पुस्तकालयभाग १०

१ अस्सू २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

कलप जुग बीते चार, चार चार पई दुहाईआ। चारों कुण्ट अन्ध अन्धयार, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। वरन बरन होए ख्वार, जन्म कर्म पई लड़ाईआ। लक्ख चुरासी जम्मे वारो वार, जुग जुग गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। कब पुरख कब नार, कब कन्त सेज सुहाईआ। कब सुत कर प्यार, कब मेला बाल सखाईआ। कब साक सज्जण सैण यार, कब शत्रु रूप वटाईआ। कब उत्भुज सेत्ज जेरज अंडज फिरे वारो वार, लिख्या लेख ना कोए जणाईआ। मरे मर जम्मे आवे जावे विच संसार, जूनी जून जून भवाईआ। लक्ख चुरासी जगत गुलज़ार, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। जुगा जुगन्तर साची कार, वाह वा आपणी आप कराईआ। आपे बैठ धाम न्यार, सचखण्ड साचे आसण लाईआ। थिर घर खोल्ह आप किवाड़, आपणा नूर दए दरसाईआ। सुंन अगम्मी हो उज्यार, रूप अनूप जणाईआ। निरगुण निरवैर निराकार, निर्धन सरधन खेल खिलाईआ। जुग चौकड़ी पावे सार, नव नौं आपणी धार चलाईआ। कलिजुग अन्तिम आई वार, करे खेल बेपरवाहीआ। जोती जाता हो त्यार, पुरख बिधाता वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कोटन जुग वेख वखाईआ। कलप जुग बीते चार, चारों कुण्ट खेल खिलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बेऐब परवरदिगार, नूर नुराना डगमगाइंदा।

जिस नूं सजदा करदे रहे गुर अवतार, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। जिस दर भगत बणदे रहे भिखार, ख़ाली झोली सर्ब भराइंदा। जिस नूं नानक मन्नया कन्त भतार, सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। जिस नूं गोबिन्द कहे मैं उपाया सुत दुलार, पुरख अकाल खेल खिलाइंदा। जिस नूं ईसा कहे मेरा परवरदिगार, मुकामे हक डेरा लाइंदा। जिस नूं मूसा कहे मेरा सजदा मन्ने सच दरबार, सो सीस जगदीस वेख वखाइंदा। जिस नूं मुहम्मद मन्ने सच्चा यार, सो यार वेस वटाइंदा। जिस ने खेल करया जुग चार, जुग चौकड़ी राह चलाइंदा। जिस ने विष्न ब्रह्मा शिव बणाए सेवादार, साची सेवा इक्क समझाइंदा। जिस ने तीर्थ तट उपजाए किनार, जलधार खेल खिलाइंदा। जिस ने ब्रह्म पंज तत्त अंदर कर प्यार, आपणा बन्धन पाइंदा। जिस ने निरगुण जोत कर उज्यार, जोत निरँजण दीपक इक्क जगाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। जुग विछड़े जग मेले मेलणहार, मेल मिलावा आपणा आप कराइंदा। लक्ख चुरासी करे पार, जन्म मरन फंद कटाइंदा। राए धर्म ना करे ख्वार, चित्रगुप्त हिसाब ना कोए वखाइंदा। लाड़ी मौत ना करे प्यार, मात गर्भ ना फेर वसाइंदा। नाता तोड़ सर्ब संसार, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। काया मन्दिर खोल्ह किवाड़, दस्म दुआरी कुण्डा लांहयदा। निर्मल दीआ कर उज्यार, दीपक जोत डगमगाइंदा। अमृत आत्म बख्शे ठंडा ठार, निझर झिरना आप झिराइंदा। पंच विकारे करे ख्वार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। आसा तृष्ना देवे मार, हउमे हंगता रोग मिटाइंदा। दुःख भुक्ख ना कोए उधार, साचा सुख इक्क प्रगटाइंदा। जिस जन किरपा करे आप निरँकार, सो जन दूजे दर ना मंगण जाइंदा। फड़ फड़ बाहों लाए पार, जिस जन बेड़े आप चढ़ाइंदा। मँझधार ना रुढ़े अन्तिम वार, शौह दरया ना कोए सुटाइंदा। माणस जन्म ना आए हार, हरि के मन्दिर आप बहाइंदा। दरस दिखाए अगम्म अपार, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। सन्यास वैराग जोग जुगत कर ख्वार, दरस अमोघ आप कराइंदा। हरिजन भोग भोगे एका वार, दूजी सेज ना कोए सुहाइंदा। जिस सेजे चढ़े आप निरँकार, तिस कामनी गले लगाइंदा। पीआ प्रीतम कर प्यार, सच सिँघासण आप बहाइंदा। नेत्र नैणां कर दीदार, नैण नैण विच मिलाइंदा। गलवकड़ी पाए एका वार, दो जहान ना कोए छुडाइंदा। एका सेजा सोयण पैर पसार, बंक दुआर इक्क वखाइंदा। रूप बणाए पुरख नार, पुरख पुरखोतम खेल खिलाइंदा। भुल्ला भटका जो आए चल दुआर, डुबदा पाथर आप तराइंदा। सोहँ शब्द जो बोले रसना जिहवा जैकार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गले लगाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, लेखा लिख ना कोए वखाइंदा। रातीं सुत्तयां दए दीदार, गुरसिख सोए आप जगाइंदा। आपे बणे सेवादार, साची सेवा

हरि कमाइंदा। निरलज हो के फिरे विच संसार, लोक लाज आपणी झोली पाइंदा। जन भगतां पर्दा कज सिर देवे इक्क प्यार, प्यार प्यार नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वर, आत्म अन्तर जगत बुझाए लग्गी बसन्तर, आत्म मेघ इक्क बरसाइंदा। आत्म अन्तर आए सांत, जन्म जन्म दा संसा दए गंवाईआ। दरस दिखाए इक्क इकांत, इक्क इकल्ला सच्चा माहीआ। जिस जन देवे नाम दात, तन ख़ज़ाना दए भराईआ। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, शाह कंगाल ना कोए वड्याईआ। खोलणहारा बन्द ताक, जगत किवाड़ा दए तुड़ाईआ। पूरन करे पूरी आस, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। घर सख़ीआं वखाए साची रास, गोपी काहन रूप वटाईआ। नाता तुट्टे दस दस मास, दूजी वार मात कुक्ख ना कोए उठाईआ। गर्भ वास ना होए प्रभास, नाता बणे ना भैण भाईआ। पिता पूत ना कोए साथ, सज्जण साक ना कोए बणाईआ। सगल विसूरे जायण लाथ, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। लहिणा देणा चुक्के साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, हथ्थों मंगण वाली खपरी दए सुटाईआ। काया खपरी साचा ठूठा, हरि साचा आप बणाइंदा। पाए ना भिच्छया जिस कोलों रूठा, लक्ख चुरासी ख़ाली हथ्थ फिराइंदा। जिस जन उप्पर आप तुट्ठा, अनमंगी दात हथ्थ फड़ाइंदा। इक्क दूजे उत्ते क्या कोई करे ग़ुस्सा, कर्म धर्म जन्म जुग जुग पारब्रह्म प्रभ आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपे देवणहारा भर भर मुट्ठां, आपे आपणा मुख भुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा नाम वर, तिस सज्जण मेल मिलाइंदा। तेरे अन्तर होए प्रकाश, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। तेरी पूरी होवे आस, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। तेरे मन का भउ होए नास, भय भगवान इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा हट्ट दए खुल्हाईआ। तेरा हट खुल्ल्हे कपाट, सोहँ सो गाया। दरस दिखाए सुत्तयां रात, जो लम्भयां नज़र ना आया। जिस पिच्छे जंगल जूह उजाड़ पहाड करदे फिरदे आत्म घात, भुक्खे रहि रहि वक्त लँघाया। दर आवे खोल्हे ताक, आपणा कुण्डा आपे लाहया। तेरा अमृत तेरे विचों काढ, तेरे मुख दए चुआया। वेख सरूप करे लाड, आपणी गोद ल्ए बहाया। पहली अस्सू रक्खणा याद, भुल कदे ना जाया। जिस कोल साध संगत विच करी फ़रयाद, सो फ़रयादी फ़रयाद सुणन आया। जिस दी चार कुण्ट नौं खण्ड पृथ्मी ब्रह्मण्ड रवि ससि सूरज चन्न गुर अवतार पीर पैग़म्बर मुला शेख़ मुसायक औलिए पा ना सके हाद, हदूद अरबा तेरी काया मन्दिर अंदर दए वखाया। तेरी सिंगी तेरा वज्जे नाद, तेरा नाथ आप वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, दरस दरस दरस विचों प्रगटाया। निरगुण दरस सरगुण अंदर, आपणा आप जणाईआ। सरगुण दरस आपणे अंदर, निरगुण निरगुण पाईआ। निरगुण सरगुण उप्पर कर तरस, स्वच्छ

सरूप रूप वटाईआ। गुरसिख गुरु गुर आप आपणे ल्ए परख, परीख्या विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ।

पाटे चीथड़ आया चम्यार, तन चमढ़ी रिहा वखाईआ। नित नवित बणया रहे यार, यारी यारां नाल निभाईआ। भुक्ख्यां देवें मार, जगत गरीबी झोली पाईआ। आपणी लज्जया विच गए हार, आपणा दुःख ना सके सुणाईआ। तेरा दु:ख ना झल्लया जाए निरँकार, बिन भगतां तैनूं चैन कदे ना आईआ। सचखण्ड खेड़ा भट्ठ दिसे मेरे मीत मुरार, जिस खेड़े तेरा गुरमुख कदे ना जाईआ। अग्गे क्यों सुत्ता पैर पसार, जुग चौकड़ी रही कुरलाईआ। तेरा रूप निराकार, निरवैर तेरी वड्याईआ। तूं शाह पातशाह सची सरकार, इन्साफ़ तेरी सिफ्त सालाहीआ। कलम शाही होई ख़ाकसार, तेरी सार किसे ना पाईआ। तेरा खेल अपर अपार, तेरी खेल विच ख़ुशी मनाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक नर अवतार, सरगुण सरगुण वेस वटाईआ। सन्त मनी सिँघ दए हुलार, हद्द हदूद पार कराईआ। घर सद करे प्यार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। आपणा लद्द सिर ते भार, जगत गठड़ी सीस टिकाईआ। अड्ड हो आप करतार, सरगुण मन्दिर बैठा मुख छुपाईआ। मनी सिँघ करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिस नूं लभ्भणे गुर पीर अवतार, सो आया सचा माहीआ। जिस बेड़ा लाउणा पार, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। ग़रीब निमाणयां दए सहार, आप आपणे गले लगाईआ। कलिजुग नींह दए उखाड़, सतिजुग साची नींह धराईआ। शाह सुल्तानां करे ख्वार, ग़रीब निमाणयां राज जोग समझाईआ। गुरसिख साचे कर त्यार, त्रैभवन धनी त्रैलोकी दए उलटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तख्तों दए उतार, तख्त निवासी हुक्म सुणाईआ। साची बण आप सरकार, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सन्त मनी सिँघ इक्क समझाईआ। मनी सिँघ समझिआ हरि समझाया, समझ समझ विच रखाईआ। आपणा धन झोली पाया, सच खजाना आप लुटाईआ। आपणा राग कन्न सुणाया, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। साचा बेड़ा बन्न्ह वखाया, समरथ हथ्थ वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए जणाईआ। सन्त मनी सिँघ कर कर ध्यान, नित नवित ख़ुशी मनाईआ। बिन अक्खर होया ज्ञान, निष्अक्खर करी पढ़ाईआ। घर मिल्या श्री भगवान, गगन मंडल वज्जी वधाईआ। तन कर विटूह कुरबान, मन आपणा भेंट चढ़ाईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, दो जहान तेरी सची शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। खुल्हिआ भेव पाया अभेव, भेद अभेद जणाइंदा। तूं

पारब्रह्म अबिनाशी ठाकर हउँ मंगां साची सेव, सेवक सेवा मंग मंगाइंदा। करोड़ तेतीसा बन्न्हां देवी देव, दर तेरे बन्न्ह बहाइंदा। जो भुल्ले रसना नाउँ तेरा जिहव, कलिजुग अन्तिम फंद पवाइंदा। तेरा धाम अटल सदा निहकेव, निहचल तेरा दर सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सरगुण तेरी सिफ्त सलाह, सरगुण रूप आप सालांहयदा। सतिगुर सचा शहिनशाह, सरगुण सरगुण रिहा समझाईआ। मनी सिँघ मन्न इक्क सलाह, मन मनसा पूरी दए कराईआ। निरगुण हो के बणां मलाह, तेरा बेड़ा दयाँ चलाईआ। जो जन गाए मेरा नाँ, दो जहानां पार कराईआ। सिर रक्खां ठंडी छाँ, एथे उथे होवां सहाईआ। पकड़ बांह फिर छड्डां ना, रीत अवल्लड़ी इक्क रखाईआ। जुग जुग विछड़े वेखां थांउँ थाँ, लक्ख चुरासी अंदर दर दर घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निरगुण निरगुण भेव खुल्हाईआ। सन्त मनी सिँघ करे पुकार, प्रभ अगे सीस झुकाइंदा। तूं आदि जुगादि निराकार, निरवैर खेल खिलाइंदा। मैं सरगुण बणया तेरा यार, आपणा पल्लू तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। अन्तिम वेखां तेरा सच सच्चा दरबार, कवण रूप मातलोक लगाइंदा। तेरी जोत मेरा आधार, मेरी जोत तेरा घर सुहाइंदा। एका बख्शश कर मेरे निरँकार, एका आपणी झोली अगे डांहयदा। तूं जोद्धा सूरबीर बलकार, तेरा अन्त कोए ना आइंदा। मैं होका देवां वारो वार, गली गली आप सुणाइंदा। मैं जावां तेरे दरबार, हरि मन्दिर तेरा चरन टिकाइंदा। मैं अनन्दपुर वेखां तेरी गुलज़ार, घर साचा सोभा पाइंदा। तूं देणा दरस दीदार, दर एका मंग मंगाइंदा। अगों बोले शब्दी धार, निरगुण निरगुण हुक्म जणाइंदा। सन्त मनी सिँघ तेरी सुणे ना कोए पुकार, मेरा पड़दा तेरे उप्पर छाइंदा। अन्त फेर आए दूजी वार, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। दिवस दिहाढ़ा कर विचार, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। सन्त मनी सिँघ सच संदेसा, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण आप जणाईआ। निराकार निरवैर पुरख अकाल वटाए वेसा, सिँघ शेर पंज तत्त नज़र ना आईआ। मनी सिँघ नेत्र एका पेखा, दोए लोयण ना कोए वड्याईआ। प्रगट होए माझे देसा, सम्बल रुत आप सुहाईआ। पकड़ उठाए नर नरेशा, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। निरगुण हो हो डंक वजाउणा, शब्द अनादी नाद सुणाइंदा। ब्रह्मंड खण्ड वेख वखाउणा, लोआं पुरीआं पर्दा लांहयदा। एका हुक्म आप वरताउणा, हुक्मी हुक्म सर्ब भुआइंदा। गुरमुख सज्जण माण दवाउणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। ब्रह्मे वेला अन्त कराउणा, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। शंकर आपणी गोद बहाउणा, लहिणा देणा मूल मुकाइंदा। सुरपति राजा तख्तों लाउहणा, सीस

ताज ना कोए टिकाइंदा। ध्रू दरबान ना कोए अख्वाउणा, आप आपणी खेल खिलाइंदा। इक्क इकल्ला हो के आउणा, दूजी धार वेख वखाइंदा। तीजे नैण रूप दरसाउणा, चौथे पद सोभा पाइंदा। पंचम मेला मेल मिलाउणा, छेवें दर आसण लाइंदा। सति सतिवादी संग निभाउणा, अठ्ठां तत्तां बन्धन पाइंदा। नौं दुआरे राह तकाउणा, दसवें सोभा पाइंदा। इक्क इक्क नाल मिलाउणा, दोए दोए वेख वखाइंदा। इक्क तिन्न धार चलाउणा, इक्क चार हट्ट विकाइंदा। इक्क पंज भेव खुलाउणा, इक्क छे जोग कमाइंदा। इक्क सत सतार वजाउणा, शाह सुल्तानां आप उठाइंदा। इक्क अठ्ठ हुक्म सुणाउणा, गुर अवतारां दर मंगाइंदा। सन्त मनी सिँघ तेरा रूप अनूप जोत सरूप तेरे दर मंगाउणा, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। गुरसिखां तेरे नाल मिलाउणा, आपणी हथ्थीं गंढ्ढ दिवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, इक्क अठ्ठ अठ्ठ वड्याईआ। निरगुण निरगुण हो उज्यार, निरगुण निरगुण ल्ए बुलाईआ। पहली अस्सू सच विहार, बिवहारी आप कराईआ। सचखण्ड बणाए सच्चा दरबार, लोकमात दए वड्याईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, निरवैर आसण लाईआ। शाह पातशाह बण सच्ची सरकार, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शब्द परवाना देवे एका वार, दूसर एलची नाल ना कोए रलाईआ। सुण संदेसा आउणा चल दरबार, दर दरवाज़ा दए समझाईआ। सम्बल नगर धाम न्यार, गोबिन्द गा के गया अन्तिम माहीआ। आउणा पुछ के साचे यार, कवण कूटे फेरा पाईआ। अगों बोल कहे आप करतार, शब्दी शब्द शब्द जणाईआ। जिस दर चार जुग दे विछड़े गुरसिख बैठे होण मीत मुरार, तिस दर जाणा वाहो दाहीआ। अगे मिले आप निरँकार, बैठा आस तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। सच संदेशा हरि निरँकारा, शब्दी शब्द जणाइंदा। सच सिँघासण सोहे सच्ची सरकारा, तख्त निवासी आसण लाइंदा। मनी सिँघ आउणा चल दुआरा, पुरख अबिनाशी आप सुणाइंदा। अन्तिम करना सच विहारा, भेव अभेद खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त मनी सिँघ आप बुलाइंदा। सन्त मनी सिँघ निरगुण धार, धार धार विच ल्ए अंगड़ाईआ। निउँ निउँ निरगुण कर निमस्कार, निरगुण सीस झुकाईआ। मैं कल्ला किस तर्हां आवां तेरे दरबार, तेरी महिमा मैं इक्क इकल्ला कहिण ना जाईआ। एका वर देणा सच्ची सरकार, हउँ भिखक मंग मंगाईआ। सचखण्ड बैठे तेरे गुरसिख दुलार, अठ्ठे पहर ध्यान लगाईआ। मेरा बणया सच प्यार, विछोड़ा झल ना सकां राईआ। रल मिल आईए तेरे दुआर, मेल मिलावा भइया भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आपणा हुक्म इक्क सुणाईआ। साचा हुक्म इक्क जणा, तेरी ओट रखाईआ। सचखण्ड बैठे तेरा राह रहे राह तका,

तक्क तक्क नैण रहे शरमाईआ। धन्न भाग तूं बणया अन्त मलाह, लोकमात वज्जी वधाईआ। गुरसिख तेरे चरन लैण पनाह, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। तेरी वड्याई तूं बख्शें सदा गुनाह, पतित पापी ल्ए तराईआ। करे प्यार जिउँ पुत्तर मां, पिता पूत गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, असीं आईए चाँईं चाईआ। पुरख अबिनाशी सच संदेशा, त्रैभवण धनी आप जणाईआ। त्रै दिन पहले लिख्या लेखा, दिल्ली दुआरे चरन छुहाईआ। मनी सिँघ तेरा लिख्या लिखे लेखा, लिख लिख पूरा दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म दए जणाईआ। हुक्म जणाए श्री भगवान, शब्दी शब्द सुणाया। चल के आउणा बण नादान, बाली बुध इक्क वखाया। सरन सरनाई मंगणा दान, निवण सु अक्खर इक्क समझाया। पारब्रह्म प्रभ देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। गुरमुख पंज नाल लिआउणे नौजवान, साचा हुक्म आप फ़रमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए जणाया। सन्त मनी सिँघ हो त्यार, शब्दी शब्द जणाईआ। पाल सिँघ नाल सच प्यार, प्यार प्यार नाल वटाईआ। मनजीता मन दए आधार, एका रंग वखाईआ। जगत जगदीसा होए ख़बरदार, दादे पोतरे एका गंढ्ढ पवाईआ। तेग़ बहादर तिक्खी धार, ज़ुलम कटार सीस टिकाईआ। धरती रोवे ज़ारो ज़ार, छोटे बाले जो बैठे सीस झुकाईआ। गोबिन्द मंग मंगी एका वार, तेरा लहिणा तेरी झोली पाईआ। पुरख अबिनाशी कर्ज़ा दए उतार, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी धार चलाईआ। आउणा चल सचे दरबार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। नाल लिआउणा विछड़या यार, बाल बाले दए वड्याईआ। चेत सिँघ दा सुत दुलार, सवरन मिले वड्याईआ। पंचम राह तक्के कवण वेला मिले मीत मुरार, जुग चौकड़ी बैठा राह तकाईआ। धरती उप्पर चुक्कया भार, पाताल पाताल सोभा पाईआ। त्रैगुण मारी मार, माया मोह ना सके राईआ। अन्तिम कीता कौल इकरार, बल बावन भुल ना जाईआ। लहिणा दिता कर्ज़ उतार, देणा सभ दी झोली पाईआ। अन्त खड़या सचखण्ड सच्चे दरबार, मेल मिलावा सच्चे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, दर आउणा चाँईं चाईआ। सन्त मनी सिँघ चढ़या चाअ, गुरमुखां आप सुणाइंदा। उठो सिखो पइए राह, पुरख अबिनाशी राह तकाइंदा। दो जहानां बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। चलो रल के दर्शन आईए पा, बिन दरस चैन ना आइंदा। पिछली हरस आईए मिटा, अग्गे हिरस ना कोए वधाइंदा। जिस फर्श उत्ते आपणा तन आए रुला, तिस फर्श उत्ते साहिब सच्चा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। सिँघ पाल कर त्यारी, दर साचे ख़ुशी मनाइंदा। बाला उँगली नाल लाए वारो वारी, आप आपणा

पल्लू फड़ाइंदा। सिँघ सवरन कर निमस्कारी, सतिगुर साचा मात बुलाइंदा। करे खेल अगम्म अपारी, पंचम एका रंग रंगाइंदा। साचे लाल हरि दया धारी, लाल लालां नाल मिलाइंदा। सिँघ गुरदयाल अन्त आई वारी, सतिगुर गोद आप सुहाइंदा। चार जुग दी लग्गी यारी, पाताल आकाश आप निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दर आप सुहाइंदा। निरगुण ख़ुशी मनाउँदा, उठे सिख बलकार। सचखण्ड सोभा पाउँदा, जिथे वसे भगत कुमार। थिर घर आपणा कुण्डा आपे लाहउँदा, खुल्ल्हे रहिण किवाड़। निराकार निरवैर एका नज़री आउँदा, चारों कुण्ट उज्यार। तेई अवतार दस गुरु अगे हो हो हथ्थ मिलाउँदा, मेल मिलावा सज्जण यार। सन्त मनी सिँघ तेरा पीआ तेरा राह तकाउँदा, लोकमात लै अवतार। गीत गुरसिखां दे गाउँदा, दूसर होर ना कोए विहार । लक्ख चुरासी कोलों आप शर्माउँदा, आपणा मुख ना सके वखाल। आपणा दुःख गुरसिखां झोली पाउँदा, विछोड़ा झल्ले ना सांझा यार। साचा सुख इक्क उपजाउँदा, जिस दे चले नाल नाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप निरँकार। पुरख अकाल एका तुट्ठे, श्री भगवान दया कमाईआ। सन्त मनी सिँघ एका उठे, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। गोबिन्द मिले साचा सुते, मेल मिलावा चाँईं चाईआ। लोकमात सुहाउणी साची रुत्ते, रुत रुतड़ी वेख वखाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुते, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरगुण धार चलाईआ। गुर गोबिन्द साचा मेला, दर साचे आप कराइंदा। रंगे रंग गुरु गुर चेला, साचा रंग इक्क वखाइंदा। देवे वड्याई सज्जण सुहेला, सगला संग रखाइंदा। आपे जाणे आपणा वक्त वेला, थित वार ना कोए लिखाइंदा। आदि जुगादि वसे सदा नवेला, भेव अभेद आप छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेस वटाइंदा। सन्त मनी सिँघ बणया पान्धी, आपणा पन्ध मुकाईआ। कलिजुग वेखे अन्धेरी आंधी, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत जगत वासना झूठी नहांदी, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। माया ममता जगत फास बणया फांदी, कोई फंद ना सके तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह दए वखाईआ। साचा राह हरि वखाया, आप आपणी किरपा धार। सन्त मनी सिँघ चल के आया, पंचम कर प्यार। दूर खलोता रिहा सीस झुकाया, दोए जोड़ करे निमस्कार। धन्न सो वेला तेरा दरसन पाया, चढ़या इक्क ख़ुमार। गुरमुख तेरा नज़री आया, सोहया बंक दुआर। हरिसंगत साचा मेल मिलाया, ऊँच नीच कर ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हउँ आए चल दुआर। पुरख अबिनाशी दया कमा, आपणीआं भुजां आप उठाईआ। आपणी गोद ल्ए बहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आप जणाए आपणा नाँ, लोकमात

गुण जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे अंग लगाईआ। लग्गयां अंग वज्जा मृदंग, मृदंगा नाम वजाया। मिल्या मेल सूरे सरबंग, घर मन्दिर सोभा पाया। गृह उपज्या एका अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाया। दर चढ़या साचा चन्द, रवि ससि नज़र ना आया। कन्न सुणया एका छन्द, गीत सुहागी गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए वखाया। पुरख अबिनाशी खेल वखाउणा, सन्त कन्त दए समझाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड आप उठाउणा, लोआं पुरीआं डेरा ढाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव पन्ध मुकाउणा, अन्तिम लहिणा दए चुकाईआ। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग लेखा पूर कराउणा, लेखा लेख ना कोए वखाईआ। गोबिन्द विचोला इक्क बणाउणा, एका वार दए सलाहीआ। जो घड़या भन्न वखाउणा, एका वार धक्का लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। मंगो वर आए दर, आस आसा पूर कराईआ। निर्भय हो चुकाओ डर, भय अवर ना कोए रखाईआ। एका ओट साचे हरि, दूसर ओट ना कोए जणाईआ। एका कोट साचा घर, सचखण्ड दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। आपणा भेव अन्त खुल्हाउणा, एका वार समझाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट मिटाउणा, जूठा झूठा नाता तोड़ तुड़ाइंदा। सच सुच्च मार्ग लाउणा, एका राह वखाइंदा। गुरमुख साचे मेल मिलाउणा, आप आपणा मेल मिलाइंदा। पहली चेत्र दिवस सुहाउणा, सच अदालत आप कमाइंदा। गोबिन्द सालस इक्क बणाउणा, एका हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म सिँघ पाल, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। छोटे बाले बण दलाल, मनजीते भेव चुकाईआ। जगदीसे चले नाल नाल, सगला संग निभाईआ। सवरन साचे ढांचे ल्या ढाल, नाम कसवटी एका लाईआ। गुरु बणाया गुरदयाल लाल, गुरमुख मुखड़ा मुख सालाहीआ। दर मंगाए दीन दयाल, कलिजुग आपणी रुत्त सुहाईआ। वेला अन्त कोई कर लउ सवाल, वेला गया हथ्थ ना आईआ। फिर थाउँ थाई दयाँ बहाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपणी घालण लओ घाल, सेवक साची सेव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप सुणाईआ। सिँघ पाल कर निमस्कार, एका मंग मंगाइंदा। ब्रह्म पुरी तेरा धाम न्यार, बिन पारब्रह्म ना सोभा पाइंदा। एका मंगां तेरी अमृत धार, अठ्ठे पहर मुख रखाइंदा। एका जल्वा तेरा दीदार, नूर नूर विच टिकाइंदा। विष्नूं आवे जावे वारो वार, नित नवित मेल मिलाइंदा। अगे चले नवीं धार, पिछली कीती तेरी उलटाइंदा। इक्क वार आवां रोज़ तेरे दरबार, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए वेख वखाइंदा। पुरख अबिनाशी

दयानिध, आपणी दया कमाईआ। गुरमुख कारज करे सिद्ध, करता कीमत आपे पाईआ। तेरे मिलण दी साची बिध, आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरसिख बण के करीं ना ज़िद, दर तेरे आवां चाँईं चाँईंआ। तूं चादर बणया हिन्द, तेरा पर्दा बणे सच्चा शहिनशाहीआ। तेरी गोबिन्द बणया बिन्द, पुरख अकाल दए वड्याईआ। तेरा झिरना झिरे मेरा अमृत सागर सिन्ध, अठ्ठे पहर धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी आसा पूर कराईआ। सिँघ मनजीता छोटा बाला, बाली बुध ख़ुशी मनाइंदा। धन्न भाग दिता राह सुखाला, राह विच ना कोए अटकाइंदा। मेरा तुट्टा जगत जंजाला, तेरा जंजाल मोहे भाइंदा। मैं आउँदा जगा के आया बटवारा सिँघ पाला, तेरे तेरे नाल रलाइंदा। मेरी प्रीती निभे तेरे नाला, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा। तूं चली अवल्लड़ी चाला, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। मैं तेरी पाई माला, सोहँ तेरा रूप समाइंदा। मैं वेखी तेरी सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। मेरा इक्को इक्क सवाला, सवाल तेरे अग्गे रखाइंदा। तेरे सिख ना खाए काल महाकाला, तेरे अग्गे झोली डांहयदा। साढे तिन्न हथ्थ कुल्ली वखा के आया जगत जहाना, गुरमुख विरला बूझ बुझाइंदा। जिस ने सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाया सच तराना, मात गर्भ फेर ना आइंदा। जे तुट्ठां दे दातां, दूजी मंग ना कोए मंगाइंदा। तेरा झुलदा रहे निशाना, हउँ सेवक वेख वखाइंदा। गुरसिख बन्न्हण तेरे नाम दा गाना, दूजा सगन ना कोए मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ साची झोली डांहयदा। पुरख अबिनाशी दीन दयाल, आपणी दया कमाईआ। मनजीत तेरी सुरत संभाल, आप आपणा करे सहाईआ। तूं दस्सया राह सुखाल, जग रीती मात चलाईआ। गुरसिख विंगा होए ना वाल, जिस मिल्या सच्चा माहीआ। लक्ख चुरासी तोड़े जंजाल, राए धर्म फंद कटाईआ। सचंखड दुआरे दए बहाल, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। सिँघ जगदीश आ दुआरे, हस्स हस्स ख़ुशी मनाइंदा। वाह वा तेरे खेल न्यारे, भेव कोई ना पाइंदा। शंकर वरगे फड़ उतारे, सीस ख़ाक ना कोए रखाइंदा। बाशक तशक लथ्थे शंगारे, कंठ माला ना सोभा पाइंदा। हथ्थों त्रिशूल परां मारे, डिगी फेर ना कोए उठाइंदा। कलिजुग आया अन्त किनारे, तेरी खेल वेख वखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड लैण हुलारे, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। रवि ससि करन पुकारे, धरत धवल सर्ब कुरलाइंदा। राज राजान मारन नाअरे, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। शाह सुल्तानां झण्डे पाड़े, सच निशान ना कोए झुलाइंदा। अन्तिम दिन आए माढ़े, साचा राह ना कोए वखाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मैं आया तेरे दुआरे, एका मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ख़ाली झोली अगे डांहयदा। साची

झोली रिहा वखा, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। एका भिच्छया देणी पा, वस्त अमोलक दे जणाईआ। तेरा झुलदा रहे निशां, चवीं हथ्थ वड वड्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ करनी कल्याण, जो आए तेरी सरनाईआ। तूं करना सच न्याँ, साचे तख्त बैठ सच्चे शहिनशाहीआ । गुर अवतारां फड़नी बांह, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। वेखीं अगों कर ना देवीं ना, बेपरवाह मेरे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच निशाना हथ्थ उठाईआ। सच निशाना तेरा झुल्ले, लोकमात वज्जे वधाईआ। हरिसंगत तेरी फले फुले, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। गुरसिख तेरा कदे ना रुले, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। भाग लगाउणा साची कुले, जो जन तेरा दरसन पेखे चाँईं चाँईंआ। हरि भगती बूटा कदे ना हुल्ले, सिम्मल रुक्ख ना रूप वटाईआ। तेरा सिख तेरे तोल तुले, दूसर हट ना कदे विकाईआ। तूं आपणे भण्डारे देणे खुल्ल्हे, अतुट तेरी वड्याईआ। गुरसिख भुल्ले तूं सदा अभुल्ले, अभुल देणी ना कदे सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, चवीं हथ्थ झुले निशाना, करे खेल श्री भगवाना, कलिजुग अन्तिम वण्ड वंडाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणा हुक्म जणाइंदा। चवीं हथ्थ झुलदा रहे निशान, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। नौं खण्ड पृथ्मी मन्ने आण, साचा हुक्म मनाइंदा। चार जुग रहे निशान, जुग चौकड़ी बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म वरताइंदा। गुरु दुआरे आया गुरदयाल, दोए दोए करे निमस्कारा। चौथे जुग ल्या भाल, विछड़या मीत मुरारा। आप सुणाए मुरीदां हाल, आपणा बोल बोल करारा। बल बावन खेल महान, खेले खेल अगम्म अपारा। मैं आपा कीता कुरबान, तूं खोल्हया हट्ट किवाड़ा। मैं बणया बाल नादान, तूं हुक्मी हुक्म कीता इक्क वरतारा। मैं सितल लोक वेख्या मार ध्यान, कवण दुआरे तेरा महल्ल मुनारा। चौथे जुग होया परवान, माणस जन्म दीआ आधारा। आपणी किरपा कर गुण निधान, कीता सच प्यारा। मेरा चौथे जुग लेखे लाया कीता दान, लंगर चलाया अपर अपारा। तेई मग्घर दिवस महान, पुरख अबिनाशी करया खेल न्यारा। वीह सौ सोलां बिक्रमी कर परवान, लोह चुर पुट लाया मिटी गारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे पावणहारा सारा। धन्न भाग जे पाई सार, आपणा बिरद कमाया। तेरा लहिणा देणा बड़ा औखा मेरे यार, जुग जुग विछोड़ा सहि ना सकां राया। कलिजुग अन्तिम मिल्या आपणी धार, धार धार विच मिलाया। मैं सुणया तूं लाउणा सच दरबार, पहली चेत्र दिवस सुहाया। तूं शाह पातशाह पातशाहां दा शाह सिक्दार, शहिनशाह तेरा नाउँ वड्याआ। छत्ती जुग नानक पाई तेरी सार, चवी हथ्थ निशान फेर चढ़ाया। छत्ती फुट्ट जगत विहार, फुट्टां नाल जगत नाप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ निउँ निउँ सीस झुकाया। चार जुग दा भूपत राजा, तेरे अगे मंग मंगाइंदा। तूं शाह पातशाह बण बण करे काजा, दर साचा इक्क सुहाइंदा। तूं शब्द अगम्मी मारे वाजां, अनादी नाद सुणाइंदा। तूं भगतां जुग जुग रक्खे लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सन्त सुहेला फिरे भाजा, आपणी सेव कमाइंदा। अन्तिम प्रगट होइउँ देस माझा, सम्बल आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, एका मंग मंगाइंदा। तूं राजा मैं दरबारी, तेरी सेवा सच कमाईआ। मेरी नानक गोबिन्द नाल बज्झी यारी, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। झल्ले आई तेरी वारी, डल्ले देणी इक्क सलाहीआ। गोबिन्द आए तेरे दुआरी, दर साचे मेरे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं एका वस्त मंग मंगाईआ। पहली चेत्र गोबिन्द आउणा, लै के धुर परवाना। कवण दुआरे दस्स बहाउणा, कवण तेरा टिकाणा। छत्ती फ़ुट्ट निशान झुलाउणा, नानक देवे धुर परवाना। छत्ती जुग भेव खुल्हाउणा, खोल्हे भेव गुण निधाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ बालक मंग मंगाना। मंगां मंग दे के ज़ोर, टालयां टल कदी ना जाईआ। दर आयां जे देवें होड़, तेरी करे ना कोए वड्याईआ। टुट्टी जे ना देवें जोड़, टुट्टी गंढ्ढणहार ना फेर अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी कहे दस्स, की कुछ तेरी मंग। तेरे अन्तर जावां वस, चाढ़ां आपणा रंग। तेरे कोल आवां नस्स, माणां सेज पलँघ। आपणा मार्ग देवां दस्स, कट्टां भुक्ख नंग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे हुक्म सूरा सरबंग। आपणी ख़ातर ना कोई मंग, घाटा कोई नज़र ना आईआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, तेरी सच्ची शहिनशाहीआ। छत्ती जुग तेरा मृदंग, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गाईआ। तेरे गृह इक्क अनन्द, मंगल तेरी वड्याईआ। तेरा नाम सुहागी छन्द, तेरा गीत सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा दुआरा तोहे सोभा पाईआ। तेरा दुआरा होए छत्ती फुट्ट, छत्ती छत्ती नाल मिलाईआ। सत्तर बहत्तर चुहत्तर तेरी नींह लैण पुट्ट, चौदां चौदां सेव कमाईआ। चार कुण्ट पए लुट्ट, मच्चदी जाए दुहाईआ। गोबिन्द बूटा जाए फुट्ट, जो नीहां विच गया दबाईआ। तेरा सिख सोया जाए उठ, जगत नींदर दए मिटाईआ। छब्बी पोह देवे भण्डारा अत्तुट, आपणे हथ्थ वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छत्ती छत्ती तेरी लकीर, सिँघ गुरदयाल मंग मंगाईआ। त्रेता द्वापर कलिजुग बणया रहे फ़कीर, सतिजुग वेला चेते कराइंदा। तेरे नाम दी मार ज़ंजीर, आपणे तन बन्धन पाइंदा। एका रक्खी आस अन्त चोटी चढ़ना अख़ीर, साचा डण्डा एका हथ्थ फड़ाइंदा।

तूं पीरन वड पीर, बेनज़ीर तेरी नज़र ना कोए बदलाइंदा। तेरे हथ्थ तेरी शमशीर, तेरी शरअ ना कोए वखाइंदा। छत्ती राग वहावण नीर, छत्ती छत्ती घेरा पाइंदा। फेर वखाई आपणी तस्वीर, पन्थ ख़ालसा आप उठाइंदा। पहली चेत बदल तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। जिस नूं कहिन्दे उच्च दा पीर, बण हकीर सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। सत्तर सिख रहिण त्यार, सतिगुर पूरा आप जणाईआ। इक्क इक्क इट्ट देण उखाड़, इट्ट इट नाल रहिण ना पाईआ। छत्ती छत्ती कर प्यार, छत्ती छत्ती बन्धन पाईआ। बहत्तर बहत्तर देवे धार, धार धार विच जणाईआ। चुहत्तर चुहत्तर ल्ए उठाल, सति सति सति सति सेव कमाईआ। चौदां चौदां कर बहाल, गलों ज़ंजीर दए कटाईआ। सचखण्ड बणा सच्ची धर्मसाल, लोकमात दए सुहाईआ। उप्पर बैठ दीन दयाल, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। गोबिन्द आए चल के लाल, पहली चेत रुत सुहाईआ। औंदा जांदा किसे ना दिसे करे खेल कमाल, कमली वाला इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्तर बहत्तर चुहत्तर छब्बी पोह दए प्रगटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल वाली दो जहान, छत्ती दिवस सेव कमाईआ।