पुस्तकालयभाग १०

२१ अस्सू २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

हरि सतिगुर खोल्हे ताक, त्रैगुण अतीता दया कमाईआ। जुग जुग पूरा करे वाक, भविख्त लेख लेख समझाईआ। जन भगतां पुछे वात, वातावरन आपणे हथ्थ रखाईआ। जग मेट अन्धेरी रात, साचा नूर करे रुशनाईआ। नाम निधान सुणाए गाथ, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। लहिणा चुक्के ज़ात पात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगाईआ। नव नौं जणाए घाट, एका पतण सच्चा माहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वखाए हाट, हट हटवाणा शहिनशाहीआ। निरगुण सरगुण देवे साथ, सगला संग निभाईआ। पूर्ब लहिणा वेखे माथ, मस्तक लेखा आप चुकाईआ। किनारा वखाए एका घाट, तट तीर्थ इक्क दरसाईआ। हरिजन पुछे आपे वात, पुरख अबिनाशी सेव कमाईआ। करे खेल बहु बिध भांत, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रखाईआ। खोल्हे ताक होए प्रकाश, परम पुरख दया कमाईआ । राह तक्के पृथ्मी आकाश, ब्रह्मण्ड खण्ड नैण उठाईआ। सन्त साजण लग्गी आस, दिवस रैण राह तकाईआ। जन भगतां प्रभ मिलण दी प्यास, तृखावन्त एका ओट तकाईआ। कवण वेला करे बन्द ख़ुलास, बन्दी आपणा नाम पाईआ।

गृह मन्दिर पावे रास, मंडल साची रास रचाईआ। सखा सहेला वसे पास, सद मेला चाँईं चाँईंआ। आदि जुगादि ना होए उदास, एका रंग समाईआ। शाहो भूप शाह शबास, शहिनशाह बेपरवाहीआ। हरिजन करे ना कदे निरास, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। निज आत्म कर कर वास, घर घर लेखा दए चुकाईआ। लहिणा चुकाए पवण स्वास, स्वास पवण नाल समाईआ। सेवा करे बण बण दास, दासी दास आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा ताक आप खुल्हाईआ। खुल्ल्हे ताक होए चानण, निरगुण नूर नूर धराइंदा। लहिणा चुक्के ज़िमीं अस्मानन, इस्म आपणा इक्क वखाइंदा। निरवैर पुरख पकड़ाए दामन, दामनगीर आप हो जाइंदा। दो जहानां बणे ज़ामन, साची ज़ामनी आप कमाइंदा। वेख वखाए क्षत्री शूद्र वैश ब्राह्मण, ब्रह्म नाता जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण नूर कोटन भानण, नूर नूराना डगमगाइंदा। शब्द निशाना मारे एका कानन, तीर निराला इक्क चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बन्द ताकी आप खुल्हाइंदा। बन्द ताक देवे खोल्ह, खोल्हणहारा इक्क अख्वाईआ। साचे मन्दिर आपे बोल, सच जैकारा दए सुणाईआ। साचे घर वजाए ढोल, नाम ढोला एका गाईआ। साचे गृह जाए मौल, निरगुण निरगुण खेल खिलाईआ। आप चुकाए आपणा पड़दा ओहल, दूई द्वैत दए मिटाईआ। हरिजन उठाए आप अनभोल, अभुल आपणी दया कमाईआ। सच वस्त वखावे कोल, एका वार दए वरताईआ। एका कंडे तोले तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। लक्ख चुरासी ल्ए वरोल, चार कुण्ट फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बन्द ताक आप खुल्हाईआ। खोल्हे ताक मेहरवान, दीनन आपणी दया कमाइंदा। प्रगट हो श्री भगवान, सरगुण आपणे रंग रंगाइंदा। इक्क वखाए सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, दोए रूप आप धराइंदा। सर्ब जीआं दा साचा काहन, एका बंसरी नाम वजाइंदा। एका रूप रमइया राम, राम रामा खेल खिलाइंदा। एका निउँ निउँ करे सलाम, अलैकम आपणी धार चलाइंदा। एका जैकारा बोले सतिनाम, नाम सति आपणा संग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ताक आप खुल्हाइंदा। साचा ताक सचखण्ड, सचखण्ड निवासी आप खुल्हाईआ। निराकार पावे वण्ड, वण्डणहार आप हो आईआ। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज भेव ना राईआ। दीन दयाल साहिब बख्शंद, करे खेल बेपरवाहीआ। हरिजन वेखे साचे चन्द, चन्द चादनी मुख भवाईआ। इक्क जणाए परमानंद, अनन्द अनन्द दए वड्याईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, गीत गोबिन्द आप जणाईआ। जुग चौकड़ी मुकाए पन्ध, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार इक्क हो जाईआ। जन भगतां पाए ठंड, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द,

बन्दी तोड़ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ताक आपे लाहीआ। साचा ताक जाए लथ, नव नौं खेल खिलाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी आपे मथ, गेड़ा गेड़े विच रखाइंदा। कलिजुग गेड़नहारा लट्ठ, आप आपणा खेल कराइंदा। हरि सज्जण साचे ल्ए रक्ख, लोकमात उठाइंदा। लेखा जाणे काया रत, रती रत मेल मिलाइंदा। नाता जोड़ कमलापति, कँवल नैण वेख वखाइंदा। एका देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाइंदा। सति सन्तोख धीरज जति, सति आपणा रंग रंगाइंदा। मेल मिलावा नस्स नस्स, जुग जुग आपणा पन्ध मुकाइंदा। गुरमुख़ां करे पूरी आस, निरासा कोए नज़र ना आइंदा। एका वार करे बन्द ख़ुलास, जगत ज़ंजीर ना बन्धन पाइंदा। मेल मिलावा शाहो शाबास, शाह पातशाह दया कमाइंदा। हरिजन पूरी करे आस, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ताक आप खुल्हाइंदा। खुल्ल्हे ताक सच महल्ला, महल्ला कोए रहिण ना पाईआ। करे खेल इक्क इकल्ला, अकल सभ दी रिहा गंवाईआ। एका फड़या नाम पल्ला, भाल सभ दी आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ताक दए समझाईआ। साचा ताक नौं दुआर, नव नौं आप खुल्हाया। पुरख अबिनाशी हो त्यार, निरगुण वेस वटाया। जुग चौकड़ी लाए पार, गुर अवतारां सीस उठाया। भगतां कर्ज़ा दए उतार, सालस बणके हरि हरि आया। साची वस्त झोली देवे डार, नाम अमोलक आप वरताया। एथे उथे ना आए हार, हरि के पौड़े दए चढ़ाया। माणस जन्म पैज संवार, मानुख आपणे लेखे लाया। एका करे सच विहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मन्दिर आप खुल्हाया। साचा मन्दिर जाए खुल्ह, खोल्हणहार आप अख्वाईआ। चार जुग जो बैठे भुल्ल, वेले अन्तिम ल्ए मिलाईआ। आपे होए सलहकुल, सभ दी सुलाह दए कराईआ। गुरमुख सज्जण ल्ए वरोल, नव खण्ड फोल फुलाईआ। आपे तोले आपणे तोल, नाम कंडा इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त ल्ए मिलाईआ। भगतन मेला भगवन्त दुआर, दर दरबारी आप कराइंदा। जुग चौकड़ी उतरे पार, कोटन काल खेल खिलाइंदा। त्रैभवन धनी हो त्यार, मूर्त अकाल रूप वटाइंदा। अजूनी रहत शाह सवार, शाह सुल्ताना फेरा पाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, वेद कतेब भेव ना आइंदा। गुर अवतार करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। जुग चौकड़ी बीते चार, चार नव नौं मिलाइंदा। नव चार कर पसार, आपणी धार आप वखाइंदा। कलिजुग खेल करे अपार, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, जोती जाता वेस वटाइंदा। नाम खण्डा इक्क हथिआर, साचा शस्त्र हथ्थ वखाइंदा। त्रैगुण मारनहारा मार, पंज तत्त सर्ब कुरलाइंदा। लक्ख चुरासी

करे विचार, लुकया कोए रहिण ना पाइंदा। हरिजन साचे ल्ए उठाल, जुग जुग आपणा मेल मिलाइंदा। दिवस रैण करे प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लेखे लाए घाली घाल, घाली घाल वेख वखाइंदा। आपे करे हल सवाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा ताक आप वखाइंदा। हरि का ताक सदा अनडिठ, दिस किसे ना आया। जो जन सतिगुर करे हेत, तिस सतिगुर ल्ए मिलाया। काया वेखे साचा खेत, आप आपणा फेरा पाया। जन भगतां खोल्हे भेत अभेत, दूई पर्दा आप चुकाया। आपणे नेत्र आपे पेख, नैण नैण नाल मिलाया। जुग जुग करे साचा हेत, नित नवित वेस वटाया। कलिजुग बालू तपे रेत, चारों कुण्ट रंग रंगाया। जन भगत रहे वेख, कवण वेला होए सहाया। जिस दा मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, सो पुरख निरँजण होए अन्त सहाया। जिस दा सच्चा इक्को देस, सचखण्ड बैठा आसण लाया। जिस दा नूर इक्क प्रवेश, घट घट जोत करे रुशनाया। जिस दा जुग जुग अवल्लड़ा भेस, गुर अवतार रहे जस गाया। कलिजुग अन्तिम आउणा माझा देस, गोबिन्द सम्बल नगर नाउँ वड्याआ। नानक निरगुण करे आदेश, निउँ निउँ सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा ताक दए वड्याआ। साचा ताक दर दरवाज़ा, दरदी दर्द आप समझाइंदा। करे खेल ग़रीब निवाज़ा, गिरहा आपणी खोल्ह खुल्हाइंदा। जन भगतां मारे वाजां, दिवस रैण सेव कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम रक्खे लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। निरगुण निरगुण रचया काजा, सरगुण सरगुण बन्धन पाइंदा। जिस नूं निउँ निउँ करन निमाज़ां, सो निमाज़ी वेख वखाइंदा। जिस नूं कूक कूक मारन वाजां, सो वाजां मार आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे मन्दिर सोभा पाइंदा। मन्दिर सहाउणा सति पुरख, सति सतिवादी मीत बणाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, हरख सोग ना कोए जणाईआ। चार जुग दी करे परख, प्रीख्या आपणे हथ्थ जणाईआ। गुरमुख विरले देवे दरस, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। जन्म जन्म दी मेटे हरस, हवस होर ना कोए वधाईआ। ग़रीब निमाणयां उप्पर कर कर तरस, जगत जलंदे ल्ए तराईआ। लहिणा चुकाए अर्श फर्श, बिरहों रोग दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि दुआरा इक्क वखाईआ। हरि दुआरा सच मनारा, तपी तपीश्र राह तकाइंदा। कोटन कोटि करे निमस्कारा, निउँ निउँ सीस सर्ब निवाइंदा। चढ़ चढ़ थक्के जीव संसारा, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। उच्ची कूक कूक करन पुकारा, नाअरा हक हक जणाइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, धाम अवल्लड़े सोभा पाइंदा। निरगुण नूर कर उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। नाउँ रक्ख आप निरँकारा, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, साचा ताज सीस टिकाइंदा। हुक्मी हुक्म बण वरतारा, साचा हुक्म इक्क सुणाइंदा। जुग जुग लोकमात ल्ए

अवतारा, गुर सतिगुर खेल खिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम कर पसारा, निराधारा कार कमाइंदा। जोती जोत हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। शब्दी शब्द नाद धुन्कारा, अनादी नाद नाद वजाइंदा। ब्रह्म ब्रह्मादि खोल्ह किवाड़ा, विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाइंदा। प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतारा, जन भगतां मेल मिलाइंदा। सत्त सत्त बणे वणजारा, बहत्तर आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। वाह वा सोहे बंक दुआरा, जिस दुआरे बंक हरिजन साचे आप बहाइंदा। छत्ती छत्ती पार किनारा, छत्ती छत्ती आपणा बन्धन पाइंदा। छत्ती बणे सच मिनारा, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, गोबिन्द हुक्म इक्क जणाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा करे खेल आपणी वारा, पिछला खेल ना कोए जणाइंदा।

२२ अस्सू २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

नव चार बन्धन पाउणा, समरथ पुरख हुक्म जणाइंदा। साचा मार्ग इक्क लगाउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड राह तकाइंदा। दो जहान वेख वखाउणा, लोआं पुरीआं पर्दा लांहयदा। गुर अवतारां आप समझाउणा, एका अक्खर निश पढ़ाइंदा। चार जुग दा खेड़ा ढाउणा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। अगम्म रूप घेरा पाउणा, शब्दी फेरा आपणे हथ्थ वखाइंदा। हो दलेरा खेल कराउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म शाह सुल्तान, शहिनशाह आप वरताईआ। सचखण्ड निवासी हो प्रधान, सच दुआरा दए सुहाईआ । छत्ती जुग दी चुक्के आण, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। नव चार मिटे माण, अभिमाण ना कोए वखाईआ। गुर अवतार जो दे दे गए दान, दाता दानी आपणी वस्त आपणे विच फेर मिलाईआ। लहिणा चुकाए गोपी काहन, राम रामा झोली डाहीआ। लेखा जाणे इलाही कलाम, कलमा आपणे विच समाईआ। भेव मुक्के सतिनाम, नाम सति आपणा बन्द रखाईआ। एका देवे सच पैग़ाम, पीर पैग़म्बर रहे सालाहीआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। हरिजन साचे कर पहचान, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। तीर निराला मारे बाण, मारनहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप समझाईआ। साचा हुक्म शहिनशाह, शाह पातशाह आप जणाइंदा। लेखा जाणे दो जहां, दोए दोए रूप आप धराइंदा। जुग चौकड़ी पन्ध मुका, पान्धी आपणा पन्ध आपणे हथ्थ रखाइंदा। शब्द अनादी सच सुणा, आपणा गीत आप अल्हाइंदा। लक्ख चुरासी मार्ग पा, एका राह वखाइंदा। चार वरन दा कट्टे फाह, बरन वरन ना कोए वखाइंदा। एका मन्दिर दए वखा, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। डूँग्घी कंदर जोत जगा, जोती जाता डगमगाइंदा। नौं दुआरे वेख

वखा, नव नौं आपे डेरा ढांहयदा। चौथे पद रिहा समा, चौथे जुग खेल खिलाइंदा। चार वेद वेखे थाउँ थाँ, कतेब आपणे रंग रंगाइंदा। भेव अभेद आप खुल्हा, अछल अछेद वेस वटाइंदा। एका हुक्म दए सुणा, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। आपणी कीती आपे ल्ए उलटा, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। गोबिन्द लेखा पूर करा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म राउ भूप, शाह सुल्तान आप जणाईआ। एका नाउँ चारों कूट, दहि दिशा दए वड्याईआ। दीन दयाल ठाकर गया तुट्ठ, अतुट बेपरवाहीआ। निरगुण हो हो गया उठ, निरवैर नज़र किसे ना आईआ। करे खेल बिन काया बुत, पंज तत ना कोए वड्याईआ। जिस नूं कहिन्दे गोबिन्द पुरख अकाल दा सुत, सो सुत ल्या जगाईआ। आप सुहाए आपणी रुत्त, सम्बल देवे माण वड्याईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, ठगौरी जगत ना कोए रखाईआ। लेखा जाणे छत्ती फ़ुट, आप आपणा बन्धन पाईआ। जगत विद्या कढ्ढे कुट्ट, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। सच दवारिउँ जो बैठे रुठ, वेले अन्त दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म वरताउणा हरि, हरि जू साचा सच जणाइंदा। जन भगत चुकाए एका डर, निरभउ भय ना कोए रखाइंदा। निराकार वखाए साचा घर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। ग़रीब निवाज़ा पल्लू फड़, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। सरगुण अंदर आपे वड़, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। जगत महल्ले जावे चढ़, बंक दुआरा सोभा पाइंदा। करे खेल नरायण नर, नर हरि आपणी धार बंधाइंदा। चार जुग दा दिता वर, कलिजुग अन्तिम पूर कराइंदा। अमृत नुहाए साचे सर, सर सरोवर इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह आप हो आइंदा। शाह पातशाह श्री भगवाना, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। साचे तख्त बैठ नौजवाना, निरगुण आपणा खेल कराईआ। नाम सति इक्क तराना, तुरीआ राग आप अल्हाईआ। शब्द अगम्मी गाए गाना, अनहद ताल वजाईआ। लक्ख चुरासी जाणी जाणा, विष्न ब्रह्मा शिव भेव खुल्हाईआ। आपे वरते आपणा भाणा, सद भाणे विच समाईआ। लेखा जाणे दो जहानां, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाईआ। जेरज अंड दए परवाना, उत्भुज सेत्ज करे शनवाईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, बल आपणा आप वखाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल हो प्रधाना, सच प्रधानगी दए जणाईआ। नव नौं पाए आणां, हुक्मी एका हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलंदड़ा, इक्क इकल्ला एकँकार। कलिजुग अन्तिम वेस वटंदड़ा, निहकलंक नरायण नर अवतार। शब्द खण्डा हथ्थ उठंदड़ा, आपे तिक्खी रक्खे धार। दो जहानां वेख वखंदड़ा, ज़िमीं अस्मानां पावे सार। विष्न ब्रह्मा शिव उठंदड़ा, करोड़ तेतीसा करे ख्वार।

एका साचा नाम जपंदड़ा, आत्म परमात्म मेला नार कन्त भतार। एका साचा धाम सुहंदड़ा, आप सुहाए बंक दुआर। जिस दुआरे चरन छुहंदड़ा, सो दुआरा होए परवान। गुरमुख साचे मेल मिलंदड़ा, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। सच निशाना इक्क झुलंदड़ा, चव्ही हथ्थ देवे दान। दाता दानी आप अख्वंदड़ा, आदि जुगादी मेहरवान। विष्नूं विश्व वेख वखंदड़ा, वेखणहारा नौजवान। ब्रह्मा अन्तिम पन्ध मुकंदड़ा, लेखा मुक्के विच जहान। शंकर नेत्र रो रो नीर वहंदड़ा, चौथे जुग होया हैरान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हुक्मरान। हुक्मरान राजन राजा, एकँकार वडी वड्याईआ। आदि जुगादी रच रच काजा, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। जन भगतां रक्खे जुग जुग लाजा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। शब्द अगम्मी मारे वाजा, तार सितार आप हिलाईआ। दर दरवेश नर नरेश हरिजन दुआरे आवे भाजा, पान्धी आपणा पन्ध मुकाईआ। अनहद सुणाए साचा वाजा, छत्ती राग भेव ना राईआ। जिस जन देवे आपणा ताजा, शब्द घोड़े ल्ए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह श्री भगवन्त, आपणी खेल कराइंदा। हरिजन वेखे साचे सन्त, लोकमात आप जगाइंदा। नाम जणाए मणीआ मंत, निज आत्म मेल मिलाइंदा। देवे वड्याई विच जीव जंत, जाग्रत जोत खेल खिलाइंदा। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, साची संगत संग निभाइंदा। हरिजन होए ना कदे मंगत, जिस जन आपणी भिच्छया पाइंदा। नाम निधाना चाढ़े रंगत, रंगया रंग उतर ना जाइंदा। नाता तोड़े भुक्ख नंगत, माया ममता मोह मिटाइंदा। आप बणाए साची बणत, घड़न भन्नणहार आप अख्वाइंदा। आपे आदि आपे अन्त, मध्ध आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल नरायण नर, नर हरि आपणा हुक्म वरताइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमान, दो जहानां आप जणाईआ। जुग चौकड़ी होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त गुर अवतार सर्ब गाण, बैठे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सचखण्ड वसे श्री भगवान, तख्त निवासी सोभा पाईआ। थिर घर वेखे मार ध्यान, आप आपणी दया कमाईआ। शब्दी सुत कर परवान, सीस आपणा हथ्थ रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। गुर अवतार कर प्रधान, लोकमात दए वड्याईआ। अन्तिम आपे वेखे आण, निरवैर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। पर्दा चुक्के हरि भगवाना, भगवन आपणी दया कमाइंदा। कलिजुग कूड़ा मिटे निशाना, कूड़ी क्रिया आप मिटाइंदा। सतिजुग खेल करे महाना, सति सतिवादी धार चलाइंदा। सर्ब जीआं दा एका कान्हा, नौं खण्ड पृथ्मी आप अख्वाइंदा। लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना, नाम तन्द हथ्थ वखाइंदा। अनहद राग सुणाए गाणा, घर घर विच तार हिलाइंदा।

अमृत आत्म देवे पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। निरगुण प्रगट हो विच संसार, सरगुण सज्जण ल्ए मिलाईआ। भगत भगवन्त करे प्यार, नित नवित वेस वटाईआ। लक्ख चुरासी विचों ल्ए उठाल, आप आपणा दरस दिखाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, एका गुण दए समझाईआ। हरिजन नेड़ ना आए काल, महाकाल मुख शरमाईआ। लोकमात वखाए सच्ची धर्मसाल, छत्ती जुग दा पन्ध मुकाईआ। हरिजन बहाए साचे लाल, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। आपे रिहा सुरत संभाल, सुरती शब्द बन्धन पाईआ। गुर अवतारां हल करे सवाल, बण बण सवाली जो अग्गे गए टिकाईआ। जगत जुग चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। वड्डी वड्याई रक्खी हथ्थ, हरि का भेव किसे ना आया। जुग जुग चलाए आपणा रथ, गुर अवतार सेव लगाया। नाम डोरी पावे नथ्थ, चारों कुण्ट भवाया। जिस जन देवे आपणी वथ, एका मन्त्र नाम पढ़ाया। साहिब सुल्तान सुणाए गाथ, वाह वा आपणा राग अल्हाया। आपणा मार्ग आपे दस्स, साचा धन्दा इक्क जणाया। हिरदे अन्तर आपे वस, साचा मन्त्र इक्क पढ़ाया। तीर निराला मारे कस, दूई द्वैती पर्दा लाहया। जन भगतां आपे होए वस, घर घर आपणा रूप धराया। मेल मिलावा नस्स नस्स, पान्धी आपणा पन्ध मुकाया। भगत भगवान इक्क दूजे दा करन जस, गुर गुर लेख इक्क समझाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाया। गुरमुख जन्म जन्म दी बुझाए प्यास, अमृत मेघ मुख चुआया। नाता तोड़ पृथ्मी आकाश, गगन मंडल पन्ध मुकाया। आपे करे बन्द ख़ुलास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे जिस मिलाया। सच दुआरा साचा मेला, सतिगुर सज्जण आप मिलाइंदा। एका घर वसे गुरु गुर चेला, गुर चेला खेल खिलाइंदा। आदि जुगादी सज्जण सहेला, सदा सद संग निभाइंदा। वसणहारा इक्क इकेला, लोकमात वेस वटाइंदा। आपे जाणे आपणा वेला, वार थित ना कोए रखाइंदा । अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, वेद कतेब भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे सोभा पाइंदा। सच दुआरा ठाकर घर, हरि ठाकर आप बणाईआ। कलिजुग अन्तर देवे धर, वस्त अमोलक आप वरताईआ। कृपानिध करनी कर, करता पुरख खेल खिलाईआ। जो जन भाणा रहे जर, अजर वस्त इक्क वरताईआ। भगत भगवन्त ल्ए फड़, एका डोर नाम बंधाईआ। दरस दिखाए अगे खड़, स्वच्छ सरूप रूप धराईआ। ना जन्मे ना जाए मर, सतिगुर पूरा सो अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मन्दिर ल्ए बहाईआ। साचा मन्दिर

सचखण्ड, सति पुरख निरँजण आप बणाइंदा। आपे जाणे आपणी कंध, आपणा पर्दा आप वखाइंदा। आपे बहे सेज पलँघ, सच सिँघासण आप सुहाइंदा। आपे रंगे आपणा रंग, रंग रंगीला आप हो जाइंदा। आपे चाढ़े आपणा चन्द, निरगुण जोत डगमगाइंदा। आपे गाए आपणा छन्द, बोध अगाधी आप अख्वाइंदा। आपे पावे आपणा बन्धन बंध, बन्दीखाना आप सुहाइंदा। आपे होए साहिब बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक्क वड्यांअदा। सच दुआरा भगतन दात, दाता दानी आप वरताईआ। बहत्तर सिखां जणाए पिछली गाथ, पूर्ब लहिणा मुकाईआ। लहिणा मुकाए तत आठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध बन्धन रहे ना राईआ। आप बंधाए साचा नात, सुरती शब्द मेल मिलाईआ। मेल मिलावा कमलापात, घर साचे वज्जे वधाईआ। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। चार वरन तेरी मुकी वाट, बाकी नज़र कोई ना आईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला विके ना कोई किसे मठ, बिन हरि इष्ट ना कोए जणाईआ। कल्लर कंध जाए ढट्ठ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी गेड़े लठ, जुग गेड़ा आप दिवाईआ। लहिणा मुके तीर्थ अठसठ, जगत सरोवर ना कोए वखाईआ। एका पूजा पुरख समरथ, सतिजुग आपणी आप जणाईआ। चार वरन दा साचा मन्दिर होए चव्ही हथ्थ, चारों कुण्ट वण्ड वंडाईआ। सगल विसूरे जायण लथ, जो जन अंदर वड़ दरसन पाईआ। पुरख अकाल महिमा सुणाए अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। निउँ निउँ सीस झुकाए राम दुलारा दसरथ, नेत्र नैणां नीर वहाईआ । कान्हा कृष्ना चरनी डिगे ढट्ठ, कँवल नैण नैण मटकाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद दूर दुराडे जाणे ढट्ठ, गल विच पल्लू एका पाईआ। नानक गोबिन्द भाणा मन्ने सति, सति पुरख अबिनाशी अगे सीस झुकाईआ। सच दुआरा कर उत्पत, पिछला लेखा पूर वखाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी देणी एका मति, ब्रह्म मति इक्क समझाईआ। बीज बीजणा साचे वत, काया खेत हल चलाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत, बहत्तर सिखां दए समझाईआ। तूं वसणहारा घट घट, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तेरा दुआरा आदि जुगादि ना जाए ढट्ठ, सच निशाना इक्क झुलाईआ। चार जुग चार वरन इक्क दूजे नालों जो कीते अड्ड अड्ड, अन्तिम आपे ल्ए मिलाईआ। जिउँ गोबिन्द करया साचा लड, पूत सपूता गोद सुहाईआ। तेरी प्रगट होए यद, तेरे नाम वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ तेरी इक्को हद्द, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार साध सन्त जुग जुग आपणा भार गए लद, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जिस भेजें तिस लवें सद, बचया कोई रहिण ना पाईआ। पंज तत काया चोला जाण छड, छत्ती छत्ती मुख भवाईआ। तेरा खेल सदा ब्रह्मादि, ब्रह्म तेरा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, एका घर देणा वसाईआ। साचा घर इक्क वसाउणा, पुरख अकाल आप जणाइंदा। बहत्तर भगतां मात प्रगटाउणा, आप आपणा हुक्म मनाइंदा। पिछला लहिणा मूल चुकाउणा, अगे कर्ज़ ना कोए रखाइंदा। साचा मन्दिर इक्क सुहाउणा, मंडल आपणा रंग रंगाइंदा। सच सिँघासण डेरा लाउणा, आसण साचे सोभा पाइंदा। मंडल रासन रास रचाउणा, गोपी काहन आप नचाइंदा। पृथ्मी आकाश फेरा पाउणा, गगन गगनंतर वेख वखाइंदा। कागद कलम मुख शर्माउणा, लिख लिख लेख ना कोए जणाइंदा। गोबिन्द लेखा आपणे लेखे लाउणा, आप आपणे विच छुपाइंदा। छत्ती छत्ती धार रखाउणा, छत्ती उच्च मुनार सुहाउणा, बहत्तर फड़ दर बहौंणा, सम्बल नाउँ फेर प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साढे तिन्न हथ्थ अंदर रिहा वड़, दिस किसे ना आइंदा। सम्बल रक्खया साढे तिन्न हथ्थ, घर घर विच आप प्रगटाईआ। उप्पर बहे पुरख समरथ, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ । छत्ती जुग चलाया रथ, बहत्तर भगत ल्ए प्रगटाईआ। नानक पूरी करे आस, जो आस गया रखाईआ। गृह आपणे कर कर वास, साचा मन्दिर सोभा पाईआ। निरगुण जोत करे प्रकाश, दीवा बाती ना कोए रखाईआ। सतिगुर पूरा शाह पातशाह शाहो शाबास, शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण चोला सरगुण लिबास, निरगुण ढोला सरगुण रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्बल देवे माण वड्याईआ। सम्बल तेरा उपजे धाम, सो पुरख निरँजण आप उपाइंदा। आपणा करे पूरा काम, करता पुरख दया कमाइंदा। भगतां पकड़े आपे दाम, दामनगीर आप अख्वाइंदा। आपे मेले साचे राम, राम रूप आप वटाइंदा। आप प्याए साचा जाम, नाम प्याला हथ्थ रखाइंदा । आपे करे प्रकाश कोटन भान, जोती नूर डगमगाइंदा। आप सुहाए सच मकान, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। आप उठाए सच निशान, लोकमात आप झुलाइंदा। आपे शाह पातशाह बणे हुक्मरान, राज राजाना आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। आपे जन भगतां देवे माण, जगत निमाणे आपणे गले लगाइंदा। लक्ख चुरासी विचों कर पहचान, आप आपणा दरस दिखाइंदा। मेल मिलावा हाणी हाण, शब्दी सुरती बन्धन एका पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप उपाइंदा। सच दुआरा उपमा योग, पुरख अबिनाशी आप सुणाईआ। जिस दा राह तक्कण चौदां लोक, परलोक नैण उठाईआ। जिस दुआरे गुर अवतार चल आयण सुणन सलोक, पतिपरमेश्वर एका गाईआ। जिस दा भाणा सके ना कोई रोक, तिस दा दर्शन ब्रह्मा विष्न शिव नेत्र नैणां वेख वखाईआ। जिस दा कोई रोम ना दिसे सोत, घट घट बैठा आसण लाईआ। सच दुआरा इक्क बणाए किला कोट, चार दीवार ना कोए वड्याईआ। जिस दा जस ना गायण रसना होंट, कलम शाही लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। सो साहिब आपे जाणे आपणा ओत

पोत, गुर अवतार पोतरे रूप खिडाईआ। आदि जुगादी निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाईआ। जन भगतां बख्शे एका ओट, दूसर अवर ना कोए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा ल्ए प्रगटाईआ। प्रगटाउणा दुआरा लोकमात, त्रै पंज मेला सहिज सुभाया। पारब्रह्म प्रभ खोल्हे ताक, त्रैगुण अतीता सेव कमाया। जुग जुग दा पूरा करे भविख्त वाक, गुर अवतारां जो जस गाया। सज्जण सुहेले ल्ए राख, भगत भगवन्त मेल मिलाया। आपे होए पाकी पाक, पतित पुनीत बेपरवाहया। सन्तां बणे सज्जण साक, सगला संग आप निभाया। आपे खोले्ह बन्द ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाया। एका मन्दिर वखाए साचा हाट, सतिगुर बैठा आसण लाया। निरगुण खेल बाज़ीगर नाट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताया। ना कोई ज़ात ना कोई पात, रूप रंग रेख ना कोए वखाया। जन भगतां वसे सदा साथ, विछड़ कदे ना जाया। जोत जगाए मस्तक ललाट, नूर नुराना डगमगाया। आत्म सेजा सुहाए साची खाट, सच सिँघासण सोभा पाया। जुगा जुगन्तर पुछे वात, जुग विछड़े ल्ए मिलाया। अन्तिम मेटे अन्धेरी रात, निरगुण जोत कर रुशनाया। दरस दिखाए इक्क इकांत, इक्क इकल्ला रूप धराया। हरिजन वेखे जिउँ बालक मात, पिता पूत गोद सुहाया। एका बंधे साचा नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाया। दरगाह साची देवे दात, नाम वण्डण वण्ड वण्डाया। अन्तिम वखाए एका घाट, जिस दा किनारा नज़र किसे ना आया। साहिब दयाल पुरख समराथ, अबिनाशी आपणा रूप वटाया। सम्बल लेखा साढे तिन्न तिन्न हाथ, रविदास चम्यारा गया समझाया। जिस दा करदे पूजा पाठ, सो पुरख निरँजण मात आया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए जगाया। हरिजन जगाउणा किरपा धार, हरि आपणी बूझ बुझाईआ। माणस जन्म देवे पैज संवार, मानुख आपणे लेखे लाईआ। रातीं सुत्तयां करे गुफ्तार, गुफ़त शनीद खेल खिलाईआ। बेऐब परवरदिगार, नूर नुराना सच्चा शहिनशाहीआ। कादर खेल करे करतार, कुदरत वेखे चाँईं चाँईंआ। मुकामे हक मीत मुरार, सांझा यार ल्ए मिलाईआ। एका हक बोल जैकार, लाशरीक दए वड्याईआ। तालब तल्ब ना कोए तल्बगार, तालब तुलबा आप पढ़ाईआ। आलम उल्मा खेल करे अपार, आल्मीन वेस वटाईआ। सोहबत जाणे सर्ब संसार, अभुल भुल कदे ना जाईआ। ग़फ्लत वेखे जीव गंवार, आलस निन्दरा खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए साचा घर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा नव नौं दर, दर दरवेश सुहाईआ। साढे तिन्न तिन्न देवे वर, घर घर वज्जे वधाईआ। सत सत वेखे आपे खड़, रूप अनूप वटाईआ। निरगुण अंदर सरगुण वड़, सरगुण अंदर निरगुण धार चलाईआ। आपणी करनी आपे कर, करता कीमत आप मुकाईआ। एका घाड़न ल्ए घड़, घड़न भन्नणहार हथ्थ वड्याईआ।

लेखा जाणे चोटी जड़, जगत नींह आप धराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए फड़, एका हुक्म सुणाईआ। सेव कमाउणी आउणा दर, एका घर वखाईआ। छत्ती जुग जिस दा रक्खदे रहे डर, सो डर रिहा मिटाईआ। मेरे भगतां सरन सरनाई जाउ पड़, वेले अन्त ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा रिहा सुणाईआ। सुणो संदेशा एका कन्न, एका वार जणाइंदा। धुर फ़रमाना लैणा मन्न, धुरदरगाही आप सुणाइंदा। जो घड़या सो देवे भन्न, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। कोटन कोटि वेस वटाए सूरज चन्न, कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाइंदा। एका दिवस रसना कहिणा धन्न धन्न, वड धनी आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करन सलाह, सुणया हरि परवाना। कलिजुग अन्तिम प्रगट होया, नाउँ धरा विष्नूं भगवाना। विष्नूं पहलां डिगीं चरनी आ, सुणना सच तराना। ब्रह्मे दर्शन लैणा पा, वेला गया हथ्थ ना आणा। शंकर धूढ़ी टिक्का मस्तक लैणा ला, तुट्टे माण अभिमाना। पुरख अबिनाशी खेल रिहा करा, लोकमात हो प्रधाना। सचखण्ड दुआरा दए बणा, इक्क झुलाए सच निशाना। शाह सुल्तानां देवे ख़ाक मिला, सीस ताज ना कोए टिकाना। एका हुक्म दए वरता, नौं खण्ड पृथ्मी हो प्रधाना। चार वरनां दए खपा, दीन मज़्हब ना कोए ईमाना। साची शरअ दए वखा, एका इष्ट श्री भगवाना। साचा मन्दिर दए बणा, लेखा जाणे गुण निधाना। चल के दर्शन आईए पा, लै के आईए धुर परवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ सीस रहे झुका। झुकया सीस अगे जगदीस, जगदीसर दया कमाइंदा। नव नौं चार पीसण ल्या पीस, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। जुगा जुगन्तर आप जणावां सच हदीस, मन्त्र अन्तर नाम पढ़ाइंदा। कलिजुग लहिणा देणा चुक्कणा बीस इकीस, बीस बीसा मोह मिटाइंदा। किसे ताज ना रक्खणा सीस, राज राजान ना कोए अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाइंदा। सच दुआरा हरि बणाउणा, हरिजन साची सेव जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर मंगाउणा, एका हुक्म सुणाईआ। निउँ निउँ सभ ने सीस झुकाउणा, नेत्र नैण शरमाईआ। मस्तक टिक्का एका लाउणा, चरन धूढ़ वडी वड्याईआ। तेरयां भगतां दा दर्शन पाउणा, चल के आए पान्धी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाउणे साचे घर, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका वार समझाइंदा। नेत्र नैण लओ उठा, नैण नैणां नाल मिलाइंदा। जो सोहँ ढोला रहे गा, सो भगत भगवन्त बणाइंदा। जिस दा तोला बणया बेपरवाह, साचे कंडे तोल तुलाइंदा। गुरसिखां दा काया चोला ल्या बदला, आपणा चोला आप छुडाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा पर्दा ओहला ल्या उठा, गुरसिखां नाल मिलाइंदा।

चरन धूढ़ी लवो ला, एका दात झोली पाइंदा। साचा मंगल लैणा गा, गीत गोबिन्द सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आवण जावण जावण आवण आपणा खेल कराइंदा। जगत सियासत झूठी धार, राज राजान रुड़्हाईआ। आत्म ब्रह्म ना कोए ज्ञान, जगत विद्या होए शौदाईआ। इक्क दूजे दा करन माण, माण अभिमान वधाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी सर्ब पछतान, मन्त्री प्रधान ना कोई अख्वाईआ। करे खेल श्री भगवान, जिस दा कीता ना कोए उलटाईआ। इक्को साहिब सच्चा हुक्मरान, कोटन कोटि राज भूपत रिहा चलाईआ। एका हुक्म इक्क फ़रमान, इक्क संदेशा रिहा जणाईआ। सियासत वरासत होए वैरान, सियासत सियासत नाल टकराईआ। जिउँ ऐहरन नाल वज्जे वदाण, सार सार नाल मिलाईआ। तिउँ नाता तुट्टे बेईमान, बेवा दिसे सर्ब लोकाईआ। ख़ावंद सके ना कोए पहचान, ख़लकत रोवे मारे धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जगत सियासत दए मिटाईआ । जगत सियासत जाए खप, सो पुरख निरँजण आप खपाइंदा। अठ्ठे पहर जो तन अग्नी रहे तप, सोच समझ ना कोए रखाइंदा। अन्त किसे ना आउणा किछ हथ्थ, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। जगत सियासत जगत पाए नथ्थ, वांग बन्दर आप नचाइंदा। अन्तिम विकणा झूठे हट्ट, कौडी मुल्ल ना कोए रखाइंदा। जोधे सूरबीर सुल्तान बिन मारयां जाण ढट्ठ, हरि शब्दी खेल वरताइंदा। कोई ना रक्खे किसे दी पत, पितम्बर सीस ना कोए टिकाइंदा । सभ दा खेड़ा होणा भट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत सियासत वेख वखाइंदा। जगत सियासत जगत खेड़ा, चार कुण्ट प्रधानयां । पारब्रह्म प्रभ देवे एका गेड़ा, नव नौ करे वैरानयां। अंदर वड़ छेड़नहारा छेड़ां, करे खेल श्री भगवानयां। अन्तिम धरत मात दा खुल्ल्हा करे वेहड़ा, एका मारे नाम तीर निशानयां। हरि की सियासत जाणे केहड़ा, जुग जुग चले चलावे आपणे भाणयां। जगत वड्याई पाया जेड़ा, जगत सियासत बन्न्हे गानयां। अन्तिम वेला आया नेड़ा, मिटे सर्ब निशानयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल जोद्धा सूरबीर बली बलवानयां। हरि सियासत रक्खे अपर अपार, जुग जुग खेल खिलाईआ। एस सियासत अंदर घल्ले गुर अवतार, गुर अवतार सेवा लाईआ । साध सन्त कर कर गए पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। साचे तख्त बहे सच्ची सरकार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। एका हुक्म वरते एका वार, एका वार करे जणाईआ। कोई मोड़ ना सके विच संसार, कोटन कोटि बैठे सीस झुकाईआ। प्रभ की सियासत ना जाए हार, जगत सियासत ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सियासत सियासत नाल टकराईआ। सियासत नाल सियासत लाए टक्कर, जग टोटे आप कराइंदा। निरगुण निराकार

चारों कुण्ट फिरे बण बण फक्कर, फ़िकर होर ना कोए रखाइंदा। जिस दा जुग चौकड़ी कर के आए ज़िकर, ज़रे ज़रे विच समाइंदा। सो साहिब सतिगुर पूरा सूरबीर बलवान कलिजुग अन्तिम आपणे अखाड़े आए नितर, तीर तलवार हथ्थ ना कोए रखाइंदा। नाम निधाना फड़े छित्र, शरअ शरीअत सर्ब मिटाइंदा। लेखा जाणे जगत पितर, पिता पूत खेल खिलाइंदा। जगत स्यासी वेंहदे रहि जाण बिटर बिटर, बीतया हाल ना किसे जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नाम सियासत आप वड्यांअदा। जिस सियासत दा रखण माण, सो सियासत खाण नूं आईआ। बहत्तर सिखां लौहणी एका वार मुकाण, जगत सत्थर दए विछाईआ ।