१ कत्तक २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच दया होई
आदि पुरख हरि शाह सुल्ताना, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। भूपत भूप वड राज राजाना, नूर नुराना नूर धराईआ। सो पुरख निरँजण हो प्रधाना, आपणा खेल आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण मर्द मरदाना, इक्क इकल्ला भेव ना राईआ। एकँकारा जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, बल आपणा आप वखाईआ। अबिनाशी करता करे खेल दो जहाना, निरगुण निरवैर नाउँ धराईआ। श्री भगवान झुलाए सच निशाना, सति सतिवादी आप रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ बण निमाणा, दर बैठे सीस झुकाईआ। दर दरवेश करे खेल महाना, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपे जाणे आपणी शहिनशाहीआ। शाह पातशाह हरि भगवाना, आदि जुगादि आप अख्वाइंदा। करे खेल वड बलवाना, भेव कोए ना पाइंदा। भूपत भूप राज राजाना, आपणा बल धराइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म महाना, पुरख अकाल आप जणाइंदा। जोती नूर नूर डगमगाना, जोती जोत खेल खिलाइंदा। आपणी इच्छया आपे कर परवाना, आपणी बणत आप बणाइंदा। सचखण्ड सुहाए सच मकाना, छप्पर छन्न ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। साचा मन्दिर सच महल्ला, सो पुरख निरँजण आप
प्रगटाईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क इकल्ला, एकँकारा सोभा पाईआ। आदि निरँजण आपणे दीपक आपे बला, नूर नुराना डगमगाईआ। अबिनाशी करता पकड़े पल्ला, साचा संग आप अख्वाईआ। श्री भगवान वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, दर घर साचा आप सुहाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी जोत आपे रला, जोती जाता खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। रक्खे वड्याई आपणे हथ्थ, बेऐब परवरदिगारा। करे खेल पुरख समरथ, वसणहारा धाम न्यारा। सच दुआरे हो प्रगट, सेवक सेवा करे अगम्म अपारा, आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे देवणहार सहारा। आपणे अंदर आपे वस, आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा। आपणा नूर कर प्रकाश, आपे होए जोत उज्यारा। एका मंडल पावे रास, करे खेल सच्ची सरकारा। आपणे दर होए दासी दास, सेवक सेवा करे बण भिखारा। आपणी पूरी करे आस, आपे बणे सच वरतारा। आदि जुगादि आपे रक्खे आपणे साथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, करे खेल आप न्यारा। खेल न्यारा हरि करतार, आदि पुरख आप कराईआ। निरवैर निराकार अजूनी रहत हो त्यार, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, भूपत भूप दए वड्याईआ। सीस जगदीस सुहाए आप सच्ची दस्तार, रूप रंग ना कोए वखाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। आपणे गृह आपे होए ख़बरदार, एका हुक्म आप जणाईआ। आपे निउँ निउँ करे निमस्कार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणे रंग आप समाईआ। आपणे रंग आपे राता, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। खेले खेल पुरख बिधाता, बेअन्त वडी वड्याईआ। आपे पिता आपे माता, बाल सख़ाई आपणा नाउँ धराईआ। आपे खेले खेल तमाशा, आपे आपणा दर सुहाईआ। आपे रक्खे आपणी उत्तम जाता, नूरो नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अलख अगोचर अगम्म अपार, करे खेल परवरदिगार, बेपरवाह आप आपणी धार चलाइंदा। साची धार बेपरवाह, आदि पुरख आप चलाईआ। इक्क इकल्ला देवे सच सलाह, सलाहगीर भेव ना राईआ। आप सुहाए आपणा थाँ, थान थनंतर दए वड्याईआ। आप प्रगटाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप वखाईआ। आपणा रूप आपे धर, सचखण्ड दुआर सुहाइंदा। निराकार नरायण नर, आपणी कल आप वरताइंदा। आपणे मन्दिर आपे वड़, दर साचा आप सुहाइंदा। सच सिँघासण आपे चढ़, सति सतिवादी सोभा पाइंदा। आपणा पल्लू आपे फड़, आपणा मेल मिलाइंदा। आपे पुरख आपे नर, नार कन्त आप हो जाइंदा। आपे वसे सचखण्ड साचे घर, दीवा बाती ना कोई रखाइंदा। आपणा घाड़न आपे घड़, निरगुण निरवैर
वेख वखाइंदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख किरत कमाइंदा। एका देवे आपे डर, निरभउ आपणा नाउँ जणाइंदा। आप नुहाए आपणे सर, सर सरोवर आप सुहाइंदा। ना जन्मे ना जाए मर, पुरख अकाल खेल कराइंदा। साचे तख्त आपे चढ़, आपणा गीत आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगल आपणा आप सुणाइंदा। साचे तख्त आपे चढ़ चढ़, तख्त निवासी सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरे आपे वड़ वड़, आपणे बंक दए वड्याईआ। आपणी जोत आपे धर धर, जोती नूर करे रुशनाईआ। आपणा पल्लू आपे फड़ फड़, आपे ख़ुशी मनाईआ। आपणी नारी आपे वर वर, आपणी सेज सुहाईआ। जननी जन आपे बण बण, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। निरगुण अंदर निरगुण वड़ वड़, निरगुण आपणा रूप वखाईआ। पूत सपूता घाड़न घड़ घड़, शब्दी नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दरस आपे देवे घर घर, स्वच्छ सरूपी सच्चा शहिनशाहीआ। स्वच्छ सरूप एकँकारा, एका घर सुहाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अपारा, बेपरवाह आप हो जाइंदा। आपे जाणे आपणी कारा, करता आपणी खेल खिलाइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, दर घर साचे सोभा पाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त निवासी तख्त सुहाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, धुर फरमाना आप जणाइंदा। शब्दी शब्द सुत दुलारा, बाल निधाना आप उपाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलाइंदा। सुत दुलारा जणया सुत, पारब्रह्म वड्याईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, कहिणा अकथ कथिआ ना जाईआ। आप सुहाए आपणी रुत्त, थित वार ना कोई रखाईआ। आप सुहाए आपणा कोट, चार दीवार ना कोई बणाईआ। आप प्रगटाए आपणी जोत, जोती जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द शब्द उपजाईआ । शब्द सुत दुलारा, सो पुरख निरँजण आप उपजाइंदा। हरि पुरख निरँजण करे प्यारा, एकँकारा गोद सुहाइंदा। आदि निरँजण कर उज्यारा, जोती नूर नूर वखाइंदा। अबिनाशी करता दए सहारा, श्री भगवान संग निभाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बण वणजारा, साचा वणज कराइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां खोल किवाड़ा, एका हुक्म सुणाइंदा। तेरा रूप अगम्म अपारा, दिस किसे ना आइंदा। तेरा धाम बणाए हरि करतारा, थिर घर साचा आप वड्यांअदा। थिर घर रक्खे तेरी धारा, रूप रंग ना कोई सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। थिर घर वसया शब्दी धार, नूर नुराना नूर नज़री ना आईआ। आपणी किरपा आपे धार, आपे वेखे सच्चा शहिनशाहीआ। आपे वणज आप वणजार, आपे वस्त हट्ट विकाईआ। आपे दर दरवेश बणे भिखार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। आपे होए देवणहार, अनमुल्ल बेपरवाहीआ। थिर घर साचे पावे सार, हरि शब्दी मेल मिलाईआ। शब्दी गुण
दए विचार, एका गुण समझाईआ। हरि का नूर तेरा प्यार, प्यार प्यार विच समाईआ। हरि हरि देवे इक्क सहार, सीस जगदीस हथ्थ टिकाईआ। तेरे अंदर रक्खे कुदरत धार, कादर करता बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी सुत दए वड्याईआ। शब्दी सुत कर ध्यान, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। थिर घर बणाया तेरा मकान, दिस किसे ना आइंदा। सति सतिवादी श्री भगवान, साची धार चलाइंदा। एका जोत खेल महान, खेलणहारा भेव ना आइंदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, तेरी बणत बणाइंदा। तूं बाले उठ कर ध्यान, ध्यान ध्यान विच जणाइंदा। तेरा खेल करां महान, आपणी वस्त तेरे विच टिकाइंदा। तेरी इच्छया ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं खेल महान, घाड़न घड़त तेरे हथ्थ रखाइंदा। इक्क वखावां सच निशान, आदि जुगादि ना कोई मिटाइंदा। एथे उथे देवां माण, दर दर तेरा राह तकाइंदा। एका हुक्म कर मेहरवान, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। करे खेल इक्क महान, श्री भगवान आप जणाइंदा। पहलां देवां विष्नूं दान, तेरी गोद सुहाइंदा। दूजा ब्रह्म कर प्रधान, ब्रह्मा वण्ड वंडाइंदा। तीजा शंकर मेल महान, हरि साचा सच जणाइंदा। तिन्नां विचोला श्री भगवान, शब्दी बन्धन पाइंदा। थिर घर वसे हो मेहरवान, रूप रंग ना कोई वखाइंदा। सचखण्ड साचे तख्त बहे राज राजान, सीस जगदीस ताज सुहाइंदा। सत रंग निशाना दो जहान, दो जहानां वाली आप चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख आपणी रचना आप रचाइंदा। आपणी रचना देवां दस्स, सो पुरख निरँजण भेव खुल्हाइंदा। सुत दुलारे अंदर तेरे जावां वस, रूप रंग ना कोई वखाइंदा। मेरा प्रकाश मेरा रस, दूसर हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा आपे चुक्क, नूर नूर दरस कराईआ। सचखण्ड दुआरे जो बैठा लुक, थिर घर रिहा मुख वखाईआ। शब्द साचे सुत तेरा बूटा ना जाए सुक्क, पुरख अकाल हरया आप कराईआ। बिन मेरे तेरी जड़्ह सके ना कोई पुट्ट, आदि जुगादि ना कोई उखड़ाईआ। जुगा जुगन्तर रखावां तेरी ओट, तुध बिन जीवन कोई ना पाईआ। तेरा बंस बणावां ओत पोत, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी गोद बहाईआ। तेरा ना कोई वरन ना कोई गोत, ना कोई पिता ना कोई माईआ। तेरा पिता निर्मल जोत, पुरख अकाल आप अख्वाईआ। तेरा दुआरा किला कोट, थिर घर साचे वज्जे वधाईआ। तेरा नूर तेरे उत्ते होए मोहत, नारी कन्त सेज हंढाईआ। तेरा प्यार तेरा सूत, दूसर पलँघ ना कोई वखाईआ। तेरी आस तेरा होंट, तेरी प्यास रसना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, थिर घर साचे आप बहाईआ। थिर घर बहाए हरि करतारा, आपणी महिमा आप जणाइंदा। मेरा नूर
अगम्म अपारा, तेरे दर सुहाइंदा। तेरा दर उच्च मुनारा, पुरख अबिनाशी आप बणाइंदा। सेवक बणे परवरदिगारा, साची सेवा आपणे हथ्थ रखाइंदा। वस्त अमोलक भरे भण्डारा, आपे तेरी झोली पाइंदा। तेरा रंग रंगे निरँकारा, रंगणहारा खेल खिलाइंदा। अलख अगोचर वेखे तेरा पसारा, तेरी धार चलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा सहारा, तेरी ओट जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा गुण एका वार समझाइंदा। गुण समझाए वार एक, इक्क इकल्ला दया कमाईआ। शब्द सुत हरि लैणा वेख, प्रभ तेरा तेरा होए सहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे टेक, एका इष्ट जणाईआ। आप बणाए आपणा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। करे खेल अलख अभेव, आपे जाणे आपणा भेख, भेव अवल्ला भेत ना राईआ। वसणहारा सचखण्ड साचे देस, थिर घर आपे बंक सुहाईआ । शाह सुल्ताना नर नरेश, शहिनशाह वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह दए समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव चाढ़े रंग, रंग रंगीला इक्क चढ़ाइंदा। आप सुहाए साची सेज पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। इक्क जोत जगाए अखण्ड, खण्ड खण्ड ना कोए कराइंदा। तिन्नां पावे वण्डण वण्ड, एका हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। वड दाता हरि मेहरवाना, अनुभव प्रकाश कराईआ। दानी देवे एका दाना, दयावान सच्चा शहिनशाहीआ। विष्न विश्व कर परवाना, सच भण्डारा झोली पाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म प्रधाना, पारब्रह्म खेल खिलाईआ। शंकर तेरा अन्त निशाना, सो पुरख निरँजण दए जणाईआ। जो घड़या सो भन्न वखाणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा शब्द धुर फ़रमाना, विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए अंगड़ाईआ। तूं शाह पातशाह सच्चा सुल्ताना, तेरी महिमा कथी ना जाईआ। हउँ बालक बाली बाल नादाना, तुध चलां सद रज़ाईआ। एका दे दे वस्त महाना, तेरे अगे झोली डाहीआ। कवण बिध खेल करां विच जहाना, विष्नूं मंग मंगाईआ। कवण धार बन्न्हा गाना, ब्रह्म आपणा बूटा लाईआ। कवण खण्डा तेज चमकाना, ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी सूरबीर, आदि आदी दया कमाइंदा। सति सन्तोखी देवे धीर, साचा मार्ग इक्क जणाइंदा। मेरी माया साचा सीर, साचा रूप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया विष्न ब्रह्मा शिव झोली पाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव इच्छया, आपणी आप प्रगटाईआ। पुरख अबिनाशी पावे भिच्छया, साची वस्त आपणे तोल तुलाईआ। आपणी हथ्थीं लेखा लिख्या, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। त्रैगुण माया तेरी करे प्रीख्या, तेरा बन्धन पाईआ। तिन्नां पाई एका
भिख्या, रजो तमो सतो रुत्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका राह दए वखाईआ। वस्त अमोलक झोली पा, एका राह वखाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़न ल्या घड़ा, घाड़त घड़त आप जणाइंदा। रूप अनूप लैणा वटा, आपणी खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुणया संदेशा, हरि जू हरि सुणाया। उठ उठ नेत्र हरि जू पेखा, एका वार दरसन पाया। पारब्रह्म तोहे सदा अदेसा, हउँ अभुल रहे शरमाया। सानूं दस्स दे साडा पेशा, कवण सेवा कमाया। कवण वसे तेरे देसा, तेरे धाम मिले वड्याआ। कवण होवे नर नरेशा, साचा हुक्म सुणाया। कवण कूटे तेरा भेता, पर्दा दए चुकाया। कवण होए घर घर लेटा, लक्ख चुरासी दए वड्याआ। कवण होए खेवट खेटा, बेड़ा ल्ए तराया। कवण होए बेटी बेटा, कवण मात पित अख्वाया। कवण करे साचा हेता, नित नवित मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर बैठे सीस झुकाया। दयावान हरि दीन दयाला, आपणी दया कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा होए सदा रखवाला, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। मार्ग दस्से इक्क सुखाला, लक्ख चुरासी मेल मिलाईआ। त्रैगुण माया बण दलाला, साची वण्ड दए समझाईआ। आपणा रूप प्रगटाए पंज तत शब्दी खेल करे कमाला, तेरी गोद सुहाईआ। निरगुण चले अवल्लड़ी चाला, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाईआ। तेरा हल्ल करे सवाला, सवाली ख़ाली मुड़ ना कोई जाईआ। तख्त सोहे श्री भगवाना, भगवन आपणा बल वखाईआ। दीनन देवे एका दाना, वस्त एका वार वरताईआ। लक्ख चुरासी बन्न्हणा गाना, आपणी वण्ड वंडाईआ। मति बुध करे प्रधाना, घट घट आप समाईआ। निरगुण जोत नूर निशाना, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्काना, अनहद नाद वजाईआ। पंचम पंच करे परवाना, मेल मिलावा सहिज सभाईआ। आसा तृष्ना खेल महाना, हउमे हंगता दए वड्याईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काना, इच्छया इच्छया दए वधाईआ। मातलोक वेखे खेल श्री भगवाना, ब्रह्म पारब्रह्म वण्ड वंडाईआ। शंकर तेरा धरे ध्याना, धीरज धीर इक्क समझाईआ। आपणा खण्डा खिच्च म्याना, आपणे विचों आपा ल्ए प्रगटाईआ। वसणहारा सच मकाना, करे खेल बेपरवाहीआ। आपणे हथ्थ रखाए आवण जाणा, भेव अभेद ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव शब्द शब्दी करे कुड़माईआ। बण विचोला, पुरख अकाल दया कमाइंदा। शब्दी गाए साचा सोहला, विष्न ब्रह्मा शिव आप पढ़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आपे तोल तोला, शब्दी कंडा हथ्थ उठाइंदा। आप चुकाए पर्दा ओहला, जल्वा नूर आप दरसाइंदा। आपे वसणहारा सदा कोला, सद आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। निष्अक्खर हरि हरि बोल जैकारा, तिन्नां करां पढ़ाईआ। मेरा नाउँ सदा निरँकारा, ना मरां ना जाईआ। सद वसां धाम न्यारा, सचखण्ड सोभा पाईआ। एका करां हुक्म वरतारा, मेरा हुक्म ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। बण शाहो भूप वड सिक्दारा, मेरी सच सच्ची शहिनशाहीआ। रूप रंग तों वसां बाहरा, अजूनी रहत वडी वड्याईआ। मेरा नूर मेरी धारा, मेरी धारा शब्दी शब्द ल्ए प्रगटाईआ। शब्दी शब्द तेरा पसारा, विष्न ब्रह्मा शिव हरि समझाईआ। बिन हरि शब्द ना कोई सहारा, गुण अवर ना कोई वड्याईआ। आदि अन्त प्रभ आपणे हथ्थ रखाए किनारा, भेत ना किसे जणाईआ। सचखण्ड थिर घर करे सच विहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आदि आदि आपणा खेल आप प्रगटाईआ। आपणा खेल करे भगवाना, भगवन आपणी दया कमाईआ। शब्दी शब्द कर परवाना, सच परवाना दए सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे माणा, त्रैगुण माया झोली पाईआ। पंज तत होए प्रधाना, लक्ख चुरासी वण्ड वंडाईआ। निरगुण सरगुण करे खेल महाना, रूप अनूप आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सीस आपणा हथ्थ टिकाईआ। सुण असीस चढ़या चा, विष्नूं ख़ुशी मनाइंदा। धन्न भाग प्रभ बणया मलाह, बेड़ा आप चलाइंदा। ब्रह्मा नैण रिहा उठा, नेत्र राह तकाइंदा। चरन सरन सरन चरन बल बख्शे शहिनशाह, सिर मेरे हथ्थ रखाइंदा। मेरी गंढ्ढ आपणे नाल बंधा, साचा पल्लू इक्क फड़ाइंदा। मेरी ब्रह्म वण्ड वण्डा, लक्ख चुरासी विच टिकाइंदा। आपणा रंग दए चढ़ा, मेहरवान दया कमाइंदा। उप्पर पर्दा देवे पा, बन्धन आप रखाइंदा। आपणा भेत ल्ए छुपा, मेरे भेत आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणा ढोला दए सुणा, मेरा ढोला कम्म ना कोई जणाइंदा। तोला बणे बेपरवाह, आपणा खण्डा हथ्थ उठाइंदा। लक्ख चुरासी तोले आपणा नाँ, वट्टा धड़ी ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल आप वरताइंदा। शंकर दोए जोड़ करे निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूं साहिब सच्चा दातार, हउँ सेवक सेव कमाईआ। मैं सुणया तूं सदा मीत मुरार, मीत मुरारा नाउँ रखाईआ। सेवा बख्शे एका धार, धार धार विच प्रगटाईआ। खण्डा फड़े एका वार, टुट्ट कदे ना जाईआ। मैं मारां वारो वार, इक्क तेरी ओट तकाईआ। तूं करता सदा करे प्यार, प्रभ भुल कदी ना जाईआ। आदि अन्त अन्त आदि तेरी कार, तूं करता कार कमाईआ। हउँ कट्टण आए विगार, जिउँ भावें तिउँ चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि आदि तेरी वड्याईआ। आदि पुरख तेरा मन्नया कहिणा, शब्दी सुत जणाया। विष्नूं भाणे अंदर रहिणा, सो भाणा इक्क मनाया। ब्रह्मे ब्रह्म पाया गहिणा, वेखे थाउँ थाँया।
शंकर चुकाए लहिणा देणा, देणा कोए रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला होए अन्त, किरपा करे श्री भगवन्त, आपणा मेल ल्ए मिलाया। तेरे मिलण दा चाउ घनेरा, चारे बैठे सीस झुकाईआ। तूं साहिब मेरा मैं तेरा, विष्न ब्रह्मा शिव शब्दी मेले मेल एका गाईआ। तूं मन्दिर मेरा मकान तूं मेरा डेरा, तेरे अंदर आसण लाईआ। तूं हक हक करें निबेड़ा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। तूं चलाउणा साडा बेड़ा, इक्क तेरी ओट तकाईआ। तूं वसाउणा साचा खेड़ा, तेरे दर वज्जे वधाईआ। अन्त दस्सदे वक्त नेड़ा, तेरा विछोड़ा झल्लया ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका हुक्म दए समझाईआ। हुक्म जणाए श्री भगवन्त, आदि पुरख आपणा आप जणाया। शब्दी तेरी बणी बणत, हरि घाड़न आप घड़ाया। विष्न ब्रह्मा शिव दिता मंत, निष्अक्खर आप पढ़ाया। आपे बण बण हरि जू नारी कन्त, आपणा बंस आप सुहाया। आदि रचना लई रच वेखणहारा अन्त, अन्त आपणे हथ्थ रखाया। आपणी रुत सुहाए बसन्त, फुल फुलवाड़ी आप महिकाया । आपणी महिमा जाणे अगणत, लेखा लेख ना किसे समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, एका धरवास रिहा धराया। सच्चा देवे धरवास, श्री भगवान दए वड्याईआ। शब्द सुत विष्न ब्रह्मा शिव तेरी पूरी करे आस, निरासा अन्त ना कोई रखाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी अकाश, खण्ड ब्रह्मण्ड पावे रास, मंडल मण्डप खेल रचाईआ। लक्ख चुरासी कर कर वास, निरगुण जोत करे प्रकाश, अनहद साचा नाद वजाईआ। साचे मंडल पावे रास, वेखे आप खेल तमाश, करे खेल बेपरवाहीआ। सेवक बणे दासी दास, अन्तिम करे बन्द ख़ुलास, लहिणा देणा दए चुकाईआ। सभ नूं मेले आपणे घाट, अन्तिम नेड़े रक्खे वाट, पान्धी आपणा पन्ध मुकाईआ। आप वखाए आपणा हाट, मेल मिलाए कमलापात, बेपरवाह बेपरवाहीआ। जिस ने रचना रची आदि, खेले खेल विच ब्रह्मादि, लेखा जाणे जगत जुगादि, अन्त भगवन्त आपणे विच छुपाईआ । साचा भेव हरि नरायण, एका गुण जणाइंदा। चारे मिल मिल अकट्ठे कहिण, एका घर सोभा पाइंदा। एका देवे लहण देण, वस्त अमोलक इक्क वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव हरि जणाए, जीवण दाता बेपरवाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी सेव लगाए, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। रवि ससि ल्ए चमकाए, नूर नुराना नूर धराईआ। धरत धवल दए सुहाए, आकाश अकाश बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी रथ चलाए, बण रथवाही सेव कमाईआ। साची वण्डन वण्ड वंडाए, आपणा नाउँ ल्ए प्रगटाईआ। ब्रह्मा वेता एका गुण जणाए, चारे वेद करे शनवाईआ। चारों कुण्ट सोभा पाए, सोभावन्त आप सहाईआ। साचा मार्ग आप लगाए, आपणी हथ्थीं आपणी सेव
कमाईआ। साचा तोला बण रघुराए, तोल तोले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दए उठाईआ। पर्दा चुकाए हरि निरँकारा, शब्दी भेव जणाइंदा। वरते खेल विच संसारा, हरि जीउ आपणी वण्ड वंडाइंदा। चारे वेद दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। चारे जुग खेल न्यारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेख वखाइंदा। चार वरन लग्गे अखाड़ा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश नाच नचाइंदा। चार बाणी बोल जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। चारों कुण्ट खेल न्यारा, चौथे पद सोभा पाइंदा। चौथे घर बण वणजारा, नाम हट्ट इक्क खुल्हाइंदा। आपे वेखे वेखणहारा, रूप रंग ना कोई वखाइंदा। निरगुण सरगुण पावे सारा, सरगुण आपणा रूप वटाइंदा। गुर अवतार खेल न्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। ब्रह्म मेला पारब्रह्म विच संसारा, आपणा रंग आप रंगाइंदा। अगम्मी नादि बोल जैकारा, धुन आत्मक आप सुणाइंदा। आपे खोल्ह बन्द किवाड़ा, भेव अभेद पर्दा लांहयदा। लक्ख चुरासी विचों पावे सारा, हरिजन आपणे आप उठाइंदा। अमृत देवे ठंडा ठारा, निझर झिरना आप झिराइंदा। मेल मिलाए एकँकारा, एका घर बहाइंदा। आवण जावण वारो वारा, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। करता पुरख करे साची कारा, कुदरत आपणे रंग रंगाइंदा। रहीम करीम बेऐब परवरदिगारा, मुकामे हक सोभा पाइंदा। अज़मतो कसमतो करे खेल न्यारा, रूप रंग ना कोए जणाइंदा। महिबान बीदो साचा यारा, जल्वा नूर डगमगाइंदा। करे खेल विच संसारा, जुग चौकड़ी नाच नचाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आवण वारो वारा, गेड़ा आपणा आप भवाइंदा। सेवा लाए गुर अवतारा, साचा हुक्म सुणाइंदा। वरन बरन दे सहारा, एका नाम समझाइंदा। तट तीर्थ वेख किनारा, सच सरोवर इक्क नुहाइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत लेखा जाणे डूँग्घी गारा, समुंद सागर फोल फुलाइंदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्ड नाम चमकाइंदा। तीर तुफ़ंग फड़े निरँकारा, सच निशाना इक्क लगाइंदा। जुग चौकड़ी करे पार किनारा, जो घड़या भन्न वखाइंदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी नौं नौं चार उतरे पारा, अन्तिम आपणे हट्ट विकाइंदा। चौदां लोकां बन्न्हे धारा, एका बन्धन आपे पाइंदा। चौदां तबकां वेख अखाड़ा, निरगुण नूर डगमगाइंदा। कोटन कोटि जुग बीतण आपणी वारा, कोटन कोटि गुर अवतार सेव कमाइंदा। कोटन कोटि भगत रहिण दुआरा, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। कोटन कोटि सन्त करन निमस्कारा, प्रभ चरन ध्यान लगाइंदा। गुरमुख चरन धूढ़ मंगण छारा, नेत्र नैण सर्ब तकाइंदा। मनमुख रोवण ज़ारो ज़ारा, बिन सतिगुर पार ना कोए कराइंदा। त्रैगुण माया अग्नी तपे तत्ती हाढ़ा, सांतक सति ना कोई वरताइंदा। पंच तत लग्गा अखाड़ा, जीव जंत नाच नचाइंदा। किसे नज़र ना आए धुर दरगाही साचा लाड़ा, नेत्र दरस कोए ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर औलीए मुल्ला शेख़ दस्तगीर अग्गे कढदे
गए हाढ़ा, बेनज़ीर नज़र ना आपणी पाइंदा। किसे मिले ना सच्चा यारा, उच्ची कूक कूक सर्ब सुणाइंदा। मुहम्मद रोवे अद्धविचकारा, अल्ला राणी आपणी ख़ाहिश नाल रलाइंदा। राह तक्कां तेरा परवरदिगारा, तेरा हक किनारा नज़र कोए ना आइंदा। नौं नौं चार वारो वार आए नानक अवतारा, नाम मन्त्र सति एका गाइंदा। कमलापति खेल करतारा, बण नारी सेव कमाइंदा। दर दुआर दर पाया सच्चा दरबारा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। दीपक जोत जगे अपारा, तेल बाती ना कोई रखाइंदा। हवनी हवन वसे बाहरा, सो नानक मिल्या मीत मुरारा, विछड़ कदे ना जाइंदा। दोए जोड़ करे निमस्कारा, तेरा अन्त ना पारा वारा, बेअन्त तेरी सिफ्त सलाह ना कोई जणाइंदा। चरन लग गुण गाया एकँकारा, मिल्या सतिनाम भण्डारा, करता पुरख बणया वणजारा, आपे दए सहारा, अजूनी रहत करे प्यारा, अकाल मूर्त रक्खे इक्क अधारा, आपणा गुण दए समझाईआ। मेरा नाउँ प्रगट होवे विच संसारा, नानक कूक कूक पुकारा, चारों कुण्ट वेख करे विचारा, धुर फ़रमाना हरि जणाईआ। भरया इक्क सच भण्डारा, दाता देवे देवणहारा, अतोट अतुट आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण एका एक छुपाईआ। एका गुण हरि छुपाया, नानक निरगुण अंदर रक्ख। आपणा नाम प्रगटाया, सरगुण निरगुण अंदर हो प्रतक्ख। आपणा मन्दिर आप वखाया, दरस कराया अलखना अलख। जोती जोत डगमगाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल पुरख समरथ। समरथ पुरख खेल अवल्ला, नानक निरगुण करे जणाईआ । इक्क फड़ाया आपणा पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। धाम रखाया इक्क अटल्ला, निहचल दए वड्याईआ। नज़री आया रविआ जलां थलां, घट घट रिहा समाईआ। जोती शब्दी आपे रला, शब्दी धार मात प्रगटाईआ। सच संदेश एका घल्ला, चार वरन करे पढ़ाईआ। कोई कहे नानक झल्ला, झलक झल्ले दी झल्ली ना जाईआ। जिस नूं गौंदे एको अल्ला, सो अल्ला नानक अंदर मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए वड्याईआ। नानक गुण हरि हरि दीआ, देवणहारा दातारा। आपणे मिलण दा आपे कीआ हीआ, मिल्या मेल सचखण्ड सोहे दुआरा। नारी पाया साचा पीआ, घर वसया मीत मुरारा। नाम निधाना एका पीआ, नाम सति सति ख़ुमारा। गुरमुख विरला निर्मल करे जीआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका दए सच सहारा। सच सहारा दीआ गोपाल, आपणी दया कमाईआ। पुरख पुरखोतम हो कृपाल, किरपा निध आपणी किरपा दए समझाईआ। प्रभ मिलन दी साची बिध, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। नाम निधाना बोध अगाध, शब्दी शब्द दए प्रगटाईआ। भगत भगवन्त वेखे सज्जण साध, सन्त सतिगुर ल्ए मिलाईआ। गुरमुखां लडाए आपणा लाड, आत्म परमात्म करे कुड़माईआ। गुरसिख साचे
ल्ए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, पूर्ब लेखा दए मुकाईआ। नानक गाना सोहँ गाथ, शब्दी शब्द करे पढ़ाईआ। एका मन्दिर बह बह करया पाठ, दूजी वार ना रसन चलाईआ। इक्क सरोवर मारी ठाठ, निर्मल नीर नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर गया लुकाईआ। एका अक्खर हरि लुकाया, नानक रसना कहे ना राईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाहया, जिस मेरी बणत बणाईआ। आदि अन्त होए सहाया, वसे हर घट थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पकड़नहारा आपे बांहीआ। पकड़े बांह आपणे जन, जन जणेंदी वेख वखाइंदा। सतिगुर पूरा कहे धन्न, फड़ बेड़ा पार कराइंदा। जगत विकारा देवे डन्न, ममता मोह मिटाइंदा। एका राग सुणाए कन्न, छत्ती राग भेव ना पाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्न सतिगुर पूरा सो अख्वाइंदा। जुगा जुगन्तर बेड़ा देवे बन्न्ह, पुरख अकाल रूप धराइंदा। नानक निरगुण गया मन्न, सरगुण जीव सर्ब समझाइंदा। हँ ब्रह्म वसे तन, पारब्रह्म आपणे घर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव उठ जाग, हरि साचा सच जगाइंदा। नौं नौं चार चौकड़ी जुग लोकमात जगे चराग़, लक्ख चुरासी दीपक आप प्रगटाइंदा। सभ दी अन्तिम रक्खे हाद, आपणी वण्ड हरि वंडाइंदा। अन्त कूड़ नगारा वजाए नाद, सभ दी सफ़ा आप उठाइंदा। हुक्मे विचों जुग चौकड़ी आपे काड, हुक्मी हुक्म राह दसाइंदा। हुक्मी देवे साची दात, हरि आपणा नाउँ वरताइंदा। हुक्मे अंदर रक्खे याद, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल तमाश, जुग चौकड़ी आप कराइंदा। लेखा जाणे भोग बिलास, भस्मड़ आपणा रूप वटाइंदा। आदि जुगादि ना जाए विनास, अबिनाशी आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे अन्त, नौं नौं चार रहिण ना पाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, सुत दुलारा ल्ए उठाईआ। आप बणाए आपणी बणत, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। माण दवाए लक्ख चुरासी जीव जंत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाउणा, विष्न ब्रह्मा शिव हरि समझाईआ। गोबिन्द सुत इक्क उपजाउणा, पुरख अकाल नाउँ वटाईआ। साचा मार्ग जगत लगाउणा, वरन बरन ना कोई रखाईआ। ज़ात पात डेरा ढाउहणा, ऊँच नीच भेव चुकाईआ। एका डंका नाम वजाउणा, चार कुण्ट आख सुणाउणा, हुक्मी हुक्म आप जणाईआ। साची सेवा इक्क लगाउणा, सरगुण नाता मोह चुकाउणा, बंस सरबंस अन्त मुकाउणा, साक सज्जण सैण ना कोई अख्वाईआ। गुरमुखां साचा मेल मिलाउणा, आपणा बन्धन आपे पाउणा, गुरमुखां दे हट्ट विकाउणा, करता कीमत आपे
पाईआ। चेला गुरु नाउँ धराउणा, लोकमात नज़र किसे ना आउणा, लोक परलोक खेल खिलाउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड नाच नचाउणा, जेरज अंड आप उठाउणा, उत्भुज सेत्ज भेव चुकाईआ। नाम खण्डा इक्क उठाउणा, लुहार तरखाण ना किसे घड़ाउणा, म्यान विच ना किसे कराउणा, आपणे अन्तर ल्ए छुपाईआ। सत्थर यारड़े दा इक्क हंढाउणा, नेत्र नैणां राह तकाउणा, मिले मेल साचे माहीआ। पुरख अबिनाशी चल के आउणा, सुत दुलारा गोद बहाउणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाउणा, दो जहानां राह वखाईआ। धुर फ़रमाना इक्क सुणाउणा, तेरी कीती घाल आपणे लेखे लाउणा, कीता कौल भुल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख देवणहारा वर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता बेपरवाहीआ। कलिजुग बणे अन्त मलाह, नर नर देवे इक्क सलाह, साचा मार्ग इक्क समझाईआ। सच सलाह देवे नित, मेरे साहिब वडी वड्याईआ। जिस सुहाई मेरी रुत्त, अन्त फुलवाड़ी दए महिकाईआ। मैं रक्खी एका ओट, दूजा इष्ट ना कोई जणाईआ। मेरे प्रभ दी निर्मल जोत, रूप रंग चक्कर चेहन नज़र ना आईआ। जिस दी आदि जुगादि वासना होवे ना खोट, सुगंधी नाम रिहा महिकाईआ। मैं उस दा ओत पोत, जिस नूं नानक गया ध्याईआ। मेरी शब्दी बण गई गोत, दूसर वण्ड ना कोई वण्डाईआ। मेरा बणया सचखण्ड किला कोट, अनन्दपुर झूठी ख़ुशी मनाईआ। जिस नूं गा गा थक्के होंट, सो मिल्या सच्चा माहीआ। अन्त आलणिओ डिगे चुक्के बोट, आपणी गोद बहाईआ। मैं अमृत प्याया गुरसिखां खोल्हे सोत, आपणा नूर विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह साचे खेल खिलाउणा, गुर गोबिन्द आप जणाइंदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा जिस कर्जा लाउहणा, पुरख अभुल भुल कदे ना जाइंदा। विष्नूं जिस ने तेरा पन्ध मुकाउणा, लहिणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म जिस आपणे विच समाउणा, सो आपणी नज़र ना कदे छुपाइंदा। शंकर तेरा त्रिशूल जिस हथ्थों सटाउणा, सो हुक्म भुल कदे ना जाइंदा। जिस मेरा बेड़ा बन्न्ह चलाउणा, सो मलाह बण खेवट खेटा लोकमात ना कदे शरमाइंदा। वरनां बरनां जिस डेरा ढाउहणा, चार वेद दा पन्ध मुकाइंदा। अठारां बरन जिस झोली पाउणा, शास्त्र सिमरत आपणी गोद सुहाइंदा। अञ्जील कुराना मुख शरमाउणा, खाणी बाणी आपणे रंग वखाइंदा। सो साहिब सतिगुर मेरा आउणा, जिस दी एका ओट तकाइंदा। एका वार लोकमात समझाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वड्याई साचा हरि, अबिनाशी अचुत भेव खुलाइंदा। सुत दुलारा बोल जैकारा, फ़तह डंका इक्क वजाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग घल्लदा रिहा जो गुर अवतारा, भगतां देंदा रिहा सहारा, निरगुण निरवैर सच्चा शहिनशाहीआ। कलिजुग वरोले अन्तिम वारा, साचे सन्तां करे प्यारा, लक्ख चुरासी
विचों मात प्रगटाईआ। जिस नूं मन्नदे रहे परवरदिगारा, मुकामे हक वसे सांझा यारा, सो जल्वा नूर धराईआ। जिस नूं गाया सचखण्ड वसे निरँकारा, करे खेल अगम्म अपारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। देवे संदेशा आपणी धारा, गोबिन्द लिखे बण लिखारा, लिख लिख लेखा गया समझाईआ। निहकलंक ल्ए अवतारा, लक्ख चुरासी पावे सारा, हरि शब्दी दए सहारा, विष्नूं ब्रह्मा शिव ल्ए जगाईआ। जूठ झूठ मेटे पसारा, माया ममता मारे मारा, कूड़ी क्रिया करे ख्वारा, ठग्ग चोर यार रहिण ना पाईआ। तट तीर्थ वेखे किनारा, मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले फोले गुरदुआरा, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। वेद कतेब शास्त्र सिमरत करे विचारा, अञ्जील कुराना पार किनारा, खाणी बाणी आपणी आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा दिता घर, हउँ संदेशा रिहा जणाईआ। गोबिन्द सुणाया सच संदेशा, हरि वड बली बलवाना। आदि जुगादी नर नरेशा, जुगा जुगन्तर खेल महाना। आपणा भाणा आपे वेखा, हरि भाणे सद समाणा। जुग जुग मेटदा आया रेखा, देवणहारा धुर फ़रमाना। कलिजुग अन्त वटाए वेसा, निहकलंक गुण निधाना। मुछ दाढ़ी ना कोई केसा, ना कोई मूंड मुंडाना। सम्बल वसे आपणे देसा, गोबिन्द मेला विच जहाना। गोबिन्द अंदर करे प्रवेशा, पारब्रह्म श्री भगवाना। बिन किरपा नेत्र कोई ना पेखे, भुल्ले भरम जहाना। भरम भुलाए औलीए पीर शेख़े, सार ना पाए इलम उल्माना। पंडत पांधा कोई ना जाणे रेखे, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा करे खेल महाना। कोहतूर ना दिसदा नूरी वेसे, निरगुण नूर निगहबाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल मर्द मरदाना। मर्द मरदाना होए भगवान, गोबिन्द गया समझाईआ। नानक वखाया इक्क निशान, जो वेख्या सो रिहा सुणाईआ। सचखण्ड वसे आप भगवान, सत्त रंग निशाना आप झुलाईआ। सीस ताज रक्खे नौजवान, पंचम मुख मुख वड्याईआ। पहला मुख आपणा रक्खे नाउँ ज्ञान, चार मुख चार वेद चार वरन चार जुग चार कुण्ट चार यारी दए समझाईआ। जिस दी मन्नणी पए आण, लेखा कोई रहिण ना पाईआ। बण के आए बेपहचान, अछल अछल मात कराईआ। ज्ञानी ध्यानी विदवानी भेत ना पाण, जगत विद्या होए हल्काईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सतिगुर पूरा विके ना किसे दुकान, कीमत सके ना कोई चुकाईआ। गुरु गोबिन्द सिँघ दिता इक्क फ़रमान, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जो मैनूं मिले आण, मैं अग्गे दयाँ मिलाईआ। ओह मेरा पिता बलवान, जिस दी आदि जुगादि सच्ची शहिनशाहीआ। जिस नूं ईसा मूसा पीर पैग़म्बर करदे रहे सलाम, सलामा अलैकम एका वार बुलाईआ। देंदा रिहा आपणा पैग़ाम, पीर पैग़म्बर करदा रिहा पढ़ाईआ। मैं पकड़या उस दा दाम, दामन छुट्ट कदे ना जाईआ। जिस नूं कहिन्दे रमिआ राम, सो मेरे अंदर डेरा लाईआ। जिस ने काहन कृष्न दी कीती अन्त कल्याण,
त्रिलोकी बाहर कढ्ढाईआ। जिस नूं तेई अवतार ना सके पछाण, सो मेरा सच्चा माहीआ। मैं गोदी बैठा आण, ना सके कोई बाहर कढ्ढाईआ। अन्तिम चल के वेखे मेरा मकान, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग मैं हूंझ हूंझ साफ़ कराईआ। मेरी दीद मेरी ईद मेरा चन्द मेरा भगवान चढ़े आण, दूसर चन्द नज़र कोई ना आईआ। आपणा वखाए सच निशान, सचखण्ड दुआर जो रिहा झुलाईआ। मैं ख़ुशी ख़ुशी करां परवान, सीस जगदीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह अन्तिम आउणा, अन्त किसे ना पाया। विष्न ब्रह्मे शिव तेरा पन्ध मुकाउणा, लेखा मूल दए चुकाया। साचा मार्ग फेर लगाउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड दए उलटाया। चार जुग दे गुर अवतारां दर बहाउणा, पिछला हिसाब ल्ए बकाया। उठो वेखो दरस नेत्र पाओ हरि जू दिस किसे ना आउणा, नेत्र नैण सर्ब शरमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणा खेल आप कराया। अन्त खेल हरि जू करना, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जाता जामा धरना, धरत धवल दए सुहाईआ। सरगुण अंदर निरगुण वड़ना, निरगुण सरगुण अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। निरगुण होए आपणे पौड़े चढ़ना, करया खेल बेपरवाहीआ। पौड़े चढ़के घाड़न घड़ना, गोबिन्द बणत बणाईआ। गोबिन्द चुक्के मरना डरना, जन्म मरन विच ना आईआ। इक्क रखाए आपणी सरना, सरनगत दए समझाईआ। साचे घोड़े सुत दुलारे चढ़ना, साचा घोड़ा आप वखाईआ। पुरख अबिनाशी तेरीआं वागां फड़ना, सेवक हो हो सेव कमाईआ। निरभउ होए कदे ना डरना, भय अवर ना कोई जणाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां अंदर वड़ना, आपणा कुण्डा आपे लाहीआ। मेरा अक्खर एको पढ़ना, दूजी होर ना कोई पढ़ाईआ। तेरी सरनगत तेरा ब्रह्म तरना, पारब्रह्म मेल मिलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौं खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चौदां लोक त्रैभवन तेरे अग्गे कोई ना अड़ना, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दिता इक्को वर, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मिल्या वर हरि गोबिन्द, एका हुक्म सुणाया। अन्तिम मेटे तेरी चिन्द, पुरख अबिनाशी दए मिटाया। करया खेल गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, अमृत तेरे मुख चुआया। तेरी उपजाए गुरसिख बिन्द, आपणी गोद उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क वखाया। साचा मार्ग धुर फ़रमान, निरगुण आप सुणाईआ। शाहो भूप हरि निरँकार, निरगुण आपणा खेल वखाईआ। दर दर सद्द गुर अवतार, पिछला लेखा रिहा चुकाईआ। भगत भगवन्त दस्से बोल जैकार, घर घर करे पढ़ाईआ। सन्तन वखाए मीत मुरार, कवण सज्जण मात संग निभाईआ। कलिजुग आई अन्तिम वार, रैण अन्धेरा इक्को छाईआ। वरन बरन होण ख्वार, साची सरन ना कोई तकाईआ। तीर्थ तट हाहाकार, विभचार पई लड़ाईआ।
मन्दिर मस्जिद गुरदुआर, वेसवा घर रहे बणाईआ। एका बैठा गुर अवतार, जो देवणहार सज़ाईआ। लहिणा देवे अन्तिम वार, पंडत पांधे मुला शेख़ मुसायक पीर ग्रन्थी पन्थी पकड़े थांउँ थाँईआ। अन्तर नेत्र रोवण वहावण नीर, राए धर्म दए सज़ाईआ। ना कोई सहाई पीर फ़कीर, दस्तगीर ना कोई बचाईआ। लक्ख चुरासी वज्जा जंजीर, ना कोई सके तोड़ तुड़ाईआ। गुरसिख विरला चोटी चढ़े अख़ीर, जिस गोबिन्द ल्ए मिलाईआ। तीर निराला मारे बिरहों जाए चीर, अमृत सीर इक्क चुआईआ। कट्टणहारा भीड़, दुःख दर्द ल्ए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल खिलाउणा, कलिजुग अन्तिम वार। चार वरनां प्रभ आप प्रगटाउणा, एका दर सोहे दुआर। एका अमृत नाम दृढ़ाउणा, आत्म परमात्म कर प्यार। एका मन्दिर हरि सुहाउणा, घर घर विच कर उज्यार। एका राग आप अलाउणा, कोई तन्द ना कोई सतार। एका दीपक आप जगाउणा, नूरो नूर कर पसार। हस्त कीट एका रंग रंगाउणा, रंग चाढ़े अपर अपार। अनडिठ प्रभ खेल खिलाउणा, वेद कतेब ना पायण सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, एका जाणे धुर दरबार, साचा लेखा धुर दरबारा। धुरदरगाही आप जणाइंदा। गोबिन्द मेला मीत मुरारा, चेला गुर सोभा पाइंदा। अन्त विचोला बणे विच संसारा, चार जुग दा ओहला आप चुकाइंदा। गुर अवतार करन विचारा, विचार विच कदे ना आइंदा। जिस ने दित्ता मात सहारा, सो अन्तिम दर बहाइंदा। सभ नूं पुछे वारो वारा, आपणी किरत सर्ब वखाइंदा। कोई कहे आया राम अवतारा, कवण कृष्न नाच नचाइंदा। कवण कछ मछ खेल करे अपारा, कोई धरनी धवल डेरा लाइंदा। कवण बणे वड भिखारा, कवण गा गा गीत सुणाइंदा। कवण कहे मैं साचा दुलारा, कवण मेरी जात बणाइंदा। कवण कहे चौदां तबक मेरा हुलारा, हुक्मी हुक्म आप जणाइंदा। नानक कहे मैं ग़रीब बेचारा, एका ओट अकाल रखाइंदा। गोबिन्द बणया सुत दुलारा, बह गोदी ख़ुशी मनाइंदा। पुरख अबिनाशी कर प्यारा, सच संदेशा इक्क सुणाइंदा। कलिजुग आए अन्तिम वारा, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, सभ दा लेखा आप मुकाइंदा। अग्गे जाणे आपणी कारा, ना कोई जाणे हरि विहारा, बेअन्त बेअन्त कह कह पल्लू सर्ब छुडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणा वेस आप वटाइंदा। गोबिन्द गुर नैण उठा, प्रभ अगे सीस झुकाईआ। कवण रूप बणया मलाह, लोकमात वेस वटाईआ। एका देण सच सलाह, लिखण पढ़न विच ना आईआ। तेरा ढोला कोई ना सके गा, तेरा ओहला सके ना कोई चुकाईआ। तूं मौला सभ में रिहा समा, बिस्मिल तेरी वड्याईआ। इललिल्ला पकड़े तेरी बांह, अल्ला हू हू कूक कूक सुणाईआ। तूं पाकी पाक परवरदिगार पीर पैग़म्बरां बख्शणहार
रूह, असलीअत आपणी आप कमाईआ। बिन रसना बिन जिहवा गावां तूं ही तूं, एक तूंही एक तूंही एक तूंही नाम ध्याईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कोटन कोटि साध सन्त तेरी आपणे अंदर वड़ वड़ कढ्ढदे गए सू, तेरा अन्त कोई ना पाईआ। जिध्धर वेखण नज़री आवें तूं, तेरे अगे सीस झुकाईआ। मैं ना जाणा तेरा वड्डा खाता खूह, जिस विच कोटन कोटि गुर अवतार रिहा छुपाईआ। तेरी नानक चढ़के वेखी जूह, जिथे बैठा आसण लाईआ। मुड़ के लोकमात ना वखाया मूंह, तेरी बैठा गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, गोबिन्द अग्गे झोली डाहीआ। गोबिन्द झोली दिती डाह, पुरख अकाल दया कमाइंदा। निरगुण हो के बणां मलाह, तेरा बेड़ा मात चलाइंदा। जे पुच्छे देवां सलाह, लेखा लेख ना कोई लिखाइंदा। आपणे चरनां देवां तैनूं पनाह, दूजे दर ना कोई बहाइंदा। लोकमात लवां प्रगटा, मात गुजरी सीर ना कोई प्यांअदा। आपणी जोत जोत नाल लवां मिला, शब्दी तेरा रंग वटाइंदा। तूं वसीं हर घट थाँ, तेरे मन्दिर सोभा पाइंदा। मैं करां सच न्याँ, देणा कदे मोहे ना भाइंदा। अन्त पकड़ां तेरी बांह, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। तेरे घर बह के ना कुछ पीआं ना कुछ खां, ना कोई ओडन तन हंढाइंदा। ना जपां किसे दा नाँ, ना ओट कोई रखाइंदा। ना किसे नूं कहिणा मां, ना पिता कोई बणाइंदा। जिध्धर वेखें नज़री जावां आ, तेरी नज़र नज़र विच मिलाइंदा। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त अक्खीं घट्टां देवां पा, मेरा भेव कोई ना पाइंदा। किसे दे मूंह विच देवां सूर किसे दे मूंह विच देवां गां, मानस जन्म सर्ब रुढ़ाइंदा। इक्को इक्क आपणा सच जपावां नाँ, जिस जपया तिस पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आपणा वेला अन्त समझाइंदा। वेला अन्तिम जाणा आ, आपणा पन्ध मुकाईआ। गोबिन्द चढ़े इक्को चाअ, चाअ करे सच्चा शहिनशाहीआ। लभ्भण ग्याँ लभ्भे ना किसे राह, लभ्भ लभ्भ थक्की सर्ब लोकाईआ। मन्दिर मस्जिद कूक कूक टल्ल रहे खड़का, आत्म नाद ना कोई वजाईआ। बत्ती दन्द पढ़ पढ़ रहे गा, आत्म अन्तर हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम सभ दा लहिणा दए चुकाईआ। सभ दा लहिणा मुकाए करता पुरख, करनहार करतारा। आदि अन्त जुगा जुगन्त ना कोई सोग न कोई हरख, करे खेल अंगम अपारा। निरगुण सरगुण करे परख, अलख अगोचर अगम्म अपारा। गुरमुख विरले उप्पर करे तरस, बख्शे दरस दीदारा। जगत तृष्ना मेटे हरस, ममता मोह पार किनारा। अमृत मेघ देवे बरस, तन करे ठंडा ठारा। जून अजूनी जाए ना भटक, जिस मिल्या गुर करतारा। अद्धविचकार ना जाए अटक, सतिगुर करे पार किनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे लिख्त पढ़त,
आपे हुक्मी हुक्म करे वरतारा। हुक्मी हुक्म सच वरतार, अन्तिम आप कराईआ। गुर अवतार करन निमस्कार, भगत भगवान सीस झुकाईआ। सन्तन मंगण एका दान, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। गुरमुख चरन कँवल करन ध्यान, नेत्र नैण नैण सरनाईआ। गुरमुख चरन धूढ़ करन परवान, मस्तक टिक्का एका लाईआ। गोबिन्द सूरा मिल्या आण, जिस हरि जू ल्या मिलाईआ। हरि जू विक्या इक्क दुकान, गोबिन्द हट्ट चलाईआ। गोबिन्द हट्ट जगत महान, दिस किसे ना आईआ। गुरमुख विरला लाहा ल्ए खट्ट, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। डूंग्घे खाते पाए हथ्थ, नाम ख़ज़ाना लुट्टे चाँईं चाँईंआ। अंदर वड़ के गाए प्रभ आपणे दा जस, रसना जेहवा ना किसे सुणाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी पूरी करे आस, निरासा नज़र कोए ना आईआ। सदा सुहेला इक्क अकेला वसे पास, घर मन्दिर सच सुहाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए जणाईआ। एका गुण हरि जणाया, कलिजुग अन्त अन्त समझाईआ। चार वरन कोई रहिण ना पाया, जात पात ना कोई वड्याईआ। मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआला ना कोई प्यार, गुरदुआर ना कोई सहाईआ। अन्तिम लहिणा देणा चुकणा तट किनार, अठसठ तीर्थ नहावन कोई ना जाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवण ज़ारो ज़ार, भोला नाथ ना कोई सहाईआ। जिस आदि दिती धार, सो अन्तिम ल्ए मिटाईआ। सचखण्ड खेल करतार, आपणा आप समझाईआ। गुर पीर करो विचार, लोकमात ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाईआ। गुर अवतार नैण शरमा, प्रभ चरन ध्यान लगाया। तेरा हुक्म आए सुणा, सच संदेसा मात अल्हाया। तेरा मार्ग आए वखा, मार्ग एका एक जणाया। तूं सभ नूं दएँ भुला, तेरे अगे ना कोई चतुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निरगुण निरगुण ल्ए मिलाया। निरगुण बोल बोले जैकारा नानक नानक नानक एका एक करे वड्याईआ। एका नानक नानक इक्क दादक, इक्क नानक हरि की गोद रिहा सुहाईआ। तिन्ने नानक प्रभ रक्खी रक्खी इक्को आदत, आदत विगड़ कदे ना जाईआ। जिस सच्ची दस्सी इक्क अबादत, हिन्दू मुस्लिम कर पढ़ाईआ। सो नानक सदा सलामत, निरँकार रिहा समाईआ। ना लग्गे कोई अलामत, अलैहिदा रूप ना कोई वटाईआ। गुरमुखां दी इक्को वार दे के गया ज़मानत, दूजी वार ज़िमनी होर ना कोई लिखाईआ। जिस मिल्या सतिगुर नानक, सो नानक आपणे सतिगुर ल्ए मिलाईआ। पारब्रह्म बेअन्त स्वामी करे खेल अन्त अचानक, निहकलंक नाउँ रखाईआ। जिस दी करे ना कोई पछानत, पेशवा करे ना कोई पढ़ाईआ। चार वरन करके गया मुमानत, ज़ात पात करे ना कोई पढ़ाईआ। इक्क नाम सदा अमानत, घर घर गया टिकाईआ। पुरख अबिनाशी होए जानत, जानणहार भुल्ल
ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा जीव जंत गया समझाईआ। जीव जंत समझाया हरि का खेल, एका गुण विचार। पुरख अबिनाशी वसे आपणे देस, निरगुण जामा धार। ना मुच्छ दाढ़ी रक्खे केस, मूंड मुंडाए ना सच्ची सरकार। लक्ख चुरासी ल्ए वेख, भुल्ले कदे ना भुल्लणहार। तिस अगे चले ना कोई पेश, सभ होए गुनाहगार। मेरा साहिब रहे हमेश, जिस दी सच्ची कार। मैं सेवा करां हथ्थ फड़ खुंडी मोढ्ढे धर धर खेस, आप आपा आपे वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करे सच विहार। सच विहार हरि कराउणा, गुर सतिगुर आप जणाइंदा। निहकलंक जामा पाउणा, डंका एका शब्द वजाइंदा। पिछला लहिणा सभ दा आपणे खाते पाउणा, आपणा खाता फेर बणाइंदा। गुरमुख साचे आप प्रगटाउणा, लोकमात माण दवाइंदा। सरगुण होए निरगुण आपणा खेल खिलाउणा, निरगुण होए आपणा ढोला आप जणाइंदा। सरगुण फेर रंग रंगाउणा, निरगुण धार चलाइंदा। सिँघ पाल पाल वडिआउणा, ब्रह्मे ब्रह्म जोत जगाइंदा। गुरमुख साचा साचे धाम रखाउणा, साचा मार्ग आपे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणा राह आप जणाइंदा। शंकर अन्तिम करे पार, सो पुरख निरँजण पार कराईआ। गुरमुख साचे ल्ए उभार, लोकमात जन्म दवाईआ। फड़ फड़ बाहों ल्ए उठाल, सेवक बण बण सेव कमाईआ। साचा मार्ग दए वखाल, अनडिठड़ा राह चलाईआ। चले चलाए अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। साचे सुत साचे तख्त दए बहाल, जगदीस सीस छत्र झुलाईआ। मेल मिलावा दीन दयाल, दयानिध सदा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला मार्ग आप वखाईआ। अगला मार्ग हरि जू लाउणा, लहिणा सभ दा आप मुकाइंदा। इन्द इन्द्रारसन आप तजाउणा, क्रोड़ तेतीसा पन्ध मुकाइंदा। छोटे बाले माण दवाउणा, मनजीता जितया कदे ना जाइंदा। पुरख अबिनाशी एका ढोला गाउणा, एका हुक्म सुणाइंदा। दर दुआर आप प्रगटाउणा, भगत भगवन्त खेल खिलाइंदा। ध्रू आपणे लेखे लाउणा, लेखा पिछला झोली पाइंदा। गुरमुख साचे बणत बणाउणा, सिँघ सवरन माण वड्यांअदा। साचा मार्ग राह वखाउणा, लोकमात वण्ड वंडाइंदा। सच दुआरा इक्क सुहाउणा, राज जोग इक्क कमाइंदा। बल बावन वेख वखाउणा, हुक्मी हुक्म आप फिराइंदा। चौथे जुग कर्ज़ा लाउहणा, कीता कौल पूर कराइंदा। सम्बल देस डेरा लाउणा, सांतक सति कराइंदा। आपणा मेल आप मिलाउणा, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। त्रैगुण माया झोली पाउणा, एका इक्की वण्ड वंडाइंदा। जेठ अग्नी ठंडी ठार कराउणा, वाह वाह साची रुत सुहाइंदा। बण दानी साचा दान कराउणा, सम्मत सोलां राह चलाइंदा। सो पकवान इक्क पकाउणा, पुरख अबिनाशी सेव कमाइंदा। इक्क इक्क फुलका इक्क इक्क सिख आप
वरताउणा, वरतावणहार आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। अन्तिम लेखा आपणे लेखे पाउणा, तन मन्दिर आप सुहाइंदा। हड्डीआं बालण आप बणाउणा, जोती अग्नी लम्बू लाइंदा। अन्तिम मेला मेल मिलाउणा, मिल्या मेल विछड़ ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। रंगण रंग चलूल, रंगणहारा इक्क अख्वाईआ। सतिजुग कौल ना गया भूल, कलिजुग अन्तिम पूर कराईआ। लहिणा चुक्कया लैणा मूल, देणा देणा झोली भराईआ। आपणा दर करया कबूल, महबूब वडी वड्याईआ। दर पँघूड़ा रिहा झूल, चरन सरन मिली सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दरस आप कराईआ। पाया दरस श्री भगवन्त, वज्जी सच वधाईआ। दोए जोड़ करे बेनंत, वाह वाह तेरी वडी वड्याईआ। मैं मंगां मंग बणके मंगत, अग्गे झोली डाहीआ। चौथा जुग दिसे भुक्ख नंगत, नाम वस्त ना कोए रखाईआ। इक्क नानक लाया अंग अंगद, अंगीकार कर गया समझाईआ। अमर दास मंगी साची मंगत, राम दास भुक्ख नंगत दए मिटाईआ। गुर अर्जन तोड़े हउमे हंगत, बाणी बाण निराला तीर चलाईआ। हरि गोबिन्द देवे जनत, हिन्दू मुस्लिम ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ। साचा भेव खोल्हे बोल, बोल बोल सुणाया। हरि राए हरि गया मौल, हरि हरि रूप वटाया। कृष्ना हरि हरि करया खेल उप्पर धवल, बाली बाला रूप जणाया। तेग़ बहादर साचा हरि घट घट गया मौल, रूप रंग रंग रूप ना कोई वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा दर इक्क वड्याआ। तेरा दर वड्डा दरबारा, वड वड्डी तेरी वड्याईआ। तेरे घर वड्डा भण्डारा, अतोट अतुट वरताईआ। तेरा नाम वड्डा वणजारा, साचा वणज इक्क वखाईआ। तेरा हद पार किनारा, बेहद्द तेरी शहिनशाहीआ। तेरा गोबिन्द सुत दुलारा, तेरे घर वसे चाँईं चाईआ। तेरीआं संगतां करे प्यारा, तेरे गुरसिख नाल मिलाईआ। नानक लिख के गया लेख अपारा, तेरी महिमा मात जणाईआ। तूं भगतां दएँ सहारा, निर्धन सरधन धीर धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं बैठा सीस झुकाईआ। कब राजा मैं कब भिखारी, कब ताज सीस टिकाइंदा। कद दरवेश कद दरबारी, कद हुक्मी हुक्म सुणाइंदा। कद वेला तेरे चरन करां निमस्कारी, आपणा दु:ख सुणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर उडीक रक्खी तेरी आउण दी वारी, तूं कलिजुग अन्तिम आईआ। मैं आपा तेरे उत्तों दिता वारी, बंस भेंट चढ़ाईआ। जे कोई है दर्द निभा ले यारी, बेदर्द तेरी बेदर्दी मेरी शहिनशाहीआ। आपणा नाम करद फेर मेरे सीस इक्क वारी, मेरी रग रग ख़ुशी मनाईआ। मेरा ख़ून बण परचून तेरी खिलत नींह गया उसारी, मख़लूक तेरी जणाईआ। पीर पैग़म्बर जिस दुखड़े नूं रोवण ज़ारो ज़ारी, गोबिन्द झल झल
ख़ुशी मनाईआ। आ वेख मेरी फुलवाड़ी, मैं तेरे पिच्छे बगीचा रिहा लगाईआ। तेरी साउणी तेरी हाढ़ी, मैं करन आया दिहाढ़ी, जे हुक्म देवें तेरी ढेरी वढ वढ तेरे अगे ढेरी लाईआ। तूं फिरे जंगल जूह उजाड़ पहाडी, तेरी महिमा समुंद सागर डूँग्घी खाड़ी, मैं अवगुण भरी तेरी पनहारी, आदि जुगादि बिन तेरे रहां कँवारी, दूजा कन्त ना कोई मनाईआ। आ कर नैण मेरे संगारी, मैं घोली तैथों वारी, तेरे वास्ते सेज संवारी, गल पल्लू पा पा माहीआ। तूं कन्त मैं तेरी नारी, तूं जितया मैं हारी, मैं वेखां तेरी इक्क अटारी, मेरी पूरी आस कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, एका वस्त झोली पाईआ। वाह वाह मंगी मंग अपार, मंगत आपणी झोली डाहया। देवणहार एक दातार, जुग जुग देंदा आया। जिस दा राह तक्कदे रहे जुग चार, नेत्र नैण ध्यान लगाया। जिस दी कबीर करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाया। जिस नूं मन्नदे सच्चा यार, सो परवरदिगार फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दर दए वखाया। आ दुआरा वेख लै मीत, मित्र मित्रां नाल मिलाईआ। आ वेख वेख साची रीत, जिस दा लेख ना कोई जणाईआ। आ वेख जिस दा गुरदुआरा देहुरा मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ ना कोई मसीत, बिन चार दुआरी डेरा लाईआ। जेहड़ा वसया हस्त कीट, आदि जुगादि जाणे साची प्रीत, लग्गी प्रीत तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण आप वखाईआ। साचा गुण श्री भगवाना, आपणा आप जणाइंदा। आदि जुगादि सदा मेहरवाना, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। आ बल बावन देवे दाना, रूप अनूप वटाइंदा। गुरदयाल सिँघ सिँघ बण साचा लाला, लाल आपणी गोद बहाइंदा। मेरा घर तेरी धर्मसाला, सच दुआरे सोभा पाइंदा। तेरा राह तक्के सिँघ पाला, एका नैण उठाइंदा। जगदीस पुछे हाला, मनजीत ख़ुशी मनाइंदा। सवरन करे सवाला, आपणा हाल जणाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निहकलंक नरायण नर कलिजुग अन्तिम करे की ख्याला, कवण आपणी बिध बणाइंदा। बिन भगतां ना मिले पुरख अकाला, भगत भगत भगतां संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वेख्या साचा घर, मेरी इच्छया पूर कराइंदा। साची इच्छया मेरी पूर, अन्तिम आस तकाईआ। जन भगतां बेड़ा भर पूर, लोकमात दया कमाईआ। बण पूत कपूत जे कीता कसूर, साडे कसूर मुआफ दए कराईआ। असीं आपणी भुल मन्नीए ज़रूर, दर तेरे सीस झुकाईआ। तूं सतिगुर करीं मन्ज़ूर, दूसर ओट ना कोई तकाईआ। तेरा सच्चा इक्को नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरे सज्जण मेरे नाल मिलाईआ। मेरे सज्जण दे मिला, मेरे साहिब सज्जण सुल्ताना। गोबिन्द रल्लया नाल मलाह, देवे धुर फ़रमाना। सतिजुग मार्ग दए वखा, तेरा झुल्ले सच निशाना। नानक
निरगुण उठ के दए सलाह, मेरे छत्ती जुग कर परवाना। तूं सभ दा पिता मां, आदि जुगादी बीना दाना। तेरे लेखे अंदर सभ दा नाँ, अभुल भुल कदे ना जाणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे भगतां मिले सच टिकाणा। सच टिकाणा जगत बणाउणा, पारब्रह्म दया कमाईआ। भगत संग भगत मिलाउणा, भगती भगत करे कुड़माईआ। जोग अभ्यास ना कोई कराउणा, पूजा पाठ ना कोई रखाईआ। तीर्थ तट ना किसे नहाउणा, कर किरपा दुरमति मैल धवाईआ। रातीं सुत्तयां आपणा दरस कराउणा, कोट जन्म दी भगती मुख शरमाईआ। जिस जन आपणे चरन बहाउणा, तिस ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकाईआ। जिस जन आपणा नाम जपाउणा, तिस राह विचकार ना कोए उठाईआ। जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाउणा, सो गुरमुख मरे ना जाईआ। सतिजुग साचा राह चलाउणा, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। चार वरन दा चन्द चढ़ाउणा, जगत अन्धेरा दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। चार वरन दा सच दुआरा, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। छत्ती जुग दा सति विहारा, सति सतिवादी आप कराईआ। मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआला करे पार किनारा, आपणा हुक्म वरताईआ। एका ब्रह्म पारब्रह्म करे उज्यारा, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। एका नाम सच जैकारा, नौं खण्ड पृथ्मी दए सुणाईआ। एका हुक्म इक्क वरतारा, शहिनशाह इक्क अख्वाईआ। एका चले सच विहारा, साची सिख्या दए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छत्ती छत्ती धार बंधाईआ। छत्ती छत्ती हरि जू धार, राग छतीस मंग मंगाइंदा। मैं भगतां दे गुण गा गा गया हार, मेरा बल मेरा साथ ना अन्त निभाइंदा। मैनूं पढ़न वाले जीव विभचार, आत्म अन्तर भेव कोई ना पाइंदा। मेरा राग गाउण मेरी वार, मेरा पुरख अटल ना कोई मनाइंदा। गुरदुआरे मन्दिर बैठे तक्कण नार मुटयार, नेत्र मूंध हरि का दरस कोई ना पाइंदा। आपणा आप गए हार, मैं हउँ शरमिंदा मुख ना किसे वखाइंदा। गुर नानक करया इक्क प्यार, हउँ दिता सच अधार, जिस दे आसरे मैं तेरा राह तकाइंदा। धन्न भाग तूं आया विच संसार, मेरे सिर तों लथ्था भार, तेरे अगे करां निमस्कार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। तैनूं भावे तेरी कार, तेरा जुग तेरा विहार, तेरा अन्त कोई ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा चुक्का अन्तिम डर, निरभउ तेरी ओट तकाइंदा। दर चुक्के तेरा छतीसा, छत्ती छत्ती बन्धन पाईआ। चार वरन इक्क हदीसा, हिन्दू मुस्लिम सिख करे पढ़ाईआ। सभ दा लहिणा चुक्के बीसा, पीसण पीस सेव ना कोई कमाईआ। किसे छत्र ना रहे सीसा, राज राजना ख़ाक मिलाईआ। त्रैगुण माया ख़ाली ख़ीसा, चार कुण्ट फिरे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा सच दुआरा, भगतन वण्ड वंडाईआ।
छत्ती जुग भगतन वण्ड, हरि जू करदा आया। आत्म होए ना कदे रंड, जिस हरि कन्त कन्तूहल मनाया। निरगुण सुणाए सुहागी छन्द, सरगुण ढोला गाया। कलिजुग अन्तिम खेल करे भगवन्त, भगत साचे ल्ए वड्याआ। लोकमात बणाए बणत, चारों कुण्ट लकीर खिचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा ल्ए सुहाया। भगत दुआरा छत्ती फ़ुट, छत्ती छत्ती फ़ुट चार दीवार खिचाईआ। साचा गाना बन्न्हे गुट्ट, आपणा सगन मनाईआ। जिउँ पुरख अकाल गोबिन्द बणाया सुत, गोबिन्द गुरसिख सुत ल्ए बणाईआ। भगत सुहाउणी साची रुत, पत्त डाल्ही मात महिकाईआ। अन्तिम सोमा पए फुट, अमृत धार वहाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी धार विचों पए फुट, विष्न ब्रह्मा शिव तेरा कर्ज़ा देवे लाहीआ। जगत जीव जहान भाग गए निखुट, भागां मंद रहे कुरलाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली बुत, जगत सियासत करी कुड़माईआ। अन्तिम घर घर पावे फुट्ट, दहि दिशा दए दुहाईआ। शाह सुल्ताना कढ्ढे कुट्ट, जगत राज ना कोई वड्याईआ। प्रभ मारया ना सके कोई उठ, मूंह दे भार सर्ब सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा दए बणाईआ। भगत दुआरा बणे मात, चार जुग वड्यांअदा। सतिजुग साची दिती दात, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। आपे वेखे मार झात, नेत्र नैण नैण मटकाइंदा। बैठा रहे इक्क इकांत, अकल कल खेल कराइंदा। जन भगतां बख्शे आपे दात, दु:ख सुख नाल मिलाइंदा। नौं खण्ड पृथ्मी बणे इक्क प्रांत, दूजी हद ना कोई बणाइंदा। लक्ख चुरासी बन्न्हे नात, नाता बिधाता इक्क जुड़ाइंदा। सोहँ शब्द सुणाए गाथ, मन्त्र अन्तर आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा सोभा पाइंदा। छत्ती छत्ती फ़ुट चार दीवार, नौं नौं वण्ड वंडाईआ। त्रै त्रै दिशा बन्न्हे धार, चौथे रिहा समाईआ। पंज चार खेल अपार, सत चार सोभावन्त सोभा जणाईआ। डेड़ डेड़ वेख अखाड़, इक्क अद्धा नाम बध्धा, जन भगतां देवे सद्दा, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। जगत दुआरे आए भज्जा, ना कोई रखे लोक लज्जा, लज्जया विच कदे ना आईआ। जुगा जुगन्तर जिस ने पर्दा कज्जा, अन्तिम संगत बह बह सजा, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। ना घड़या ना भज्जा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वण्ड आप वण्डाईआ। भगतन वण्ड सच दुआर, हरि दुआरी आप कराइंदा। पंज सत एका धार, चार चार नाल मिलाइंदा। छत्ती छत्ती जगत विहार, छत्ती पुरख अकाल वंडाइंदा। सोलां सोलां महल्ल उसार, महल्ल आपणा नाउँ वड्यांअदा। साडे तिन्न तिन्न कर उज्यार, अगला मुख आप सुहाइंदा। दुःख मेटे हरि करतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप रंगाइंदा। तिन्न हथ्थ अद्धी वण्ड, साडे तिन्न हथ्थ मेल मिलाया। छत्ती जुग दे कोट ब्रह्मण्ड, आपणे चरनां हेठ दबाया। चार जुग दा
खिचिआ परमानंद, फिर आपणा अनन्द जणाया। चार खाणी दर कीता बन्द, आपणा छन्द फेर समझाया। आप गाया बिन बत्ती दन्द, बिन दन्दां गुरसिखां अंदर दए समाया। जिस नूं कहिन्दे साहिब बख्शंद, अनमुल्ल दात दए झोली पाया। गुरमुख नंगी ना होवे कंड, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। नाता तोड़ जेरज अंड, लक्ख चुरासी पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप बंधाया। धार धार, नौं नौं चार चार वड्याईआ। त्रै त्रै दए सहार, खेले खेल बेपरवाहीआ। सोलां सोलां कर प्यार, साचा सोहला आप जणाईआ। हौला करे गुरसिखां भार, सिर आपणे भार उठाईआ। सिँघ जगदीश करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मनजीता वाजां रिहा मार, मन जित्तो मेरे भाईआ। सवरन सिँघ रिहा शृंगार, नेत्र राह तकाईआ। गुरदयाल लाल करे प्यार, गुरसिखां रिहा समझाईआ। पुरख अबिनाशी करे सच प्यार, साचा मार्ग ल्या लाईआ। मैं ढाई कर्म धरती दिती आपणी वार, अन्तिम ढाई मुट्ठी राख मेरी लेखे पाईआ। जगदीश मनजीत नाल रल के करे विहार, नीहां थल्ले दए दबाईआ। उत्ते उसरे इक्क दुआर, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। जो इक्क वेर आ के करे निमस्कार, मात गर्भ फेर ना आईआ। जो पंज वार बोले जैकार, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै, तिस जम ना सके मार, लाड़ी मौत ना करे कुड़माईआ। जिस दर्शन दए दिखाल, नैणां नाल मिलाईआ। सो शाह बणे कंगाल, आपणा ख़ज़ाना आपणी हथ्थीं रिहा लुटाईआ। वेखो लोकाई होई बेहाल, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। सभ दे सिर ते कूके काल, मात नगारा रिहा वजाईआ। गोबिन्द सुणे मुरीदां हाल, हाल मरीदां आप सुणाईआ। आओ सत्थर वेखो यार, बैठा आपणी सेज विछाईआ। जिस दी करदे रहे भाल, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। जिस अमृत दिता प्याल, सो चल के आया माहीआ। जिस दी लग्गी निभे नाल, तोड़ ना सके कोई राईआ। किसे दे अग्गे जा के क्यों करदा कोई सवाल, देवणहार इक्क अख्वाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, सभ दी सफा रिहा उठाईआ। दिन दिहाढ़े लुट्टी जाए माल, पहरेदार ना कोई बहाईआ। फिर मेरी करनी सभ ने भाल, मैं बहिणा मुख छुपाईआ। जिउँ गुर गुरसिख लै लै नाल, तिस गोदी लवां उठाईआ। एका दस्सां राह सुखाल, बहत्तर नाड़ी मेटे शाहीआ। सच महल्ल उत्ते बैठे आप करतार, दूर दुराडे गुरसिख वेखे चाँईं चाँईंआ। छत्ती जुग दे विछड़िआं नूं गल विच पावे हार, गुर नानक नाल मिलाईआ। गोबिन्द अगे हो हो करे प्यार, गलवकड़ी साची पाईआ। गुरसिखां दी धूढ़ी आपणे मस्तक लाए छार, विष्न ब्रह्मा शिव ख़ाक मिलाईआ। सतिजुग करे सच विहार, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां राह तकाईआ। भगतां आया राह तक्कण, तकदीर भगतां हथ्थ फड़ाईआ। भगतां आया अग्गों डक्कण, तदबीर भगतां हथ्थ
जणाईआ। भगतां हथ्थों आया आपणा नाम चक्खण, नाम भगतां रिहा जपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत ल्ए तराईआ। भगत तराए हरि भगवान, भय भउ ना कोई जणाया। लेखा जाणे दो जहान, सति सतिवादी वेस धराया। साता दूआ कर परवान, अंक अंक नाल मिलाया। दूआ साता रिहा बेपहिचान, रूप रंग ना कोई वखाया। साता दूआ खेल करे महान, साची वण्डन वण्ड वंडाया। बहत्तर जन करे परवान, भगती भगत भगत समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। भगतां अंदर भगती धार, हरि साचा सच जणाइंदा। आत्मा सिँघ सिँघ कर प्यार, सिँघ फौजा नाल मिलाइंदा। दर्शन सिँघ देवे दरस दीदार, नेत्र नैण खुल्हाइंदा। सिँघ ठाकर मेले ठाकर दुआर, ठोकर नाम लगाइंदा। अमरजीत सिँघ अमरापद धार, अमर अमर कराइंदा। सरजीत सिँघ हरि सिरजण हार, सिँघ आपणी खेल खिलाइंदा। बख्शीश हरि बख्शणहार, बख्शश आपणी झोली पाइंदा। दलीप सिँघ देवे तार, सिँघ पाल नाल रलाइंदा। फौजा सिँघ भर भण्डार, सिँघ सोहण समझाइंदा। सिँघ कुंदन तारे आपणी वार, सुखदेव सुख समझाइंदा। मस्सा सिँघ मस्त मस्त मुनार, एका रंग चढ़ाइंदा। सुरजण सिँघ करे शिंगार, नरायण सिँघ नैण चमकाइंदा। अवतार सिँघ कर प्यार, सविंदर सिँघ संग निभाइंदा। काशी राम करिश्मा अमृत धार, सिँघ बंता झोली पाइंदा। जसबीर देवे धीर, चरन घते इक्क वहीर, सिँघ सन्ता संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। सिँघ केहर करे प्यार, मल सिँघ नाल मिलाईआ। गुरदास सिँघ दए अधार, जरनैल सिँघ सोभा पाईआ। सिँघ सरदारा देवे तार, गुरबचन सिँघ करे कुड़माईआ। राम सिँघ खोल्ह किवाड़, नेत्र नैण नैण समझाईआ। सिँघ सौदागर मन्दिर आपणे वाड़, काया गागर बूझ बुझाईआ। बूड़ सिँघ जोत निराकार, नूर नुराना आप दरसाईआ। अमर सिँघ अमरापद चाड़्ह, गुरदयाल गुर गुर रूप समाईआ। सिँघ नाज़र दए अधार, निरँजण सिँघ एका नैण खुल्हाईआ। सिँघ सरदारा करे विचार, गज्जण सिँघ सोभा पाईआ। हरबंस सिँघ उतरया पार, भाग सिँघ भाग वड्याईआ। सिँघ जागीर करे शिंगार, तन बस्त्र इक्क छुहाईआ। हरचन्द सिँघ होवे पार, ख़ुशी बन्द बन्द आपणा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। प्रीतम सिँघ प्रेम प्यार, सिँघ प्रगट नाल मिलाईआ। रतन सिँघ अमोलक लाल, सरूप अनूप दरसाईआ। सिँघ सरूप करे प्रितपाल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुख सच्चा वेखे लाल, लाल सिँघ दए वड्याईआ। नसीब सिँघ करे बहाल, सिँघ रेशम नाल मिलाईआ। जसवन्त सिँघ ना खाए काल, गुरमीत सिँघ मिले वड्याईआ। गज्जन सिँघ ना होए कदे बेहाल,
गुरमेज रंग वटाईआ। केसर सिँघ आपणा लाल, गुरदेव सिँघ ख़ुशी मनाईआ। तारू सिँघ होए दयाल, सिँघ वतन वज्जे वधाईआ। अरजण सिघ सुरत संभाल, सुरत शब्द करे कुड़माईआ। बलवन्त कौर देवे तार, धर्म सपत्नी सिँघ बिशन वड्याईआ। सुदर्शन देवे इक्क अधार, नारी रूप वटाईआ। भागन सोहे सच दुआर, नेत्र जागण ख़ुशी मनाईआ। रणजीत कौर मिल्या सच घर बार, शाह पातशाह होए सहाईआ। कुछ सिख रक्ख ल्ए तीजे दिन फिर करे विहार, आपणा पर्दा आप उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। बहत्तर भगत अकट्ठ, एका दर सुहाइंदा। चेला सिँघ नाम ल्या रट, तेज भान हरि गुण गाइंदा। गुरदित सिँघ लेखे लाई रत, सिँघ लछमण पार कराइंदा। देवा सिँघ खेड़ा ना होए भट्ठ, धर्म चन्द जोड़ जुड़ाइंदा। देवी सिँघ गेड़े लट्ठ, आपणा गेड़ा आप भवाइंदा। भगत सिँघ मार्ग दस्स, सिँघ जसवन्त राह चलाइंदा। सरिंदर सिँघ मेला हस्स हस्स, टोपन साचे घोड़ चढ़ाइंदा। बहत्तर तार ना करे बस, जो आया पार कराइंदा। चुहत्तरां पहलों पूरी करे आस, सत्तर आपणे अगे लाइंदा। सत्तर बहत्तर चुहत्तर इक्क इक्क नाल इकीआं करे बन्द ख़लास, इकीआं अगे इक्की इकी होर तराइंदा। कोई हो के ना जाए निरास, सभ दा लेखा आपणी झोली पाइंदा। सदा सहेला वसे पास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्तर बहत्तर चुहत्तर तिन्नां अंक कर अकत्तर, तिन्नां विचोला बणे बहत्तर, सिफ्रा उडाए सत्तर, साता रहि जाए सभ दा मित्र, चौका चौथा जुग बणया चतर, साता सति सतिवादी मारे छित्र, सभ नूं मूंह दे भार सुटाइंदा। बहत्तर भगत जीव जंत देंदे रहि जाण पतर, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। अग्गों सभना पंज विकारा देवे लितड़, आपणा भार उठाईआ। गल लगावे भरयां चिक्कड़, दुरमति मैल धुआईआ। छत्ती जुग गुरसिखों तुहाढ्ढा करदा आया फ़िकर, फ़िकरा आपणा मात चलाईआ। जिस दे पिच्छे जिकरीए चिराया ज़िकर, सो तुहाढ्ढा ज़िकर कर आपणी ख़ुशी मनाईआ। जिस नूं कहिन्दे गए आदि जुगादि लेखा देंदा सो कलिजुग अन्तिम आया नित्तर, निरवैर पुरख बेपरवाहीआ। जिस नूं गोबिन्द बणाया मित्र, सो मित्र बण बण सेव कमाईआ। जो बण हँकारी बैठे विटर, अन्त सभ नूं ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। बहत्तर सिख बहत्तर नाड़ी, नाड़ नाड़ नाड़ समाइंदा। निरगुण फिरे पिच्छे अगाड़ी, सरगुण तेरी सेव कमाइंदा। रक्खे लाज चरन छुहाई दाढ़ी, लाजावन्त आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क समझाइंदा। साची सेवा बहत्तर जन, हरि साचा सच जणाइंदा। राज इन्दर प्रसादि जे जायण मन्न, अगला लेखा पूर कराइंदा। काया ठीकर देवे भन्न, जो घड़या भन्न वखाइंदा। पहली चेत्र जिस राज दरबारीआं अंदर लाउणी
सन्न्ह, औदां जांदा दिस ना आइंदा। सुण सनेहुड़ा ला के कन्न, गुर गोबिन्द आप सुणाइंदा। भगत दुआरा बेड़ा देणा बन्न्ह, बहत्तर बहत्तर साची सेव समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चुहत्तर देवे इक्को वर, सत्तर आपणा संग निभाइंदा। साचा संग निभाए सर्ब गुणवन्त, बेपरवाह वडी वड्याईआ। आदि जुगादि महिमा अगणत, गुण कहे ना कोई राईआ। मेल मिलाए भगत भगवन्त, भगवन दया कमाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, मध्ध आपणी धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां दर बहाईआ। साचे भगत आओ दर, दर दुआर खुल्हाया। जन्म जन्म दा चुक्के डर, डर आपणा रहे ना राया। मुड़ के जाणा आपणे घर, जो घर मात तजाया। जिस विछड़िआं जाईए मर, सो मेलणहारा फेरा पाया। जिस दा नाम बाणी रहे पढ़, सो दर दर आ आ दरस वखाया। जिस अगे अरदासे रहे कर, सो श्रद्धा पूर सर्ब सुखदाया। जिस दा भाणा रहे जर, सो भाणा रिहा वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, दर घर साचा आप सुहाया। सुहाए दर सोभावन्त, सिँघ गुरचरन मिले वड्याईआ। बिन इच्छया बणाए बणत, बणत बणाए सच्चा शहिनशाहीआ। सत्तरां मिले इक्को कन्त, नारी कन्त ल्ए प्रनाईआ। रंग चाढ़े इक्क बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। लोकमात बणाए बणत, देवे माण वड्याईआ। उन्नी कत्तक दिवस सोभावन्त, हरि जू हरिजन ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत्तर देवे सति का दान, ब्रह्म मति इक्क निशान, तत्तव तत इक्क जणाईआ। बणत बणाए पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाया। साढे तिन्न तिन्न हथ्थ चार कुण्ट थम्म, जगत सहारा दए जणाया। सोलां फुट्ट चढ़े चन्न, दस दस नाल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। नौं दुआरे जगत धार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। नौं दुआरे नौं खण्ड विचार, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। नौ दुआरे नौं निध मारे मार, गुरमुख नेड़ कदे ना आईआ। नौं दुआरे हरिजन करे पार, प्रभ मिले सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप जणाईआ। नौं दुआरे नौं बारी, बारन बार बार कराइंदा। एका रंग रंगे पुरख नारी, नारी पुरख खेल खिलाइंदा। धर्म बन्न्ह इक्क मारी, तेरा तेरां तेरा वण्ड वंडाइंदा। इंच सिंच हरी क्यारी, अद्धी आपणे विच समाइंदा। एका अद्धा डेउड़ा जा बलिहारी, चार कुण्ट बन्धन पाइंदा। दहि दिशा खेल खिलारी, एका वार वखाइंदा। साढे तिन्न पिच्छे विहारी, पिच्छा अग्गा आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ पिच्छे सिँघासण, हरि जू आपणी वण्ड वंडाइंदा। लेखा रहे पुरख अबिनाशन, दिस किसे ना आइंदा। जिस जन देवे धुर
भरवासन, दर साचा आप जणाइंदा। लहिणा तोड़ पृथ्मी अकाशन, गगन मंडल पार कराइंदा। पूर कराए हरि जू आसन, नौं दुआरे पन्ध मुकाइंदा। लुक लुक मारे सदा अवाज़न, लुकवीं आपणी खेल कराइंदा। आपे हाल जाणे बातन, ज़ाहरा आपणा रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौं नौ चार चार आपणे रंग रंगाइंदा। रंग रंगे सच महल्ला, सहिज सहिज सुखदाया। वसणहारा साढे तिन्न हथ्थ जगत उच्च अटल्ला, अटल आपणा नाउँ धराया। जीव भुलाए कर कर वल छला, अछल अछल भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग मार्ग राह वखाया। सतिजुग नींह रक्खे करतार, जगत जगदीश गया समझाईआ। जिस वेले होया संस्कार, सो वेला ल्या सुहाईआ। भगतां बणे इक्क दुआर, अनमुल्ली भगती झोली पाईआ। चव्ही हथ्थ हथ्थ निशान, समरथ दए झुलाईआ। बिन पढ़यां देणा ज्ञान, आपणा दरस कराईआ । निथाव्याँ देणा थान, नयासरयां आस पुजाईआ। एका राग सुहाउणा कान, एका नाद वजाईआ। एका मन्दिर दसाउणा मकान, मस्त रहे लोकाईआ । एका प्रकाश करना कोटन भान, जोती जोत रुशनाईआ। दर आयां बिन मंग्गयां देणा दान, जगदीश एका मंग मंगाईआ। नौं सौ चुरानावें चौकड़ी जुग पिच्छों आयो मात भगवान, आपणा बल रखाईआ। तेरी रक्ख के ओट ना आवे हाण, नेत्र दरगाहि ना फेर शरमाईआ। आदि जुगादी तेरी बाण, ग़रीबां गल लगाईआ। बिन तेरे नाम शाह पातशाह ख़ाली ख़ाक रहे छान, अन्त सीस खेह पवाईआ। तूं हाणीआं मिल्या हाण, तूं करी आप पछाण, हउँ बालक जीव अञ्याण, गति मित तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। आपणा दिवस दस्स महान, तेरी सेवा करीए आण, दर दर सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा रिहा समझाईआ। सच संदेशा हरि सुणाइंदा, पुरख अगम्मा एका बोल। कलिजुग वेला अन्तिम आइंदा, गुरमुख रहिणा सदा अडोल। सतिगुर साची सेव कमाइंदा, सद वसणहारा कोल। भगतां मार्ग एका लाइंदा, देवे वस्त अनमोल। साचा मन्दिर इक्क बणाइंदा, छत्ती जुग दा तोलया तोल। निरगुण आपणा अंदर आसण लाइंदा, बाहर बैठा रहे अडोल। आपा भुल्ले आप जगाइंदा, अंदर वड़ वड़ पर्दा खोल्ह,। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे पूरा कीता कौल। कीता पूरा करे कौल इकरार, अकृतघन ना कदे अख्वाईआ। सतिजुग बणे सच्चा दरबार, नौं दुआरे दए खुल्हाईआ। नौं खिड़की करे प्यार, एका दूजा बन्धन पाईआ। पंज चार सच विहार, दोहां मेला सहिज सुभाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अगोचर आपणा रूप वटाईआ। साची नींह दए उसार, जगत नींह दए उखड़ाईआ। वाह वा कुदरत तेरी यार, तूं कुदरत कादर सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या सतिगुर रीत, सतिजुग राह चलाइंदा।
अन्तिम नाता तुटना मन्दिर मसीत, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। पुरख अकाल सभ ने गाउणा गीत, दूजा इष्ट ना कोई मनाइंदा। इक्क दुआरे लग्गे सच प्रीत, दूजा बन्धन ना कोई वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सगल समग्री आप बणाइंदा। सगल समग्री कर त्यार, हरि साचा दए समझाईआ। हरि की समग्री हरिसंगत प्यार, दूजी वस्त ना कोई रखाईआ। आपे बण जाए सेवादार, सेवक बण बण सेव कमाईआ। गुरसिख महल्ल ल्ए उसार, लोकमात करे रुशनाईआ। मानस जन्म ना आवे हार, कीती घाल लेखे पाईआ। जो करके जाए दीदार, दीद ईद चन्द शरमाईआ। लेखा सभ दा इक्को जेहा पुरख नार, छोटा वड्डा ना कोई वड्याईआ। बिरध बाल ना कोई धार, जवान बल ना कोई जणाईआ। अंदरे अंदर वेखे लग्गा सच प्यार, कवण प्रीती रिहा निभाईआ। गुरसिख संसार कोलों डर ना जाणा हार, जित हार हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची नींह नीहां हेठ दबाईआ। साची नींह रक्खे भगवाना, दर राखी आप कराइंदा। उन्नी कत्तक दिवस महाना, साढे दस वक्त सुहाइंदा। दर दर रोवे राजा राणा, हरि भाणा की वरताइंदा। छत्ती दिवस विहार कराना, हुक्मी हुक्म आप जणाइंदा। गुरमुख मिल मिल सेव कराना, सेवक सेवा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्न दिन वेखे अंदर वड़, गुरमुख सोया कोई रहिण ना पाइंदा। सवा पहर इक्क लहर, जन भगतां अंदर आपणे पौड़े जाए चढ़, चढ़ चढ़ आपणा दरस दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप बणाइंदा। जन भगत दुआरा हरि बणत बणाउणा, हरि साची सेव समझाईआ। पहली चेत्र गुरु गोबिन्द सिँघ चल के आउणा, धुर फ़रमाना दए सुणाईआ। मिल मिल हरि हरि साचा मंगल गाउणा, वाह वाह वज्जे सच वधाईआ। कलिजुग लेखा जिस मुकाउणा, लेखा लिखे बण कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लोकमात दए वड्याईआ। लोकमात सोहे सचखण्ड, हरि साचा सच सुहाइंदा। लेखा जाणे पुरी अनन्द, अनन्द मंगल एका गाइंदा। मुका के आवे दूर दुराडा पन्ध, दर घर साचे सोभा पाइंदा। एका कूक सुणाए छन्द, शास्त्र सिमरत भेव ना आइंदा। कवण रूप देवे वण्ड, लोकमात हुक्म सुणाइंदा। कवण फड़े चण्ड प्रचण्ड, तिक्खी धार वेस वटाइंदा। कवण मारे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज भन्न वखाइंदा। कवण टुट्टी देवे गंढ्ढ, हरिजन साचे दर बहाइंदा। पहली चेत्र सच संदेशा पुरी अनन्द देवे घल्ल, लिख लिख नौं नौ सफे भराइंदा। जिस दा चिल्ला सभ नूं करदा खण्ड खण्ड, तीर बेनज़ीर शाह हकीर पार कराइंदा। सो वण्डण आया वण्ड, आपणा पर्दा ना कोई रखाइंदा। आओ टुट्टी फेर देवे गंढ्ढ, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। बिन मंग्गयां देवे मंग, आपणे
गले लगाइंदा। जिस नूं गाउदें गुजरी चन्द, सो शब्दी खेल कराइंदा। जिस नूं कहिन्दे तेग बहादर बिन्द, सो बिना बिन्द एका रूप वटाइंदा। जिस नूं कहिन्दे चादर हिन्द, सो पर्दा एका हथ्थ उठाइंदा। जिस पन्ध चुकाउणा जीउ पिण्ड, इंड ब्रह्मण्ड पार कराइंदा। जे नहीं आउणा रज्ज के करो निन्द, निन्दक निन्दया मुख भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा।
जगत गाथा चौदां गुर, गुर गुर गुर ओट तकाईआ। इक्क गुर ना जाए थुड़, मुक्क कदे ना जाईआ। जिस गुर दी पई लोड़, सो सतिगुर दए समझाईआ। आदि अन्त जो जाए बौहड़, नानक निरगुण गया समझाईआ। जुगा जुगन्तर बुझाए औड़, एका मेघ बरसाईआ। मिट्ठा करे रीठा कौड़, फल अमृत रूप वटाईआ। प्रभ आपणी बिध धारी अवर की और, भेव कोई ना पाईआ। पंज तत उत्ते करदे फिरदे चौर, सतिगुर सच्चा नज़र किसे ना आईआ। जिस मिलयां कम्म जावण सौर, सौहरे पेईए मिले वड्याईआ। जो दो जहानां अगे मिले दौड़, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस सच्चा लाया पौड़, गुरमुख विरला चढ़ के वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौदां गुरु दए समझाईआ। चौदां गुर हरि समझाए, समझ समझ विच मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम कूक कुरलाए, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चौदां तबक करन हाए हाए, साचा सबक ना कोई पढ़ाईआ। अल्ला राणी जगत बीवी वास्ता पाए, बिन ख़ावंद बिन नैणां नीर वहाईआ। मिले मीआं सच्चा माही घर आए, तोबा तोबा रही सुणाईआ। मेरी घाल लेखे ना पाए, कोझी कमली हाल सुणाईआ। आब हयात ना कोई प्याए, अहिबाब रबाब ना कोई वजाए, भुल सवाब ना कोई वड्याईआ। पिसर पिदर ना कोई मनाए, राग वार ना कोई सुणाए, कर आदर ना चरन बहाए, मिले दर ना सीस शरनाईआ। तेग़ बहादर तैनूं अग्नी अग्ग गया लगाए, बिन गोबिन्द अन्त ना कोई बचाईआ। मुहम्मद रो रो वास्ता पाए, वेला अन्तिम गया आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुर दए समझाईआ। बहत्तर भगत दुआरा होए त्यार, चौदां गुर आप प्रगटाईआ। चौथा सिर हथ्थ रखे निरँकार, आप आपणी दया कमाईआ। एका हुक्म देवे एका वार, एका गुण समझाईआ। एका गुर करे अस्वार, शाह अस्वारा राह तकाईआ। एका नाम सच जैकार, एका नाअरा दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक लेखा पूर कराईआ। नानक लेखा चौदां गुर, गुर गुर नाम ध्याया। साहिब सच्चे दी इक्को लोड़, इक्को ताल वजाया। आपणे आप नाल जाए जोड़, आपे जोत शब्द नाद सुणाया। आपे करे आपणी पूरी लोड़, मंगण किसे दर
ना जाया। कलिजुग अन्तिम जाए बौहड़, चौदां गुरु वेस वटाया। चौदां गुरु चौदां लोक, एका वार प्रगटाईआ। एका नाम इक्क सलोक, एका राग सुणाईआ। एका पुरख एका ओट, चरन ध्यान इक्क लगाईआ। इक्क वखाए निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाईआ । कलिजुग अन्तिम गुरु होए बहुत, लेखा लेख ना लिख्या जाईआ। जिस दा अजे ना खुल्हिआ सोत, दूसरयां सोत रिहा खुल्हाईआ। आप डिगे आलणिओ बोट, दूजी वार विच ना कोई टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौदां गुरु दए वड्याईआ। चौदां गुरु गुर बन्ने्ह धार, कलिजुग खेल अपारा। घर घर बैठे गुरु पैर पसार, तन झूठा खेल न्यारा। अंदर आए ना शब्दी निरगुण धार, शब्दी शब्द ना कोई विहारा। बाहरों दिसे पंज तत अकार, तन बस्त्र नाल शिंगारा। झल्ले कहिन्दे गुरु अंदर वड़या किसे नाल ना करे गुफ्तार, आपणा खोल्हे ना बन्द किवाड़ा। अंदर वड़ वड़ रोवे ज़ारो ज़ार, अग्गे दिसे ना हरि करतारा। बाहर मैं किसे दा की सकां संवार, मैं आप ना उतरया किसे किनारा। वाह वाह पारब्रह्म ने दिती दात, लोकी करदे निमस्कारा। अन्तिम भांवे सुट्टे डूंग्घे खात, राए धर्म मारे मारा। वाह वा नींद औंदी सुत्तयां जागण वेला बाहर दस्सण प्रभात, अंदर नैण ना कोई उग्घाड़ा। सच्चे सतिगुर दी इक्को ज़ात, आदि जुगादी इक्क विहारा। जन भगतां देवे नाम दात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबारा। धुर दरबारी हरि हरि लेखा, लिख लिख अन्त समझाईआ। कलिजुग तेरा जगत भेखा, लोकमात पई दुहाईआ। चौदां लोकां कोई ना रक्खे साया हेठा, सिर हथ्थ ना कोई टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौदां लोक चौदां गुर आप जणाईआ। चौदां तबक चौदां गुर चौदां लोक, एका शब्द गुर अख्वाइंदा। शब्द अन्तिम देवे सच सलोक, दर दर आप सुणाइंदा। उठो जागो हरि दर भागो हरि का भाणा सके ना कोई रोक, नेत्र नीर सर्ब वहाइंदा। लक्ख चुरासी अन्तिम देवे झोक, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। जिस दा खेल लोक परलोक, सो सतिगुर आप अख्वाइंदा। चौदां लोक इक्को ओट, पुरख अबिनाशी आप जणाइंदा। सचा सतिगुर इक्को बहुत, कोटन कोटि पीर पैग़म्बर आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौदां गुर शब्द धार ना कोई वरन ना कोई गोत, किला कोट ना कोई रखाइंदा।