पुस्तकालयभाग १०

२३ अस्सू २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच दया होई

हुक्मे अंदर धुर फ़रमाना, धुर धामी हरि जणाइंदा। सति पुरख निरँजण साचा राणा, सति सतिवादी आप सुणाइंदा। अलख अगोचर बेमुहाणा, अगम्म अथाह भेव ना आइंदा। जुगा जुगन्तर वरते भाणा, सद भाणे खेल खिलाइंदा। निरगुण सरगुण जाणे आवण जाणा, आवण जावण, वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी एका गाणा, निरवैर पुरख अल्हाइंदा। भगतां देवे साचा दाना, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, साचा सगन मनाइंदा। अन्तर आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। साचा देवे पीणा खाणा, अमृत रस आप चखाइंदा। लेखा जाणे मरना जीणा, जीवण मरन आपणे हथ्थ रखाइंदा। जिस जन बख्शे साची सरना, सरनगत आप हो जाइंदा। नेत्र खोले हरना फरना, रूप अनूप आप दरसाइंदा। आपे होए करनी करना, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। आपणा अक्खर आपे पढ़ना, जगत विद्या आप पढ़ाइंदा। निरभउ चुकाए दूजा डरना, भय अवर ना कोए रखाइंदा। साचा घाड़न आपे घड़ना, आपे घड़ घड़ आपे भन्न धराइंदा। जिस दुआरे हरि जू वड़ना, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। साचे पौड़े एका चढ़ना, औंदा जांदा दिस ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। धुर धामी हरि निरँकारा, एका एक अख्वाइंदा। सचखण्ड निवासी खेल अपारा, खेलणहारा आप खिलाइंदा। आपे जाणे आपणी धारा, आदि जुगादि चलाइंदा। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, गुर पीर आप पढ़ाइंदा। एका नाम दए सहारा, साची सिख्या सिख समझाइंदा। चरन कँवल दे सहारा, लोकमात प्रगटाइंदा। दीपक जोती कर उज्यारा, जोती जाता वेख वखाइंदा। रागी नादी खेल अपारा, अनहद नादी नाद वजाइंदा। अलख अगोचर आपे जाणे आपणी धारा, दूजी धार ना कोए बणाइंदा। जिस जन खोल्हे बन्द किवाड़ा, सो जन सोझी पाइंदा।

गुर अवतार आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निउँ निउँ सीस जगदीस अगे करन हाढ़ा, नेत्र नैण नीर सर्ब वहाइंदा। तेरे हुक्मे साडी कारा, साडी कार तेरी सेवा विच रखाइंदा। तूं साहिब सच्चा मीत मुरारा, तुध बिन धाम ना कोए सुहाइंदा। तूं शाह पातशाह सच्ची सरकारा, शहिनशाह इक्क अख्वाइंदा। सचखण्ड सोहे तेरा मुनारा, उच्च अटल्ला आप वड्यांअदा। निर्मल जोत जगे अपारा, जोती जाता डगमगाइंदा। रूप रंग ते वसे बाहरा, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप धराइंदा। वेस अवल्ला एकँकार, आदि जुगादि धराईआ। जुग चौकड़ी पावे सार, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। भगत भगवन्त दए आधार, सन्त सुहेले गले लगाईआ। गुरमुखां करे सच प्यार, गुरसिख साचे सदा सालाहीआ। निरगुण सरगुण खेल सच्ची सरकार, शाहो भूप आप कराईआ। नाम वणज कराए इक्क वपार, लोकमात हट्ट खुल्हाईआ। चौदां लोक करन पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गगन मंडल रोवे ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गया हार, हरि का भेव कोए ना पाईआ। गुर अवतार करन पुकार, अन्तर एका ओट रखाईआ। कलिजुग आए आपणी वार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। शब्द डंका वजाए अगम्म अपार, नौबत आपणा नाउँ वजाईआ। दो जहानां करे ख़बरदार, पुरीआं लोआं आप हिलाईआ। रवि ससि दए आधार, सूरज चन्न वेख वखाईआ। गुरमुख सज्जण ल्ए उठाल, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, एका तत्त दए समझाईआ। मार्ग दस्से हरि सुखाल, निश अक्खर कर पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म करे प्रितपाल, सो पुरख निरँजण सच्चा शहिनशाहीआ। इक्क बणाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा दए वड्याईआ। एका घर बहाए शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। धर्मसाल हरि धर्म दुआरा, एका एक जणाइंदा। वरन बरन ना कोए अखाड़ा, ज़ात पात ना नाच नचाइंदा। दीन मज़्हब ना कोए जैकारा, एका पुरख अकाल अल्हाइंदा। चार जुग दा होए छुटकारा, पिछला कीता आपणी झोली पाइंदा। गुर अवतार जो दे दे गए लारा, अन्तिम हरि जू आप पूर कराइंदा। गुरमुख कदे ना रहे कुँवारा, जिस पारब्रह्म प्रनाइंदा। सो सुहञ्जणी होए नारा, जिस हरि कन्त गले गलाइंदा। आप बहाए सच्चे दरबारा, सचखण्ड सिँघासण सोभा पाइंदा। अठ्ठे पहर वजाए प्रेम सतारा, सुर ताल ना कोए रखाइंदा। शब्द अगम्मी सुणाए सच्ची धुन्कारा, छत्ती राग भेव ना आइंदा। इक्क वखाए ठाकर दुआरा, हरि ठाकर आप खुल्हाइंदा। भगतां देवे सति भण्डारा, सति सतिवादी आप वरताइंदा। माणस जन्म ना आए हारा, जन्म अजन्म आपणे लेखे पाइंदा। पूरा करे कौल इकरारा, कीता कौल भुल ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप धराइंदा।

रूप धराए धरनी धर, धरत धवल वड्याईआ। साचे मन्दिर बहे वड़, सम्बल एका नाउँ रखाईआ। गोबिन्द सूरा ल्ए फड़, गुर चेला मेल मिलाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त ना कोए रखाईआ। जगत विद्या ना ल्ए पढ़, आपणी करे सच पढ़ाईआ। चार जुग दे विछड़े लाए आपणे लड़, एका बन्धन नाम पाईआ। दरस दिखाए अगे खड़, स्वच्छ रूप वटाईआ। पुरख अबिनाशी देवे वर, वर दाता सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। सच दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। हरि पुरख निरँजण बणाए बणत, एकँकारा वेख वखाइंदा। आदि निरँजण महिमा अगणत, नूर नुराना डगमगाइंदा। श्री भगवान सोभावन्त, अबिनाशी करता खेल खिलाइंदा। पारब्रह्म आप जणाए आपणा मणीआ मंत, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। नाम नामा वेखे साचे सन्त, भगत भगवन्त आप उठाइंदा। देवे वड्याई विचों जीव जंत, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, हरि का रंग उतर कदे ना जाइंदा । जिस नूं कहिन्दे बेअन्त बेअन्त बेअन्त, सो साहिब वेख वखाइंदा। सर्ब जीआं दा एका कन्त, लक्ख चुरासी आप प्रनाइंदा। जन भगत बणाए तेरी बणत, बन्धन आपणे हथ्थ रखाइंदा। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाइंदा। नाता तोड़ भुक्ख नंगत, नाम भण्डारा इक्क वरताइंदा। मेल मिलावा साची संगत, संग आपणा आप रखाइंदा। गुरसिख तेरा राह जुग जुग तक्कण जन्नत, स्वर्ग तेरे चरन धूढ़ रमाइंदा। तेरा मेला श्री भगवन्त, जिथे वेखण कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क सुहाइंदा। सच दुआरा हरि सुहाउणा, निरगुण सरगुण बणत बणाईआ। भगत भगवन्त मेल मिलाउणा, भगौती सेव कमाईआ। भगवती निउँ निउँ सीस झुकाउणा, वाह वा वज्जदी रहे वधाईआ। आदि शक्ति नाल मिलाउणा, मिल सख़ीआं मंगल गाईआ। चतुर्भुज सीस झुकाउणा, निउँ निउँ पए सरनाईआ। गुर अवतारां गल विच पल्लू पाउणा, नेत्र नैण ना सके कोए उठाईआ। चार जुग दा लेखा सभ दे अगे धराउणा, अभुल भुल कदे ना जाईआ। अपणयां वेख सर्ब शरमाउणा, आपा किसे कोल नज़र ना आईआ। राम कृष्न ना किसे मनाउणा, ईसा मूसा ना कोए वड्याईआ। मुहम्मद लेख ना किसे चुकाउणा, राणी अल्ला मुख भुआईआ। नानक पल्लू ना किसे फड़ाउणा, दर देवे धक्का लाईआ। गोबिन्द अमृत जाम ना किसे पलाउणा, कलिजुग जीव भुल्ले पान्धी राहीआ। मुर्शद मुरीदां कोलों पल्लू छडाउणा, गुरु सिख किसे ना होए सहाईआ। सभ ने पारब्रह्म अग्गे निउँ निउँ सीस झुकाउणा, तेरी मन्नदे रहे सरनाईआ। आपे कर जो तुध भाउणा, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। हुक्म वरताए श्री भगवाना, भगौती आप जणाइंदा। भगवती बन्न्हे एका गाना, एका सगन मनाइंदा। एका वार

करे परवाना, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। दाता दानी देवे दाना, दया निध आपणी दया कमाइंदा। आपे होया जाणी जाणा, भेव अभेद खुल्हाइंदा। नव नौं होए प्रधाना, रूप अनूप जणाइंदा। नाद अनादी सच तराना, एका वार सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव होए हैराना, हरि का भेव कोए ना आइंदा। लोकमात करे खेल महाना, निरवैर धार चलाइंदा। चार जुग दा मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआला वेखे मकाना, ख़ाली सर्ब कराइंदा। दीन मज़्हब होया दीवाना, दर दर घर घर धक्का लाइंदा। सतिगुर शब्द बैठ मस्ताना, मुख सभ तों आप भुआइंदा। जे कोई दूर दुराडा करे सलामा, लुक लुक आपणा वक्त लँघाइंदा। जे कोई कूक कूक गाए रामा, मन्दिर टल खड़काइंदा। जे कोई सीस ताज रक्ख बणे कान्हा, तिस आपणा रूप ना कदे वखाइंदा। जो नाम सति झूठा गायण गाना, अन्तर विकार ना कोए कढाइंदा। नानक करे ना दर परवाना, दूर दुराडा धक्का लाइंदा। जे कोई फ़तह डंका कहे वजाना, गोबिन्द रूप ना कोए वखाइंदा। कलिजुग कूड़ होया बलवाना, सभ नूं धक्का लाइंदा। एका भुल्लया श्री भगवाना, जो घट घट आसण लाइंदा। जिस दी गुर अवतार मन्नदे रहे आणा, सीस अगे जगदीस ना कोए उठाइंदा। सो कलिजुग अन्तिम लै के आए धुर फ़रमाना, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। गुरमुख विरला चतुर सुघड़ सुजाना, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। देवे दरस श्री भगवाना, जगत तृष्ना हरस मिटाइंदा। एका राग सुणाए काना, धुन अनादी नाद वजाइंदा। आत्म सेजा सोभा पाणा, ब्रह्म पारब्रह्म खेल खिलाइंदा। भाग लगाए साचे मन्दिर सच मकाना, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। हरिजन मेला रविदास चम्यारा, चमढ़ी आपणे हट्ट विकाईआ। निरगुण सरगुण कर प्यारा, सरगुण निरगुण धार वखाईआ। कागद कलम दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जगत जुग दा पार किनारा, जुगत करे बेपरवाहीआ। एका बणे सच मनारा, साढे तिन्न हथ्थ वण्ड वंडाईआ। नव चार लग्गे अखाड़ा, छत्ती छत्ती नाच नचाईआ। नानक निरगुण सरगुण करे पुकारा, एका ओट तकाईआ। तेरा रूप अगम्म अपारा, वड वड्डी तेरी वड्याईआ। तेरा धाम सचखण्ड न्यारा, दिस किसे ना आईआ। आदि जुगादि इक्क इकल्ला सचखण्ड बैठा रहे कुँवारा, तेरा संग ना कोए दसाईआ। तेरा एका वेखां जगत विहारा, लोकमात वेस वटाईआ। भगवन देणा नाम आधारा, भगतन एका दात झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा गुण दए समझाईआ। आपणा गुण हरि समझाया, निष्अक्खर हरि हरि बोल। आपणा आप ल्ए प्रनाया, आदि जुगादी आपे रक्खे कोल। लोकमात ल्ए वेस वटाया, पारब्रह्म अतुल अतोल। हरिजन साचे ल्ए जगाया, घर घर विच कुण्डा खोल्ह। आपणा रूप दए दरसाया, निज आत्म जाए मौल। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धरनी धरत धौल। धौल उप्पर भाग लगाउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। सचखण्ड दुआरा आप प्रगटाउणा, सचखण्ड निवासी सोभा पाइंदा। दीन मज़्हब दा डेरा ढाउणा, ज़ात पात पन्ध मुकाइंदा। गुर अवतारां दा हिस्सा अन्तिम सभ दा सभ दी झोली पाउणा, बाकी अवर ना कोए रखाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल दो जहान एका नज़री आउणा, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। जगत दुआरा डेरा ढाउणा, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक मिलाइंदा। भगत दुआरा इक्क उपजाउणा, हरिजन साचे विच बहाइंदा। सीस जगदीस छत्र झुलाउणा, छत्ती रागां आसा पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा लेखा हरि निरँकार, निरगुण आपणे हथ्थ रखाईआ। वण्डे वण्ड अगम्म अपार, हिसाब किताब ना कोए रखाईआ। लिख्त लेख ना सके विचार, विद्या गुण ना कोए वखाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी करे पुकार, गुर अवतार रहे जस गाईआ। सो साहिब आपणा करे आप विहार, थित वार आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड निवासी वसणहारा सचखण्ड दुआर, सचखण्ड लोकमात प्रगटाईआ। जिस गृह निरगुण जोत करे उज्यार, सो गृह आपणे रंग रंगाईआ। जिस दर बोले नाम जैकार, तिस घर वज्जे वधाईआ। हरिजन हरिभगत गुरमुख गुरसिख ल्ए उभार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सोहँ शब्द सच प्यार, आत्म परमात्म ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हिस्सा एका वण्ड, पावणहारा उत्भुज सेत्ज जेरज अंड, लहिणा देणा मुकाए लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड, गुरमुखां वखाए इक्क अनन्द, परमानंद आपणा रूप दरसाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि रहे बेपहचान, पहचान विच कदे ना आईआ।

जगत सियासत नाता कूड़, कूड़े तन्द नाल बंधाईआ। जन भगतां अंदर सच्चा नूर, नूर नुराना आप धराईआ। सियासत करे मूर्ख मूढ़, चतुर सुघड़ दए भुलाईआ। गुरसिखां मिले चरन धूढ़, दुरमति मैल धुआईआ। बहत्तर भगत कट्ठे होण ज़रूर, कलिजुग तेरी ज़रूरत पूरी देणी कराईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, आप कराए महूरत महूर, थित वार आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दा पैंडा तक्कदे रहे दूर, सो नेड़े गया आईआ। जिस नूं कहिन्दे सच्चा हज़ूर, हाज़र हो हो दरस दिखाईआ। जगत सियासत डोबे पूर, धक्का एका वार लगाईआ। शाह पातशाह रहे झूर, रातीं सुत्तयां नींद ना आईआ। अन्तिम आपणा मन्नण आप कसूर, एका भुल्लया बेपरवाहीआ। मन वासना करदे रहे ग़रूर, ग़ुरबत काया विच टिकाईआ। मन हंगता करया फ़तूर, फ़तवा इक्क दूजे ते लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए वड्याईआ ।

हरिजन वड्डा कोल साची वस्त, हरि एका एक फड़ाइंदा। एका रंग वखाए कीट हस्त, ऊँच नीच ना कोए जणाइंदा। नाम ख़ुमारी रक्खे मस्त, धन दौलत पल्ले ना कोए पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप सालांहयदा। जगत सियासत मंगे मंग, दिवस रैण कुरलाईआ। शाह पातशाह बणे रहिण नंग, सीस पल्लू ना कोए टिकाईआ। जगत तृष्ना भरया गंद, झूठी वासना ना कोए मुकाईआ। पिउ दादा पुत पोतरे दी बन्न्हदे गए गंढ्ढ, अन्तिम ख़ाली हथ्थ वखाईआ। वेखो सियासत हुंदी रंड, रंडी दुहागण चारों कुण्ट दए दुहाईआ। नठ नठ थक्की मुक्या ना पन्ध, जगत भुल्ली रही कुरलाईआ। चार कुण्ट अन्धेरा अन्ध, साचा चन्द ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सभ दी एका वार लाहे डण्ड, डण्ड फेर कोए ना पाईआ। सियासत रोवे जगत कुरलावे, कूक कूक जणाया। इक्क दूजे दे मरन हावे, हाहाकार मचाया। प्रधान मन्त्री कोई नज़र ना आवे, हुक्मी हुक्म ना कोए सुणाया। दर दरवेश होण निथावें, निथाव्याँ थाँव ना कोए दसाया। करे कराए जो प्रभ भावे, प्रभ भाणा आप वरताया। गुरमुख आपणे तोल तुल रहिण सांवें, एथे उथे दो जहानां एका कन्ढ्ढा नज़री आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त श्री भगवन्त, सभ दा करे सफ़ाया।

ज़ीरो सिफ़रा जाए लथ, एका कदे ना मुख छुपाईआ। एके नाल कहाणी अकथ, कोटन कोटि इकाई नाल मिलाईआ। इकाई दहाई सैंकड़िआं आपणा मार्ग दस्स, आपणा राह दए वखाईआ। कर खेल पुरख समरथ, अन्तिम सभ दी करे सफ़ाईआ। जिउँ भावे तिउँ करे इक्टठ, मुड़ मुड़ फेर मिलाईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ी गए ढट्ठ, ढा ढा आपणी ढेरी फेर बणाईआ। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव लै लै वथ, त्रैगुण आपणा रंग रंगाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार पीर उठा उठा हथ्थ, लोकमात गए ताल वजाईआ। कोटन कोटि भगत सन्त गा गा गाथ, उच्ची कूक कूक गए सुणाईआ। आदि जुगादि किसे ना आई हाथ, डूँग्घे सागर साची भँवर अंदर गए तारीआं लाईआ। आप वेंहदा रिहा खेल तमाश, सचखण्ड साचे आसण लाईआ। जिस जन देवे आपणा किरन जोत प्रकाश, सो गुरु रूप मात अख्वाईआ। आपणी किरन खिच्चे आपणे पास, पंज तत ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। गिआं पिच्छों गौदे गाथ, ना एथे ना उथे होए कोए सहाईआ। जो आया सो चढ़ के गया हरि के राथ, हरि आपणा आप रथवाहीआ। अन्तिम लै के गया साथ, पिच्छे छड्ड कोई ना जाईआ। जिस नूं कहिन्दे त्रिलोकी नाथ, कोटन कोटि त्रलोकी नाथ चरनां विच सेव कमाईआ । जिस नूं कहिन्दे राम वसे पास, सो राम साचे राम राह तकाईआ। जिस नूं कहिन्दे ईसा मूसा दए पैग़ाम, सो पैग़म्बर इक्क मनाईआ। सभ नूं देंदा रिहा कलाम, आपणी कलाम ना किसे जणाईआ।

आपणा इशारा दए इल्हाम, आपणा भेव ना किसे खुल्हाईआ। आपणी धूढ़ देवे सतिनाम, चरन चरनां उप्पर रगड़ाईआ। नानक निरगुण सरगुण कर प्रनाम, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। पंज तत्त काया माटी लेखे लग्गे चाम, जिस मिल्या सच्चा माहीआ। गोबिन्द निउँ निउँ करे प्रनाम, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। अन्तिम सभ दा पकड़े दाम, दामनगीर फेरा पाईआ। बण के आए बेपहचान, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर आपणी सियासत आप चलाईआ। नेत्र नैण अलक पलक, कदम कदम कदम नाल मिलाईआ। मख़लूक वेखे हरि जू ख़लक, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। लेखा जाणे अर्श फर्श, कुर्श कुरा फोल फुलाईआ। नूर नुराना देवे दरस, बातन आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका पलक एका कदम नाल मिलाईआ।