पुस्तकालयभाग १०

२९ भाद्रों २०१८ बिक्रमी दर्शन सिँघ दे गृह मकान नं० ९७८९ शब्द सिँघासण दिल्ली

सतिगुर पूरा एकँकार, आदि जुगादि समाइंदा। आदि पुरख वसे सचखण्ड धाम न्यार, निरगुण नूर डगमगाइंदा। थिर घर खोल्ह आप किवाड़, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। शाहो भूप होए सिक्दार, तख्त निवासी तख्त सोभा पाइंदा। हुक्मी हुकम कर वरतार, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। आपणी इच्छया बण वरतार, साची भिच्छया झोली पाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा इक्क अख्वाइंदा। सतिगुर पूरा आदि निरँजण, आदि पुरख वडी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर दर्द दुःख भय भंजन, भव सागर वेख वखाईआ।

जन भगतां पाए नेत्र नाम अञ्जण, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। एथे ओथे दो जहानां बणे साचा सज्जण, सगला संग आप निभाईआ। साचा चरन धूढ़ कराए मजन, दुरमति मैल ध्वाईआ। आपे होए परदे कज्जण, नाम दुशाला हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर सच्चा बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा हरि पुरख, एका रंग समाइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिंता रोग ना कोई रखाइंदा। आदि अन्त जुगा जुगन्त जन भगतां करे तरस, आप आपणा मेल मिलाइंदा। अमृत आत्म मेघ देवे बरस, निझर झिरना आप झिराइंदा। आप मिटाए कलिजुग हरस, लहिणा देणा चुकाए अर्श फर्श, काया कुरा फोल फलाइंदा। निरगुण निरगुण वखाए दरस, जोती जामा डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा एका रंग जणाइंदा। सतिगुर पूरा श्री भगवान, इक्क इकल्ला वडी वड्याईआ। साचे तख्त बैठ शाह सुल्तान, आपणी दया आप कमाईआ। जुग जुग खेल करे महान, जग करता बेपरवाहीआ। भगत भगवन्त मिले आण, आप आपणे प्रभ दए उठाईआ। काया बंक वेखे मार ध्यान, डूँग्घी कंदर फोल फुलाईआ। एका राग सुणाए कान, अनहद नादी नाद सुणाईआ। एका अमृत आत्म देवे पीण खाण, साची वस्त अमोलक आप वरताईआ। धर्म वखाए इक्क निशान, गृह मन्दिर आप झुलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा इक्क समझाईआ। सतिगुर पूरा पुरख अबिनाशी, एका घर सोभा पाइंदा। साचे मंडल पावे रासी, गोपी काहन खेल खिलाइंदा। आपे करे खेल तमाशी, आप आपणा वेस वटाइंदा। सेवा करे बण बण दास दासी, रूप अनूप शाहो भूप आप पगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा एका घर वसाइंदा। सतिगुर पूरा पारब्रह्म, एका एक अख्वाए। ना मरे ना पए जम्म, जन्म मरन विच कदे ना आए। जुग जुग करे साचा कम्म, निहकर्मी कर्म कमाए। लक्ख चुरासी बेड़ा देवे बन्न्ह, भार आपणे सिर उठाए। लेखा जाणे सूरज चन्न, जोती जोत डगमगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा एका एक अख्वाए। सतिगुर पूरा दीन दयाला, दया निध वडी वड्याईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, थिर घर आपणा चरन टिकाईआ। जोती नूर नूर उजाला, निरगुण निरवैर डगमगाईआ। अजूनी रहत खेल निराला, अनुभव प्रकाश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा आपणा पर्दा आप खुल्हाईआ। सतिगुर साचा पर्दा खोल्ह, भेव अभेद खुल्हाइंदा। सरगुण अंदर निरगुण बोल, शब्द अनादी नाद वजाइंदा। त्रैगुण तोले आपणे तोल, एका कंडा हथ्थ उठाइंदा। सदा सदा सद रहे अडोल, अडुल्ल आपणी धार चलाइंदा। हर घट अंदर रिहा मौल, सतिगुर पूरा आसण लाइंदा। जुगा जुगन्तर पूरा करे आपणा कौल, कीता कौल भुल ना जाइंदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा एका हरि, रूप अनूप आप वटाइंदा। सतिगुर पूरा सदा समरथ, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही सेव कमाईआ। आपणी महिमा गाए अकथ, हरि भगतन करे सच पढ़ाईआ। जगत विकारा देवे मथ, आत्म ब्रह्म इक्क दरसाईआ। पंच विकारा पाए नथ्थ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। साचा मार्ग देवे दस्स, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। तीर निराला मारे कस, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। मन मनूआ होए वस, उठ उठ दहि दिश ना धाईआ। आत्म जणाए साचा रस, निझर झिरना आप झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा सच्चा शाह, एका घर समझाइंदा। जुगा जुगन्तर बण मलाह, लोकमात खेल खिलाइंदा। निरगुण सरगुण देवे इक्क सलाह, शब्दी ढोला आपे गाइंदा। आप प्रगटाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। वसणहारा ठांडे थाँ, थान थनंतर सोभा पाइंदा। आपे करे सच न्याँ, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा इक्क, दूजा अवर ना कोई अचवाइंदा। सतिगुर पूरा एका एक, इक्क महल्ला रिहा वसाईआ। आदि जुगादी एका संग रखाए करे बुध बिबेक, गुण अवगुण ना कोई जणाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, जिस सिर हथ्थ रक्खे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेख भेखी आपे ल्ए वटाईआ। जुग जुग भेख अवल्लड़ा, करनहार करतार। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग , निरगुण सरगुण ल्ए अवतार। जन भगतां फड़ाए आपणा पल्लड़ा, लक्ख चुरासी विचों कढ्ढे बाहर। साचा धाम इक्क सुहंदड़ा, काया मन्दिर खोल्ह किवाड़। आपणा आसण आप विछंदड़ा, निरगुण सरगुण खेल अपार। जोती जोत जोत जगंदड़ा, मेट मिटाए अन्ध अन्धयार। रूप अनूप आप वखंदड़ा, खेले खेल अपर अपार। सतिगुर पूरा आपणा राह आप चलंदड़ा, आपे जाणे आपणी कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सच्ची सरकार। सतिगुर सच्चा शाह सुल्तान, जिस हथ्थ वडी वड्याईआ। आपे जाणे आपणी आण, आपणा हुक्म आप वरताईआ। आपे करे आपणी सच पछाण, पहचान विच कदे ना आईआ। आपे देवे धुर फ़रमान, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा साचा हरि, गेड़ा गेड़े विच भुआईआ। सतिगुर पूरा हुक्म वरतार, हुक्मी हुक्म खेल खिलाइंदा। हुक्म अंदर विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, सेवक साची सेव लगाइंदा। हुक्मे अंदर त्रैगुण माया भर भण्डार, पंज तत्त जोड़ जुड़ाइंदा। मंडल मण्डप दए सहार, गगन मंडल सोभा पाइंदा। हुक्मे अंदर लक्ख चुरासी कर त्यार, घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण करे खेल अपार, जोती जाता डगमगाइंदा। हुक्मे अंदर ब्रह्म

पारब्रह्म करे प्यार, रूप अनूप आप धराइंदा। हुक्मे अंदर शब्द धुन्कार, बोध अगाधी आपे गाइंदा। हुक्मे अंदर वेद चार, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर चारे खाणी पावे सार, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज आप प्रगटाइंदा। हुक्मे अंदर चारे बाणी कर त्यार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। हुक्मे अंदर चारे वरन कर शंगार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रंग रंगाइंदा। हुक्मे अंदर चार जुग वेख अखाड़, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वण्ड वंडाइंदा। हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण ल्ए अवतार, जुग जुग वेस वटाइंदा। हुक्मे अंदर प्रगट हो विच संसार, आपणा राह चलाइंदा। हुक्मे अंदर भगत भगवन्त ल्ए उभार, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। हुक्मे अंदर सन्त सति कर त्यार, दर घर साचे आप बहाइंदा। हुक्मे अंदर गुरमुखां खोल्ह बन्द किवाड़, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। हुक्मे अंदर गुरसिख बहाए सच दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। हुक्मे अंदर जुग चौकड़ी करे पार, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। हुक्मे अंदर त्रैगुण माया भर भण्डार, लक्ख चुरासी बन्धन पाइंदा। हुक्मे अंदर साची कार, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर कलिजुग वेखे अन्तिम वार, नेरन नेड़े नज़र आइंदा। लेखा जाणे शाह फ़कीर, हकीकत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा इक्क हो आइंदा। सतिगुर पूरा हरि करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतार, लोकमात करे रुशनाईआ। नानक गोबिन्द एका धार, जोती जोत डगमगाईआ। शब्दी शब्द शब्द जैकार, अगम्म अगम्मड़ा वेख वखाईआ। चारों कुण्ट होया अन्ध अन्धयार, रैण अन्धेरी छाईआ। सृष्ट सबाई होए विभचार, सति सति ना कोई वड्याईआ। नाता तुट्टे पुरख नार, नार कन्त ना कोई अख्वाईआ । मात पित ना कोई प्यार, पिता पूत ना कोई वड्याईआ। जीव जंत होण ख्वार, धीरज धीर ना कोई धराईआ। सृष्ट सबाई हाहाकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कलिजुग वेखे वेखणहार, आपणा नेत्र नैण खुल्हाईआ। नाल रलाया मुहम्मदी यार, चार यारी मता पकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा दए वखाईआ। सतिगुर साचा इक्क इकल्ला, आदि जुगादि समाया। वसणहारा सच महल्ला, आपणा नाउँ धराया। पावे सार जला थला, डूँग्घी कंदर फोल फुलाया। जन भगतां फड़ाए आपणा पल्ला, एका पल्लू आप वखाया। इक्क वखाए साचा भल्ला, नाम निधाना आप उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपे वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां पावे सार, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फोलाईआ। साध सन्त जीव जंत ल्ए उभार, निरभउ भय ना कोई जणाईआ। साचा दिसे ना किसे गुरदुआरा, हरि का मन्दिर नज़र ना आईआ। पढ़ पढ़ कूक कूक करन पुकारा, रसना जिहवा जगत हिलाईआ। जूठ झूठ लगाया इक्क अखाड़ा,

माया ममता नाच नचाईआ। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़ा, त्रैगुण तत्त रही जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग अग्नी अग्ग, चार कुण्ट रही जलाया। हँस होए कग्ग, काग हँस रूप वटाया। अन्तिम जोत ना गई जग, जगत जोत ना कोए जगाया। दरस ना पाया उप्पर शाह रग, रघुपत नज़र किसे ना आया। पी पी थक्के झूठी मदि, आत्म रस ना किसे प्याया। ढोलक छैणा वजा वजा थक्के साज, अनहद नाद ना किसे सुणाया। ब्रह्म ना कीती पार हद्द, ब्रह्म पारब्रह्म ना मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुरु दए समझाया। जगत गुर जगत नाता, आत्म ब्रह्म ना कोई जणाईआ। पढ़ पढ़ सुणावन जगत गाथा, साचा रंग ना कोई चढ़ाईआ। नाम ना देवे कोई दाता, रसना जिहवा होई हल्काईआ। काया मन्दिर ना मेटे कोई अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोई चढ़ाईआ। दर वखाए ना कोई कमलापाता, कँवल नैण नज़र ना आईआ। बन्द ना खोल्हे कोई ताका, बन्द किवाड़ ना दए तुड़ाईआ। वस्त सच ना वखाए कोई हाटा, चौदां हट्ट ना मोह चुकाईआ। कलिजुग खेल बाजीगर नाटा, स्वांगी आपणा स्वांग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा एका एक अख्वाईआ। चार कुण्ट गुर गुरदेव, इष्ट इष्ट आप अख्वाईआ। मानस देह करावन सेव, पारब्रह्म ना कोई वड्याईआ। रसना वासना गायण जिहव, जपत जपत ना सुख पाईआ। अन्तर मिले ना आत्म मेव, अमृत फल ना कोई खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी सच्चा हरि, सतिगुर सच्चा रूप वटाईआ। एका रूप वटाए नर, नर नरायण वडी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे घर, घर नव नौं फेरा पाईआ। भेखी पखण्डी ल्ए फड़, बिन हरि नामे गुरु कोई रहिण ना पाईआ। सो सतिगुर जो सच महल्ले बैठा चढ़, तख्त निवासी तख्त रिहा सुहाईआ। निष्अक्खर बाणी रिहा पढ़, पिछली करे ना कोई पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। झूठा गुरु जगत जुग नाता, जीव जीवां नाल बंधाइंदा। अन्तिम वेखे नार कमज़ाता, दुहागण रूप मात वटाईआ। प्रभ मिले ना सज्जण साका, देवे दरस ना हरि रघुराया। जिस आपणी पूरी होई ना आसा, दूसरा बेड़ा पार किवें कराया। सतिगुर पूरा एका देवे साचा भरवासा, दर दुआरा इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचे हरि, सतिगुरु इक्क वड्याआ। सतिगुर वड्डा आदि जुगादि, जुग जुग खेल कराइंदा। वेख वखाए ब्रह्म ब्रह्मादि, पारब्रह्म रूप वटाइंदा। गृह गृह घर घर मन्दिर अंदर वजाए नाद, नाद अनादी आप रखाइंदा। मेल मिलाए मोहण माधव माध, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका रंग वखाइंदा। जन भगतां सुणे सदा फ़रयाद, दिवस रैण ध्यान लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, सतिगुर आपणा खेल खिलाइंदा। सतिगुर एका एक ओट, एका आस रखाईआ। गुरसिखां कढ्ढे झूठा खोट, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। नाम भण्डारा भरे पोट, अतुट भण्डार वरताईआ। काया गढ़्ह वेखे कोट, गढ़्ह बंक फोल फुलाईआ। निर्मल जगाए आपणी जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। नाम जपाए बिन रसना जिहव, अजपा जाप इक्क समझाईआ। अन्त नेड़ ना आए लाड़ी मौत, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। नार वरे हरि साचा खौंत, नरायण एका घर सोभा पाईआ। झूठे गुरु जाणे औंत, ओत पोत ना कोई बणाईआ। गुरमुख विरले जानण झूठे मोहित, कवण वेला सतिगुर पूरा लैण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा आपणा नाउँ ल्ए प्रगटाईआ। प्रगट हो पुरख अकाला, सतिगुर आपणा भेव खलाईआ। जुग चले अवल्लड़ी चाला, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। लेखा जाणे काल महाकाला, महांबली वड वड्याईआ। दो जहान वजाए ताला, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणाईआ। चार वरनां दस्से राह सुखाला, ऊँच नीच ना कोई जणाईआ। अन्तर आत्म पाए साची माला, मनका मणका आप भुआईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, आपणे रंग दए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा एका हरि, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। सतिगुर पूरा वसे एका घर, घर सुहञ्जणा सोभा पाइंदा। आदि जुगादि निरभउ चुकाए भय डर, भयानक रूप ना कोई रखाइंदा। सन्त सुहेले ल्ए फड़, गुर चेले मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे नारी नर, पर्दा आप चुकाइंदा। दरस दिखाए अगे खड़, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। गोबिन्द पल्लू ल्ए फड़, नानक नाल मिलाइंदा। गुरसिख वेखे आपणे घर, घर घर विच सोभा पाइंदा। झूठे गुरुआं चुक्के डर, जिस सतिगुर सच्चा नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जूठ झूठ पखण्ड कलिजुग अन्तिम करे रंड, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। जूठ झूठ करे दूर, कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, कूड़ क्रिया दए मिटाईआ। प्रगट होया हाज़र हज़ूर, हरि आपणा रूप धराईआ। निरगुण देवे साचा नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। आत्म धुन साची तूर, तुरीआ नाद आप वजाईआ। सतिगुर पूरा आसा मनसा पूर, मन मनसा दए खपाईआ। जगत विकारा करे चूरो चूर, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, जोत लिलाटी डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिगुर पूरा करे आप रुशनाईआ। सतिगुर पूरा करे चानन, चन्द चांदनी मुख शरमाइंदा। तीर निराला मारे बानण, अणयाला तीर चलाइंदा। एका राग सुणाए कान, राग नादि भेव ना आइंदा। गुरमुख गुरसिख दरस दिखाए आपणे आम्हणो साम्हण, नेत्र नैणां नाल मिलाइंदा। एथे उथे होए ज़ामन, आपणा पल्लू आप फड़ाइंदा। आपे कृष्ना आपे रामन, आपे नानक गोबिन्द

खेल खिलाइंदा। आपे ईसा मूसा संग मुहम्मद दए पैग़ामन, कलमा कलाम आप जणाइंदा। आपे शतरी शूद्र वैश ब्रह्मण, जात पात ना कोई रखाइंदा, आपे करे अन्तिम ध्यानन, ध्यान ध्यान विच मिलाइंदा। आपे होए घट घट जानन, अन्तरजामी नाउँ धराइंदा। आपे मेटे कलिजुग रैण अन्धेरी शामन, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणी खेल खिलाइंदा। सतिगुर खेल करे अपार, आपणी खेल खिलाईआ। निरगुण निरगुण ल्ए अवतारा, जोती जोत दए रुशनाईआ। सम्बल नगर धाम न्यारा, सतिगुर साचा आसण लाईआ। नाम खण्डा तेज कटारा, चण्ड प्रचण्ड रिहा चमकाईआ। लेखा जाणे दो जहान, दो जहानां वाली वेस वटाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, समुंद सागर मस रोवे नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह गए सर्ब पुकार, सतिगुर भेव कोई ना पाईआ। आदि अन्त आपे जाणे आपणी धार, जुग जुग धारा धार विच वखाईआ। निहकलंक नरायण नर अवतार, कलिजुग अन्तिम वार, सतिगुर सच्चा इक्क हो जाईआ। राज राजाना शाह सुल्ताना करे प्यार, एका घर दए वखाईआ। लेखा जाणे मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआला गुरदुआर, तीर्थ तट फोल फुलाईआ। चौदां हट्टां पावे सार, चौदां तबकां खोल्ह किवाड़, भेव अभेद आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए साचा घर, सतिगुर बैठा आसण लाईआ। घर विच घर घर विच आसण, सतिगुर सोभा पाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाशन, दर दर आपणा रूप वटाइंदा। जो जन प्रभ साचे दी रक्खे आसण, तिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। निज घर आत्म कर कर वासण, आपणी आसा विच मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाए साचा घर, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। साचा मन्दिर उच्च अटारी, अटल महल्ल बणाया। एका वसे जोत निरँकारी, पुरख अकाल खेल खिलाया। कलिजुग आई अन्तिम वारी, चारों कुण्ट अन्धेरा छाया। भेख पखण्डा होई सिक्दारी, जूठा झूठा डौरू डंका रिहा वजाया। प्रगट होए नर निरँकारी, निहकलंक नाउँ रखाया । कलिजुग अन्तिम हथ्थ फड़े शब्द कटारी, लुहार तरखान ना कोई घड़ाया। नौं खण्ड पृथ्मी मारे एका वारी, सभ दा करे सफ़ाया। सदा सदा सच्चे सतिगुर सदा बलिहारी, जिस एह खेल खिलाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर इक्क इकल्ला एकँकारी, सतिगुर गुर सतिगुर वेस वटाया। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत फड़ फड़ जाए तारी, तारनहार दया कमाया। आपणे घर जाए वाड़ी, राह विच ना कोई अटकाया। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कारी, रसना जिहवा रहे जस गाया। मनमुख झूठे दर रहे झख मारी, गुर मति बिन सच्चे सतिगुर दूसर अवर ना कोई जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाए एका घर, घर सच्चा आप वड्याआ। ……

……