारा, निरवैर पुरख वडी वड्याईआ। आदि जुगादी इक्क अवतारा, जुग जुग वेस वटाईआ। पुरख अकाल हो उज्यारा, निराकारा खेल खिलाईआ। गुर गुर रूप कर पसारा, गुरदेव इष्ट नमो वेख वखाईआ। भगतन देवे सच भण्डारा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सन्तन वखाए इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। गुरमुखां पार कराए किनारा, डूँग्घी भँवर
ना कोए रुढ़ाईआ। गुरसिख बख्शे इक्क आधारा, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा बन्धन पाईआ। शाह पातशाह खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण मीत मुरारा, एकँकारा संग निभाइंदा। आदि निरँजण हो उज्यारा, अबिनाशी करता वेख वखाइंदा। श्री भगवान दए हुलारा, पारब्रह्म सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कराइंदा। जुग जुग कार हरि करतार, आपणी आप कराईआ। निरगुण रूप निराकार, निरवैर खेल खिलाईआ। आपणी इच्छया भर भण्डार, वस्त अमोलक आप वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, त्रैगुण मेला मेल मिलाईआ। एका शब्द नाद धुन्कार, गृह मन्दिर आप सुणाईआ । पंज तत्त कर आकार, सरगुण खेले खेल हर घट थाँईंआ। लक्ख चुरासी हो उज्यार, घट घट जोत जगाईआ। आत्म ब्रह्म अपर अपार, आपणी वण्ड वंडाईआ। ईश जीव खेल न्यार, ख़ालक ख़लक रूप समाईआ। करता पुरख करनी करे साची कार, आप आपणा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। निरगुण रूप पुरख अकाला, एका घर सुहाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। गुर गुर रूप हो दयाला, लोकमात वेस वटाइंदा। भाग लगाए पंज तत्त काया माटी खाला, घर घर विच सोभा पाइंदा। भगतन दस्से राह सुखाला, एका भगती नाम दृढ़ाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, एका रंग रंगाइंदा। सन्तन नूर कर उजाला, नूर नुराना डगमगाइंदा। आत्म ब्रह्म पाए माला, मन का मणका आप भवाइंदा। गुरमुखां घाले साची घाला, साची घाल इक्क जणाइंदा। दिवस रैण वसे नाला, विछड़ कदे ना जाइंदा। गुरसिख देवे नाम सच्चा धन माला, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाला, शाह पातशाह सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जुगा जुगन्तर हो निराला, सरगुण धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। जुगा जुगन्तर साची कार, जुग करता आप कराईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण कर विचार, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबार, हँ ब्रह्म वेख वखाईआ। सोहँ शब्द सच जैकार, आदि पुरख आप लगाईआ। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म एका धार, सोहँ शब्द सच कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर फड़ाया आपणा पलड़ा, एका बन्धन पाइंदा। सच संदेश घलड़ा, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्लड़ा, ऊँच महल्ला डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता आपणी रक्खे
उत्तम जाता, जोती जाता खेल खिलाइंदा। जोती जाता हरि नरायण, निरगुण आपणी धार चलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण रसना गुण सारे कहिण, गुर अवतार गाईआ। भगत भगवन्त चरन ढहिण, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सन्तन चुक्के लहण देण, पूर्ब पूर्ब वेख वखाईआ। गुरमुखां पाए एका गहिण, साचा भूशन बस्त्र नाम तन वखाईआ। गुरसिख गुर गुर धाम इक्टठे बहण, साचा दर इक्क समझाईआ। जुगा जुगन्तर लक्ख चुरासी मौत लाड़ी खाए डैण, वेले अन्त ना सके कोए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर पार कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम हरि निरँकारा, एका खेल खिलाइंदा। निरगुण सरगुण पावे सारा, लक्ख चुरासी फोल फुलाइंदा। पर्दा उठाए विष्न ब्रह्मा शिव इक्क वखाए सच दरबारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। सच सिँघासण सोहे शाह पातशाह सच्ची सरकारा, शहिनशाह आपणा नाउँ धराइंदा। लेखा मंगे ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारा, एका हुक्म सुणाइंदा। कायनात करे ख़बरदारा, इक्क इकल्ला परवरदिगारा, मिहबान बीदो आपणा नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेस अवल्ला, निरगुण निरवैर आप कराईआ। लेखा जाणे राणी अल्ला, इलाही नूर डगमगाईआ। सच सिँघासण एका मल्ला, मुकामे हक हक ख़ुदाईआ। सच संदेश एका घल्ला, अज़राईल जबराईल मेकाईल असराफ़ील सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। सच संदेसा ज़बराईल, चौदां तबक सुणाइंदा। उम्मती उम्मत वेख दलील, दहि दिशा फोल फुलाइंदा। चार कुण्ट ना दिसे कोई दलील, शरअ शरीअत मुख शरमाइंदा। वेले अन्त ना होए अपील, पुरख अबिनाशी खेल खिलाइंदा। बसन बनवारी बस्त्र पहन नील, नीली धार पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा बन्धन पाइंदा। जुग जुग बन्धन हरि गोपाल, आदि जुगादि पाईआ। आपणे हथ्थ रक्खे काल महाकाल, हुक्मी हुक्म आप भवाईआ। रूप धराए आपणा दयाल, दया निध बेपरवाहीआ। लेखा जाणे त्रैगुण जाल, त्रैगुण अतीता सच्चा माहीआ। नव नौ रिहा सुरत संभाल, चार चार सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा लेखा हथ्थ करतार, गुर अवतार सीस झुकाइंदा। तख्त निवासी बैठ सच दरबार, कलिजुग अन्तिम हुक्म सुणाइंदा। दर दरवेश बण तेई अवतार, नेत्र नैण सर्ब निवाइंदा। भगत रोवण ज़ारो ज़ार, भगती मार्ग ना कोए रखाइंदा। ब्रह्मा कूक कूक करे पुकार, मेरा ब्रह्म नज़र ना आइंदा। शंकर सुट्ट बैठा कटार, त्रिसूल हथ्थ ना कोए वखाइंदा। विष्नूं बणे दर भिखार, ख़ाली भण्डार ना कोए भराइंदा। त्रैगुण माया आई हार, रजो तमो सतो
मुख शरमाइंदा। पंज तत्त जाए उजाड़, जगत खेड़ा आपे ढांहयदा। होया अन्धेरा बहत्तर नाड़, काया गढ़्ह ना कोए सुहाइंदा। लक्ख चुरासी ना कोए प्यार, ममता मोह ना कोए जणाइंदा। बंक सोहण गुर अवतार, दस दस मेला मेल मिलाइंदा। नानक गोबिन्द बोल जैकार, एका बोल सुणाइंदा। निहकलंक महांबली उतरे अवतार, कल कल्की खेल कराइंदा। जाग्रत जोत जगे संसार, नूर नुराना डगमगाइंदा। नाम खण्डा तेज़ कटार, ब्रह्मण्डां आप चमकाइंदा। लोआं पुरीआं मारे मार, नव नौ आपणा खेल खिलाइंदा। ब्रह्मे बेड़ा करे पार, शंकर आपणी गोद बहाइंदा। इन्द इन्दरासण दए आधार, वेला अन्त चुकाइंदा। त्रैगुण माया जाए हार, त्रैगुण आपणा पन्ध मुकाइंदा। करे खेल अपर अपार, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। ब्रह्मण्डां खण्डां खेल करे न्यार, निरगुण आपणा हुक्म वरताइंदा। ध्रू आई अन्तिम वार, चौथे जुग पन्ध मुकाइंदा। बल बावन करया पार, सतिजुग नाल मिलाइंदा। सित्तल देस खेल न्यार, पाताल पातालां फोल फुलाइंदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लोकमात प्रगटाइंदा। माणस जन्म दे अपार, पंज तत्त खेल खिलाइंदा। अंदर कर जोत उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपणा लहिणा रक्खया बन्द किवाड़, दिस किसे ना आइंदा। आपणी थित आप विचार, आपे खेल खिलाइंदा। जुगा जुगन्तर कर प्यार, भगवन भगतन मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाइंदा। कलिजुग तेरा अन्तिम पन्ध, सो पुरख निरँजण आप मुकाईआ। सतिजुग चढ़ाए साचा चन्द, सीतल धार वखाईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। जीव जंत गायण बत्ती दन्द, रसना जेहवा इक्क हलाईआ। अठ्ठे पहर वखाए परमानंद, निज आत्म कर रसाईआ। करवट बदला बदले कंड, जो बैठा मुख छुपाईआ। मनमुखता देवे दंड, गुरमुखां होए सहाईआ। लेखा जाणे नव खण्ड, नव नौ धार चलाईआ। लहिणा देण चुकाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फोलाईआ। करे प्रकाश विच ब्रह्मण्ड, वरभण्डी जोत जगाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, जिस जन आपणा मेल मिलाईआ। आत्म अन्तर पाए ठंड, अग्नी अग्ग बुझाईआ। गुरमुख सुरत सुहागण ना होए रंड, हरि कन्त कन्तूहल मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम दया कमाईआ। कलिजुग अन्तिम दया निध दीनन दीन दयाल ठाकर स्वामी खेल खिलाइंदा। जगत जुग चली अवल्लड़ी चाल, जोग जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचे मन्दिर बैठ सच्ची धर्मसाल, सच सिँघासण आसण लाइंदा। चरनां हेठ दबाए काल महाकाल, आप आपणी कल धराइंदा। एका रक्खे सच सवाल, चार जुग दा लहिणा पुछ पुछाइंदा। दर बैठे गुर अवतार, भगत भगवन्त सीस झुकाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद होए शर्मसार, अल्ला राणी मुख शरमाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, वेद कतेब शास्त्र सिमरत अञ्जील
कुरान खाणी बाणी भेव कोए ना पाइंदा। एका भगत होए परवान, जिस जन मिले हरि जू आण, शब्द बिठाए सच बबाण, आपणी सेवा आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। हरिजन सच्चा सिफ्त सलाह, जुग जुग वेद पुराण रहे जस गाईआ। जिस जन मिले हरि मलाह, बेड़ा पार कराईआ। साची दरगाह दए बहा, महल्ल अटल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग गुरमुख साचे ल्ए उठाईआ। जुग जुग मेला गुरमुख रंग, हरि हरि आप चढ़ाइंदा। आत्म सेजा सच पलँघ, निरगुण आसण लाइंदा। शब्द अनहद सच्चा मृदंग, नादी नाद वजाइंदा। अमृत आत्म सरोवर गंग, अठसठ डेरा ढांहयदा। जोत निरँजण चाढ़े चन्द, रवि ससि मुख शरमाइंदा। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। आवण जावण लक्ख चुरासी चुक्के पन्ध, जम का दंड ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा। गुरमुख तेरा अन्तर रस, सतिगुर आपणे हथ्थ रखाईआ। तेरा तेरे होए वस, तेरी महिमा आपे गाईआ। तेरा मेला हस्स हस्स, नेत्र रोवे सर्ब लोकाईआ। जुग जुग भगतां करे पूरी आस, नित नवित वेस वटाईआ। आपणा नूर कर प्रकाश, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। करणहारा बन्द ख़ुलास, बन्दी तोड़ आप अख्वाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, धरत धवल फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराईआ। तारनणहारा सतिगुर एक, पुरख अकाल अख्वाइंदा। गुर गुर धारे साची टेक, एका इष्ट मनाइंदा। जिस जन करे बुध बिबेक, आत्म ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत्त बुझाइंदा। गुरसिख घर आपणे काया मन्दिर सतिगुर बैठा ल्ए वेख, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। साचे सतिगुर मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, ना कोई मूंड मुंडाइंदा। आदि जुगादि रहे हमेश, जन्म मरन विच ना आइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव कोटन कोटि खड़े दरवेश, दर दर बैठे सीस झुकाइंदा। तख्त निवासी इक्क नरेश, शाह सुल्तान नाउँ धराइंदा। तिस अग्गे ना चले किसे दी कोई पेश, जो आया उठ उठ जाइंदा। जुगा जुगन्तर रिहा वेख, वेखणहारा दिस ना आइंदा। रूप अनूपा दस दस्मेश, जोती जाता डगमगाइंदा। आपे वसे काया खेत, साचा हेत आप जणाइंदा। दरस दिखाए नेतन नेत, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। सदा सहेला रक्खे साया हेठ, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। गुरमुख सज्जण ल्ए पेख, कलिजुग जीवां नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप मिलाइंदा। गुरमुख सच्चे मिल्या मेला, सतिगुर पूरा आप मिलाईआ। एका घर वसे गुरु गुर चेला, गुर गोबिन्द खेल खिलाईआ। एथे ओथे सज्जण सुहेला, विछड़ कदे ना जाईआ। राए धर्म दी कट्टे जेला,
लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। धाम वखाए इक्क नवेला, साहिब बैठा आसण लाईआ। ना कोई वक्त ना कोई वेला, थित वार ना कोए रखाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख सज्जण ल्ए फड़ आपणा बन्धन पाईआ। गुरमुख सज्जण हरि जू फड़या, आपणी दया कमाइंदा। काया मन्दिर आपे वड़या, दिस किसे ना आइंदा। डूँग्घी भँवरी आपे चढ़या, आपणा पन्ध आप जणाइंदा। आपणी विद्या आपे पढ़या, निष्अक्खर आपे गाइंदा। अग्नी हवन कदे ना सड़या, मढ़ी गोर ना कोए दबाइंदा। आपणी करनी आपे करया, करनी करता आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे खेल खिलाइंदा। खेल खिलाए हरि गोबिन्द, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। जन्म जन्म दी मेटे चिन्द, अमृत आत्म जाम प्याईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ। अमृत देवे सागर सिन्ध, सच सरोवर आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। हरिजन साचे तारनहारा, त्रैभवन धनी आप अख्वाइंदा। कलिजुग करे पार किनारा, सतिजुग साचा मार्ग लाइंदा। सतिजुग सति होए उज्यारा, बाली बुध इक्क वखाइंदा। एका मन्दिर नाम जैकारा, एका वार पढ़ाइंदा। एका मन्दिर गुरदुआरा, एका घर वखाइंदा। एका सतिगुर मीत मुरारा, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। एका शाह इक्क सिक्दारा, एका रईयत रूप वटाइंदा। एका हुक्म इक्क वरतारा, धुर फ़रमाना इक्क जणाइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, पुरख अकाल नाउँ धराइंदा। लेखा जाणे रामा कृष्न ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारा, नानक गोबिन्द धार जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। घर मन्दिर काया बंक, बंक दुआरी आप सुहाईआ। लहिणा चुक्के राउ रंक, राउ रंक एका रंग रंगाईआ। जिस जन लाए शब्दी तनक, जोती जोत जोत रुशनाईआ। माण रखाए जिउँ जन जनक, जन जननी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन पर्दा दए उठाईआ। हरिजन पर्दा जाए उठ, सो पुरख निरँजण आप उठाइंदा। एकँकारा जाए तुट्ठ, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। दरस दिखाए जो बैठा लुक, स्वच्छ सरूप वटाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे भुक्ख, तृष्ना अग्न बुझाइंदा। घर उपजाए एका सुख, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। मेल मिलावा नादी सुत, शब्दी वेख वखाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। गुरमुख सुहाए साची रुत, फुल फुलावड़ी आप महिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर आप सुहाइंदा। गृह मन्दिर काया तन, पंज तत्त जोड़ा जोड़ जुड़ाईआ। आपे बन्न्हे हथ्थीं मन, मन पंछी उड ना दहि दिश
धाईआ। एका राग सुणाए कन्न, एका नाद वजाईआ। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। पंच विकारा देवे डन्न, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। जिस जन देवे नाम धन, घर ख़ज़ाना दए वखाईआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्न, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर सोभा पाईआ। घर मन्दिर होए सोभावन्त, गुरमुख ख़ुशी मनाइंदा। प्रभ पाया श्री भगवन्त, विछड़ कदे ना जाइंदा। जुड़या जोड़ा नारी कन्त, साची सेज सुहाइंदा। नाम जपाए आपणा मंत, नाउँ निरँकारा आप सालांहयदा। आपे रंगे साची रंगत, रंग रंगीला आप अख्वाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मध्ध आपणी धार चलाइंदा। आपे होए साहिब बेअन्त, भेव अभेद छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन काया घर वसाइंदा। हरिजन काया खेड़ा जाए वस, सतिगुर पूरा आप वसाईआ। साचा मार्ग एका दस्स, एका राह चलाईआ। दरस दिखाए नस्स नस्स, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। जिंनां चिर गुरसिख कहे ना बस बस, आपणा रूप ना ल्ए छुपाईआ। साचा मन्दिर ना कोई छप्पर छन्न ना दिसे छत्त, चार दीवार ना कोए बणाईआ। करे खेल कमलापति, कँवल नैण वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन तेरा घर दए वसाईआ। हरिजन तेरा घर सच मनारा, आदि जुगादि सुहाइंदा। एका वसे एकँकारा, आपणा खेल खिलाइंदा। निर्मल दीआ कर उज्यारा, बिन बाती तेल डगमगाइंदा। वेखे विगसे वेखणहारा, आपणे मन्दिर आप टिकाइंदा। गुरमुख करे सच प्यारा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। आपे खिच्चे चरन दुआरा, चरन कँवल आप दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन तेरा घर प्रगटाइंदा । प्रगटया घर मिल्या हरि चुक्कया डर, भय भउ दु:ख भंजन आप मिटाईआ। नहाता सर मिल्या वर, लहिणा देणा चुक्या नारी नर, नर नरायण रूप दरसाईआ। जगत विकारा गया झड़, माया ममता गई हड़, सतिगुर पूरा दिखाए अग्गे खड़, रूप अनूप आप वटाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई काया ना कोई गढ़्ह, गुरसिख अंदर बैठा वड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत जोत अकाला, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। गुरसिख तेरा काया मन्दिर सच्ची धर्मसाला, साचा खेड़ा आप वसाइंदा। अठ्ठे पहर करे प्रितपाला, प्रितपालक सेव कमाइंदा। तेरी जपे आपे माला, आपणी माला साचा नाउँ तेरे तन टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन देवे साचा वर, वर घर साचा इक्क वखाइंदा। वर घर साचा हरि हरि कन्त, कन्त कन्तूहल वडी वड्याईआ। गुरमुख विरला जाणे सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती अठसठ तीर्थ होए मंगत, साची वस्त
ना कोई रखाईआ। · रूप अनूप ना दिसे अखण्डत, लेखा चुकया जेरज अंडत, खाणी बाणी दए सभ दुहाईआ।
तेई अवतार वेखण चल दरबार, पुरख अबिनाशी एका लाया विच संसार, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। गुरमुख विरला
जिस जाणे प्रभ आत्म अन्तर, अन्तर आत्म इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी
अन्तिम वर, गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिसन्त भगत भगवन्त मुर्शद मुरीद दीद ईद ज़ाहर बातन आपणा मेल मिलाईआ।