पुस्तकालयभाग १०

३० अस्सू २०१८ बिक्रमी नरायण सिँघ दे गृह पिण्ड गुमान पुर ज़िला अमृतसर

आदि पुरख अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ी धार चलाइंदा। सचखण्ड वसे धाम नाम न्यारा, इक्क इकल्ला आसण लाइंदा। सो पुरख निरँजण आपे जाणे आपणी कारा, हरि पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। एकँकारा कर पसारा, आदि निरँजण जोती जोत डगमगाइंदा। अबिनाशी करता दए सहारा, श्री भगवान दया कमाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वेखणहारा, रूप अनूप आप वटाइंदा। थिर घर साचा खोल्ह किवाड़ा, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाइंदा। आपणे रंग वसे निरँकारा, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। अलख अगोचर अगम्म अपारा, बैऐब बेपरवाहीआ। आपे बणे निरगुण धारा, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण कन्त निरगुण नारा, निरगुण साचा संग निभाईआ। निरगुण पिता पूत बण सुत दुलारा, दाई दया निरगुण सेव कमाईआ। सचखण्ड सुहाए इक्क दरबारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, शहिनशाह वडी वड्याईआ। शब्द अनादि धुर फ़रमाना, अनादी नाद आप जणाईआ। निरगुण निरगुण कर पसारा, निरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। सुत दुलारा कर त्यारा, शब्दी शब्द नाउँ

प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाईआ। सुत दुलारा थिर घर वासा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण पूरी करे आसा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। एकँकारा दए भरवासा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। आदि निरँजण कर प्रकाशा, नूर नुराना डगमगाइंदा। अबिनाशी करता निज घर कर कर वासा, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। श्री भगवान शाहो सबाशा, शाह पातशाह राज राजाना हुक्म चलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वेखणहार तमाशा, आपणे मंडल आपणी रास आप रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा वेखे वड़, सुत दुलारा दए हुलारा खेल तमाशा आपणी खेल खलाइंदा। एकँकारा पुरख समरथ, आपणी दया आप कमाईआ। आपणा सुत कर प्रगट, थिर घर साचे दए बहाईआ। ना कोई छप्पर छन्न वसे छत्त, चार दिवार ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची दात सो पुरख निरँजण झोली पाईआ। सुत दुलारा तेरा पिता मात, पुरख अकाल इक्क जणाइंदा। आदि जुगादि पुछे तेरी वात, तेरा संग निभाइंदा। तेरे अंदर वेखे मार झात, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। वसणहारा इक्क इकांत, महल्ल अटल आप सुहाइंदा। साची बख्शी इक्को दात, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बणाए तेरा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। त्रैगुण माया साथ, सगला संग निभाइंदा। पंज तत कर प्रकाश, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे खेल तमाश, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा नाम समझाइंदा। रवि ससि कर दास, हुक्मी हुक्म आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची रचना आप रचाइंदा। साची रचना रचनहारा, इक्को इक्क अख्वाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर पसारा, शब्दी बन्धन पाइंदा। शब्दी गुर शब्दी अवतारा, शब्दी ढोला गाइंदा । शब्दी मन्दिर शब्द मुनारा, शब्द आपणा आसण लाइंदा। शब्द नादि शब्द धुन्कारा, शब्द जै जैकार कराइंदा। शब्द सुणे शब्द सुणनेहारा, शब्द शब्दी आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका सुत आप प्रगटाइंदा। साचा सुत शब्द बलवान, हरि साचे सच समझाया। आप वसाया सच मकान, थिर घर साचा नाउँ धराया। सचखण्ड वसया श्री भगवान, एका हुक्म सुणाया। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, एका वस्त झोली पाया। सच संदेशा धुर फ़रमान, एका हुक्म जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेद अछल अछेद रूप रंग ना कोई रखाया। रूप रंग ना कोए रेख, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। सचखण्ड निवासी आपे रिहा वेख, आप आपणा पर्दा लाहया। आपे वसे आपणे देस, देस दसन्तर सोभा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा

वर, आपणी साची भिच्छया आपणी झोली आप भराया। साची भिच्छया हरि वरता, पारब्रह्म ख़ुशी मनाइंदा। सुत दुलारा वेखे राह, एका वस्त वखाइंदा। एका रंग ल्ए रंगा, वाह वाह रंग चढ़ाइंदा। निरगुण सरगुण बण मलाह, साचा मार्ग इक्क वखाइंदा। शब्दी शब्द शब्द सलाह, सिफ्त सलाही आपणी सलाह आप जणाइंदा। इक्क जपाए आपणा नाँ, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। सिर रक्खे ठंडी छाँ, सदा सुहेला दया कमाइंदा। आपे पिता आपे मां, पूत सपूता गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर वेखे साचा हरि, दर साचा आप खुलाइंदा। दर घर साचा जाए खुल्ह, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाईआ। सुत दुलारा उपजाए आपणी कुल, कुलवन्त बेपरवाहीआ। शब्द भण्डार वड अनमुल्ल, करता कीमत कोई ना लाईआ। आपे फुल फुलवाड़ी लाए फुल्ल, ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक्क समझाईआ। साचा मार्ग हरि जू दस्स, आपणा भेव खुल्हाइंदा। विष्नूं अंदर आपे वस, आपणा नूर धराइंदा। आपणी जोत कर प्रकाश, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपे करे पूरी आस, एका अमृत मुख चुआइंदा। आपे होए दासी दास, ब्रह्म पारब्रह्म वण्ड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, शब्दी शब्द सेवा इक्क लगाइंदा। साची सेवा श्री भगवान, सुत दुलारे आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बाल नादान, बाली बुध वखाईआ। एका देवे धुर फ़रमान, नाउँ निरँकारा करे पढ़ाईआ। एका बख्शे चरन ध्यान, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। भुल ना जाणा बण नादान, एका गुण रिहा वखाईआ। मेरा हुक्म तेरा फ़रमान, सीस जगदीस रिहा झुकाईआ। करां खेल दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां तेरी वस्त तेरी झोली पाईआ। एका अमृत देवां पीण खाण, तृष्ना भुक्ख ना कोई रखाईआ। एका नाद शब्द धुन्कान, अनादी नाद वजाईआ। एका घर मेरा मकान, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। दर दुआरे कर परवान, तेरी इच्छया पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे सुत रिहा समझाईआ। सुत दुलारे उठ बल धार, हरि साचा सच जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यार, पुरख अबिनाशी मेल मिलाइंदा। एका देणा सच भण्डार, विष्नूं अग्गे झोली डांहयदा। ब्रह्मा ढह ढह करे पुकार, प्रभ अगे सीस झुकाइंदा। शंकर खुलड़े केस रिहा वखाल, तन भिबूती ख़ाक रमाइंदा। कर किरपा गुण निधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउ भिखक मंग मंगाइंदा। भिखक मंगे मंग, आदि पुरख अग्गे आपणी झोली डाहीआ। एका चाढ़ना साचा रंग, उतर कदे ना जाईआ। सदा वसणा साडे संग, विछड़ कदे ना जाईआ। इक्क वजाउणा नाम मृदंग, आदि जुगादि शनवाईआ। एका देणा परमानंद, अनन्द तेरी वड्याईआ। साडी

नंगी ना होवे कंड, सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ। तेरा हुक्म साडा पन्ध, हउँ पान्धी बणे राहीआ। तूं दस्सणा साचा धन्द, कवण धन्दे देणा लगाईआ। अन्तिम वसणा साडी हद्द, पार किनारा ना कोई रखाईआ। तेरी खेल होए विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मादि तेरी वड्याईआ। तूं प्रगट होया आदि, जुगादि तेरी शहिनशाहीआ। तूं सज्जण सच्चा साक, तूं बणया सच्चा माहीआ। एका देणी साची दात, अभुल भुल कदे ना जाईआ। हउँ गावां तेरी गाथ, गुण इक्को इक्क वखाईआ। अन्त निभाउणा सगला साथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ख़ाली झोली दए भराईआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, विष्नूं ब्रह्मा शिव समझाइंदा। आदि जुगादि होवां सहां, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। साचा मार्ग दयाँ जणा, पर्दा आप उठाइंदा। आपणा सुत देवां नाल मिला, मेल मिलावा आप कराइंदा। शब्दी शब्द ल्या प्रगटा, दो जहानां हुक्म चलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी पकड़ी बांह, तेरा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाना श्री भगवाना, एका एक जणाईआ। शाहो भूप बण साचा राणा, शाह पातशाह करे सच्ची शहिनशाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव मनाए भाणा, सद भाणे हरि रखाईआ। शब्दी शब्द अनाद गाउणा गाणा, तार सतार ना कोई हिलाईआ। पूत सपूत होए प्रधाना, साचा मार्ग दए वखाईआ। विष्नूं देवे आपणा दाना, वस्त अमोलक झोली पाईआ। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म वखाना, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। शंकर तेरा सति निशाना, एका वार वखाईआ। बण विचोला श्री भगवाना, शब्दी मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप समझाईआ । साचा हुक्म श्री भगवाना, भेव अभेद जणाइंदा। तिन्नां देवे इक्क ज्ञाना, लोआं पुरीआं वण्ड वंडायदा। त्रैगुण माया नाल मिलाउणा, पंचम खेल खिलाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़न आप घड़ौना, साची सेवा सेव कमाइंदा। एका राग आप उपजाउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड आप सुणाइंदा। चारे कुण्ट वेख वखाउणा, आप आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप समझाइंदा। साचा शब्द साची धार, ब्रह्मे विष्न शिव करे पढ़ाईआ। लक्ख चुरासी कर प्रधान, घाड़त घड़त ल्ए घड़ाईआ। करे खेल हो मेहरवान, आप आपणी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण खेले खेल जीव जहान, आत्म ब्रह्म कर कुड़माईआ। नौं दुआरे खोल्ह दुकान हट्टो हट्ट वखाईआ। मन मति बुध कर परवान, निरगुण वण्ड वंडाईआ। घर विच घर सोहे मकान, सच दुआरा सोभा पाईआ। घर विच नाद शब्द धुंनकान, गृह गृह आपणा राग सुणाईआ। घर घर अमृत पीण खाण, निझर झिरना आप झिराईआ। घर घर दीपक जोत जगे महान, जोत निरँजण डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पुरख अबिनाशी आप सुणाईआ।

साची खेल जोती शब्दी धार, हरि साचा सच कराइंदा। लक्ख चुरासी कर त्यार, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। आत्म ब्रह्म कर पसार, पारब्रह्म रंग रंगाइंदा। ईश जीव दए अधार, जगदीश दया कमाइंदा। नौं दुआरे खोल किवाड़, जगत तृष्ना मेल मिलाइंदा। माया ममता हउमे हंगता कराए प्यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। घट घट अंदर शब्द धार, सति पुरख निरँजण आप टिकाईआ। सर सरोवर अंदर अमृत भण्डार, निरवैर पुरख आप रखाईआ। घर घर अंदर जोत उज्यार, निरगुण बैठा मुख छुपाईआ। घर घर अंदर मन्दिर मुनार, सच दुआरा रिहा बणाईआ। घर घर वसे मीत मुरार, नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणे मिलण दी आपे बिध लोकमात समझाईआ। लोकमात हरि खेल अपारा, आदि पुरख अख्वाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, साचा हुक्म जणाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, रूप अनूप वटाइंदा। घर घर अंदर दए सहारा, एका रंग रंगाइंदा। शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, घट मन्दिर आप वजाइंदा। दीवा बाती कर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। अमृत सिंच ठंडा ठारा, सच प्याला जाम प्यांअदा। आपणा नाउँ रक्ख गुर अवतारा, निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग हरि करतार, कुदरत कादर आप लगाईआ। निरगुण सरगुण ल्ए अवतार, जीव जंत ल्ए पढ़ाईआ । लक्ख चुरासी पावे सार, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी फोल फुलाईआ। चारे बाणी करे पुकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाईआ। चारे वेदां दए अधार, ब्रह्म वेता आप जणाईआ। आपे वसे सभ तों बाहर, लेखा लिख ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। निरगुण सरगुण जामा पा, वरभण्डी खेल कराइंदा। भगत भगवन्त ल्ए उठा, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। निज घर आत्म दरस दए वखा, परमात्म मेल मिलाइंदा। झूठ विकारा दए रुड़्हा, साचा मार्ग इक्क वखाइंदा। ममता मोह दए चुका, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाइंदा। आपणे अंग ल्ए लगा, साची गोद आप बहाइंदा। नौं दुआरे नाता दए तुड़ा, आपणा मेल मिलाइंदा। सुखमन टेडी बंक पार करा, ईड़ा पिंगल डेरा डांहयदा। अग्गों मिले बण मलाह, सतिगुर पूरा नाउँ रखाइंदा। शब्दी पल्लू दए फड़ा, दिस किसे ना आइंदा। गुरमुख सुरती साचे घोड़े ल्ए चढ़ा, नाम घोड़ा इक्क दुड़ाइंदा। बजर कपाटी कुण्डा लाह, साचे मन्दिर राह वखाइंदा। अनहद ढोला आपे गा, पिछला मोह मिटाइंदा। अमृत जाम इक्क प्या, काग हँस बणाइंदा। आपणा दरसन आपे दए करा, तीजा नेत्र आप खुल्हाइंदा। आत्म सेजा दए विछा, सच सुहञ्जणी सेज हंढाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म ल्ए मिला, मेल मिलावा आप कराइंदा।

नारी कन्त रूप वटा, नर नरायण ख़ुशी मनाइंदा। साचा मार्ग आपे ला, शब्दी शब्द आप समझाइंदा। आपे वेखे थाउँ थाँ, घर घर फेरा पाइंदा। सज्जण सहेला बण बण पकड़े बांह, साचा संग निभाइंदा। एथे ओथे दो जहानां सिर रक्खे ठंडी छाँ, अग्नी तत ना कोई जलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुरती शब्दी मेल मिलाइंदा। सुरती शब्दी साचा मेला, सतिगुर पूरा आप कराईआ। एका घर वसाए गुरु गुर चेला, गुर चेला रूप वटाईआ। भगत भगवन्त सज्जण सुहेला, घर घर विच ल्ए कराईआ। राए धर्म दी कट्टे जेला, वेले अन्त ना दए सज़ाईआ। हरिजन वसाए धाम नवेला, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका तत्त जणाईआ। साचा तत्त ब्रह्म मति, पारब्रह्म जणाइंदा। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म तेरे वस, तेरे मार्ग लाइंदा। विष्नूं सभ दी पूरी करनी आस, घर घर रिज़क पुचाइंदा। शंकर अन्त करे विनास, जो घड़या भन्न वखाइंदा। पुरख अबिनाशी वेखे खेल तमाश, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। धरत धवल पृथ्मी अकाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा आप समझाइंदा। साची धारा हरि जू बन्न्ह, हरि साचा मार्ग लाया। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणे हुक्म चलाया। हुक्मे अंदर सूरज चन्न, आदि जुगादि भवाया। हुक्मे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव भाणा रहे मन्न, दर दर बैठे सीस झुकाया। गुर अवतार बेड़ा बन्न्ह, खेवट खेटा लोकमात राह चलाया। जननी जणे साचा जन, धन्न धन्न जणेंदी माया, साचा राग सुणाए कन्न, अनहद नादी नाद वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचे हरि, लोकमात राह चलाया। लोकमात हरिजन धार, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, सेवक साची सेव कमाइंदा। कवण वेला करे प्यार, विछड़े मेल मिलाइंदा। कवण वेला दए अधार, आपणे घर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा विछोड़ा मोहे ना भाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, तिन्नां करे जणाईआ। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग कीती खेल महान, लक्ख चुरासी मेल मिलाईआ। गुर अवतार जुग जुग खेल वेखण आण, रूप अनूप वटाईआ। भगत भगवन्त करे प्रधान, लोकमात मात मात रुशनाईआ। सन्त उठाए चतुर सुजान, आत्म परमात्म वेख वखाईआ। गुरमुखां वखाए इक्क निशान, सच निशाना आप झुलाईआ। गुरसिखां देवे चरन ध्यान, हरि चरन सच्ची सरनाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, कोटन कोटि काल बिताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेशा आप सुणाईआ। धुर संदेशा श्री भगवन्त, आदि पुरख जणाया। जुग जुग मेरी महिमा अगणत, जस वेद पुराणी गाया। कोटन कोटि सेवा लग्गण साध सन्त, पारब्रह्म प्रभ दए लगाया। गुर अवतार

कहिण बेअन्त बेअन्त बेअन्त, मेरा भेव किसे ना आया। मैं वसां लक्ख चुरासी जीव जंत, निरगुण सरगुण आपणा रूप वटाया। आदि जुगादि मेरा इक्को मंत, मन्त्र सच्चा नाम दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका गुण रिहा समझाया। हरि का गुण वड्डा वड, भेव कोए ना पाइंदा। पारब्रह्म अबिनाशी करते कर किरपा दुआरे लैणा सद, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाइंदा। जुग चौकड़ी आपणा भार जायण लद, थिर कोई रहिण ना पाइंदा। तेरी कोई ना जाणे हद, तेरा किनारा नज़र किसे ना आइंदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी तैथों रक्खे अड्ड, सिर तेरा हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी जुग जुग मुक्के पन्ध, पान्धी आपणा पन्ध मुकाइंदा। तेरे हिरदे तेरा बोलन छन्द, गुर अवतार सेव लगाइंदा। तेरा नाउँ वज्जे नद, हरि पुरख निरँजण आप सुणाइंदा। तूं सचखण्ड दुआरे रहिणा सज, थिर घर तेरा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दए साचा वर, कवण वेला पन्ध मुकाइंदा। कवण वेला मुक्का पन्ध, सो पुरख निरँजण आप जणाया। नौं नौं चार टुट्टी गंढ्ढ, एका पल्लू हथ्थ फड़ाया। गुर अवतार वण्डन वण्ड, लोकमात राह चलाया। धरनी होए खण्ड खण्ड, लक्ख चुरासी बचे रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा गुण ल्ए वखाया। साचा गुण श्री भगवान, आपणा आप जणाईआ। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग खेल विच जहान, कोटन कोटि रूप वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर खुल्हदी रहे दुकान, जगत वणजारा इक्क बणाईआ। चौदां लोक होण प्रधान, चौदां हट्ट वज्जे वधाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल महान, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। ईसा मूसा देवे दान, नूर नुराना झोली पाईआ। इक्क वखाए हक मकान, लाशरीक आप जणाईआ। महिबान बीदो बी खैर या अल्ला होए सदा मेहरवान, रहिमत रहीम आप कमाईआ। आपे जाणे आपणा सच कलाम, कलमा कायनात पढ़ाईआ। आपे जाणे इष्ट ईमान, आपे दृष्ट विच समाईआ। आपे पढ़े अञ्जील कुरान, हदीस जगदीस आप सुणाईआ। आपे लेखा जाणे शाह सुल्तान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आपे देवे शब्द दान, चार यारी नाल मिलाईआ। आपे अल्ला राणी करे परवान, कँवार कन्या संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। आपणा पर्दा देवे चुक्क, हरि साचा सच जणाइंदा। आदि जुगादि जो रहे लुक, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। निरगुण सरगुण करे उज्जल मुख, लोकमात सालांहयदा। धरत मात दी सुफल करे कुक्ख, जन जननी आप सुहाइंदा। ना कोई काया ना कोई बुत, पंज तत्त ना कोई रखाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, चित वित ठगोरी कोई ना पाइंदा। मात सुहाए आपणी रुत्त, पत्त डाल्ही आप महिकाइंदा। सूरबीर बलवान उठाए शब्दी सुत, दो जहानां

आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा वेला आपणा हथ्थ रखाइंदा। साचा वेला रक्खे हथ्थ, चार जुग भेव ना आया। बेअन्त बेअन्त कह कह गए दस्स, उच्ची कूक कूक सुणाया। गुर अवतार जोड़ जोड़ हथ्थ, निउँ निउँ गए सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी सभ दा चलाउणा एका रथ, बण रथवाही सेव कमाया। देवणहारा नाम वथ्थ, वस्त अमोलक आप वरताया। कोई कहे मौला कोए राम रिहा दस्स, कोई कृष्न इष्ट जणाया। कोई कहे वसे उप्पर अस्मानां सत्त, कोई पातालां हेठ रिहा दबाया। नानक कहे वसे घट घट, सो पुरख निरँजण हरि रघुराया। गोबिन्द आखे रक्खे मेरी पत, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहया। मैं एका ओट रिहा तक्क, पुरख अकाल मनाया। जुग चौकड़ी गए थक्क, गुर गुर आपणी सेव कमाया। अन्त निबेड़ा ना होया हक, हक अन्त ना कोई जणाया। द्वैती मेटे ना कोई फट, एका रंग ना कोई रंगाया। चार वरन लेखा हट, बरन अठारां वण्ड वंडाया। फिर फिर थक्के तीर्थ अठसठ, दुरमति मैल ना कोई धुआया। बिन सथर यार खेड़ा दिसे भट्ठ, गोबिन्द गीत एका गाया। जुगा जुगन्तर वेखे नट्ठ नट्ठ, वेस अनेक रूप वटाया। कलिजुग अन्तिम साचा मार्ग रिहा दस्स, जीव जंत जंत समझाया। निहकलंक होए प्रगट, जोती जामा भेख वटाया। वेद व्यासा गया रट, इक्क ध्यान लगाया। नानक निरगुण मेले फट, एका पट्टी नाम बंधाया। गोबिन्द अमृत रस ल्या चट, रस रसीआ मुख सुहाया। कलिजुग अन्तिम आए पुरख समरथ, सभ दा लहिणा दए चुकाया। चार कुण्ट नाम पाए नथ्थ, शब्द डोरी इक्क उठाया। भगत भगवन्त करे अकट्ठ, आप आपणा मेल मिलाया। लक्ख चुरासी दर दवारिउँ देवे धक्क, एका धक्का लाया। नौं खण्ड पृथ्मी करे ढक, साचा खण्डा नाम चमकाया। शाह सुल्ताना लथ्थे पत, सीस ताज ना कोई टिकाया। नौं नौं देवे मथ, सति सति करे जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुण आप जणाया। साचा गुण हरि जणाए, भेव अभेद खुल्हाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आए, नौं नौ चार रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी वेस वटाए, जोती जोत डगमगाईआ। निहकलंक नाउँ रखाए, ना कोई पिता ना कोई माईआ। नाम डंका इक्क वजाए, दो जहानां आप सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए जगाए, सोया कोए रहिण ना पाईआ। विष्नूं तेरी धार आपणे विच लुकाए, लोकमात वज्जे वधाईआ। ब्रह्मे तेरा पन्ध मुकाए, जोती जोत जोत समाईआ। शंकर तेरा लहिणा देणा दए चुकाए, बाशक तशका गलों लाहीआ। क्रोड़ तेतीसा डेरा ढाहे, सुरपति राजा इन्द नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गण गंधर्ब सर्ब कुरलाए, वेला गया हथ्थ ना आईआ। लक्ख चुरासी करे हाए हाए, धीरज धीर ना कोई धराईआ। गुर पीर अवतार ना कोई सहाए, अन्त पल्लू गए छुडाईआ। पति परमेश्वर सच दरबारा इक्क लगाए, सचखण्ड सोभा पाईआ।

साचे सन्त भगत ल्ए जगाए, सच हलूणा एका लाईआ। एका हुक्म इक्क वरताए, एका एक मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप जणाईआ। साचा भाणा हथ्थ करतार, विष्न ब्रह्मा शिव जणाया। कलिजुग अन्तिम करे खेल अपार, निरगुण निरगुण वेस वटाया। सम्बल नगरी धाम न्यार, गोबिन्द रंग रंगाया । गोबिन्द चेला कर परवान, सज्जण सहेला दए सलाहया। इक्क अकेला नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाया। करे खेल श्री भगवान, ख़ालक ख़लक वेख वखाया। चण्ड प्रचण्ड खिच्च महान, दो जहानां दए जणाया। अन्तिम सभ दा लहिणा चुक्के विच जहान, देणा कोई रहे ना राया। पीर मुला शेख़ सर्ब कुरलाण, ऊँची कूक कूक देण दुहाया। नाता तुट्टे ज़िमीं अस्मान, लोक परलोक दए दुहाया। नाता तुट्टा अञ्जील कुरान, काया कुरा फोल फुलाया। मुकामे हक वसे श्री भगवान, आदि जुगादी वड वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा खेल आप वखाया। साचा खेल करे ख़लक, ख़ालक ख़लक आपणा रूप वटाईआ। नाता तोड़े ज़िमीं फ़लक, अर्श कुर्श आपे वेख वखाईआ। आपे देवे आपणी झलक, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाउणा, आप आपणा रूप धराइंदा। अमाम अमामा सिर आप अख्वाउणा, शाह नवाब आप हो जाइंदा। सच दमामा इक्क वजाउणा, साची धार आप सुणाइंदा। सच ईमान इक्क वखाउणा, शरअ शरीयत डेरा ढांहयदा। काया खेड़ा पर्दा लाउहणा, मक्का आपणा हज्ज कराइंदा। दो दो आबा मेल मिलाउणा, आब हयात आप प्यांअदा। चौदां तबकां वेख वखाउणा, चौधवीं सदी चन्द चढ़ाइंदा। सद आपणे दर बहाउणा, चार यारी दर दुरकाइंदा। अन्तिम आपणा पर्दा लाउहणा, मुख नकाब ना कोई रखाइंदा। धुर फ़रमाना इक्क सुणाउणा, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। कलिजुग तेरा कूड़ कुड़यारा पन्ध मुकाउणा, अन्तिम डेरा ढांहयदा। विष्नूं तेरा वक्त सुहाउणा, ब्रह्मे तेरा ब्रह्म फेर प्रगटाइंदा। साची बणत आप बणाउणा, सरबंस आपणे रंग वखाइंदा। पिछला लेखा आप चुकाउणा, अग्गे आपणा राह जणाइंदा। चार वेद नज़र ना आउणा, पुराण अठारां ना कोई सुणाइंदा। गीता ज्ञान ना किसे समझाउणा, शास्त्र सिमरत मुख छुपाइंदा। अञ्जील कुरानां डेरा ढाउहणा, मसला हल आप कराइंदा। खाणी बाणी पन्ध मुकाउणा, दो जहानां पार कराइंदा। धर्म राए दा दर खुल्हाउणा, एका हुक्म सुणाइंदा। चित्रगुप्त हिसाब वखाउणा, लिख लिख लेखा सर्ब मुकाइंदा। नेत्र नैणां कजला पाउणा, स्वांगी साचा सांग वरताइंदा। नौं खण्ड पृथ्मी एका वार एका राह वखाउणा, लक्ख चुरासी नाल प्रनाइंदा। साचे सन्तां आप जगाउणा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। रातीं सुत्तयां आप उठाउणा, दर दर घर घर सेव कमाइंदा। स्वच्छ सरूपी रूप वटाउणा, आप आपणा मेल मिलाइंदा। गुरमुख

बाल अंञाणे गोद बहाउणा, पिता पूत लाड लडाइंदा। नाम मृदंग सूरे सरबंग इक्क वजाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। लक्ख चुरासी वण्ड वंडाउणा, अनहद नादी नाद वजाइंदा। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउणा, ख़ाकी ख़ाक आप मिलाइंदा। एका हुक्म इक्क फ़रमाना, श्री भगवाना आप जनाउणा, दूसर संग ना कोई रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव तेरा पन्ध मुकाइंदा। विष्नूं तेरा पन्ध मुकाउणा, अन्त रहिण ना पाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म जपाउणा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। शंकर तेरा शंका लाउहणा, अन्त कलिजुग ना कोए रखाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, सच सुच्च करे जणाईआ। ब्रह्मे तेरा धाम सुहाउणा, गुरमुख साचे दए वड्याईआ। शंकर तेरा नाता तोड़ तुड़ाउणा, गुरसिख सज्जन दए बणाईआ। इन्दर इन्द्रासन आप तजाउणा, छोटा बाला दए सुणाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खिलाउणा, मात आपणा सुत जणाईआ। कलिजुग अन्तिम वेला आओणा, निहकलंक गोबिन्द गया लिखाईआ। ऊँची कूक कूक सुनाउणा, मेरी अज़मत मेरा बेड़ा रुड़्हाईआ। ईसा राह तक्के श्री भगवाना, मेरा ख़ुदावंद आए वाली दो जहानां, मेरे पिच्छे रहिबर बणे सच्चा माहीआ। वेद व्यास दे गया परवाना, प्रगट होए ब्राह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण दाता पुरख बिधाता, बेऐब नाम ख़ुदाईआ। कलिजुग अन्तिम आया जग, हरि जाग्रत जोत जगाया। गोबिन्द मेल सूरा सर्बग्ग, समरथ रंग रंगाया। करे कराए पार हद्द, हद्द हदूद वेख वखाया। भगत भगवन्त जणाए यद, साचा बंस ल्ए प्रगटाया। लक्ख चुरासी विचों करे अड्ड, आप आपणा बन्धन पाया। बाली बाला लडाए लड्ड, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। पंच विकारा देवे कढ्ढ, माया ममता मोह मिटाया। दर दुआरे ल्ए सद्द, शब्दी हुक्म सुणाया। नाम प्याए साची मदि, एका रस चखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा भेव दए खुल्हाया। भेव खुल्हाए सदा गुरसिख, गुर पूरे वड वड्याईआ। आपणा लेखा आपणी हथ्थीं देवे लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। साची पाए नाम भिक्ख, भिच्छया मंगन दर किसे ना जाईआ। जन्म जन्म दी लाहे वख, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आसा तृष्ना मिटे तृख, त्रैगुण बन्धन दए कटाईआ। निज नेत्र ल्ए पेख, दोए लोचन मूंध वखाईआ। मेरा रूप ना मुछ दाढ़ी ना दिसे केस ना कोए मूंड मुंडाईआ। मेल मिलावा श्री दस्मेश, गोबिन्द वज्जे नाम वधाईआ। लहिणा देणा चुक्के रिखी केश, गोवर्धन धारी खेल खिलाईआ। राम रामा रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। आदि गुर अवतार करन आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तिस अग्गे चले ना कोई पेश, पुरख अबिनाशी आया चल सच्चा माहीआ। भाग लगाया माझे देस, सम्बल नगर दए वड्याईआ। विष्नूं बहिन्दे बाशक सेज,

सांगोपांग ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भेव आपणा दए मुकाया। सभ दा लहिणा जाणा मुक्क, सतिगुर पूरा आप मुकाइंदा। हरया बूटा जाणा सुक्क, अमृत सिंच हरा ना कोए कराइंदा। गुर अवतार बैठे लुक, दरस कोए ना पाइंदा। वरण बरन ना लथ्थी भुक्ख, तृष्ना जगत ना कोई बुझाइंदा। सफल ना होए मात कुक्ख, हरि का दरस कोए ना पाइंदा। मर मर जम्मे मुड़ मुड़ आवे मात कुक्ख, गर्भ दिवस रैण ना कोए कटाइंदा। अजूनी जून उलटा रुख, अजूनी रहत ना दया कमाइंदा। देवे सुनेहड़ा अबिनाशी अचुत, लक्ख चुरासी आप भवाइंदा। गुरमुख विरले सोहे रुत्त, जिस जन आपणा दरस कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा मार्ग आप समझाइंदा। साचा मार्ग सतिगुर चरन, सति पुरख निरँजण दए वड्याईआ। गुरसिख खुल्ल्हे हरन फरन, सुरत शब्द मेल मिलाईआ। किरपा करे हरि करनी करन, करता पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। भय चुकाए मरनी मरन, भयानक अवर ना कोए वखाईआ। इक्क जणाए साची सरन, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। गुरमुख विरले अन्तिम तरन, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सुरत शब्द साचा मेला, आप जणाए सज्जण सुहेला, डोरी बन्धन एका पाईआ। सुरती चढ़े आपणे घाट, सतिगुर पूरा आप चढ़ाइंदा। डूँग्घी कंदर मुक्के वाट, झूठा पन्ध मुकाइंदा। तन अन्धेरी मेटे रात, जोती चन्न चढ़ाइंदा। गीत सुणाए साची गाथ, छत्ती राग भेव ना आइंदा। मेल मिलाए कमलापात, नारी कन्त रूप सुहाइंदा। अठ्ठे पहर रक्खे प्रभात, दिवस रैण ना वण्ड वंडाइंदा। चरन कँवल बंधाए नात, ना कोए तोड़े तोड़ तुड़ाइंदा। गुरमुख तेरी उत्तम ज़ात, ज़ात अज़ाती मेट मिटाइंदा। साहिब सतिगुर वसे साथ, विछड़ कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरती शब्दी साचा मेल, दीप जगाए बिन बाती तेल, नूर नुराना डगमगाइंदा। सुरत दुआरे जाए चढ़, सतिगुर पूरा आप चढ़ाईआ। आपणे घर जाए वड़, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। शब्दी पल्लू ल्ए फड़, ढह ढह पए सरनाईआ। तूं साहिब दाता दातार, बण तेरी नार, बण दुहागण तेरा अद्धविचकार, मेरी सार किसे ना पाईआ। होई दुहागण दुरमति मैल ना धोया दाग़न, खुलड़े केस फिराई हरि देस तेरा राह ना कोए जणाईआ। धन्न भाग मैं होई सुहागन, मिल्या मेल पुरख अबिनाशन, घर साचे वज्जी वधाईआ। मेरी पूरी होई आसन, मेरे लेखे लग्गे पवण स्वासन, पवण उनन्जा रही शरमाईआ। मेरा लहिणा देणा चुकया पृथ्मी अकाशन, मिली सच सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां एका राह वखाईआ। हरिजन साचे जाणा जाग, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ।

निरगुण निरवैर पुरख अकाल लाया भाग, अजूनी रहत डगमगाइंदा। त्रैगुण अतीता ठांडा सीता वसणहारा बिन मन्दिर मसीता इक्क उपजाए आपणा वैराग, वैरागी आपणा नाउँ धराईआ। कन्त कन्तूहल दर घर साचे लैणा लाध, वड भाग ख़ुशी मनाईआ। घर दीपक जोत जगाए चराग़, नाम देवे साची दात, दाता दानी झोली पाईआ। सुरती मिले कन्त सुहाग, दुरमति मैल धोवे दाग़, जन्म जन्म दी लाहे लग्गी शाहीआ। रातीं सुत्तयां मारे आवाज़, किरपा करे ग़रीब निवाज़, ग़रीबनिमाणे गले लगाईआ। सतिजुग चलाउणा अन्त जहाज, सति पुरख निरँजण रचया काज, भाग लग्गा देस माझ, गोबिन्द वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरत शब्द ल्ए मिलाईआ। शब्द आया सुरत दुआर, आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। फड़ बाहों सुत्ती ल्ए उठाल, आलस निन्दरा दए मुकाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, एका डोरी बन्धन पाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुगा जुगन्तर करदी रही भाल, सो चल के आया माहीआ। जिस नूं गुर अवतार बणाउँदे रहे दलाल, सो सच दलाली रिहा कमाईआ। सदा सदा सद करे प्रितपाल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सुणे मरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। गुरसिख नेड़ ना आए काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, लाड़ी मौत ना ल्ए प्रनाईआ। महाकाल अग्गे करे सवाल, बण सवाली झोली डाहीआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत जिस वसे धर्मसाल, सो दुआरा देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख सुरती शब्द बन्न्हे डोर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर चढ़ के आया आपणे घोड़, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रिहा दौड़, लक्ख चुरासी वेखे परखे रीठा मिट्ठा कौड़, गुरमुख मनमुख मनमुख गुरमुख दोवें राह चलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि हो मेहरवान, भगतां देवे भगती दाना, भगतन अन्तर सति निशाना, गुरमुखां अंदर बोध ज्ञाना, गुरसिखां बख्शे चरन धूढ़ अशनाना, सर सरोवर तीर्थ तट जगत किनारा ना कोए वखाईआ।