३ अस्सू २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच ब्
सच्च निशाना साची धार, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। निरगुण लै चवीआं अवतार, चवीं हथ्थ बणत बणाईआ। चारों कुण्ट बोल जैकार, नाअरा एका वार सुणाईआ। धूंआँधार वेख संसार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। वरन बरन वेख वपार, नाम वणज इक्क कराईआ। मन्दिर मस्जिद हट्ट वेख गुरदुआर, साचा मन्दिर इक्क खुल्हाईआ। तीर्थ तट वेख किनार, सच सरोवर इक्क नुहाईआ। इष्ट देव घर घर होए निमस्कार, नमो एका इष्ट कराईआ। गृह गृह भूपत भूप दिसण सिक्दार, इक्क सिक्दारी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना इक्क झुलाईआ। सच निशाना सत रंग, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। मेहरवान सूरा सरबंग, महिबान खेल खिलाइंदा। नाम वजाए इक्क मृदंग, ब्रह्मण्ड खण्ड सुणाइंदा। आपे पाए आपणी वण्ड, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। करे खेल सूरा सरबंग, सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। निमस्कार करन सूरज चन्द, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव गाए छन्द, शब्द अनादी नाद अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच निशाना इक्क वखाइंदा। सच निशाना एका भेख, निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। चार जुग दी मिटे रेख, रेखा आपणी आप बदलाइंदा। करे खेल आपणे देस, साचे देस सोभा
पाइंदा। नर नरायण बण नरेश, निरँकार हुक्म चलाइंदा। भाग लग्गा माझे देस, महिव आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना आप झुलाइंदा। सच निशाना जाए झुल, झूला एका नाम लगाईआ। करे खेल साहिब अभुल्ल, भुल कदे ना जाईआ। जिस उपजाई आपणी कुल, कुलवन्ता वेख वखाईआ। पावणहारा आपे मुल्ल, साचे हट्ट आप विकाईआ। साचा हट्ट जाए खुल्ल, पुरख अबिनाशी सेव कमाईआ। गुरमुख सज्जण ना जाए रुल, कीमत करता आपे पाईआ। आदि जुगादि रहे अडुल्ल, अडोल वडी वड्याईआ। सच दुआरा आपे खोल्ह, आपे वेखे चाँईं चाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाने इक्क समझाईआ। सच निशाने तेरा रंग सति, सतिवादी आप रंगाया। तेरे अंदर कमलापति, जोती जोत जोत समाया। तेरे अन्तर खेल समरथ, निरगुण आपणा आप कराया। तेरी वण्डण चवी हथ्थ, चार जुग भेव चुकाया। चवीआं अवतार हो प्रगट, परम परमात्म खेल खिलाया। आपणा मार्ग आपे दस्स, दहि दिशा वेख वखाया। निरगुण सरगुण अंदर आपे वस, निरगुण बैठा मुख छुपाया। आपणी करे पूरी आस, आसा आसा विच टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना इक्क सालाहया। सच निशाना कर त्यार, त्रैगुण अतीता सेव कमाईआ। मित्र मिले मित्र प्यार, प्यार प्यार नाल प्रनाईआ। सत्थर वेख्या तेरा यार, यारड़ा सत्थर आप हंढाईआ । राह तक्कां एका वार, एका नैण उठाईआ। कवण मेला होए सच दरबार, दर दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। तेरा जल्वा वेखां अपर अपार, नूरी मुखड़ा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप समझाईआ। धुर फ़रमाना सच निशान, हरि सच्चा सच जणाइंदा। तुध बिन सोहे ना कोए राज राजान, शाह पातशाह तेरा राह तकाइंदा। तुध बिन मन्ने ना कोए आण, निउँ निउँ सीस ना कोए झुकाइंदा। तुध बिन हुक्म ना करे कोए परवान, हुक्म हाकम ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव हरि निरँकार, सति सतिवादी आप खुल्हाईआ। शाह सुल्ताना हो त्यार, मेहरवाना वेस वटाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, आदि जुगादि भेव ना राईआ। जुग जुग सुहाए बंक दुआर, जिस दुआरे फेरा पाईआ। जिस जन करें परवान, तिस देवें माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दे वखाईआ। तेरा गुण साची धार, हरि सज्जण आप जणाइंदा। तुध बिन बणे ना कोई सरकार, शाह पातशाह ना कोए अख्वाइंदा। तुध बिन बणे ना कोई सेवादार, चाकर रूप ना कोए वटाइंदा। तुध बिन कोई ना बणे हुक्मरान, हुक्मी हुक्म ना कोए सुणाइंदा। तुध बिन कोई ना करे किसे पछाण, सीस सीस ना कोए झुकाइंदा। तेरा मेला विच जहान, पुरख अबिनाशी आप जणाइंदा। साहिब
दयाल ठाकर स्वामी मिले आण, ठोकर फेर ना कोए लगाइंदा। दर दुआरे देवे माण, अभिमान नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना आप समझाइंदा। समझणहारे जाणा समझ, समझ समझ विच टिकाईआ। निरगुण कहिणा निरगुण रमज़, निरगुण इशारा रिहा जणाईआ। निरगुण रोग सुख निरगुण मर्ज़, निरगुण मरम पट्टी आप लगाईआ। आपणा पूरा करन आया फ़र्ज़, फ़रद जुरम आपणे उप्पर आप लगाईआ। जन भगतां जो होया हर्ज, कलिजुग आपणा धक्का लाईआ। जगत प्यार चढ़या कर्ज़, मकरूज़ होई ख़ुदाईआ। काल नगारा रिहा गरज, चार कुण्ट शनवाईआ। धरत धवल रही लरज़, धीर धीर ना कोए धराईआ। अवतार गुर भगत सन्त जीव जंत गए वरज, मार्ग पन्थ जगत वखाईआ। गोबिन्द सूरा अन्तिम कल एका वार आउणा चल करे अरज़, अर्ज़ी आपणी हथ्थीं पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर चार जुग दी फोल फ़रद, अगे दए टिकाईआ। नेत्र पेख पुठी होई नरद, सार पाशा खेल खिलाईआ। खेलणहारा एका मर्द, मरदानगी आपणे हथ्थ रखाईआ। अस्सू तिंन सभ नूं पैणी दर्द, निम्मी निम्मी आप लगाईआ। चार कुण्ट होई नपड़द, पर्दा उत्ते ना कोई पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क निशाना ल्ए वखाईआ। सत रंग निशाना करे फ़रयाद, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। चवीं हथ्थ बणी मेरी याद, छत्ती फुट्ट रूप वटाइंदा। जिस दुआरे करना लाड, सो दुआरा मोहे भाइंदा। चारों कुण्ट बणे हाद, छत्ती जुग राह तकाइंदा । अंदर वज्जे तेरा नाद, भेव कोए ना पाइंदा। चार जुग दे विछड़े मेले साध, सन्त रूप जो तैनूं ध्यांअदा। मेरा वसे आंढ गवांढ, उच्च निशाना एका मंग मंगाइंदा। तेरे चरनां हेठ ब्रह्मांड, तूं स्वांगी वरच्छया सांग, रूप रंग नज़र कोए ना आइंदा। नानक गोबिन्द रक्खी तांघ, वेद व्यासा थक्का मांद, जुग चौकड़ी बीती जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा देवीं मेरा साथ, साची वस्त तेरे हाथ, ख़ाली झोली अग्गे डांहयदा। झोली डाहे उच्च निशाना, निउँ निउँ करे निमस्कार। तूं साहिब सच्चा बणया दाना, अतुट्ट तेरा भण्डार। जुग जुग करें ठांडा सीना, निरगुण सरगुण लै अवतार। तेरा नाउँ रंग एका भीन्ना, उतर ना जाए दूजी वार। तेरे दुआरे मरना जीणा, आवां जावां वारो वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त झोली डार। साची वस्त झोली पा, बणया दर भिखारी। तूं शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह, वड तेरी सिक्दारी। निरगुण निरगुण करे न्याँ, सरगुण बणया खेल खिलाड़ी। कलिजुग अन्तिम निहकलंक रखाए नाँ, निरगुण जोत इक्क निरँकारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरन जावां बलिहारी। वर दे दे मेरी दात, तुध अग्गे झोली डाहीआ। तेरे भगत मेरा साथ, बिन भगतां मेरा होर ना कोए सहाईआ। ना कोई मेरी ज़ात ना कोई पात,
एका तेरे रंग समाईआ। ना किनारा ना कोई घाट, ना कोई पत्तण आसण लाईआ। ना कोई मन्दिर मस्जिद गुरदुआर, मठ शिवदुआला ना कोए वड्याईआ। चार दीवार ना कोए हाट, तक्कड़ तोल ना कोए तुलाईआ। एका मंगां आपणी दात, निउँ निउँ ढह ढह सरनाईआ। कलिजुग मेट अन्धेरी रात, मेरा रंग दे चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी पूरी आस कराईआ। पूरी आस देणी कर, दीन दयाल गुसांईआं। इक्क इकल्ला मैं रिहा डर, कूक कूक दयाँ दुहाईआं। आपणे गुरमुख आपणे सद घर, मैं उठ उठ औसीआं पाईआं। छत्ती जुग तेरा भाणा ल्या जर, हुण झल्लीआं ना जाण जुदाईआं। निर्भय हो के मैं तेरे अग्गे गया अड़, आपणीआं दोवें भुजां उठाईआं। तेरे भगतां आपणी हथ्थीं चरन लवां फड़, मेरीआं जुग जुग दीआं मिटण लग्गीआं शाहियां। मैं ख़ाली मुड़ के ना जाणा तेरे दर, दर तेरे एका आस तकाईआ। मेरा दे दे मैनूं वर, अभुल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं बैठा आस तकाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, सच निशाने आप जणाइंदा। करां खेल खेल महान, भेव अभेद भेव खुल्हाइंदा। एका वार देवां एका दान, एका हुक्म सुणाइंदा। करां खेल दो जहान, दोए दोए धार आप चलाइंदा। पहलां देवां गोबिन्द माण, जिस आपणे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। साचा पर्दा खोल्ह भगवान, हुक्मी हुक्म जणाईआ। गोबिन्द सूरा मिले आण, अस्सू तिन्न वडी वड्याईआ। आपणी मंग मंगे दान, एका वार झोली दयाँ भराईआ। इक्क दूजे दी करावां आप पछाण, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। जिस बाले कीते कुरबान, तिस लवां फेर उठाईआ। उठ जोधे वेखो मार ध्यान, पुरख अबिनाशी लई अंगड़ाईआ। छोटे बाले वेख नादान, सच निशान रहे झुलाईआ। जगत जगदीश कर परवान, परम पुरख खेल खिलाईआ। मनजीत जितया दो जहान, जित आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। गोबिन्द आवे चढ़े चा, मिले मेल भगवाना। एका वेखे सच्चा थाँ, साचा मन्दिर इक्क सुहाना । एका बैठा शहिनशाह, पातशाह नौजवाना। एका हुक्म रिहा वरता, धुरदरगाही धुर फ़रमाना। एका तख्त रिहा हंढा, भूपत भूप राज राजाना। एका ताज सीस रिहा सुहा, पंचम पंच पंच प्रधाना। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां देवे सच सलाह, सन्तां भगतां सुणाए नाम तराना। कलिजुग करे सच न्याँ, पुरख अबिनाशी हो मेहरवाना। सभ दा लहिणा दए मुका, जगत झेड़ा आप चुकाना। गोबिन्द दर ल्ए बुला, देवे शब्द परवाना। सत रंग निशाना दए झुला, जोद्धा सूरबीर मर्द मरदाना। तीर तुफंग तुरंग ल्ए दौड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे दो जहानां। गोबिन्द आए दर दर परवान,
दरदी दर्द दर्द वण्डाईआ। पूर्ब वेखे मार ध्यान, लहिणा लेखा दए समझाईआ। पूत सपूता चतुर सुजान, सुघड़ दए नाम वड्याईआ। भाणा मन्नया साची आण, सीस सीस टिकाईआ। अन्तिम मंगया एका दान, सत्थर सेज यार हंढाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। तेरा सत्थर करां परवान, तेरी काया सेज सोभा पाईआ। तेरे अंदर वड़ां आण, रूप रंग तुध बिन अवर ना किसे दसाईआ। निरगुण रूप बणया हुक्मरान, सरगुण साचा हुक्म मनाईआ। अंदर वड़ करां पछाण, भुल कदे ना जाईआ। एका देवां सच्चा दान, साची दात झोली पाईआ। एका डंका वज्जे दो जहान, तेरी नौबत नाम वजाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे गान, शरअ शरीअत ना कोए वखाईआ। कलिजुग झूठी मेट दुकान, सच भण्डार इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। गोबिन्द अन्तर तेरा मेला, हरि जू हरि हरि आप कराउणा। लेखा जाण गुरु गुर चेला, गुर चेला खेल खिलाउणा। आपणा धाम दस्स नवेला, निरगुण इक्क इकेला फेरा पाउणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप मनाउणा। गोबिन्द सूरा सीस झुका, एका वार मंग मंगाईआ। आपणा लेखा दए समझा, तेरा लेखा लिखण पढ़न विच ना आईआ। आपणा वेस दे वखा, जिस दुआरे डेरा लाईआ। आपणा भेख दे जणा, कवण वेस मात वटाईआ। कवण सनेहुड़ा देवें आ, मेरे साहिब सच्चे माहीआ। कवण खेड़ा दएँ वसा, होए नूर रुशनाईआ। कवण झेड़ा दएँ मुका, लुट्टी जाए लोकाईआ। कवण गेड़ा दएँ दवा, लक्ख चुरासी लट्ठ भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दे खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी खोल्हे भेव, आपणी दया आप कमाइंदा। तेरी लगावां आपणी सेव, आपणी सेवा तेरे नाल कमाइंदा। तेरा गुण रसना जिहव, आपणी शब्दी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर आप समझाइंदा। आपणा घर आप बणाउणा, आपणी सेवा आप कमाईआ। आपणा दीप आप जगाउणा, आपे करे सच रुशनाईआ। आपणे मन्दिर आप टिकाउणा, आपे वेख वखाईआ। आपणे घर आपे गाउणा, आपे ख़ुशी मनाईआ। आपणी सेजा आपे सौणा, आपे सोभा पाईआ। आपणा दरसन आपे पाउणा, आप आपणा वेख वखाईआ। आपणा खेल आपे करे जो हरि जू भाउणा, दूसर संग ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। तेरा वरते हुक्म निरँकार, निरँकारी खेल कराया। तूं निरगुण लै अवतार, सरगुण आस पूर कराया। तेरा वसे धाम न्यार, सम्बल नाउँ रखाया। गुरमुखां करें प्यार, गुरसिख गोद बहाया। सन्त भगत लएँ उठाल, आपणा मेल मिलाया। लेखा जाणें शाह कंगाल, दीन दयाल दया कमाया। तूं मुरीदां सुणें हाल, मुर्शद बण बेपरवाहया। तेरा वज्जे एका ताल, सुणे सर्ब ख़ुदाया।
तूं सभ नूं करें बेहाल, तेरा अन्त किसे ना पाया। तूं चलें अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाया। सत रंग निशाना लएँ वखाल, कलिजुग वेला अन्त जणाया। गुरसिख सुहेले आपे करे भाल, लक्ख चुरासी विचों ल्ए उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं सदा सद तेरी सेव कमाया। तेरी सेव सुत दुलार, हरि साचा आप लगाईआ। नींह रक्खां तेरी अपर अपार, चार जुग ना सके कोई उखड़ाईआ। माणस देह नौं दुआर, नव नौं खण्ड वेख वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ महल मनार, जगत मनारा दए समझाईआ। तेरी सेवा ला चार, दो दो वण्ड वंडाईआ। दो धरनी पैज देण संवार, दो ब्रह्मण्ड करन रुशनाईआ। दोहां विचोला बणे आप निरँकार, आपणी सेवा आप लगाईआ। सेवा करे सच्ची संसार, अभुल भुल कदे ना जाईआ। धाम बणाए इक्क न्यार, मन्दिर मस्जिद मठ गुरदुआर ना कोए वड्याईआ। जिस घर बहे निरँकार, सो दर सोभा पाईआ। जिस दर गुरु मिले करतार, गुर करतार एका रंग समाईआ। सो धरनी रहे जुग चार, चार जुग गुर अवतार सभ निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस घर आए तेई अवतार, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिस घर आए भगत करन निमस्कार, सो घर सच्चा सोभा पाईआ। जिस गृह पीर पैग़म्बर करन सलाम, सजदा सीस जगदीस झुकाईआ। जिस घर दरस पायण दस गुर जायण बलिहार, निरगुण निरगुण निरगुण गुण गाईआ। जिस गृह लग्गे सच दरबार, सो घर सचखण्ड रूप वटाईआ। जिस तख्त बहे आप निरँकार, सो तख्त उलट ना जाईआ । अस्सू तिन्न वीह सौ चार बिक्रमी पहला कीता विहार, घनकपुर नींह रखाईआ। आर पार दिता उजाड़, वसदा नज़र कोए ना आईआ। फड़ फड़ बाहों दए उठाल, सोया कोए रहिण ना पाईआ। सम्मत अठारवें हो हुश्यिार, आपणी बणत आप बणाईआ। करे खेल अगम्म अपार, रूप अनूप आप वटाईआ। चवी हथ्थ निशान सुण पुकार, छत्ती छत्ती दए सलाहीआ। छत्ती चार बणे मनार, जगत मनारा इक्क वड्याईआ। भगत भगवन्त ल्ए उठाल, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। सतिजुग दया कमाए दीन दयाल, चवीं चवीं कर कुड़माईआ। त्रेता लेखा जाणे सदा कृपाल, बीस बीस नाल मिलाईआ। द्वापर वेखे आप धर्मसाल, सोलां सोलां वज्जे वधाईआ। कलिजुग खाए ना अन्तिम काल, बारां बारां सोभा पाईआ। चवी वीह रलाए नाल, सोलां बारां बन्धन पाईआ। बहत्तर भगत ल्ए उठाल, लोकमात कर रुशनाईआ। साची सेवा दए वखाल, सेवक सेवा इक्क समझाईआ। बहत्तर बहत्तर नाल करे प्यार, सत्त दो पर्दा लाहीआ। एका रंग वेखे शाह कंगाल, माया ममता नाल रखाईआ। निरगुण सरगुण बण दलाल, जगत दलील दए बदलाईआ। चार वरन वखाए इक्क धर्मसाल, धुर धर्मी बैठा आसण लाईआ। सीस ताज दए वखाल, चारे मुख नाल रलाईआ। माझा मालवा वेखे लाल, दुआबा आपणी
गंढ्ढ पवाईआ। जम्मू नाम वस्त ख़ुशहाल, ज़म ज़म देवे सच्चा माहीआ। बहत्तर बहत्तर कर प्रितपाल, बहत्तर सेवा इक्क लगाईआ। छत्ती छत्ती खेल न्यार, जुग छत्ती खेड मुकाईआ। छत्ती राग जायण हार, बहत्तर भगत मिले वड्याईआ। चौदां गुरु करे ज़ाहर, आप आपणा पर्दा लाहीआ। छत्ती दिवस करे भाल, त्रै त्रै आपणा रूप वखाईआ। छे घर पावे आपे सार, शास्त्र सिमरत भेव ना राईआ। सच दुआर कर त्यार, त्रैगुण अतीता गोबिन्द मीता सच सिँघासण सोभा पाईआ। नौं दुआर खोल्ह किवाड़, सत्त सत्त वेखे एका वार, नौं सत्त बन्धन पाईआ। पहली चेत लाए सच दरबार। पंज प्यारे रखे नाल, बहत्तर सिख ल्ए उठाल, करे खेल आप निराल, सति सतिवादी सीस जगदीस पगड़ी दए बंधाईआ। गुरदयाल सिँघ तेरा पूरा करे सवाल, तेरी राज बणतर दए वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे फ़रमान राशटर पति दए समझाईआ।
राष्ट्रपती अते पंडत नेहरू नूं शब्द भेजया
राष्ट्रपत मार ध्यान, त्रैगुण अतीता करे जणाईआ। लोकमात बणाए सच निशान, सच निशाना इक्क समझाईआ। छत्ती जुग दी चुक्के आण, छत्ती छत्ती बन्धन पाईआ। चार वरन करे परवान, ज़ात पात भेव मिटाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी देवे इक्क ज्ञान, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। पहली चेत जिस तलवार ना रक्खी विच म्यान, सच वस्त गया हथ्थ फड़ाईआ। सो साहिब प्रगट होया आण, विष्नूं भगवान नाउँ धराईआ। जिस दी मन्नणी पए आण, लुकया कोए रहिण ना पाईआ। अन्तिम देवे इक्क फ़रमान, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेश रिहा पुचाईआ। सतिजुग बणे सच निशाना, श्री भगवान आप बणाइंदा। कलिजुग मिटे कूड़ जहाना, कूड़ परजा कूड़ राजा सति नज़र कोए ना आइंदा। भगत भगवन्त बन्न्हे नाम गाना, साचा तन्द इक्क वखाइंदा। निरगुण निरगुण हो प्रधाना, सरगुण सरगुण वेख वखाइंदा । छब्बी पोह दिवस महाना, जोती जाता आप समझाइंदा। बहत्तर भगत करे प्रधाना, चार जुग दा लेखा पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप जणाइंदा। साचा हुक्म श्री भगवन्त, निर्भय हो जणाईआ। सर्ब जीआं दा एका कन्त, एका हथ्थ वड्याईआ । कलिजुग आया अन्तिम अन्त, लोकमात रहिण ना पाईआ। जगत ख्वारी झूठी बणत, बिन हरि नाम ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर दए वखाईआ। एका अक्खर जगत मलाह, खेवट खेटा आप समझाइंदा। पंडत नहर नाल कर सलाह, कवण लिख लिख लेख पुचाइंदा। कवण बणे अन्त मलाह, बेड़ा पार कराइंदा। कवण नदीआं थल वेखे अस्गाह, समुंद सागर
फेरा पाइंदा। कवण चार वरन पकड़े बांह, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। कवण जपाए सच्चा नाँ, सोहँ आत्म परमात्म खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप धराइंदा। रूप धरे हरि निरँकार, निहकलंक नाउँ रखाईआ। पंडत पांधे करन विचार, शास्त्र सिमरत भेव ना राईआ। सतिजुग नींह रिहा उसार, साचे भगतां सेवा लाईआ। सम्बल बणे धाम न्यार, चव्हीं हथ्थ निशान झुलाईआ। छत्ती फुट्ट बणे मनार, चार कुण्ट दीवार जणाईआ। अंदर बहे सच्ची सरकार, साढे तिन्न हथ्थ सेव कमाईआ। सेवा कर लै अन्तिम वार, वेला गया हथ्थ ना आईआ। भगत भगवन्त जुग जुग करे ख़बरदार, नाम हलूणा एका लाईआ। दर आ के दे गया तलवार, सीस आपणे ताज टिकाईआ। चुरासी कलीआं कर शृंगार, लक्ख चुरासी आपणे नाल बंधाईआ। छब्बी पोह कलिजुग जड़्ह दए उखाड़, सतिजुग साचा बूटा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बहत्तर सिक्खां एका वार, एका सेव इक्को इक्क समझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल जगत महान, राष्ट्रपत पंडत नहरू कर ध्यान, इक्क दूजे नाल मिल मिल सच सलाहीआ।
७ अस्सू २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
सो पुरख निरँजण खेल अपारा, हरि अपरम्पर आप कराईआ। निरगुण खेल सरगुण धारा, सति सतिवादी आप चलाईआ। जोती जाता हो उज्यारा, जाग्रत जोत करे रुशनाईआ। जुगा जुगन्तर पावे सारा, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। नाम सति बोल जैकारा, ब्रह्म मति दए जणाईआ। कमलापति हरि गिरधारा, निराकार सचा शहिनशाहीआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, शाह पातशाह हुक्म जणाईआ। आदि अन्त रहे न्यारा, निरवैर खेल खिलाईआ। शब्द अनाद एका नाअरा, नाम निधाना आपे गाईआ। धरनी धवल दे सहारा, धरत दए वड्याईआ। जल जल रूप ठंडी ठारा, तीर्थ तट सुहाईआ। गुर अवतार दे सहारा, भेव अभेद खुल्हाईआ। करे कराए आपणी कारा, करता पुरख वड वड्याईआ। सतिजुग त्रेता वेख अखाड़ा, द्वापर फेरा पाईआ। कलिजुग सुणे आप पुकारा, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। जीव जंत हाहाकारा, मछ कछ रिहा कुरलाईआ। गगन मंडल धूंआँधारा, रवि ससि ना कोए रुशनाईआ। नव नौं डुँग्घी गारा, सति सतिवादी चन्द ना कोई चढ़ाईआ। पारब्रह्म ना कोए प्यारा, ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। सच महल्ल ना कोए मुनारा, जगत वासना फिरे लोकाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरदुआरा, शिवदुआला मठ जगत लड़ाईआ। पुरख अबिनाशी वसे बाहरा, हथ्थ किसे ना आईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर वड वड्याईआ। निहकलंक लै अवतारा, सम्बल आपणा धाम सुहाईआ। गोबिन्द मेला मीत मुरारा, गुर चेला
रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाईआ। बन्धन पाए हरि निरँकार, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी खेल अपार, रूप अनूप धराईआ। निरगुण सरगुण हो उज्यार, सरगुण सरगुण ल्ए समझाईआ। सरगुण मीत बण मुरार, सगला संग निभाईआ। सरगुण इष्ट विच संसार, दृष्ट इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। साचा खेल हरि करतारा, आदि जुगादि कराइंदा। जुग जुग वेखे वेखणहारा, दिस किसे ना आइंदा। गुर अवतार दे सहारा, लोकमात प्रगटाइंदा। आपे जाणे अगम्मी धारा, नाम सतारा इक्क वजाइंदा। शब्द अनाद अनादी धुन्कारा, धुन आत्मक आप सुणाइंदा। निरगुण दीआ कर उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। काया मन्दिर सच मनारा, महल्ल अटल आप वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साचा खेल करनेयोग, युगत आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा जाणे लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड भेव चुकाईआ। नाम जणाए सच सलोक, जुगा जुगन्तर जगत पढ़ाईआ। भाग लगाए साचे कोट, काया बंक सोभा पाईआ। नाम भण्डारा दे अतोट, अतुट आप वरताईआ। कढ्ढणहारा वासना खोट, सच सुच विच समाईआ। इक्क जणाए साची ओट, पुरख अकाल इष्ट मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खेल श्री भगवान, जुग करता आप कराइंदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। साचे तख्त बैठ सुल्तान, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। शाहो भूप बण राजान, हुक्मी हुक्म आप मनाइंदा। देवणहारा दानी दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। सर्ब घटां घट जाणी जाण, जानणहार भेव खुल्हाइंदा। प्रगट हो विच जहान, निरगुण आपणा नाउँ रखाइंदा। शब्द उडाए इक्क बबाण, पुरीआं लोआं आप फिराइंदा। आपे वेखे मार ध्यान, वेखणहारा दिस ना आइंदा। सत रंगाए इक्क निशान, दो जहाना आप झुलाइंदा। परम पुरख हो मेहरवान, दीन दयाल दया कमाइंदा। गुरमुख साचे चतुर सुजान, लोकमात उठाइंदा। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, आपणा दरस कराइंदा। नाता तोड़ जीव जहान, एका बन्धन पाइंदा। एका राग सुणाए कान, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, नौं दुआर खोल्ह खुल्हाइंदा। एका घर मिले भगवान, दूजे दर ना मंगण जाइंदा। इक्क वखाए सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। इक्क जणाए आपणी आण, दूसर ओट ना कोए वखाइंदा। आपे होए बेपहचान, दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। खेल कर पुरख समरथ, आपणी बणत आप बणाईआ। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही सेव कमाईआ। आपे जाणे महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे
ल्ए लगाईआ। आपणे मन्दिर आपे वस, आपे सोभा पाईआ। आपे जाणे आपणा रस, रस रसीआ साचा माहीआ। आपणा आपे होए आपणे वस, आपणी आस आप तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाउणा, खेलणहारा इक्क अख्वाइंदा। सचखण्ड दुआरे भाग लगाउणा, सचखण्ड दुआर सोभा पाइंदा। निरगुण हो हो वेस वटाउणा, रूप अनूप धराइंदा। निहकलंका नाउँ रखाउणा, ज़ात पात ना कोए जणाइंदा। सति सतिवादी मार्ग लाउणा, वेद कतेब भेव ना आइंदा। सतिजुग साचा राह चलाउणा, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। नौं दुआरे खोल्ह खुल्हाउणा, दर आपणा बन्द वखाइंदा। साचा सगन आप मनाउणा, आप आपणा दिन समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर अवर ना संग रलाइंदा। ना कोई संग ना कोई संगी, सगला संग ना कोए रखाईआ। जन भगतां देवे दात अनमंगी, वस्त अमोलक आपणे हथ्थ रखाईआ। जन्म जन्म दी कट्टे तंगी, रोग सोग गंवाईआ। विचों कढ्ढे वासना गंदी, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाईआ। राए धर्म ना पाए फंदी, जगत जंजाला दए मिटाईआ। सृष्ट सबाई होई अन्धी, हरि का रूप नज़र ना आईआ। लक्ख चुरासी खड़ी कंधी, कलिजुग एका धक्का लाईआ। सच सिँघासण बह बह पाए वण्डी, वण्डणहारा इक्क अख्वाईआ। गोबिन्द लै के आए गंढ्ढी, आपणी गंढ्ढ एका पाईआ। जन भगतां देवे पवण ठंडी, नाम सुगंधी विच रलाईआ। बिन रसना जिहवा चलाए तन्दी, तार सितार आप हिलाईआ। लक्ख चुरासी वहे वैहन्दी नदी, पार किनारा ना कोए रखाईआ। लहिणा मुक्के चौधवीं सदी, सद सद सनेहुड़ा रिहा पुचाईआ। आपे वण्डणहारा हद्दी, अन्त हदूद दए वखाईआ। चार जुग दा पिछला लेखा होया रद्दी, अग्गे कीमत कोए ना पाईआ। ना कोई सुदी ना कोई वदी, थित वार ना कोए रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप जणाईआ। साचा मार्ग हरि लगाउणा, सति सतिवादी दया कमाइंदा। साल सत्तवें खेल खिलाउणा, सत सत आपणा बन्धन पाइंदा। साची रत रंग चढ़ाउणा, रंगया रंग उतर ना जाइंदा। जन भगतां परमानंद वखाउणा, अनन्द अनन्द आपणा रूप वटाइंदा। गृह गृह आपणा चन्द चढ़ाउणा, निरगुण जोत डगमगाइंदा। गीत सुहागी छन्द सुणाउणा, गोबिन्द आप अल्हाइंदा। जन्म जन्म दा पन्ध मुकाउणा, जगत खेड़ा आपे ढांहयदा। आपणे खेड़े सद बहाउणा, साचा खेड़ा आप वसाइंदा। नेरन नेरे हो हो दरस दिखाउणा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जुग जुग टुट्टी गंढ्ढ पवाउणा, आप आपणी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, कलिजुग तेरा वेख वखाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। धरत धवल हो उज्यार, रूप अनूप वटाईआ। भगत भगवन्त कर
प्यार, दर साचे मेल मिलाईआ। काया भाण्डे काचे करे ठंडे ठार, सीतल धार अमृत मुख चुआईआ। एका रंग रंगाए पुरख नार, जो जन चरन ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे दए वड्याईआ। दर घर साचा सच सुहाउणा, सोभावन्त आप सुहाइंदा। पुरख अबिनाशी आप उपजाउणा, आपणा हुक्म आप मनाइंदा। सम्मत पंदरां चेते कराउणा, पहली पोह हुक्म सुणाइंदा। नौं सिख नौ दर बहाउणा, नौं नौं जोड़े नाल रलाइंदा। नव नौं बस्त्र इक्क वखाउणा, एका रंग चढ़ाइंदा । साची इक्की एका घर पाउणा, साची सिक्खी मूल मुकाइंदा। धारों तिक्खी आप जणाउणा, वालों निक्की आपणे विच छुपाइंदा। अनडिठी खेल आप कराउणा, चार जुग वेद कतेब शास्त्र सिमरत भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप जणाइंदा।
१३ अस्सू २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
हरिभगत दुआरा भगती रंग, श्री भगवान आप चढ़ाइंदा। मेहरवान मेहरवान मेहरवान सूरा सरबंग, शाह पातशाह दया कमाइंदा। हरिजन सुहावणी वेख सेज पलँघ, पुरख अबिनाशी आसण लाइंदा। निर्धन घर वजाए मृदंग, साची सेवा सेव कमाइंदा। चार जुग दे विछड़े लाए अंग, अंगीकार आप अख्वाइंदा। जन्म जन्म दी कट्टे भुक्ख नंग, नाम वस्त अमोलक आप वरताइंदा। दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। गृह मन्दिर सुणाए छन्द, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। दो जहान वखाए इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच जणाइंदा। जुग चौकड़ी मुक्या पन्ध, पान्धी आपणा पन्ध मुकाइंदा। भगतन पाए एका बंध, एका डोर हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा वेख वखाइंदा। भगत दुआरा भगतन मेल, श्री भगवान खेल खिलाइंदा। गृह मन्दिर चढ़े तेल, घर साचा सगन मनाइंदा। करे खेल जगत नवेल, भेव कोए ना पाइंदा। जुगा जुगन्तर सज्जण सुहेल, सगला संग रखाइंदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग ना होया वेहल, निहकेव आपणी धार ना कोए चलाइंदा। कलिजुग अन्तिम लेखा जाण गुरु गुर चेल, गोबिन्द साची खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उपाइंदा। हरिजन सच्चा भगत भगवान, निरभउ आप उठाईआ। निर्भय देवे दान, भयानक रूप ना कोए जणाईआ। धर्म रखा इक्क निशान, निगहबान दए समझाईआ। आपे बख्शे आपणी सच पहचान, रहिमत आपणी आप कमाईआ। साचे तख्त बैठ सुल्तान, तख्त निवासी खेल कराईआ। हुक्मी हुक्म बण हुक्मरान, हिकमत आपणे हथ्थ रखाईआ। शरअ शरीअत इक्क ईमान, इबनुल वक्त करे जणाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा दए सुहाईआ। सच दुआरा भगत गृह, भगवन आप सुहाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, निरगुण सरगुण अंदर बह, वेस अनेक धराइंदा। आपणी निष्अक्खर बाणी आपे कह, हरिजन साचे आप पढ़ाइंदा। जन भगतां भाणा आपणे सिर ते सहि, सीस जगदीस भार उठाइंदा। जो जन भाणे अंदर रहे, तिन्ह आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन घर आप वड्यांअदा। भगतन घर सच दुआर, दरगाह साची खेल खिलाईआ। निरगुण खेल ना जाणे कोए संसार, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। लोकमात लै अवतार, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। हरि सज्जण साचे ल्ए उठाल, पारब्रह्म दया कमाईआ। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, सच दुआरा आप सुहाईआ। जिस दर आए ना काल महाकाल, सो घर ल्ए प्रगटाईआ। जिस दर सुणे हाल, हाल मुरीदां झोली पाईआ। जिस गृह तोड़े जंजाल, जीवण जुगत दए बताईआ। जिस मन्दिर देवे धन माल, नाम ख़ज़ाना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर इक्क वड्याईआ। गृह मन्दिर हरि सजणा, सोभावन्त करतार। भगत भगवन्त बह बह सजणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। चार वरन कराए मजना, दुरमति मैल उतार। नाम नगारा एका वजणा, आप वजाए एकँकार। जन भगतां रक्खे लज्जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए पहरेदार। पहरेदार चार दुआर, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलकार, बल बावन खेल खिलाईआ। धनुष तोड़े एका वार, चिल्ला आपणा आप उठाईआ। आपे तोले गोवर्धन भार, करे खेल बेपरवाहीआ। आपे कोहतूर दए हुलार, जल्वा नूर नूर प्रगटाईआ। आपे नाम सति बोल जैकार, सचखण्ड दुआर वेख वखाईआ। आप बणाए सुत दुलार, पूत सपूता सोभा पाईआ। आपे निरगुण लै अवतार, निरँकारा वेस वटाईआ। जुग जुग विछड़े मेले यार, यारी यारां नाल निभाईआ। एका देवे वर करतार, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा वेख वखाईआ। भगत दुआरा उच्च महल्ला, सोभावन्त आप सुहाइंदा। वेखणहारा इक्क इकल्ला, एकँकारा खेल खिलाइंदा। भगतन अंदर आपे रला, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। शब्दी शब्द फड़ाया पल्ला, एका गंढ्ढ पवाइंदा। निहकर्मी आपणे कर्म कराया हल्ला, साचा कर्म इक्क वखाइंदा। गुरमुख गुर गुर गुर जोत अन्तर रला, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत दुआरा वेख वखाइंदा। भगत दुआरा वेखण जोग, वेखणहारा वेख वखाईआ। छत्ती जुग धुर संजोग, सच संजोगी मेल मिलाईआ। जन्म जन्म दा कट्ट कट्ट रोग, औखध एका दारू नाम प्याईआ। चरन प्रीती साचा जोग, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। इष्ट मनाउणा निर्मल जोत, निरगुण रूप इक्क दरसाईआ। सच दुआरा
किला कोट, पुरख अबिनाशी आप उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत निशाना दए बणाईआ। भगत निशाना हरि की धार, हरि साचा आप जणाइंदा। वेखे विगसे करे विचार, वेखणहारा दिस ना आइंदा। रहिबर बण निराकार, दर दर साची सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां वसे आप घर, भगत दुआरा आपणा घर वसाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जुगत जुग उलटी रीती, करे खेल अगम्म अनडीठी, वेद कतेब शास्त्र सिमरत भेव कोए ना पाइंदा।
१७ अस्सू २०१८ बिक्रमी ठेकेदार ठाकर सिँघ दे गृह जेठूवाल
सच्च निशाना श्री भगवान, तख्त निवासी सति रखाइंदा। सचखण्ड सुहाए सच मकान, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। शाहो भूप राज राजान, भूपत आपणी खेल खिलाइंदा। शब्द अनादी धुर फ़रमान, ब्रह्मादी ब्रह्म जणाइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रधान, लोकमात खेल खिलाइंदा। जुगा जुगन्तर खेल महान, वेस अनेका आप वटाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे आण, गेड़ा गेड़े विच भवाइंदा। सति सरूपी निगहवान, निरवैर वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, परम पुरख वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जाता खेल कराइंदा। जोती जाता खेल अपारा, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। निरगुण निरगुण लै अवतारा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। निरगुण उपाए सच दुआरा, दर घर साचा आप सुहाईआ। निरगुण बण शाह सिक्दारा, शहिनशाह नाउँ धराईआ। निरगुण हुक्म वरते वरतारा, हुक्मी हुक्म आप जणाईआ। निरगुण खेल करे संसारा, वेद कतेब भेव ना राईआ। प्रगट हो निहकलंक नर अवतारा, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। बाल बाली कर प्यारा, प्रेम प्याला आप प्याईआ। आपे बन्न्हे साची धारा, दरगाह साची दए वड्याईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। गा गा थक्के पीर पैग़म्बर गुर अवतारा, साध सन्त ध्यान लगाईआ। हरि का अन्त ना पारावारा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहे ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाउणा, खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। वीह सौ दस बिक्रमी सतारां मग्घर पिछला चेता फेर कराउणा, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। जिस दुआरे बह बह आपणा लेख लिखाउणा, सो लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। चव्ही हथ्थ निशान जिस प्रगटाउणा, प्रगट हो हो आपणा रूप धराइंदा। छत्ती फ़ुट रंग रंगाउणा, छत्ती राग भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। वीह सौ दस बिक्रमी खेल अपारा, पुरख अबिनाशी आप कराईआ।
सत्त रंग निशाना लेख न्यारा, निरगुण निरवैर आप लिखाईआ। लेखा जाणे सच दुआरा, बंक दुआरी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। दूसर कोए ना जगत वड्याई, वड वडा ना कोए अख्वाइंदा। करे खेल बेपरवाही, परवाह आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुगा जुगन्तर बण मलाही, जन भगतां बेड़ा आप चलाइंदा। एका देवे नाम सलाही, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहीं, निरगुण सरगुण सेव कमाइंदा। करे प्यार जिउँ बालक माई, पिता पूत गोद सुहाइंदा। करे खेल सच्चा शहिनशाही, अछल अछल रूप धराइंदा। बल बावन वेखे चाँईं चाँईं, नेत्र नैण इक्क खुल्हाइंदा। सर्ब जीआं दा हरि गोसाँईं, गोबिन्द आपणा भेख वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप धराइंदा। आपणा वेस आपे रख, आपणी खेल खिलाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल हो प्रतक्ख, परम पुरख खेल खिलाईआ। लेखा जाणे दो चार चवी हथ्थ, तिन्न छे बन्धन पाईआ। सर्ब कल आपे समरथ, समरथ पुरख वड वड्याईआ। आपणी महिमा जाणे अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। गुर अवतारां मार्ग दस्स, जुग जुग आपणा पन्थ वखाईआ। हिरदे अंदर हरि जू वस, हरि का पौड़ा आप चढ़ाईआ। अमृत आत्म देवे रस, निझर झिरना इक्क झिराईआ। दरसन देवे हस्स हस्स, हँस मुख सच्चा शहिनशाहीआ। तीर निराला मारे कस, शब्दी बाण चलाईआ। जन भगतां होए सदा वस, प्रेम बन्धन एका पाईआ। धुर दरगाही लोकमात आए नस्स, रूप अनूप आप वटाईआ। पूरी करे साहिब आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लहिणा, जन भगतां दरस दिखाए नेत्र नैणां, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। तृष्ना भुक्ख होए दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। प्रगट होए हाज़र हज़ूर, हरि जू आपणा रूप धराइंदा। जोती जाता साचा नूर, निराकार आप वखाइंदा। शब्द अनादी एका तूर, अनहद राग सुणाइंदा। सर्ब कल आपे भरपूर, परम पुरख नाउँ धराइंदा। वसणहारा नेड़े दूर, जन भगतां आपणा मेल मिलाइंदा। लहिणा देणा लेखे लाए ज़रूर, आपणी ज़रूरत पूरी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची बणत आप बणाइंदा। साची बणत श्री भगवन्त, आदि अन्त बणाईआ। सर्ब जीआं दा एका कन्त, निरवैर पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। एका गुण एका मंत, एका शब्द करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे लक्ख चुरासी जीव जंत, घट घट अंदर आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा आप सुहाईआ। दर घर साचा हरि सुहाउणा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी रूप धराउणा, लोक परलोक ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतारां दरसन पाउणा, नेत्र नैणां राह तकाईआ। भगत भगवान
दर बहाउणा, वेला वक्त दए सुहाईआ। साचे सन्तां गले लगाउणा, आप आपणे अंग लगाईआ। गुरमुखां भेव आप खुल्हाउणा, अनबोलत करे पढ़ाईआ। गुरसिखां मार्ग इक्क दरसाउणा, निवण सु अक्खर इक्क समझाईआ। सर्ब जीआं दा दाता एका नज़री आउणा, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। पुरख अकाल सभ ने गाउणा, नव खण्ड वज्जे वधाईआ। सति सतिवादी सत रंग निशाना इक्क चढ़ाउणा, लोआं पुरीआं आण उठाईआ। लोकमात सचखण्ड बणाउणा, ब्रह्मण्ड वेखे चाँईं चाँईंआ। जेरज अंड पन्ध मुकाउणा, उत्भुज सेत्ज लहिणा दए मुकाईआ। गीत सुहागी छन्द एका गाउणा, सतिजुग करे सच पढ़ाईआ। परमानंद इक्क दरसाउणा, निजानंद करे रसाईआ। द्वैती कंध आपे ढाउणा, भरम गढ़्ह दए तुड़ाईआ। सच दुआरा इक्क सुहाउणा, भगत भगवन्त मेल मिलाईआ। पिछला लेखा पूर कराउणा, गुर अवतारां गया समझाईआ। सति सतिवादी एका साता अक्खर पाउणा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दूआ साते नाल मिलाईआ। बहत्तर रूप मात प्रगटाउणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच दुआरा इक्क सुहाउणा, सोभावन्त दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन हरि जू ल्ए जगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा लेखा जाणे महान, भगतां अंदर वस भगवान, आपणा वस ना कोए रखाईआ।