२३ भाद्रों २०१८ बिक्रमी सोहण सिँघ दे गृह मुंडी जमाल ज़िला फ़िरोज़पुर
सो पुरख निरँजण शाह सुल्तान, शहिनशाह इक्क अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण मेहरवान, निरगुण निरवैर आपणी कल वरताइंदा। एकँकारा नौजवान, आदि जुगादि एका रंग समाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वडि बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। श्री भगवान सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। आप उपाए सच मकान, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलाइंदा। सचखण्ड दुआरा सच महल्ला, सो पुरख निरँजण आप उपाईआ। हरि पुरख निरजंण इक्क इकल्ला, एकँकारा डेरा लाईआ। आदि निरँजण आपणे दीपक आपे बल्ला, अबिनाशी करता खेल खिलाईआ। श्री भगवान सच सिँघासण आपे मल्ला, पारब्रह्म आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा रिहा सुहाईआ। सचखण्ड दुआरा निहचल धाम, निरवैर पुरख आप सुहाइंदा। आपे जाणे आपणा काम, पुरख अकाल आपणी कार आप कराइंदा। आपे होए गुण निधान, गुणवन्ता आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर आप वड्यांअदा। सचखण्ड दुआर सच मकाना, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। निरगुण नूर कर महाना, आदि जुगादि डगमगाईआ। साचे तख्त बैठ श्री भगवाना, सच सिँघासण सोभा पाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमाना, आप आपणा ल्ए सुणाईआ। आपे दर दरवेश बण दरबाना, आपणी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे आपणा रंग रंगाईआ। सचखण्ड दुआर साचा रंग, हरि साचा आप रंगाइंदा। आपे बहे एका बंक, साची सेज सुहाइंदा। आप वजाए आपणा मृदंग, अनादी नाद वजाइंदा। आपे खेल करे सूरा सरबंग, आपणा बल आप प्रगटाइंदा। आपणे मन्दिर आप लँघ, आपणी खेल आप वखाइंदा। आपे भिक्खक
बण बण साची भिच्छया ल्ए मंग, निरगुण अग्गे निरगुण झोली डांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क वड्यांअदा। आपे भिक्खक आप भिखारी, आपणा खेल आप खिलाईआ। आपे दाता बण वरतारी, साची वस्त अमोलक झोली पाईआ। आपे निरगुण जोत नूर नूर कर उज्यारी, नूर नुराना डगमगाईआ। आपे करे खेल अगम्म अपारी अलख अगोचर बेपरवाह साचा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर आपे वड़, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। एका वसे श्री भगवन्त, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, बोध अगाधी आपे गाइंदा। आपे नाउँ आपे मंत, नाउँ निरँकारा आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, आपणा वेस आप वटाइंदा। वेस अवल्ला सचखण्ड, हरि साचा सच कराईआ। आपे करे आपणी वण्ड, निरगुण हिस्सा आपणा पाईआ। कोटन कोटि कर ब्रह्मण्ड, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डा खण्डां आपणा बन्धन पाईआ। आप उपाए सूरज चन्न, किरन किरन ल्ए प्रगटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे त्रैगुण माया पाए बंध, आपे पंचम मेला सहिज सुभाईआ। आपे सुणाए सुहागी छन्द, निष्अक्खर आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी खेल आप कराईआ। करे खेल पुरख समरथ, सचखण्ड दुआरे आसण लाइंदा। थिर घर महिमा गाए अकथ, शब्द अनादी नाद वजाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव चलाए रथ, रथ रथवाही वेख वखाइंदा। नाम अगम्मी पाए नथ्थ, डोरी आपणे हथ्थ रखाइंदा। आत्म अन्तर मन्त्र एका दस्स, नाउँ निरँकारा आप पढ़ाइंदा। हिरदे अंदर आपे वस, रूप अनूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाइंदा। साची सेवा हरि निरँकार, एका वार जणाईआ। विष्नूं रहिणा ख़बरदार, भुल कदे ना जाईआ। ब्रह्मे नेत्र नैण उग्घाड़, चार कुण्ट रिहा वखाईआ। शंकर आलस निन्दरा दए उतार, एका एक मंत करे वड्याईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। लक्ख चुरासी जगत भण्डार, त्रै त्रै मेला सहिज सुभाईआ। पंचम तत्त बणे अखाड़, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश जोड़ जुड़ाईआ। करे खेल अपर अपार, अपरम्पर बेपरवाहीआ। रूप धराए पुरख नार, नर नरायण वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव एका राह वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव एका राह, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण बण मलाह, साचा बेड़ा इक्क वखाइंदा। एकँकारा दए सलाह, साचे मार्ग आपे पाइंदा। आदि निरँजण जोत जगा, आपणा नूर आप प्रगटाइंदा। अबिनाशी करता फड़ फड़ बांह, आपणे नाल
चलाइंदा। श्री भगवान वखाए सच निशां, सचखण्ड दुआरे आप झुलाइंदा। पारब्रह्म बणे पिता मां, बालक साचे गोद बहाइंदा। इक्क जणाए आपणा नाँ, दूजी विद्या ना कोए सिखाइंदा। चरन कँवल बहाए साचे थाँ, थान थनंतर आप वड्यांअदा। लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ा, घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण रूप वटा, आपणा बन्धन पाइंदा। काया बंक दए वड़या, जोती जाता डगमगाइंदा । आत्म ब्रह्म वण्ड वण्डा, पारब्रह्म खेल खिलाइंदा। ईश जीव रूप धरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, आपणा गुण आप समझाइंदा। विष्नूं उठ कर ध्यान, हरि साचा सच जणाईआ। आदि पुरख हो मेहरवान, आपणी रचना दए वखाईआ। आप जणाए धुर फ़रमान, सच संदेसा दए सुणाईआ। एका अमृत पीण खाण, नाम भण्डारा दए भराईआ। आदि जुगादि वेखे विगसे श्री भगवान, वेखणहारा दिस ना आईआ। नव नौ खोल्ह दुकान, साचे मार्ग आपे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाईआ। उठ ब्रह्मे नेत्र खोल्ह, हरि साचा सच जणाइंदा। पारब्रह्म तेरे रूप जाए मौल, मौला आपणा खेल खिलाइंदा। आपणा अमृत भरे तेरे कौल, तेरी नाभी आप टिकाइंदा। भाग लगाए उप्पर धौल, लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका तत्त जणाइंदा। उठ शंकर जाणा जाग, हरि साचा आप जगाईआ। आप लगाए आपणा भाग, आपे वेख वखाईआ। आपणी जोत जगाए चिराग़, घर मन्दिर कर रुशनाईआ। इक्क वखाए कन्त सुहाग, पारब्रह्म वड वड्याईआ। इक्क उपजाए सच वैराग, वैरागी रूप धराईआ। तेरे हथ्थ फड़ाए नाद, काल नगारा इक्क वजाईआ। घड़ना भन्नणा आदि जुगादि, आपणी खेल दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, तिन्नां एका घर बहाईआ। तिन्नां बहाया एका घर, आदि पुरख करतार। आपणा देवे आपे वर, शाह पातशाह सच्ची सरकार। लक्ख चुरासी घाड़न घड़, निरगुण सरगुण पावे सार। घट घट अंदर जाए वड़, घर घर सोहे बंक दुआर। निरगुण जोती आपे धर, गृह गृह करे उज्यार। अमृत भराए साचा सर, निझर झिरना झिरे अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका हुक्म वरते वरतार। विष्न ब्रह्मा शिव सुण फ़रमाना, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं शाह पातशाह साचा राणा, हउँ सेवक सेव कमाईआ। एका गाउणा तेरा गाणा, तुध बिन अवर ना कोए जणाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर तूं वेखें मार ध्याना, विसर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला मेलें साचे माहीआ। कवण वेला आएँ घर, एका संग निभाईआ। विष्न चरनी गया पड़, सीस जगदीस झुकाईआ। ब्रह्मा अग्गे रोवे खड़्ह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। शंकर
मूंह दे भार डिगा दड़, आपणा बल ना कोए प्रगटाईआ। बिन तुध दिसे ना कोए दर, दरदी दर्द ना कोए वण्डाईआ। लक्ख चुरासी तेरा खेल साचे नर, तूं धन्न जणेंदी माईआ। दाई दाया बण बण सेव कर, साची सेवा इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला होएँ सहाईआ। कवण वेला होएँ सहाई, हउँ एका मंग मंगाईआ। बाल अञ्याणयां पकड़ें बांहीं, नित तेरा राह तकाईआ। सिर देवें ठंडीआं छाईं, समरथ पुरख तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण दुआरे मिलें वड़, रूप अनूप आप वटाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, आदि आदि समझाइंदा। लक्ख चुरासी डेरा ला, घर घर सोभा पाइंदा। आपणा खेल दयाँ वखा, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। ब्रह्म नाल पारब्रह्म मिला, गुर गुर रूप वखाइंदा। शब्द अनादी एका गा, साचा ढोला आप सुणाइंदा। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खोजा, आपणा पर्दा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। भेव जणाए हरि करतार, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। नित नवित आवां विच संसार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। गुर गुर रूप लै अवतार, अवतार गुर गुर रूप वखाईआ। भगत भगवन्त कर उज्यार, साचे सन्त लवां मिलाईआ। गुरमुखां देवां इक्क आधार, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। गुरसिखां करां सच प्यार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मनमुखां करां ख्वार, जुग जुग देवां मात सज़ाईआ। विष्नूं वेखां तेरा भण्डार, भुल कदे ना जाईआ। ब्रह्मा तेरा कर पसार, ब्रह्म वेता खेल खिलाईआ। शंकर तेरा वेखां हथियार, तेरे हथ्थ त्रिसूल फड़ाईआ। करां खेल आपणी वार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। आपणा नाउँ बोल जैकार, चारे वेदां दयाँ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा जणाईआ। आपणा लेखा हरि जणाइंदा, आदि पुरख एकँकार। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा दर वेख वखाइंदा, लक्ख चुरासी खोल्ह किवाड़। घर घर हाटी फोल फुलाइंदा, कवण वस्त विच संसार। आपणी ताकी पर्दा लांहयदा, आपे होए वेखणहार। बाकी अन्त सर्ब मुकाइंदा, लहिणा दए आप निरँकार। साची खेल आप कराइंदा, जुग जुग ल्ए मात अवतार। सतिजुग साची वण्ड वंडाइंदा, आपे आए अठारां वार। त्रेता आपणा बन्धन पाइंदा, दोए दोए खेल करे निरँकार। द्वापर साचा हुक्म जणाइंदा, एका दूआ कर उज्यार। कलिजुग अन्तिम रूप वटाइंदा, दोए दोए लेखा कर कर पार। साचा मार्ग आप चलाइंदा, नूर नुराना भेव न्यार। आपणा कलमा आप पढ़ाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। अपर अपारा खेल कराउणा, आपणी महिमा आप जणाईआ। सतिजुग संग विहार कराउणा, कलिजुग वेस वटाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद आपणा पल्लू आप फड़ाउणा, एका रंग वखाईआ।
एका जोती डगमगाउणा, दस दस मेला सहिज सुभाईआ। अलख अभेव अगम्म अथाह बेपरवाह बेअन्त आपणा नाउँ धराउणा, रसना जेहवा सके ना कोए गाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान साची सेवा लाउणा, एका हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, वर दाता आप अख्वाईआ। एका वर देवे दान, जीअ दाता आप हो जाइंदा। जुग जुग खेल करे भगवान, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। लक्ख चुरासी वेखे आण, घट घट अंदर फोल फुलाइंदा। गुरमुख विरले चतुर सुजान, आप आपणा मेल मिलाइंदा। अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञान, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। दिवस रैण इक्क धुन्कान, अनहद नादी शब्द वजाइंदा। निरगुण जोत जगे महान, जोत निरँजण डगमगाइंदा। आत्म सेजा कर परवान, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। जुग जुग खेल अवल्लड़ा, लोकमात कराईआ। आवे जावे इक्क इकल्लड़ा, नित नवित फेरा पाईआ। सच सिँघासण एका मल्लड़ा, सचखण्ड वसे साचा माहीआ। शब्द संदेसा एका घलड़ा, गुर गुर दए समझाईआ। जोती जोत आपे रलड़ा, नूर नुराना डगमगाईआ। जीव जंत फड़ाए पल्लड़ा, एका पल्लू गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव दए समझाईआ। विष्न सुणना बाल नादान, हरि साचा सच जणाइंदा। ब्रह्मे सुणना ला ला कान, पुरख अबिनाशी हुक्म सुणाइंदा। शंकर देवे इक्क ज्ञान, तत्त ज्ञान इक्क दृढ़ाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग चले दुकान, लक्ख चुरासी हट्ट विकाइंदा। जुग जुग सेवा लाए श्री भगवान, गुर अवतार मात प्रगटाइंदा। नाम निधाना देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। हरिजन विरला करे पछाण, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा वरते हुक्म संसार, हुक्मी हुक्म सर्ब भुआईआ। रवि ससि रहे नच्च, मंडल मण्डप रिहा भुआईआ। लक्ख चुरासी भाण्डा कच्च, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खिलाईआ। निरगुण जोत लट लट, घट घट आप टिकाईआ। कर खेल पुरख समरथ आपणी रास आप रचाईआ। आप सुणाए महिमा अकथ, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रिहा दस्स, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी रहे किसे ना वस, पुरख अबिनाशी आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग मेटे रैण अन्धेरी मस, साचा चन्द नाम चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त खेल कराईआ। आदि अन्त खेल करतारा, मध्ध आपणी धार चलाइंदा। मध्ध रूप गुर अवतारा, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। मध्ध नाउँ नाम जैकारा, नित नवित आप प्रगटाइंदा। मध्ध खेल मन्दिर ठाकर गुरदुआरा, मठ शिवदुआला सोभा पाइंदा। मध्ध लेखा तीर्थ तट किनारा, जगत सरोवर आप सुहाइंदा। मध्ध खेल भगत भगवन्त करे
न्यारा, आप आपणी दया कमाइंदा। मध्ध सन्त बणे दुलारा, सति पुरख निरँजण आपणी गोद सुहाइंदा। मध्ध गुरमुख पावे सारा, गुर गुर आपणी बूझ बुझाइंदा। मध्ध गुरसिख कर उज्यारा, लोकमात प्रगटाइंदा। मध्ध सेवा लाए सूरज चन्न रवि ससि सतारा, पृथ्मी आकाश मंडल मण्डप डगमगाइंदा। मध्ध वसे धाम न्यारा, निहचल धाम आप सुहाइंदा। मध्ध बोल नाम जैकारा, चारे वेदां आप सुणाइंदा। मध्ध दे इक्क आधारा, अठारां पुराण बणत बणाइंदा। मध्ध खोल्ह आप किवाड़ा, शास्त्र सिमरत हट्ट विकाइंदा। मध्ध दे नाम आधारा, गीता ज्ञान इक्क दृढ़ाइंदा। मध्ध हो परवरदिगारा, नूर नुराना आपणा नूर वखाइंदा। मध्ध तीस बतीसा बोल जैकारा, सच हदीसा इक्क पढ़ाइंदा। मध्ध कलमा कायनात कर प्यारा, नबी रसूलां आप जगाइंदा। मध्ध सति नाम सच्चा सहारा, निरगुण धारा आप प्रगटाइंदा। मध्ध वाहिगुरु फ़तहि बोल जैकारा, एका डंका अन्त वजाइंदा। आदि अन्त इक्क अवतारा, एका गुर समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लक्ख चुरासी पावे सारा, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। जुग जुग आपणा करे आप विहारा, आपणी सेवा आप कमाइंदा। आपे पुरख आपे नारा, आपे कन्त सुहाग हंढाइंदा। आपे लिख लिख लेखा लेख बणे सहारा, पर्दा आप चुकाइंदा। आपे कागद कलम वसे बाहरा, भेव कोए ना पाइंदा। आपे धाम सुहाए सचखण्ड दुआरा, आपे लोकमात आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त जुगा जुगन्त आपणा खेल खिलाइंदा। जुग करता खेल खिलाइंदा, आदि जुगादी साची कार। विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाइंदा, एका गुण दए विचार। सतिजुग त्रेता द्वापर लोकमात फुल फुलवाड़ी आप लगाइंदा, आपे होए वेखणहार। पत्त डाल्ही फोल फुलाइंदा, जंगल जूह उजाड़ पहाड उच्चे टिल्ले पर्बत पावे सार। समुंद सागर वरोल वखाइंदा, नाम मध्धाणा एका डार। चौदां तबक आप हिलाइंदा, पुरख अबिनाशी परवरदिगार। चौदां हट्टां कुण्डा लांहयदा, पुरख अबिनाशा साची कार। तीर्थ तट्टां वेख वखाइंदा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे ज़ारो ज़ार। धीरज धीर ना कोए धराइंदा, कलिजुग अन्तिम आई हार। मुल्लां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर सर्ब कुरलाइंदा, कुतब गौंस ना करे विचार। पंडत पांधा थक्का मांदा आपणा भार ना कोए उठाइंदा, जगत पान्धी गया हार। गुर का शब्द ना कोए सीस टिकाइंदा, भरमे भुल्ला सर्ब संसार। चार वरन एका रूप ना कोए वखाइंदा, वरन बरन करन गिरयाज़ार। विष्न तेरा विश्व रूप नज़र किते ना आइंदा, साचा दिसे ना कोए भण्डार। ब्रह्मा ब्रह्म रूप ना कोए प्रगटाइंदा, अन्ध अन्धेर सर्ब संसार। शंकर सांगों सेज तेरे दर ना कोए वछाइंदा, गल बाशक तशका ना दिसे हार। तेरी त्रिसूल अन्त सुटाइंदा, करे खेल आप करतार। कलिजुग वेला अन्तिम आइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे करे कौल इकरार।
कौल इकरारा वेद व्यास, लिख लिख पुराण गया कराईआ। कलिजुग अन्तिम पूरी करे आस, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, निरवैर रूप धराईआ। पावे सार पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। करे खेल पुरख समराथ, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी चलाए साचा रथ, रथ रथवाही बण बण सेव कमाईआ। आपणी महिमा गणाए अकथ, सोहँ सो करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेद व्यासा ल्ए मिलाईआ। पूरा करे कौल इकरारा, ईसा एका राह तकाइंदा। मेरे पिच्छे आए मेरा परवरदिगार, सिर मेरे हथ्थ टिकाइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, एका घर सोभा पाइंदा। बीस बीस करे प्यार, मेरी अल्फ़ी तन सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कीता कौल भुल ना जाइंदा। नानक निरगुण सच विचार, लोकमात गया जणाईआ। महांबली उतरे आपणी वार, ना कोई बणे पिता माईआ। निहकलंका रक्खे नाउँ विच संसार, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। डंका वज्जे अगम्म अपार, अलख अगोचर आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा कौल आप निभाईआ। करया कौल गुर गोबिन्द, एका बन्धन पाया। प्रगट होए गुणी गहर गम्भीर विच हिन्द, रूप अनूप धराया। चार जुग दी मेटे चिन्द, सगला दुःख गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बल वखाया। प्रगट होए कल कल्की अवतार, कालख टिक्का दए मिटाईआ। आपे वसे धाम न्यार, सम्बल नगर डेरा लाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, साचा दीपक डगमगाईआ। आपणा नाद वजा सच्ची धुन्कार, शब्दी शब्द आप सुणाईआ। मेला करे विच दरबार, मेरा तेरा भेव मिटाईआ। चेला गुर सोहण इक्क दुआर, घर साचे वज्जे वधाईआ। कूड़ी क्रिया दए निवार, जूठ झूठ दए खपाईआ। वरन बरन करे ख्वार, साची सरन इक्क जणाईआ। एका नाम बोल जैकार, जीव जंत करे पढ़ाईआ। सच सुच्च वरते वरतार, सच समग्री इक्क वखाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटार, ब्रह्मण्डां आप चमकाईआ। दूतां दुष्टां देवे मार, जगत गढ़्ह हँकार तुड़ाईआ। शाह सुल्तानां तख्तों दए उतार, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। दर दर मंगण भिख्या बण भिखार, भीख्या झोली कोए ना पाईआ। प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतार, रूप अनूप मात धराईआ । सर्ब जीआं दा सांझा यार, हरि साचा आप अख्वाईआ। ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान सुहाए इक्क दरबार, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। सतिजुग साची बन्न्हे धार, धरत धवल दए वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तख्तों दए उतार, अन्तिम आपणी जोत मिलाईआ। सुरपति राजा इन्द कर ख्वार, एका बख्शे सरन सरनाईआ। गुरमुख सज्जण कर त्यार, सच धाम दए बहाईआ। अगला लेखा हरि निरँकार, आपणे हथ्थ रखाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी पिछला कर्ज़ा दए उतार, लहिणा किसे
नज़र ना आईआ। भाणा सहिणा सर्ब संसार, आपणा भाणा आप वरताईआ । राजा राणा रोवे ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। बेमुहाणा होए संसार, बिन सतिगुर पूरे पार ना कोए लगाईआ। पुरख अकाल करता पुरख करे आपणी कार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, रसना जिहवा ना सके कोए गाईआ। बेऐब परवरदिगार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त जुग जुग गेड़ा आप चलाईआ। कलिजुग अन्तिम हरि जू गेड़ा, लोकमात दिवाइंदा। मनमति तेरा करे नबेड़ा, गुरमति आप प्रगटाइंदा। गुरमुख विरले वसे खेड़ा, लक्ख चुरासी खेड़ा ढांहयदा। हक हकीकत करे नबेड़ा, चारो कुण्ट फेरा पाइंदा। जगत विकारा मिटे झेड़ा, ममता मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त एका हरि, निरगुण निरगुण वेस वटाइंदा। निरगुण वेस कल, करता पुरख आप कराईआ। लक्ख चुरासी कर कर वल छल, जीव जंत रिहा भुलाईआ। गुरमुख विरले अन्तर आत्म जाए रल, रल मिल आपणा खेल खिलाईआ। इक्क वखाए निहचल धाम अटल्ल, सच महल्ला सोभा पाईआ। सति पुरख निरँजण बैठा आसण मल, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम लहिणा दए मुकाईआ।
२४ भाद्रों २०१८ बिक्रमी बाग़ीचा सिँघ दे गृह पिण्ड मुंडी जुमाल ज़िला फिरोज़पुर
गुर सतिगुर होए मेहरवान, अन्ध अन्धेरा पैंडा मुक्कया। हरि हरि देवे नाम दान, हरया करे बूटा सुक्कया। अन्तर आत्म इक्क ज्ञान, दरस दिखाए बैठा लुकया। जोत जगाए श्री भगवान, निरगुण निरवैर हो हो उठया। गुरमुख सज्जण मेले आण, करे खेल अबिनाशी अचुतया। एका राग सुणाए कान, हरिजन रहे मात ना सुत्तया। कर प्रकाश साचे भान, आपे सुहाए साची रुतया। परम पुरख वड मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाग लगाए काया बुतया। जगत अन्धेरा मिटे पन्ध, गुर सतिगुर दया कमाईआ। निष्अक्खर सुणाए आपणा छन्द, जग अक्खर करे पढ़ाईआ। गृह देवे परमानंद, निज आत्म ख़ुशी मनाईआ। जोत निरँजण चाढ़े चन्द, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। अठ्ठे पहर इक्क अनन्द, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। बन्दीख़ाना तोड़े बन्द, बन्द ख़ुलासी आप कराईआ। नाम जपाए बत्ती दन्द, रसना जिहवा नाल मिलाईआ। नाता तोड़े झूठा गंद, सच सुच्च करे कुड़माईआ। पंच विकारा करे खण्ड खण्ड, एका खण्डा नाम चमकाईआ। हरिजन होए सदा बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, वड सागर बेपरवाहीआ।
राह तक्कण विष्न ब्रह्मा शिव इन्द, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन पैंडा आप मुकाईआ। चुक्के अन्धेर होए प्रकाश, अनुभव प्रकाश वखाइंदा। जिस जन सतिगुर पूरा होए दासी दास, घर घर दर दर साची सेव कमाइंदा। पूरी करे आस, जुग विछड़े मेल मिलाइंदा। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, गगन मंडल डेरा ढांहयदा। लेखे लाए रसन स्वास, पवण पवणां विच समाइंदा। करे कराए बन्द ख़ुलास, लक्ख चुरासी तन्द तुड़ाइंदा। सदा सुहेला वसे पास, सतिगुर पूरा विछड़ कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत पान्धी खेल खिलाइंदा। जगत अन्धेरा होए दूर, सतिगुर पूरा आप कराईआ। दरस दिखाए हाज़र हज़ूर, रूप अनूप आप वटाईआ। एका बख्शे साचा नूर, निर्मल जोत जोत रुशनाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, साची सिख्या इक्क समझाईआ। मस्तक लहिणा चुकाए चरन धूढ़, जोत ललाटी टिक्का लाईआ । काया चोली चढ़े रंग गूढ़, रंग मजीठी इक्क वखाईआ। शब्द अनादी वज्जे तूर, आत्म आप करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत अन्धेरा दए मिटाईआ। जगत अन्धेरा मिटे अन्ध, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाया। हरि का नाउँ गाए एका छन्द, गीत सुहागी इक्क सुणाया। जन्म जन्म दी टुट्टी ल्ए गंढ्ढ, गुर सतिगुर बन्धन पाया। माया ममता मोह विकारा करे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग आप चमकाया। आत्म रसीआ देवे इक्क अनन्द, निझर झिरना आप झिराया। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती जाता डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन अन्धेरा रिहा चुकाया। चुक्के अन्धेरा होवे चानण, चन्द चांदनी मुख शरमाईआ। सतिगुर पूरा होए ज़ामन, जगत ज़ामनी आप निभाईआ। इक्क फड़ाए आपणा दामन, दामनगीर सच्चा शहिनशाहीआ। त्रैगुण कट्ट गलों ज़ंजीर, शरअ शरीअत दए मिटाईआ । दरस दिखाए वड पीरन पीर, शाह हकीर वेख वखाईआ। वसणहारा चोटी अख़ीर, जगत तारीकी दए मिटाईआ। गुरमुखां प्याए अमृत सीर, मुर्शद मुरीद मेल मिलाईआ। दूई द्वैती कढ्ढे पीड़, एका रंग दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन अन्धेरा दए मिटाईआ। मिटाए अन्धेरा सतिगुर मीत, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। जुग जुग चलाए साची रीत, आपणा मार्ग आपे लाईआ। वेखणहारा मन्दिर मस्जिद देहुरा गुरदुआर मसीत, अठसठ फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी लेखा जाणे हस्त कीट, गृह गृह बैठा आसण लाईआ। हरिजन विरला करे सच प्रीत, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। गुरमुख विरले अमृत आत्म देवे ठंडा सीत, निझर झिरना आप झिराईआ । आपे पतित करे पुनीत, पतित पावन आप तराईआ। जिस जन सुणाए सुहागी गीत, सो पुरख निरँजण करे सच पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म रहे अतीत, त्रैगुण अतीता आप कराईआ। माणस जन्म जाए जग जीत, जिस जन
अन्धेर मिटाईआ। दरस दखाए जो सुत्ता दे कर पीठ, आपणी करवट ल्ए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन अन्धेरा दए गंवाईआ। हरिजन अन्धेरा दए गवा, इक्क इकल्ला एकंकारया। आपणा घर दए वखा, महल्ल अटल उच्च मुनारया। निरगुण दीपक रिहा जगा, अठ्ठे पहर उज्यारया। सच सिँघासण रिहा सुहा, पुरख अबिनाशी आसण ला रिहा। इक्क निशाना रिहा झुला, दो जहानां आप वखा रिहा। धुर फ़रमाना आप सुणा, लोकमात आप धरा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन अन्धेरा आप मिटा ल्या। मिटे अन्धेरा गुरसिख अन्ध, सतिगुर पूरा आप मिटाईआ। सुरत सुहागण होए रंड, जगत विछोड़ा दए मिटाईआ। भरमां ढाहे झूठी कंध, साचा खेड़ा दए वसाईआ। एका नाम इक्क अनन्द, एका मन्दिर दए वखाईआ। एका साहिब सदा बख्शंद, सतिगुर आपणा नाउँ धराईआ। एका खण्डा चण्ड प्रचण्ड, तन गात्रे इक्क हंढाईआ। एका वेखणहार ब्रह्मण्ड, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन अन्धेरा दए गंवाईआ। सतिगुर पूरा अन्धेर मिटाइंदा, दिवस रैण ना कोए विचार। साचा चन्न आप चढ़ाइंदा, आप आपणी किरपा धार। साचे मन्दिर सोभा पाइंदा, काया बंक खोल्ह किवाड़। साचे तख्त आसण लाइंदा, तख्त निवासी सच्चा शाहकार। आपणा हुक्म आप वरताइंदा, हुक्मी हुक्म कराए कार। हरिजन हरि जू मेल मिलाइंदा, जुगा जुगन्तर मेलणहार । कलिजुग अन्त खेल खिलाइंदा, निरगुण रूप लै अवतार। साचे सन्तां आप उठाइंदा, निरगुण सरगुण कर गुफ्तार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्ध अन्धेरे वसे बाहर। अन्ध अन्धेर वसया बाहर, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर सच्चा शहिनशाहीआ। रूप धराए गुप्त ज़ाहर, अनुभव करे रुशनाईआ। साचे भगतां करे प्यार, भगवन आपणी दया कमाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए उभार, जीव जंत फोल फुलाईआ। काया ताकी खोल्ह किवाड़, बन्द दरवाज़ा दए तुड़ाईआ। जूठी झूठी मेटे पंचम धाड़, पंचम नाता दए तुड़ाईआ। अग्नी तत्त बुझाए हाढ़, सांतक सति सति कराईआ। आप सुहाए सच दरबार, गुरमुख विरले दए वखाईआ। सोभावन्त बण निरँकार, सचखण्ड साचे आसण लाईआ। गुरमुख सज्जण करे प्यार, लोकमात रिहा कुरलाईआ। आ मिल मैंडे मीत मुरार, तुध बिन नेत्र नैणां नींद ना आईआ। होया विछोड़ा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणी वार उठ उठ जाईआ। तुध बिन देवे ना कोई सहार, फड़ फड़ बाहों ना गले लगाईआ। लक्ख चुरासी हो हो ख्वार, माणस जन्म मिल्या सच्चे माहीआ। एका देणा दरस दीदार, जल मीन रही तड़फाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, वेद कतेब रहे मुख शरमाईआ। शास्त्र सिमरत करन पुकार, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। अञ्जील कुरान रोवे ज़ारो ज़ार, तीस बतीसा दए
दुहाईआ। सो जन उधरे पार, जिस जन सतिगुर मिले सच्चा साँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। अन्ध अन्धेरा दीन दयाला, सतिगुर पूरा आप गवाइंदा। हरिजन मेटे रैण अन्धेरी काला, काली धार ना कोए रखाइंदा। एका दस्से राह सुखाला, सोहँ अक्खर जाप जपाइंदा। घट अन्तर पाई माला, मन का मणका आप भवाइंदा। आपे तोड़नहारा ताला, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। आपे घाले आपणी घाला, साची सेवा आप कमाइंदा। आपे चले अवल्लड़ी चाला, चाल निराली आप रखाइंदा। भाग लगाए काया सच्ची धर्मसाला, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत अन्धेरा मोह चुकाइंदा। जगत अन्धेरा मोह जाए तुट, नाता नाता ना कोए जुड़ाईआ। रैण अन्धेरी जाए उठ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जूठा झूठा दर जाए रुठ, दर घर साचे बहण ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम पए लुट्ट, लुट्टी जाए सर्ब लोकाईआ। लाड़ी मौत गाने बन्न्हे गुट्ट, घर घर फेरा पाईआ। मनमुख जीव उठ, सुत्तयां दए जगाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना सुहाए साची रुत, रुतड़ी रुत ना कोए सुहाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण बुत, साची वस्त ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत अन्धेरा वेखे छाहीआ। जगत अन्धेरा झूठी शाही, शहिनशाह हरि वेख वखाइंदा। ग़रीब निमाणयां कोए ना पकड़े बाहीं, सीस हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। राज राजान ना करे सच न्याईं, जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा । नाता तुट्टा पुत्तरां मांई, पिता पूत ना सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत अन्धेरा वेख वखाइंदा। वेखे अन्धेरा आदि निरँजण, आदि पुरख वडी वड्याईआ। कोई ना दिसे सच्चा सज्जण, सगला संग ना कोए निभाईआ। कोई ना पर्दा किसे कज्जण, नेत्र नैण सर्ब शरमाईआ। कोई ना करे साचा मजन, अठ सठ तीर्थ रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत अन्धेरा फोल फुलाईआ। जगत अन्धेरा झूठी धाड़, हरि पंचम गढ़्ह बणाया। आसा तृष्ना कर प्यार, ममता मोह वधाया। किसे नज़र ना आए गुरदुआर, गुर का मन्दिर दरस किसे ना पाया। किसे ना सुणी शब्द धुन्कार, अनहद नाद ना कोए वजाया। किसे अमृत ना मिल्या ठंडा ठार, निझर झिरना ना कोए झिराया। किसे ना खोल्हया बजर कपाट, साचा दर ना सोभा पाया। किसे ना मिल्या पुरख करतार, नर नरायण ना वेख वखाया। जगत दुहागण होई नार, कन्त सुहाग ना कोए हंढाया। घर घर दिसे विभचार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काया। चारों कुण्ट अन्ध अन्धयार, साचा रूप ना कोए दसाया। मित्र ध्रोही बण बण यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग अन्धेरा छाया। वेख वखाया कलिजुग अन्धेरा चार युग, चौथे जुग मेल मिलाया। अन्तिम
औध गई पुग, वेला नेड़े आया। पुरख अबिनाशी पारब्रह्म सतिगुर पूरा लोकमात विच्चों कढ्ढे कुट्ट, एका खण्डा हथ्थ चमकाया। निहकलंक सूरबीर बलवान जाए उठ, जोद्धा आपणा बल आप धराया। आप सुहाए आपणी रुत्त, रुत्त बसन्ती आप महिकाया। गुरमुख बणाए साचे सुत, पिता पूत खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्धेरा वेखे थाउँ थाँया। थान थनंतर वेखणहारा, निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, जोती जाता डगमगाइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, निहचल धाम आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरे खोल्ह किवाड़ा, थिर घर आपणा आसण लाइंदा। पावे सार धूंआँधारा, सुन्न अगम्म वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, एका धक्का आप लगाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे आप अखाड़ा, ब्रह्मण्डां खण्डां नाच नचाइंदा। लक्ख चुरासी करे ख्वारा, घर घर आपणा ढोला गाइंदा। कलिजुग मेटे अन्ध अन्धयारा, कूड़ी क्रिया आप गवाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अगम्मड़ी धार चलाइंदा। नाम खण्डा तेज़ कटारा, त्रैगुण आपणा आप चमकाइंदा। कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। ना कोई दिसे मीत मुरारा, सगला संग ना कोए वखाइंदा। चारों कुण्ट पए मारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत अन्धेरा पन्ध गवाइंदा। जगत अन्धेरा दुष्ट दमन, आपणे दामन नाल बंधाईआ। लेखा जाणे अवण गवण, ब्रह्मण्ड खेल खिलाईआ। शब्द सुनेहड़ा एका पवण, गोबिन्द देवे सच्चा माहीआ। पुरख अकाल सच्चा ज़ामन, आदि जुगादि पकड़े बांहींआ। मेट मिटाए कामनी कामन, आप आपणा बल वखाईआ। काया खेड़ा वसे ग्रामन, जिस गृह आपणा आसण लाईआ। हरि का भेव ना पाए कोए पंडत ब्रह्मण, मुल्लां शेख़ मुसायक पर्दा सके ना कोए उठाईआ। पीर दस्तगीर शाह हकीर पकड़े दामन, दामनगीर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग मेटे अन्धेरा छाहीआ। मेटे अन्धेरा श्री भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। कलिजुग कल्लू करे अन्त, अन्त काली धार दए मिटाईआ। गुरमुख प्रगटाए साचे सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। नाम जणाए मणीआ मंत, मन मनसा दए खपाईआ। मेल मिलाए नारी कन्त, सुरती शब्द कर कुड़माईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, साची संगत ल्ए मिलाईआ। इक्क वखाए साचा जन्नत, हरि चरन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच चानणा इक्क समझाईआ। सच्चा चानण सतिगुर चरन, जगत अन्धेर मिटाइंदा। नेत्र खोल्हे हरन फरन, लोचण नैण दरस दिखाइंदा। नाता तोड़े मरन डरन, जीवण मुक्त कराइंदा। किरपा करे हरि तरनी तरन, गुरमुख साचे आप तराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा चन्द इक्क चमकाइंदा। साचा चन्द तेज भान, प्रकाश प्रकाश आप प्रगटाईआ। जिस जन देवे नाम ज्ञान, आत्म
मैल दए धवाईआ। जिस जन दरसन देवे आण, तिस संसा रहे ना राईआ। भगत मिले श्री भगवान भगवन, आपणे रंग रंगाईआ। एका मन्दिर सच मकान, एका नूर नूर रुशनाईआ। अन्ध अन्धेर ना कोए निशान, पुरख अबिनाशी आपणा दीपक आप जगाईआ। गुरमुख विरला वेखे आण, जिस जन हरि जू बूझ बुझाईआ। जीव जंत बण नादान, कलिजुग बैठे मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत अन्धेरा वेखे थाउँ थाँईंआ। जगत अन्धेरा नव नौ खण्ड, सत्त सत्त रिहा कुरलाईआ। जगत अन्धेरा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज नज़र ना आईआ। जगत अन्धेरा सूरज चन्द, किरन किरन रही शरमाईआ। जगत अन्धेरा जूठा गंढ्ढ, रसना जिहवा होई हल्काईआ। जगत अन्धेरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख विरले जगत अन्धेरा दए चुकाईआ। गुर सतिगुर दया कमाइंदा, गुरमुख नेत्र नैण खोल्ह। रूप अनूप आप जणाइंदा, शब्द अनाद अनादी बोल। आपणा मन्दिर आप वखाइंदा, बन्द किवाड़ा ताकी खोल्ह। सच सिँघासण आसण लाइंदा। आत्म सेजा वसे कोल। अमृत सरोवर इक्क नुहाइंदा, उलटा करे नाभ कउल। धरनी धरत धवल वड्यांअदा, माण रखाए उप्पर धौल। जिस जन आपणे चरन लगाइंदा, सुरती शब्दी जाए मौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साची पहुल। साची पहुल अमृत रस, अमृत धार आप वहाईआ। गुरमुख विरला पीवे हस्स हस्स, सच प्याला नज़री आईआ। सतिगुर अन्तर जाए वस, जोती जोत जोत मिलाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ। निरगुण सरगुण कर प्रकाश, जगत अन्धेर गंवाईआ। लेखे लाए पवण स्वास, रसना जिहवा जो हरि गुण रही गाईआ। गुरसिखां गुर होए दास, जुग जुग सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण निरगुण निरगुण निराकार निराकार निराकार निरवैर रूप समाईआ।