२३ भाद्रों २०१८ बिक्रमी उजागर सिँघ दे गृह नवां रामू वाला ज़िला फिरोज़पुर
गुरमुख आसा रही पुकार, एका ओट रखाईआ। कवण रूप धरें निरँकार, धरनी धरत धवल मिले वड्याईआ। कवण मन्दिर होए उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। कवण शब्द वज्जे धुन्कार, साचा नाद कवण सुणाईआ। कवण खोले्ह बन्द किवाड़, बन्द ताकी पर्दा लाहीआ। कवण मेटे अग्नी तत्ती हाढ़, सांतक सति वरताईआ। कवण करे प्रकाश बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। कवण करे शब्दी वाड़, मानस जन्म होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, एका गुण दे समझाईआ। कवण वेला आएँ घर, हउँ नढ्ढी राह तकाईआ। कवण वेला मिले वर, मैं बाली ल्ए प्रनाईआ। कवण वेला चुक्के डर, निरभउ होए सहाईआ। कवण वेला लएँ फड़, आपणी गोद बहाईआ। कवण वेला मन्दिर बहें चढ़, मेरे घर वज्जे वधाईआ। कवण वेला आपणा अक्खर लएँ पढ़, साचा नाउँ प्रगटाईआ। कवण वेला नुहाए साचे सर, दुरमति मैल धुआईआ। कवण वेला लेखे लाए सीस धड़, आपणा लेखा ल्ए मुकाईआ। कवण वेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला ल्ए मिलाईआ। कवण वेला आएँ जग, हउँ तेरा राह तकाईआ। कवण रूप धरें सर्बग्ग, सूरबीर वडी वड्याईआ। हँस बणाएँ फड़ फड़ कग्ग, कागों हँस उडाईआ। मेरे मन्दिर बहें सज, सच सिँघासण सोभा पाईआ। मैं दर्शन करां रज्ज रज्ज, जन्म जन्म दी तृखा बुझाईआ। मेरा पर्दा लैणा कज्ज, कमली कोझी नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ना कोए आचार ना कोए चज्ज, जगत कुलक्खणी आपा आप रही भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तेरी ओट रखाईआ। कवण वेला वजाएँ डंक, सोई सुरती ल्ए उठाईआ। कवण वेला सुहाएँ बंक, मैं निमाणी एका आस तकाईआ। कवण वेला लाएँ तनक, जोती जोत जोत मिलाईआ। कवण वेला गुरमुख बणाएँ जनक, जनक सपुत्तरी सीता सुरती लएँ प्रनाईआ। कवण वेला खेलें खेल वार अनक, अनक कल आपणा रूप धराईआ। कवण वेला आपणा नाम चुक्कें धनक्ख, मैं वेखां चाँईं चाँईंआ । कवण वेला आपणी पूरी करें अणख, अणखीले सच्चे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी इक्क प्यास बुझाईआ। कवण वेला होएँ प्रधान, सच प्रधानगी आपणे हथ्थ रखाइंदा। कवण वेला उठाएँ निशान, दो जहानां इक्क वखाइंदा। कवण वेला होएँ राज राजान, शाह पातशाह हुक्म चलाइंदा। कवण वेला वेखें मार ध्यान, ध्यान ध्यान विच मिलाइंदा। कवण वेला देवें इक्क ज्ञान, आपणी ग्याता आप कराइंदा। कवण वेला कर पछाण, जुग विछड़ी मेल मिलाइंदा। कवण वेला देवें माण, दर आपणे आप बहाइंदा। कवण वेला बणाएँ चतुर सुघड़ सुजान, मन मति दर दुरकाइंदा। कवण वेला बल देवें सूरबीर बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। कवण वेला फड़ें तीर कमान, साचा चिल्ला हथ्थ उठाइंदा। कवण वेला निरगुण रूप धरें भगवान, सरगुण तेरा दर्शन पाइंदा। कवण वेला मेरे साढे तिन्न हथ्थ वसें मकान, जिस दा दरवाज़ा नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, एका राह तकाइंदा। गुरसिख सुआणी नढ्ढी बाली, बाली बुध रही कुरलाईआ। तूं शहिनशाह दो जहानां वाली, मैं ख़ाली झोली तेरे अग्गे डाहीआ। तूं करदा सच दलाली, दिलबर बण बण सच्चा माहीआ। तेरी जोत इक्क अकाली, अकल कला अख्वाईआ। मैं घाल तेरी घाली, तेरे चरनां सेव कमाईआ। तुध बिन चढ़े ना सच्ची लाली,
लाल गुलाला रंग ना कोए वखाईआ। कलिजुग अन्त होई बेहाली, मेरी सार कोए ना पाईआ। फल दिसे ना मेरी डाल्ही, सिम्मल बूटा रिहा लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार आउणा घर, हउँ बैठी राह तकाईआ। राह तक्कां मीत मुरार, कवण वेला घर आए। मेरा दुक्खड़ा दए निवार, सिर आपणा हथ्थ टिकाए। मेरा डुबदा बेड़ा लाए पार, एका चप्पू नाम लगाए। मैं दुहागण करे प्यार, सच सुहागण ल्ए बणाए। बण वैरागण रोवां ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार आउणा दर, दर दरवाज़ा रही खुल्हाए। दर दरवाज़ा खोल्हया, अन्तर इक्क विचार। कवण वेला घर आए मेरा मौलया, आप आपणी किरपा धार। मैं अमृत भरया वेखां कौलया, घर मिले सच भण्डार। मिले वड्याई धरत धौलया, धरनी धरत दए आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आसा रही विचार। गुरसिख आसा एका ओट, आदि जुगादि रखाईआ। कवण वेला मेरा सुहाएँ कोट, साचे बंक दएँ वड्याईआ। कवण वेला लगाएँ चोट, तन नगारा मेरा वजाईआ। कवण वेला कढ्ढें खोट, मेरी दुरमति मैल धुआईआ। कवण वेला जगाएँ जोत, कवण घिृत देवे पाईआ। कवण वेला आपणा नाम लगाएँ मेरे होंट, रस रस विच चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। मेरी आसा तेरा चाउ, तेरा चाउ मेरी वड्याईआ। तेरा मन्दिर मेरा थाउँ, तेरा थाउँ मेरा घर सोभा पाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर पकड़े सद बांहों, आप आपणे ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा देणा साचा वर, निरास कोए नज़र ना आईआ। गुरसिख नार जगत सुहागण, नेत्र नैण रही मटकाईआ। दर घर आए पुरख अबिनाशण, मैं वेखां चाँईं चाँईंआ। सुहाए बंक सर्ब गुण तासन, महल्ल अटल होए रुशनाईआ। मेरे दुक्खड़े सर्ब विनासन, दुःख सुख पकड़े मेरी बाहींआ। पूरी करे मेरी आसण, आसा आसा विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण वेला होएँ सहाईआ। कवण वेला बणें सहायक, सोभावन्त मेरे करतार। कवण वेला बणें नायक, मेरे परवरदिगार। कवण वेला इक्क सुणाएँ शरायत, शरअ शरीअत गेड़ निवार। कवण वेला पढ़ाएँ एका आयत, एका एक करें गुफ्तार। कवण वेला वखाएँ इक्क जमात, अवल्ल अल्ला नूर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण वेला घर आएँ सज्जण यार। कवण वेला सज्जण मीत, थित वार कवण वखाईआ। मैंं नित नित रक्खां तेरी उडीक, नेत्र नैणां राह तकाईआ। कद आवे लाशरीक, बेऐब परवरदिगार मेरा ख़ुदाईआ। जिस नूं आदि जुगादि इक्क तौफ़ीक, दूजा शरीक ना कोए वखाईआ। मैं सुणया लोकमात आया नज़दीक, आपणा पैंडा आप मुकाईआ। आपणा पता दस्स दे ठीक, कवण खेड़ा रिहा वसाईआ।
मैनूं देणीं इक्क तरीक, लोकमात ना मूल तरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे आउणा मेरे घर तेरे घर दा रस्ता बारीक, चढ़ चढ़ डिगे पान्धी राहीआ। कोटन कोटि पान्धी राही, दर दर तेरे आइंदा। अग्गे लग्गी दिसदी फाही, पार चरन ना कोए टिकाइंदा। जन्म जन्म दी लग्गी शाही, दुरमति मैल ना कोए धवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार आउणा घर, एका राह वखाइंदा। घर आवीं मैंडे साँईआं, मैं करां नित पुकार। मैं दोवें भुजां उठाईआं, चतुर्भुज कर प्यार। मैं साची सेज सुहाईआ, सूलां सत्थर सेज दए आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाउणा सत्थर मैंडे यार। सत्थर मैंडा जगत मात, ख़ाकी ख़ाक समाईआ। तूं साहिब मेरा कमलापात, कँवल नैण मटकाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, तेरा नूर नज़र ना आईआ। मैं दुहागण नार कमज़ात, दर दर फिरदी वाहो दाहीआ। तुध बिन पुच्छे कोए ना वात, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। नाता तुट्टा पिता मात, भैण भाई साक सज्जण सैण सगला संग ना कोए निभाईआ। मैं एका चढ़ना तेरे राथ, साची डोली इक्क सुहाईआ। चार जुग चार कहार बणाउणे निभाउण मेरा साथ, चलण वाहो दाहीआ। मेरा दूल्हा आए पुरख समराथ, रूप अनूप धराईआ। मैं मैहन्दी रंगे हाथ, सूहा वेस रही वटाईआ। मैं पढ़ पढ़ थक्की तेरी गाथ, तेरा कलमा नबी सलाहीआ। तूं मेरी मेटणी ज़ात, आपणी ज़ात विच मिलाईआ। सौहरे पेईए देणी दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। मेरे सुल्तान विछड़ ना जाए तेरा साथ, तेरी सरन मंगां सरनाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों काढ, आपणे घर देणा वसाईआ। नित नवित करां लाड, हित हित नाल मिलाईआ। अबिनाशी अचुत तेरा नाउँ सुणां बोध अगाध, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। जुग जुग वेखा तेरे सन्त साध, दर तेरे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार आउणा घर मेरा दुक्खड़ा दे गंवाईआ। मेरा दुखड़ा देणा कट्ट, कट्टणहार स्वामी। तूं वसणहारा घट घट, निहकर्म वड्डा निहकामी। सर्ब कला आपे समरथ, आप सुणाए आपणी बाणी। मैं पल्लू तेरा फड़या हथ्थ, रूप वटावां आदि शक्ति भवानी। मेरा सगल विसूरा गया लथ्थ, दर सुणी तेरी कहाणी। मेरी पूरी करनी आस, दर बैठी बण निमाणी। तेरा इक्क जोत प्रकाश, तेरी जोत सच्ची राणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वड दाते वड मेहरवानी। मेहरवान होणा मेहरवान, एका मंग मंगाईआ। आपणा प्रेम देणा दान, दूजी वस्त ना मोहे भाईआ। आदि जुगादि रहे तेरा ध्यान, तेरे चरन ओट इक्क रखाईआ। सद वसां तेरे मकान, साची कुल्ली भाग लगाईआ। नित नवित सुणा फ़रमान, धुर फ़रमाना जो रिहा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार आउँणा घर गुरमुख सुरती नढ्ढी रकान बैठी
राह तकाईआ। गुरमुख सुरती तक्के राह, घर आए दामनगीर। सतिगुर बण बणे मलाह, मेरे कट्टे तन ज़ंजीर। एका देवे नाम सलाह, फड़ चोटी चाढ़े अख़ीर। आपणा पल्ला ल्ए फड़ा, वड दाता पीरन पीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा धीर। देवे धीर हरि भरवासा सति सन्तोख ज्ञान दृढ़ाईआ। गुरसिख तेरी पूरी करे आसा, निरासा नज़र कोए ना आईआ। लक्ख चुरासी वेख खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक रिहा रुलाईआ। चारों कुण्ट भोग बिलासा, कूड़ी क्रिया जगत दुहाईआ। अन्तिम होणा सभ दा नासा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। शाह पातशाह राज राजानां ख़ाली दिसे कासा, मंग्गयां भिक्ख कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण होए सहाईआ। गुरमुख सच्चे सज्जण आउणा, निरगुण रूप धरा। साचा वेला वक्त सुहाउणा, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। साचे अश्व तंग कसाउणा, सच सिँघासण सोभा पा। नव सत्त फेरा आप वखाउणा, रूप अनूप वटा। हरिजन साचे आप जगाउणा, एका ठोकर नाम लगा। जगत विछोड़ा पन्ध मुकाउणा, झूठा बन्धन दए तुड़ा। साचा वेला आप सुहाउणा, साची रुत्त दए वखा। कलिजुग अन्तिम एका साह सुधाउणा, ना कोई सके फेर बदला। पुरख अबिनाशी दूल्हा बण के आउणा, सीस जगदीस ताज टिका। साचे मन्दिर चरन टिकाउणा, आप आपणा कदम उठा। आपणा सगन आप मनाउणा, आपे वेखे आपणा थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, अन्तिम पकड़े तेरी बांह। पकड़े बांह पुरख करतार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलिजुग आई अन्तिम वार, दुःख दलिद्र दए गंवाईआ। सुख नाल सुख करे प्यार, घर घर विच सुख वखाईआ। कुक्ख नाल कुक्ख होए उज्यार, पिता पूत दए वड्याईआ। सिम्मल रुक्ख ना रहे विच संसार, जूठी झूठी जड़्ह उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। हरिजन तेरा अन्तिम नाता, नर नरायण बंधाइंदा। मेल मिलावा कमलापाता, आपणा आप कराइंदा। आपे लाड़ा जाञी बण बराता, साची खेल खिलाइंदा। चौथे जुग आपे गाए आपणी गाथा, चौथी लांव पूर कराइंदा। जिस जन मिले पुरख अबिनाशा, सो जन सच विवाह जगत रचाइंदा। लक्ख चुरासी देवे फासा, झूठा धन्दा जो जगत वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, अन्तिम मेला आप कराइंदा। मेला अन्तिम करे भगवान, भगवन भगतन दया कमाईआ। बीस बीस कर परवान, आप आपणे दर बहाईआ। एका नज़री आए साचा काहन, गुरमुख सख़ीआं सोभा पाईआ। गीत गोबिन्द एका गाण, साचा मंगल आप अल्हाईआ। घर मिले राज रजान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए सच मकान, साचा मन्दिर आप वड्याईआ। साचा मन्दिर उच्चा टिल्ला,
तख्त निवासी आप बणाइंदा। आदि जुगादी एका किला, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। ना कोई पत्थर ना कोई सिला, इट्ट गारा ना कोए लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरा घर आप बणाइंदा। गुरमुख तेरा घर अमुल्ला, अमुल अमुल बणाईआ। अन्तिम बणे तेरा तोला, तेरी धार आपणे हथ्थ रखाईआ। तेरा बदले आपे चोला, चोली आपणी तन पहनाईआ। आप वखाए साचा डोला, साची घाड़न आप घड़ाईआ। आप उठाए पर्दा ओहला, मुख घूँगट दए खुल्हाईआ। आप सुणाए आपणा बोला, सोहँ अक्खर सच पढ़ाईआ। पूरा करे कीता कौला, कीता कौल भुल ना जाईआ। ना कोई जाणे पंडत रौला, जगत विद्या भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्मादि हरिजन हरि हरि पूरी आस कराईआ। पूरी आस मनसा पूर, मन मन ही माहें कराइंदा। दरस दिखाए हाज़र हज़ूर, हिरस हवस सर्ब मिटाइंदा। नाता तोड़ कूड़ो कूड़, सच सुच्च घिृत वखाइंदा। चतुर बणा मूर्ख मूढ़, साचे धन्दे आपे लाइंदा। काया चोली चाढ़ रंग गूढ़, रंग रतड़ी सेज सुहाइंदा। एका बख्श जोती नूर, घर दीआ दीपक आप जगाइंदा। एका नाद धुंन सच तूर, रागी राग अल्हाइंदा। आसा मनसा मनसा आसा गुरमुख गुर गुर पूर, जगत तृष्ना सर्ब मिटाइंदा । आवे नेड़े जो वसे दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। सर्ब कला भरपूर, सो स्वामी सतिगुर नाउँ रखाइंदा। गुरसिख विरले करे मन्ज़ूर, जिस आपणा परवाना नाम हथ्थ फड़ाइंदा। जन्म जन्म दे करे मुआफ़ कसूर, जो जन चरनी सीस झुकाइंदा। काया तपे ना जगत तन्दूर, अग्नी अग्ग आप बुझाइंदा। रोग सोग दुक्खड़ा चूर चूर, साचा अमृत जाम प्यांअदा। जिस दी आस रक्खी मुहम्मद विच बहश्तां हूर, मुहम्मद हूर गुरसिखां दर फिराइंदा। मुहम्मद आसा साची हूर, मेल मिलाए नूर नाल नूर, नूर नुराना खेल खिलाइंदा। गुरसिख तेरा मेला करे ज़रूर, आपणी ज़रूरत पूरी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख बाली नढ्ढी लाए अंग, सिर हथ्थ रक्ख सूरा सरबंग, आपणे घर बहाइंदा । घर बहणा दरसन नैणा, मुखड़ा नूर नूर दरसाईआ। गुरसिख मन्नणा गुर का कहिणा, भुल कदे ना जाईआ। साध संगत विच मिल के बहणा, हरिसंगत हरि का रूप वखाईआ। गुर चरन प्रीती साचा गहिणा, जगत शृंगार ना कोए वड्याईआ। आदि अन्त भाणा सहिणा, हरि भाणे विच समाईआ। आपे देवे लहिणा देणा, पूर्ब लेखा झोली पाईआ। आदि अन्त भगत भगवन्त धाम इक्टठे रहिणा, एका सेजा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। हरिजन सज्जण रहिणा त्यार, जगत त्यारी आप कराइंदा। आपे मेला करे मेलणहार, मिल मिल आपणे अंग लगाइंदा। घर घर दर दर पावे सार, गृह गृह वेख वखाइंदा। सुरती सुरत ल्ए उठाल, जगत निमाणी आप जगाइंदा।
हाणी हाणी मेली गुर करतार, शब्दी शब्द बन्धन पाइंदा। मन्दिर वखाए इक्क दुआर, सच दुआरा आप वड्यांअदा। गुरसिख भुल ना जाए विच संसार, बिन सतिगुर पूरे पार ना कोए लगाइंदा। निहकलंक नरायण नर ल्ए अवतार, चार जुग दे विछड़े मेल मिलाइंदा । लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए निकाल, निक्का वड्डा बिरध बाल ना वण्ड वंडाइंदा। आप आपणयां करे आप संभाल, बण सेवक सेव कमाइंदा। सदा सदा सदा करे प्रितपाल, प्रितपालक वेख वखाइंदा। गुरसिख चले तेरे नाल नाल, चलणहारा दिस ना आइंदा। पावे सार शाह कंगाल, जगत कंगाली आपणी झोली पाइंदा। आप मुरीदां सुणे हाल, आपणा हाल मुरीदां आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे ल्ए वर, घर साचे आप बहाइंदा। गुरसिख वसणा हरी दुआर, हरि मन्दिर आप बणाया। झूठा नाता सर्ब संसार, हउमें रोग रिहा सताया। घर घर दिसे जगत विभचार, नार हरि कन्त ना कोए हंढाया। सुरती शब्द ना करे प्यार, रसना जिहवा काग रही कुरलाया। मन उपजे ना कोए वैराग, जगत तृष्ना मूल रखाया। जिस जन तेरा साजन ल्या साज, सो साहिब क्यों मनों भुलाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर रक्खे लाज, जन भगतां रखदा आया। कलिजुग अन्तिम मारी इक्क आवाज़, सोहँ ढोला गाया। हँ ब्रह्म पारब्रह्म निरगुण सरगुण रचया काज, नारी कन्त रूप वटाया। वडि भागण मिल्या कन्त सुहाग, कन्त कन्तूहला नज़री आया। जगत रसना मेटे सर्ब स्वाद, आत्म रस एका पाया। जिस सृष्ट सबाई उपाई आदि, अन्तिम आपे वेखण आया। जिस नूं गाउँदे ब्रह्म ब्रह्माद, सो पुरख निरँजण रूप धराया। जिस दी विष्न ब्रह्मा शिव करदे याद, बैठे सीस झुकाया। जिस अग्गे गुर अवतार करन फ़रयाद, सो माही आपणा खेल रिहा कराया। जिस दी बाणी बोध अगाध, जस वेद पुराण गाया। सो पुरख गुरसिखां करे सच्चा लाड, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आया। आपे माई आपे बाप, गुरसिख पिता पूत गोद सुहाया। गुरसिखां दी रक्खी आप याद, घर घर दर दर जा जा रिहा उठाया। भुल ना जाए पूर्ब जन्म दा कीता लाड, जन्म जन्म कर्म कर्म धर्म धर्म आपणे हथ्थ रखाया। कलिजुग अन्त गुरमुख सच्चा सन्त साध, जिस जन आपणे चरन लगाया। चार कुण्ट वेखे वाद विवाद, विष अमृत रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां देवे एका दान, अन्तिम आसा पूर दए कराया।
२३ भाद्रों २०१८ बिक्रमी केहर सिँघ दे गृह रजीवाला ज़िला फ़िरोज़पुर
जीवण देवे जीआ दान, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मकान, सच सिँघासण आसण लाईआ। धर्म वखाए इक्क निशान, सच निशाना आप उठाईआ। नाम जणाए गुण निधान, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। दरदी दर दुआरे
देवे माण, दरदी दरदीआं दर्द वण्डाईआ। हरिजन सज्जण ल्ए पछाण, बेपहचान दया कमाईआ। करे खेल श्री भगवान, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। जीआ दान आत्म दात, त्रैगुण अतीता आप वरताइंदा। चरन कँवल बंधाए नात, जन्म जन्म दा जोड़ जुड़ाइंदा। अन्तर अन्तर देवे साथ, दिस किसे ना आइंदा। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हाथ, पूर्ब लहिणा वेख वखाइंदा। नाम चढ़ाए साचे राथ, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। होए सहाई अनाथां नाथ, अनाथ अनाथी खेल खिलाइंदा। सर्ब कल आपे समराथ, साची वस्त आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जीआ दान जुगत जग, हरिजन इक्क दरसाईआ। त्रै त्रै बुझाए लग्गी अग्ग, पवण ठंडी नाम चलाईआ। करे प्रकाश सूरा सर्बग्ग, दीन दयाल दया कमाईआ। हरिजन करे लक्ख चुरासी विच्चों अड्ड, आपणी वण्डण आपे पाईआ। पारब्रह्म पार कराए आपणी हद्द, साचे बेड़े ल्ए चढ़ाईआ। पावे सार ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सज्जण लेखा रिहा जणाईआ। जीआ दान जीवण जोत, जोती जाता इक्क वखाइंदा। काया मन्दिर साचा कोट, घर बंक इक्क सुहाइंदा। जिस जन कढ्ढे वाशना खोट, तिस आपणी बूझ बुझाइंदा। जिस लगाए शब्द चोट, तिस सुरती मात उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीवण जुगत आप जणाइंदा। जीवण जुगत जगत गुरदेव, गुर गुर मीता आप सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ अलख अभेव, अलख अगोचर अगम्म अथाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर साची सेव कर जणाए निहकेव, निहचल बैठा आसण लाईआ। जिस जन देवे अमृत नाम साचा मेव, आत्म रस इक्क चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साची लाए सेवा जिहव, जिहवा गुण आप सुणाईआ। जीआ दान जीवण धार, गुरमुख विरला वेख वखाइंदा। जिस जन करे आप प्यार, तिस जन पर्दा मात उठाइंदा। निज नेत्र दरस वखाल, काया खेत्र सोभा पाइंदा। एका मार्ग दस्से सुखाल, मार्ग अनडिठड़ा आप लगाइंदा। गुरसिख गुरमुख आपे भाल, आपणा मेला आप कराइंदा। गोबिन्द गुर गुर बण दलाल, जगत दलाली इक्क वखाइंदा। काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, गुरदुआरे सोभा पाइंदा। गुरमुखां चले नाल नाल, जुग पैंडा आप मुकाइंदा। आपणे चरनां हेठ रखाए काल महाकाल, हुक्मी हुक्म सर्ब फिराइंदा। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद मरीद रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जीआ दान देवणहारा, इक्क इकल्ला पुरख अकाल। आदि जुगादि हो उज्यारा, करे खेल दीन दयाल। विष्न ब्रह्मा शिव मंगण बण भिखारा, जुग जुग करन दर इक्क सवाल। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा सुरत संभाल। जीवण दात वस्त अणमुल, सति पुरख निरँजण झोली पाईआ। गुरमुख लोकमात ना जाए रुल, जिस जन आपणा मेल मिलाईआ। साचे कंडे जाए तुल, तोलणहारा आपे तोल तोलाईआ। भाग लगाए सुलक्खणी कुल, कुलवन्ता सच्चा माहीआ। गुरमुख फुल्ल फुलवाड़ी महिकाए फुल्ल, पत्त डाल्ही रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन जीवण जुगत दए समझाईआ।