पुस्तकालयभाग १०

२० भाद्रों २०१८ बिक्रमी दरबारा सिँघ दे गृह पिण्ड कृपाल सिँघ वाला

सो पुरख निरजंण अगम्म अपारा, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण खेल न्यारा, निरगुण निरवैर आप कराईआ। एकँकार कर पसारा, रूप अनूप आप धराईआ। आदि निरँजण जोती जोत उज्यारा, दर घर साचे डगमगाईआ। अबिनाशी करता आप आपणा कर पसारा, बेपरवाह वेख वखाईआ। श्री भगवान आप सुहाए सच दुआरा, दर घर साचे सोभा पाईआ। पारब्रह्म आपे जाणे आपणी कारा, आपणा खेल आप कराईआ। आपणी इच्छया आपे बण वरतारा, आपे झोली ल्ए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी धार आप चलाईआ। आदि पुरख साची धार, इक्क इकल्ला आप चलाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह भेव कोए ना पाइंदा। आपणी कर आप सलाह, आपे मता पकाइंदा। आपणा घाड़न आप घड़ा, आपे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा रूप आप धराइंदा। आपणा रूप आपे रक्ख, आपणी महिमा आपणे विच छुपाईआ। आप आपा कर प्रतक्ख, करे खेल बेपरवाहीआ। आप आपणे होया वस, आपणा हुक्म आप मनाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपणी सेवा सच समझाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। आपणा हुक्म हरि निरँकार, एका एक वरताइंदा। आपणी इच्छया कर विचार, आपे पूर कराइंदा। आप बणाए सचखण्ड दुआर, आपणी सेवा आप कमाइंदा। छप्पर छन्न ना कोए सहार, चार दीवार ना कोए वखाइंदा। अगम्म अगम्मड़ा महल्ल उसार, निहचल धाम आप वड्यांअदा। निरगुण दीआ बाती कर त्यार, साचे मन्दिर आप टिकाइंदा। कमलापाती हो त्यार, आप आपणा घर सुहाइंदा। आपे वेखे वेखणहार, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। आप उपाया आपणा आदि आप बणाए बणत, घाड़न साचा

आप घड़ाईआ। निरगुण रूप श्री भगवन्त, नूर नुराना डगमगाईआ। आपणी महिमा जाणे बेअन्त, लेखा लिखण विच ना आईआ। करे खेल सर्ब गुणवन्त, गुणवन्त सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। सोभावन्त श्री भगवान, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप वखाइंदा। आपणा खेल करे महान, आपणी कल आप वरताइंदा। आपणी इच्छया कर प्रधान, आपे आप प्रगटाइंदा। आपणा हुक्म धुर फ़रमान, हरि जू आपे आप सुणाइंदा। शाहो भूप बण राजान, शाह पातशाह आपणा नाउँ धराइंदा। सच सिँघासण बैठ सच्चा सुल्तान, सति सतिवादी सोभा पाइंदा। रूप रंग ना कोए निशान, रेख भेख ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा आपणा मन्दिर आप सुहाइंदा। साचा मन्दिर उच्च महल्ला, अगम्म अथाह प्रगटाईआ। पुरख अकाल वसे इकल्ला, आपणी कल धराईआ। आपे फड़े आपणा पल्ला, आपणा संग निभाईआ। आपणे अंदर आपे रल्ला, आप आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे अंदर वड़, आप आपणी रचन रचाईआ। सचखण्ड दुआरे हरि जू वड़या, तख्त निवासी सच सुल्तान। आपणे घोड़े आपे चढ़या, आपे होया निगहबान। आपणे दर आपे खड़या, निरगुण रूप श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड सुहाए सच मकान। सच मकाना सचखण्ड, हरि साचा सच सुहाईआ। आपे जाणे आपणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। आप आपणा होए बख्शंद, बख्शिश आपणी झोली पाईआ। आपे दाता गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ। आपे जाणे आपणी बिन्द, मात पित ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा दए वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा वड्डा वड, सो पुरख निरँजण आप सालांहयदा। आपणे विच्चों आपे कढ्ढ, आपे वेख वखाइंदा। आपे जाणे साची हद्द, पार किनारा ना कोए जणाइंदा। सच निशाना बैठा गड्ड, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची बणत बणाइंदा। सचखण्ड बणाई साची बणत, घाड़न घड़त आप घड़ाइंदा। लेख जणाया आदि अन्त, अन्त आदि आपणा आसण लाइंदा। रूप वटाए नारी कन्त, नर नरायण सोभा पाइंदा। आपे जाणे आपणा मंत, नाउँ निरँकारा आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा साचा घर, हरि साचा आप उपजाईआ। आपे पुरख नारी नर, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। आप आपा ल्ए वर, आपे करे सच कुड़माईआ। आपे पल्लू ल्ए फड़, आपणा बन्धन पाईआ। आपे सच सिँघासण जाए चढ़, साची सेजा आप सुहाईआ।

निरगुण अंदर निरगुण आपे जाए वड़, नूर नूर विच टिकाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़, आपे बणे जण जणेंदी माईआ। दाई दाया सेव कर, साची सेवा आप कमाईआ। करे खेल एका हरि, सचखण्ड वसे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी बणत आप बणाईआ। बणत बणाए आदि निरँजण, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आपणा पाए आपे अञ्जण, आप आपा वेख वखाईआ। आपणा करे आपे मजन, आपणे सरोवर आपे नुहाईआ। आपे होए घड़न भन्नण, घड़न भन्नणहार आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे बन्न्हे आपणा बन्न्हण, आपणा बेड़ा आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआर श्री भगवान, आपणा मन्दिर आप सुहाइंदा। आपे देवे धुर फ़रमान, आपे निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। आपे शाह पातशाह बण राज राजान, दर दरबान आप अख्वाइंदा। आपे बणे हाकम हुक्मरान, सच संदेस आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा एका वार जणाइंदा। सच संदेस एका वार, निरगुण निरगुण आप जणाईआ। अजूनी रहत हो त्यार, अनुभव प्रकाश कराईआ। पुरख अकाल बण भतार, आपणा संग निभाईआ। जोती जोत नार मुटयार, नर नरायण आप प्रनाईआ। सच कोट कर त्यार, साचा बंक आप सुहाईआ। आपे दूल्हा बण करे खेल अपार, कन्त कन्तूहल साचा माहीआ। सौहरे पेईए इक्क विहार, दर घर साचे आप कराईआ। आपे पुरख आपे नार, आपे आपणी सेज हंढाईआ। आपे अंदर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर धार चलाईआ। आपे करे सच प्यार, साचा मेला मेल मिलाईआ। आपे जाए सुत दुलार, हरि शब्दी नाउँ रखाईआ। शब्द सुत कर प्यार, चरन कँवल बख्शे सच सरनाईआ। एका नूर दए वखाल, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। साचा सुत जणया जननी जन, मात पित आप अख्वाइंदा। पंज तत्त ना दिसे तन, रक्त बूंद ना मेल मिलाइंदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, मंडल मण्डप ना कोए वखाइंदा। ना कोई पृथ्मी ना कोई जल, जंगल जूह उजाड़ ना डेरा लाइंदा। समुंद सागर ना कोए थल, डूँग्घी गार ना वेख वखाइंदा। करे खेल आप प्रबल, आपणी बिस्मिल आप मनाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ल, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी शब्द आप हो जाइंदा। आपे शब्दी सच निशाना, आप आपणा नाउँ धराईआ। आपे शब्दी कर परवाना, आप आपणे संग रखाईआ। आपे शब्दी भूप राजाना, भूपत भूप वेस वटाईआ। आपे शब्दी शब्द मरदाना, सच मरदानगी आप कमाईआ। आपे शब्दी जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, बल आपणा आप वखाईआ। आपे शब्दी बणे सुत बाल निधाना, निउँ निउँ आपणे अग्गे सीस

झुकाईआ। आपे मंगणहारा होए दाना, साची भिच्छया मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता आपणी धार शब्द चलाईआ। शब्दी धार हरि हरि रंग, निरगुण नज़र कोए ना आइंदा। निरगुण सेज निरगुण पलँघ, निरगुण साची सेजा सोभा पाइंदा। शब्दी नाद नाम मृदंग, सचखण्ड निवासी आप वजाइंदा। करे खेल सूरा सरबंग, आपणी कल आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द बन्धन पाइंदा। शब्दी बन्धन शब्दी मेल, आपे आप कराईआ। शब्द सज्जण शब्द सुहेल, शब्द वसे रंग नवेल, दिस किसे ना आईआ। अचरज पारब्रह्म प्रभ करया खेल, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारा आप उपाईआ। सुत दुलारा बाल, बाल एका आप उपाया। आदि जुगादी वसे नाल, एका गंढ्ढ रखाया। दर घर साचे वज्जे ताल, नादी नाद अल्हाया। पुरख अकाल करे प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सुत इक्क समझाया। सुत दुलारा हरि समझाए, एका वार जणाईआ। तेरा मन्दिर दे उपाए, घर विच घर आप प्रगटाईआ। थिर घर साचा नाउँ रखाए, थिर दरबार दए वड्याईआ। उप्पर तेरा आसण लाए, सच सिँघासण सोभा पाईआ। पुरख अबिनाशी वेख वखाए, आदि जुगादि नैण उठाईआ। सर्ब गुण तासण तेरे अंक समाए, रंग आपणा आप चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द बणाए साचा घर, थिर घर आप उपाईआ। थिर घर साचा कर उजाला, आप आपणी दया कमाइंदा। करे खेल पुरख अकाला, कल आपणी आप वरताइंदा। शब्दी शब्द बणाई सच्ची धर्मसाला, गृह बंक आप सुहाइंदा। आपणा मार्ग दस्स सुखाला, एका धन्दे लाइंदा। मेरा तेरा रूप निराला, पिता पूत खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे चढ़, थिर घर शब्दी शब्द बहाइंदा। थिर घर करया शब्दी वासा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। आपे वेखे खेल तमाशा, आदि जुगादि वसे पासा, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे सोभा पाईआ। थिर घर साचा नूर नुराना, नूर नूर डगमगाइंदा। एका राग इक्क तराना, एका नाद वजाइंदा। एका हुक्म श्री भगवाना, एका एक सुणाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे आप सुहाइंदा। थिर घर साचा शब्दी दाता, आपे आप सुहाईआ। आपे पिता आपे माता, आपे बाल सखाईआ। आपे रक्खे उत्तम ज़ाता, आपणी ज़ात प्रगटाईआ। आपे बन्न्हे आपणा नाता, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। आप सुणाए आपणी गाथा, निरगुण निरवैर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निष्अक्खर रिहा जणाईआ। निष्अक्खर हरि उपा, शब्दी

शब्द आप जणाइंदा। आपणा रूप अनूप प्रगटा, सति सरूप वखाइंदा। थिर घर साचे होए सहा, सदा सहायक सेव कमाइंदा। नाउँ निरँकारा लैणा गा, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाइंदा। सति पुरख निरँजण देवे सति सलाह, सति सतिवादी पर्दा लांहयदा। तूं बणना इक्क मलाह, साचा बेड़ा तेरे कंध चुकाइंदा। सुत दुलारे अग्गों करीं कदे ना नांह, पुरख अबिनाशी एह समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे शब्द सुत आप समझाइंदा। सुत शब्द कर ध्यान, सुणया हरि संदेसा। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, शाह पातशाह नर नरेशा। हउँ मंगां एका दान, नित तेरा दर्शन पेखां। तूं साचा मेरा काहन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण रूप वखाए भेखा। पुरख अबिनाशी सच जणा, एका गुण जणाइंदा। निरगुण नूर कर रुशना, तेरे दर वखाइंदा। आपणी कल आप धरा, आपे वेख वखाइंदा। तेरे सिर हथ्थ टिका, साची वस्त झोली पाइंदा। तेरी रचना देवां रचा, एका हुक्म सुणाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां घाड़न लवां घड़ा, साची सेवा इक्क समझाइंदा। तेरी गोद दवां सुहा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, शब्दी शब्द आप समझाइंदा। शब्दी हरि जी जाए तुट्ठ, आपणी दया कमाईआ। आपणा अमृत देवे घुट, एका रस चखाईआ। पुरख अकाल एका ओट, एका वार समझाईआ। तेरा बंक सोहे कोट, थिर घर साचे वज्जे वधाईआ। निरगुण देवे एका जोत, पारब्रह्म जगाईआ। एका वेखे ओत पोत, तेरा बंस सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। वस्त अमोलक हरि हरि नाउँ, एका एक झोली पाइंदा। करे कराए सच न्याउँ, सच अदालत आप कमाइंदा। थिर घर वसे तेरा थाउँ, थान थनंतर सोभा पाइंदा। इक्क जपाए साचा नाउँ सो पुरख निरजंण आप जपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचे घर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा लेखा हथ्थ करतार, दूसर लिखण कोए ना पाईआ। सुत दुलारा कर त्यार, एका गुण समझाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कर उसार, लोआं पुरीआं बणत बणाईआ। विष्न उपजे तेरी धार, ब्रह्मा विष्न धार प्रगटाईआ। शंकर खेल करे करतार, आप आपणा रूप वखाईआ। तिन्नां विचोला सिरजणहार, एका राह वखाईआ। साचा ढोला एकँकार, एका करे पढ़ाईआ। बणे विचोला तेरे दुआर, साची सेवा आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, एका शब्द दए वड्याईआ। शब्द सुत वेख विचार, हरि साचा सच जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा पसार, तेरा रूप जणाइंदा। तेरा नूर करां उज्यार, किरन किरन वण्ड वंडाइंदा। किरन किरन देवां आधार, इक्क इक्क इक्क नाल बन्धन पाइंदा। त्रैगुण अतीता आपे जाणे आपणी कार, साची कार आप कराइंदा। रवि

ससि कर उज्यार, तेरी सेवा सच वखाइंदा। त्रैगुण माया भर भण्डार, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत तेरा खेल आप खिलाइंदा। शब्द सुत तेरा खेल खिलाउणा, बेअन्त वेख वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा रंग रंगाउणा, रंग एका एक जणाईआ। लोआं पुरीआं तेरा डंक वजाउणा, गगन गगनंतर कर शनवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे दर बहाउणा, बैठण सीस झुकाईआ। तेरे हुक्म ओट रखाउणा, एका मंग मंगाईआ। त्रैगुण तेरी धार वटाउणा, रजो तमो सतो नाउँ रखाईआ। तिन्नां मेला मेल मिलाउणा, एका घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दए वड्याईआ। साचे सुत सुण बलवान, हरि साचा सच जणाइंदा। पंच तत्त करां प्रधान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खिलाइंदा। लक्ख चुरासी देवां दान, तेरी झोली आप भराइंदा। निरगुण सरगुण वखाए इक्क निशान, सच निशाना आप दुआइंदा। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणा रूप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव जाए चुक्क, सो पुरख निरँजण आप चुकाईआ। शब्द थिर घर ना बहिणा लुक, तेरा रूप दए प्रगटाईआ। दो जहानां पैणा बुक्क, एक भबक लगाईआ। लक्ख चुरासी भाग लगाउणा काया बुत्त, आपणा आसण लाईआ। त्रैगुण माया सुहाउणी रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महिकाईआ। मेल मिलाउणा अबिनाशी अचुत, आप आपणा बन्धन पाईआ। बंक दुआरा किला कोट, घर घर विच सोभा पाईआ। आदि जुगादि लगदी रहे चोट, तन नगारे आप वजाईआ। तेरा मेला निर्मल जोत, जोती जाता विछड़ कदे ना जाईआ। तेरा बंस ओत पोत, पिता पूत खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा खेल आप समझाईआ। साचा खेल हरि खिलाउणा, हरि करता आप जणाइंदा। घट घट अंदर डेरा लाउणा, तेरा नाद वजाइंदा। पंचम लेखा मोह चुकाउणा, पंचम पर्दा लांहयदा। पंचम रंग आप रंगाउणा, पंचम मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द साचे देवे वर, गृह बंक आप सुहाइंदा। आप सुहाए गृह बंक, घर घर वज्जे वधाईआ। तेरा खेल आदि अन्त, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। आपणी महिमा जणाए बेअन्त, बेअन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, शब्दी शब्द वड वड्याईआ। शब्द मन्नया हरि का कहिणा, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। दर तेरे तों आदि जुगादि लैणा लहिणा, आपणा हिस्सा आप वंडाया। घर तेरे दे अग्गे बहणा, एका मता पकाया। तेरा भाणा सदा सहिणा, भुल कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला दरस करां नैणां, नैण नैणां नाल मिलाया। पुरख अबिनाशी हो दयाल, आपणी दया कमाइंदा। नौ

खण्ड बणावां तेरी धर्मसाल, लक्ख चुरासी विच टिकाइंदा। एका नूर जल्वा जलाल, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपणा रूप धरया काल, तेरा दर सुहाइंदा। आप चलाई अवल्लड़ी चाल, भेव कोए ना पाइंदा। आपणी घाल आपे घाल, लक्ख चुरासी तेरा राह चलाइंदा। अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी करां प्रितपाल, आप आपणी सेव कमाइंदा। सरगुण निरगुण बण बण दलाल, लोकमात खेल खिलाइंदा। तेरा वजावां साचा ताल, रसना जिहवा आप सुणाइंदा। सदा सुणां मुरीदां हाल, मित्र प्यारा इक्क समझाइंदा। आदि जुगादि तेरा हल्ल करां सवाल, सिर तेरे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी देवे एका वर, एका घर वखाइंदा। साचा घर वखाए हरि, घर घर विच वज्जे वधाईआ। पंज तत्त सुहाए काया गढ़्ह, तत्व तत वेख वखाईआ। नाता जोड़ बहत्तर नड़, रक्त बूंद दए वड्याईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मिल्या वर, वर दाता झोली पाईआ। जगत जज्ञासू घाड़ण घड़, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल आपे कर, आपणी वण्ड वंडाईआ। मन मति बुध निरगुण रूप आपणा कर, करता पुरख खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर दए वड्याईआ। घर मन्दिर डूँग्घी गार, अन्ध अन्धेरा छाईआ। घर मन्दिर चोर यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रिहा वसाईआ। घर बैठी सुलक्खणी नार, मन मति डेरा लाईआ। घर जूठ झूठ ममता मोह वधाया, करे खेल अपर अपार, आपे खोल्ह नौ किवाड़, जगत वासना मेल मिलाईआ। आपे नौ दर उतरे पार, आपणा मार्ग आप चलाईआ। आपे वेखे सुखमन टेढी गार, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। आपे ईड़ा पिंगल करे ख्वार, आप आपणा बल धराईआ। आपे अमृत बख्शे ठंडा ठार, निझर झिरना आप झिराईआ। आप कँवल कँवल उज्यार, आपणी कल आप वखाईआ। आपे नाद शब्द धुन्कार, अनहद साचा ताल वजाईआ। आपे पंचम मीत मुरार, मिल सख़ीआं मंगल गाईआ। आपे बजर कपाटी लाए पाड़, आपणा पर्दा आप उठाईआ। आपे सेजा कर त्यार, आत्म ब्रह्म ल्ए प्रगटाईआ। आपे सुरती दए अधार, शब्दी मेल मिलाईआ। आपे ईश जीव करे प्यार, जगदीस सच्चा शहिनशाहीआ। आपे सोए पैर पसार, पलँघ रंगीले सच्चा माहीआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, हरि साचा आप खिलाईआ। साचे सुत रहिणा ख़बरदार, आलस निन्दरा ना कोए रखाईआ। तेरा घर ना सके कोए उजाड़, तेरा खेड़ा दए वसाईआ। तेरा नाउँ रखाए तेज़ कटार, चण्ड प्रचण्ड तेरा रूप वटाईआ। तेरा नाउँ होए जैकार, लोकमात शनवाईआ। तेरा पंज तत्त बणे प्यार, पारब्रह्म ब्रह्म वखाईआ। तेरा रूप ल्ए अवतार, काया चोला जगत हंढाईआ। सेवा करे सर्ब संसार, साची सेवा इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरा खेल खिलाईआ। सुण सुण हरि का भाउ, हरि शब्दी

सीस निवाइंदा। पारब्रह्म तेरे मिलण दा चाउ, मैं आदि जुगादि रखाइंदा। तूं ही पिता तूं ही माउँ, हउँ बालक नाउँ रखाइंदा। सदा सद मंगां तेरी ठंडी छाउँ, एका ओट तकाइंदा। धरत धवल वसावां नगर ग्राउँ, नौ खण्ड आपणा राह चलाइंदा। आदि जुगादि करां नयाउँ, गुर अवतार वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द खेल खिलाइंदा। शब्द सुत कहे पुकार, नेत्र नैण उठाईआ। तूं निरगुण दाता बेऐब परवरदिगार, तेरा जल्वा नूर इलाहीआ। आदि जुगादि सांझा यार, हर घट वसे नज़र किसे ना आईआ। जुग जुग खेल करे अपार, तेरी महिमा अकथ कथी ना जाईआ। गुर अवतार बण सेवादार, लोकमात सेव कमाईआ। ना कोई वेला वक्त सके विचार, थित वार ना कोए समझाईआ। कागद कलम ना पावे सार, ब्रह्मा चार मुख शरमाईआ। चार वेद करन पुकार, उच्ची कूक कूक दुहाईआ। तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तूं वसें धाम न्यार, सचखण्ड सोभा पाईआ। लोकमात कवण रूप करें उज्यार, निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार दे समझाईआ। पुरख अबिनाशी सच जणाए, एका हुक्म सुणाया। जुग चौकड़ी वण्ड वंडाए, ब्रह्मण्ड खण्ड खेल खिलाया। सतिजुग त्रेता दुअपर कलिजुग सेवा लाए, एका हुक्म वरताया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी वेख वखाए, गेड़ा आप दुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा निरगुण रूप दए समझाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी उतरे पार, साचे सुत मिले वड्याईआ। मैं करां खेल अपार, निरगुण रूप वटाईआ। लक्ख चुरासी पावां सार, घट घट अंदर फोल फोलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखां अखाड़, सत्तां दीपां पर्दा लाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव दयाँ उठाल, सोया कोए रहिण ना पाईआ। अन्त बणां तेरा दलाल, सच वणजारा साचा वणज कराईआ। लेखा चुक्के शाह कंगाल, बाकी कोए नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आपणा वक्त रिहा समझाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग अन्तिम आउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। कलिजुग काला वेस वटाउणा, काली अल्फ़ी तन हंढाइंदा। कायनात फेरा पाउणा, रूप अनूप जणाइंदा। जूठ झूठ सज्जण साक आप बणाउणा, एका बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, वेला अन्तिम आप जणाइंदा। अन्तिम वेला खेल अगम्म, पुरख अगम्मड़ा आप कराईआ। आपणी इच्छया आपे पए जम्म, निरगुण जोत लोकमात करे रुशनाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आपे जाणे आपणा कम्म, करता पुरख बेपरवाहीआ। जो घड़या सो देवे भन्न, घड़न भन्नण हार आपणी खेल खिलाईआ। लहिणा देणा चुक्के सूरज चन्न, किरन किरन विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे अन्तिम वर, अन्त अन्त होए सहाईआ। अन्त अन्त

सहाई होणा जग, जाग्रत जोत इक्क जगा। सृष्ट सबाई लग्गे अग्ग, एका अग्नी लम्बू दए वखा। करे खेल सूरा सर्बग्ग, आपणा भाणा आप वरता। लक्ख चुरासी बन्न्हे तग, एका सगन मना। राए धर्म दे लाए अग्गे बग्ग, एका धक्का ला। लोकमात विच्चों देवे कढ्ढ, जो बैठे नाम भुला। गुरमुख विरले देवे छड्ड, जो हरि हरि रहे ध्या। इक्क लडाए तेरा लड, तेरी गोद बहा। शब्दी तेरी बणाए साची यद्द, गुरमुख मात प्रगटा। कलिजुग पार किनारा हद्द, आपे दए करा। सतिजुग बाल अञ्याणा सद्द, धरत मात दी गोद दए टिक्का। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार रिहा समझा। कलिजुग वेला अन्तिम अन्त, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रहिण ना पाईआ। प्रगट होए श्री भगवन्त, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। करे खेल नारी कन्त, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। लक्ख चुरासी वेखे जीव जंत, लुकया कोए रहिण ना पाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, मन मति करे सफ़ाईआ। इक्क जणाए साचा मंत, सो पुरख निरँजण कर रुशनाईआ। शब्द शब्द बणाए बणत, गुर शब्द होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण रिहा समझाईआ। सुत दुलारा कर पुकार, गल पल्लू एका पाइंदा। आदि जुगादी एकँकार, तेरी करनी भेव ना आइंदा। कवण वेस करें विच संसार, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। कवण घर होएँ उज्यार, कवण मन्दिर सोभा पाइंदा। कवण नाम बोल जैकार, कवण डंका मात सुणाइंदा। कवण वरन करें उज्यार, कवण सरन इक्क सिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हउँ एका मंग मंगाइंदा। कवण राजा कवण भूप, कवण हुक्म सुणाईआ। कवण वसे चारे कूट, दहि दिशा कवण भवाईआ। कवण मेटे जूठ झूठ, कवण कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। कवण तागा कवण सूत, ताणा पेटा कवण पाईआ। कवण पिता कवण पूत, कवण घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंगां साचा वर, वेला अन्त दे समझाईआ। कवण मन्दिर कवण गढ़्ह, कवण घर आसण लाइंदा। कवण चोटी जाएँ चढ़, कवण बंक सोभा पाइंदा। कवण अक्खर लएँ पढ़, आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। कवण खण्डा लएँ फड़, दो जहान चमकाइंदा। कवण गुरमुख लएँ वर, जिस आपणा मेल मिलाइंदा। कवण अमृत नुहाएँ सर, दुरमति मैल धवाइंदा। कवण घाड़न लएँ घड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ झोली अग्गे डांहयदा। कवण राग कवण तराना, कवण नाद वजाईआ। कवण घर प्रगट होए श्री भगवाना, रूप अनूप धराईआ। कवण दर करें परवाना, चरन कँवल आप टिकाईआ। कवण खेल करें मर्द मरदाना, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर डगमगाईआ। कवण शाह पातशाह बणे राज राजाना, सीस आपणे ताज टिकाईआ। कवण मेटे कलिजुग कूड़ निशाना, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ । जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दे चुकाईआ। कवण जाणे वेद चार लेखा, पुराण अठारां कवण समझाईआ। कवण शास्त्र सिमरत कढ्ढे भुलेखा, भरम गढ़्ह तुड़ाईआ। कवण गीता ज्ञान जाणे रेखा, रेख रेख विच मिलाईआ। कवण अञ्जील कुरान दए संदेसा, तीस बतीस करे पढ़ाईआ। कवण खाणी बाणी होए प्रवेशा, निरगुण आपणा नूर धराईआ। कवण चार जुग दए अन्त संदेसा, पुरख अकाल इक्क वखाईआ। चार जुग कवण घर घर करें आपणा पेशा, सरगुण धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अन्त दे समझाईआ। कवण खेल करे करतार, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। कवण वेला विष्न ब्रह्मा शिव मारे मार, बचया कोए रहिण ना पाईआ। कवण वक्त सुरपति राजा इन्द तख्तों दएँ उतार, थिर रहिण ना पाईआ। कवण वेला लोकमात होएँ उज्यार, निरगुण रूप वटाईआ। कवण सुनेहड़ा दएँ संसार, एका वार सुणाईआ। शब्दी शब्द बणे भिखार, एका मंग मंगाईआ। तेरी कुदरत मेरे परवरदिगार, तेरी ख़लक ख़ालक तेरे विच समाईआ। तूं अमाम अमामा सिर वड सिक्दार, तेरी रहिमत रहीम रहिमान आदि जुगादि होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पल्लू देणा फड़ाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, अन्त अन्त जणाइंदा। नव नौ चार लेखा दए मुका, पूर्ब लहिणा आप मुकाइंदा। निरगुण जामा ल्ए वटा, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर दए बणा, सम्बल नाउँ जणाइंदा। बजर कपाटी उप्पर डेरा ला, साचे पर्बत भाग वखाइंदा। शब्द अगम्मी नाद वजा, आपणा राग अल्हाइंदा। सच सिँघासण आसण ला, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। एका हुक्म दए वरता, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। शाह सुल्तानां ख़ाक मिला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, कलिजुग अन्तिम आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम होए दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। प्रगट होए हरि हाज़र हज़ूर, वड हज़रत सच्चा शहिनशाहीआ। कूड़ी क्रिया करे काफ़ूर, एका नूर करे रुशनाईआ। शब्दी आसा करे पूर, पूरी आस आप वखाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त श्री भगवन्त जो घर घर बैठे कर कसूर, लेखा लिख लिख रिहा जणाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणा बदले ना कदे असूल, आपणे भाणे सद समाईआ। गोबिन्द भाणा कर कबूल, आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। श्री भगवन्त अन्त चुकाए मूल, चौथा जुग चौथी धार पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला ल्ए मिलाईआ। शब्द मेला अन्त कल, हरि साचे सच करावणा। एका मन्दिर बहणा रल, घर घर विच आप सुहावणा। एका दीपक जाए बल, अज्ञान अन्धेर मुकावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आपणा वेला आपणे हथ्थ रखावणा। आपणा वेला सो पुरख निरँजण, आदि जुगादि

आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग होए दर्द दुःख भय भंजन, दीनां अनाथां होए सहाईआ। जन भगतां नेत्र पाए नाम अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। साचे सन्तां बणे साचा सज्जण, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द एका जोत एका वरन एका गोत, एका किला एका कोट, एका घर सुहाईआ। एका घर हरि सुहाए, अदि पुरख अबिनाशा। सतिजुग साचा मात धराए, करे खेल तमाशा। चार वरन एका रंग रंगाए, देवे नाम दिलासा। एका अक्खर दए पढ़ाए, करे प्रकाश पृथ्मी आकाशा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल एका हरि, हरिजन पूरी करे आसा। हरिजन तेरी पूरी आस, गुर सतिगुर आप कराईआ। जन्म जन्म दी बुझे प्यास, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। निर्मल जोत करे प्रकाश, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। घर घर विच पावे रास, गोपी काहन नचाईआ। सदा सुहेला वसे पास, आपणी गोद बहाईआ। गुरसिख होए ना कदे निरास, जिस गोबिन्द मिल्या साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। हरिजन मेला हरि दुआर, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। काया माटी खोल्ह किवाड़, साची हाटी वणज कराइंदा। अमृत नाम जाम प्याल, साचा साकी खेल कराइंदा। करे प्रकाश कोटन भान, रवि ससि ना कोए चढ़ाइंदा। आत्म ब्रह्म कराए पछाण, ईश जीव मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दया कमाइंदा। दया निध स्वामी ठाकर, एका ठोकर नाम लगाईआ। गुरमुख निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धुआईआ। जिस जन वणज कराए नाम सौदागर, साची वस्त झोली पाईआ। भाग लगाए काया गागर, निर्मल जोत नूर रुशनाईआ। एथे ओथे देवे आदर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुख सच्चा जगत बहादर, गुर चरन सरन चरन जिस एका ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल करीम कादर कुदरत आपणे रंग वखाईआ। गुरसिख तेरा आत्म रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाइंदा। तेरी सेजा वेख पलँघ, हरि जू आसण लाइंदा। अठ्ठे पहर नाद मृदंग, धुंन आत्मक आप वजाइंदा। निझर झिरना सरोवर गंग, कँवल कँवला आप उलटाइंदा। आप सुणाए आपणा सुहागी छन्द, छत्ती राग भेव ना पाइंदा। दिवस रैण परमानंद, निजानंद आप समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन मेले आपे फड़, आपणा बन्धन पाइंदा। कलिजुग अन्तिम बण कसाँई, छुरी आपणे हथ्थ उठाइंदा। हिन्दू मुस्लिम सिख मेटे ईसाई, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। गोबिन्द बूटा पुटया काही, मनमुखता जड़्ह उखड़ाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्को साँईं, नानक नाम ध्यांअदा। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांहीं, जुग जुग पुरख अकाल वेस वटाइंदा। शाह सुल्तानां दए सज़ाई, गढ़्ह हँकार तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग

आप जणाइंदा। जगत मरनी मरे जग, मरना हथ्थ किसे ना आया। भुक्ख नंग झूठा वरत, बिन हरि नामे मरन वरत कम्म किसे ना आया। मिले ढोई ना अर्श फर्श, गुरमति जो रहे भुलाया। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कर तरस, कलिजुग कसाई मगर सभ दे लाया। ग़रीब निमाणे फिरे नधड़क, पुरख अबिनाशी होए सहाया। दो सालां अठ्ठां महीन्यां अंदर सभ दा कढ्ढे फ़र्क, ऊँच नीच ना कोए वखाया। ज़ात पात करे ग़रक, धरनी धरत धवल हेठ दबाया। चार वरनां दस्से एका वरक, साचा वरकर हरि जू आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। ऊँचां नीचां नाता तोड़, जूठा झूठा बन्धन दए खपाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म नाल देवे जोड़, एका रंग वखाईआ। श्री भगवान ग़रीब निमाणयां दी सदा रक्खे लोड़, बिन ग़रीबां लोकमात वेस ना कदे वटाईआ। जगत हँकारीआं पाए मढ़ी गोर, लोकमात रहिण ना पाईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका मार्ग देवे तोर, साचा मार्ग आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वड वड्डा नैशनलिस्ट निराकार निरगुण इक्क अख्वाईआ। ग़रीबां अन्तर उत्तम ज़ात, हरि जू आसण लाइंदा। करन फ़रयाद अठ्ठे पहर दिवस रैण प्रभात, नेत्र सर्ब उठाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निज आत्म बैठा सुणे गाथ, आपणी झोली आपे पाइंदा। कलिजुग होई अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। चार कुण्ट जीव जंत बण बण बैठे जमात, हरि का नाम जमां ना कोए कराइंदा। अन्तिम पैणा डूँग्घे खात, धर्म राए खाता इक्क वखाइंदा। ग़रीब निमाणयां मिले कमलापात, आपणी कफ़नी कम्बली काया चोली आप हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि सज्जण ल्ए फड़, हरीजन आपणे मेल मिलाइंदा। संगत होए संतुष्ट चढ़े आत्म रंग, बिन हरि नामे शांत कदे ना आइंदा। गुरमुख मंगण एका मंग, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। दूई द्वैत भरमां ढाए कंध, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। जिस जन उपजे परमानंद, सो जन संतुष्ट मात अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दया कमाइंदा।