पुस्तकालयभाग १०

२७ अस्सू २०१८ बिक्रमी हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड छीने जसतर वाल ज़िला अमृतसर

शाह पातशाह हरि निरँकार, निरगुण आदि जुगादि समाइंदा। भूपत भूप बण सिक्दार, निरवैर आपणा हुक्म चलाइंदा। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव ना आइंदा। आदि पुरख हो त्यार, आपणी धारा आप प्रगटाइंदा। सो पुरख निरँजण ख़बरदार, रूप अनूप आप वटाइंदा। हरि पुरख निरँजण पावे सार, अकल कल आपणी कार कमाइंदा। एकँकारा वसे धाम न्यार, अनुभव प्रकाश कराइंदा। आदि निरँजण जोती धार, नूर नुराना डगमगाइंदा। अबिनाशी करता बेऐब परवरदिगार, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। श्री भगवान आपे जाणे आपणी कार, करनी करता आप कमाइंदा। पारब्रह्म आप आपणा कर पसार, हरि आपे वेख वखाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। धुर फ़रमाना इक्क जैकार, नाद अनादी नाद वजाइंदा। थिर घर खोल्हे आप किवाड़, चरन कँवल आप टिकाइंदा। आपे करे आपणा सच प्यार, पिया प्रीतम आप हो जाइंदा। नारी कन्त खेल न्यार, अपरम्पर आपणा आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा खेल आप कराइंदा। खेलणहारा इक्क इकल्ला, एका घर सोभा पाइंदा। वसणहारा सच महल्ला, सचखण्ड दुआरे आसण लाइंदा। आपणी जोत आपे रल्ला, जोती जाता डगमगाइंदा। आपणा फड़े आपे पल्ला, आपणा संग आप निभाइंदा। आपणा आसण आपे मल्ला, हरि आपे वेख वखाइंदा। आपणा संदेश नर नरेश आपे घल्ला, हुक्मी हुक्म आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, आदि पुरख सोभा पाइंदा। आदि पुरख पुरख अपारा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आप सुहाए सच दुआरा, सचखण्ड निवासी

सोभा पाईआ। महल्ल अटल उच्च मुनारा, निहचल धाम दए वड्याईआ। जोती जाता हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। कमलापाती खेल न्यारा, कँवल नैण आप कराईआ। हुक्मी हुक्म सच वरतारा, शाह पातशाह आप सुणाईआ। साचे तख्त बैठ साची सरकारा, सीस जगदीश ताज सुहाईआ । आपे निउँ निउँ करे निमस्कारा, दर दरवेश सेव कमाईआ। सो पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबारा, हरि पुरख निरँजण रंग रंगाईआ। एकँकार करे सच विहारा, आदि निरँजण जोती धारा, रूप अनूप आप वखाईआ। अबिनाशी करता पावे सारा, श्री भगवान करे खेल न्यारा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। सचखण्ड वेखे आप अखाड़ा, थिर घर सोहे साचा लाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा भेव हरि निरँकार, आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादी खेल अपार, खेलणहारा आप खिलाइंदा। दाई दाया बण अगम्म अपार, साची सेवा आप कमाइंदा। जननी जन जणे सुत दुलार, शब्दी शब्द नाउँ धराइंदा। थिर घर साचे दए बहाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आपे वसे नाल नाल, विछड़ कदे ना जाइंदा। सचखण्ड निवासी बण दलाल, साचा रंग आप रंगाइंदा। आपणी किरपा रूप प्रगटाए महाकाल, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। लेखा जाणे सच सच्ची धर्मसाल, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। जोती दीपक एका बाल, नूर नुराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा खेल आप खिलाइंदा। खेल करे पुरख समरथ, समरथ हथ्थ वडी वड्याईआ। थिर घर देवे साची वथ, शब्द शब्दी झोली पाईआ। निरवैर चलाए आपणा रथ, निराकार बेपरवाहीआ। अगम्म अगम्मड़ी सुणाए गाथ, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। निराकार निराकार निराकार निभाए साथ, सगला संग आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, आदि पुरख बेपरवाहीआ। आदि पुरख बेपरवाह, आपणा खेल आप कराइंदा। थिर घर साचा आप सुहा, सुत दुलारा आप बहाइंदा। आपे मार्ग देवे पा, साचा राह आप जणाइंदा। हुक्मी हुक्म दए जणा, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। आपणा बन्धन आपे पा, एका गंढ्ढ दिवाइंदा। सचखण्ड दुआरा खेल करा, थिर घर आपणे विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर वसे एका नर, नर नरायण धार आप प्रगटाइंदा। थिर घर वासा शब्द दुलार, हरि साचा आप रखाईआ। सचखण्ड वसे आप निरँकार, निरगुण बैठा आसण लाईआ। इक्क जणाए साची कार, करता पुरख बेपरवाहीआ। पूत सपूत बणे दुलार, परवरदिगार इक्क जणाईआ। तेरा रंग मेरी धार, मेरी धार तेरे विच समाईआ। मेरा हुक्म सच फ़रमान, साचे सुत सुणना कर ध्यान, सुणावनहारा आप जणाईआ। मेरा नाउँ इक्क ज्ञान, आदि जुगादि बेपहचान, लेखा लिख्त विच ना आईआ।

तेरा वसे थिर घर मकान, सचखण्ड वसे श्री भगवान, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। निष्अक्खर शब्दी दात, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। आपे बैठा रहे इकांत, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। आपे पिता आपे मात, सुत दुलारा गोद सुहाइंदा। आपे पुच्छणहारा वात, सीस जगदीस हथ्थ रखाइंदा। आपे खोल्हे बन्द ताक, बन्द किवाड़ा आप खुल्हाइंदा। थिर घर वखाए एका हाट, थिर घर साचा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव हरि करतारा, आपणा आप जणाईआ। साचे सुत हो ख़बरदारा, पुरख अबिनाशी रिहा उठाईआ। तेरी सेवा लाए अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। तेरा रूप साची धारा, धार धार विचों प्रगटाईआ। तेरे अंदर खेल न्यारा, निराकारा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हथ्थ वड्याई आपणे रक्ख, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। करे खेल आप समरथ, आपणा रंग आप रंगाइंदा। बीज बीजे साचे वत, आपणी सेवा आप कमाइंदा। आप बंधाए आपणा नत, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, शब्द सुत हरि प्रगटाइंदा। हरि शब्द अंदर विश्व धार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। निरगुण प्रगट हो निराकार, आपणा खेल खिलाईआ। साचा पलँघ सेजा साची कर त्यार, सच सिँघासण आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी शब्द आप सलाहीआ। सच सलाह देवणहारा, एका हुक्म सुणाइंदा। पारब्रह्म निरगुण धारा, निरवैर वेख वखाइंदा। विष्न विश्व कर उज्यारा, आपणे रंग रंगाइंदा। लेखा जाणे अंदर बाहर गुप्त ज़ाहरा, आपणा दर दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा हरि हरि खोल्ह, एका एक करे जणाईआ। नाउँ निरँकारा आपे बोल, आपणा नाउँ दए जणाईआ। सति सतिवादी तोले तोल, एका तोल दए वखाईआ। वस्त अगम्मी दए अडोल, अडुल बेपरवाहीआ। शब्दी सुत करे चोल्ह, पिता पूत बण माईआ। अन्तर अन्तर जाए मौल, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। विष्नूं अंदर धरे कौल, अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए जणाईआ। लेखा जणाए हरि करतारा, आपणी खेल खिलाइंदा। विष्नूं नूर नूर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। शब्दी शब्द शब्द पसारा, नेत्र नैण ना कोए रखाइंदा। अलख अगम्म हो त्यारा, आपणी धारा आप जणाइंदा। वेखे विगसे वेखणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, एकँकारा

आप जणाईआ। शाह पातशाह बण बण राणा, साचे तख्त सोभा पाईआ। करे खेल श्री भगवाना, भगवन आपणी धार बंधाईआ। विष्नूं सुण लै कर ध्याना, एका वार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। आपणा पर्दा हरि हरि चुका, आपणा भेव खुल्हाइंदा। जल्वा जलाल नूर प्रगटा, नूर नुराना डगमगाइंदा। विष्नूं सीस जाए झुक, सीस जगदीस अगे टिकाइंदा। तेरी धार गया फुट, मात पित ना कोए रखाइंदा। आदि जुगादि तेरी ओट, एका राह तकाइंदा। तेरा मन्दिर मेरा कोट, चरन दुआर सोभा पाइंदा। तेरा नूर मेरी जोत, जोती जाता डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आपे लांहयदा। हरि हरि पर्दा गया लथ, पारब्रह्म आप लुहाईआ। दरस दिखाए हो प्रगट, निरगुण नूर डगमगाईआ। विष्नूं चरन दुआरे गया ढट्ठ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। एका देणी साची वथ, मंगां शरन सच्ची सरनाईआ। सगल विसूरे जायण लथ, प्रभ तेरा दर्शन पाईआ। तेरी महिमा इक्क अकथ, आदि जुगादि सदा जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ढह प्या सरनाईआ। देवणहारा वर दातारा, दया आपणी आप कमाइंदा। साची वस्त हरि अपर अपारा, पारब्रह्म आप वरताइंदा। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म पसारा, तेरी कँवल धराइंदा। तेरा नूर कर उज्यारा, नूरो नूर नूर प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हरि का खेल, भेव अभेद आप जणाईआ। निरगुण निरगुण करया मेल, ना कोई पिता ना कोई माईआ। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेल, आपे बणे दाया दाईआ। आपे गुरु आपे चेल, आपे भिच्छया इच्छया समझाईआ। आपे वसे रंग नवेल, निराकार सच्चा शहिनशाहीआ। ना कोई वक्त ना कोई वेल, थित वार ना कोए गणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्नूं एका गुण जणाईआ। विष्नूं सुण कर ध्यान, हरि साचा सच सुणाइंदा। भुल ना जाणा बण नादान, पुरख अबिनाशी एका वार जणाइंदा। आदि जुगादी मेरा खेल महान, भेव कोए ना पाइंदा। मेरा झुलदा रहे निशान, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। सचखण्ड मेरा मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। ना कोई दर किसे दरबान, दरवेश नज़र कोए ना आइंदा। आदि जुगादी एका काहन, इक्क इकल्ला हरि अख्वाइंदा। देंदा रहे धुर फ़रमान, आप आपणा नाम वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, एका राह वखाइंदा। साचा राह श्री भगवान, आदि पुरख जणाईआ। विष्नूं तेरा एका दान, एका वस्त वखाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म करे परवान, पारब्रह्म बंस सुहाईआ। शंकर मेला करे आण, सुन्न अगम्म वड्याईआ। त्रैगुण माया कर प्रधान, झोली दए भराईआ। पंच तत्त कर कल्याण, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रंग रंगाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाईआ। विष्नूं तेरा सच भण्डारा, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाइंदा। त्रैगुण माया दे सहारा, पंज तत खेल खिलाइंदा। लक्ख चुरासी बण वणजारा, घड़ घड़ भाण्डे आप घड़ाइंदा। एका वस्त दए हरि थारा, अतोट अतुट रखाइंदा। निखुट ना जाए विच संसारा, लोकमात राह चलाइंदा। मेरा नाउँ तेरा जैकारा, साची बाणी आप समझाइंदा। परा पसन्ती मद्धम बैखरी गाए वारो वारा, चारे ब्रह्मा मुख सालांहयदा। चारे वेदां लाए अखाड़ा, त्रैगुण अतीता आप नचाइंदा। पंचम तत्त बणाए लाड़ा, सीस जगदीस आप गुंदाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, निरगुण सरगुण धार बंधाइंदा। मन मति बुध दए हुलारा, नटूआ आपणा सांग वरताइंदा। जुग चौकड़ी बण लिखारा, जुग जुग आपणी खेल वखाइंदा। सेव लगाए गुर अवतारा, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। भगत भगवन्त दए सहारा, अन्तर आत्म ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाइंदा। सन्तन खोल्हे बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। गुरमुखां दे नाम आधारा, निर्धन सरधन एका वस्त झोली पाइंदा। गुरसिखां करे सच प्यारा, आप आपणा मेल मिलाइंदा । निरगुण जोत कर उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। सूरज चन्न ना कोए सतारा, मंडल मण्डप ना कोए वखाइंदा। एका शब्द नाद धुन्कारा, अनहद नादी नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। विष्नूं सुणया धुर फ़रमान, प्रभ अगे सीस झुकाईआ। तूं आदि जुगादि सदा मेहरवान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। हउँ सेवक बाल नादान, जुग जुग सेव कमाईआ। लक्ख चुरासी करां परवान, जो मेरी झोली पाईआ। दर दर सेवा करां आण, बण दरवेश सेव कमाईआ। तेरे भगतां लवां पछाण, जो तेरा नाउँ ध्याईआ। तेरे नाउँ विटुह कुरबान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला कवण वक्त, कवण वार कवण थित, कवण जुग करे हित, आपणा मेल ल्ए मिलाईआ। आपणा वेला हरि जू दस्स, कवण वेला मेल हस्स हस्स, नैण नैणां नाल मिलाइंदा। कवण अमृत देवे रस, रस एका मुख चुआइंदा। हउँ होवां तेरे वस, तुध बिन अवर ना कोए रखाइंदा। मेरी पूरी करनी आस, मैं एका राह तकाइंदा। कद वसां तेरे पास, तेरा विछोड़ा झल्लया ना जाइंदा। तेरा खेल वेख तमाश, तेरी धार चलाइंदा। तेरा रंग वेखां लक्ख चुरासी जोत प्रकाश, घट घट अंदर तेरा रूप नज़री आइंदा। कवण वेला करे बन्द ख़ुलास, कीती घाल लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ भिखक मंग मंगाइंदा। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका हुक्म दए सुणाईआ। विष्नूं सेवा दिती ला, नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग रिहा समझाईआ । इस विचों घटे ना रा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ी जाण विहा, लोकमात फेरा पाईआ। कोटन कोटिन गुर अवतार जावण सेव

कमा, सरगुण पंज तत्त चोला जगत हंढाईआ। कोटन कोटि भगत भगवन्त गावण जा, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। कोटन कोटि सन्त मंगण साचा थाँ, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका वस्त रिहा वरताईआ। साची वस्त हरि करतारा, करता पुरख आप वरताइंदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग निरगुण सरगुण वरते जगत विहारा, पुरख अबिनाशी आप वरताइंदा। सेवा लगाए गुरु अवतारा, जुग जुग हुक्म जणाइंदा। नाम वस्त भर भण्डारा, लोकमात घलाइंदा। जो आए सो गाए हरि निरँकारा, पुरख अकाल ओट तकाइंदा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह पाउण छुटकारा, अन्त हथ्थ किसे ना आइंदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग उतरे पार किनारा, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। विष्नूं तैनूं दए सहारा, पुरख अबिनाशी वेस वटाइंदा। लोकमात ल्ए अवतारा, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा वेला वक्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। विष्नूं वेला अन्तिम आउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण निरवैर जोती जामा भेख वटाउणा, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। तेई अवतारां लहिणा देणा चुकाउणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेख वखाइंदा। भगत भगवन्त लेखे पाउणा, लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा। साचे सन्त दर बहाउणा, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाइंदा। पीर पैग़म्बर औलीआ मुला शेख़ आपणे रंग रंगाउणा, दस्तगीर आपणा बन्धन पाइंदा। दस गुर गुर भेव चुकाउणा, शब्दी शब्द शब्द अल्हाइंदा। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाउणा, वेद कतेब शास्त्र सिमरत आपणे हथ्थ रखाइंदा। अञ्जील कुराना आपे गाउणा, गीता ज्ञान आप दृढ़ाइंदा। खाणी बाणी आप सुणाउणा, आपणा नाद आप अल्हाइंदा। तीर्थ तट आप बणाउणा, सर सरोवर आप सुहाइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ चढ़ आसण लाउणा, समुंद सागर वेख वखाइंदा। घट घट अंदर जोत जगाउणा, नूर नुराना डगमगाइंदा। गृह गृह अंदर धाम सुहाउणा, साचा मन्दिर आप बणाइंदा। निझर झिरना निज घर चवाउणा, अमृत रस चखाइंदा। गुरमुख विरले भेव खुल्हाउणा, जिस आपणा दरस कराइंदा। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। लिख्या लेख हरि पूर कराउणा, वेद व्यास भुल ना जाइंदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, आपणा नाउँ धराउणा, ज़ात पात ना कोए जणाइंदा। ईसा आस झोली पाउणा, नूर नुराना डगमगाइंदा। मुहम्मद पन्ध आप मुकाउणा, चौदस चौदां वेख वखाइंदा। नानक गोबिन्द आस पूर कराउणा, पूरी आस आपणे हथ्थ रखाइंदा। निहकलंका नाउँ रखाउणा, मात पित ना कोए बणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आप उठाउणा, विष्नूं पल्ला तेरा आपणे नाल बंधाइंदा। चार जुग दा लहिणा देणा मूल चुकाउणा, छत्ती छत्ती खेल खिलाइंदा। भगत भगवन्त आप प्रगटाउणा, भगती आपणी आप दृढ़ाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला गुरसिख काया घर

बणाउणा, चार दीवार ना कोए जणाइंदा। अनहद ढोला एका गाउणा, नाद अनादी आप सुणाइंदा। उच्ची कूक ना रौला पाउणा, अजपा जाप आप कराइंदा। आपणा पर्दा आपे लाउहणा, दूई द्वैत ना कोए रखाइंदा। जन भगतां अंदर निरगुण जोत आप जगाउणा, तेल बाती ना कोए पाइंदा। काया खेड़ा लेखे लाउणा, आप आपणे रंग रंगाइंदा। घर विच घर आप वसाउणा, अंदर मन्दिर सोभा पाइंदा। विष्नूं तेरी विश्व धार चलाउणा, चार वरन ना कोए रखाइंदा। ज़ात पात सभ मेट मिटाउणा, मज़्हब दीन ना कोए बणाइंदा। आत्म ब्रह्म सर्ब दरसाउणा, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। वेला वक्त आपणे हथ्थ रखाउणा, शास्त्र सिमरत भेव ना आइंदा। चार वेदां अन्त कराउणा, अञ्जील कुरानां मूल चुकाइंदा। गुर अवतारां निउँ निउँ सीस झुकाउणा, सचखण्ड पुरख अबिनाशी आपणा आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला, लोकमात मार झात, लक्ख चुरासी आपणी धार बंधाइंदा। साची धार पुरख अगम्म, आपणी आप बंधाईआ। निहकर्मी करे आपणा कम्म, कर्म गुण ना कोए वड्याईआ। जो घड़या सो देवे भन्न, त्रैगुण बैठी नीर वहाईआ। पंज तत देवणहारा डन्न, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। हरिजन वेखे साचे चन्न, लक्ख चुरासी विचों ल्ए प्रगटाईआ। एका देवे नाम धन, धन ख़जाना इक्क वखाईआ। एका राग सुणाए कन्न, दूजे घर गुरसिख पढ़न ना जाईआ। मन मनूआ देवे बन्न्ह, मन मनसा दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। विष्नूं तेरा मेल मिलाउणा, कलिजुग अन्तिम हरि जणाइंदा। निहकलंकी जामा पाउणा, निरगुण खेल खिलाइंदा। गोबिन्द सूरा इक्क उठाउणा, पूत सपूता नाउँ धराइंदा। राम रूप हरि नज़री आउणा, घट घट रमिआ राम वखाइंदा। कान्हा कृष्ना खेल खिलाउणा, लक्ख चुरासी गोपी आप नचाइंदा। ईसा मूसा रंग चढ़ाउणा, काला सूसा तन छुहाइंदा। मुकामे हक डेरा लाउणा, हक हकीकत फोल फुलाइंदा। लाशरीक इक्क अख्वाउणा, वाहद आपणी कार कमाइंदा। आलमीन फेरा पाउणा, नूर नुराना नूर धराइंदा। बिस्मिल हो हरि घट अंदर डेरा लाउणा, हू हू आपणा नाअरा लाइंदा। एका कलमा नबी पढ़ाउणा, आलम उल्मा आप जणाइंदा। तालब तुलबा आप सिखाउणा, तल्ब अवर ना कोए जणाइंदा। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाउणा, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। निरगुण सरगुण रूप वटाउणा, पंज तत्त काया मेल मिलाइंदा। नानक नानक नानक नाम रखाउणा, त्रैगुण नानक डन्न लगाइंदा। गोबिन्द गोबिन्द गढ़्ह सुहाउणा, गोबिन्द आपणा सुत बणाइंदा। चार वरन दा डेरा ढाउणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग वखाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउणा, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। चौदां विद्या एका डोर बंधाउणा, चौदां लोक फोल फुलाइंदा। चौदां

तबकां कुण्डा लाउहणा, आप आपणा हुक्म सुणाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी लक्ख चुरासी एका इष्ट नज़री आउणा, दूजा इष्ट ना कोए जणाइंदा। चतुर्भुज रूप धराउणा, आदि शक्ति नाउँ रखाउणा, शक्ती आपणे रंग रंगाइंदा। साची भगती मार्ग लाउणा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। विष्नूं तेरी गंढ्ढ पवाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आदि अन्त श्री भगवन्त, आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणे हथ्थ रक्खे डोर, गुर अवतार भेव ना आया। जुग जुग मातलोक देवे तोर, धुर फरमाना हुक्म सुणाया। जो आया सो चल्लया कर कर ओट, एका ओट पुरख अकाल तकाया। अन्तिम मिल्या निरगुण जोत, जोती जोत जोत समाया। काया छडिआ जगत कोट, थिर घर साचे डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम वेखे हरि भगवन्त, वेखणहार वडी वड्याईआ। वेस वटाए जुगा जुगन्त, जुग करता सच्चा शहिनशाहीआ। हरिजन वेखे साचे सन्त, बेपरवाह बेपरवाहीआ। आपे जणाए आपणा मंत, आत्म परमात्म इक्क पढ़ाईआ। मेल मिलावा नारी कन्त, सच सुहञ्जणी सेज सुहाईआ। गुरमुख उठाए विचों लक्ख चुरासी जंत, जीव जाणे ना कोए वड्याईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, निवण सु अक्खर इक्क समझाईआ । आप बणाए साची बणत, अन्तिम बेड़ा बन्न्ह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगतां सदा होए सहाए, निरगुण आपणी दया कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम लहिणा देणा दए चुकाए, पूर्ब लेखा वेख वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े ल्ए मिलाए, आपणा मेला आप कराइंदा। गुर चेला एका धाम बहाए, चेला गुर आप अख्वाइंदा। सज्जण सुहेला सेव कमाए, सो पुरख निरँजण नज़र किसे ना आइंदा। आपणा वेला आपणे हथ्थ रखाए, थित वार ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे आप जगाइंदा। हरिजन साचे जाणा जाग, हरि शब्दी आप जणाईआ। काया मन्दिर अंदर जगे चिराग़, बिन तेल बाती आप जगाईआ । दुरमति मैल धोवे दाग़, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, सोहँ हँसा चोग चुगाईआ। अन्तर उपजे इक्क वैराग, बाहर नज़र किसे ना आईआ। जिस सतिगुर सज्जण गया लाध, सो सगला संग तजाईआ। घर मेल मिलावा मोहण माधव माध, लखमी नरायण दरस दिखाईआ। लक्ख चुरासी विचों ल्ए काढ, त्रैगुण माया लहिणा दए चुकाईआ। एथे उथे रक्खे दे कर हाथ, समरथ हथ्थ वडी वड्याईआ। लहिणा देणा चुक्के पूजा पाठ, जिस मिले सच्चा माहीआ। नहावण जाए ना तीर्थ आठ साठ, जिस जन अन्तर आत्म अशनान कराईआ। दूसर दर सुणन ना जाए पाठ, जिस जन अंदरे अंदर रिहा सुणाईआ। दूजे अगे ना डाहे हाथ, जिस सतिगुर पूरा झोली नाम भराईआ।

ना कोई पुछे जात पात, ऊँच नीच वरन गोत ना कोए रखाईआ। जगत अन्धेरी मेटे रात, घर जोत करे रुशनाईआ। चरन कँवल बंधाए नात, सतिगुर पूरा सो अख्वाईआ। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, पूर्ब लेखा वेख वखाईआ। अन्त उतारे आपणे घाट, शौह दरया ना कोए रुड़्हाईआ। जन्म जन्म दी मुक्के वाट, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। साहिब दयाल ठाकर कमलापात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। तारनहारा इक्को गुर, हरि शब्दी गुर अख्वाइंदा। आदि जुगादि आवे जावे धाम धुर, धुर धाम आपणा आसण लाइंदा। एका राग एका ताल एका सुर, नाद अनादी आप वजाइंदा। एका अश्व एका घुड़, शाह अस्वार इक्क हो जाइंदा। जुगा जुगन्तर एका जाए बौहड़, रूप अनूप आप वटाइंदा। दो जहानां लाए पौड़, नाम खण्डा हथ्थ रखाइंदा। जन्म जन्म दी बुझाए लग्गी औड़, अमृत मेघ इक्क बरसाइंदा। रस वेखे मिट्ठा कौड़, लक्ख चुरासी फोल फुलाइंदा। वेखणहारा कर कर ग़ौर, बेनज़ीर आपणी नज़र ना कदे बदलाइंदा। जिस जन सतिगुर सज्जण जाए बौहड़, उच्ची शोर ना कदे मचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन विरले आपणे संग ल्ए जोड़, टुट्टी गंढ्ढ आप वखाइंदा। टुट्टी गंढ्ढणहार गोपाला, आदि जुगादि दया कमाईआ। भगत भगवन्त वेखे साचे लाला, लाल अनमुल्लड़े आप उठाईआ। पावे सार काया मन्दिर सच्ची धर्मसाला, नौं दुआरे पार कराईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, जाग्रत जोत करे रुशनाईआ। लहिणा देणा चुक्के काल महाकाला, काल ग्रास ना अन्त खाईआ। एका दस्से राह सुखाला, सुख सागर आप समाईआ। सर्ब जीआं करे प्रितपाला, सतिगुर सच्चा सदा सहाईआ। फल लाए काया डाल्हा, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त ल्ए मिलाईआ। भगत भगवन्त आप मिलाउणा, आपणी दया कमाइंदा। स्वच्छ सरूपी दरस दिखाउणा, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। जोती नूर डगमगाउणा, नूर नुराना आप अख्वाइंदा। हरि का मन्दिर इक्क वखाउणा, चार दीवार ना कोए बणाइंदा। सूरज चन्द ना कोए चढ़ाउणा, मंडल मण्डप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। मेल मिलावा हरि हरि धार, जोती जोत मेल मिलाइंदा। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उठाल, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। करोड़ तेतीसा ल्ए बहाल, सुरपति राजा इन्द नाल मिलाइंदा। करे खेल दीन दयाल, दीनन आपणा रूप वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम होया बेहाल, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। मुहम्मद संग ना निभयाा नाल, अल्ला राणी मुख शरमाइंदा। अन्तिम सभ दे सिर ते कूके काल, सिर हथ्थ ना कोए रखाइंदा। इक्क दूजे दी करन भाल, सगला संग

ना कोए निभाइंदा। साची वस्त ना दिसे धन माल, नाम धन ना कोए रखाइंदा। आपणा आप गए गाल, करता कीमत कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, विष्नूं पल्ला ल्ए फड़, आपणा बन्धन पाइंदा। हरि वेखणहारा नौं खण्ड महल्ला, मंडल मण्डप वेख वखाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, निरगुण नूर डगमगाईआ। एका वार बोले हल्ला, सफ़ा सभ दी दए उठाईआ। गुरमुखां अंदर आपे रला, जोती जोत कर रुशनाईआ। लेखा जाणे राणी अल्ला, हू हू नाअरा कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए समझाईआ। समझणहारा जाए समझ, हरि साचा शब्द समझाइंदा। हरि का नाउँ साची रमज़, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, ना कोई राग ना कोए तर्ज़, आपणा गीत आप अल्हाइंदा। विष्नूं भण्डारा देवे दात, हरि साचा आप वरताइंदा। अन्तिम वेख अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। ग्रन्थी पन्थी भुल्ले साची गाथ, अन्तिम निभे ना कोए साथ, सगला संग ना कोए निभाइंदा। किसे नज़र ना आए त्रिलोकी नाथ, कोटन कोटि टल्ल खड़काइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। विष्नूं तेरा निभाए संग, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। कलिजुग नच्चे बण मलंग, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी नार दुहागण होई रंड, साचा कन्त ना कोए हंढाईआ। घर घर अंदर गृह गृह होया घमंड, मन मति करे लड़ाईआ। गुरमति ना गाए कोए सुहागी छन्द, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। किसे ना आए परमानंद, निजानंद गए गंवाईआ। उप्पर चढ़या वेखण चन्द, घर चन्द ना कोए चढ़ाईआ। रसना लाया मदिरा मास गंद, हरि का नाउँ ना सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, तेरा लेखा दए मुकाईआ। कलिजुग तेरा लेखा फोले, हरि साचा वेख वखाईआ। सरगुण अंदर निरगुण बोले, निराकार धार चलाईआ। निरगुण वसे सरगुण ओहले, बिन निज नेत्र नज़र ना आईआ। पहलां आपणा पर्दा खोले, फिर सतिगुर वेखण पाईआ। बोलणहारा कदे ना डोले, अडुल सच्चा शहिनशाहीआ। जिस जन दुआरा आपणा खोल्हे, सो जन वेखण पाईआ। जिस दे गौंदे रहे ढोले, सो चल के आया माहीआ। चार जुग दा तोल तोले, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। गुरमुख मनमुख दोवें फोले, लुकया कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग जीव जगत वरोले, नाम मधाणा एका पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बोलणहारा रिहा समझाईआ। सरगुण अंदर निरगुण लुक, लुकवीं खेल खिलाईआ। जिस जन पर्दा दए चुक्क, तिस जन नज़री आईआ। अंदरे अंदर पए उठ, आपणा दरस दिखाईआ। सरगुण उत्ते निरगुण

गया तुट्ठ, निरगुण सरगुण रंग रंगाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख जाणे साचा सुत, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। बाहरों दिसे पंज तत काया बुत्त, अंदर पारब्रह्म पति परमेश्वर आपणा आसण लाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म सुहाई रुत्त, फुल फलवाड़ी आप महिकाईआ। जिस ने सवाल कीता उठ, तिस जन आप समझाईआ। निरगुण सरगुण साध संगत, गुरमुख मेल मिलाईआ। अंदर चढ़े नाम रंगत, बाहर काया माटी ख़ाक दिसाईआ। अद्धे बैठे नाम मंगत, अद्धे बैठे खेल खिलाईआ। जिस जन प्रभ मिलण दी बणे बणत, तिस मेले सच्चा शहिनशाहीआ। सरगुण बैठी साध संगत, निरगुण अंदरे अंदर खेल खिलाईआ। सरगुण दिसे पंज तत्त चोला, जो जन दुआरे नज़री आइंदा। निरगुण अन्तर रक्खया ओहला, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। आपणा आप जीव ना जाणे मेरे अंदर कवण बोला, कवण कूटे आसण लाइंदा। कवण मां पिउ भैण भ्रा साक सज्जण गाए ढोला, रसना जिहवा कवण हिलाइंदा। कवण कवण जूठ झूठ पावन रौला, कवण सच सुच्च जणाइंदा। कवण चलाए उप्पर धौला, कवण कूटो कूट फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण खेल कर, संगत अंदर हरि जू वड़, आसण सिँघासण सोभा पाइंदा। सरगुण संगत हरि हरि जोत, निरवैर निरवैर निरवैर आप अखाईआ। काया बणया किला कोट, अंदर लुकया बेपरवाहीआ। जिस जन कढ्ढे हउमे खोट, तिस आपणा आप बुझाईआ। घर तन नगारे लगाए चोट, एका डंका नाम वजाईआ। अंदर जगाए निर्मल जोत, अंदर वसणहारा फेर नज़री आईआ। झगड़न वाले बहुत, नाम पकड़न वाला विरला गुरमुख गुरसिख मिले सच्चे माहीआ। बाहरों दिसदे हिलदे होठ, अंदर हिलाउण वाला दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साध संगत देवे माण वड्याईआ। अद्धे रक्खण सतिगुर आस, दिवस रैण ध्याईआ। अद्धे होए मन के दास, मन वासना फिरे भजाईआ। अद्धे जपण रसन स्वास स्वास, अद्धे गालीआं रहे कढ्ढाईआ। अध्याँ करके जाणी आपणी बन्द ख़ुलास, अद्धे ख़ाली हथ्थ भुआईआ। अध्याँ वसे सदा पास, अद्धे निरास रोवण मारन धाहींआ। सतिगुर नज़र ना आए पृथ्मी आकाश, जो जन बैठे मुख भुआईआ। तिन्हां सतिगुर वसे पास, जो हरि सतिगुर निउँ निउँ सीस झुकाईआ। एथे ओथे करे बन्द ख़ुलास, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक्को वर, मंगणहारी सर्ब लोकाईआ। अद्धे मंगण शब्द घनघोर, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। अद्धे रातीं उठ उठ फिरदे चोर, लुट्ट लुट्ट जीवां रहे सताईआ। अद्धे चढ़दे नाम घोड़, सोलां कलीआं आसण पाईआ। अद्धे आपणा आप रहे रोड़्ह, विषे विकारा वक्त गंवाईआ। सतिगुर पूरे दी सदा लोड़, बिन सतिगुर पार ना कोए कराईआ। निरगुण सरगुण तेरी आपणे हथ्थ रक्खी डोर,

जिध्धर चाहे रिहा भुआईआ। गुर अवतारां आपणे हुक्मे देवे तोर, अन्तिम आपणे विच ल्ए मिलाईआ। बिन बूझे जीव पावे शोर, समझ समझ विच ना आईआ। अद्धे मंगदे कुछ होर, अधे मंगदे कुछ होर, देवणहारे घर कोई ना थोड़, जो मंगे सो वस्त झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुरमुख मनमुख मनमुख गुरमुख दोवें राह चलाईआ। निरगुण सुणे निरगुण सुणाए, सरगुण निरगुण आपणी धार रखाइंदा। निरगुण बोले निरगुण गाए, निरगुण आपणी झोली पाइंदा। निरगुण बह बह ख़ुशी मनाए, निरगुण आपणे रंग समाइंदा। सरगुण चोला पर्दा पाए, काया माटी हट्ट वखाइंदा। बिन निरगुण सरगुण रहिण ना पाए, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक वखाइंदा। सरगुण अंदरों निरगुण आपणा बाहर कढाए, पवण स्वास ना कोए चलाइंदा। मात पित भाई भैण साक सज्जण सैण सभ करे हाए हाए, सरगुण अंदर निरगुण नज़र ना आइंदा। बिन निरगुण सरगुण किसे ना थाए, सरगुण निरगुण बिना ना सोभा पाइंदा। जिस सरगुण अंदर निरगुण डेरा लाए, सो सरगुण लोकमात बूझ बुझाइंदा। गुरु गरंथ अंदर शब्दी धार, नानक नाम सालाहीआ। निष्अक्खर अक्खर कर प्यार, अगम्मड़ा रूप वटाईआ। त्रैगुण माया कर आधार, पंचम होए सहाईआ। पैंतीस अक्खर खोल्ह किवाड़, तिन्न पंज करे कुड़माईआ। निरगुण सरगुण खोल किवाड़, आपणा गुण जणाईआ। भगत भगवन्त दए आधार, भगवन्त रहे जस गाईआ। जिस मिल्या गुर करतार, सो हरि जस रिहा सुणाईआ। नानक अंगद कर प्यार, शब्द गुर वड्याईआ। जोत नूर दे आधार, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। अंगद आपणा खोल्ह किवाड़, एका नैण उठाईआ। अमर दास कर प्यार, अमृत सरोवर नहाईआ। अमृत सरोवर अपर अपार, काया मन्दिर अंदर आप नुहाईआ। तन मन करया ठंडा ठार, अग्नी अग्ग बुझाईआ। बूंद स्वांती अपर अपार, निझर झिरना इक्क झिराईआ। पाया गुर एका वार, गुर कीमत कहिण ना जाईआ। गुर मिलाया एकँकार, निराकार सहिज सुखदाईआ। अमर दास दे आधार, राम दास दए वड्याईआ। राम दास काया मन्दिर अंदर हरि मन्दिर दए वखाल, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण आप फिराईआ। निरगुण जोती जोती जुम्माल, घर घर विच करी रुशनाईआ। अंदरे अंदर वज्जे ताल, नाद अनाद धुन अल्हाईआ। नाम निधाना गाए बेमिसाल, लिखण पढ़न विच ना आईआ। सच दुआरा ल्या भाल, सतिगुर पूरे दया कमाईआ। रामदास दा हल्ल होया सवाल, अंकड़ा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। काया मन्दिर शब्द नाद, राम दास वज्जी वधाईआ। घर घर विच वेख्या ब्रह्म ब्रह्मादि, पारब्रह्म प्रभ नज़री आईआ। बिन रसना जिहवा खादा स्वाद, रसना रस ना कोए चखाईआ। हरि का नाउँ बोध अगाध, गुर किरपा आप कमाईआ। अर्जन एका ल्या लाध, सुत दुलारे

दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत शब्द देह त्रै मेला सहिज मिलाईआ। पंज तत्त काया देह, अर्जन गुर हंढाइंदा। शब्दी लग्गा साचा नेह, गुरु राम दास लगाइंदा। जोती जाता बरख़े मेंह, अमृत मेघ बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द धार चलाइंदा। गुर अरजण शब्द बाण, हरि शब्दी शब्द लगाया। लेखा जाणे धुर फ़रमान, अगम्म अगम्मड़ा गाया। नानक अंगद अमर रामदास मिल्या आण, एका घर वसाया। चौथे पद होया परवान, घर चौथा एका पाया। पंचम मेल श्री भगवान, विछड़ कदे ना जाया। भगत भगवन्त वेखे आण, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। देवे सच संदेशा वाली दो जहान, लोकमात आप सुणाया। चार वरनां इक्क ज्ञान, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। हिन्दू मुस्लिम ना कोए ईमान, शरअ शरीअत ना कोए बणाया। काया मन्दिर वखाया सच मकान, जन भगतां नाल मिलाया। इक्क इकल्ला जगत बबाण, पुरख अबिनाशी रिहा उडाया। आओ भगतों चढ़ो आण, उच्ची कूक कूक सुणाया। भुल ना जाए कोई बण नादान, बिन सतिगुर पूरे पार ना कोए कराया। सतिगुर पूरा हरि का शब्द सदा मेहरवान, पंज तत्त खेड़ा दए वसाया। आपे वसे नाल भगवान, साचे मन्दिर सोभा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी आपणी वण्ड वंडाया। देह जोत कीती अड्ड, पारब्रह्म दया कमाईआ। पंज तत्त अंदरों शब्द कढ्ढ, काग़ज कलम लिखी शाहीआ। भगतां दिती एका मति, ब्रह्म मति गया समझाईआ। उत्तम रक्खया हरि का तत्त, रूप रंग ना कोए रखाईआ। गा गा सुणाया हरि जू जस, रसना जिहवा एका गुण सुणाईआ। पूरी करे सभ दी आस, जो चले प्रभ रज़ाईआ। शतरी ब्रह्मण शूद्र वैश गुर का शब्द दासी दास, सेवक सेवा सेव कमाईआ। · नानक अर्जन हरि गुण गाया। कोई ना जाए

निरास, जो जन अग्गे झोली डाहया। सतिगुर सदा वसे पास, ना मरे ना जाया। पंचम शब्द कर प्रकाश, गुर अर्जन अंक मुकाया। नौं दुआरे कर तमाश, नावां गुर खेल कराया। अन्तिम सभ दा लेखे वेखे स्वास, बिन हरि लेखा कोए ना पाया। दसवें घर कर प्रकाश, गोबिन्द सूरा हरि उठाया। अन्तिम करया खेल तमाश, जगत नदेड़ दए वसाया। गोदावरी पूरी कीती आस, चरन कँवल छुहाया। एका साता छीका पांजा कर प्रकाश, परम पुरख राह तकाया। गुर का शब्द ना होए विनास, एका वाक मुख अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी शब्द गुर प्रगटाया। गुरु ग्रन्थ गोबिन्द संदेश, गुरमुखां करे पढ़ाईआ। तिस साहिब को करो आदेस, जो घट घट रिहा समाईआ। सो साहिब नानक ल्या वेख, अंगद अमरदास गया वखाईआ। तिस दा मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, राम दास रिहा सालाहीआ। गुर अरजण लिख्या लेख, गुर बाणी रूप प्रगटाईआ। जिस दा ना कोई रूप ना कोई भेख, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। आदि

जुगादि नेतन नेत, नेरन नेर नेर अख्वाईआ। गुर शब्द खोजो काया खेत, अठ्ठे पहर करे शनवाईआ। अर्जन सीस पवाई तत्ती रेत, गुरसिखां सांतक सति गया वरताईआ। जो जन सतिगुर करे हेत, तिस गुरु ग्रन्थ रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरबाणी दिता शब्द ज्ञान, गुरु ग्रन्थ वेखणा मार ध्यान, त्रैगुण पंज तत्त करे परवान, देह रूप दए वड्याईआ। बिन देह ना गुर की धार, गुर सतिगुर आप जणाइंदा। बिन देह ना गुर का शिंगार, गुर रंग ना कोए रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरु ग्रन्थ गुर ज्ञान जणाइंदा। साचा घर निरभउ चुकाए भय डर, भयानक रूप ना कोए रखाया। गुरु ग्रन्थ मन्नणा गुरदेव, गुर महिमा लेख लिखाया। सतिगुर साचे दी साची सेव, धुर फ़रमाना रिहा जणाया। आत्म परमात्म मिले मेव, साचा रस इक्क खुआया। होए सहाई अलख अभेव, अलख अगोचर बेपरवाहया। आदि जुगादि सदा निहकेव, निहचल धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म धुर फ़रमाना, पुरख अबिनाशी देवे राणा, गुर गुर गाया साचा गाणा, लक्ख चुरासी जीव समझाया। गुण गाया पुरख समरथ, गुरु ग्रन्थ जगत वड्याईआ। जगत विकारे पावे नथ्थ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए मिटाईआ। आसा तृष्ना दए मथ, माया ममता नाल रलाईआ। नाम चढ़ाए साचे रथ, जो जन चढ़े चाँईं चाईआ। साचा मार्ग देवे दस्स, फड़ मार्ग देवे पाईआ। मुख मोड़ जो जाए नस्स, तिस धक्का देवे लाईआ। बिरहों तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाईआ। गुर का शब्द जन हिरदे जाए वस, सो खोजत खोजत पाईआ। भाई खोजो करो ना बस, प्रभ आवे वाहो दाहीआ। जुग जुग भगत दुआरे रिहा नस्स, गुरु ग्रन्थ रिहा समझाईआ। ध्रू प्रहिलाद पूरी करी आस, निरासा कोई नज़र ना आईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर बन्द ख़ुलास, बन्दी छोड़ बेपरवाहीआ। अमरीक बधक गनका तारी बिदर सुदामे वसया पास, कबीर जुलाहे दए वड्याईआ। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड पार कराईआ। रविदास चम्मयारा ना होया नास, कसीरा कंगण आप बणाईआ। सैण होया दासी दास, बण बण सेवक सेव कमाईआ। जनक दिती साची रास, नाम अनमुल्ल इक्क वरताईआ। पूतना कर इक्क प्रकाश, अन्तिम आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, काया अंदर वेखे वड़, गुर का शब्द रिहा जगाईआ। काया अंदर गुरमुख वड़, गुरु ग्रन्थ समझाया। सुरत शब्द ल्ए फड़, शब्द सुरती मेल मिलाया। बजर कपाटी तुट्टे गढ़्ह, अज्ञान अन्धेर चुकाया। अमृत झिरना झिरे झर, निझर मुख खुल्हाया। आत्म ब्रह्म मिले वर, पारब्रह्म मिलाया। साची सेजा बहणा चढ़, सच सिँघासण सोभा पाया। सतिगुर पूरा दरस दिखाए अग्गे खड़, निरगुण निरगुण मेल मिलाया। नानक अक्खर

जो जन जाए पढ़, तिस गुरु ग्रन्थ होए सहाया। जो जन जगत अग्न रहे सड़, तिस गुर ना करे प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपे जाणे साची धारा।