पुस्तकालयभाग १०

२२ भाद्रों २०१८ बिक्रमी बख़तौर सिँघ दे गृह दया होई पिण्ड सिधवां

हरि का नाउँ सच भण्डार, सतिगुर पूरा सति सति वरताईआ। हरिजन साचे कर प्यार, आत्म झोली आप टिकाईआ।

निज घर साचे देवे वाड़, बन्द ताकी आप खुल्हाईआ। मेट मिटाए पंचम धाड़, माया ममता मोह चुकाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, अनहद नाद सुणाईआ। आत्म ब्रह्म कर प्यार, परम आत्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम हरिजन साची झोली पाईआ। साचा नाम साची दात, गुर सतिगुर आप वरताइंदा। गुरसिख मेट अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेर गंवाइंदा। दरस दिखाए इक्क इकांत, रूप अनूप वटाइंदा। होए सहाई पिता मात, बाल अंञाणे गोद बहाइंदा। उत्तम रक्खे एका ज़ात, ब्रह्म पारब्रह्म दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप जणाइंदा। साचा नाम काया बंक, निरगुण सरगुण विच टिकाईआ। जिस जन मेटे संसा शंक, हउमें रोग दए चुकाईआ। आप दरसाए आपणा खेल बेअन्त, घर बैठा मंडल रास रचाईआ। सो गुरमुख सो सज्जण सन्त, जिस मिल्या साचा माहीआ। गृह मन्दिर साचा मेला नारी कन्त, सुरती शब्द शब्द कुड़माईआ। काया चोली चढ़े रंगत, रंग मजीठी इक्क चढ़ाईआ। हरिजन दूजे दर ना जाए मंगत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप जणाईआ। साचा नाउँ हरि निरँकार, निरगुण सरगुण आप वरताइंदा। जुगा जुगन्तर ल्ए अवतार, लोकमात खेल खिलाइंदा। लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए निकाल, गुरमुख आपणा मेल मिलाइंदा। नाता तोड़ शाह कंगाल, शाह पातशाह आपणे रंग रंगाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, नाम मन्त्र इक्क दृढ़ाइंदा। घर विच घर वजाए ताल, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप समझाइंदा। साचा नाम सो पुरख निरँजण धार, आदि जुगादि आप प्रगटाइंदा। हँ ब्रह्म पावे सार, पारब्रह्म वेख वखाइंदा। निहकर्मी कर्म ल्ए विचार, कर्म कांड ना कोए जणाइंदा। धर्मी धर्म करे अपार, साचा धर्म इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन साचा नाउँ झोली पाइंदा। साचा नाउँ साचा वणज वापार, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। गुरमुख विरला मंगे बण भिखार, जिस जन आत्म बूझ बुझाईआ। लक्ख चुरासी सुत्ती पैर पसार, कलिजुग गूढ़ी नींद सवाईआ। नेत्र नैण ना सके कोई उग्घाड़, त्रैगुण माया पर्दा पाईआ। मगर लग्गी पंचम धाड़, चारों कुण्ट रही भुआईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना करे पार, वेले अन्त ना कोए सहाईआ। कलिजुग सागर डूँग्घी गार, झूठी नईया कम्म किसे ना आईआ। बिन हरि नामे कोई ना दिसे पार किनार, साचे घाट ना कोए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, आप चलाए आपणा मन्त्र, निष्अक्खर आप पढ़ाईआ। निष्अक्खर हरि का मन्त्र, लग मातर ना कोए रखाइंदा। आप उपाए जुगा जुगन्तर, जुग जुग मात धराइंदा। नव नौ बुझाए लग्गी बसन्तर, सांतक

सति कराइंदा। लेखा जाणे गगन गगनंतर, गगन मंडल फोल फुलाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट घट वेख वखाइंदा। गुरमुख विरले बणाए बणतर, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम दान, काया अंदर वखाए सच निशान, जोती जोत जगे महान, शब्द नाद सच्ची धुन्कान, राग अनादी नाद वजाइंदा। नाम धन्न सच ख़ज़ाना, पुरख अबिनाशी आप वरताईआ। आपे होए दाना बीना, बीना दाना भेव ना राईआ। जन भगतां करे ठांडा सीना, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। लहिणा देणा चुक्के लोक तीना, चौदां हट्ट ना कोए भुआईआ। गुरसिख मेला जिउँ जल मीना, आप आपणे अंग लगाईआ। एका रंग चढ़ाए भीन्ना, उतर कदे ना जाईआ। लेखा जाणे मरना जीणा, जीवन मुक्त आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन नाम वस्त अमोलक काया गोलक दए टिकाईआ। काया गोलक हरि का दुआर, हरि मन्दिर आप सुहाइंदा। अठ्ठे पहर रहे ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आइंदा। गुरमुख साचे कर प्यार, आप आपणा पर्दा लांहयदा। घर विच घर कर त्यार, साचा बंक सुहाइंदा। सुरती सुरत शब्द प्यार, शब्दी मेला मेल मिलाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म अधार, ईश जीव खेल खिलाइंदा। साची सेजा सोभावत सोहे कन्त भतार, नारी नर नरायण प्रनाइंदा। गुर गुर गुरसिख वसण इक्क दुआर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, वेद कतेब भेव ना आइंदा। गुरसिख तेरा धाम न्यार, सतिगुर पूरा आप बणाइंदा। महल्ल अटल उच्च मिनार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। अठ्ठे पहर नूर उज्यार, जोत उजाला डगमगाइंदा। निरगुण खेल करे करतार, सरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, आपणा रूप आप उपाइंदा। रूप अनूपा शाहो भूप, निरगुण रूप आप जणाईआ। दरस दिखाए सति सरूप, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। नाता तोड़े जूठ झूठ, सच सुच्च इक्क दृढ़ाईआ। अमृत जाम प्याए एका घुट, निझर झिरना दए झिराईआ। आवण जावण लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, जिस जन आपणा हथ्थ टिकाईआ। देवे नाम भण्डार अतुट, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। आप टिकाए विच काया किला कोट, बन्द दरवाज़ा आप कराईआ। गुरमुख विरला करे खोज, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। प्रभ दर्शन को जो जन रहे लोच, देवे दरस वड्डा शहिनशाहीआ। चरन कँवल कँवल चरन रखाए एका ओट, धरत धवल दए वड्याईआ। ग़रीब निमाणे आलणिउँ डिगे वेखे बोट, आप आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम निधाना झोली पाईआ। नाम निधाना सदा अभुल्ल, अठारां भार ना वण्ड वंडाइंदा। देवे साहिब आप अनमुल्ल, अमुलड़ी दात आपणे हथ्थ रखाइंदा। भाग लगाए गुरसिख कुल, कुलवन्ता आप हो जाइंदा। हरिजन बूटा जाए

ना हुल्ल, अन्तिम फल इक्क लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, आपणा बन्धन पाइंदा। नाम बन्धन सोहँ डोर, हरिजन तन्द बंधाईआ। आपे बन्न्हे पंचम चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। करे प्रकाश काया गोर, डूंग्घी कंदर इक्क रुशनाईआ। जगत विकारा देवे होड़, सस्से उप्पर होड़ा इक्क लगाईआ। हँ ब्रह्म पए बौहड़, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। गुरसिख जन्म जन्म दी लग्गी औड़, दे दरस तृप्त कराईआ। दर घर साचे देवे ठौर, जगत ठगौरी कोए ना पाईआ। मिट्ठा फल करे रीठा कौड़, अमृत रस विच भराईआ। जिस जन सज्जण हरि जाए बौहड़, तिस गुण अवगुण ना कोए वखाईआ। काया मन्दिर अंदर लगाए आपणा पौड़, चौथे डण्डे आप चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा नाम समझाईआ। जिस जन देवे नाम, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। पूरन करे जगत काम, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। भाग लगाए खेड़ा ग्राम, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। लेखे लग्गे हड्ड मास नाड़ी चाम, जो जन चरन कँवल मस्तक सीस झुकाइंदा। एका देवे सचा दाम, दामनगीर आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम धन, सच भण्डारा आप भराइंदा। सच भण्डारा हरि जू भर, हरिजन आपे वेख वखाईआ। गुरसिख आपणे जिहा कर, आपणे रंग रंगाईआ। आपे अंदर जाए वड़, दिस किसे ना आईआ। साचे पौड़े बहे चढ़, सच सिँघासण आसण लाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, सतिगुर पूरा खेल खिलाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़, गुरमुख अन्तर करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे चोटी जड़्ह, मध्ध आपणी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। आपणा पर्दा देवे चुक्क, गुरसिख साची दया कमाइंदा । दरस दिखाए जो बैठा लुक, रूप अनूप धराइंदा। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, ममता मोह मिटाइंदा। इक्क जणाए साची ओट, एका इष्ट वखाइंदा। मेल मिलाए निर्मल जोत, जोती जोत मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप सालांहयदा। सच नाम सालाहण जोग, सो पुरख निरँजण आप सलाहीआ। हँ ब्रह्म होए संजोग, पारब्रह्म करे कुड़माईआ। नाता तुट्टे त्रै त्रै लोक, त्रै त्रै डेरा आपे ढाहीआ। इक्क नगारे वज्जे चोट, ताल तलवाड़ा ना कोए वखाईआ। जगत वासना कढ्ढे खोट, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। तृखा तृष्ना बुझाए सांत कराए काया पोट, नाम रस इक्क चुआईआ। गुरसिख ना कोई तेरा वरन ना कोई गोत, तेरा रूप ब्रह्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे तेरा घर, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। गृह मन्दिर सच दुआर, हरि सज्जण वेख वखाइंदा। गुरमुख सेजा कर त्यार, आप आपणा आसण लाइंदा। दिवस रैण इक्क उज्यार, कमलापाती डगमगाइंदा।

करे खेल अपर अपार, अपरम्पर आपणी धार चलाइंदा। हरिजन हरि जू हरि मन्दिर कर प्यार, हरि के पौड़े आप चढ़ाइंदा। जिस जन देवे दरस दीदार, दीनन दया आप कमाइंदा। सोहे बंक सच्चा घर बार, जिस घर आपणा चरन टिकाइंदा। लोकमात खिड़ी रहे गुलज़ार, गुरसिख बूटा आप लगाइंदा। फले फुले विच संसार, पत्त डाल्ही आप महिकाइंदा। अठ्ठे पहर रहे नाम ख़ुमार, जगत ख़ुमारी आप गंवाइंदा। हरिजन आए ना पासा हार, हार जित सतिगुर आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरसिखां करे सच शृंगार, नाम बस्त्र तन पहनाइंदा। नेत्र कजला एका धार, नैण नैण विच मिलाइंदा। सुरती शब्द सोहे इक्क दुआर, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। साची सेजा मेला नार कन्त भतार, मिल सख़ीआं मंगल गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम भण्डार, तिस दाता आप अख्वाइंदा।

२२ भाद्रों २०१८ बिक्रमी माधा सिँघ, दयाल सिँघ दे गृह दया होई नवा रामू वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

सतिगुर दर गुरसिख डेरा, दर साचा आप सुहाइंदा। गुरसिख घर सतिगुर खेड़ा, साचा खेड़ा आप वसाइंदा। दोहां पैंडा नेरन नेरा, इक्क दूजा पन्ध मुकाइंदा। जुगा जुगन्तर चाउ घनेरा, आपे आस रखाइंदा। चौकड़ चौकड़ी देवे गेड़ा, पान्धी पन्ध मुकाइंदा। लहिणा देणा चुक्के मेरा, मेरा मेरा आपणे नाल मिलाइंदा। लेखा चुक्के सन्झ सवेरा, एका चन्द चढ़ाइंदा। लक्ख चुरासी कट्टे फेरा, फेरा फेरे विच दुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच दया कमाइंदा। सतिगुर गृह गुरसिख रहे, रंग रंगीला रंग आप चढ़ाईआ। गुरसिख मन्दिर सतिगुर बहे, वाह वाह वजदी रहे वधाईआ। इक्क सुहाए साचा थाँए, थान थनंतर दए वड्याईआ। इक्क जणाए साचा नांए, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। एका पकड़ उठाए बांहे, आपणी सेव कमाईआ। एका देवे ठंडी छाँए, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एका कट्टे जम्म की फाहे, फाँसी जम्म रहिण ना पाईआ। सतिगुर होए गुरसिख सहाए, भयानक आपणा रूप वटाईआ। गुरसिख आए गुरु प्रथाए, प्रिथम आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच सोभा पाईआ। सतिगुर घर गुरसिख वासा, दर दर आप सुहाइंदा। गुरसिख घर सतिगुर प्रकाशा, जोती जोत डगमगाइंदा। निरगुण सरगुण करे पूरी आसा, एका वस्त नाम वरताइंदा। सेवा करे बण बण दासा, दासी दास खेल खिलाइंदा। आदि जुगादि ना कदे विनासा, जुगा जुगन्तर वेस वटाइंदा। सतिगुर घर वेखे गुरसिख तमाशा, साचे मंडल रास रचाइंदा। गुरसिख घर सतिगुर वसे पासा, विछड़ कदे ना जाइंदा। गुरसिख गुर गुर करे बन्द ख़ुलासा, बन्दी तोड़ आप हो जाइंदा। गुरसिख गुर चरन करे निवासा,

दर साचा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर आप वसाइंदा। सतिगुर घर गुरसिख मन्दिर, साचे मन्दिर आप वड्याईआ। सतिगुर घर गुरसिख अंदर, सच सिँघासण आसण लाईआ। गुरसिख घर सतिगुर तोड़े जंदर, आपणा दर ल्ए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख एका घर वसाईआ। सतिगुर घर गुरसिख मेला, मेल मिलावा आप कराईआ। गुरसिख घर वसे सज्जण सुहेला, सतिगुर सच्चा बेपरवाहीआ। राए धर्म दी कट्टे जेला, जम का दंड रहे ना राईआ। आपणे रंग रंगाए गुरु गुर चेला, गुर गुर चेला विच समाईआ। साहिब सुल्तान सज्जण सुहेला, शाह पातशाह होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख खेड़ा भाग लगाईआ। गुरमुख खेड़ा साचा कोट, हरि सज्जण वेख वखाइंदा। सतिगुर खेड़ा जगे निर्मल जोत, जोती जोत डगमगाइंदा। गुरसिख खेड़ा शब्द नगारे लगे चोट, अनादी नाद वजाइंदा। सतिगुर खेड़ा गुरमुख दुरमति मैल धोत, पतित पुनीत आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच खेल खिलाइंदा। सतिगुर खेड़ा गुरसिख हवन, हवनी हवन जणाइंदा। गुरसिख खेड़ा सतिगुर पवण, ठंडी ठार आप चलाइंदा। कट्टणहारा अवन गवन, आपणे रंग रंगाइंदा। मेल मिलाए जिउँ दुष्ट दमन, दामनगीर आप अख्वाइंदा। आपे होए साचा ज़ामन, साची ज़ामनी आप निभाइंदा। आप फड़ाया आपणा दामन, अन्तिम पल्लू आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरसिख खेड़ा सच ग्रामन, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। सतिगुर दिसे आम्हण साम्हण, मुख पर्दा ना कोए रखाइंदा। ब्रह्म रूप ना कोए ब्रह्मण पारब्रह्म रूप जणाइंदा। सतिगुर गुरसिख इक्क दूजे नूं जानण, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। एका प्रेम ब्रह्म ज्ञानन, साची विद्या इक्क पढ़ाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी शामन, साचा चन्द चढ़ाइंदा। जगत तृष्ना मिटे कामन, त्रैगुण अतीता सति सति कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे गुरसिख घर, सतिगुर मन्दिर आप वड्यांअदा। सतिगुर मन्दिर गुरसिख दरवाज़ा, एका एक खुल्हाईआ। गुरसिख अंदर वसे ग़रीब निवाज़ा, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। शब्द अगम्मी एका ताजा, साचा अश्व रिहा दुड़ाईआ। शाहो भूप बण राजन राजा, साची रईयत वेख वखाईआ। आपणा रच रच आपे काजा, आपे खुशी मनाईआ। आपे रक्खे साची लाजा, गुर सतिगुर होए सहाईआ। गुर गुर देवे साचा दाजा, साची वस्त झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी लाजा आप रखाईआ। सतिगुर गृह गुर रक्खे लाज, गुर आपणा खेल खिलाइंदा। गुरसिख गृह सतिगुर साजण साज, सतिगुर आपणा आसण लाइंदा। आप चलाए आपणा जहाज़, साचा बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। पाहरू पत्तण बण ग़रीब निवाज़, एका घाट डेरा लाइंदा। लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख विरले मारे वाज, जगत सोए आप

उठाइंदा। गुरसिख तेरा सीस मेरा ताज, सतिगुर ख़ुशी मनाइंदा। तेरा रंग मेरा राज, तेरा रूप मोहे भाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचा घर आप समझाइंदा। सतिगुर घर सच निशान, गुरसिख गुर गुर जणाईआ। गुरसिख घर वसे श्री भगवान, आपणा डेरा लाईआ। लेखा जाणे दो जहान, अनुभव प्रकाश कराईआ। चार जुग होए हैरान, हरि का भेव कोए ना आईआ। प्रगट होए जोद्धा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप धराईआ। गुरमुख वेखे चतुर सुघड़ सुजान, काया माटी फोल फुलाईआ। निष्अक्खर पाए दान, हँ ब्रह्म इक्क पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण इक्क कृपाल, काया गात्रे आप टिकाईआ। अमृत देवे पीण खाण, निझर झिरना रस झिराईआ। सतिगुर घर गुर गोबिन्द वेखे आण, आप आपणा रूप छुपाईआ। गुरसिख गुर करे परवान, आपणा बन्धन पाईआ। आप वसाए इक्क मकान, एका खेड़ा दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे दर सोभा पाईआ। गुरसिख दर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। गुरसिख दर मिले मेला नारी कन्त, नर नरायण मेल मिलाइंदा। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। आपणी महिमा जणाए अगणत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। सो सज्जण सो सच्चा सन्त, जिस आपणे दर बहाइंदा। दूजे दर ना जाए मंगत, साची भिच्छया झोली पाइंदा । नाता तोड़ जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाइंदा। लक्ख चुरासी करे खंडत, एका खण्डा नाम फिराइंदा। गुरसिख ज्ञान बोधी साचा पंडत, जिस जन सोहँ अक्खर जाप जपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच आसण लाइंदा। घर मेला जगदीस जगदीसर, साची दिशा वेख वखाईआ। गुरसिख वड्डा तपी तपीश्र, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। गुरसिख वड्डा रिखी रिखीशर, रिख मुन रहे ध्याईआ। गुरसिख वड्डा सतिगुर मिल्या ईश्र, मिल सतिगुर ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा इक्क वड्याईआ। सतिगुर वड्डा घर वड्डी वड्याई, वड वड्डा खेल खिलाइंदा। गुरसिख वड्डा गुर पकड़े बाहीं, गुर गुर साचा संग निभाइंदा। दोहां मेला एका थाईं, साचा बंक आप उपाइंदा। इक्क दूजे नूं वेखण चाँईं चाँईं, नेत्र नैण नैण मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणी गोद धर, आपणे गले लगाइंदा। हरिजन गोदी आपे चुक्क, आपणे नाल मिलाईआ। आप जगाए निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। आपे कढ्ढे वासना खोट, दुरमति मैल धवाईआ। आप वखाए साचा कोट, काया मन्दिर गढ़्ह वड्याईआ। आप वखाए एका ओट, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणे संग बन्हाईआ। गुरसिख संग सतिगुर साथ, सगला संग निभाइंदा। गुरसिख मुसाफ़र सतिगुर राथ, फड़ बाहों आप चढ़ाइंदा। गुरसिख आरफ़ सतिगुर

गाथ, एका मन्त्र नाम पढ़ाइंदा। गुरसिख तेरी कोई ना करे सिफ़ारश, तेरे अग्गे विष्न ब्रह्म शिव सीस झुकाइंदा। तेरी तेरा सतिगुर बंधाए ढारस, तेरा डेरा कोए ना ढांहयदा। तेरे कोलों राए धर्म ना मंगे कोई आड़्हत, लेखा चित्रगुप्त ना कोए जणाइंदा। तेरा लेखा लिखे सतिगुर आपणी इबारत, लिख लिख लेखा जगत समझाइंदा। तेरा रूप सच सुच्चा होए ठग्ग बनारस, ठग्गी ठग्गी लेखे पाइंदा। जन्म जन्म जन्म घड़या घाड़त, घड़ घड़ भन्न भन्न वेख वखाइंदा। तेरी तेरा गुरसिख सतिगुर आए करन वज़ारत, काया मज़ार इक्क सुहाइंदा। तेरे दुआर डौरू वजाए नारद, आपणा नाच इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मेला गुरसिख घर, सतिगुर सज्जण लड़ ल्ए फड़, फड़या लड़ ना कोए छुडाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दुआरे आए चल, सो दुआरा लोकमात सोभा पाइंदा। ठग्ग बनारस बण भगवान, गंगा विच समाईआ। रविदास कसीरा कर परवान, आपणी ख़ुशी मनाईआ। आपणा कंगण दे गुण निधान, सुरती सुरत भवाईआ। पंडत पांधा होया बेईमान, ब्रह्म विद्या संग ना कोए रखाईआ। दंड दुआर दए राज राजान, जीव जीव रिहा कुरलाईआ। कवण वेला रविदास चमारा मिले आण, मेरी बन्दी दए कटाईआ। इक्क दूजे दा होए ज्ञान, कवण ठग्ग कवण ठग्गी रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ।

२२ भाद्रों २०१८ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड नवां रामू वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

सो पुरख निरँजण सच सुल्तान, सति सतिवादी नाउँ धराइंदा। हरि पुरख निरँजण वड मेहरवान, दीन दयाल खेल खिलाइंदा। एकँकारा वड बलवान, बल धारी भेव ना आइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोत उजाला डगमगाइंदा। अबिनाशी करता खेल महान, निरवैर पुरख आप कराइंदा। श्री भगवान सच निशान, सच दुआरे आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ गुण निधान, भेव अभेव आप छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा संग आप निभाइंदा। साचा संग हरि निरँकार, आपणा आप निभाईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपा ल्ए प्रगटाईआ। आपे करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। आपे इच्छया आपे भिच्छया आपे बण वरतार, आपे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। आपणा खेल हरि करतारा, आदि पुरख अजूनी रहत हो उज्यारा, निरगुण निरवैर डगमगाइंदा। आप आपणा कर पसारा, हरि आपे वेख वखाइंदा। आपे दीप आप उज्यारा, जोती जाता आप हो जाइंदा। आपे करे साची कारा, करता पुरख साची कार कराइंदा। आपे सेवक सेवादारा, साची सेवा आपणे हथ्थ

रखाइंदा। आप बणाए सच मुनारा, सचखण्ड दुआरा आप बणाइंदा। आपे वसे वसणहारा, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मन्दिर आप उपाइंदा। आपणा मन्दिर आप उपा, आपे वेख वखाईआ। आपणा दीपक आप जगा, आप करे रुशनाईआ। आपे बहे आसण ला, सच सिँघासण आप सुहाईआ। आपणा मता आप पका, आपे करे सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरा घाड़ण घड़या, पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण वड़या, दिस किसे ना आइंदा। आपणी करनी आपे करया, करता पुरख आप हो जाइंदा, शाहो भूप आपे बणया, राज राजान शाह पातशाह आपणा नाउँ धराइंदा। आपणा हुक्म आपे करया, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा आपे खोल्ह, आपे वेख वखाईआ। आपे वसे आपणे कोल, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण अंदर निरगुण मौल, आपणी धार चलाईआ। निरगुण अंदर निरगुण धार, निरवैर पुरख आप चलाइंदा। अजूनी रहत हो उज्यार, अनुभव प्रकाश कराइंदा। आप आपणा कर पसार, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। आपे पुरख आपे नार, आपणी सेज आप हंढाइंदा। आपे जनणी जन बण निरँकार, आपणी गोद सुहाइंदा । आपे सुत दुलारा कर प्यार, शब्दी शब्द उपाइंदा। आपे गगन मंडल बन्न्हे साची धार, जल थल महीअल आप सुहाइंदा। आपे धरत धवल दए सहार, आपणी बणत आप बणाइंदा। आपे पंज तत्त जाणे आप अखाड़, पंचम रंग आप रंगाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, बेअन्त आपणा नाउँ धराइंदा। सचखण्ड साचे हो त्यार, थिर घर खोल्हे आप किवाड़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, रूप अनूप आपणा आप प्रगटाइंदा। निरगुण नूर आप प्रगटा, आपणी खेल खिलाइंदा। आपे होए बेपरवाह, भेव कोए ना पाइंदा। आपे बण सच मलाह, साचा बेड़ा आप चलाइंदा। आप उपा आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप धराइंदा। आप बण सच्चा शहिनशाह, सीस ताज आप टिकाइंदा। आपे हुक्मी हुक्म दए वखा, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। आपे सुत दुलारा सेवा ला, शब्दी शब्द हुक्म सुणाइंदा। निरगुण सरगुण खेल खिला, लक्ख चुरासी घाड़ण आप घड़ाइंदा। शब्द अगम्मी आपे गा, भेव अभेद खुल्हाइंदा। चारे वेदां भेव चुका, आपणा रंग रंगाइंदा। साची धार एकँकार, निरगुण सरगुण आप चलाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं कर त्यार, सूरज चन्न आप चमकाईआ । मंडल मण्डप हो उज्यार, नूरो नूर डगमगाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, विष्न ब्रह्मा शिव झोली आप भराईआ। निरगुण सरगुण कर प्यार, निरगुण निरगुण आपणी वण्ड आप वण्डाईआ। नौ दुआरे खोल्ह

किवाड़, जगत तृष्ना आसा हउमे हंगता नाल मिलाईआ। करे खेल अपर अपार, अपरम्पर आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी दाता आपणे रंग राता, रंग रंगीला साचा माही भेव अभेद छुपाईआ। साची धारा पुरख अगम्म, आपणी आप चलाईआ। ना मरे ना पए जम्म, जम्मण मरन विच ना आईआ। आपे वंडे आपणी वण्ड, वण्डणहारा आप हो जाईआ। हर घट अंदर सुत्ता दे कर कंड, साची सेजा आसण लाईआ। आपे होए आत्म अनन्द, परमानंद आप हो जाईआ। आपे होए भरमां कंध, आपे करे खण्ड खण्ड, आपे आपणा बन्धन पाईआ। आपे लेखा जाणे रवि ससि सूरज चन्द, कोटन कोटि आपणा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा वेस आप वटाईआ। शब्दी शब्द खेल खिलाया, पारब्रह्म करतार। आदि पुरख किसे भेव ना आया, ना कोई पाए सार। आपणी वण्डण आप कराया, आपे होए वण्डणहार। विष्नूं वंसी इक्क बणाया, एका हुक्म धुर फ़रमान। ब्रह्मा ब्रह्म दए प्रगटाया, आत्म ब्रह्म सर्ब पहचान। शंकर त्रिसूल हथ्थ फड़ाया, मेटे सर्ब निशान। आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाया, आपे वसे सचखण्ड सच्चे मकान। बंक दुआरी सोभा पाया, शाहो भूप राज राजान। आपणी इच्छया दए समझाया, लक्ख चुरासी खोल्ह दुकान। लोकमात नौ खण्ड पृथ्मी इक्क संदेसा दए सुणाया, हरि का नाउँ वड बलवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द शब्द प्रधान। शब्दी शब्द वड प्रधान, पुरख अबिनाशी इक्क बणाइंदा। दो जहान झुलाए इक्क निशान, सति सतिवादी आप उठाइंदा। लक्ख चुरासी देवे ब्रह्म ज्ञान, आत्म विद्या आप पढ़ाइंदा। घर विच घर खोल्ह दुकान, घर घर वस्त अमोलक आप वरताइंदा। घर राग घर तरान, घर गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। घर मर्द घर मरदान, घर राज घर राजान, घर रईयत वेख वखाइंदा। साची कार करता पुरख, आपणी आप कराईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिंता दुःख ना कोए रखाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई भुक्ख, आलस निन्दरा ना कोए रखाईआ। ना कोई तन ना कोई मुख, रसना जिहवा ना कोए हिलाईआ। ना कोई माता ना कोई कुक्ख, ना कोई बाल गोद बहाईआ। ना कोई पिता ना कोई पुत्त, ना कोई धन्न जणेंदी माईआ। ना कोई किला ना कोई कोट, ना कोई मन्दिर रिहा सुहाईआ। आदि पुरख निर्मल जोत, जोती जोत डगमगाईआ। आपे जाणे आपणा ओत पोत, शब्दी शब्द सुत उठाईआ। आपे लाए साची चोट, धुर फ़रमाना इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। हरि हरि भेव खुलाइंदा, पुरख अगम्म अगम्मड़ी कार। सुत शब्द आप समझाइंदा, आदि पुरख हो त्यार। रूप रंग ना कोए वखाइंदा, निरगुण जोत जोत उज्यार। साचे मन्दिर सोभा पाइंदा, साचा बंक कर त्यार। तेरा सगला संग

निभाइंदा, वेस कर एकँकार। नूर नुराना डगमगाइंदा, जोती जाता हो उज्यार। श्री भगवान निशान झुलाइंदा, दो जहानां कर त्यार। पारब्रह्म तेरा संग निभाइंदा, रूप अनूप धरे अपार। तेरा सिँघासण आप सुहाइंदा, कर किरपा हरि निरँकार। पुरख अबिनाशी वेख वखाइंदा, आपे होए वेखणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, तेरी वण्डण वण्ड वंडाइंदा। तेरी रचना रच संसार, लक्ख चुरासी खेल खिलावणा। किरपा कर आप करतार, शब्द सुत समझावणा। निरगुण सरगुण हो उज्यार, तेरा रंग वखावणा। घर घर करां जैकार, अनहद नादी नाद वजावणा। ब्रह्म ब्रह्म कर पसार, पारब्रह्म वण्ड वण्डावणा। ईश ईश पावे सार, जीव जीव दए अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा खेल करे अपार। अपर अपारा खेल खिलाउणा, तेरी सेवा सच लगा। लक्ख चुरासी घाड़न घड़त घड़ाउणा, चारे खाणी वण्ड वण्डा। उत्भुज सेत्ज जेरज अंडज बन्धन पाउणा, त्रैगुण आपणा रंग रंगा। तेरा नाउँ नाउँ प्रगटाउणा, चारे बाणी भेव खुल्हा। परा पसन्ती मद्धम बैखरी तेरा नाउँ गाउणा, साची सेव सेव कमा। चार जुग तेरा खेल खिलाउणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नाउँ धरा। नौ खण्ड पृथ्मी भाग लगाउणा, सत्तां दीपां कर रुशना। आपणा गेड़ा आप दुआउणा, जुग जुग गेड़ा दए भुआ। जो घड़या सो भन्न वखाउणा, थिर कोई रहे ना। शब्दी शब्द तेरा मृदंग वजाउणा, आदि जुगादि दए सुणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दिता वर, एका वस्त झोली पा। साची वस्त साची दात, सो पुरख निरँजण झोली पाईआ। जुग जुग तेरा खेल तमाश, वेख वखाए बेपरवाहीआ। जुग जुग वेखे तेरी रास, लक्ख चुरासी नाच नचाईआ। जुग जुग तेरी पूरी करे आस, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। निरगुण तेरी बुझाए प्यास, अमृत मेघ बरसाईआ। जुग जुग करे बन्द ख़ुलास, आपणा बन्धन दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप जणाईआ। भेव अभेद सुण संदेशा, शब्दी सीस झुकाइंदा। तूं शाह पातशाह नर नरेशा, बेअन्त तेरा भेव ना आइंदा। कवण रूप धारें वेसा, लोकमात खेल खिलाइंदा। कवण दुआरा तेरा वेखां, जित दुआरे सोभा पाइंदा। कवण मन्दिर करें लेखा, जुग जुग पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि शब्दी मंग मंगाइंदा। शब्दी मंगे एका मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। कवण दुआरा आए लँघ, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। कवण नाद वजाए मृदंग, कवण नाम करे रुशनाईआ। कवण फड़े चण्ड प्रचण्ड, दूतां दुष्टां दए खपाईआ। कवण रूप खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ बालक ढह प्या सरनाईआ। सुत अंञाणा बाली बुध, प्रभ अग्गे नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। थिर

घर बिन अवर ना दीसे कुझ, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। बिन किरपा मैनूं सके ना कुझ सुझ, मेहरवान मेरे शहिनशाहया। आपणा भेव खुल्हाउणा गुझ, एका मंग मंगाइंदा। तूं पिता हउँ तेरा पुत्त, पिता पूत एका रंग समाइंदा। तूं ठाकर हउँ तेरा सुत्त, तेरी ओट तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण घर सोभा पाइंदा। वार थित ना कोए वीचार, हरि साचा सच जणाईआ। करां खेल अपर अपार, आपणी कल आप वरताईआ। प्रगट होवां विच संसार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। एका नाम बोल जैकार, लक्ख चुरासी दयाँ सुणाईआ। दुष्ट हँकारी आपे मार, धरनी सत्थर दयाँ विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आपणा लेखा आप जणाईआ। साचा लेखा श्री भगवान, आपणा आप समझाईआ । नौ सौ चुरानवें चौकड़ी अन्त हो जाण, अन्तिम अन्त भेव खुल्हाईआ। इक्क इक्क जुग देवे दान, चार चार जुग वड्याईआ। चार जुग कर प्रधान, चार चार वण्ड वंडाईआ। चार वेद इक्क निशान, चार खाणी दए वरताईआ। चार बाणी कर प्रधान, जीव जंत दए समझाईआ। चार वरन पाए आन, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बन्धन पाईआ। चार यारी देवे दान, नूर इलाही बेपरवाहीआ। आपे जाणे सच कलाम, कलमा आप सुणाईआ। आपे देवे सच पैग़ाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ चार लेखा दए मुकाईआ। नव नौ चार लेख मुकाउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। जुग चौकड़ी रहिण ना पाउणा, अन्तिम डेरा ढांहयदा। जुग चौकड़ी गुर अवतार सेव लगाउणा, साचा हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, कलिजुग अन्तिम आपणा भेव जणाइंदा। कलिजुग आए अन्तिम वार, नव नौ चार रहिण ना पाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अलखणा वड वड्याईआ। सो पुरख निरँजण हो त्यार, हरि पुरख निरँजण ल्ए मिलाईआ। एकँकारा कर वीचार, आदि निरँजण दए सलाहीआ। श्री भगवान खोल्ह किवाड़, अबिनाशी करता ल्ए उठाईआ। पारब्रह्म हो त्यार, सचखण्ड दुआरा आपणा वेख वखाईआ। थिर घर आपे पावे सार, सुत दुलारे वेख वखाईआ। आपणा पल्लू फड़ाए एका वार, छुट्ट कदे ना जाईआ। निरगुण निरगुण हो उज्यार, आपणी सेवा आपे लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उठाल, लोआं पुरीआं हुक्म सुणाईआ। इक्क लगाए सच दरबार, सच सिँघासण आसण लाईआ। दर सद्दे तेई अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जो गए सेव कमाईआ। भगत भगवन्त कर प्यार, एका वार दर बुलाईआ। पुरख अबिनाशी सच सुनेहड़ा देवे साची वार, गुर गुर दस आपणा संग वखाईआ। ईसा मूसा आलस निन्दरा दए उतार, काली कफ़नी तन वखाईआ। एका अल्फ़ी कर शृंगार, एका हुक्म वरताईआ। चौदां तबक कर हुशियार, इक्क मुहम्मद ल्ए मनाईआ। पिच्छे रोवण चार यार, नेत्र नैणां

नीर वहाईआ। अल्ला राणी करे पुकार, खुल्हड़े केस रही वखाईआ। कवण वेला मिले परवरदिगार, मुकामे हक वसे सच्चा माहीआ। हथ्थीं मैहन्दी लाई लाल, साचा सगन रही मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा अन्त आप समझाईआ । शब्द सुत सुण कन्न ला, हरि साचा सच जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम जावे आ, आपणा पन्ध मुकाइंदा। गुर पीर अवतार साध सन्त आपणे दर बहा, चार जुग दा लेखा पुच्छ पुछाइंदा। इक्क दूजे दा कोई ना बणे ग्वाह, कोई कहे राम नाम गया पढ़ा, कोई कहे कान्हा कृष्ना डंक वजाइंदा। कोई कहे कलमा अमाम वण्ड वण्डा, कोई ऐनलहक नाअरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अदालत दर घर साचे आप लगाइंदा। शब्द सुत तेरा मेल मिलाउणा, कलिजुग अन्तिम वार। चार जुग दा लहिणा तेरी झोली पाउणा, कुदरत कादर खेल न्यार। जूठा झूठा डेरा ढाउणा, हउमे हंगता तोड़ गढ़्ह हँकार। माया ममता मोह चुकाउणा, जगत तृष्ना कर ख्वार। भुक्खा नंगता गल लगाउणा, जिउँ नानक अंगद करे अंगीकार। साचे मार्ग आपे लाउणा, समरथ पुरख दीन दयाल। शब्द अकथ इक्क सुणाउणा, निरगुण सरगुण बण दलाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्त तेरी करे प्रितपाल, तेरी प्रितपाल करे अन्त काल, कलकाती मेट मिटाईआ। इक्क बणाए सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, पंचम नाता दए तुड़ाईआ। एका देवे नाम धन माल, साची वस्त आप वरताईआ। एका रंग रंगाए शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, हाल मुरीदां आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा मेला ल्ए मिलाईआ। निहकलंक कल अन्तिम वार, रूप अनूप वटाइंदा। आप प्रगटया आपणी धार, धार विच्चों प्रगटाइंदा। आपे शब्द शब्द जैकार, शब्दी शब्द नाद वजाइंदा। आपे लक्ख चुरासी मारे मार, मारनहारा आप हो जाइंदा। आपे भगत भगवन्त ल्ए उठाल, आत्म ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाइंदा। आपे सन्तन देवे सच्चा धन माल, नाम ख़ज़ाना आप लुटाइंदा। आपे गुरमुखां चले नाल नाल, काया मन्दिर अंदर आपणा पन्ध मुकाइंदा। आपे गुरसिखां दस्से राह सुखाल, सोहँ मन्त्र इक्क पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। रूप रंग ना कोए रेखा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। पुरख अबिनाशी धर धर वेसा, वेखे सर्ब लोकाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोई केसा, ना कोई मूंड मुंडाईआ। लहिणा देणा चुकाए दस दस्मेशा, कीता कौल भुल ना जाईआ। माण गंवाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेशा, अन्तिम जोती जोत मिलाईआ। आपणा लिखे फेर लेखा, लिखणहार आप हो आईआ। भाग लगाए माझे देसा, सम्बल नगर डेरा लाईआ।

जुग जुग करे आपणा पेशा, सेवक बणे साचा माहीआ। जीव जंत साध सन्त श्री भगवन्त देवे इक्क संदेशा, एका हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आपणा डंका आप वजाईआ। निहकलंका वज्जे डंका, सो पुरख निरँजण आप वजाया। आप उठाए राउ रंका, शाह सुल्ताना आप हिलाया। आपे जाणे कलिजुग अन्ता, श्री भगवन्ता वेख वखाया। लक्ख चुरासी तुट्टे नाता नारी कन्ता, जगत रंडेपा रिहा कराया। राए धर्म फड़े वड महंता, जो बैठे आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम धार, करे खेल आप निरँकार, वीह सौ अठारां बिक्रमी हो उज्यार, एका एक जणाया। एका एक इक्क इकल्ला, अकल कला अख्वाईआ। कलिजुग मल्लया सच महल्ला, सम्बल डेरा लाईआ। गुरमुख विरले फड़ाया आपणा पल्ला, पूर्ब जन्मां लहिणा रिहा चुकाईआ। लक्ख चुरासी भुलाए कर कर वल छला, त्रैगुण माया पर्दा पाईआ। अन्तिम बोले एका हल्ला, आपणा हुक्म वरताईआ। आपे फुलया आपे फला, आपे जड़्ह दए उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल सच्चा माहीआ। साचे माही खेल खिलाउणा, लेखक लिख्त कर त्यार। साचा हुक्म इक्क सुणाउणा, किरपा कर परवरदिगार। इज़राईल जबराईल मेकाईल असराफ़ाईल नाल रलाउणा, भुल ना जाए परवरदिगार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुगा जुगन्तर लै अवतार। जुग अन्तर हरि अवतारा, एकँकारा रूप वटाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल हो उज्यारा, अजूनी रहत खेल खिलाइंदा। साकत निन्दक दुष्ट वेखे दुराचारा, लक्ख चुरासी फोल फुलाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत पावे सारा, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाइंदा। वेखणहारा जगत विभचारा, डूँग्घी कंदर वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख विरले दए सहारा, जिस सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जिस सिर रक्खे हरि जू हथ्थ, जन्म मरन विच ना आईआ। शब्द जणाए इक्क अकथ, लिखण पढ़न विच ना आईआ। आत्म जाम प्याए रस, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। पंच विकारा पाए नथ्थ, शब्दी डोर बंधाईआ। नाम निधान वजाए नद, अनहद राग सुणाईआ। नौ दुआरे पार हद्द, सुखमन टेढी बंक होए सहाईआ। जगत विकारा देवे कढ्ढ, ममता माण मोह चुकाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म पूरी करे आस, सुरती शब्द मेल मिलाईआ। करे खेल सर्ब गुणतास, गुणवन्ता भेव ना राईआ। गुरसिख होए कदे ना निरास, जिस मिल्या सतिगुर सच्चा माहीआ। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, गगन मंडल गुरसिख चरनां हेठ दबाईआ। विष्न ब्रह्म शिव गुरसिख तेरे मिलण दी रक्ख के बैठे आस, अद्धविचकार राह तकाईआ। तेरा सतिगुर वसे तेरे पास, आप आपणी उँगली लाईआ।

अन्तिम करे सचखंड निवास, जोती जोत जोत मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण होए सहाईआ । गुरमुख सज्जण साचा सन्त, सतिगुर साचा आप उपाइंदा। काया चोली रंग बसन्त, एका वार चढ़ाइंदा। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, निवण सु अक्खर इक्क पढ़ाइंदा। ख़िमा ग़रीबी बणाए बणत, साची चाकरी इक्क समझाइंदा। नारी मेले साचे कन्त, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस सुणाए आपणा छंत, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। भगत मेला श्री भगवन्त, भगवन दया कमाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, मध्ध आपणी खेल वखाईआ। आपणी महिमा सुणाए अगणत, वेद कतेब भेद ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण ल्ए मिलाईआ। गुरमुख सज्जण मेल मिलाउणा, कलिजुग अन्तिम वार। भगत भगवन्त दर बहाउणा, एका खोल्ह किवाड़। सन्त साजन गोद सुहाउणा, करे सच प्यार। गुरसिख आपणे रंग रंगाउणा, रंग चढ़ाए हरि निरँकार। मनमुख जीव मेट मिटाउणा, लक्ख चुरासी मारे मार । राए धर्म दे हथ्थ फड़ाउणा, किरपा करे आप करतार। अठाई कुण्डा लेख लिखाउणा, अठारां दस नाल उज्यार। जगत कंडे तोल तुलाउणा, साचे कंडे कोए ना दिसे भार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, तेरा बेड़ा करे पार। कलिजुग तेरा बेड़ा उतरे तेरे घाट, सतिगुर पूरा आप चलाईआ। जीव जंत नेड़े वाट, बैठे पन्ध मुकाईआ। डूँग्घा सागर राह तक्के खात, कवण वेला हरि भराईआ। अठारां कुण्ड मार रहे झात, कवण वेला साडी इच्छया पूर कराईआ। दस कुण्ड कलिजुग मिली दात, जनक बैठा सीस झुकाईआ । बिन हरि कोए ना पुछे वात, डूँग्घी भँवरी रिहा भुआईआ। जिस जन मिल्या पुरख समराथ, तिस मिले मात वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सोहँ अक्खर साची दात, सतिजुग बख्शे इक्क सुगात, चार वरन एका नाउँ रिहा समझाईआ।