२१ भाद्रों २०१८ बिक्रमी कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड गुड़े ज़िला लुधियाणा
सो पुरख निरँजण हरि मेहरवाना, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। हरि पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, साचे तख्त सोभा पाइंदा। एकँकारा रूप महाना, रूप अनूप आप धराइंदा। आदि निरँजण जोती जोत डगमगाना, जोत उजाला आप कराइंदा। अबिनाशी करता निरगुण खेल करे महाना, निरवैर आपणी धार चलाइंदा। श्री भगवान आप झुलाए सच निशाना, सति सतिवादी आप बणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधाना, आपणा बल आप धराइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेअन्त नौजवाना, एका
रंग समाइंदा। एका हुक्म इक्क फ़रमाना, एका वार जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। आदि पुरख पुरख अबिनाशा, आपणा रूप आप धराईआ। अजूनी रहत निराकार आपे जाणे आपणा खेल तमाशा, एका रास आप रचाईआ। आपणे नूर आपणी जोत आपणी धार आप प्रकाशा, अनुभव प्रकाश कराईआ। आप निभाए आपणा साथा, सगला संग आप हो जाईआ। आपे होए सर्ब कला समराथा, समरथ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा पर्दा आप उठाईआ। आदि पुरख एका धार, आपणी आप प्रगटाइंदा। आपणा खेल कर करतार, आपणी करनी वेख वखाइंदा। आपणी इच्छया आप विचार, आपे हरि वरताइंदा। आपे दर दरवेश बण भिखार, आपणी झोली अग्गे डांहयदा। एका वस्त रक्खे संभाल, आप आपणे अंग लगाइंदा। करे खेल दीन दयाल, दयानिध जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी कल आप धराइंदा। सो पुरख निरँजण आदि, आदि आपणी धार चलाईआ। आप वजाए आपणी नाद, आपे रिहा सुणाईआ। आप आपणा आपे लाध, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। आपणे अंदर हो विस्माद, आप आपणा रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाईआ। वेस वटाए इक्क इकल्ला, आपणी खेल खिलाइंदा। आप फड़ाए आपणा पल्ला, आपणा संग निभाइंदा। वसणहारा निहचल धाम उच्च अटल्ला, धाम अवल्लड़ा आप रखाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, शाहो भूप आसण लाइंदा। आपणी जोत आपे रल्ला, जोती जाता डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आप आपणा आप धराइंदा। आपणा आप आपे धर, आपे वेख वखाईआ । करे खेल साचा हरि, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ । आपणी इच्छया भण्डार भर, आपे ल्ए प्रगटाईआ। आपे देवणहारा वर, आपे झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर नूर नूर रुशनाईआ। निरगुण जोत जोत अकाला, अकल कला अख्वाइंदा। आपे प्रगट हो पुरख अकाला, आपणी धार चलाइंदा। आप उपाए आपणी धर्मसाला, सचखण्ड साचा आप बणाइंदा। दीपक जोत एका बाला, तेल बाती ना कोए रखाइंदा। आपे बणया शाह कंगाला, शाहो भूप आपणा नाउँ धराइंदा। सच सिँघासण इक्क सुहाना, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। आप जणाए धुर फ़रमाना, हुक्म हाकम आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। आपणा रूप आपे रक्ख, आपे वेख वखाईआ। निरगुण निरगुण हो प्रतक्ख, निराकार खेल खिलाईआ। सर्ब कला आपे समरथ, अकल कल आप अख्वाईआ। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही सेव कमाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे
वेख वखाईआ। आपणे अंदर आपे वस, घर साचा आप सुहाईआ। आप आपणा हो हो दास, सेवक सेवा सेव कमाईआ। आप आपणे वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, इक्क इकल्ला खेल खिलाईआ। इक्क इकल्ला हरि निरँकारा, आपणी खेल खिलाइंदा। आदि पुरख हो उज्यारा, जोती जोत डगमगाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, सीस ताज इक्क टिकाइंदा। जगत जगदीस खेल न्यारा, नर नरेश आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे चढ़, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। आदि जुगादी महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। खेल कराए नार कन्त, नर नरायण बेपरवाहीआ। आपे गाए आपणा नाउँ मंत, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड साचे दए वड्याईआ। सचखण्ड साचा सच सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाइंदा। दीपक जगाए इक्क निरँजणा, आदि निरँजण डगमगाइंदा। आदि आदि आप आपणा दर्द दुःख भय भंजना, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आपे करे आपणा मजना, आपणे सरोवर आपे नहाइंदा। आपे होए पर्दा कज्जणा, साचा पर्दा आपे पाइंदा। आपे घड़या आप भज्जणा, घड़न भन्नणहार खेल खिलाइंदा। आपे सचखण्ड दुआरे बह बह सजणा, दूसर नाल ना कोए रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे साचे घर, दर दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड साचा दर दरवाज़ा, दर दरवेश आप सुहाईआ। आपे वसे ग़रीब निवाज़ा, इक्क इकल्ला आसण लाईआ। शाहो भूप राजन राजा, शहिनशाह आप अख्वाईआ । आपे जाणे आपणा काजा, करता पुरख रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर आप वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे साजन मीत, हरि साचा सोभा पाइंदा। आदि आदि रहे अतीत, अनन्त आपणी कल जणाइंदा। आपे जाणे आपणी रीत, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा राह आप वखाइंदा। आप चलाए आपणा राह, आपणी बणत बणाईआ। सचखण्ड निवासी बण मलाह, खेवट खेटा सेव कमाईआ। सिफ्ती सिफ्त दए सालाह, आपणा भेव चुकाईआ। एका घर लवां वसा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। निरगुण जोत दीप टिका, आदि जुगादि रुशनाईआ। सच सिँघासण इक्क सुहा, सोभावन्त डेरा लाईआ। हुक्मी हुक्म इक्क जणा, धुर फ़रमाना आप अल्हाईआ। नारी कन्त रूप वटा, श्री भगवन्त वेस वटाईआ। जोड़ी जोड़ सहिज सुभा, निरगुण निरगुण अंग लगाईआ। एका सेजा दए सुहा, आप आपणे रंग रंगाईआ। गुर गुर रूप आप अख्वा, आप आपणा सीस झुकाईआ। जननी जन बणे बेपरवाह, दाई दाया नाउँ रखा, आपणी सेव आप कमाईआ। सुत
दुलारा ल्ए जा, शब्दी नाउँ धराईआ। आपणी गोद ल्ए सुहा, पारब्रह्म वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपणा रंग रंगाईआ। सचखण्ड दुआरा एका रंग, सो पुरख निरँजण आप रंगाइंदा। आपणी सेजा बैठ पलँघ, सच सिँघासण इक्क आप सुहाइंदा। आपे जाणे आपणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाइंदा। आप उपजाए आपणा सुत दुलारा साचा चन्द, शब्दी गोद बहाइंदा। आपे पाए आपणा बंध, एका डोर रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारा आपे जण, जन जननी वेस वटाइंदा। जननी जन हरि निरँकार, साचा सुत उपाईआ। दाई दाया अपर अपार, साची सेव कमाईआ। सुत दुलारे करे प्यार, शब्दी गोद सुहाईआ। सति सति भर भण्डार, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। साची गोलक कर त्यार, निरवैर पुरख टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे दिता वर, पुरख अकाल होए सहाईआ। होए सहाई पुरख अकाला, आपणी कल जणाइंदा। सुत दुलारे तेरी करां सदा प्रितपाला, नित नवित वेख वखाइंदा। तेरा धाम बणावां इक्क निराला, निरगुण आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा। थिर घर बणे सच्ची धर्मसाला, दर दरवाज़ा ना कोए रखाइंदा। करे खेल हरि गोपाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी शब्द बंक सुहाइंदा। शब्दी बंक बंक दुआरा, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। हरि पुरख निरँजण खोल्ह किवाड़ा, थिर घर साचा दए वखाईआ। एकँकार कर प्यारा, एका रंग रंगाईआ। आदि निरँजण कर उज्यारा, एका नूर डगमगाईआ। अबिनाशी करता दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। श्री भगवान आदि अन्त पावे सारा, सगला संग हो जाईआ। पारब्रह्म बणे वणजारा, तेरा साचा वणज कराईआ। वसणहारा सचखण्ड दुआरा, थिर घर वेखे चाँईं चाँईंआ। पिता पूत करे प्यारा, आप आपणी गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सुत दिता वर, दूसर नाल ना कोए रलाईआ। सुत दुलारा इक्क इकांत, एका घर उपाया। पुरख अबिनाशी कर कर शांत, आपणे रंग रंगाया। दरस दिखाए बौह बिध भांत, स्वच्छ सरूप वटाया। सचखण्ड दुआरे वेखे मार झात, थिर घर साचे सोभा पाया। आदि जुगादि पुछे वात, अभुल भुल कदे ना जाया। पिता पूत बध्धा नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाया। नाम जणाए साची गाथ, नाउँ निरँकारा आप सुणाया। निरगुण चलाए तेरा राथ, निरवैर सेव कमाया। आदि जुगादि सगल विसूरे जायण लाथ, नेत्र नैणां दरसन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी दिता एका वर, एका गुण समझाया। एका गुण हरि निरँकार, एका एक जणाईआ। करां खेल अगम्म अपार, भेव कोए ना आईआ। अलख अलखना बोल जैकार, एका अलख रिहा सुणाईआ। सचखण्ड होए जै जैकार, थिर घर साचे वज्जे वधाईआ।
करे खेल आप निरँकार, दूसर वेस ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत साचे ल्ए जगाईआ। सुत उठया सुत जागया, हरि शब्दी शब्द बलवान। सुत होए वड वड भागया, घर मिले मेल भगवान। घर उपजे इक्क वैरागया, आदि जुगादि ध्यान। जिस तेरा साजण साजया, होए सदा मेहरवान। तेरा रचे आपे काजया, पारब्रह्म श्री भगवान। तेरा चलाए सच जहाज़या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे धुर फ़रमान। हरिजन आपणा भेव चुकाइंदा, शब्दी सुत सेव लगा। एका सेव वखाइंदा, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचा। लोआं पुरीआं तेरी गोद सुहाइंदा, आपणा नूर तेरे विच दयाँ धरा। नूर नूर नाल मिलाइंदा, प्रकाश प्रकाश दयाँ वखा। प्रकाश प्रकाश खेल खिलाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप जणाइंदा। सच जणाया हरि हरि, आपणी बूझ बुझाईआ। आपे देवे वर वर, वर दाता आप हो जाईआ। आपे पुरख नारी नर नर, नारी कन्त आप हंढाईआ। आपे सचखण्ड बैठा चढ़ चढ़, आपे थिर घर फेरा पाईआ। आपे सुत दुलारा फड़ फड़, शब्दी सेव समझाईआ। आपे घाड़न घड़ घड़, वेखणहारा आप हो जाईआ। आपे निरगुण अंदर निरगुण वड़ वड़, निरगुण निराकार रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी रचना आपे रिहा रचाईआ। आपणी रचना आपे रच, शब्दी सेव कमाइंदा। एका नाउँ धराए सच्च, सच सच दृढ़ाइंदा। आपणे अन्तर आपे रच, आपणा मेल मिलाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, साचा मार्ग आपे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी देवे साचा वर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। शब्द सुणाया शब्दी ढोला, हरि हरि आपे गाइंदा। निरगुण निरगुण बण विचोला, आपणा खेल खिलाइंदा। निरगुण निरगुण बण बण तोला, साचा तोल तुलाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण मौला, निरगुण वेख वखाइंदा। निरगुण पर्दा निरगुण ओहला, निरगुण प्रगट हो हो आइंदा। निरगुण निरगुण सद वसे कोला, एका घर सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी मेला आपणे घर, आपे आप कराइंदा। शब्द सुत उठ जवान, बाली बुध दे तजाईआ। एका हुक्म श्री भगवान, इक्क इकल्ला रिहा सुणाईआ। तेरा मन्दिर सच मकान, थिर घर वज्जदी रहे वधाईआ। तेरा नाउँ होए प्रधान, पुरख अकाल इक्क कराईआ। तेरा करां खेल महान, तेरा रूप अनूप धराईआ। आपे होवां बेपहचान, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, एका गुण रिहा जणाईआ। गुण जणाए गुणवन्त, गुणकारी आप सुणाइंदा। आपणा खेल खेले श्री भगवन्त, खेलणहार आप हो जाइंदा। आपे आदि आपे अन्त, आदि आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी तेरा साचा घर, थिर घर साचा आप वड्यांअदा।
थिर घर वसे सच दुआरा, सो पुरख निरँजण आप वसाईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, आपे नूर करे रुशनाईआ। आपे वेखे सच अखाड़ा, दर घर साचा वेख वखाईआ। आपे जाणे आपणा सति विहारा, निहकर्मी कर्म कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी देवे साचा वर, एका वस्त वरताईआ। शब्द सुत बाली बाला, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं शाह पातशाह दीन दयाला, हउँ एका मंग मंगाइंदा। दर सोहे तेरा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, आदि जुगादि वेख वखाइंदा। एका देणा नूर उजाला, नित नवित मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा विछोड़ा मोहे ना भाइंदा। मंगे मंग बण भिखार, शब्दी शब्द प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं दाता इक्क दातार, देवणहार अख्वाईआ। आदि जुगादि मैं बणां सेवादार, तेरी साची सेव कमाईआ। तूं किरपा कर अपर अपार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। एका वस्त सच भण्डार, एका गुण झोली पाईआ। निरगुण मंगां तेरा दरस दीदार, आप आपणा नैण उठाईआ। एका करना सच इकरार, कवण वेला लएँ मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा पर्दा रिहा उठाईआ। शब्द सुत सुण दुलारे, सो पुरख निरँजण आप सुणाइंदा। करां खेल अगम्म अपारे, अगम्म अगम्मड़ी कार कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बणावां तेरे दुलारे, तेरी धार चलाइंदा। तेरी इच्छया त्रैगुण भण्डारे, त्रैगुण अतीता आप वरताइंदा। तेरी वड्याई वेद चारे, मुखी मुख सालांहयदा। तेरा नाउँ करां जैकारे, पंज तत्त काया बंक सुहाइंदा। तेरी बन्न्हां साची धारे, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। तेरा नूर करां उज्यारे, रवि ससि किरन किरन चमकाइंदा। तेरा वेखां सच अखाड़े, ब्रह्मण्ड खण्ड आप उपाइंदा। तेरा जाणे पार किनारे, जल जल आपणा रूप समाइंदा। धरत धवल दे सहारे, तेरा बन्धन पाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ बण ठठयारे, चारे खाणी वण्ड वंडाइंदा। उत्भुज सेत्ज जेरज अंड कर पसारे, आपणा आसण लाइंदा। तेरा अक्खर बोल जैकारे, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। परा पसन्ती मद्धम बैखरी वारो वारे, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सति देवे वर, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। साचे शब्द कर ध्यान, हरि साचा सच जणाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां झुलावां इक्क निशान, दोए दोए आपणी धार वखाईआ। निरगुण सरगुण हो प्रधान, लक्ख चुरासी विच समाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त मकान, काया बंक दए वड्याईआ। नौ दुआरे खोल्ह दुकान, आसा आसा विच मिलाईआ। डूँग्घी कंदर वेखे मार ध्यान, नैण नैण नैण खुल्हाईआ। निरगुण जोत जोत महान, जोत निरँजण डगमगाईआ। अमृत सरोवर कर परवान, निझर झिरना इक्क झिराईआ। काया मन्दिर सच मकान, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
साचे सुत आप सुणाईआ। सुण सुत हरि साचा जणाए, भुल कदे ना जाइंदा। लक्ख चुरासी रचन रचाए, घट घट आसण लाइंदा। आपणा पर्दा आप चुकाए, दिस किसे ना आइंदा। तेरी इच्छया ल्ए प्रगटाए, तेरी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। हरि का भेव जाए खुल्ह, हरि साचा आप खुल्हाईआ। शब्दी कंडे जाणा तुल, एका कंडा रिहा वखाईआ। आदि जुगादि रहिणा अडोल, अडुल डुल कदे ना जाईआ। आपणे अंदर आपे जाणा मौल, निरगुण निरगुण खेल कराईआ। तेरे नाल करां कौल, कीता कौल भुल ना जाईआ। सरगुण बण बण आवां उप्पर धौल, धरन धरनी धरत दया कमाईआ। आपणा रक्खां पर्दा ओहल, पंज तत्त चोला आप हंढाईआ। तेरा नाउँ जैकारा बोल, एका गुण दयाँ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। साचा भेव हरि खुल्हाउणा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ । शब्दी तेरा संग निभाउणा, जुग जुग वेस वटाईआ। चार जुग गेड़ा इक्क रखाउणा, गेड़ा गेड़े विच भवाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रंग रंगाउणा, रंग रंगे साचा माहीआ। नाम मृदंग इक्क वजाउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड सुणाईआ। लोआं पुरीआं डंक वजाउणा, लोकमात वज्जे वधाईआ। भगत भगवन्त आप उठाउणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साचे सन्तां मेल मिलाउणा, आत्म परमात्म मेला सहिज सुभाईआ। गुरमुख पर्दा आप उठाउणा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। गुरसिख साची हाटी आप विकाउणा, गुर करता कीमत पाईआ। वेस अनेक आप धराउणा, धरनी धरत धवल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह हरि सुल्ताना, एका हुक्म जणाइंदा। जुग जुग बन्न्हां एका गाना, एका तन्द वखाइंदा। प्रगट हो हो विच जहाना, दो जहाना खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता देवां आपे दाना, साची दात आप वरताइंदा। द्वापर खेल करां महाना, आप आपणा बल जणाइंदा। कलिजुग देवां इक्क निशाना, कूड़ कुड़यार डंक वजाइंदा। ईसा मूसा कर प्रधाना, काला सूसा तन छुहाइंदा। कलमा अमाम इक्क तराना, एका राग सुणाइंदा। मुकामे हक खेल महाना, हक हकीकत वेख वखाइंदा। बेऐब परवरदिगार नौजवाना, नूरो नूर डगमगाइंदा। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला वसणहारा सच मकाना, दरगाह साची आप सुहाइंदा। तालब तुलबा वेखे दो जहानां, शरअ शरीअत आप जणाइंदा। कायनात वेखे मार ध्याना, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। मेहरवान मेहरवान मेहरवान श्री भगवाना, शब्दी शब्द ढोला गाइंदा। सच मुहम्मद दे पैग़ामा, इज़राईल मेकाईल जबराईल असराफ़ील सेवा लाइंदा। राणी अल्ला बाली बुध निदाना, नैण नैण खुल्हाइंदा। आपे बन्न्हे सगनी गाना, मौली तन्द बनाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, शब्दी सुत आप समझाइंदा। लोकमात वसे खेड़ा, हरि जू आप वसाईआ। जुग जुग करे हक नबेड़ा, भुल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द रिहा जणाईआ । आप लगाए आपणा उखेड़ा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। आपे मेटे कलिजुग झेड़ा, आपणा हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी करनी आप कराइंदा। नाम नामा बोल जैकारा, अनादी दए समझाईआ। दुष्ट हँकारी मारे मारा, एका खण्डा नाम चमकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी करनी आप कराईआ। जुग जुग बेड़ा लोकमात, हरि सचा आप चलाइंदा । लक्ख चुरासी वेखे मार झात, घट घट आसण लाइंदा। कलिजुग सुणाए आपणी गाथ, आपणा नाद आप अल्हाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी आए घाट, हरि का घाटा पूरा ना कोए कराइंदा। अन्तिम गेड़ा आए लोकमात, नानक नाउँ धराइंदा। उत्तम रक्खे आपणी ज़ात, ज़ात ज़ात विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, शब्दी शब्द आप सुणाइंदा। शब्द बणाया आपणी धार, आपे वेख वखाईआ। करे खेल हरि करनेहार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। पंज तत्त करे प्यार, आप आपणा मेल मिलाईआ। एका हट्ट खोल्ह वणजार, आपणा वणज आप कराईआ। एका हुक्मी हुक्म वरते वरतार, हुक्म हाकम आप जणाईआ। एका नाम बोल जैकार, सति सति रिहा समझाईआ। एका तत्त ब्रह्म विचार, एका गुण समझाईआ। ब्रह्म मति राह सुखाल, साचा बीज गया बिजाईआ। शब्दी शब्द बण दलाल, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। नेड़ ना आए काल महाकाल, दर दुआरे दए बहाईआ। दो जहानां वज्जे ताल, जिस जन आपणी दया कमाईआ। काया बंक वखाए सच्ची धर्मसाल, सच दुआरा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द दिता वर, एका वस्त रिहा वरताईआ। अन्तिम मेला हरि मिला, एका घर वसाईआ। गुर गुर चेला रूप वटा, लोकमात वेख वखाईआ। सज्जण सुहेला बण शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा रंग रंगाईआ। एका नाउँ दए प्रगटा, दो जहानां करे शनवाईआ। पिछला लहिणा दए चुका, बाकी कोए रहे ना राईआ। ब्रह्मा जोत ल्ए मिला, विष्नूं लहिणा रिहा चुकाईआ। शंकर लेखा दए मुका, थिर कोए नज़र ना आईआ। सुरपति राजा तख्तों लाह, करोड़ तेतीसा नाउँ सुणाईआ। लक्ख चुरासी ल्ए जगा, नेत्र नैण खुल्हाईआ। शाह सुल्तानां तख्तों लाह, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। ज़ात पात कर सफ़ा, वरन गोत ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अन्त आपणा रिहा दरसाईआ। अन्त दरसाए हरि जू हरि, आपणा भेव खुल्हाइंदा। जुग चौकड़ी जायण हर, गेड़ा गेड़ सर्ब मुकाइंदा। निरभउ वखाए सर्ब डर, भय आपणा आप जणाइंदा। अजूनी
रहत पुरख अकाल खेल कर, आपणी कल वरताइंदा। धरनी धरत धवल आए चल, सच सिँघासण आसण लाइंदा। सम्बल नगर बहे मल्ल, गोबिन्द खेड़ा इक्क सुहाइंदा। लक्ख चुरासी वेखे फल, पत्त डाल्ही फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। अन्तिम अन्त हरि कार कमाए, कर्म कांड ना कोए जणाईआ। जुग जुग लहिणा दए मुकाए, जुग चौकड़ी पार मुकाईआ। अन्ध अन्धेरा दए मिटाए, साचा चन्द चढ़ाईआ। साचा मार्ग इक्क लगाए, सतिजुग साचे जन्म दवाईआ। धरत मात दी गोद बहाए, रुतड़ी रुत आप सुहाईआ। हउमे रोग दए मिटाए, सच संजोग आप कराईआ। चौदां लोक रहे कुरलाए, चौदां तबक दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आलमीन इक्क ख़ुदाईआ। चौदां तबक डेरा ढाह, एका चौका खेल खिलाइंदा। इक्क इकल्ला बेपरवाह, चौथा जुग पार कराइंदा। चारे खाणी दए खपा, चारे बाणी आपणे विच मिलाइंदा। इक्क इकल्ला शहिनशाह, एकँकारा हुक्म सुणाइंदा। चारे वेदां पन्ध मुका, चारे वरनां झोली पाइंदा। इक्क इकल्ला नाउँ धरा, आपणा नाउँ धराइंदा। एका चौका मेल मिला, आपणा पन्ध मुकाइंदा। चौदां चौदां सत्थर सत्थर दए विछा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाइंदा। चौदां चौदां खेल अपारा, हरि साचा आप कराईआ। चार चार दए हुलारा, एका धक्का लाईआ। चौदां चौदां पार किनारा, अद्धविचकार ना कोए रखाईआ। चार चार लग्गे अखाड़ा, इक्क इकल्ला आप लगाईआ। नव नौ उठे धाड़ा, सत्त सत्त फेरा पाईआ। करे खेल जंगल जूह उजाड़ पहाडा, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलाईआ। पर्दा लाहे समुंद सागर डूँग्घी गारा, जल थल आपणा खेल खिलाईआ। प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतारा, वेद व्यासा गोद बहाईआ। पूत सपूता कर प्यारा, उच्चे टिल्ले पर्बत ब्रह्मण गौड़ा सोभा पाईआ। मुहम्मद मंगे इक्क सहारा, एका ओट तकाईआ। अन्तर तेरा सच दरबारा, वेखां चाँईं चाँईंआ। चौदां चौदां पार किनारा, नईया तेरे हथ्थ फड़ाईआ। साचा सईया बण विच संसारा, हरि हरि मेरे साचे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, अन्त मेला ल्ए मिलाईआ। शब्दी तेरा मेल मिलावा, हरि साचा सच कराइंदा। अन्त मिलण दा रक्खणा दाअवा, एका हुक्म सुणाइंदा। तेरे दुआरे आवां जावां, जुग जुग वेस वटाइंदा। नाउँ निरँकार आपणा नाउँ रखावां, एका डंका शब्द वजाइंदा। निथाव्याँ देवां साची थाँवां, दरगाह धाम सुहाइंदा। ग़रीब निमाणयां पकड़ां बांहवां, आपणे गले लगाइंदा। राज राजानां ख़ाक मिलावां, धूढ़ी धूढ़ आप रलाइंदा। सम्बल नगरी डेरा लावां, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाइंदा। गोबिन्द आपणे घर बहावां, आपणी गोद सुहाइंदा। नाम खण्डा इक्क चमकावां, तिक्खी धार रखाइंदा। चण्ड प्रचण्ड मार मुकावां, ब्रह्मण्ड वेख वखाइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेला आपे दस्स, आपे मेले हस्स हस्स, तेरे अंदर वस वस, । तेरे अंदर हरि जू वड़ना, निरगुण निरगुण रूप वटाईआ। तेरे पौड़े हरि जू चढ़ना, आउँदा जांदा
दिस ना आईआ। तेरा अक्खर एका पढ़ना, लक्ख चुरासी करे पढ़ाईआ। मढ़ी गोर कदे ना वड़ना, अग्नी हवन ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी मेला सहिज सुभाईआ। सहिज सुभाओ होए सुभागा, हरि हरि मेल मिलावना। चौथे जुग धोवे दाग़ा, दुरमति मैल धुआवणा। शब्द सुणाए इक्क अनरागा, नाद साज ना कोए वजावणा। हँस बणाए फड़ फड़ कागा, सोहँ हँसा मोती चोग चुगावणा। अठ्ठे पहर वजाए अनहद वाजा, तार सितार ना कोए हिलावणा। दरस दिखाए ग़रीब निवाजा, आपणा रूप वटावणा। सीस पहनाए एका ताजा, एका हुक्म सुणावना। दो जहाना बण बण राजा, साची रईयत वेख वखावणा। कलिजुग अन्त भाग लगाउणा देस माझा, सम्बल नगर धाम आप सुहावणा। आपे रचे आपणा काजा, आपे साह सुधावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा खेल आप करावणा। कलिजुग अन्तिम आए कल, कलकाती वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण जाए छल, अछल अछल रूप वटाईआ। सच सिँघासण बहे मल्ल, एका आसण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निराकार साकार दए वड्याईआ। कलिजुग बेट डूँग्घा गारा, कल्लर कंध इक्क वखाईआ। चिकड़ भरया नर नारा, सच सुच्च ना कोए वखाईआ। पुरख अबिनाशी करे कारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणयां मारया नाअरा, तख्त पुरख अकाल हिलाईआ। धरनी रोवे ज़ारो ज़ारा, खुल्हड़े केस रही वखाईआ। मां पुत्त ना करे कोई प्यारा, भैण भाई ना कोए वड्याईआ। चारों कुण्ट होया विभचारा, तेरा नाउँ नज़र ना आईआ। साध सन्त होया हैंसयारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहे हंढाईआ। कोई ना दिसे पार किनारा, साचे बेड़े ना कोए चढ़ाईआ। हल वाह वाह थक्के जट्ट गंवारा, अन्तिम हाला लैण वाली झूठी शाहीआ। ना कोई मीत ना मुरारा, साचा संग ना कोए निभाईआ। किरपा करे आप गिरधारा, गिरवर आपणा रूप वटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सारा, चारे कूटां फोल फुलाईआ। दहि दिशा ग़रीब निमाणयां दए सहारा, एका ओट पुरख अकाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होए सदा सहाईआ। कलिजुग बेट बालू रेत, आपणा बल रखाईआ। बिन हरि नामे उजड़या खेत, सच किरसाणा नज़र कोए ना आईआ। रुत्त बसन्त ना होए चेत, पत्त डाल्ही ना कोए महिकाईआ। हरि का जाणे ना कोई भेत, कवण रूप खेल रिहा कराईआ। सुणे पुकार नेतन नेत, दूर दुराडा नेड़े आईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर ग़रीब
निमाणयां नाल करे हेत, रावण गढ़ दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग बेट डूँग्घी गार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाया। दिवस रैण लुट्टण ठग्ग चोर यार, ना सके कोए बचाया। घर घर बैठे रोवण ज़ारो ज़ार, निर्धन हरि हरि ध्यान लगाया। कवण वेला मिले मीत मुरार, जुग जुग मिलदा आया। वेले अन्त पावे सार, डुब्बदा बेड़ा ल्ए तराया। चप्पू लाए नाम अपार, साचा वञ्झ नज़र किसे ना आया। गुरमुख फड़ फड़ ल्ए चाड़्ह, आप आपणी सेव कमाया। कलिजुग झूठी शाही मिटे धाड़, थिर कोए रहिण ना पाया। खेती खाए कंडयां वाड़, बेली कोए नज़र ना आया। सम्मत उन्नी लेखा मंगे सतारां हाढ़, आप आपणा हुक्म सुणाया। शाह सुल्तानां देवे झाड़, एका शब्दी डण्डा उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, साचा हुक्म आप वरताया। गुरसिख बेट काया मन्दिर, दिवस रैण गुलज़ार। पुरख अबिनाशी तोड़े जंदर, बजर कपाटी करे पार। मन पंछी ना भवे बन्दर, शब्द डोरी दवे डार। करे प्रकाश अन्धेरी कंदर, आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बेट दए वखाल। बेट अंदर दभ्भ काही, काया अंदर हरि का नाउँ। बेट अंदर धुप्प छाईं, काया मन्दिर सदा छाउँ। बेट अंदर नाता भैण भाई, काया अंदर मिले बेपरवाहो। बेट अंदर प्यार चाची ताई, काया अंदर पुरख अबिनाशी बणे पिता माउँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, आप वसाए साचे थाउँ। बेट अंदर कणक दाल, काया अंदर राम रस। बेट अंदर जगत प्रीती निभे नाल, काया अंदर हरि जू होवे वस। बेट अंदर मिट्टी गारा धर्मसाल, काया अंदर निरगुण जोत होए प्रकाश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन होवे आप कृपाल। देवे नाम सच्चा धन माल, आदि अन्त जुगा जुगन्त करे बन्द ख़लाश। इक्क लक्ख अस्सी हज़ार, भूत प्रेतां करे शब्दी मार। नाम खण्डा तेज़ कटार, हाकण डाकण करे ख्वार। अंचणी कंचणी कला सोदरी रोवे ज़ारो ज़ार, कालखी कुलक्खणी सलमी पलमी करे गिरया ज़ार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात करे ख्वार। बीर अठारां देवे बन्न्ह। बवन्जा बवन्जा कहे धन्न धन्न। मुल्लां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर दोए फड़ण कन्न। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एका देवे डन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुरमुख कहिणा जाए मन्न।