पुस्तकालयभाग १०

२९ अस्सू २०२८ बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड लेलीआं ज़िला अमृतसर

आपणी बाज़ी गया हार, जित नज़र कोए ना आईआ। कलिजुग कर्म करे विचार, धर्म धीर ना कोई वखाईआ। जन्म ल्या विच संसार, चौथा जुग नाउँ धराईआ। कूड़ कुड़यारा वड भण्डार, विच संसार ल्या वरताईआ। जूठ झूठ कर पसार, एका डंका ल्या सुणाईआ। ठग्ग चोर यार कर कर ख़बरदार, तेरा नाउँ भुलाईआ। नारी कन्त वखाए विभचार, विभचारी रंग वखाईआ। तेरे नाउँ ना करया कोई प्यार, गीत सुहाग ना कोई गाईआ। नाल रलाया मुहम्मद यार, यारी यारां नाल निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला अन्त होया दुखदाईआ। वेला अन्त लग्गा दुक्ख, दुखियां दुःख ना कोई मिटाइंदा। मैं एका सुक्खणा रिहा सुक्ख, तेरी अन्तिम ओट तकाइंदा। ना मानस ना मैं मनुक्ख, मेरा रूप नज़र किसे ना आइंदा। धरत मात दी बैठा कुक्ख, गोदी अवर ना कोई सुहाइंदा। सभ दे अंदर बैठा लुक, अनडिठी खेल कराइंदा। शेर वांग रिहा बुक, एका भबक जणाइंदा। अन्तिम वेला गया ढुक, पहला लेख ना कोई समझाइंदा। मेरा बूटा रिहा सुक्क, फल नज़र कोई ना आइंदा। आपणी गोदी अन्तिम चुक्क, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। चारों कुण्ट पैंदा थुक्क, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैं तेरा राह तकाइंदा। अन्तिम वेला गया हर, हरि पूरा नज़र कोई ना आईआ। लोकमात बैठा रिहा डर, भय भयानक होवे कौण सहाईआ। जिस घाड़न मेरा ल्या घड़, सो अन्तिम भन्न वखाईआ। वेले अन्तिम फड़ां किस दा लड़, सारे पल्लू रहे छुडाईआ। गुर अवतार कहिण असीं भाणा रहे जर, सद भाणे विच समाईआ। पुरख अबिनाशी एका भगतां देवे वर, वर दाता बेपरवाहीआ। अन्तिम बन्न्हे आपणे लड़, नाम बन्धन एका पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतार देण ग्वाहीआ। गुर अवतार दस्सण राह, कलिजुग सुण नादान। तेरा अन्त ना कोई मलाह, मिटे झूठ निशान। पारब्रह्म पुरख अबनाशी अगे वास्ते पा पा पा, होवे मेहरवान। निथाव्याँ देवणहारा थाँ, आदि जुगादि खेल महान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे दो जहान। दो जहानां हरि हरि वाली, निर्भय आपणी धार चलाईआ। कलिजुग फिरे हथ्थां ख़ाली, विच ख़लक वाहो दाहीआ। कवण दुआर बणां सवाली, प्रभ अगे सीस झुकाईआ। अन्तिम चले अवल्लड़ी चाली, भेव अभेद आप रखाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी रैण काली, साचा नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा आपणा वर, एका आस रखाईआ, ख़ाली हथ्थ फिरे भिखारी, दर दर अलख जगाइंदा। कवण कूटे मिले जोत निरँकारी, निरगुण आपणी दया कमाइंदा। मेरी पैज देवे संवारी, भुल आपणी आप बख्शाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रूप आप वटाइंदा। साचा रूप हरि हरि धर, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख खेल खिलाईआ। आपे जाणे गुर अवतार, भगत भगवन्त वेख वखाईआ। गोबिन्द सूरा अग्गे खड़, एका गुण रिहा समझाईआ। एका फल जाणा झड़, पत्त डाल्ही रहिण ना पाईआ। अन्त पासा जाणा हर, जित हथ्थ ना कोई वखाईआ। एका आउण हरि के दर, दर दर दयाँ समझाईआ। किरपा तेरे उप्पर देवे कर, कृपानिध बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातसाह सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द दस्से एका राह, एका शब्द जणाईआ। पुरख अबिनासी बेपरवाह, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जुग जुग फेरा पाए रूप वटा, रंग रेख ना कोई वखाईआ। सच सिँघासण सोभा पा, तख्त निवासी साचे तख्त दए वड्याईआ। अन्तिम तेरे आवे निरगुण निहकलंक नाउँ रखा, ना कोई पिता ना कोई माईआ। नाम डंका दए वजा, चार कुण्ट दए सुणाईआ। साचे सन्तां ल्ए उठा, भगतन मेला सहिज सभाईआ। निरगुण आपणा मंगल आपे गा, आपणी बूझ बुझाईआ। त्रै त्रै संगल दए कटा, पंचम पर्दा दए उठाईआ। निजानंद अनन्द दरसा, निज आत्म करे रसाईआ। परमानंद खेल करा, परम पुरख दए वड्याईआ। जूठा झूठा डेरा ढाह, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। माया ममता मोह चुका, आसा तृष्ना दए खपाईआ। एका हुक्म सच वरता, धुर फ़रमाना करे जणाईआ। राजा राणा तख्तों लाह, दर दरवेश दए बणाईआ। वरनां बरनां मेट मिटा, एका रंग दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। साचा मार्ग तेरे अंदर, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। कलिजुग तेरा ढैहणा मंदर, वेला अन्त दए समझाईआ। गढ़्ह हँकारी तुट्टे जंदर, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। मन वासना तेरी मेटे बन्दर, उठ उठ दहि दिश ना धाईआ। लेखा जाणे डूँग्घी कंदर, घट घट खेले खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप चले आपणी सच रज़ाईआ। आपणी रज़ा आपे चला, चलणहार निरँकारा। सच सिँघासण अन्तिम मल्ला, वसे धाम न्यारा। भगत भगवन्त सच संदेश एका घल्ला, जोती शब्द कर उज्यारा। निरगुण सरगुण फड़े पल्ला, सरगुण निरगुण खेल न्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए साची कारा। साची कार करे करतार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। हरिजन साचे कर प्यार, प्रीतम आपणे नाल मिलाईआ। रोग सोग दए निवार, जन्म अजन्म लेखे पाईआ। दुरमति मैल दए उतार, निर्मल नीर सीर प्याईआ। लेखा जाणे अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह खेल खिलाउणा, रूप अनूप धराया। तेरा बुरज अन्तिम ढाउहणा, उच्चा

टिल्ला ना कोई वखाइंदा। साचा मार्ग एका लाउणा, चार वरन समझाइंदा। राउ रंक राज राजानां शाह सुल्तानां एका धाम बहाउणा, एका मन्दिर सोभा पाइंदा। एका राम नज़री आउणा, एका कृष्न रूप वटाइंदा। एका नानक गोबिन्द जोत जगाउणा, एका नूर नुराना नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। कलिजुग सुणया हरि का खेल, गोबिन्द करे जणाईआ। कवण दुआरे होवे मेल, मिल्या मेला पान्धी राहीआ। प्रभ मिले सज्जण सहेल, मेरा बन्धन दए तुड़ाईआ। आपणा दस्से वक्त वेल, थित वार दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर अवर ना कोई वड्याईआ। गोबिन्द मार्ग साचा दस्स, कलिजुग नैणां नीर वहाइंदा। मैं हरि चरन दुआरे जावां नस्स, कवण कूटे फेरा पाइंदा। मेरा मिटे अन्धेरा मस, चांद चांदना कवण चमकाइंदा। मेरी पूरी करे आस, हो निरासा जगत कुरलाइंदा। कवण देह वसे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। एका देवे सच धरवास, मेरी तदबीर तकदीर आप बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण दुआरे वसे घर, कवण कूट सोभा पाइंदा। गोबिन्द वसे सच टिकाना, एका वार जणाईआ। पारब्रह्म श्री भगवाना, निरगुण आपणा नूर धराईआ। शब्द अगम्मी इक्क बिबाना, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वज्जे वधाईआ। गोबिन्द सूरा करे परवाना, लोकमात वेख वखाईआ। सम्बल नगर सच टिकाना, हरि बैठा सच्चा माहीआ। लेखा जाणे दो जहानां, चौदां लोक रिहा सुणाईआ। चौदां तबकां दए ज्ञाना, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपे रक्खे आपणे भाणा, सद भाणे आप सुहाईआ। जो दर आए बण निमाणा, तिस आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सेव आप कराईआ। बण निमाणा जावां दर, कलिजुग कूक कूक सुणाया। सरन सरनाई जावां पड़, नेत्र नैणां नीर वहाया। अन्तिम मेरा रूप देवे मैनूं डर, भय भउ इक्क रखाया। मैं आपणी करनी आपे रिहा भर, दूजी किरत ना नाल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच्चा वर, मेरी भुल ल्ए बख्शाया। मैं भुल्ला बण वैरागी, बिरहों अग्नी अग्ग जलाईआ। मैं होया अन्त त्यागी, लक्ख चुरासी रिहा तजाईआ। मैं हँस बणया कागी, सोहँ हँसा चोग नज़र किसे ना आईआ। मैं दुरमति मैल भरया दाग़ी, मेरी मैल ना कोई धुआईआ। साची वस्त ना मेरी हाण्डी, साची कुन्नी रिहा वखाईआ। अन्तिम बणया एका गाडी, चार वरन रिहा चलाईआ। लाड़ी मौत मंगे वर, लक्ख चुरासी करनी शादी, बचया कोए रहिण ना पाईआ। मैं डरदा उठ के बणया पान्धी, प्रभ सच्चे दा सच्चा राह तकाईआ। मेरी काया थक्की मांदी, अगे संग ना कोई रखाईआ। जिध्धर वेख्या चले आंधी, नूर नुराना बैठा मुख छुपाईआ। मेरी करनी मेरी बणी फांदी, ना कोई

सके ज़ंजीर तुड़ाईआ। किसे कम्म ना आउणा सोना चांदी, ख़ाली हथ्थ दए दुहाईआ। त्रैगुण माया बणी बांदी, निउँ निउँ बैठी सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा होए अन्त सहाईआ। थक्का मांदा आपे नट्ठ, प्रभ तक्कां इक्क दुआरा। मेरा खेड़ा रिहा ढट्ठ, ना चले कोई चारा। आपणा जति हर गया तीर्थ तट, अठसठ ख़ाली दिसे किनारा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला रोवे मठ, नज़र आए ना हरि निरँकारा। साध सन्त जगत माला रहे रट, आत्म अन्तर ना कोई प्यारा। चार वरन खट्टी कोए ना सके खट्ट, घर घर वड़या लोभ मोह हँकारा। क्रोध मारे आपणी सट, ठोकर मारे विच संसारा। मनमति चुक्की अत्त, ब्रह्म मति ना कोई प्यारा। मैं आपणा सत्थर बैठा घत, दस्से ना कोई किनारा। नेत्र अथ्थर वगावां आपणे वत, मिले मेल परवरदिगारा । मेरा तुट्टा धीरज जत। सति सन्तोख ना कोई सहारा। मेरी उब्बले चारों कुण्ट रत, नौं नौं लग्गा इक्क अखाड़ा। पारब्रह्म सिर ते रक्ख हथ्थ, मेरा होए पार किनारा। गोबिन्द मार्ग साचा दस्स, मंग मंगी बण भिखारा। मैं अन्तिम वसां कुल्ली कक्ख, ना मंगां कोई चुबारा। सद गावां साहिब दा जस, जिस करया पार उतारा। नित दरसन पांवा हस्स हस्स, नेत्र नैण नैण उग्घाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच सहारा। गोबिन्द सुणाए साची गाथ, सुण सज्जण मीत मुरारे। पुरख अबिनाशी खेल तमाश, करे विच संसारे। लक्ख चुरासी भोग बिलास, लुटया दिन दिहाढ़े। सच वस्त ना किसे पास, मानस मानस जन्म हारे। अन्तिम वेले होए निरास, दिन थोड़े रहि गए चारे। लेखे लग्गे ना किसे स्वास, पवण पवणी ना कोई प्यारे। बिन भगतां हरि पूरी करे ना किसे आस, लक्ख चुरासी होए ख्वारे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उभारे। पुरख अबिनाशी खेल खिलाउणा, कलिजुग अन्तिम गोबिन्द इक्क समझाइंदा। साचे भगतां मात प्रगटाउणा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। अगला मार्ग इक्क समझाउणा, दे मति आप जणाइंदा। चार जुग दा लहिणा मूल चुकाउणा, सतिजुग साचा राह वखाइंदा। साचा मन्दिर इक्क बणाउणा, अंदरे अंदर वेख वखाइंदा। छत्ती जुग दा कर्जा लाउहणा, पिछला लहिणा झोली पाइंदा। छत्ती फ़ुट निशान झुलाउणा, चव्ही हथ्थ बन्धन पाइंदा। चार वरनां विच बहाउणा, जात पात दीन मज़्हब ना कोई वड्यांअदा। ऊँचां नीचां गले लगाउणा, एका गोद सुहाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ सिँघासण मात सुहाउणा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जो दर आए तिस पार कराउणा, पोह छब्बी दिवस मनाइंदा। आपणा हाल आप जणाउणा, जगत राह इक्क वखाइंदा। जिस ढाउणा तिस फेर बणाउणा, घड़न भन्नण आपणी खेल कराइंदा। जन भगतां पुरख अबिनाशी मनाउणा, मिल मिल आपणा हाल जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग चौकड़ चौकड़ी सार पाश आपणी खेल कराइंदा।

२९ अस्सू २०१८ बिक्रमी मंगल सिँघ दे गृह पिण्ड सारंगड़ा

गोबिन्द देवे इक्क संदेशा, सहिज सहिज समझाईआ। कलिजुग तेरी मिटे रेखा, रेखा विच मिलाईआ। प्रगट होए साहिब एका, एका गुण वडी वड्याईआ। लाए भाग माझे देशा, सम्बल रुत्त सुहाईआ। चार वरन दा वेखे पेशा, पेशवा बेपरवाहीआ। शाहो भूप नर नरेशा, साचे तख्त सोभा पाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोई केसा, सीस जगदीस मूंड मुंडाईआ। नौं नौं चार दर वेखे लेखा, लुकया लेखा ल्ए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नूर आप दरसाईआ। सच संदेशा सुण लै कन्न, गुर सतिगुर आप जणाइंदा। एका नूर चढ़े चन्न, नूर नुराना डगमगाइंदा। सभ दा बेड़ा देवे बन्न्ह, जो जन सीस झुकाइंदा। मन मनका देवणहारा डन्न, नाम खण्डा हथ्थ रखाइंदा। जूठा ठीकर देवे भन्न, भन्नणहार आप हो जाइंदा। जन भगतां अगे आपणा कीता आपे जाए मन्न, ममता होर ना कोई वखाइंदा। ना कोई धड़ ना कोई तन, तत्व तत ना कोई रखाइंदा। ना कोई जननी ना कोई जन, गोदी गोद ना कोई सहाइंदा। ना कोई नेत्र दिसे अन्ह, आदि जुगादी वेख वखाइंदा। ना छप्पर ना कोई छन्न, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतार कर कर गए धन्न धन्न, रसना जिहवा सर्ब अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप प्रगटाइंदा। सच संदेशा सुणाए मीत, मीत मुरारा आप जणाईआ। तेरी वेखण आए रीत, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। सरगुण होए पतित पुनीत, निरगुण आपणे नाल मिलाईआ। लहिणा देणा चुकाए मन्दिर मसीत, मठ वेखे थाउँ थाईंआ। नाम प्रगटाए इक्क अनडीठ, अनडिठड़ा गीत सुणाईआ। लक्ख चुरासी ल्ए जीत, एका डंका नाम वजाईआ। ख़ाली करे सभ दे खीस, त्रैगुण माया ल्ए छुपाईआ। तेरे यार दी चौधवीं सदी रही बीत, अन्तिम लैणा हथ्थ मिलाईआ। प्रभ नंगी करनहारा पीठ, आपणा पर्दा ल्ए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सच सुनेहड़ा देवे दस्स, एका वार समझाया। पुरख अबिनाशी करे खेल समरथ, समरथ रूप धराया। नौं नौं खेड़ा वखाए सत्थर सथ, आपणा यार हंढाया। जो दिसे सो जाए ढट्ठ, ढह ढह ढेरी ख़ाक मिलाया। तेरा वेखे चलदा रथ, चारो कुण्ट फेरा पाया। कवण वस्त विच बैठा रक्ख, झोली आपणी आप भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा दए चुकाया। कलिजुग सुण लै अन्तिम बात, गुर बातन करे पढ़ाईआ। तेरा रूप अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सच सुच्च ना दिसे कोई प्रभात, प्रभ मिलण दी आस ना कोई तकाईआ। माया ममता डूँग्घा खात, जग ख़ाता रिहा वखाईआ। किसे ना मिले अनाथा नाथ, नाथा ना कोई वड्याईआ। अन्त निभाए

ना कोई साथ, सभ पल्लू रहे छुडाईआ। झूठा चोला जाणा पाट, तन अल्फ़ी इक्क वखाईआ। अन्तिम मुल्ल ना पैणा किसे हाट, करता कीमत कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराईआ। सुणया सनेुहड़ा गोबिन्द मुख, कलिजुग ल्ए अंगड़ाईआ। मैं बण निमाणा जांवा उठ, राह तक्कां साचे माहीआ। करां निमस्कार नेड़े ढुक, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पारब्रह्म मैं तेरा छोटा पुत, तूं बूटा ल्या लगाईआ। तेरे हुक्मे अंदर मैं कूड़ सुहाई रुत्त, कूड़ी क्रिया फल लगाईआ। अवगुण कर जे भुल्ल जाए पुत, पिता पूत ल्ए बख्शाईआ। तेरा लड़ ना जावे मैथों छुट्ट, मैं एका मंग मंगाईआ। कर किरपा मेरे उप्पर तुट्ठ, आपणी बख्शिश कर बख्शनहार बेपरवाहीआ। मेरा तन ना कोई बुत, मेरा रूप नज़र किसे ना आईआ। मैं सभ नूं फड़ फड़ ल्या कुट्ट, शाह सुल्तान बचया कोई रहिण ना पाईआ। मैं घर घर पाई फुट, तेरा हुक्म सीस टिकाईआ। मैं दर दर ल्या लुट्ट, वरभण्डी दए दुहाईआ। मैं साधा सन्तां मूंह दे भार ल्या सुट्ट, ना सके कोई सीस उठाईआ। अन्तिम अकट्ठे करने एका गुट्ठ, दक्खण दिशा दए वड्याईआ। वांग बन्दर बण कलंदर, दर दर नचावां अन्तिम कहां हुच्छ, होछी मति सर्ब वखाईआ। अगला हुक्म करां तैथों पुछ, मेरी चले ना कोई चतुराईआ। मेरा कीता आपणी हथ्थीं ना लुट्ट, तेरी लुट्ट मैनूं ना भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता साचा वर, हउ मंगां सरन सरनाईआ। पुरख अबिनाशी दीन दयाला, एका हुक्म जणाइंदा। कलिजुग तेरा मुखड़ा काला, काले रंग समाइंदा। धन्न भाग तूं कढ्ढया दिवाला, ख़ाली हथ्थ वखाइंदा। दर दर घर घर फिरे बेहाला, तेरी सार कोए ना पाइंदा। बण दरवेश करे सवाला, अग्गे झोली डांहयदा। पुरख अबिनाशी करे प्रितपाला, सिर सभ दे हथ्थ रखाइंदा। आपणा खेल करे निराला, एका गुण जणाइंदा। चले चलाए अवल्लड़ी चाला, भेव कोए ना पाइंदा। एका दस्से राह सुख़ाला, साचा मार्ग लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल हरि निरँकार, आपणा आप कराईआ। कलिजुग उठे आए दुआर, लुट्टी लुट्ट तेरे कोल रखाईआ। आपणी खेल करे अन्तिम वार, सीस जगदीस आपणा हथ्थ टिकाईआ। चार जुग दे विछड़े मेले यार, भगत भगवन्त ल्ए प्रगटाईआ। दोहां दस्से सच विहार, एका हुक्म आप सुणाईआ। कलिजुग लुट्टना विच संसार, लुट्टी लुट्ट देणी मुकाईआ। आपे वेखे वेखणहार, सचखण्ड दुआरे आसण लाईआ। सचखण्ड बणे धाम न्यार, लोकमात दए वड्याईआ। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग ना सकया कोई उसार, ना कोई गया बणत बणाईआ। ना कोई कहे करे खेल करतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप जणाईआ। बहत्तर भगत करे भगवन्त, भगवन दया कमाईआ। तेरा करना अन्तिम अन्त, तेरी ख़ाक

ख़ाक उडाईआ। तेरा वेखणा जीव जंत, जंत जीव फोल फुलाईआ। तेरा मेला अन्त होणा साचे कन्त, फड़ पल्लू गंढ्ढ दवाईआ। छब्बी पोह मिलना साची संगत, ख़ाली झोली देण भराईआ। तेरी मिटे भुक्ख नंगत, भुक्ख्यां भुक्ख दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग करता वड वड्याईआ। जुग करता हरि सद मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। भगतन देवे एका दान, नाम निधाना झोली पाइंदा। सति सतिवादी सच निशान, सति सति आप झुलाइंदा। मात लहिणा चुक्के आण, लेखा सभ दा पूर कराइंदा। चढ़के वेखे ना मार ध्यान, पिच्छे राह ना कोई तकाइंदा। करे खेल श्री भगवान, हरि का भेव कोई ना पाइंदा। अन्तिम भगत दुआरे लै के जाए नाम, सोहँ ढोला एका गाइंदा। मिले मेल साचे राम, राम रामा मेल मिलाइंदा। पूरन होए अन्तिम काम, कीती घाल लेखे पाइंदा। मिटे रैण अन्धेरी शाम, साचा चन्द आप चढ़ाइंदा। पीर पैग़बर जो देंदे रहे पैग़ाम, सच संदेशा आप सुणाइंदा। आपे जाणे सच कलाम, कायनात आप पढ़ाइंदा। आपे फड़ फड़ वेखे सर्ब ग़ुलाम, दर दरवेश आप बहाइंदा। निउँ निउँ करे चरन सलाम, अलैकम आपणी धार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरे वसे चढ़, सच निशाना सोभा पाइंदा। भगतां हथ्थ भगती दात, हरि भगवान आप रखाईआ। चार वरन दी इक्क जमात, हरि चाकर आप बणाईआ। आपे अंदर रक्खे वास, घर घर जोती जोत डगमगाईआ। कलिजुग तेरी पूरी करे आस, निरासा कोई रहिण ना पाईआ। अन्तिम करे बन्द ख़ुलास, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी वेख प्रभास, प्रभ साचा आप तराईआ। जन भगतां होए दासी दास, दास सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन लेखा दए समझाईआ। भगवन लेखा अपर अपारा, हरिजन साचे आप समझाइंदा। लिखण पढ़न तों वसे बाहरा, दिस किसे ना आइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, सरगुण निरगुण नाल मिलाइंदा। भगवान लेखा अपर अपारा, हरिजन साचे आप समझाइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यारा, शब्दी डंक सुणाइंदा। अगे मेटे कूड़ पसारा, कूड़ी क्रिया आपणे खाते पाइंदा। सतिजुग साचा सच विहारा, सति सतिवादी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिभगत दुआरे आपे वड़, सन्त सहेले ल्ए फड़, आपणा बन्धन पाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे आपणा नाम वर, सो जन जन्म मरन विच ना आइंदा।

३० अस्सू २०१८ बिक्रमी अवतार सिँघ दे घर पिण्ड काउके ज़िला अमृतसर

कलिजुग ख़ुशी रिहा मना, अन्तर अन्तर वज्जे वधाईआ। गोबिन्द दस्सया एका राह, मार्ग इक्क समझाईआ। पुरख अबिनाशी चरनी डिगां आं, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ख़ाली झोली दयाँ वखा, वस्त अवर ना कोई वखाईआ। मैं निथावां फिरां थाउँ थाँ, थान थनंतर ना कोई सहाईआ। मेरी अन्त ना पकड़े कोई बांह, चार कुण्ट बैठी मुख भवाईआ। सिर रक्खे ना कोई ठंडी छाँ, गुर पीर अवतार सगला संग ना कोई रखाईआ। जिस दर जावां अगों करन ना, बैठे मुख भवाईआ। मैं अन्त हँस बणया काँ, मेरी बुध काग वांग कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा साचा घर, तुध बिन अवर ना कोई सुहाईआ। तुध बिन अवर ना खेड़ा, दर नज़र कोई ना आइंदा। मेरा बन्न्हे ना कोई बेड़ा, चप्पू नाम ना कोई लगाइंदा। अन्तिम लग्गा इक्क उखेड़ा, चार वरन जड़्ह उखड़ाइंदा। मैं जाणा तूं वसें नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। नौं सत प्या गेड़ा, मेरा बन्धन ना कोई तुड़ाइंदा। ना कोई सन्झ ना कोई सवेरा, साचा रंग ना कोई वखाइंदा। तुध बिन बन्न्हे ना कोई मेरा बेड़ा, पल्लू हथ्थ ना कोई फड़ाइंदा। अन्तिम ढैहणा झूठा डेरा, थिर कोई रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ साची मंग मंगाइंदा। मंगां मंग बण दरवेश, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। राह दस्सया गुर दस्मेश, साचे मार्ग गया पाईआ। कवण दुआर हरि जू लवां वेख, नेत्र नैण नैण उठाईआ। तेरे अगे मेरी चले ना कोई पेश, तेरा हुक्म वरते हर घट थाँईंआ । शाह पातशाह नर नरेश, शहिनशाह वडी वड्याईआ। आदि जुगादि निरगुण सरगुण धरे भेख, रूप अनूप आप वटाईआ। मेरा रक्खे ना संग कोई मुल्ला शेख़, पीर पैग़म्बर औलीए बैठे मुख शरमाईआ। मैं जावां केहड़े देस, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज लोआं पुरीआं चारों कुण्ट एका राह जणाईआ । विष्नूं रोवे उत्ते बाशक सेज, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ब्रह्मा दिसे खुलड़े केस, धीरज धीर ना कोई धराईआ। शंकर मिटदी जाए रेख, वेला अन्त ना कोई सुहाईआ। लक्ख चुरासी उजड़या खेत, हरयावल नज़र कोई ना आईआ। जूठ झूठ बालू रेत, तन रही तपाईआ। माया ममता हउमे हंगता बण बण प्रेत, जिन्न मेरी जान रहे कढ्ढाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तुध बिन कोई ना करे सच्चा हेत, ना कोई बख्शे चरन सच्ची सरनाईआ। तूं साहिब सुल्तान सद रक्खीं साया हेठ, इक्क तेरी ओट तकाईआ। वरन बरन ज़ात पात अग्नी मेटे महीना जेठ, सांतक सति ना कोई वरताईआ। मैं भुल्ला दस आपणा भेत, अभेव तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं सुणया गोबिन्द आउणा तेरे दुआरे पहली चेत, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ जाचक सीस

झुकाईआ। याचक मंगे दान, कलिजुग हो निमाणा, किरपा कर श्री भगवान, शाह पातशाह सच सुल्ताना। मैं होया अन्त वैरान, ना दीसे कोई टिकाना। शाह सुल्तान बेईमान, धर्मी धर्म ना कोई टिकाना। ना कोई दीन ना ईमान, ना कोई पढ़े सच कलामा। घर घर वड़या इक्क शैतान, भुल्लया हरि जू तेरा नामा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा देणा साचा वर, अन्तर अन्तर धुर फ़रमाना। धुर फरमाना दस्से निरँकार, हउँ अगे झोली डाहीआ। छोटा तेरा सुत दुलार, कलिजुग कूक कूक सुणाईआ। मेरा आया पासा हार, जित नज़र किसे ना आईआ। मैं दर दर मन्दिर मस्जिद गुरदुआर शिवदुआले मठ फिरया वारो वार, तेरा रूप नज़र किते ना आईआ। तूं लुकया रहें ना विच संसार, चार दिवार तेरा खेड़ा तोहे सोभा पाईआ। निरगुण जोत सदा निराकार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। ख़ालक ख़लक करे पसार, मख़लूक तेरी शहिनशाहीआ। बेऐब परवरदिगार, मुकामे हक इक्क सलाहीआ। करे खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार कमाईआ। सचखण्ड वसे धाम न्यार, थिर घर आपणी रचन रचाईआ। सो पुरख निरँजण मीत मुरार, हरि पुरख निरँजण सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। एकँकारा तेरा सोहणा दरबार, आदि निरँजण जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता दए सहार, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। श्री भगवान तेरा सति हुलारा दो जहानां पावे सारा, ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे अखाड़ा, लोकमात वेख वखाईआ। पारब्रह्म तेरा ब्रह्म पसारा, त्रैगुण माया नाल भण्डारा, पंचम तत होया हल्कारा, एका लेखा हरि निरँकारा, शब्द नाद ना कोई धुन्कारा, रसना जिहवा गा गा थक्के जीव गंवारा, अंदर मन्दिर साचे पौड़े चढ़ दरस कोई ना पाईआ। चारों तरफ़ नार विभचारा, मिले हरि कन्त भतार, सोहे मन्दिर ना सच मुनारा, महल्ल अटल ना कोई रुशनाईआ। वरनां बरनां लग्गा अखाड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मारन धाड़ा, ठग्ग चोर यार चारों कुण्ट देण दुहाईआ। मैं इक्क इकल्ला की करां विचारा, तेरे हुक्म वरते सभ वरतारा, हुक्मी हुक्म खेल खिलाईआ। धरनी रोवे ज़ारो ज़ारा, दर दर करे इक्क पुकारा, नेत्र नैण नैण नीर नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अभुल भुल कदे ना जाईआ। दीन दयाल शाह पातशाह, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क सलाह, अनादी नाद वजाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, भेव कोई ना पाइंदा। जुग जुग चलाए आपणा राह, लोकमात खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करा, कलिजुग तेरा रंग रंगाइंदा। तेरा रूप ल्या वटा, नौं खण्ड पृथ्मी आप धराइंदा। लक्ख चुरासी विच समा, घर घर नाच नचाइंदा। मन मति तेरी झोली पा, गुरमति मुख भवाइंदा। अन्तिम लेखा दए मुका, लहिणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। चारे वरनां दए मुका, चारे बाणी आपणे विच समाइंदा। चारे खाणी दए समझा, एका हुक्म वरताइंदा। चौथे जुग डेरा

देवे ढा, कल्लर कंध आप रुढ़ाइंदा। तेरे नैणां दए वखा, तेरी कीती तेरे अग्गे टिकाइंदा। गुर अवतार ल्ए बुला, दर साचे सद बहाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद ल्ए रला, एका हुक्म वरताइंदा। भगत भगवन्त दए जणा, आपणी बूझ बुझाइंदा । साचे सन्तां दए उठा, सच संदेश सुणाइंदा। गुरमुख नाल ल्ए रला, आपणा मेला आप कराइंदा। गुरसिख गोद ल्ए बहा, काया कँवरी फोल फुलाइंदा। धुर फ़रमाना दए जणा, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। शाहो भूप राज राजाना शाह बण सच्चा शहिनशाह, आपणी खेल आप कराइंदा । एका दर दए समझा, दर साचा इक्क रखाइंदा। जो जन दर दरवेश नर नरेश चरनी डिगे आ, निरवैर आपणी गोद बहाइंदा। कालख टिक्का दए धवा, दुरमति दाग़ मिटाइंदा। आपणे मार्ग आपे पा, एका राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, कलिजुग हरी हरि आप आप समझाइंदा। कलिजुग आउणा साचे दर, हरि साचा सच जणाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा देवे कर, दर दुआरा वेख वखाईआ। आपणा घाड़न ल्या घड़, घड़नहार बेपरवाहीआ। तेरी करनी रही लड़, तेरी किरत वेख वखाईआ। तूं आपणी अग्नी जाणा सड़, तेरा हवन दए वखाईआ। तेरा तुट्टे हँकारी गढ़्ह, हउमे रोग दए मिटाईआ। अन्तिम अन्त पारब्रह्म ल्ए फड़, ना सके कोई छुडाईआ। जिस लगाई तेरी जड़्ह, सो अन्त दए उखड़ाईआ। लक्ख चुरासी इक्क दूजे दे नाल पए लड़, घर घर पए दुहाईआ। जो जन्मे सो जाए मर, थिर कोए रहिण ना पाईआ। अबिनाशी करता खेल करे खड़, नगर खेड़ा डेरा ढाहीआ। निरभउ हो चुकाए डर, भय भयानक वेख वखाईआ। सन्त सुहेले लाए आपणे लड़, गुर चेले ल्ए तराईआ। किरपा कर नरायण नर, नर आपणे लेखे पाईआ। आदि पुरख दिता वर, अन्तिम पूर कराईआ। भगत भगवन्त नुहाए साचे सर, अमृत एका वेख वखाईआ। दुरमति मैल जावे हर, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण समझाईआ। एका गुण हरि गुणवाना, गुणवन्ता आप जणाइंदा। जुग जुग वेस धरे श्री भगवाना, निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो मेहरवाना, रूप अनूप आप वटाइंदा। नाउँ रक्ख निहकलंक बली बलवाना, बल आपणा आप जणाइंदा। चार जुग दा लेखा चुकाए आणा, नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाइंदा। छत्ती छत्ती वेखे मार ध्याना, त्रै त्रै विच मिलाइंदा। लहिणा देणा मुक्के शास्त्र सिमरत वेद पुराणा, अञ्जील कुरान गीता ज्ञान आपणी झोली पाइंदा। अठसठ ना कोई अशनान, तीर्थ तट होए वैरान, नीर सीर सीर नीर रूप ना कोई धराइंदा। खाणी बाणी तुट्टा माण, घर घर वड़या पंज शैतान, गुर का शब्द ना कोई ज्ञान, एका भुल्लया श्री भगवान, अन्तिम देवे सर्ब सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि आपणा भेव आप जणाईआ। साचा

भेव जाणे कुल, हरि साचा सच जणाइंदा। करता कीमत पाए मुल्ल, लहिणा सभ दा आप मुकाइंदा। चरन प्रीती जो जन जाए घुल, आपणा लेखा आपणे लेखे विच रखाइंदा। नाम कंडे जो जन जाए तुल, तोला आपणे रंग रंगाइंदा। गुर का बचन जो गए भुल्ल, दो जहानां धक्का लाइंदा। करे खेल हरि अनमुल्ल, अनमुल्लड़ी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप समझाइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, धुर दरगाही आप जणाईआ। कलिजुग वरते अन्तिम भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तख्तों लाहे राणा राजा, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। बरनां वरनां तुट्टे माणा, ज़ात पात ना कोई रखाईआ। करे खेल श्री भगवाना, भगवन आपणी दया कमाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश गायण इक्को गाना, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका बैठा आसण लाईआ। इष्ट देव गुर इक्क मनाना, दूसर सीस ना कोई झुकाईआ। एका मर्द इक्क मरदाना, सच मर्दानगी दए समझाईआ। एका राग इक्क तराना, एका अनहद ताल वजाईआ। एका अमृत पीणा खाणा, निझर झिरना दए झिराईआ। एका देवे साचा नामा, नाम अमोलक झोली पाईआ। एका बन्न्हे सति सन्तोखी गाना, तन्द आपणे हथ्थ उठाईआ। करे खेल हो मेहरवाना, हरिजन साचे आप जगाईआ। शब्द अगम्मी दे परवाना, सच संदेशा दए सुणाईआ। आदि पुरख हरि खेल महाना, भेव अभेद ना कोई जणाईआ। साचे भगत करे परवाना, लोकमात मात वड्याईआ। नाता तोड़े पंज शैतानां, पंचम नादि धुन शनवाईआ। चरन कँवल कँवल चरन देवे साचा माणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपे होए जाणी जाणा, जानणहार इक्क अख्वाईआ। कलिजुग तेरा लहिणा देणा चुक्के विच जहाना, बाकी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाउणा, एका हुक्म जणाया। बहत्तर भगत हरि प्रगटाउणा, आपणा रंग वखाया। एका नाद मृदंग वजाउणा, घट घट नाद अल्हाया। एका जोती दीप जगाउणा, दिवस रैण डगमगाया। एका अमृत जाम पिआउणा, तृष्ना भुक्ख गंवाया। एका मन्दिर घर घर विच आप वखाउणा, छप्पर छन्न ना कोई छुहाया । एका सेजा आप बहाउणा, सच सिँघासण सोभा पाया। कन्त कन्तूहल इक्क मनाउणा, विछड़ कदे ना जाया। समरथ हथ्थ सिर आप टिकाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए सदा सहाया। बहत्तर भगत करे प्रगट, प्रगट होया आप निरँकारा। चौदां लोक वेखे हट्ट, चौदां तबकां खोल किवाड़ा। आप वरोले तीर्थ तट, अठसठ खेले खेल न्यारा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला वेखे मठ, वेखणहार गुर अवतारा। वसणहारा घट घट, लक्ख चुरासी खोल्हे बन्द किवाड़ा। गुरमुख सज्जण विचों ल्ए रख, जिस लहिणा देवे नाम अधारा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरि भगतां रक्खदा आया पत, हरि

बण बण सेवादारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपारा। अगम्म अपार खेल अवल्ला, अलाही नूर आप कराईआ। आपणा आप कर बिस्मिला, बिस्मिल धार दए चलाईआ। आपे पहने बस्त्र नीला, नील बस्त्र तन छुहाईआ। आपे वेखे लक्ख चुरासी जगत कबीला, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाईआ। आपे वेस वटाए लाल सूहा पीला, नीली धार आप समाईआ। आपे काला सूसा तन छुहाए छैल छबीला, जोबन आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख हरि हरि स्वामी, आदि जुगादि सदा निहकामी, जुग जुग आपणा रूप धराईआ। जुग जुग रूप अवल्लड़ा, निरगुण सरगुण खेल खिलाए। करे खेल इक्क अकल्लड़ा, अगम्म अगोचर बेपरवाहे। सच सिँघासण एका मलड़ा, सचखण्ड बैठा आसण लाए। जन भगतां फड़ाए नाम पल्लड़ा, साचा पल्लू इक्क वखाए। जोती धार शब्दी रलड़ा, शब्द अनादी नाद सुणाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए जगाए। हरिजन मेला धार एका दर, दर दरवाज़ा आप सुहाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा कर, भगत भगवन्त ल्ए मिलाईआ। इक्क नुहाए साचे सर, काग हँस बणाईआ। सोहँ हँसा चोग अग्गे धर, माणक मोती दए वखाईआ। दरस दिखाए अगे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। आपणा अक्खर आप पढ़, जन भगतां दए समझाईआ। चौदां विद्या जायण हर, हरि का भेव कोई ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कम्बण थर थर, दर बैठे सीस झुकाईआ। पारब्रह्म पति परमेश्वर आपणा घाड़न आपे घड़, निरगुण निरगुण निरगुण जोत जगाईआ। सरगुण अंदर बैठा वड़, दिस किसे ना आईआ। आपणी करनी रिहा कर, पिछली कीती आप उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग देवे इक्को वर, एका एक समझाईआ। एका एक इक्को धार, त्रैगुण बाहर रखाइंदा। त्रैगुण अतीता कर पसार, जुग जुग वेख वखाइंदा। ठांडा सीता एकँकार, एका राह चलाइंदा। साचा मार्ग अपर अपार, ब्रह्मा विष्न शिव जणाइंदा। लक्ख चुरासी कर त्यार, घड़ घड़ भाण्डे सोभा पाइंदा। मन मति बुध दए अधार, आपणे रंग रंगाइंदा। शब्द अनादि सच्ची धुन्कार, अनहद नादी नाद वजाइंदा। सर सरोवर ठंडा ठार, कँवल अमृत आप भराइंदा। जोती जाता हो उज्यार, जोत निरँजण डगमगाइंदा। आत्म ब्रह्म कर पसार, ईश जीव खेल खिलाइंदा। साची सेजा कर त्यार, सोभावन्त सोभा पाइंदा । कोटन कोटि रवि ससि होए उज्यार, सूरज चन्न मुख शरमाइंदा। करे खेल अपर अपार, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। भगवन भगती भगवान देवे दान, दाता दानी आप हो आइंदा। करे खेल बण बण काहन, लक्ख चुरासी नाच नचाइंदा। साची सख़ीआं कर प्यार, निरगुण आपणी गोद बहाइंदा। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणा रूप वटाइंदा। कलिजुग तेरा लहिणा चुकाए विच जहान, देणा आपणे

हथ्थ रखाइंदा। एका हुक्म करे हुक्मरान, हाकम आपणा हुक्म चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जुग लेखा जुग लहिणा जगत आपणा आप मुकाइंदा।

सुण सुण होए निहाल, जिस अंदर नाम वड्याईआ। जिस मिल्या होए दयाल, तिस कलि नेड़ ना आईआ। जो वसे काया सच्ची धर्मसाल, तिन्ह सुणे सच्ची शनवाईआ। सतिगुर पूरा करे सदा प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हो मेहरवान फिरे नाल नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। जगत ज़ंजीर तुट्टे जंजाल, जगत जुगत सतिगुर आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरसिख विंगा ना होए वाल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। लग्गी प्रीती निभे नाल, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ। काया माटी झूठी हाटी पंज तत्त किसे कम्म ना आउणी खाल, चमढ़ी कीमत कोए ना पाईआ। गुरसिख तेरे अंदर इक्को लाल, हरि आपणा नाउँ दिता टिकाईआ। मिल सतिगुर लैणा भाल, दूजे हथ्थ ना किसे वखाईआ। बण जाणा शाह ना रहिणा कंगाल, दर दवारिउँ देणा वखाईआ। दिवस रैण रक्खे ख़ुशहाल, साचा वणज जिस कराईआ। आपे पुछे मुरीदां हाल, मुर्शद आवे चाँईं चाईआ। सो गुरमुख होया निहाल, जिस सतिगुर मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब जीवां एका गुण जणाईआ।