पुस्तकालयभाग १०

१९ भाद्रों २०१८ बिक्रमी नछत्तर सिँघ दे गृह पिण्ड बुरज हरी सिँघ वाला

हरि भाणा बलवान, आदि जुगादि वरताइंदा। जुग जुग खेले खेल महान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। निहचल वसे सच मकान, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। शब्द अगम्मी धुर फ़रमान, जुगा जुगन्तर आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्रधान, साचे मार्ग लाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप उपाए सच निशान, सच निशाना आप झुलाइंदा। रवि ससि किरनी किरन कर परवान, नूर नुराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणा भेव हरि निरँकार, आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण निरवैर हो उज्यार, दो जहानां खेल कराईआ। निरगुण सरगुण साची धार, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। हरि पुरख निरँजण खेल अपार, बेअन्त वड वड्याईआ। एकँकार पावे सार, आपणा पर्दा आप उठाईआ। आदि निरँजण हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। पुरख अबिनाशी जुगा जुगन्तर साची कार, श्री भगवान हथ्थ वखाईआ। पारब्रह्म करे खेल अपर अपार, अपरम्पर आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आप जणाईआ। आदि पुरख भेव अवल्ला, आपणे हथ्थ रखाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच महल्ला, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत आपे रल्ला, जोती जाता डगमगाइंदा। सच संदेस एका घल्ला, शब्दी नाद वजाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ाया पल्ला, नाम नामा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल हथ्थ करतार, आपणे हथ्थ रखाईआ। त्रै त्रै मीता हो उज्यार, त्रै त्रै लेखा दए समझाईआ। सति सतिवादी ठांडा दरबार, धुर दरबारा आप वखाईआ। आपणी इच्छया कर त्यार, आपे ल्ए प्रगटाईआ। वण्डे वण्ड अगम्म अपार, वण्डणहारा इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ आपणी खेल कराईआ। साची वण्ड पुरख समरथ, आपणी आप वंडाइंदा। सो पुरख निरँजण महिमा अकथ, आपणा रूप आप धराइंदा। आप चलाए साचा रथ, रथ रथवाही सेव

कमाइंदा। आपणे मन्दिर हो प्रगट, आपणी धार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल करे हरि, गृह आपणा आप सुहाइंदा। साचे गृह गृह गृह कार, गृहवन्ता आप कराईआ। सत्त दिवस सत्त गृह कर त्यार, सति सतिवादी मेल मिलाईआ। राहू केतू पुरख नार, एका रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा घाड़न आप घड़ाईआ। नौ गृह कर त्यार, आपणा खेल खिलाइंदा। विष्न ब्रह्मा करया ख़बरदार, एका हुक्म सुणाइंदा। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंचम जोड़ जुड़ाइंदा। रजो तमो सतो दे आधार, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश रंग रंगाइंदा। निरगुण सरगुण कर त्यार, पंज तत्त खेड़ा आप वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। पंज तत्त खेड़ा लक्ख चुरासी, पुरख अबिनाशी आप उपाईआ। आपे खेले खेल तमाशी, खेलणहार आप हो जाईआ। घट घट अंदर पावे रासी, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। सर्ब गुण भरपूर सर्ब गुण तासी, एकँकार नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठ्ठां तत्तां मेल मिलाईआ। अठ्ठ तत्त मेल मिलना, एका रंग रंगाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़त घड़ना, घड़ घड़ आपे वेख वखाइंदा। जोत निरँजण चाढ़े चन्ना, नूर नुराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठ्ठ तत्त आपणा खेल खिलाइंदा। अठ्ठ तत्त खेल न्यारा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। घर विच घर कर त्यारा, घर बैठा आसण लाईआ। घर सूरज चन्न मंडल मण्डप बणाए सतारा, अनुभव प्रकाश कराईआ। घर शब्द नाद धुन्कारा, बोध अगाधी रिहा सुणाईआ। घर अमृत ठंडा ठारा, निझर झिरना रिहा झिराईआ। घर वेखे डूँग्घी गारा, काया कँवरी फोल फोलाईआ। घर पंचम लग्गा अखाड़ा, त्रै त्रै आपे नाच नचाईआ। करे खेल अपर अपारा, आदि जुगादि बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी भर भण्डारा, एका गुण जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अठ्ठ तत्त मेल मिलाईआ। अठ्ठ तत्त तत्व तत, हरि साचा मेल मिलाइंदा। हड्ड मास नाड़ी रत, काया पिंजर जोड़ जुड़ाइंदा। अंदर रक्खे ब्रह्म कमलापति, पारब्रह्म वण्ड वंडाइंदा। धीरज सन्तोख साचा जत, सति सतिवादी आप रखाइंदा। आपे जाणे आपणा नत्त, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची गाथा आप सुणाइंदा । साची गाथा नाद धुन, धुन आत्मक आप वजाईआ। आपे खोल्हणहारा सुन, सुन्न समाध भेव चुकाईआ। जुगा जुगन्तर भगत भगवन्त आपे चुण, आपणी बूझ बुझाईआ। लक्ख चुरासी पुकार रिहा सुण, अभुल भुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी खेल कराईआ। जुग जुग खेल अवल्लड़ा, करे कराए हरि करतार। दो जहान फड़ाए पलड़ा, आप आपणी किरपा धार।

आपे जाणे आपणा राह सुखलड़ा, आपे मार्ग करे विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल विच संसार। साचा खेल हरि निरँकारा, लोकमात कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार किनारा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सेवा लाए गुर अवतारा, जुग जुग सेव कमाईआ। भगतन देवे नाम आधारा, एका गुण जणाईआ। सन्तन खोल्हे बन्द किवाड़ा, आत्म ब्रह्म प्रगटाईआ। गुरमुखां देवे इक्क हुलारा, एका रंग रंगाईआ। गुरसिख बख्शे चरन छारा, धूढ़ी मस्तक टिक्का लाईआ। जुगा जुगन्तर मनमुख करे जीव ख्वारा, देवे आप सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण हरि हरि धार, आपणी आप रखाइंदा। जुगा जुगन्तर लै अवतार, लोकमात वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर वण्ड वंडाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया आपणे घाट, लोकमात रहिण ना पाईआ। गुर अवतार गा गा गए आपणी गाथ, वेद शास्त्र सिमरत नाल रलाईआ। चारों कुण्ट अन्त होए अन्धेरी रात, जगत अन्धेरा छाईआ। करे खेल पुरख समराथ, आपणा नूर आप धराईआ। ग़रीब निमाणयां पुछे वात, सख़ा सुहेला होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणे विच समाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, कलिजुग आपणा हुक्म सुणाया। नौ खण्ड पृथ्मी होणा प्रधान, सत्तां दीपां तेरा रंग चढ़ाया। चार कुण्ट झुलाउणा निशान, दहि दिशा वेख वखाया। तेरा बल ज़िमीं अस्मान, बलधारी आप अख्वाया। जूठ झूठ होए प्रधान, माया ममता नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठ्ठां तत्तां वेख वखाया। कलिजुग मन्न हरि फ़रमाना, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। तूं शाह पातशाह सच्चा राणा, हउँ बालक सेव कमाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखां मार ध्याना, लुकया कोए रहिण ना पाइंदा। लक्ख चुरासी बन्नां गाना, जूठा झूठा तन्द वखाइंदा। घर घर चढ़ावां इक्क निशाना, सच निशाना ना कोए उठाइंदा। आपणे मार्ग आपे पावां, तेरी ओट तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ साची मंग मंगाइंदा। मंगे मंग बण भिखार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। लक्ख चुरासी तेरा संसार, तेरी कुदरत वेख वखाईआ। हर घट रविआ तूं करतार, घट घट बैठा आसण लाईआ। गृह गृह वज्जे तेरा नाद धुन्कार, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। घर घर झिरना झिरे अपार, अमृत मेघ रिहा बरसाईआ। मैं जावां किस दुआर, मोहे साचा दर दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। पुरख अबिनाशी हो दयाल, आपणी दया कमाइंदा।

कलिजुग तेरी करां प्रितपाल, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। तेरे नाल रखावां काल, तेरा संग निभाइंदा। आपणा मुख आपणे विच लवां संभाल, दिस किसे ना आइंदा। त्रैगुण माया पावां जाल, पंचम खेड खडाइंदा। लक्ख चुरासी होए बेहाल, मेरा रूप किसे नज़र ना आइंदा। जूठा झूठा वज्जे ताल, डौरू डंका तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठ्ठां तत्तां आपणा हुक्म चलाइंदा। अठ्ठ तत्त हुक्मी कार, करता पुरख आप कराईआ। कलिजुग तेरा मीत मुरार, तेरा संग निभाईआ। तेरा लहिणा देणा कर्ज़ा दए उतार, लहिणा देणा झोली पाईआ। तेरी आयू लक्ख चार बत्ती हज़ार, वेद व्यासा गया लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा गुण रिहा समझाईआ। कलिजुग रो रो पुकारया, प्रभ अग्गे मारे धाह। लक्ख चार बत्ती हज़ार ना जाए मैथों गुज़ारया, मैं कर कर बैठा नांह। चारों कुण्ट जीव तेरा पसारया, मैं फिर फिर वेख्या थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ चरनी डिगा आ। चरनी डिगा हो निमाणा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। एका देणा साचा दाना, ख़ाली झोली अग्गे डांहयदा। तूं शाह पातशाह साचा राणा, तेरा हुक्म मोहे भाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा वर मेरा घर सुहाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवाना, आपणी दया कमाईआ। कलिजुग तेरा संग रखाना, रूप अनूप धराईआ। ईसा मूसा पहर बाणा, नूर नूर दरसाईआ। आप जणाए आपणा कलामा, कायनात रुशनाईआ। आप जणाए आपणा इस्लामा, इस्म आज़म आप हो जाईआ। आपे पहरे आपणा बाणा, रूप अनूप धराईआ। आपे मुहम्मद करे दर परवाना, काली कफ़नी तन वखाईआ। आपे चार यारी करे निशाना, चारों कुण्ट वण्ड वंडाईआ। आपे अठ्ठां तत्तां बन्न्हे गाना, मौली तन्द नाल रलाईआ। आप राग सुणाए काना, कलमा इलाही आप पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा सगला संग वखाईआ। तेरा सगला संग लोकमात, त्रैगुण आपणा आप निभाइंदा। आपे वेखे मार झात, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। पूरा करे भविख्त वाक, कीता कौल भुल ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म सुणाइंदा। एका हुक्म धुर फ़रमाना, हरि जू हरि हरि आप सुणाईआ। अठ्ठ तत्त वेख निशाना, जगत निशाना रूप वटाईआ। एका हुक्म इक्क फ़रमाना, एका रिहा सुणाईआ। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका रिहा सुहाईआ। एका राज इक्क राजाना, एका वेखे साची शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। धुर फ़रमाना सुणया कन्न, चुक्या भरम अंदेसा। कलिजुग दर गया मन्न, करे आप आदेसा। तूं दाता देवणहारा डन्न, मेरी कोई ना जाए पेशा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा

साचा वर, मैं तेरा दरस अन्त नेत्र नैण पेखां। अन्त तेरा दरसन पाउणा, एका आस रखाईआ। मुहम्मद अन्त पन्ध मुकाउणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कवण घर डेरा लाउणा, एका वार दे समझाईआ। कवण रूप मात वटाउणा, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। कवण नाद ब्रह्माद सुणाउणा, वेद कतेब भेव ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी इच्छया पूर कराईआ। इच्छया पूर श्री भगवन्त, एका हुक्म सुणाइंदा। नानक निरगुण आए साचा कन्त, हरिजन नारी आप प्रनाइंदा। लक्ख चुरासी काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, जो जन सरनाई आइंदा। रसना जिहवा जणाए मणीआ मंत, नाम पटीआ इक्क पढ़ाइंदा। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, अठ्ठां तत्तां मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप सुणाइंदा। एका हुक्म आदि अन्त, हरि साचा आप जणाईआ। गुरमुख विरला जाणे सन्त, जिस जन बूझ बुझाईआ। लक्ख चुरासी माया पाए बेअन्त, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। भरमे भुल्ले जीव जंत, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि निरँकारा, आदि जुगादि समाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, साचा हुक्म चलाइंदा। नानक निरगुण अठ्ठां तत्तां करे पार किनारा, वरन गोत ना कोए रखाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दए सहारा, एका रंग चढ़ाइंदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, दूई द्वैती मेट मिटाइंदा। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, शब्द नाद सुणाइंदा। जो जन आए चल दुआरा, काल ग्रास ना अन्त कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी वण्ड आप वंडाइंदा। आपणी वण्ड वण्डे ब्रह्मण्ड, खोजत खोज आप हो जाईआ। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फोलाईआ। कलिजुग अन्तिम नार दुहागण सृष्ट सबाई होए रंड, हरि कन्त नज़र ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होए भेख पखण्ड, कलिजुग तेरी क्रिया नाच नचाईआ। रसना जिहवा लग्गे गंद, हरि का नाम ना कोए ध्याईआ। आत्म मिले ना परमानंद, मन मति जगत कसाईआ। कोए ना गाए सुहागी छन्द, जिहवा काग वांग कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। सच संदेस श्री भगवान, आपणा आप सुणाया। नानक निरगुण कर परवान, जोती जोत डगमगाया। गोबिन्द सूरा सूरबीर बली बलवान, सुत दुलारा आपे जाया। आप उठाया सच निशान, सचखण्ड दुआर झुलाया। एका हुक्म देवे हुक्मरान, पुरख अकाल हुक्म जणाया। कलिजुग अन्तिम वेखणा मार ध्यान, चार कुण्ट अन्धेरा छाया। किसे मन्दिर ना दिसे ज्ञान, हरि का रूप नज़र ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाया। गोबिन्द सूरा वड बलकारा, लोकमात वेस वटाईआ। पुरख अकाल करया प्यारा, एका गोद सुहाईआ। एका

बख्शे सच कटारा, नाम गात्रे तन छुहाईआ। एका अमृत ठंडा ठारा, भर प्याला जाम प्याईआ। एका रूप अपर अपारा, पारब्रह्म दए वखाईआ। चार वरनां कर प्यारा, एका घर बहाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना रहे कोए न्यारा, दूई द्वैत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म आप जणाईआ। साचा हुक्म गोबिन्द गुर, आपणा आप सुणाइंदा। पंचम मीता पंचम बैठा जुड़, साचा संग निभाइंदा। आपे चढ़या आपणे घुड़, साचा अश्व आप दौड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे परखे रीठा मिट्ठा कौड़, कौड़ा रस आप चखाइंदा। कौड़ा रीठा होए मिट्ठा, गोबिन्द आपणी दया कमाईआ। जाम प्याए इक्क अनडीठा, नाम प्याला हथ्थ उठाईआ। चार वरन करे ठंडा सीता, अग्नी तत्त ना कोए रखाईआ। आपे होए पतित पुनीता, पतित पापी ल्ए तराईआ। सर्ब जीआं दा बण बण मीता, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा भाणा हरि भगवान, आपणे हथ्थ रखाइंदा। गोबिन्द सूरा नौजवान, लोकमात हुक्म चलाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, पुरख अकाल इक्क वखाइंदा। एका मज़्हब एका दीन इक्क ईमान, सच इस्लाम इक्क जणाइंदा। एका नाद एका शब्द एका धुन्कान, एका राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हरि भगवन्त, आपणा आप जणाईआ। कलिजुग वेला आए अन्त, गुरु गोबिन्द इक्क समझाईआ। लक्ख चुरासी भुल्ले जीव जंत, वरन बरन पए लड़ाईआ। नाता तुट्टे नारी कन्त, विभचार सर्ब कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। हरि भेव समझाए दया कर, एका हुक्म सुणाया। पुरख अबिनाशी आए वेस धर, निरगुण रूप धराया। जुग चौकड़ी जाए हर, पान्धी पन्ध मुकाया। पंज तत्त वेखे आपे खड़, त्रैगुण पर्दा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताया। साचा हुक्म पुरख अबिनाशा, आपणा आप वरताईआ। नौ सौ चुरानवें जुग खेल तमाशा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। कलिजुग अन्त आए हार पासा, जित नज़र ना कोए टिकाईआ। साध सन्त जीव जंत करन भोग बिलासा, भरमी भरम भरम भुलाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाशा, पंज तत्त निरगुण सरगुण अंदर करे वासा, आपणी बणत बणाईआ। रजो तमो सतो होए दासी दासा, साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम आपणा खेल खिलाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, हरि जू हरि सुणाइंदा। निहकलंका जामा पाउणा, निरगुण जोती डगमगाइंदा। शब्द नाद इक्क वजाउणा, ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणाइंदा। अठ्ठां तत्तां लहिणा देणा मूल चुकाउणा, मातलोक अठ्ठ तत्त वेख वखाइंदा।

अठ्ठ गृह आप प्रगटाउणा, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। अठ्ठां तत्तां डेरा ढाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठ्ठां पर्दा आपे लांहयदा। अठ्ठां पर्दा जाए उठ, सो पुरख निरँजण आप उठाईआ। प्रगट हो अबिनाशी अचुत, वीह सौ बिक्रमी भाग लगाईआ। एका दूआ तीआ चौका पांजा छीका साता आठा नौ दस आपे वेखण झुक झुक, दस दुआरे जगत दए वड्याईआ। नौ दुआरे आपे लुट्ट, अठ्ठां करे हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बीस दस वज्जे वधाईआ। वीह दस खेल न्यारा, निरगुण आप कराइंदा। वीह सौ ग्यारां बिक्रमी हो उज्यारा, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाइंदा। वीह सौ बारां करे खेल अपर अपारा, नौ दुआरे फोल फुलाइंदा। वीह सौ तेरां साधां सन्तां दए हुलारा, शाह सुल्ताना आप जगाइंदा। वीह सौ चौदां गुरमुखां लाए इक्क अखाड़ा, एका बन्धन पाइंदा। वीह सौ पंदरां तीर्थ तट्टां फोले जंगल जूह उजाड़ा, डूँग्घे कंदरां समुंद सागर वेख वखाइंदा। वीह सौ सोलां बदल्लया चोला, दीन दयाल पुरख अकाल जोती जामा वेस वटाइंदा। सम्मत सतारां खेल न्यारा, शाह पातशाह बणे निरँकारा, सीस आपणे ताज टिकाइंदा। वीह सौ अठारां होया ख़बरदारा, राष्ट्रपत दए हुलारा, एका हुक्म जणाइंदा। दूआ रूप निरगुण सरगुण धारा, सिफ़रा दिसे ना कोए पसारा, एका इक्क इकल्ला एकँकारा, आठा अठ्ठां तत्तां मारे मारा, अठ गृह आप प्रगटाइंदा। वीह सौ अठारां बिक्रमी होए पार किनारा, पुरख अबिनाशी खेल खिलाइंदा। सच लगाए इक्क दरबारा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। दर सद्दे तेई अवतारा, भगत अठारां नाल मिलाइंदा। हुक्म सुणाए ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारा, हुक्मी हुक्म आप जणाइंदा। दस गुर सुहाए बंक दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। त्रैगुण रोवे ज़ारो ज़ारा, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। पंचम लुटया जाए दिन दिहाढ़ा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। पारब्रह्म पतपरमेश्वर नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां ब्रह्मण्डां खण्डां लाए इक्क अखाड़ा, दो जहानां नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जगत गृह आप वखाइंदा। जगत गृह आए गृह, गृह नज़र किसे ना आया। लक्ख चुरासी गुरमुख विरला रहे, पुरख अबिनाशी दए खपाया। जो जन हरि का भाणा सहे, तिस आपणी गोद बहाया। हरि का भेव पंडत पांधा कोई ना कहे, सभ बैठे ध्यान लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आपणा गृह आप चलाया। साचा गृह पाए घेरा, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। पुरख अबिनाशी शहिनशाह वड दलेरा, शाह पातशाह इक्क अख्वाईआ। वेद व्यासा नानक गोबिन्द जिस दा गाउँदा रहे दोहरा सो वेला रिहा समझाईआ। सस्से उप्पर लग्गा होड़ा, निरगुण सरगुण आपे जोड़ा, हँ ब्रह्म भेव ना राईआ। अग्गे वेला रहि गया थोड़ा,

वीह सौ उन्नी रिहा राह तकाईआ। जुड़या रहे ना जोड़ी जोड़ा, जोड़ी जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जिस जन सतिगुर पूरा मात बौहड़ा, तिस तत्ती वा ना लागे राईआ। कलिजुग शतरंज दा उलटा होण वाला मोहरा, शैह किशत ना कोए लगाईआ। मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआल गुरदुआरा ढहण वाला देहुरा, पुरख अकाल आपणी खेल खिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पए शोरा, चारों कुण्ट होए अन्ध घोरा, सच प्रकाश ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गृह आप चलाईआ। आपणा गृह गहर गम्भीर, अठ्ठ तत्त चलाइंदा। लक्ख चुरासी वेखे तन सरीर, तिनका तिनका फोल फुलाइंदा। लुकया रहे ना कोए पीर फ़कीर, मुल्लां शेख़ मुसायक औलिए आपे पर्दा लांहयदा। पावे सार अठसठ नीर, समुंद सागर डूँग्घी गार पर्दा उठाइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड उच्चे टिल्ले पर्बत चीर, आप आपणा राह चलाइंदा। कलिजुग आया अन्त अख़ीर, गल विच फांसी पए ज़ंजीर, ना कोए सहाई पीर फ़कीर, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। अठ्ठ गृह उठ उठ धावन, आपणी लै अंगड़ाईआ। कलिजुग हँकारी मारे रावण, गुरसिखां पकड़ना आपे दामन, जो हरि हरि रहे ध्याईआ। साहिब सतिगुर होए ज़ामन, गुरमुख जम नेड़ कोए ना आईआ। काया खेड़ा वसदा रहे ग्रामन, गृह वज्जदी रहे वधाईआ। हिसाब किताब लगावण ब्रह्मण, ब्रह्म विद्या जगत पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस उनीसा खेल खिलाईआ। उन्नी उनीसा चढ़े चा, एका नाया रंग रंगाइंदा। नौ दर डेरा देवे ढाह, एका दर वखाइंदा। इक्क इकल्ला बण मलाह, नौ खण्ड बेड़ा आप चलाइंदा। नौ खण्ड देवे सच सलाह, एका हुक्म वरताइंदा। एका नाम मात प्रगटा, नौ नौ आपणा पर्दा लांहयदा। करे खेल बेपरवाह, बेअन्त भेव कोए ना पाइंदा। कलिजुग नईया दए डुबा, पार किनारा ना कोए रखाइंदा। आपणे गृह आपे वेखे वेखणहारा साचे थाँ, जिस दुआरे आप टिकाइंदा। कलिजुग जीव भुल्लो ना, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। गुर गोबिन्द गुरमुख सज्जण वेखे आ, रूप अनूप धराइंदा। जिन्हां भुलया सच्चा शहिनशाह, तिस अन्त ना कोए बचाइंदा। माणस बुद्धि होई काँ, जीव काग वांग कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा डेरा आपे ढांहयदा। कलिजुग डेरा जाणा ढट्ठ, उलटी गेड़नहारा गेड़े लट्ठ, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। लक्ख चुरासी होए भट्ठ, जोती अग्नी लम्बू लाईआ। नाता तुट्टे पंज तत्त, त्रै त्रै मेल ना कोए मिलाईआ। धरत मात बैठी घत सथ्थ, गुत खुलड़े केस रही वखाईआ। जिन्हां गंवाई मेरी पत, मेरी गोद बहण ना पाईआ। मैं घलया सुनेहड़ा कमलापति, मेरा माही चल के आवे वाहो दाहीआ । एका वार नचौड़े सभ

दी रत, रती रत दए सुकाईआ। धर्म राए दे खाते देवे घत, ना सके कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप धराईआ। धरत मात अन्त कुरला, नैणां नीर वहाया। पुरख अबिनाशी हो सहा, तेरी ओट रही तकाया। बिन तेरे पकड़े ना कोई मेरी बांह, गुर अवतार बैठे मुख छुपाया। जिस दुआरे जावां अग्गों करन नाह, मेरा भार ना कोए उठाया। जिस नूं कहिन्दे धरत मां, अज्ज नक्क गुत्त बैठी वढाया। मेरा करे ना कोई सच न्याँ, ठग्ग चोर यार मेरे उत्ते बैठे आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हौला भार देणा कर, मैं बैठी सीस झुकाया। झुकया सीस अग्गे जगदीस, दोए जोड़ करे निमस्कार। चार जुग चौकड़ी मैं पीसण ल्या पीस, बण बण सेवादार। जिन्हां दे छत्र झुलाया सीस, सो मेरी पति करन ख्वार। मैं सुणया तूं सदा करें बख्शीश, आदि जुगादि बख्शणहार। तेरी धूढ़ी लावां आपणे सीस, मस्तक छोहां साची छार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा दुखड़ा मात निवार। पुरख अबिनाशी शब्द जणाए, एका वार सुणाईआ। धरत धरन धौल तेरा हौला भार कराए, आपणी सेव लगाईआ। निरगुण हो के फेरा पाए, रूप रेख ना कोए वखाईआ। चार जुग दा लहिणा देणा दए चुकाए, बाकी नज़र कोए ना आईआ। मनमुख ख़ाकी जीव दए मिटाए, पंचम डेरा आपे ढाहीआ। गुरमुख साजण ल्ए तराय, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों बाहर कढाए, एका डोरी बन्धन पाईआ। कागों हँस रूप वटाए, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। सतिजुग साचा पंचम मीता आप लगाए, सति सतिवादी मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अन्तिम होए सहाईआ। अन्त सहाई तेरा होणा, गति मित आपणे हथ्थ रखाइंदा। लक्ख चुरासी नेत्र नैण रोणा, जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा। बण मां प्यारी मुखड़ा किसे ना धोणा, फड़ गोद ना कोए बहाइंदा। आपणा कीता सभ ने पाउणा, हरि का नाम सर्ब भुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठ्ठ गृह सेवा लाउणा, अठ्ठां तत्तां भन्न वखाउणा, घड़न भन्नणहार समरथ, आपणी महिमा जाणे अकथ, भेव किसे ना आइंदा। भेव अभेदा कोए ना जाणे, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। फिर फिर भुल्ले राजे राणे, शाह सुल्तानां नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। सभ दे सिर ते कूके भाणा, गुरमुख विरला चतुर सुघड़ सयाणा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। आत्म अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन होए आप सहाईआ। हरिजन तेरा सदा सहाई, पुरख अकाल अख्वाइंदा। जुग जुग देवे ठंडीआं छाईं, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। चतुर्भुज मेले फड़ फड़ बाहीं, आपणीआं भुजां आप वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, अठ्ठ गृह अठ्ठ तत्त आपे बन्न्हे आपणा नत्त, नाता

आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जुगत जाणे हरि, जगत विद्या माण गंवाइंदा। अठ्ठ गृह गुरसिख नछत्र, पंडत पांधा भेव ना पाईआ। लेखा जाणे नाड़ बहत्तर, ब्रह्मण्ड वज्जे वधाईआ। पर्दा चुक्के गगन गगनंतर, गृह मन्दिर होए रुशनाईआ। नाम जणाए एका मन्त्र, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। माणस जन्म बणाए बणतर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। औखद देवे वांग धनंतर, शब्द अगम्मी झोली पाईआ। खण्डा देवे एका शस्त्र, तिक्खी धार जणाईआ। पंज तत्त काया चोला रक्खया बस्त्र, सदा अंदर बैठा सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग्रह नछत्र आपणे संग निभाईआ। ग्रह नछत्र हुक्मी कार, हुक्मी आप चलाइंदा। गुरसिख नछत्र ना सके कोए विचार, चार वेद मुख शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप उठाइंदा। उठ गुरसिख नेत्र खोल्ह, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता वसे तेरे कोल, नित तेरा राह तकाईआ। अठ्ठे पहर वज्जे मृदंग ढोल, अनहद सेवा लाईआ। आपणी ताकी आपे खोल, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। आपणा तत्त आप वरोल, नाम मधाणा पाईआ। तेरा तेरे अंदर रिहा मौल, मौला रूप वखाईआ। तेरे अंदर अमृत कौल, कँवला मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख विरले आप मिलाईआ। गुरमुख मिल्या मेल, गुर सज्जण आप मिलाइंदा। काया अंदर सुरत सुआणी चढ़या तेल, साचा सगन मनाइंदा। पंचम सख़ीआं वेखे सहेल, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा आप मिलाइंदा। हरिजन मिल्या साचे घर, घर मन्दिर वज्जी वधाईआ। निर्भय चुकाया भय डर, भयानक रूप ना कोए दरसाईआ। सुरत सुआणी ल्ए फड़, शब्दी डोर बंधाईआ। आत्म सेजा आपे चढ़, आपणा सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण होए सहाईआ। सज्जण सुहेला इक्क इकांत, निरगुण आपणा रूप प्रगटाईआ। कलिजुग मेटे अन्धेरी रात, साचा चन्द चढ़ाया। ना कोई ज़ात ना कोई पात, इक्को ब्रह्म वखाया। एका मिले पुरख समराथ, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण होए सहाया। गुरमुख सज्जण सदा सहायक, पारब्रह्म हरि करतारा। सर्ब जीआं दा एका नायक, आदि जुगादि अवतारा। जुगा जुगन्तर सर्ब सुखदायक, आत्म ब्रह्म करे विचारा। पतित पुनीत पाकी पाक, बेऐब परवरदिगारा। आदि जुगादि लाशरीक, मुकामे हक वसे सांझा यारा। कलिजुग अन्तिम देवे इक्क तरीक, वीह सौ वीह बिक्रमी पंदरां कत्तक विच संसारा। एका कारज कर के जाए ठीक, सतिजुग वरते सति वरतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीस सुहाए पीतम्बर पीत, पिता पूत खेल न्यारा।

२० भाद्रों २०१८ बिक्रमी गुरमेल सिँघ दे गृह पिण्ड बुरज हरी सिँघ वाला

सो पुरख निरँजण साची धार, सति सतिवादी मात चलाइंदा। निरगुण सरगुण करे प्यार, आत्म पारब्रह्म मिलाइंदा। एका मन्दिर खोल्ह किवाड़, साचा दर आप सुहाइंदा। एका इष्ट गुर अवतार, रूप अनूप धराइंदा। एका नाद धुन जैकार, एका शब्द सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा आप चलाइंदा। साची धार हरि निरँकार, सतिजुग सति सति वरताईआ। वरन बरन ना कोए विचार, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। राउ रंक ना कोए राजान, शाह पातशाह ना कोए अख्वाईआ। दीन मज़्हब ना कोए इस्लाम, आत्म ब्रह्म सर्ब दरसाईआ। किसे ना पकड़े कोए दाम, एका ओट अकाल जणाईआ। रूप धराए रमइया राम, साँवल सुंदर खेल खिलाईआ। ईसा मूसा दे पैग़ाम, पैग़म्बर वेख वखाईआ। आप जणाए सच कलाम, कलमा नबी आप पढ़ाईआ। साचा ढोला इक्क कलाम, कादर कुदरत आप सुणाईआ। सो पुरख निरँजण हो प्रधान, हँ ब्रह्म करे पढ़ाईआ। सोहँ शब्द विच जहान, एका वार प्रगटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सारे गान, अन्तर आत्म लिव लाईआ। लक्ख चुरासी वखाए निशान, सति सतिवन्ता आप झुलाईआ। जीव जंत पाए आण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे रंग समाईआ। सति सतिवादी साचा रंग, साची धार चलाइंदा। शब्द नाद इक्क मृदंग, जीव जंत सुणाइंदा। अमृत आत्म साची गंग, निझर झिरना इक्क वखाइंदा। अठ्ठे पहर परमानंद, काया मन्दिर सोभा पाइंदा। लेखा जाणे बत्ती दन्द, रसना जिहवा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ । कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकाउणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका धाम बहाउणा, एका राम नज़री आईआ। एका अक्खर आप पढ़ाउणा, एका घर वज्जे वधाईआ। कलिजुग साढे तिन्न हथ्थ सीआं वक्त चुकाउणा, रविदास चमारा दए ग्वाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर आप वसाईआ। साचा घर हरि वसाउणा, बेअन्त वड्ड वड्याईआ। दीपक जोत इक्क जगाउणा, हवन बाती ना कोए कराईआ। पवणी पवण सेवा लाउणा, पवण पवणां विच समाईआ। धुर फ़रमाना इक्क जणाउणा, लिखण पढ़न विच ना आईआ। सत सत आपणा फेरा पाउणा, ब्रह्म मति इक्क दरसाईआ। एका बीज एका वत्त एका फल लगाउणा, अमृत फल आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। सतिजुग मार्ग सच्चा राह, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। निरवैर निराकार बण मलाह, दो जहानां बेड़ा आप चलाइंदा। जन भगतां देवे सच सलाह, एका नाम जपाइंदा। वेले अन्त पकड़े

बांह, सगला संग निभाइंदा। सखा सखाई पिता मां, सीस जगदीस हथ्थ टिकाइंदा। हँस बणाए फड़ फड़ काँ, कांगों हँस उडाइंदा। ज़ात पात रिहा मिटा, ऊँच नीच ना कोए वखाइंदा। साचा मार्ग दए जणा, भेव अभेद खुल्हाइंदा। कोई ना खाए सूर गां, एका आत्म अनन्द जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा संग निभाइंदा। सतिजुग साचे चले संग, सगला संग आप निभाईआ। घर घर वजाए नाम मृदंग, सुरत सुआणी ल्ए उठाईआ। काया चोली चाढ़े रंग, गुर शब्दी सेव कमाईआ। पावे सार जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फोलाईआ। लेखा जाणे हरि ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा बन्धन पाईआ। सतिजुग साचा हरि हरि बन्धन, गुरमुख विरले पाइंदा। जिस जन देवे आत्म अनन्दन, निज आत्म रस चखाइंदा। इक्क सुणाए सुहागी छन्दन, घर घर विच राग अल्हाइंदा। कलिजुग जीव भागां मंदन, हरि का रूप नज़र ना आइंदा। किसे ना लेखे खादा पीता बत्ती दन्दन, बिन हरि नामे ख़ाली सर्ब वखाइंदा। गुरमुख विरला मस्तक धूढ़ी लावे चन्दन, चन्द चांदना आप चमकाइंदा। जुग जुग होए आपे टुट्टी गंढ्ढण, एका पल्लू गंढ्ढ पवाइंदा। त्रैगुण अतीता त्रैगुण करे खण्डन, एका खण्डा नाम चमकाइंदा। चारों कुण्ट चण्ड प्रचण्डन, ब्रह्मण्ड खेल खिलाइंदा। करे खेल आदि निरँजण, भेव कोए ना पाइंदा। ग़रीब निमाणयां दर्द दुःख भय भंजन, भव सागर पार कराइंदा। नेत्र पाए नाम अंजन, आपणा दरस कराइंदा। एथे ओथे बणे सज्जण, साक सैण आप हो जाइंदा। चरन धूढ़ी साचा मजन, दुरमति मैल धवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा रूप वखाइंदा। कलिजुग तेरा रूप अनूप, सतिगुर पूरा आप प्रगटाईआ। सच सुच्च वरते चारे कूट, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी सुहाए एका रुत्त, रुत्त बसन्ती आप महिकाईआ। गुरमुख बणाए साचे सुत्त, पिता पूत गोद बहाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन्न आपणी धार चलाईआ। आपणी वार आपे उठ, आपणा बल वखाईआ। गहर गम्भीर गया तुट्ठ, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। चार वरन करे एका मुट्ठ, आपणा बन्धन पाईआ। मनमुखता अन्तिम पए लुट्ट, मनमति दए दुहाईआ। सच दवारिउँ जो गए रुट्ठ, अन्तिम ल्ए मनाईआ। मूर्ख मुग्धां धर्म राए दर टंगे पुट्ठ, देवे सख़त सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा मात धराईआ। सतिजुग साचा मात धर, धरनी धरत धवल सुहाइंदा। एका देवे आपणा वर, साची वस्त झोली पाइंदा। दीन मज़्हब ना कोए डर, शरअ शरीअत ना कोए वखाइंदा। हर घट अंदर हरि जू रिहा वड़, रूप अनूप वखाइंदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त भाग लगाइंदा। गुरमुख विरला वेखे अग्गे खड़, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। किरपा करे नरायण नर, नर नारी

मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा शब्द जणाइंदा। साचा शब्द सोहँ सो, सो पुरख निरँजण धार चलाइंदा। लक्ख चुरासी देवे ढो, ढोआ ढोला लै के आइंदा। एका बीज देवे बो, एका रुत्त सुहाइंदा। एका अमृत देवे चो, हरया बूटा आप कराइंदा। एका तोड़े नाता मोह, माया ममता परे हटाइंदा। एका ब्रह्म पारब्रह्म जाए छोह, दूई पर्दा आप चुकाइंदा। गुरमुख जगत जीवण वलों होए निर्मोह, निरवैर आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल हरि करतार, नव नव चार कराईआ। काया कप्पड़ दए उतार, जोती जोत जोत मिलाईआ। मन्दिर सुहाए बंक दुआर, गृह साचे वज्जे वधाईआ। वाह वा सख़ीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। गुरमुख सोहे गुर चरन दुआर, गुर मेला सहिज सुभाईआ। एका नूर होए उज्यार, जोती जोत डगमगाईआ। शब्दी शब्द करे प्यार, एका नाम सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख विरले ल्ए उधार, पूर्ब जन्मां वेख वखाईआ। पूर्ब जन्म साचा लहिणा, जन्म कर्म लेखे पाइंदा। जिस जन वखाए दरसन नैणां, जन्म मरन कटाइंदा। जिस तन पाए नाम गहिणा, स्वच्छ सुहागण रूप वखाइंदा। जिस जन जणाए भाणा सहिणा, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। गुर गुर गुरमुख धाम इक्टठे बहिणा, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चार वरन बहाए एका दर, निरभउ चुकाए दूजा डर, नेत्र तीजा खोल्ह वखाए घर, चौथे घर वज्जे वधाईआ। पंचम मेला आपे कर, छेवें बिन छप्पर छन्न जाए वड़, सत्तवें सति सतिवादी ना कोई सीस ना कोई धड़, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। अठ्ठां तत्तां ल्ए फड़, नौ दुआर खोल्ह गढ़्ह, साची चोटी आपे चढ़, दस्म दुआरी कुण्डा लाहीआ। निरगुण जोती नूर कर, अनहद तूर वज्जे दर, पंच विकारा जाए सड़, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। गुरमुख मिले आपणे घर, पुरख अबिनाशी पल्लू फड़, साचे पौड़े जाए चढ़, आपणा पन्ध आप मुकाईआ। नज़री आए एका हरि , जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत आपणा मेल मिलाईआ।