२० भाद्रों २०१८ बिक्रमी बाबू सिँघ दे गृह दद्दा हूर
सो पुरख निरँजण साचा राणा, तख्त निवासी हुक्म जणाइंदा। जुग जुग मन्ने हरि हरि भाणा, हरि भाणे सर्ब समाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल महाना, निरगुण निरवैर आप कराइंदा। ब्रह्मण्डां खण्डां लोआं पुरीआं वेखे मार ध्याना, लक्ख चुरासी
फोल फुलाइंदा। चारों कुण्ट जूठ झूठ प्रधाना, कूड़ी क्रिया बन्धन पाइंदा। माया ममता दर दर खेल खिलाना, हउमे वेस वटाइंदा। नज़र ना आए किसे श्री भगवाना, लक्ख चुरासी नेत्र नैण बन्द वखाइंदा। भरमे भुल्ला राजा राणा, राम राज ना कोए कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म श्री भगवन्त, आदि जुगादि वरताईआ। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग करता वेस वटाईआ। सेवा लाए गुर अवतार साध सन्त, हुक्मी हुक्म इक्क सुणाईआ। आपणी महिमा जणाए अगणत, अकथना अकथ करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग खेल अवल्लड़ा, करनहार करतार। सच सिँघासण एका मलड़ा, सचखण्ड सच्चा दरबार। धुर संदेस एका घल्लड़ा, हुक्मी हुक्म करे वरतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाण आपणी कार। साची कार हरि कमाइंदा, जुगा जुगन्तर लै अवतार। निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा, मेल मिलावा अगम्म अपार। नाम नाद इक्क वजाइंदा, रागां नादां वसे बाहर। ब्रह्म ब्रह्माद खोज खुजाइंदा, आप आपणा खोल्ह किवाड़। बोध अगाध शब्द सुणाइंदा, अक्खर वक्खर कर त्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग बन्न्हे साची धार। साची धार श्री भगवान, आदि जुगादि बंधाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख निशान, अन्तिम दए मिटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गाए गान, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। गुर अवतार सेव करन महान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रूप धराईआ। सच संदेसा इक्क फ़रमान, जीवां जंतां आप समझाईआ। पुरख अकाल साचा हुक्मरान, साचे तख्त बैठा सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता खेल खिलाईआ। जुग करता हरि मलाह, लक्ख चुरासी बेड़ा आप चलाइंदा। जुग जुग लहिणा देणा दए मुका, लेखा लेख ना कोए रखाइंदा। धरनी धरत धवल गोद दए सुहा, पूत सपूता गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। हरि का खेल आदि जुगादि, भेव कोए ना पाइंदा। बेअन्त बेअन्त कह कह गए सन्त साध, गुर अवतार सर्ब सालांहयदा। जुग जुग लक्ख चुरासी सुणे फ़रयाद, हर घट आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त, हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। प्रगट हो श्री भगवन्त, निरगुण निरवैर जोती जामा पाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। लक्ख चुरासी माया पाए बेअन्त, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। नव नौ गढ़्ह बणया हउमें हंगत, माया ममता विच वसाईआ। बिन हरि नामे सृष्ट सबाई होई नंगत, तन पर्दा ना कोए रखाईआ। माणस जन्म दिसे भंगत, सगला संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। कलिजुग अन्तिम अन्त कल, कल काती वेख वखाइंदा। पुरख अबिनाशी आए चल, गोबिन्द मेला मेल मिलाइंदा। वसणहारा जल थल, महीअल आपणी खेल खिलाइंदा। जीव जंत भुलाए कर कर वल छल, अछल छलधारी आप हो जाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, लोकमात वेस वटाइंदा। सच सिँघासण सम्बल नगर बैठा मल्ल, पुरख अबिनाशी आसण लाइंदा। इक्क सुनेहड़ा रिहा घल, चार वरनां आप जगाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी जाए हल, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। करे खेल सूरा प्रबल, पारब्रह्म आपणा हुक्म वरताइंदा। लक्ख चुरासी काया डाल्ह अमृत दिसे ना कोए फल, जूठा झूठा सिम्मल रुक्ख लोकमात लहराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेस धर, निहकलंका नाउँ रखाईआ। वेद व्यासा आपे फड़, आपणा भविख्त दए समझाईआ। उच्चे टिल्ले आपे चढ़, साचे पर्बत सोभा पाईआ। किला कोट तोड़ हँकारी गढ़्ह, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। आत्म मेला पारब्रह्म कर, ब्रह्म वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाउणा, कलिजुग अन्तिम वार। कूड़ी क्रिया मेट मिटाउणा, जूठ झूठ करे ख्वार। माया ममता मोह चुकाउणा, हउमे हंगता गढ़्ह निवार। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगाउणा, दूई द्वैती पर्दा देवे पाड़। आत्म ब्रह्म सर्ब दरसाउणा, ईश जीव कर प्यार। काया मन्दिर इक्क वखाउणा, घर बैठा मीत मुरार। अठ्ठे पहर अनहद शब्द नाद सुणाउणा, आप वजाए तार सतार। साची सख़ीआं मेल मिलाउणा, विछड़ ना जाए दूजी वार। कलिजुग कूड़ा कालख टिक्का मस्तक लाउहणा, गुरमुख साचे कर उज्यार। निरगुण बाती जोत जगाउणा, जोत निरँजण कर उज्यार। कमलापाती मेल मिलाउणा, पुरख अबिनाशी एकँकार। साचा साकी आप अख्वाउणा, अमृत जाम दए प्याल। बन्द किवाड़ा ताकी आप खुल्हाउणा, घर घर विच वखाए सच्ची धर्मसाल। मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआला कलिजुग अन्तिम कोई रहिण ना पाउणा, तीर्थ तट अठसठ गए हार। पारब्रह्म पुरख पुरखोतम आपणा खेल आप खिलाउणा, आप आपणा बल धार। चार वरन अठारां बरन एका बन्धन पाउणा, हुक्मी हुक्म वरते वरतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हो उज्यार। निहकलंक श्री भगवान, दूसर अवर ना कोए जणाइंदा। प्रगट होवे वाली दो जहान, जोती जाता डगमगाइंदा। शब्द सुणाए धुर फ़रमान, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म देवे ज्ञान, दूजी विद्या ना कोए रखाइंदा। ज़ात पात ऊँच नीच एका रंग वखाए हो मेहरवान, आप आपणे रंग रंगाइंदा। सतिजुग देवे साचा दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। एका राज इक्क राजान, शाह पातशाह इक्क अख्वाइंदा।
एका विष्नूं देवे दान, एका ब्रह्मा ब्रह्म प्रगटाइंदा। एका शंकर करे कल्याण, एका खेल खिलाइंदा। एका रूप घट घट पछाण, घट घट आपणी जोत जगाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, एका आसण लाइंदा। एका शब्द इक्क ज्ञान, एका मन्त्र पढ़ाइंदा। एका सूरज एका भान, एका रव एका सस, इक्क प्रकाश कराइंदा। एका मेल मिलाए हस्स हस्स, जुग जुग वेस वटाइंदा। एका मार्ग देवे दस्स, गुर अवतारां मार्ग लाइंदा। कलिजुग अन्तिम कर प्रकाश, जोती जोत डगमगाइंदा। ग़रीब निमाणयां होए दास, जुग विछड़े मेल मिलाइंदा। सतिजुग देवे साचा साथ, सगला संग निभाइंदा। करे खेल पुरख समराथ, हरि का भेव कोए ना पाइंदा । लहिणा देणा चुकाए त्रिलोकी नाथ, नाथ अनाथां सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। निरवैर चलाए आपणी गाथ, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। एका नाउँ हरि निरँकार, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। चार वरनां देवे कर प्यार, एका मन्त्र रिहा समझाईआ। सो पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबार, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, रूप अनूप धराईआ। एकँकारा कर पसार, आप आपणा ल्ए प्रगटाईआ। आदि निरँजण हो उज्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता सुहाए बंक दुआर, सच सिँघासण सोभा पाईआ। श्री भगवान शाह पातशाह सच्ची सरकार, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। पारब्रह्म निउँ निउँ करे निमस्कार, दर आपणे सीस झुकाईआ। ब्रह्म करे ख़बरदार, शब्द स्नेहुड़ा इक्क सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए बेदार, नेत्र नैणां नींद खुल्हाईआ। कलिजुग अन्तिम कल कल्की लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। शब्द डंका वज्जे अगम्म अपार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दए जगाईआ। राउ रंकां करे इक्क प्यार, एका ज्ञान तत्त जणाईआ। कूड़ी क्रिया मारे मार, कलिजुग अन्तिम डेरा ढाहीआ। लेखा जाणे ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार, नूरी अल्ला बेपरवाहीआ। मुकामे हक हो त्यार, पावे सार परवरदिगार, बेपरवाह वडी वड्याईआ। हक हकीकत बोल जैकार, बिस्मिल रूप विच संसार, इस्म आज़म दए जणाईआ। नूरी जल्वा खेल अपार, कुदरत कादर करे प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग लहिणा आप चुकाईआ। जुग जुग लहिणा चुक्के पन्ध, कलिजुग अन्तिम वार। चार जुग गुर अवतार गा गा गए छन्द, उच्ची कूक कूक पुकार। आपणा लिख लिख गए लेखा बत्ती दन्द, रसना जिहवा ल्ए आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम खेल करे करतार। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाउणा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाईआ। तेई अवतार दस गुर भगत अठारां लहिणा देणा आप चुकाउणा, बाकी कोए नज़र ना आईआ। चार वरन डेरा ढाउहणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए अख्वाईआ। साचा मार्ग इक्क लगाउणा,
चारों कुण्ट दए वखाईआ। एका इष्ट सर्ब मनाउणा, जगत दृष्ट दए खुल्हाईआ। घर घर राम नज़री आउणा, राम रामा रूप वटाईआ। चतुर्भुज भेव चुकाउणा, आदि शक्ति सगन मनाईआ। हो भवानी दरस दिखाउणा, इष्ट आपणा ल्ए प्रगटाईआ। भगत भगवन्त रंग रंगाउणा, आपणा रंग चढ़ाईआ। सोहँ शब्द साचा मृदंग वजाउणा, आत्म परमात्म ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग कूड़ा पार कर, सतिजुग साचा मात धराईआ।