३ कत्तक २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
आदि पुरख अगम्म अथाह, आदि आदि खेल कराइंदा। अलख अगोचर बेपरवाह, बेऐब नाउँ धराइंदा। वसणहारा
सच मकां, मुकामे हक सोभा पाइंदा। आप आपणा नाउँ धरा, नर निरँकारा आप अख्वाइंदा। सच सिँघासण सोभा पा, तख्त निवासी तख्त सुहाइंदा। धुर फ़रमाना हुक्म जणा, शब्द अनादी नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। हरि पुरख निरँजण महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। एकँकारा आप बणाए आपणी बणत, घड़ण भन्नणहार आप अख्वाईआ। आदि निरँजण आदि अन्त, निरगुण निरवैर वेस धराईआ। अबिनाशी करता जुगा जुगन्त, जुग करता खेल खिलाईआ। श्री भगवान साचा धाम इक्क सुहंत, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नूर आप धराईआ। साचा नूर नूर नुराना, निरगुण निरवैर आप उपजाइंदा। शाहो भूप बण सुल्ताना, साचे तख्त सोभा पाइंदा। हुक्मी हुक्म धुर फ़रमाना, धुर दरबारी आप सुणाइंदा। दर दरवेश बण दर दरबाना, दर आपणे सेव कमाइंदा। सो पुरख निरँजन हो प्रधाना, हरि पुरख निरँजन धीर धराइंदा। एका एक जोद्धा सूरबीर वड बलवाना, बल आपणे विच समाइंदा। आदि निरँजण डगमगाना, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। अबिनाशी करता वाली दो जहाना, अनुभव प्रकाश कराइंदा। श्री भगवान झुलाए सच निशाना, दरगाह साची हथ्थ उठाइंदा। पारब्रह्म आप आपणा मंगे दाना, निरगुण निरगुण अग्गे झोली डांहयदा। पुरख अकाल बण बण मर्द मरदाना, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे आपे वड़, आपणा घर आप सुहाइंदा। साचा घर सोभावन्त, आदि पुरख आप सुहाईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवन्त, शाह पातशाह आसण लाईआ। आपे जाणे आपणी बणत, आपे जाणे सच पढ़ाईआ। करे खेल नारी कन्त, नर नरायण वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। दर घर सच सुहंजना, सोभावन्त करतार। जोत जगाए आदि निरँजणा, इक्क इकल्ला एकँकार। दीन दयाल ठाकर दर्द दु:ख भय भंजना, करे खेल अगम्म अपार। आपणे दुआर अगे आपे सजना, ना कोई मीत ना मुरार। ना घड़या ना भज्जणा, आदि जुगादी एका कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुर दरबार सचखण्ड, हरि साची जोत जगाईआ। आदि जुगादि रहे अखण्ड, ना कोई वण्डन वण्ड वंडाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाला दीन दयाला होए कदे ना रंड, नारी कन्त रूप समाईआ। इक्क गाए आपणा छन्द, आपे बह बह मंगल गाईआ। आपे वसया आपणे अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। आपे बणया आपणा बख्शंद, बख्शिश साची दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क जणाईआ। सच दुआरा श्री भगवाना, दरगाह साची आप सुहाइंदा। परम
पुरख पुरख सुल्ताना, शाहो भूप आसण लाइंदा। राज राजाना श्री भगवाना, गुण अवगुण ना कोई रखाइंदा। हुक्मी हुक्म धुर फ़रमाना, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। निरगुण दाता निरगुण दाना, निरगुण भेखी निरगुण भिच्छया मंग मंग झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे आसण लाइंदा। सचखण्ड दुआरा हरि जू आसण, इक्क इकल्ला आप लगाईआ। करे खेल पृथ्मी अकाशन, बेपरवाह वडी वड्याईआ। आपे वेखे आपणा खेल तमाशन, आपे मंडल रास रचाईआ। आपे करे आपणी पूरी आसण, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। आपे भोग आप बलासन, आपे सेज हंढाईआ। आपे दास आपे दासी दासन, आपे दर बह आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे दए वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा वड्डा वड, सो पुरख निरँजण आप उपाइंदा। आपणे विचों आपा कढ्ढ, आपे वेख वखाइंदा। आपे जाणे आपणी हद्द, पार किनारा ना कोई वखाइंदा। आपणा आप आपे सद, आप आपणा हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। दर दरवाज़ा आपे खोल्ह, निरगुण निरगुण आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। निष्अक्खर अक्खर आपे बोल, बिन अक्खर करे पढ़ाईआ। आपे तोले साचा तोल, तोलणहारा इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, अडुल कदे ना जाईआ। आपणे अंदर आपे मौल, मौला आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सिँघासण आपे चढ़, सचखण्ड दुआरे करे खेल अगम्म अपारा, भेव अभेदा आप जणाईआ। सचखण्ड दुआरे भेव अवल्ला, हरि आपणा आप जणाइंदा। अजूनी रहत दिसे इक्क इकल्ला, दूसर संग ना कोई रखाइंदा। इक्क सहाए निहचल धाम अटल्ला, अटल महल्ल आप वड्यांअदा। आपणी जोत आपे रला, जोती जाता नाउँ धराइंदा। आपे फड़े आपणा पल्ला, नारी कन्त खेल खिलाइंदा। आपणा दर आपे मल्ला, दर घर साचा आप सुहाइंदा। आपणा संदेश आपे घला, आपे मिल मिल मंगल गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा सच्चा घड़, घड़णहार हथ्थ वड्याईआ। ना कोई दीसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। ना कोई दीसे रवि ससि सूरज चन्न उज्यार, नूर ज़हूर ना कोई कराईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरार, सगला संग ना कोई वखाईआ। ना कोई दिसे सुत दुलार, मात पिता साक सज्जण ना कोई भैण भाईआ। ना कोई जंगल जूह दिसे उजाड़ पहाड, डूँग्घी कंदर भेव ना राईआ। ना कोई दिसे लक्ख चुरासी धार, पंज तत ना कोई वड्याईआ। त्रैगुण दिसे ना कोई अखाड़, विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए समझाईआ। ना कोई शब्द नाद धुन्कार, नादी नाद ना कोई सुणाईआ। ना कोई गुर पीर अवतार, मुला शेख़ मुसायक
नज़र कोई ना आईआ। सर्ब जीआं दा इक्को नायक, इक्को दाता पुरख बिधाता, नर निरँकार खेल खिलाईआ। आपे पिता आपे माता, आपे बालक रूप वटाईआ। आपे बन्न्हे आपणा नाता, तुट कदे ना जाईआ। आपे होए जोती जाता, जोती जोत करे रुशनाईआ। आपे दिवस आपे राता, घड़ी पल आपणी वण्ड वंडाईआ। आपे ब्रह्मण्ड खण्ड देवे धरवासा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणे रंग टिकाईआ। आपे लुकया रहे कमलापाता, दिस किसे ना आईआ। सचखण्ड वसे इक्क अकांता, अकल कल खेल खिलाईआ। करे खेल बहु बिध भांता, बेअन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा घाड़न ल्ए घड़ाईआ। सचखण्ड हरि जू घाड़न घड़या, घड़नहार निरँकारा। निरगुण आपे बाडी बणया, ना कोई दीसे ज़ात र्तखाना। आपणी सेवा आपे करया, आपे शाह आप निमाणा। आपणा भाणा आपे जरया, आपणे हुक्म आप समाना। आपणे मन्दिर आपे खड़्हया, आपे वेखे मार ध्याना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवाना। श्री भगवान खेल अपारा, निरगुण निराकार आप कराईआ। सचखण्ड साचा खोल्ह दुआरा, इक्क इकल्ला सोभा पाईआ। दर दरवेश बणे भिखारा, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। भूपत भूप बण वणजारा, साचा वणज इक्क वखाईआ। एका वस्त अमोलक रक्खे थारा, थिर आपणी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आपणे नाल मिलाईआ। आपणी इच्छया आपणे अग्गे रक्ख, पुरख अकाल खेल खिलाइंदा। आदि पुरख प्रभ हो प्रतक्ख, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। नाउँ धराए इक्क समरथ, समरथ आपणी धार जणाइंदा। आपणे गृह हो उतप्त, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि आदि आपणी धार आप चलाइंदा। आदि पुरख साची धार, सचखण्ड दुआर चलाईआ। निरगुण रूप निराकार, निरवैर वेस वटाईआ। अजूनी रहत होया ख़बरदार, रूप रंग ना कोई वड्याईआ। वसणहारा धाम न्यार, दर साचे सोभा पाईआ। आपा कर आप विचार, आपे दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख दए वड्याईआ। आदि आपणी रचना रच, हरि हरि खेल खिलाया। आपणा नाउँ नाउँ धर धर, सच साचा मार्ग लाया। आपणे अन्तर आपे रच, आपणा रंग रंगाया। आपणे दुआर आपे नच्च, आपणा स्वांग वखाया। आपणे गृह आपे हस, आपे मंगल गाया। आपणे मन्दिर आपे होया वस, आप आपणा बन्धन पाईआ। करे खेल अलखना अलख, अलख अलख बेपरवाहया। आपे जाणे आपणा रस, रस रसीआ सच्चा शहिनशाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप समझाया। साचा मार्ग पुरख अगम्म, अगम्मड़ा आप जणाइंदा। साचा रूप पुरख अगम्म, अगम्मड़ा आप जणाइंदा। ना
मरे ना पए जम्म, रूप अनूप ना कोए रखाइंदा। ना कोई तत्व ना कोई तन, ना कोई तार सतार हिलाइंदा। ना कोई जननी ना कोई जन, मात पित ना कोई वड्यांअदा। ना कोई राग ना कोई कन्न, ना कोई वाज सुणाइंदा। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, ना कोई डेरा बणाइंदा। आदि पुरख इक्क भगवान, आपणी जोत आप प्रगटाइंदा। सच दुआरा चढ़या चन्न, सचखण्ड दुआरा आप रुशनाइंदा। आपणा हुक्म आपे मन्न, सद भाणे विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे बह, आपणा हुक्म मनाइंदा। साचा हुक्म श्री भगवान, आपणा आप जणाईआ। सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, पारब्रह्म दर बुलाईआ। हरि पुरख निरँजण देवे दान, श्री भगवान झोली डाहीआ। एकँकारा वखाए सच मकान, अबिनाशी करता वेख वखाईआ। आदि निरँजण नूर महान, इक्क इकल्ला डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर आप सुहाईआ। सचखण्ड दुआर सुहाया, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आपणा खेल आपे दर दर, साचा आप सुहाईआ। पुरख अकाल आपे बण बण, आपणा रंग रंगाईआ। साचे पौड़े आपे चढ़ चढ़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। आपणा पल्लू आपे फड़ फड़, आपा ल्ए प्रनाईआ। नारी कन्त आपे बण बण, हरि साची सेज सुहाईआ। निरगुण अंदर निरगुण धर धर, साची धार चलाईआ। आपणी किरपा आपे कर कर, करता पुरख खेल वखाईआ। निरभउ चुका आपणा डर डर, भय अवर ना कोई वखाईआ। सचखण्ड दुआरा दे वर वर, दाता रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी भेव खुल्हाउणा, आपणा पर्दा हरि जू चुक्क। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाउणा, जिस अंदर बैठा लुक। सच निशाना इक्क झुलाउणा, सच दुआरे किले कोट। सच नगारा इक्क वजाउणा, हरि नामे लग्गे चोट। बंक दुआरा इक्क सुहाउणा, पुरख अकाला इक्को ओट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल निरगुण जोत। निरगुण जोत जोती धारा, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। हरि पुरख निरँजण करे प्यारा, एकँकार नाल मिलाईआ। आदि निरँजण कर उज्यारा, अबिनाशी करता वेखे चाँईं चाईआ। श्री भगवान दए हुलारा, सच निशाना इक्क उठाईआ। पारब्रह्म दर बण भिखारा, दरवेश आपणी झोली अगे डाहीआ। देवणहार आप वरतारा, इक्को इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पसारा करया इक्क, हरि हरि आपणा आप लेख लिख, लेखा लिख्त विच ना आईआ। साचा लेखा धुरदरगाह, धुरदरगाही आप जणाइंदा। सचखण्ड दुआरे सच मलाह, साचा मता पकाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाह, साचा हुक्म जणाइंदा। थिर घर सच्चा लवां वसा, सच आपणी बणत बणाइंदा। सुत दुलारा दयाँ टिका, शब्दी नाउँ धराइंदा। शब्दी हुक्म आप
समझा, आपणा भेव चुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी झोली पा, तेरा राह वखाइंदा। त्रै त्रै लेखा एका थाँ, पंचम जोड़ जुड़ाइंदा। चार चार हरि पकड़े बांह, पंचम आपणा रूप प्रगटाइंदा। छे छे घर डेरा ला, सत्तवें सति सतिवादी डंक वजाइंदा। अठ्ठां ततां रंग रंगा, नौं दुआर खोज खुजाइंदा। दसवें भेव आप मुका, लुक लुक वेख वखाइंदा। शब्दी मार्ग एका ला, सच महल्ल अटल सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत शब्द समझाइंदा। सुत शब्द मार ध्यान, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। थिर घर मिल्या तेरा दान, तेरी वड वडी वड्याईआ। आदि जुगादि सदा मेहरवान, देवणहार इक्क अख्वाईआ। रवि ससि कर प्रधान, किरन किरन करी रुशनाईआ। लोआं पुरीआं खेल महान, मंडल आपणी रास रचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर परवान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तेरी धार सुणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म इक्क ज्ञान, ब्रह्म वेता करे पढ़ाईआ। जुग जुग खेल खेल महान, लोकमात दिआ कराईआ। निरगुण सरगुण इक्क निशान, गुर गुर वेस अनेक वटाईआ। भगत भगवन्त देदे माण, तेरी महिमा अकथ सुणाईआ। सन्त साजन इक्क मकान, सच दुआरा दयाँ वखाईआ। गुरमुखां राग सुणावां कान, धुन आत्मक आप जणाईआ। गुरसिखां चरन ध्यान, साचा मार्ग इक्क समझाईआ। करां खेल विच जहान, लक्ख चुरासी नाच नचाईआ। पीर पैग़म्बर पावां आण, हुक्मी हुक्म भवाईआ। जुग चौकड़ी कर कल्याण, अन्तिम आपणे विच छुपाईआ। एका सदा रक्खां आपणा नाम, नाम नाम विच सालाहीआ। तेरा अमृत सच्चा जाम, सच दुआरे दयाँ वखाईआ। तेरा सच संदेशा धुर पैग़ाम, पीर पीरां करां पढ़ाईआ। तेरा पकड़ाउणा एका दाम, दामनगीर सर्ब लोकाईआ। तूं हरि घट रमिआ राम, तूं मेरा पिता माईआ। सुत दुलारा शब्द निउँ निउँ करे सलाम, अलैकम तेरी शहिनशाहीआ। मुकामे हक तेरी कलाम, बेऐब मेरे ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शब्द सुत अग्गे अबिनाशी अचुत बैठा सीस झुकाईआ। सुत दुलारा गया झुक, प्रभ अगे सीस झुकाइंदा। तूं निरगुण बैठा लुक, दिस किसे ना आइंदा। मैं बणया तेरा सुत, तेरे अगे झोली डांहयदा। तूं सुहाउणी मेरी रुत्त, मैं तेरी फुलवाड़ी आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ भिखक झोली डांहयदा। भिखक मंगे याचक दान, प्रभ अगे सीस झुकाईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। मैं बाला सुत अंञाण, तेरे अगे ना कोई चतुराईआ। तूं रक्खणा आदि जुगादि ध्यान, तेरी निगह बदल ना जाईआ। तूं महिबान बीदो मेहरवान बी खैर या अल्ला, सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अतोट अतुट रखाईआ। साचा सुत शब्द दुलारा, एका मंग मंगाइंदा। थिर घर तेरा रहे हुलारा, दूजा दर ना कोई पाइंदा। सचखण्ड
तेरा हुंदा है दीदारा, मेरा रंग रंगाइंदा। तेरी किरपा तेरी दृष्ट मेरी इष्ट करे गुजारा, बिन तुध इष्ट ना कोई मनाइंदा। तूं साहिब बेऐब परवरदिगारा, तेरा जल्वा डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच सहारा, तेरी ओट तकाइंदा। तेरी ओट लई तक्क, बेऐब मेरे ख़ुदाया। आदि जुगादि ना जावां थक्क, सद रक्खीं सीस मेरे ते छाया। तेरा हुक्म उपजाउणा हक, भुल कदे ना जाया। तूं थिर घर लैणा रक्ख, बण बण जणेंदी माया। मैं तेरे कोलों होवां ना वक्ख, सुत शब्द रिहा कुरलाया। तूं आदि जुगादि करना मेरा पक्ख, तेरे चरना सीस निवाया। विष्न ब्रह्मा शिव करां प्रतक्ख, तेरा मार्ग दिआ वखाया। त्रैगुण माया पंज तत करां खेल अलख अलख, घट घट आपणी अलख जगाया। पारब्रह्म प्रभ गुण निधान, दयावान दया कमाईआ। सुत बाल निधान, तेरी बाली बुध दयाँ वड्याईआ। आदि जुगादि रक्खां तेरी पहचान, भुल कदे ना जाईआ। थिर घर तेरा वसदा रहे मकान, ढेरी ढाह ना कोई बणाईआ। लक्ख चुरासी इक्को दान, एका वार झोली पाईआ। निरगुण सरगुण लै लै जाए पैग़ाम, सच संदेशा मात सुणाईआ। खेलां खेल दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड वडी वड्याईआ। लोक परलोक जस तेरा गाण, तेरे नाउँ सच्ची शनवाईआ। तेरी वण्डां वण्ड महान, वण्ड आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत शब्द आप समझाईआ। सुत शब्द उठ कर ध्यान, पिता पूत समझाया। मेरा नाउँ तेरा ज्ञान, भेव किसे ना आया। मेरा चरन तेरा ध्यान, ध्यान किसे ना पाया। मेरा मन्दिर तेरा मकान, मकान हथ्थ किसे ना आया। मेरा नाद तेरा धुन्कान, तेरा नाद ना कोई सुणाया। मेरा रस तेरा पीण खाण, तेरा रस तेरे विच लुकाया। मेरा नाउँ श्री भगवान, तेरा शब्दी नाउँ धराया। तूं पुत्त मेरा बलवान, ना मरे ना जाया। जुग जुग तेरे हथ्थ वखावां सच निशान, लोकमात दएँ झुलाया। लक्ख चुरासी दईं ज्ञान, एका अक्खर आप पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताया। साची वस्त वस्त अपार, हरि आपणी इच्छया झोली पाईआ। जुग जुग खेल करे करतार, कुदरत तेरी धार बंधाईआ। गुर अवतार हो त्यार, पंज तत्त दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी विच संसार, नौं नौं चार पन्ध वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप वरताईआ। मिल्या वर दीआ भगवन्त, देवणहारा दातारा। तेरी वड्याई तूहे जाणे बेअन्त, बेअन्त तेरा घर बारा। तेरा नाउँ तेरा अतीत, तेरे दर जैकारा। तूंहीं आदि तूंहीं अन्त, तुध तेरा पसारा। दोए जोड़ करां बेनंत, कर सच्चा कौल इकरारा। कवण वेला मेला अन्त, बण सज्जण मीत मुरारा। जुग चौकड़ी तेरी महिमा गायन भगत सन्त, गुरमुख कोटन वारो वारा। गुरसिख करन तेरी मिन्नत, निउँ निउँ चरन सरन निमस्कारा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, मेरा अन्त अन्त सहारा। अन्त सहारा दे दे ठाकर, शब्दी मंग मंगाया। जुग चौकड़ी तेरे दर बणया रहां सौदागर, एका वणज कराया। तूं साहिब देणा आदर, सीस मेरे हथ्थ टिकाया। तूं करीम करता कादर, कुदरत तेरी वेख वखाया। तूं मेरा बणना सादर, एका सबक पढ़ाया। तूं पिसर पिदर मादर, हउँ बाली बुध्ध अख्वाया। तूं सूरबीर बहादर, बलवान तेरी वड्डी शाहया। तूं मेरा रूप करना उजागर, तुध बिन नज़र कोए ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच संदेशा आप सुणाया। सच संदेशा श्री भगवाना, आदि आदि सुणाईआ। सुत दुलारे कर ध्याना, हरि साचा आप समझाईआ। करे खेल श्री भगवाना, जुग जुग वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बन्न्हे गाना, लक्ख चुरासी तन्द वखाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे मार ध्याना, दो जहानां हुक्म मनाईआ। नौं नौं चार पन्ध मुकाना, चौकड़ी जुग गेड़ दवाईआ। करे खेल वड मरदाना, गुर अवतार सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप लिखाईआ। आपणा लेखा ल्या लिख, लिखणहार करतारा। आपे जाणे आपणा भेख, भेख अवल्लड़ा अगम्म अपारा। आपे जाणे आपणी रेख, रेख रंग रूप ते वसे बाहरा। आपणा नैण आपे पेख, आपे नेत्र करे उज्यारा। आपे जाणे आपणा भेत, आपे खोलणहारा किवाड़ा। आपे जाणे आपणी वेंत, जिस बिध बणाया सचखण्ड सच्चा दरबारा। लभ्भ लभ्भ थक्के केती केत, किसे अन्त ना पारावारा। जिस आपणे चरना कराया हेत, तिस दिता दरस दीदारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला करे पार किनारा। कवण वेला मुक्के हद्द, हदूद दए समझाईआ। आपणे दुआरे आपे ल्ए सद, लोकमात पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणाई तेरी यद, लक्ख चुरासी तेरा बंस सुहाईआ। तूं निरगुण सरगुण करया अड्ड, सरगुण निरगुण तेरा भेव ना जाणे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त मेला ल्ए मिलाईआ। अन्तिम मेला लैण कर, कर किरपा गुण निधान। मैं वसां तेरे दर, पारब्रह्म श्री भगवान। मैं लक्ख चुरासी फिरां दर दर, अठ्ठे पहर हो निगहबान। गुर अवतार सेवा लावां फड़ फड़, लोकमात कर प्रधान। तेरा नाउँ अक्खर पढ़ पढ़, लक्ख चुरासी करन ज्ञान। अन्तिम जायण हर हर, पुरख अबिनाशी करन ध्यान। काया उपजे काया जाए मर, निरगुण वस्त निरगुण करे परवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा दर ना सके कोई पछान। साचा वर हरि जू देणा, दयानिध दया कमाईआ। सुत शब्द तेरा ठांडा सीना, आदि जुगादि रक्खां अमृत रस इक्को भीन्नां, सांतक सति सति वरताईआ। त्रै त्रै खेल आपे कीना, पंचम पंच वजे वधाईआ। आपे जाणे मरना जीना, लक्ख चुरासी बन्धन
पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अन्त दए समझाईआ। सुत शब्द तेरा अन्त मिलावा, प्रभ आपणे हथ्थ रखाइंदा। प्रभ मिलण दा करे दाअवा, कीता कौल भुल ना जाइंदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग लक्ख चुरासी आवा, सूरबीर आप बणाइंदा। अन्तिम सभ दा मेटे नावां, नावां नज़र कोई ना आइंदा। गुर अवतार जिस दा तक्कदा रहे प्रछांवा, सो आपणा रूप वटाइंदा। बल धारे बिना भुजां बाहवां, चतुर्भुज ना खेल खिलाइंदा। बिन जम्मे पुत मावां, पिता आपणा ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सो तेरा मेल मिलाइंदा। शब्द सुत जिस तेरा मेल मिलाउणा, सरगुण निरगुण नाउँ रखाइंदा। जिस ने पल्लू अन्त फड़ाउणा, निरवैर नाउँ धराइंदा। जिस ने मन्दिर भाग लगाउणा, अजूनी रहत वेख वखाइंदा। जिस ने सोहला साचा गाउणा, नाउँ निरँकारा आप सुणाइंदा। जिस ने पर्दा ओहला चुकाउणा, जोती जोत डगमगाइंदा। लक्ख चुरासी नाता जिस तुड़ाउणा, सो दिस किसे ना आइंदा। लोकमात जिस फेरा पाउणा, गुर अवतार राह समझाइंदा। भगत भगवन घर इक्क वखाउणा, साचे मन्दिर कुण्डा लांहयदा। साचे सन्तां जिस पर्दा लहाउणा, आपणा पल्लू नाम वधाइंदा। गुरमुखां जिस रंग रंगाउणा, रंग आपणा आप रंगाइंदा। गुरमुखां जिस सुख उपजाउणा, सुख आपणी वस्त वरताइंदा। वसदा खेड़ा जिस अन्तिम ढाउहणा, उस दा भेव कोई ना पाइंदा। शब्द सुत तेरी लाज रखाउणा, सो तैनूं आदि समझाइंदा। अन्त तेरा जिस मेल मिलाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप समझाइंदा। मेरा रूप अन्तिम वार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरार, साक सैण ना कोई वड्याईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, निरगुण निरगुण रूप वखाईआ। जोती जामा लै अवतार, निहकलंक नाउँ रखाईआ। डंका वज्जे सर्ब संसार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आपणी जोत कर उज्यार, निराकार रूप आपणा आप आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा गुण रिहा समझाईआ। कलिजुग आवां अन्तिम वार, निरगुण जोत जगा। सचखण्ड बणावां पहलों दुआर, दस्म दुआरी पन्ध मुका। साचा करां फेर विहार, गुरमुख सज्जण मात जगा। देवां वर कर प्यार, सिर आपणा हथ्थ टिका। ब्रह्मा शिव तख्तों दिआ उतार, सुरपति राजा इन्द मारे धाह। ब्रह्मण्ड खण्ड दिआ उलटा, लोआं पुरीआं कोई ना लभ्भे राह। धरत धवल दयाँ खपा, समुंद सागर दयाँ सुका, जोती लम्बू अग्नी एका ला। बिन चप्पू बणां मलाह, आपणे भगतां नाल रला। एका देवां नाम सलाह, साचा अक्खर इक्क पढ़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात सचखण्ड दुआरा आप बणा। सचखण्ड दुआरा एका दूआ धार, दूआ सिफ़रा नाल मिलाईआ। वीह सौ बारां कर प्यार, बिक्रमी लेखा रिहा मुकाईआ।
छे घर कर उज्यार, छे साल सेव कमाईआ। तेरां तेरा जगत विहार, शाह सुल्तानां आपणे कंडे तोल तुलाईआ। चौदां चौदां बण वणजार, चौदां लोक चौदां तबकां मारी मार, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। एका इक्की सच विहार, साची सिख्या सिख समझाईआ। पंदरां पंदरां खेल पार तीर्थ तट वेख मुनार, मन्दिर मस्जिद मठ शिवदयाल गुरदुआरा घर घर आपणा फेरा पाईआ। आपणी वस्त लै के आया आपणे नाल, ख़ाली भण्डारे सर्ब कराईआ। बे समझ होए बेहाल, रमज़ रमज़ विच ना कोई रलाईआ। कमच खेल करे करतार, अलनेक वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सोलां सोलां सच विहारा, हरि साचा सच कराइंदा। भगवन भगतन इक्क भण्डारा, एका वार वरताइंदा। चार वरन वरन पार किनारा, बरन अठारां डेरा ढांहयदा। साचा दिवस इक्क विचारा, पंदरां कत्तक मेल मिलाइंदा। सम्मत सत्तर्हां सच दिहाढ़ा, ख़ुशीआं नाल मिलाइंदा। प्रगट हो अगम्मी लाड़ा, रूप अनूप आप समझाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, लोकमात हुक्म जणाइंदा। चल के आया इक्क इकल्ला परवरदिगारा, रूप रंग ना कोई रखाइंदा। जिस राम पसरया पसारा, सो राम वेख वखाइंदा। जिस बद्धी साची धारा, सो धार पार कराइंदा। जानणहारा पार किनारा, आपणे तट डेरा लाइंदा। सीस जगदीस सोहे ताज अपारा, पंचम आपणा गंढ्ढ पवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा विच संसारा, निरगुण आपणा आप प्रगटाइंदा। सम्मत सतारां गया लँघ, थिर कोई रहिण ना पाया। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्क फड़या नाम मृदंग, शाह सुल्ताना रिहा सुणाया। जिस दी पूजा कर कर भिख्या रहे मंग, सो देवणहार वेस वटाया। जिस शाह सुल्ताना नंगी करनी कंड, आपणा खण्डा रिहा चमकाया। जिस लक्ख चुरासी करनी रंड, सरगुण रूप ना कोई दरसाया। जिस भगतां करनी अन्तिम वण्ड, सो भगवन फेरी पाया। ना कोई चिला ना कमंद, तीर निशान ना कोई वखाया। एका हुक्म देवे आपणे छोटे बाले फ़र्ज़ंद, सभ दा करे अन्त सफाया। जन भगतां ख़ुशी करे बन्द बन्द, लक्ख चुरासी बन्धन दए तुड़ाया। मेल मिलाए सहिज अनन्द, अनन्द पुर वासी एका घर नज़री आया। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, बिन तेल बाती दीपक दए जगाया। साहिब दयाल सदा बख्शंद, हरिभगत ल्ए वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अठ दस वज्जे वधाया। अठ दस वज्जे वधाई, हरि सतिगुर आप वजाइंदा। भगत भगवन्त होए कुड़माई, साचा सगन मनाइंदा। आपे धी आप जवाई, सौहरा पिता आप अख्वाइंदा। आपे नैण आपे नाई, आपे बण बण सेव कमाइंदा। आपे डोले चढ़ चढ़ मारे उच्चीआं धाईं, आपे हस्स हस्स ख़ुशी मनाइंदा। आपे भगतां पकड़े बांही, आपणे गले लगाइंदा। आपे चुक्के चाँईं चाँईं, साची गोद सुहाइंदा। आपे देवे सच सलाही, सलाहकार आप हो आइंदा। उठो
मिलो भाईआं भाई, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। नानक नाम इक्क ध्याई, ध्यान ध्यान विच वखाइंदा। गोबिन्द बूटा पुटया काही, लक्ख चुरासी जड़ उखड़ाइंदा। बिन हरिभगत ना कोई वड्याई, लक्ख चुरासी कम्म किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत अठारां सच विहारा, करे कराए करनेहारा, आपणी कल आप धराइंदा। आपणी कल धरे करतार, जन भगतां आप जणाईआ। आदि जुगादी सच प्यार, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। जुग जुग जन भगत दुआरे गया सज, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। दर आया पूरी करके गया आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, सरगुण साची दए वड्याईआ। पुरख अकाला दीन दयाला वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप रखाईआ। सगला संग छेवें घर, घर विच घर आप मिलाया। भगत भगवन्त कोलो ना जायण डर, भगवन झूठा भय चुकाया। आपणी किरपा आपे कर, छे घर लोकमात समझाया। धरनी उप्पर वण्डे वण्ड, उप्पर एका वण्ड रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए जणाया। छे घर दा जगत पन्ध, प्रभ नेरन नेर मुकाईआ। छे फ़ुट वण्डे वण्ड, वण्डणहार इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन मेला सहिज सुभाईआ। भगतन मेला रिहा दस्स, हरि सज्जण मीत मुरारा। खब्बे पासे जाणा वस, सज्जे रहे आप निरँकारा। अगे साची संगत रक्ख, हरि जू हरिभगतां करे निमस्कारा। आदि जुगादि सदा होया वस, नस्स ना जाए सिरजणहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात प्रगटाए जगत दुआरा। खब्बा पासा, छे फ़ुट फ़ुट दूर कराईआ। नित नवित करदे रहिण हासा, भगत भगवन्त वडी वड्याईआ। इक्क दूजे दी पूरी करदे रहिण आसा, आसा आसा विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भरवासा दए समझाईआ। सच भरवासा हरि करतारा, हरि हरि आप जणाइंदा। साचा मन्दिर सच दुआरा, भगत उज्यारा आप कराइंदा। सति सतिवादी साची धारा, विच संसारा सतिजुग साचा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी खेल आप खिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम जाणा बीत, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सतिजुग साची चलणी रीत, हरि सतिगुर आप चलाईआ। वेखणहारा इक्क अतीत, बेअन्त वडी वड्याईआ। इक्क सुणाए सुहागी गीत, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। प्रभ दुआरा एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना वण्ड वंडाईआ। मानस जन्म जन ल्ए जीत, जो दर दुआर दर्शन पाईआ। काया होए पतित पुनीत, पतित पापी पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत दुआरा दए समझाईआ। भगत दुआरा हरि करतारा, एका एका एक
मिलाइंदा। पिछली भुल बख्शे अन्तिम वारा, अभुल आपणी दया कमाइंदा। विशकर्मा बणे फिर भिखारा, आपणा हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्न कत्तक सच संदेशा जणाइंदा। सुण संदेश गया जाग, आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। वड वड होए धन्न भाग, प्रभ साचे ल्या मंगाईआ। कलिजुग मिटी अन्धेरी रात, सतिजुग साची होए रुशनाईआ। कवण खेल करे हरि जू विच मात, भेव अभेद इक्क जणाईआ। कवण दुआरे देवे दात, दात आपणी झोली पाईआ । मैं भुल्ला अगे करां ना हाथ, मेरे नैण रहे शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ बैठा सीस झुकाईआ । विशकर्मा सीस बैठा सुट्ट, नेत्र नैण ना सके उठाईआ। तेरी वस्त मेरे कोलों लई लुट्ट, ख़ाली हथ्थ रिहा वखाईआ। कलिजुग अन्तिम जे गया तुट्ठ, आपणी वस्त आपे दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विशकर्मा रिहा समझाईआ। विशकर्मा तूं गया भुल्ल, मेरा नाउँ भुलाया। मेरा सिख सदा अडोल, ना डोले डोल डुलाया। मेरा भगत सदा अतुल, ना कोई तोले तोल तुलाया। मेरा गुरमुख ना जाए रुल, ना कोई रोले रोल रुलाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर मैं ग़रीबां पौंदा मुल्ल, कीमत करता आपणे हथ्थ रखाया। आपणे भगत दो जहान दी सुगंधी बणावा फुल्ल, ब्रह्मण्ड खण्ड आप महिकाया। मेरा भगत सदा सुलहकुल, कुल्ल आलम दए पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव विशकर्मा रिहा जणाया। विशकर्मा वेखे भय निरँकारा, नेत्र नैणा नीर वहाइंदा। तेरा अन्त ना पारावारा, तूं बेअन्त सदा अख्वाइंदा। मैं भुलया बण गंवारा, मेरा बंस ना कोई सुहाइंदा। मैं बाढी तेरा यारा, तूं यारी क्यों तुड़ाइंदा। तूं आया घर तरखाना, तेसा रंदा हथ्थ रखाइंदा। तेरी आरी तिक्खी धारा, दो जहान चीर पवाइंदा। तेरा हथौड़ा मारे मारा, अग्गे सिर ना कोई उठाइंदा। तेरा वरमा रिहा पाड़ा, आर पार खेल खिलाइंदा। तेरा रंदा रंदे सर्ब संसारा, एका आपणा हथ्थ वखाइंदा। तूं गंदा बन्दा दएँ संवारा, मैं तेरे अगे झोली डांहयदा। की होया जे भुल गया गंवारा, तूं भुल क्यों नहीं बख्शाइंदा। मेरा वधे फुले परवारा, मैं सुणया तूं इक्क तों पंज बणाइंदा। तूं पंजां मीत मुरारा, सगला संग निभाइंदा। तेरी बिध तेरा नाम तेरे कारज करे विचारा, मैं मूर्ख भेत ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देदे साचा वर, तेरे अगे झोली डांहयदा। मंगी मंग इक्को वार, एका आस रखाईआ। कर किरपा सच्ची सरकार, तेरे घर तोट ना राईआ। अतुट तेरा भण्डार, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, बण बाढी मंग मंगाईआ। तूं बाढी लक्ख चुरासी घड़दा, सेवा सेव कमाइंदा। मैं बाढी तेसा कुहाढ़ा हथ्थ विच फड़दा, सभ दी आस पुचाइंदा। तूं बाढी
करें खेल नर हरि दा, आत्म सेजा इक्क बणाइंदा। मैं बाढी घर घर दा, पावा चूल ठोक सेज बणाइंदा। तूं बाढी किसे कोलों ना डरदा, मैं बाढी लोकमात डर डर वक्त लँघाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी कुल तेरे अग्गे इक्क रखाइंदा। तूं बाढी सच्चा तरखान, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। मैं कामां बणया रिहा जट्ट किसान, बिन मेरे तेरी लक्ख चुरासी खेती फुल ना सके राईआ। एका दे दे हरि जू दान, तेरे अगे मंग मंगाईआ। आपणी ज़ात लै पछाण, तेरी ज़ात मेरी सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेहरवान होया मेहरवाना, आपणी दया कमाइंदा। दीनन देवे साचा दाना, दया भिच्छया पाइंदा। पंचम पंच करे प्रधाना, पंचम मेल मिलाइंदा। बाढीआं घर बाढी वेखे मार ध्याना, तरखान तरखानां नाल नाता जोड़ जुड़ाइंदा। पंजां देवे इक्क निशाना, एका राह चलाइंदा। उन्नी कत्तक बन्न्हे गाना, मौली तन्द हथ्थ उठाइंदा। साचा सगन इक्क मनाना, भगत दुआरा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पंचम मुख सालांहयदा। पंचम देवे माण, पंच वड्याईआ। पंचम पंच करे पहचान, पंचम सच्चा शहिनशाहीआ। पंचम देवे इक्क ज्ञान, एका करे पढ़ाईआ। पंचां सतिजुग बणे विधान, धारा अवर ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पंचम नाम जगत अपारा, अपरम्पर आप जणाइंदा। सिँघ बिशन कर प्यारा, सिँघ लछमण नाल मिलाइंदा। सिँघ मल्ल दए हुलारा, सिँघ सोहण रंग चढ़ाइंदा। सिँघ सन्ता सति वणजारा, सति सतिवादी वेख वखाइंदा। पंचम दस्सां पंच विहारा, पंचम राह जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सलाहकार नाल रलाइंदा।
हरि का मन्दिर ना कोई ताकी ना कोई दर, दरवाज़ा नज़र कोई ना आईआ। ना कोई कुण्डा ना कोई ताला ना कोई तख्ता जाए अड़, अंदर बाहर ना कोई वखाईआ। चोर यार ना कोई डर, ठग्ग लुट्ट ना जाईआ। पौड़े चढ़ सके ना कोई फड़, डण्डा हथ्थ ना कोई रखाईआ। बिन इटां गारां घाड़न ल्या घड़, कांडी तेसी ना कोई खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मन्दिर दए समझाईआ। ना कोई सूत्र बन्न्हे धार, गुणां वण्ड ना कोई वंडाइंदा। ना कोई गज़ ना कोई साहल करे विचार, दूर नेड़ ना कोई वखाइंदा। ना कोई ठोकर सके मार, ठोक ठोक इट्ट ना कोई लगाइंदा। जिस दा महल्ल तिस ल्या उसार, अटल आपणा नाउँ रखाइंदा। नौं सत्त चार चार चौदस धार, तेरां अद्धा डेउडा, गुर नानक वण्ड वंडाइंदा। नानक पाया हरि का दुआर, रसना गाया एकँकार, कुदरत कादर खेल खिलाइंदा।
भगतां अंदर भगत उज्यार, भगती रूप आप करतार, भगवान आपणी दया कमाईआ। नौं दुआरे जगत विहार, एको वार समझाईआ। नौं खिड़की खोल्ह किवाड़, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। पंजे बणो सलाहकार, मिल मिल करो सलाहीआ। भगतां भगत करन विहार, भगवन वेखे चाँईं चाईआ। तिन्न कत्तक विशकर्मा ल्या अधार, अभुल भुल आप समझाईआ। सतिजुग साची बज्झे धार, पंजां मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगतां नाल मिलाईआ।
पहला घर गुर का चरन, एका एक समझाईआ। दूजा घर नाम वरन, हरि नामे बूझ बुझाईआ। तीजा घर खुले हरन फरन, नेत्र नैण नैण रुशनाईआ। चौथे घर गुरसिख वड़न, चौथे पद सोभा पाईआ। पंचम दरस निरगुण करन, सरगुण ख़ुशी मनाईआ। छेवें घर अन्तिम वड़न, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। बिन उपदेशों तरन, जिस मिल्या सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग रंगाईआ।
पहला गुर जगत ज्ञान, जगत नाल मिलाइंदा। दूजा गुर विद्या विदान, विद्दत रूप वखाइंदा। तीजा गुर मारे पंज शैतान, आपणी शरअ चलाइंदा। चौथा गुर हो मेहरवान, सन्त सज्जण रूप वटाइंदा। पंचम गुर मारे बान, तीर निराला नाम लगाइंदा। छेवां गुर गुरमुख सज्जण आप पछाण, आपणे गले लगाइंदा। छे गुर जगत बलवान, जगत विच टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन अन्त करे परवान, तिस गुर लेखे लाइंदा।
पहला उपदेश मात गर्भ, बिन मात पिता पढ़ाईआ। दूजा उपदेश जणाए अरब खरब, गणत गिण ना सके कोई राईआ। तीजा उपदेश बाली बुध मारे रमज़, आपणी रमज़ नाल मिलाईआ। चौथा उपदेश आवे समझ, विच संसार ल्ए समझाईआ। पंजवें उपदेश मिल सतिगुर लभ्भे आपणे मरज़, सच दुआर वेख वखाईआ। साचा उपदेश गुर दा कहिणा मन्ने फ़र्ज़, आवण जावण विच ना आईआ। छेवें कुछ ना होवे हर्ज, अनमुल्लड़ी दात झोली पाईआ। जिस मार्ग सतिगुर देवे वरज, गुरसिख कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उपदेश उपदेश नाल मिलाईआ।
तेरां डयोढ़ पाउणी छत्त, इंच फुट्ट रूप बदलाईआ। अंदरे अंदर करना पक्ख, वाध घाट ना कोई जणाईआ। जिस
दर हरिजन चरन दए रक्ख, सो सतह दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाप गुरमुखां हथ्थ फड़ाईआ। प्रेम अन्तर प्रेम प्यार, हरि प्रीतम आप रखाइंदा। सुरती खिच्चे शब्दी धार, शब्दी धार बन्धन पाइंदा। दिस ना आए विच संसार, रूप रंग ना कोई वखाइंदा। डूँग्घी कंदर पावे सार, काया बंक वेख वखाइंदा। पूर्ब जन्म लहिणा कर्ज़ दए उतार, मानस जन्म लेखे लाइंदा। बिन बोलयां करे ग़ुफ्तार, रसना जिहवा ना कोई हिलाइंदा। राती सुत्तयां वाजां मार, आलस निन्दरा विच टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। अंदरे अंदर नाम सतार, बिन तन्दी तन्द वजाईआ। जिस नूं लभ्भणे फिरदे बाहर, सो अंदर डेरा लाईआ। आदि जुगादि जन भगतां करदा सदा प्यार, थाउँ थाईं ल्ए उठाईआ। लुकया रहे ना कोई हरिदुआर, रिखी केश ना मुख छुपाईआ। जिस वड़या अंदर आप निरँकार, तिस सज्जन ल्ए मिलाईआ। आपे जाणे आपणा सच प्यार, प्यार प्यार विच रखाईआ। सिफ्त सालाही वसया बाहर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहारा इक्क वखाईआ। सच विहारा एका हद्द, हरिजन भगतां आप जणाईआ। इक्क दुआरा इक्क पद, एका घर वसाईआ। एका नाम एका नद, एका रिहा वजाईआ। एका लक्ख चुरासी विचों कढ्ढ, आपणे नाल मिलाईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, एका करे पढ़ाईआ। इक्क जणाए परमानंद, निजानंद रसाईआ। एका जाणे लेखा बत्ती दन्द, रसना जिहवा नाल मिलाईआ। एका तोड़े फंदी फंद, फांदक कोई रहिण ना पाईआ। एका मेटे अन्धेरा अन्ध, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्यार प्यार नाल मिलाईआ। प्यार अंदर छड्डया घर, मिल्या बाहर टिकाना। जिस नूं याद रहे कर, सो मिले श्री भगवाना। जिस दे कोलों रहे डर, सो देवणहारा दाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए सच निशाना। सच निशाना काया अंदर, हरि जू हरिजन आप जणाइंदा। पहलां बणे सरगुण मन्दिर, घर घर विच वेख वखाइंदा। बजर कपाटी तोड़े जंदर, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्यार प्यार इक्क वखाइंदा। प्यार अंदर प्रेम प्यारा, हरि प्रीतम नाउँ रखाईआ। प्यार अंदर पुरख नारा, जुग जुग संग निभाईआ। प्यार अंदर सुत दुलारा, प्यार अंदर पिता माईआ। प्यार अंदर भगत वणजारा, जग हट्टी इक्क वखाईआ। प्यार अंदर रवि ससि सितारा, मंडल मण्डप बैठे आसण लाईआ। प्यार अंदर भगत भगवन्त बणे भिखारा, जुग जुग आवे जावे वाहो दाहीआ। प्यार अंदर वेख्या हरी दुआरा, बन खण्ड फेरा पाईआ। बिन प्यार काया वसे जंगल जूह पहाड डूँग्घी गारा, निर्भय भयानक रूप वटाईआ। कर किरपा जिस जन देवे सहारा, आपणा प्यार इक्क समझाईआ। दे दरस करे काया ठंडी ठारा, सांतक
सति सति वरताईआ। जिस दा मरन दे पिच्छों लभ्भणा दुआरा, सो बिन मरयां ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी प्यार गंढ्ढ दवाईआ। प्यार अंदर प्यार गंढ्ढ, पीआ प्रीतम आप रखाइंदा। एका पाए साची ठंड, सति सति वरताइंदा। गुरमुख सुरत ना होए रंड, गुर शब्दी आप प्रनाइंदा। पंच विकारा करे खण्ड खण्ड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। जो जन गाए सुहागी छन्द, सोहँ सो आप दृढ़ाइंदा। एका देवे परमानंद, निजानंद रस चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्यार बन्धन प्यार नाता पुरख बिधाता आप चढ़ाइंदा।
पंज बणन सलाहकार, पंजां नाल मिलाईआ। पसौरा सिँघ दए अधार, सिँघ दिदार नाल मिलाईआ। महिन्दर सिँघ प्रेम विचार, सिँघ गुरनाम दस्से चाँईं चाईआ। गुरनाम सिँघ मिल सेवा करे अपार, साची ख़ुशी मनाईआ। पंचां नाल पंच प्यार, पंचम गंढ्ढ पुआईआ। पंज पंझी सेवादार, सेवक सेव वखाईआ। दर आए दरवेश निरँकार, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुण गुण विच दए वखाईआ।