पुस्तकालयभाग १०

२८ अस्सू २०१८ बिक्रमी गुरदित सिँघ दे गृह पिण्ड मानां वाला ज़िला अमृतसर

शब्द निशाना करे पुकार, प्रभ अगे सीस झुकाईआ। कर किरपा मेरे शाह सिक्दार, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल अपार, वेद पुराण रहे जस गाईआ। तूं शाह पातशाह सच्ची सरकार, तख्त निवासी सच्चा शहिनशाहीआ। हुक्मी हुक्म तेरा वरतार, हुक्मे अंदर खेल खिलाईआ। हुक्मे अंदर गुर अवतार, हुक्मे अंदर बूझ बुझाईआ। हुक्मे अंदर जुग जुग हो उज्यार, जोती नूर करे रुशनाईआ। हुक्मे अंदर वेखे अन्त किनार, सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकाईआ। हुक्मे अंदर नाद शब्द धुन्कार, हुक्मे अंदर राग अल्हाईआ। हुक्मे अंदर ब्रह्मण्ड खण्ड पसार, हुक्मे अंदर जेरज अंड वज्जे वधाईआ। हुक्मे अंदर मेल मिलावा पुरख नार, हुक्मे अंदर लक्ख चुरासी आपे जाईआ। हुक्मे अंदर तीर्थ तट किनार, हुक्मे अंदर जलधारा सेव कमाईआ। हुक्मे अंदर मन्दिर मस्जिद मठ गुरदुआर, हुक्मे अंदर रंग रंगाईआ। हुक्मे अंदर भरे सर्ब भण्डार, बण दाता बेपरवाहीआ। हुक्मे अंदर वरते सच वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हुक्मे अंदर आई अन्तिम वार, कलिजुग कूक कूक कुरलाईआ। हुक्मे अंदर राह तक्के मुरार, दिवस रैण नैण उठाईआ। हुक्मे अंदर मदीने मक्के फिरे परवरदिगार, हुक्मे अंदर काया काअबा साचा हुजरा दए सुहाईआ। हुक्मे अंदर नाम सति बोल जैकार, हुक्मे अंदर वाहिगुरु फ़तह गजाईआ। हुक्मे अंदर वरन बरन कर प्यार, हुक्मे अंदर ज़ात पात वण्ड वंडाईआ। हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण लै अवतार, भगत भगवन्त ल्ए तराईआ। हुक्मे अंदर सच प्रीती निभाए नाल, लग्गी प्रीत तुट ना जाईआ। हुक्मे अंदर करे प्रितपाल, सेवक साची सेव कमाईआ। हुक्मे अंदर गगन मंडल दीपक वेखे थाल, साचे मन्दिर आप सुहाईआ। हुक्मे अंदर शाह कंगाल, हुक्मे अंदर दर दर घर घर फेरा पाईआ। हुक्मे अंदर करे सवाल, बण सवाली अलख जगाईआ। हुक्मे अंदर काल महाकाल, लक्ख चुरासी फड़ फड़ खाईआ। हुक्मे अंदर राए धर्म आपणे दर ल्या बहाल, चित्रगुप्त लिख लिख लेख वखाईआ। हुक्मे अंदर पत्त रहिण ना देवे किसे डाल्ह, हुक्मे अंदर फुल फलवाड़ी आप महिकाईआ। हुक्मे अंदर कलिजुग करे खेल न्यार, तेरे हथ्थ वडी वड्याईआ। हुक्मे अंदर मेल मिलावा सिँघ पाल, दर घर साचे सोभा पाईआ। हुक्मे अंदर माण दवाए छोटे बाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हुक्मे अंदर नौं दुआरे खोल्ह किवाड़, जगत संदेशा रिहा सुणाईआ। हुक्मे अंदर साढे तिन्न

हथ्थ मुनार, जगत मुनारा देवे डाहीआ। हुक्मे अंदर भगत भगवन्त कर त्यार, भगतन साची बूझ बुझाईआ। हुक्मे अंदर सच निशाना उच्ची कूक कूक करे पुकार, नेत्र नैणां रो रो नीर वहाईआ। मेरा बण मददगार, एका मंग मंगाईआ। हुक्मे अंदर कर आपणा खेल न्यार, तेरा हुक्म मेरे शहिनशाहीआ। हुक्मे अंदर तेरा रंग अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। हुक्मे अंदर तेरा रंग, हुक्मे आप चढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर तेरा संग, सगला संग आप वखाइंदा। हुक्मे अंदर तेरा अनन्द, अनन्द अनन्द विच प्रगटाइंदा। हुक्मे अंदर सूरज चन्द, कोह करोड़ी आप भवाइंदा। हुक्मे अंदर जुग चौकड़ी मेटे पन्ध, गेड़ा गेड़े विच भवाइंदा। हुक्म अंदर गीत सुहागी गाए छन्द, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा । हुक्मे अंदर टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। हुक्मे अंदर पावे ठंड, सीतल धारा इक्क चुआइंदा। हुक्मे अंदर नाता तोड़ रंड, आत्म परमात्म एका घर बहाइंदा। हुक्मे अंदर ढावे झूठी कंध, दूई द्वैती ना कोई रखाइंदा। हुक्मे अंदर रक्खया बन्द, बन्द दुआरा ना कोए खुलाइंदा। हुक्मे अंदर भगत भगवन्त जन गा गा गए बत्ती दन्द, रसना जिहवा सर्ब हिलाइंदा। तूं क्यों सुत्ता दे कर कंड, आपणी करवट ना आप बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप वसाउणा आपणा घर, सच दुआर जग जणाइंदा। हुक्मे अंदर सच दुआर, पुरख अबिनाशी खेल कराइंदा। भगत भगवन्त दए सहार, भेव अभेव जणाइंदा। हुक्मे अंदर बण बण मीत मुरार, सगला संग निभाइंदा। हुक्मे अंदर साची सेजा आत्म खाट पावे सार, सच सिँघासण आसण लाइंदा। हुक्मे अंदर हुक्म वरतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच निशाने एह समझाइंदा। सच निशाने मेरे संगी, प्रभ सज्जण दया कमाईआ। देवां वस्त इक्क अणमंगी, अमोलक झोली पाईआ। तेरी कंड ना होवे नंगी, हरिजन तेरे नाल मिलाईआ। वरभण्ड ना पाए कोई भंडी, भंडी सभ दी दयाँ कराईआ। इक्क चलावां साची डण्डी, रहिबर बणां बेपरवाहीआ। भेव खुल्हावां जेरज अंडी, उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। जगत वासना कढ्ढां गंदी, कूड़ी क्रिया कर सफ़ाईआ। कलिजुग औंध अन्तिम हंढी, लहिणा देणा दयाँ चुकाईआ। एका पाठ एका छन्दी, गीत गोबिन्द रिहा अल्हाईआ। ना कोई पुजावे पिण्डी, देवत मंग ना कोए मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाने रिहा समझाईआ। सच निशाना सुण फ़रयाद, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। तेरा मेला आदि जुगादि, जुग जुग संग निभाइंदा। भगतां देवां भगती दाद, नाम भण्डारा आप वरताइंदा। लक्ख चुरासी विचों काढ, तेरा मेल मिलाइंदा। पिता पूत लडाए लाड, साची गोद आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सिर रक्खे हथ्थ निरँकारा, हरिजन साचे सच प्रगटाईआ। तेरा दर सुहाए

सच्चा दुआरा, धुर दरबारा नाउँ रखाईआ। भगत भगवन्त कर उज्यारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। इक्क वखाए ठाकर दुआरा, हरि ठाकर ठोकर लाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोई मुकाईआ। आपणी किरपा करे अगम्म अपारा, किरपा निध सच्चा शहिनशाहीआ। जन्म कर्म धर्म आपे जाणे जानणहारा, पूर्ब पूर्ब लेखा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा संग इक्क वखाईआ। तेरा संग विच संसार, वड संसारी आप कराइंदा। तेरा मृदंग नाम नगार, निराकार आप वजाइंदा। तेरा हुक्म सच वरतार, चार कुण्ट सुणाइंदा। तेरा भगत नाम भण्डार, भगती दान झोली पाइंदा। दर करे अकट्ठे एका वार, गुण अवगुण ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मेला मेल मिलाइंदा। तेरा मेला हरि मिलाउणा, शब्द विचोला दए सलाहीआ। भगत दुआरा इक्क खल्हाउणा, बहत्तर नाड़ ख़ुशी मनाईआ। साता दूआ दूआ साता, कँवल कँवला अमृत झिरना आप झिराउणा, निझर झिरना आप झिराईआ। अव्वल अल्ला नूर दिसाउणा, कुदरत वेखे चाँईं चाईआ। सच महिराबे आपे आसण लाउणा, बांग हदीस इक्क अल्हाईआ। पीर पैग़म्बर दस्तगीर दर मंगाउणा, एका कलमा करे पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी लेखा लिख लिख हथ्थ फड़ाउणा, हथ्थ रक्खे कलम शाहीआ। हरिजन साचे तेरे संग रलाउणा, सख़ी सरवर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत दुआरा कर परवान, सतिजुग वखाए इक्क निशान, जगत निशाना नज़र कोए ना आईआ।

२८ अस्सू २०१८ बिक्रमी चरन सिँघ दे घर

सेवा करे श्री भगवान, भगतन चाकर चाक अख्वाइंदा। भगत झुलाए सच निशान, निशाना आप उठाइंदा। दर घर कर परवान, नाम परवाना इक्क वखाइंदा। गृह गृह होए जाणी जाण, जानणहारा भेव खुल्हाइंदा। कलिजुग अन्तिम देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। साचा मन्दिर हरि का दुआर, हरी हरि आप उपजाईआ। भगतन मेले हरि जू आण, भगती देवे माण वड्याईआ। नाता तोड़ जगत जहान, साची शरअ दए समझाईआ। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। अलिफ़ ये कर कर थक्की ब्यान, पैंतीस अक्खर देण ग्वाहीआ। बावन खेल करे मेहरवान, अछल अछल वडी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, आपणी दया आप कमाईआ। दयावान होए महिरवान, महिबान नूर अलाहीआ। हरिजन साचे करे सवाधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क सुहाईआ। सच दुआरा हरि सुहाउणा, सोभावन्ता आप सुहाइंदा।

सचखण्ड लोकमात बणाउणा, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाइंदा। पंचम रंग इक्क चढ़ाउणा, नाड़ बहत्तर वेख वखाइंदा। सच सिँघासण सोभा पाउणा, तख्त निवासी आसण लाइंदा। नाम निधाना एका गाउणा, दूसर राग ना कोए अल्हाइंदा। हरिजन सज्जण आप मिलाउणा, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। लोकमात पुरख अबिनाशी सच निशान झलाउणा, सच निशाना आप उपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर दरबारा आप सुहाइंदा। दर दरबार सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणी धार चलाईआ। हरिजन उठाए साचे सन्त, सतिगुर सच्चा बेपरवाहीआ। इक्क जपाए नाम मंत, मन का मणका आप भुआईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए दरसाईआ। जिउँ नानक अंग लगाया अंगद, अंगीकार आप हो जाईआ। मेल मिलावा साची संगत, घर साचे वज्जे वधाईआ। काया चोली चाढ़े रंगत, रंग चिट्टा इक्क वखाईआ। नाता तोड़े भुक्ख नंगत, जगत तृष्ना दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे दए वड्याईआ। सच दुआरे सेवक बण, हरि जू हरि हरि सेव कमाइंदा। आप उठाए आपणे जन, जन जननी वेख वखाइंदा। रागी राग सुणाए कन्न, तार सितार ना कोई हिलाइंदा। भाण्डा भरम देवे भन्न, मन का भरम चुकाइंदा। भाग लगाए साचे तन, पंज तत काया चोला आप हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप प्रगटाइंदा। भगत दुआरा करे प्रगट, प्रगट होए आप निरँकारा। लहिणा चुक्के चौदां लोक चौदां हट्ट, चौदां तबक करे निमस्कारा। नाता तुट्टे अठसठ, पन्ध मुक्के तट किनारा। लहिणा चुक्के मन्दिर मस्जिद मठ, करे खेल अपर अपारा। हरिजन साचे ल्ए रक्ख, निहकलंक नरायण नर अवतारा। लोकमात करे प्रतक्ख, करे सच विहारा। लक्ख चुरासी नारी करे वक्ख, इक्क बणाए नाम वणजारा। सतिजुग साचा मार्ग दस्स, देवे नाम सहारा। मेल मिलाए हस्स हस्स, इक्क इकल्ला एकँकारा। जुग चौकड़ी पूरी करे आस, खोल्हे सच किवाड़ा। लहिणा देणा चुक्के जगत प्रभास, मन्दिर सोहे अपर अपारा। जन भगतां मिल मिल पाए रास, गोपी काहन खेल न्यारा। सेवा करे बण बण दास, सेवक रूप आप निरँकारा। लहिणा वेखे पृथ्मी अकाश, भेव चुकाए रवि ससि सतारा। जन भगतां करे बन्द ख़लास, लक्ख चुरासी पार किनारा। अठ्ठे पहर रहे प्रभात, वेला वक्त ना कोई विचारा। निरगुण सरगुण देवे साथ, हरि सज्जण मीत मुरारा। नाम निधान सुणाए गाथ, लिखण पढ़ण ते वसे बाहरा। लेखा जाणे तत्त अठ्ठ अप तेज वाए पृथ्मी आकास, मन मति बुध दए सहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप बणाए सच मुनारा। सच मुनारा साढे तिन्न हथ्थ, त्रैगुण अतीता आप बणाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ हथ्थ वड्याईआ। सन्त सुहेले

कर इक्टठ, भगत भगवन्त ल्ए जगाईआ। सगल विसूरे जायण लथ, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। लेखे लाए रती रत, पंज प्यारे सेव कमाईआ। बीज बीजया आपणे वत, फल आपे वेख वखाईआ। गोबिन्द नीआं गया रक्ख, बाले नीआं हेठ चणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा दए जणाईआ। भेव जणाउणा गोबिन्द धार, धार धार नाल मिलाईआ। सत्थर हंढाया साचे यार, सूलां सेज इक्क विछाईआ। मेल मिलावा अन्तिम वार, एका घर वज्जे वधाईआ। पहला कर्ज़ा दए उतार, अगे लहिणा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा दए सुहाईआ। सच दरबारा डूँग्घी गार, साढे तिन्न तिन्न आप जणाइंदा। आपे जाणे आपणी कार, करनी करता कार कमाइंदा। नगर खेड़ा वेखे विच संसार, जग आपणा रूप वटाइंदा। गुरमुखां महल्ल अपर अपार, निरगुण दीप इक्क जगाइंदा। कमलापाती मीत मुरार, घर घर विच ख़ुशी मनाइंदा। गावे गीत सुहागी आपणी वार, छत्ती राग भेव ना आइंदा। भगतन साचे ल्ए उठाल, भगवन दया कमाइंदा। छत्ती जुग दी निभे नाल, नौं नौं चार बन्धन पाइंदा। नौं नौं चार खा खा गया काल, हड्ड मास नाड़ी रत नज़र किसे ना आइंदा। अन्तिम खेल करे हो मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। मानस मानस कर परवान, मानस जन्म दवाइंदा। आपणा मेला मेले आण, मिल्या मेल ना कोई तुड़ाइंदा। आपणी बख्शे आप पहचान, बेपहचान पहचान विच कदे ना आइंदा। इक्क वखाए सच मकान, भगत दुआरा सोभा पाइंदा। सृष्ट सबाई होए हैरान, हरि कवण खेल कराइंदा। जिस सिर हथ्थ धरे हो मेहरवान, सो जन भगत भगवन्त अख्वाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन पढ़यां देवे इक्क ज्ञान, जगत विद्या लेखे किसे ना लाइंदा।

२८ अस्सू २०१८ बिक्रमी सरिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड भुल्लर ज़िला अमृतसर तहिसील अजनाला

तख्त निवासी साचे तख्त बहणा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। थिर घर वासी मन्नया कहिणा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव भाणा सहिणा, सद भाणा इक्क वखाईआ। लक्ख चुरासी वेखे नैणां, निरगुण सरगुण फोल फोलाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग चुक्के लहिणा देणा, अन्तिम अन्त झोली पाईआ। जूठ झूठ झूठे वहण वहणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साचे तख्त सोहे भगवाना, नूर नुराना डगमगाइंदा। थिर घर बोले नाद तराना, शब्दी शब्द अल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे परवाना, निउँ निउँ सीस जगदीस झुकाइंदा। लक्ख चुरासी देवे दाना, एका वस्त वरताइंदा। नाद अनादी धुर फ़रमाना, धुर दी बाणी आप सुणाइंदा।

आत्म परमात्म मेल महाना, पारब्रह्म ब्रह्म प्रगटाइंदा। ईश जीव बन्न्हे गाना, जगदीस सेव कमाइंदा। इक्क वखाए हरि मकाना, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, बल आपणा आप रखाइंदा। पावे सार दो जहानां, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाइंदा। शाह पातशाह राज राजाना, भूपत भूप आप हो आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराइंदा। साचे तख्त बहे श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड झुलाए सच निशान, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। दर दरवेश बण दरबान, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। हुक्मी हुक्म धुर फ़रमान, सच संदेशा दए जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाईआ। लक्ख चुरासी कर परवान, लोकमात खेल खिलाईआ। मन मति बुध कर प्रधान, तत्व तत इक्क समझाईआ। काया मन्दिर वेख मकान, सच सिँघासण दए वड्याईआ। करे खेल नौजवान, बिरध बाल ना रूप धराईआ। आदि जुगादी एका काहन, साचे मंडल रास रचाईआ। घट घट जोती जगे आण, दीपक दीआ ना कोई वखाईआ। राग अनाद शब्द धुन्कान, गृह मन्दिर आप वजाईआ। करे खेल हो मेहरवान, दयावान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। तख्त बह हरि राजन राजा, राज जोग आप कमाइंदा। आपे आपणा रच रच काजा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। शब्द अगम्मी रक्खे ताजा, अश्व घोड़ा आप दुड़ाइंदा। दो जहानां फिरे भाजा, लोकमात वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तख्त आप सुहाइंदा। साचे तख्त आपे चढ़, घर साचा आप सुहाइंदा। करे खेल नरायण नर, नर नरायण धार बंधाइंदा। जोती जाता देवे वर, पुरख बिधाता झोली पाइंदा। दर दुआरे आपे खड़, सच महल्ला आप सुहाइंदा। सचखण्ड बणाए एका गढ़, चार दीवार ना कोई जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा भेव खोल्हे निरँकार, आदि पुरख वडी वड्याईआ। सचखण्ड वसे धाम न्यार, थिर घर साचे बणत बणाईआ। सुन्न अगम्मी खेल न्यार, निराकार आप वखाईआ । शब्दी शब्द कर प्यार, सुत दुलारा ल्ए समझाईआ। विश्व विष्नूं ल्ए उठाल, आप आपणा रंग रंगाईआ। अमृत आत्म इक्क प्याल, कँवल नाभी खेल खिलाईआ। ब्रह्मे कर सदा प्रितपाल, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। शंकर वेखे आपणा लाल, आप आपणी गोद सुहाईआ। तिन्नां विचोला बण दलाल, आप आपणी बूझ बुझाईआ। चरन कँवल वखाए सच्ची धर्मसाल, सच दुआरा ल्ए प्रगटाईआ। एका अग्गे रक्खे सवाल, आपणा नाउँ नाउँ समझाईआ। एका वस्त दए धन माल, सच ख़ज़ाना आप वरताईआ। एका प्रीत निभाए नाल, महाकाल वडी वड्याईआ। एका फल लगाए डाल्ह, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। आदि पुरख आपणी घाल आपे घाल, आपणा

रूप अनूप समझाईआ। त्रैगुण देवे इक्क दान, पंचम मेला मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मी हुक्म आप वरताईआ। सचखण्ड बहे साचे तख्त सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह नाउँ धराइंदा। आदि जुगादी इक्क मलाह, जुग जुग वेस वटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे सच सलाह, साची सिख्या इक्क रखाइंदा। निष्अक्खर नाउँ दए पढ़ा, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। निरगुण निरगुण पकड़े बांह, आपणा मेला आप मिलाइंदा। सदा सुहेला सिर रक्खे ठंडी छाँ, समरथ आपणा हथ्थ आप उठाइंदा। इक्क वखाए साचा थाँ, थिर दरबारा सोभा पाइंदा। आपे बणे पिता मां, दाई दया सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। वस्त अमोलक साची दात, पुरख अबिनाशी आप वरताईआ। करे खेल बहु बिध भांत, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। चरन कँवल वखाए नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। बैठा रहे आप इकांत, इक्क इकल्ला साचा माहीआ। आपे खोल्हे बन्द ताक, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। आप वखाए साचा हाट, हट्ट हटवाना सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाईआ। साचे तख्त हरि जू चढ़या, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। आपणे मन्दिर आपे वड़या, नज़र किसे ना आईआ। आपणा पल्लू आपे फड़या, आपणा संग निभाईआ। निर्भय होए कदे ना डरया, भय अवर ना कोई जणाईआ। आपणा कारज आपे करया, आपे वेखे चाँईं चाईआ। आपणा आप आपे वरया, नारी कन्त रूप वटाईआ। आपणे दुआरे आप खड़्हया, दर दरवेश वेस वटाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़या, ना मरे ना जाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़या, लिख लिख लेख ना कोए समझाईआ। अग्नी हवन कदे ना सड़या, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ वखाईआ। साचे तख्त बैठा आदि निरँजण, आपणी दया आप कमाइंदा। जुगा जुगन्तर दीनां नाथ बणे दर्द दुःख भय भंजन, भव सागर पार कराइंदा। जन भगतां देवे नाम अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। एथे ओथे बणे सज्जण, सगला संग आप निभाइंदा। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, दुरमति मैल धुआइंदा। आपे होए परदे कजन, नाम दोशाला हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त आप सुहाइंदा। साचे तख्त वड सिक्दारा, हुक्मी हुक्म आप जणाइंदा। जुगा जुगन्तर खेल अपारा, अपरम्पर आप कराइंदा। लक्ख चुरासी कर उज्यारा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज खेल खिलाइंदा। चारे बाणी बोल जैकारा, परा बसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। चारे वेदां बण लिखारा, ब्रह्म मति आप पढ़ाइंदा। अबिनाशी अचुत जाणे आपणी कारा, करनी करता आप कमाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे वारो वारा,

निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। सेवा लाए गुर अवतारा, हुक्मी हुक्म समझाइंदा। आपे खेल करे करतारा, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। मुकामे हक इक्क जैकारा, साचा नाअरा आप लगाइंदा। लाशरीक परवरदिगारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणा करदा रिहा विहारा, जगत विहारी आप अख्वाइंदा। लेखा जाणे गुर अवतारा, भगत अठारां मेल मिलाइंदा। दस गुरु दए सहारा, घर घर विच सोभा पाइंदा। एका मन्त्र नाम कर प्यारा, चार वरन आप पढ़ाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दए आधारा, ज़ात पात ना कोई रखाइंदा। ऊँच नीच ना कोई विचारा, राउ रंक ना कोई वड्यांअदा। दो जहानां लगाए नाम अखाड़ा, लोआं पुरीआं नाच नचाइंदा। पंचम नाद शब्द धुन्कारा, त्रैगुण आपणा नाम सुणाइंदा। मन्दिर मसीत साचा गुरदुआरा, ब्रह्म काया अंदर आप वखाइंदा। अमृत भरया ठंडा ठारा, निझर झिरना आप झिराइंदा। दीवा बाती कर उज्यारा, जोत निरँजण डगमगाइंदा। आत्म ब्रह्म कर प्यारा, पारब्रह्म मेल मिलाइंदा। हरिजन साचे ल्ए उभारा, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। लेखा जाणे लिखणहारा, लिख लिख लेख आप मुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दर मंगदे रहिण भिखारा, जुग जुग वस्त अमोलक झोली पाइंदा। गुर अवतार कट्ट कट्ट जाण वगारा, हुक्मी हुक्म आप फिराइंदा। भगतां देवे इक्क प्यारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सन्तां देवे नाम प्यारा, नाम नामा झोली पाइंदा। गुरमुखां वेखे इक्को वारा, गुरमुख आपणी गोद बहाइंदा। गुरसिखां करे पार किनारा, अद्धविचकार ना कोई रुढ़ाइंदा। चार जुग जुग करता करदा आया आपणी कारा, करनी करता आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा वेस आप वटाइंदा। वेस वटाए इक्क इकल्ला, अगम्म अथाह वडी वड्याईआ । सचखण्ड वसाए सच महल्ला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। कलिजुग अन्तिम सच संदेश एका घल्ला, नानक गोबिन्द गया सुणाईआ। पुरख अकाल फड़या पल्ला, छुट्ट कदे ना जाईआ। जोती शब्दी आपे रला, रूप रंग ना कोए वखाईआ। आपणे दीपक आपे बला, आदि जुगादि करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी भुलाया कर कर वल छला, ज्ञान ध्यान ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरे आपे चढ़, सच दरबारा इक्क लगाईआ। सच दरबार हरि लगाउणा, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। पंज तत्त काया खेड़ा वेख वखाउणा, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। मनमति तेरा पर्दा लाउहणा, दूई द्वैत मेट मिटाईआ। जूठ झूठ तेरा डेरा ढौहणा, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाउणा, माया ममता दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा वेखे चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड दुआरे चढ़या चाअ, प्रभ साचा ख़ुशी मनाइंदा। सच दरबार ल्ए लगा, पहली चेत्र राह तकाइंदा। गुर अवतार ल्ए दर बहा, गोबिन्द सूरा आप उठाइंदा। शब्दी शब्द देणी सच सलाह,

सलाहकार आप हो जाइंदा। उठो वेखो मार ध्यान, चार कुण्टां राह वखाइंदा। राम कृष्न ईसा मूसा जल्वा नूर गए भुला, नूर नुराना रंग ना कोए चढ़ाइंदा। नाम सति मिले ना कोई थाँ, चारों कुण्ट फेरा पाइंदा। फ़तह डंका ना सके कोई वजा, वाह वा गुरु ना कोई मिलाइंदा। वरनां बरनां प्या फाह, लोकमात ना कोई तुड़ाइंदा। पुरख अकाल भुल्लया नाँ, पति परमेश्वर ना कोई गाइंदा। जगत जुग आपणा राह गया भुला, जाग्रत जोत ना कोई जगाइंदा। विभचार करन गुनाह, पिता पूत ना सोभा पाइंदा। तीर्थ तट नारी पुरष नंगे रहे नहा, दुरमति मैल ना कोई धुआइंदा। उच्ची कूक पंडत पांधे रहे सुणा, आत्म ज्ञान ना कोए दृढ़ाइंदा। वाहद लाशरीक कहिण ख़ुदा, ख़ुदी माण ना कोए मिटाइंदा। शरीयत नाम रहे पढ़ा, नाम सति नज़र किसे ना आइंदा। ब्रह्म मति ना मिल्या राह, गुरमति ना कोई वखाइंदा। कलिजुग जीव हँस होए काँ, काग हँस ना रूप वटाइंदा। वेखणहारा, वेखे सच्चा शहिनशाह, सचखण्ड वासी भुल ना जाइंदा। गुर अवतार बख्शे जिस गुनाह, तिस बेड़ा पार कराइंदा। कलिजुग अन्तिम पकड़े बांह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरे आपे चढ़, तख्त निवासी साचा तख्त सुहाइंदा। तख्त सुहाए आदि अन्त, आदि पुरख अबिनाशा। नाम जपाए साचा मंत, लोकमात दए भरवासा। हरिजन मेला नारी कन्त, सेवक सेवा करे बण बण दासी दासा। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, किसे हट्ट ना विकाए तोला मासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेखे खेल तमाशा। खेल तमाशा वेखे काहन, निरगुण हथ्थ वडी वड्याईआ। लेखा जाणे दो जहान, दो जहानां रूप धराईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, जगत प्रधानगी रिहा वखाईआ। सच उठाए इक्क निशान, नौं खण्ड पृथ्मी निशाना दए लगाईआ। दो जहानां पाए एका आण, दूसर आण ना कोए रखाईआ। वरन बरन एका गाण, एका करे सच पढ़ाईआ। एका नर नरायण प्रगट होवे आण, निहकलंक नाउँ रखाईआ। एका राग इक्क तरान, तुरीआ नाद आप वजाईआ। एका तीर एका बाण, एका चिले ल्ए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा बन्धन आपे पाईआ। कलिजुग अन्तिम बन्धन पाउणा, हरि साचा सच समझाइंदा। जूठा झूठा मोह चुकाउणा, माया ममता पर्दा लांहयदा। साचा मार्ग एका लाउणा, चार वरन रंग रंगाइंदा। ज़ातां पातां डेरा ढौहणा, दीन मज़्हब ना कोई रखाइंदा। आत्म पर्दा आपे लाउहणा, परमात्म मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क समझाइंदा। साचा मार्ग हरि जू दस्स, जन भगतां करे पढ़ाईआ। हिरदे अंदर आपे वस, आप आपणा मेल मिलाईआ। निझर झिरना देवे रस, अमृत रस छुहाईआ। दरस दिखाए हस्स हस्स, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। लोकमात आए नस्स नस्स, आप आपणा

पन्ध मुकाईआ। जन भगतां दुआरे जाए ढट्ठ, माण ताण ना कोई वड्याईआ। सर्ब कला आपे समरथ, समरथ पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। जुगा जुगन्तर चलाए रथ, रथ रथवाही सेव कमाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, निहकलंका नाउँ रखाईआ। लहिणा देणा चुकाए चौदां लोक चौदां हट्ट, चौदां तबकां पन्ध मुकाईआ। करे खेल बाजीगर नट, स्वांगी आपणा सांग रचाईआ। पन्ध मुकाए तीर्थ अठसठ, लेखा आपणी झोली पाईआ। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, चारों कुण्ट भवाईआ। लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्थ, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। जन भगतां करे इक्क इक्टठ, सति दुआरा आप सहाईआ। आपे देवे साचा हठ, सति सन्तोख धीर बंधाईआ। मेल मिलाए कमलापति, कँवल नैण वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हरिजन साचा आप प्रगटाउणा, शब्दी शब्द आप प्रगटाइंदा। पूर्ब लहिणा देणा झोली पाउणा, लिख्या लेख ना कोई मिटाइंदा। कलिजुग भेख पखण्डा दूर कराउणा, अन्ध अन्धेर आप गवाइंदा। सोहँ सुहागी छन्द आपे गाउणा, विष्न ब्रह्मा शिव सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप सलांहयदा। हरिजन वड्याई वड्डी वड, वड्डा आप सलांहयदा। जिस जन लडाए आपणा लड, तिस आपणा बन्धन पाइंदा। लक्ख चुरासी विचों कढ्ढ, मात गर्भ फंद तुड़ाइंदा। सच दुआरे सद, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जन भगतां पूरी करे आस, नित नवित खेल कराइंदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड विच प्रभास, समुंद सागर डूँग्घी कंदर फोल फुलाइंदा। निरगुण जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। लेखे लाए पवण स्वास, जिहवा आपणा गुण समझाइंदा। हरिजन होए ना अन्त निरास, कीती घाल लेखे पाइंदा। तोड़नहारा जम का फास, जम दंड ना कोए लगाइंदा। भगत भगवन्त सद रक्खे पास, आपणा घर आप सुहाइंदा। करे खेल शाहो शाबास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप प्रगटाइंदा। हरिजन प्रगटे हरि हरि धार, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। हरि पुरख निरँजण करे प्यार, एकँकारा गोद सुहाईआ। आदि निरँजण कर उज्यार, जोत निरँजण दए जगाईआ। अबिनाशी करता धाम वखाए ठांडा दरबारा, अग्नी तत ना कोई जलाईआ। श्री भगवान करे संभाल, दिवस रैण सेव कमाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आपे भाल, आपे मेला ल्ए मिलाईआ। अन्तिम नाता तुट्टे काल महाकाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। हरिजन सज्जण हरि मिलाउणा, मिल सख़ीआं मंगल गाया। दुआर बंक आप सुहाउणा, घर वज्जदी रहे वधाया। कन्त भगवन्त एका पाउणा, परम पुरख वड वड्याआ। सन्त सतिगुर संग निभाउणा, विछड़ कदे

ना जाया। सतिजुग दुआरा इक्क बहाउणा, कलिजुग अन्तिम वण्ड वण्डाया। छत्ती जुग दे सलाहया साढे तिन्न तिन्न हथ्थ एका आसण लाउणा, रविदास चम्यारा गया लिखाया। कलिजुग मुनार इक्क बणाउणा, चवीं हथ्थ पुरख समरथ ल्ए प्रगटाया। पूजा पाठ इक्क कराउणा, इष्ट देव इक्क समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुर अवतारां आपणे दर बहाया। गुर अवतार सद्दे दर, सम्मत सम्मती खेल खिलाइंदा। लोकमात जो दिता वर, कवण पूर कराइंदा। उठो वेखो आपणा घर, नेत्र नैणां आप जणाइंदा। पल्लू कोई ना रिहा फड़, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। साचे मन्दिर ना कोई जाए चढ़, आपणा कुण्डा ना कोई लांहयदा। साध सन्त अद्धविचकार बैठे अड़, पार किनारा ना कोई कराइंदा। मात अग्नी रहे सड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार सर्ब सताइंदा। जिस दी लाई लोकमात जड़्ह, बूटा सभ नूं आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा एका हुक्म सुणाइंदा। गुर अवतार मारो ध्यान, जन भगतां नाल रलाईआ। लोकमात जो दे के आए ज्ञान, अन्तिम भुल्ली सर्ब लोकाईआ। कलिजुग कूड़ होया प्रधान, चारों कुण्ट डंका लाईआ। नाल रल्लया पंज शैतान, घर घर विच फेरा पाईआ। ज़ात अज़ाती होए बेईमान, शरअ शरीअत ना कोई वड्याईआ। सिदक सबूरी ना कोई ईमान, इबनुल वक्त ना कोई सहाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी कोटन कोटि गुरु बण बण खोल्ही बैठे दुकान, हरि का नाम हथ्थ ना किसे वखाईआ। पुरख अबिनाशी एका वार वेखे मार ध्यान, अभुल भुल कदे ना जाईआ। आपणे आपणे लओ पछाण, वेला गया हथ्थ ना आईआ। सम्मत वीह सौ उन्नी चढ़े विच जहान, प्रभ लेखा दए चुकाईआ। एका सभ नूं मन्नणी पए आण, एका इष्ट देव मनाईआ। विष्नूं ब्रह्मा शिव कर परवान, निउँ निउँ सीस जगदीस झुकाईआ। तेरा हुक्म शाह सुल्तान, अटल अटल अटल तेरी वड्याईआ। भुल्ल ना जाईए बण नादान, तेरी एक ओट तकाईआ। चरन दुआरे देणा माण, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। हउँ भिखक मंगां दान, इच्छया भिच्छया झोली दे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण देणा समझाईआ। साची भिच्छया भगतन हथ्थ, विष्न ब्रह्मे शिव हरि जणाइंदा। छब्बी पोह दवाए हथ्थो हथ्थ, हथ्थ नाल हथ्थ मिलाइंदा। शब्द सरूपी करे इकट्ठ, घर साचे आप सदाइंदा। इक्क दूजे दा नाम आपे देवे दस्स, बण विचोला मुलाकात आप कराइंदा। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग दी पूरी आस, छत्ती जुग मूल चुकाइंदा। आपे भरे आपणा खात, खाता आपणा फेर खुलाइंदा। चार जुग दी मुक्के गाथ, पिछला लेखा बन्द कराइंदा। अग्गे देवे आपणा साथ, साचा मार्ग आपे लाइंदा। बहत्तर भगत उतारे आपणे घाट, बहत्तर देसां आप समझाइंदा। कलिजुग मुक्के अन्तिम वाट, पान्धी आपणा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे खड़, नूर नुराना दरस कराइंदा। नूर नुराना देवे दरस, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जन भगतां मेटे झूठी हरस, हउमे होर ना कोई वधाईआ। अमृत मेघ एका बरस, सांतक सति सति दए कराईआ। लेखा चुकाए अर्श फर्श, काया कुरा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, भगत भगवन्त दए वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीवण जुगत जग देवे दान, जोती जाता पुरख बिधाता इक्क इकल्ला इक्क इकांता अकल कल अछल छल आपणा खेल कराईआ।

कलिजुग अन्तिम थक्का मांदा, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। उठ उठ बह बह राह तकांदा, कवण दुआरे हरि जू आइंदा। रसना जिहवा एका गाउँदा, आपणी भुल बख्शाइंदा। जन भगतां बोल बोल सुणांदा, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाइंदा। मेरा अन्तिम तुट्टा नाता, बिधाता जोड़ ना कोई जुड़ाइंदा। वेखो मेरा ख़ाली खाता, हिसाब नज़र कोई ना आइंदा। ना कोई दिसे पिता माता, सीस हथ्थ ना कोई रखाइंदा। ना कोई गाए पूजा पाठा, ज्ञान ध्यान ना कोई दरसाइंदा। ना कोई सरोवर तीर्थ ताटा, सर अमृत ना कोई नुहाइंदा। ख़ाली दिसे भरया बाटा, गोबिन्द जाम ना कोए प्यांअदा। धरत धवल खुल्ल्हा झाटा, मेंढी सीस ना कोई गुंदाइंदा। ना कोई मेटे झगड़ा ज़ाता पाता, वरन बरन ना कोई समझाइंदा। नज़र ना आए पुरख समराथा, चारों कूट वेख वखाइंदा। जुग जुग लेखा त्रिलोकी नाथा, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण मुक्ट बैण ना नज़री आइंदा । होया अन्धेरा दीप साता, नौ खण्ड दीप ना कोई जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ भिखक मंग मंगाइंदा। नेत्र रोवे मारे धाह, आपणी कूक सुणाईआ। मेरा वेला अन्तिम गया आ, ना सके कोई बचाईआ। जिस बूटा दिता ला, सो जड़्ह रिहा उखड़ाईआ। जिस वस्त झोली दिती पा, सो आपणी हथ्थीं बाहर कढ्ढाईआ। जिस रक्खया मेरा नाँं, सो मेरा नाउँ दए कटाईआ। मैं जांवा केहड़े थाँ, अन्तर नज़र ना कोई रखाईआ। बिन हरि नामे होया काँ, बुधी काग वांग कुरलाईआ। सिर देवे कोई ना ठंडी छाँ, समरथ पुरख बैठा मुख भवाईआ। ना कोई मिले भैण भ्रा, साक सैण सैण ना कोई सहाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त कर गए नांह, दस्तगीर दामन ना कोई फड़ाईआ। अज़मत देवे इक्क सलाह, ग़फ्लत मेरी कम्म किसे ना आईआ। करया खेल बेपरवाह, बेपरवाह धार चलाईआ। शब्द शब्दी डंक वजा, मेरा डंका बन्द कराईआ। तख्त ताज दए मिटा, तख्त निवासी हुक्म सुणाईआ। वसदे खेड़े देवे ढाह, कल्लर कंध रहिण ना पाईआ । जल थल वेखे अस्गाह, डूँग्घी कंदर फोल फुलाईआ।

जंगल जूह उजाड़ पहाड फेरा पा, उच्चे टिल्ले पर्बत फिरे चाँईं चाईआ। लक्ख चुरासी आत्म पर्दा आपे लाह, लिख लिख लेखा दए मुकाईआ। चित्रगुप्त दर बहा, हुक्मी हुक्म मनाईआ। राए धर्म ल्ए उठा, एका डण्डा लाईआ। लाड़ी मौत दए सुणा, लक्ख चुरासी तेरी झोली पाईआ। जो घड़या भन्न दए वखा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग तेरा सत्थर दए विछा, सगला संग ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर अवर ना कोई वड्याईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा रिहा कूक, चार कुण्ट हल्काया। मेरी अन्तिम चुक्के चूक, वेले अन्त ना कोई सहाया। त्रैगुण माया रही फूक, पंज तत जलाया। मेरी मिटे ना तृष्ना भूख, आसा तृष्ना ना पूर कराया। मैं दर दर घर घर मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले धुखाया धूप, जगत सुगंधी एका पाया। कूड़ कुड़यारा घर घर वखाया रूप, अनूप दरस ना किसे पाया। मैं सतिगुर साहिब दा लाडला पूत, छोटा बाला नाउँ रखाया। मेरा डंका वज्जया चार कूट, शाह सुल्तान बचया कोई रहिण ना पाया। मैं एका वेख्या ताणा पेटा सूत, आपणी हथ्थीं गंढ्ढ दवाया। कलिजुग अन्तिम साध सन्त मैं कीते पूत कपूत, पिता पूत ना कोई मिलाया। झूठी ख़ाक रमा होए अवधूत, अवगत आवण जावण गेड़ बणाया। वेले अन्तिम राए धर्म मारे जूत, जिन हरि हरि नाम भुलाया। लक्ख चुरासी जामा प्रेत भूत, भव सागर पार ना कोई कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। कलिजुग उठ उठ तक्के राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। वेले अन्तिम बणे हरि मलाह, बेड़ा पार कराईआ। गुर गोबिन्द देवे सच सलाह, सलाहगीर इक्क हो जाईआ। जगत विछोड़ा दए कटा, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। मेरा खेड़ा रिहा ढाह, बाले नीहां हेठ दबाईआ। मेरी जड़्ह रिहा उखड़ा, अन्त शब्द हलूणा लाईआ। मैं गल विच पल्लू पा, दोवें जोड़ पवां सरनाईआ। मेरा कर अन्त बचा, निथाव्याँ थाँव नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेरा फंद दए कटाईआ। कलिजुग उठ उठ बल धारे, बल आपणा आप जणाईआ। मेरा तुट्टा माण हँकारे, हंगता गढ़्ह नज़र ना आईआ। मैं भुल्लया भुलाया सर्ब संसारे, अभुल तेरी वड्याईआ। मैं शाह सुल्ताना दर दर घर घर सर्ब उजाड़े, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। धरनी धरत धवल मेरे अग्गे कढ्ढे हाढ़े, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चोर यार मेरी छाती रहे लताड़े, साचा सीर मुख ना कोई रखाईआ। आ मिल गोबिन्द मेरे प्यारे, राह तक्के तेरा राहीआ। तेरा रूप पंज प्यारे, पंचम तेरा रंग समाईआ। चार जुग गुर अवतार दे दे गए लारे, अन्त एका ओट तकाईआ। तेरे भगत रहे कँवारे, तुध बिन अन्त ना कोई प्रनाईआ। आ वेख मित्र प्यारे, तेरा सत्थर रहे हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुण अवगुण ना कोई जणाईआ। कलिजुग

उठ करे निमस्कार, दोए दोए निमस्कारया। तूं साहिब बेऐब परवरदिगार, वसणहारा धाम नयारया। तूं मेल मिलाया चार यार, लोकमात कर शिंगारया। करया मुहम्मद इक्क प्यार, दर दर घर घर आपणा खेल नयारया। एका मंगी मंग भिखार, चौदां तबकां दए हुलारया। सदी चौधवीं तेरी धार, तेरी धारा नाल मिला रिहा। कलि आई अन्तिम वार, कलि लेखा सर्ब चुका ल्या। लहिणा देणा देणा लहिणा कर्ज़ उतार, हौला भार इक्क उठा ल्या। दर मंग सच दरबार, दर दरवेश सीस झुका ल्या। तेरे भगत करन पुकार, भेव किसे ना आ रिहा। प्रगट हो विच संसार, गुर अवतार राह तका रिहा। वरन बरन रोवण ज़ारो ज़ार, ज़ात पात मुख शरमा रिहा। मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआला हाहाकार, गुरदुआरे गुरु नज़र कोई ना आ रिहा। पुरख अकाल कर विचार, तेरा नैण नैणां विच समा रिहा। जामा लै अन्तिम वार, दोए जोड़ वास्ता पा रिहा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणा हुक्म आप जणा रिहा। मैं आवां आपणी धार, पिता पूत ना कोई वखा ल्या। शब्दी शब्द बोल जैकार, साचा सोहला आपे गा ल्या। जोती जोत जोत उज्यार, जोती जाता वखा ल्या। नाउँ रक्ख निहकलंक नरायण नर अवतार, कलिजुग दुआरा इक्क सुहा ल्या। गुर चेला सोहे इक्क दुआर, गुर गोबिन्द मेल मिला ल्या। कलिजुग तेरा तोड़े बन्धन विच संसार, जगत जंजाला आप मिटा रिहा। साची रीती करे अपार, पारब्रह्म ब्रह्म वेख वखा रिहा। एका नाम शब्द धुन्कार, धुन आत्मक आप सुणा रिहा। नौं खण्ड पृथ्मी सत दीप ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड सुणे आप पुकार, घट घट आपणा आसण ला रिहा। भगत भगवन्त ल्ए उठाल, करया खेल दीन दयाल, दीनन आपणे गले लगा रिहा। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, जिस दे नेड़ ना आए काल, महाकाल सीस झुका ल्या। पहरेदार बणे आप प्रितपाल, गुरमुख ल्ए विच बहाईआ। साची सेवा करे सेवक बण गोपाल, आपणी सेव कमा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग हुक्मी हुक्मीयत आप जणा रिहा। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, शब्द संदेशा इक्क जणाईआ। प्रगट होए श्री भगवाना, निरवैर पुरख वडी वड्याईआ। जन भगत बन्न्हे हथ्थीं गाना, नाम तन्द हथ्थ उठाईआ। आत्म अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। चरन कँवल कँवल चरन बख्शे इक्क टिकाना, सरनगत इक्क समझाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे माणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउणा, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक वखाईआ। चार खाणी दस्से इक्को गाणा, सोहँ करे सच पढ़ाईआ। घर बैठिआं सतिगुर पाणा, दूजा दर ना वेखण पाईआ। बिन सन्तां नज़र ना आए किसे टिकाणा, भुल्ली भरम सर्ब लोकाईआ। गुरुमख विरला चतुर सुघड़ सयाना, जिस महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मिले चाँईं चाँईंआ।