पुस्तकालयभाग १०

११ कत्तक २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

सचखण्ड हरी हरि मालक, अमुल बेपरवाहया। निरगुण सरगुण सदा प्रितपालक, पालणहार आप अख्वाया। जुगा जुगन्तर वेखे ख़लक ख़ालक, नूर नुराना नूर धराया। निराकार साकार बणे सालस, आप आपणा खेल खिलाया। निरवैर ना आए कदे विच आलस, निन्दरा रूप ना कोए प्रगटाया। अजूनी रहत एकँकारा इक्को ख़ालस, परम पुरख बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म खण्ड दुआर आप वड्याईआ। सचखण्ड वसे एकँकारा, अकल कल वड्याईआ। अलख अगोचर अगम्म अपारा, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। शाहो भूप बिन रंग रूप इक्क सिक्दारा, राजन राज वड वड्याईआ। हुक्मी हुक्म सच वरतारा, धुर फ़रमाना इक्क जणाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह श्री भगवाना, सचखण्ड दुआर सुहाइंदा। भूपत भूप राज राजाना, जगदीसर सोभा पाइंदा। अलख अगम्म हुक्म फ़रमाना, निरवैर पुरख जणाइंदा। दर दरबार इक्क सुहाना, सचखण्ड दुआर वड्यांअदा। दीपक जोत इक्क जगाना, निरगुण निरवैर डगमगाइंदा। दूसर संग ना कोई रखाना, इक्क इकल्ला सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणा रूप

वटाइंदा। अनुभव रूप हरि करतार, नेत्र नैण ना कोई जणाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपार, बेअन्त वडी वड्याईआ। वसणहारा धाम न्यार, साचा धाम रिहा सुहाईआ। करे कराए साची कार, करता पुरख नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वटाईआ। आपणा रंग हरि करतारा, आदि जुगादि प्रगटाइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड दुआरा सोभा पाइंदा। महल्ल अटल उच्च मुनारा, छप्पर छन्न ना कोई वखाइंदा। साचा मन्दिर इक्क दुआरा, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख इक्क इकल्ला इक्क वखाए सच महल्ला, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा गया वस, सो पुरख निरँजण आप वसाईआ। हरि पुरख निरँजण आपे जाणे आपणा रस, रस रस आपणा वेख वखाईआ। एकँकारा खेल करे अलखना अलख, अलख अलख सच्चा शहिनशाहीआ। आदि निरँजण हो प्रतक्ख, नूरी जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे बणे पान्धी राहीआ। श्री भगवान पन्ध मुकाए नस्स नस्स, चाल अवल्लड़ी इक्क रखाईआ। पारब्रह्म खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाईआ। आपे चलाए आपणा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। आपणा भेव आपे जाणे अकथना अकथ, लेखा लिख्त ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि लेखा जाणे सचखण्ड सच महल्ला, साची धार प्रगटाईआ। सचखण्ड महल्ला साची धार, हरि हरि आप प्रगटाइंदा। निहचल धाम उच्च अटल्ला, एका एक सोभा पाइंदा। आपे फड़ फड़ आपणा पल्ला, सगला संग निभाइंदा। जोती शब्द आपे रला, पूत सपूता वेस वटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आपे घल्ला, बंस सरबंस आप बणाइंदा। त्रैगुण अतीता हर घट आपे रला, पंचम आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। आदि जुगादि अछल अछला, वल छल आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आप बहाइंदा। सचखण्ड दुआर सुहावना, सोभावन्त करतार। आपणा खेल आप करावना, आदि जुगादी साची कार। शब्दी नाअरा इक्क सुनावणा, सुणे सुणाए सुनणेहार। विष्न ब्रह्मा शिव उठावना, हुक्मी हुक्म वरते वरतार। दो जहानां वेख वखावना, ब्रह्मण्ड खण्ड पाए सार। अवण गवण डेरा ढावना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए साची कार। साची कार करतारा, कुदरत आपणा खेल खिलाईआ। निरगुण सरगुण हो उज्यारा, लक्ख चुरासी घाड़न घड़त घड़ाईआ। घट घट अन्तर कर पसारा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जुगा जुगन्तर वेखे विगसे वेखणहारा, आपणा नेत्र नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। जुग चौकड़ी पाए बन्धन, हरि सच्चा शहिनशाह। लेखा जाणे त्रिलोकी नंदन, दो जहान बण मलाह। सदा सहेला इक्क अकेला आप सुणाए साचा

छन्दन, नाउँ निरँकार नाम प्रगटा। आपे जाणे आपणा परमानंदन, घर घर विच रिहा समा। साहिब दयाल सदा बख्शंदन, बेपरवाह नाउँ अख्वा। आप चढ़ाए साचा चन्दन, जोती नूर कर रुशना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल करा। जुग जुग खेल कराइंदा, करता पुरख दयाल। निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा, भगत भगवन्त लाल निराल। सन्त साजन आप उठाइंदा, निरगुण सरगुण बण दलाल। आपणे रंग गुरमुख आप रंगाइंदा, आदि जुगादि अवल्लड़ी चाल। गुरसिख साची गोद बहाइंदा, सचखण्ड दुआरा सच्ची धर्मसाल। दूजा राह ना कोई वखाइंदा, वेले अन्त ना खाए काल। दर दर ना कोई फिराइंदा, जिस जन करे सदा प्रितपाल। लोचण तीजे सोभा पाइंदा, जोत नूराना बेमिसाल। घर चौथे सद बहाइंदा, इक्क इकल्ला चले नाल नाल। पंचम मेला मेल मिलाइंदा, आपे सुणे मुरीदां हाल। छेवें छप्पर छन्न छुहाइंदा, दीना बंधप दीन दयाल। सत्तवें सति सतिवादी रंग चढ़ाइंदा, गुरमुख वेखे साचे लाल। अठ्ठां तत्तां बन्धन आप तुड़ाइंदा, लेखा जाणे शाह कंगाल। नौंवे दर दर ठुकराइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दसवें वसे एका हरि, इक्क इकल्ला सच महल्ला वसाए आप मेहरवान। मेहरवान मेहरवान हरि मेहरवाना, मेहर मेहर समाईआ। आदि जुगादी धुर तराना, अनरागी राग सुणाईआ। गुर अवतार दे परवाना, लोकमात समझाईआ। अन्तर गायण इक्को गाना, एका अक्खर दए समझाईआ। एका ओट एका माणा, एका सीस जगदीस झुकाईआ। एका मन्दिर इक्क मकाना, गुरदुआरा इक्क वखाईआ। एका हुक्म इक्क फ़रमाना, एका शहिनशाह सच्चा पातशाहीआ। एका जाणे आपणा भाणा, सद भाणे रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रंग आप वखाईआ। जुग जुग रंग पुरख समरथ, हरिजन साचे आप वखाइंदा। बिन रंगन रंगे नाम हथ्थ, हथ्थो हथ्थ लेखा आप चुकाइंदा। बिन करनी कीमत पाए कक्खों लक्ख लक्ख, लक्ख क्रोड़ी आप हो जाइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, हरिजन साचे आप चलाइंदा। जुग चौकड़ी पन्ध पन्ध मुकाए नस्स नस्स, पान्धी आपणा राह आपणे चरनां हेठ दबाइंदा। जन भगतां पूरी करे आस, वेस अनेक आप वटाइंदा। काया मंडल पावे रास, गोपी काहन आप नचाइंदा। साहिब सुल्तान सदा वसे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। लेखा जाणे दासी दास, बण सेवक सेव कमाइंदा । अन्तिम करो बन्द ख़ुलास, फांदी फंद ना कोई जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन मेल मिलाइंदा। मेल मिलावा जुगो जुग, जुग करता आप कराईआ। जन भगतां कट्टे हउमे रोग, सोग दुःख ना कोई वखाईआ। नाम निधान चुगाए चोग, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। बिन तेल बाती जगाए जोत, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। नाम जपाए बिन रसना होंट, बत्ती दन्द ना कोई सलाहीआ। कर

किरपा कढ्ढे वासना खोट, जोग अभ्यास ना कोई वड्याईआ। आपणी हथ्थीं फड़ फड़ चढ़ाए साची चोट, चोटी एका एक वखाईआ। हरिजन हरि हरि रक्खे एका ओट, साची सिख्या सिख समझाईआ। नाता जोड़े ओत पोत, पूत पिता गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। सहिज सुभाउ हरिजन पाया, हरि हरि मीत मुरार। गृह बहि बहि मंगल गाया, घर मिल्या सांझा यार। मन मनका जिस भवाया, माया ममता कर ख्वार। हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाया, अमृत बख्शे ठंडी ठार। भगतां हरि गले लगाया, जगत दलिद्र रोग निवार। साचा सुख इक्क उपजाया, अन्तर मन्त्र सोहँ जै जैकार। सच संदेशा इक्क सुणाया, पुरख अगम्म हो त्यार। जुग जुग भगतां रक्खदा आया, रक्खणहारा विच संसार। मार्ग आपणा दस्सदा आया, निरगुण सरगुण लै अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन उभारे आप दयाला, दीनन दए वड्याईआ। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाला, लोकमात वज्जे वधाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाला, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। पूर्ब जन्म लेखा चुकाए विच जहाना, लहिणा कोई रहिण ना पाईआ। जिस जन बख्शे चरन ध्याना, सरन सरनाई दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सदा सुहेला सिर रक्खे हथ्थ, भगवन भगतन दया कमाइंदा। अन्तिम मार्ग इक्को दस्स, एका राह चलाइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश, नूरो नूर डगमगाइंदा। शब्द सनेहुड़ा देवे बिन पवण स्वास, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल हरि निरँकार, निरगुण आप कराईआ। जुग चौकड़ी जगत विहार, जुग करता वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, कलिजुग अन्तिम बैठा राह तकाईआ। राह तक्के परवरदिगार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण वेला आए सांझा यार, पीर पैग़म्बर देण ग्वाहीआ। मेरी हिरस मिटे अन्तिम वार, हवस होर ना कोए वधाईआ। धरनी फर्श दिसे गोर, पंखी ढोर रहे कुरलाईआ। ना कोई ज़र ना ज़ोरू ज़ोर, ज़ेर ज़बर होई हल्काईआ। प्रभ की बिध अवर की और, गति मित ना कोए जणाईआ। गुर पीर अवतार पा ना सके ठौर, लोकमात ठहर ना सके अन्त गए सफ़ा उठाईआ। निउँ निउँ निमस्कार करदे रहे दोए जोड़, सीस जगदीस झुकाईआ। सो साहिब कलिजुग अन्तिम आए दौड़, जिस दी ईद रहे मनाईआ। लक्ख चुरासी वेखे मिट्ठा कौड़, जगत शहीदी ना कोए पाईआ। जिस नूं लभ्भणे रहे ब्रह्मण गौड़, सो ब्रह्मण आया बिन पिता माईआ। जिस नूं कहिन्दे बुझौंंदा औड़, गोबिन्द अमृत मेघ बरखाईआ। तिस साहिब लगाया पौड़, गुरमुख विरले रिहा चढ़ाईआ। लक्ख चुरासी आपणा बेड़ा आपे रही रोड़्ह, खेवट खेट ना कोए मलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन

साचे संग रखाईआ। सगला संग हरिजन तेरा, तेरा तेरी धार वखाइंदा। तेरा पन्ध दुराडा आया नेरा, नेरन नेरा रूप वखाइंदा। तेरा चुकया झूठा गेड़ा, गेड़ा गेड़े आप भवाइंदा। तेरा वसया इक्को खेड़ा, पुरख अबिनाशी आप वसाइंदा। कलिजुग अन्तिम बन्न्हे बेड़ा, आपणे कंध उठाइंदा। हको हक करे नबेड़ा, हक हकीकत वेख वखाइंदा। हरिजन तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा, जुग छत्ती पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम वेख वखाइंदा। छत्ती छत्ती खुल्ल्हा दर, खोल्हणहार निरँकारा। भगत भगवन्त ल्ए फड़, करे खेल अपारा। आपणी करनी अंदर वड़, आपे पाए सारा। आपणी विद्या आपे पढ़, आपे देवे सच हुलारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए सच दुआरा। सच दुआरा एका बणना, हरि साचा सच बणाईआ। बिनां जननी हरिभगत आपे जनना, आपे बणे पिता माईआ। सचा बेड़ा आपे बन्न्हणा, बण मलाह सेव कमाईआ। आपणे मार्ग आपे चलणा, दूसर भेव ना कोए जणाईआ। आपणा आसण आपे मलणा, आपे साची सेज सुहाईआ। आपणी जोत आपे रलणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। आपणी गोत आपे फलणा फुलणा, हरिजन साचे नाल मिलाईआ। आपणे कोट आपे चढ़ चढ़ आदि जुगादि कदे ना भुलणा, अभुल नाउँ धराईआ। सन्त सुहेले आपे फड़ फड़ आपणा लेखा आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन दए आप वड्याईआ। भगतन वड्याई भगती दात, भगवन मूल रखाया। सच जणाई इक्को ज़ात, दूसर वण्ड ना कोए वंडाया। गुर गुर बध्धा साचा नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाया। कर किरपा खोल्हया ताक, आपणा मन्त्र नाम जपाया। निरगुण सरगुण बणया सज्जण साक, साचा बन्धन इक्क रखाया। पतित पापी करे पाकी पाक, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। हरिजन विके ना किसे हाट, करता कीमत आपे पाया। लोकमात जगत विछाउणा झूठी खाट, थिर कोए रहिण ना पाया। नाता तुट्टे माई बाप, भाई भैण ना संग निभाया। हरिजन मिलो जिस दा वड्डा प्रताप, ना मरे ना जाया। जिस दर कोए भुल ना कोए पाप, एका रंग समाया। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हाथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप रंगाया। आपणा रंग हरि करतार, गुरमुख आप रंगाईआ। जुग चौकड़ी सच विहार, बिवहारी आप वखाईआ। कलिजुग अन्तिम हो त्यार, त्रैगुण अतीता वेस वटाईआ। ठांढा सीता वसे सच दरबार, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। भगतन मीता हो उज्यार, लोकमात वेस वटाईआ। हरिजन मेले आपणी वार, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भगवन भगती दए सालाहीआ। सच सलाही सच सलाह, हरि साचा सच जणाइंदा। नेत्र पेखो बेपरवाह, बेअन्त खेल कराइंदा। सभ दा नूरी इक्क ख़ुदा, नूर नुराना डगमगाइंदा। आदि

जुगादि ना होए जुदा, दूसर दर ना सोभा पाइंदा। चरन कँवल जो होए फ़िदा, फ़ितरत आपणी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हिरस आप मिटाइंदा। हरिजन मिटे झूठी हिरस, हरी हरि आप मिटाईआ। निहकर्मी करे तरस, कर्म कांड ना कोए वड्याईआ। लेखा जाणे अर्श फर्श, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। बिन करनी देवे दरस, करनहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे करया आपणा तरस, आपणी रहिमत नाल मिलाईआ। तरस नाल मिली रहिमत, रहिमान दया कमाइंदा। हरिजन रहे सदा सलामत, सलल आपणे रंग रंगाइंदा। धरत मात दी गोद बहाए कर अमानत, अन्तिम आपणे लेखे लाइंदा। गुर गोबिन्द दे के गया ज़मानत, पुरख अबिनाशी वेख वखाइंदा। मनमुखां वस्त मिली एका लाअनत, लहिणा सभ दा आप चुकाइंदा। बिन जाणयां करे पछानत, पहचान आपणी आप छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरिजन उठे हरि बल धार, बल बावन आप समझाईआ। जुग जुग दा जगत प्यार, जुग करता भुल ना जाईआ। कलिजुग अन्त अन्त विहार, सतिजुग साचा राह चलाईआ। पूरन भगवन्त खेल अपार, बेअन्त वेख वखाईआ। भगत भगवन्त साध सन्त रहिण इक्क दुआर, गुरमुख गुरसिख नाल मिलाईआ। वरन बरन करे ख्वार, साची सरन इक्क निरँकार, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। पिछला लेखा मुक्के विच संसार, अगली बन्न्हे आपे धार, पारब्रह्म ब्रह्म दए समझाईआ। छत्ती छत्ती पार किनार, छत्ती छत्ती हरि विहार, छत्ती छत्ती होए त्यार, साढे तिन्न हथ्थ तेरी धार, रविदास चम्यार करे प्यार, लेखा लिख लिख इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा संग आप निभाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर एका रंग समाईआ।

थल्ले बैठयां जिथे आवे तेरा मुख, बत्ती दन्द करन सालाहीआ। ओथे रक्खणा भगतां रुख, रुक कदे ना जाईआ। दर दुआर उपजे सुख, सुख विच ख़ुशी मनाईआ। हरिजन बूटा जाए फुट, फुल फुलवाड़ी मात महिकाईआ। जगत जहान जीव जड़ देवे पुट्ट, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहार दए समझाईआ।

१८ कत्तक २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

इक पनाह एका ओट, एका घर समझाइंदा। एका नूर एका जोत, एका डगमगाइंदा। एका किला एका कोट, एका

मन्दिर सुहाइंदा। एका ओत एका पोत, एका बंस सरबंस जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप बंधाइंदा। एका ओट इक्क पनाह, एका घर समझाईआ। निरगुण सरगुण दए सलाह, साख्यात रूप धराईआ। निरवैर निराकार मलाह, अजूनी रहत सेव कमाईआ। अगम्म अगम्मड़ा पल्लू आपणा फड़ा, दिस किसे ना आईआ। भेव अभेद दए खुल्हा, बेऐब नाम ख़ुदाईआ। इक्क वखाए साचा राह, रैहबर बण सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका लेख दए जणाईआ। एका लेख लेख करतारा, हरि सज्जण सच जणाइंदा। करे खेल अपर अपारा, भेव कोए ना पाइंदा। निरगुण सरगुण खेल न्यारा, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। आपणी कल आपे कर पसारा, हरि जू आपे वेख वखाइंदा। आपणे मन्दिर कर उज्यारा, बंक दुआरी सोभा पाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, शाह सुल्तान हुक्म जणाइंदा। हुक्मी हुक्म साची कारा, करता पुरख कार कमाइंदा। दर दरवेश बण भिखारा, घर घर आपणी अलख जगाइंदा। अलख अगोचर बेपरवाह इक्क इकल्ला बोल नाअरा, नरायण आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। सति सतिवादी सच विहारा, दोए दोए आपणा रंग वखाइंदा। निरगुण सरगुण कर प्यारा, प्रेम बन्धन एका पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा आपे खोल्ह, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। बिन रसना जिहवा आपे बोल, आपणा गुण आप समझाईआ। बिन कंडे तोले साचा तोल, तोलणहार सच्चा शहिनशाहीआ। बिन मृदंगे वजाए ढोल, नाम नगारा इक्क सुणाईआ। बिन मंग्गयां देवे वस्त अनमोल, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। बिन रुतड़ी हर घट अंदर जाए मौल, मौला आपणी खेल खिलाईआ। बिन अमर अमृत मेघ बरसे कौल, कँवल नैण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच पनाह इक्क समझाईआ। सच पनाह ओट इक्क, एका इक्क जणाइंदा। जिस दा लेखा कोई सके ना लिख, सो लिख लिख लेख समझाइंदा। जिस दा कोई ना जाणे देस, सो आपणा देस आप बणाइंदा। जिस दा कोए ना जाणे वेस, सो आपणा वेस धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची पनाह इक्क रखाइंदा। साची पनाह पुरख अकाल, पुनह पुनह निमस्कारया। आदि जुगादि दीन दयाल, शाह पातशाह सच्ची सरकारया। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, उच्च महल्ल अटल मुनारया। करे खेल खेल निराल, लेखा लिख्त विच ना आ रिहा। आपणा आपे करे हल्ल सवाल, दूजा अंक ना कोए बणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिला ल्या। खेले खेल पुरख अपारा, अपरम्पर वड वड्याईआ। निरगुण निराकार हो उज्यारा, निरवैर धार चलाईआ। जुग चौकड़ी दे सहारा, एका नाम ओट वखाईआ। अन्त वजाए ऊँच नगारा, थिर कोए रहिण

ना पाईआ। लक्ख चुरासी कर पसारा, घड़न भन्नणहार वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे हुलारा, गेड़ा गेड़े विच भवाईआ। हुक्मी हुक्म कर वरतारा, गुर अवतार सेवा लाईआ। साध सन्त दे दीदारा, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। जुग चौकड़ी पार किनारा, नव नौं चार रहिण ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम होया बेमुहारा, वाग हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। आदि मध्ध जो देंदा रिहा लारा, गुर अवतार ओट तकाईआ। लुकया रिहा सचखण्ड सच्चे दरबारा, जिस मन्दिर चढ़न कोए ना पाईआ। उच्ची कूक कूक गौंदे रहे वारा, नाउँ नाम नाम सालाहीआ। दोए जोड़ जोड़ करदे रहे निमस्कारा, पंज तत्त काया सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साची खेल रक्खी हथ्थ, पुरख अगम्म वडी वड्याईआ। जुग चौकड़ी चलाया रथ, लोकमात वेस वटाईआ। नाम जणाई महिमा अकथ, शब्दी शब्द पढ़ाईआ। अमृत भण्डार अमोलक वथ, निझर झिरना इक्क वखाईआ। नेत्र लोचण खोल्ह अक्ख, प्रतक्ख रूप दरसाईआ। आपे सभ तों होया रिहा वक्ख, आपे घट घट रिहा समाईआ। आपणी वस्त आपणे अंदर रखी ढक, जिउँ भावे तिउँ गुर पीरां रिहा वरताईआ। जो आया सो कह कह गया अलखना अलख, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। नेत्र नैण मूंद कहिण नथ ख़सम हथ्थ, चारों कुण्ट कुण्ट भवाईआ। अन्तिम काया खेड़ा करया सभ दा भट्ठ, पंज तत तत तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा भेव छुपाईआ। निरगुण आपणा भेव छुपा, आदि मध्ध खेल खिलाया। गुर अवतार मात प्रगटा, नाम संदेशा इक्क सुणाया। पलक झलक दरस दिखा, दरदी दर्द मिटाया । अर्श फर्श काया कुरा पर्दा लाह, नूरो नूर डगमगाया। सति संदेशा दे सलाह, साचा मार्ग इक्क जणाया। आपे फड़ फड़ राहे पा, आपे ल्ए भुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव ना किसे जणाया। आपणा भेव ना दिता दस्स, अनुभव आपणी धार चलाईआ। जिस नूं बख्शया चरन धूढ़ साचा रस, सो चरन कँवल बिगसाईआ। गुर अवतारां पूरी करी आस, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। बिन दीपक बाती जोत कर प्रकाश, जोती जोत जोत जगाईआ। बिन मन्दिर घर विच घर कर कर वास, आपणा घर समझाईआ। बिन मंडल पाए रास, गोपी काहन नचाईआ। बिन जिहवे रसन स्वास, बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। बिन नेत्र दिसे पास, रूप रंग रेख ना कोए वड्याईआ। हरि का नकशा कोई ना सके तराश, त्रैगुण बद्धी सर्ब लोकाईआ। जिस भावे तिस देवे प्रकाश, आपणी बूझ बुझाईआ। अन्त लहिणा रक्खे आपणे हाथ, समरथ वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा कौल भुल ना जाईआ। आदि कौल कीआ इकरारा, अकल कल वड्याआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे सहारा, साची सेवा इक्क समझाया। सुत दुलारा कर

वणजारा, साचा वणज इक्क वखाया। त्रैगुण माया भर भण्डारा, त्रै त्रै मेला सहिज सुभाया। पंज तत तत शंगारा, निरगुण सरगुण बन्धन पाया। लक्ख चुरासी कर विहारा, घर घर रूप वटाया। नाद वेद शब्द धुन्कारा, हुक्मी हुक्म सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। खेल कराया हरि निरँकार, आपणी किरत वखाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, घट घट जोत रुशनाईआ। गृह गृह शब्द नाद धुन्कार, साचे मन्दिर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे चले सच रज़ाईआ। आपे चले आपणे राह, आपणी दया कमाइंदा। आपणी वस्त आपणी झोली पा, आपे शुकर मनाइंदा। आपणा हुक्म आप सुणा, आपे हुक्मे कार कराइंदा। जुग चौकड़ी आपे बन्धन पा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वण्ड वंडाइंदा। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी आपे पन्ध मुका, गुर अवतार सेव कमाइंदा। अन्तिम लेखा सभ दा दए मुका, देणा कोए नज़र ना आइंदा। भाणा सहिणा इक्क समझा, अन्त संदेशा आप पुचाइंदा। एका ब्रह्म दए दृढ़ा, पारब्रह्म वण्ड वंडाइंदा। एका घर दए वखा, घर साचा आप सुहाइंदा। जिस घर वसे बेपरवाह, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। साचे मन्दिर साचे भगत ल्ए बुला, दूसर नेड़ कोए ना आइंदा। नव नौं चार शब्दी पल्लू रिहा फड़ा, आपणा मुख छुपाइंदा। कलिजुग अन्तिम चढ़या चा, पारब्रह्म ख़ुशी मनाइंदा। आपणा वेला वक्त सुहा, थित वार ना कोए वड्यांअदा। हरिजन साचे ल्ए उठा, आपणी गोद सुहाइंदा। बिन भगतां किसे दा बणे ना पिता मां, सिर हथ्थ ना किसे टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग गुर अवतार दे सहार, लोकमात सेव लगाइंदा। लोकमात जो दे दे लारा, गुर अवतार सेव लगाईआ। आदि जुगादि बणया रिहा कुँवारा, कन्त कन्तूहल बेपरवाहीआ। नानक वर पाया एका वारा, लक्ख चुरासी गया समझाईआ। पुरख अगम्मा वसे सच दुआरा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। बिन तेल बाती दीपक कर उज्यारा, आदि जुगादि रुशनाईआ। बिन पवण ठंडा दरबारा, सीतल धार वहाईआ। बिन नारी करे खेल पुरख नारा, बिन कुक्खों सुत दुलारा शब्दी जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि खेल कराया, कलिजुग अन्तिम वार। चार जुग दा लहिणा वेख वखाया, आपे वेखे वेखणहार। हरिजन साचे ल्ए उठाया, आप आपणी किरपा धार। सतिजुग साचा राह चलाया, निहकर्मी कर्म विचार। भगत भगवन्त ल्ए मिलाया, एका मेला हरि दुआर। निरगुण हो हो फेरा मात पाया, करया खेल अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी सार। आपणी जाणे सार देवे पनाह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इक्क जपाए निरगुण नाँ, सरगुण निरगुण रूप समाईआ। बिन हथ्थां पकड़े बांह, एका बन्धन रिहा वखाईआ। बिन जननी जन

बणे पिता मां, बालक आपणी गोद उठाईआ। बिन थाउँ देवे थाँ, थान थनंतर आप सुहाईआ। बिन बिरख देवे ठंडी छाँ, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। जन भगतां देवे सलाह, सलाहगीर नाल मिलाईआ। पंचम मेला मेल मिला, आपणा बन्धन पाईआ। गुरु चेला बण के सेव रिहा कमा, दिस किसे ना आईआ। जिस दा वेला सो ल्ए सुहा, भुल्ले अभुल रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां एका हुक्म जणाईआ। उठो सिँघो कसो लंगोटे, हरि मातलोक विच आया। मच्छ कच्छ जो देंदा रिहा गोते, आपणा बन्धन पाया। बाले जिस नीहां हेठ दबाए कर कर टोटे, भेखी आपणा भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म दए सुणाया। उठो सिखो फड़ो डांग, हरि आया निकल ना जाईआ। जिस नूं कहिन्दे स्वांगी रचदा रिहा स्वांग, सो आपणा वेस वटाईआ। जिस दी गुर पीर तकदे रहे तांघ, बिन तांघो दया कमाईआ। आपणे नाम दी आपणे नाल लै के आया कांग, बिन हड़्ह तों दए रुड़्हाईआ। बिन डोरी पकड़े वाग, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। नेत्र खोल्ह जाणा जाग, वेला गया हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। उठो सिखो हरि जू लैणा घेर, हरि साचा सच जणाइंदा। जिस नूं कहिन्दे सिँघ शेर, सो शेर नज़र किसे ना आइंदा। जिस ने आपणा तन ढाह के कीता ढेर, लक्ख चुरासी ख़ाक मिलाइंदा। जुगा जुगन्तर आदि मध्ध करदा रिहा हेर फेर, आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। बिन नेत्र आया नेड़, नैण आपणा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप जणाइंदा। उठो सिखो लैणा फड़, हरि जू नट्ठ किते ना जाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग सचखण्ड विच वड़ के जो मारदा रिहा तड़, कलिजुग अन्तिम फसया सच्चा माहीआ। कर प्रीती फड़ना लड़, लड़ छुट्ट कदे ना जाईआ। गुरसिख माणक मोती आपणे सीस जगदीस ल्ए जड़, साचा ताज आप सुहाईआ। हरिसंगत बणे किला गढ़्ह, चार कुण्ट दीवार इक्क वखाईआ। बिन तरकश तीर कमान, गुरसिख सूरा रिहा लड़, गुर अगे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहारा दए समझाईआ। सच विहार हरि करतार, कुदरत कादर नाल रलाइंदा। इक्क इकल्ला बणया रहे गंवार, बिन हरिभगतां हरि जू सोभा कदे ना पाइंदा। इक्क इकल्ला बणया रहे कंडा ख़ार, बिन गुरमुख पत्त डाल्ही फुल ना कोए महिकाइंदा। इक्क इकल्ला वसे धाम न्यार, बिन हरिभगतां साचा धाम ना कोए सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, लोकमात जोत धर, भगत भगवन्त ल्ए फड़, साचा बणाए किला कोट गढ़्ह, आपे वेखे उप्पर चढ़, त्रिलोकी निउँ निउँ सीस रही चरन धर, धरनी धवल ना कोए वड्याईआ। सच विहारा हरि निरँकारा,

सतिजुग धारा सति पुरख निरँजण आप चलाईआ। महाराज शेर सिँघ पंज तत्त कट्टण आया वगारा, तन छड्ड गया विच संसारा, जोत जगी अगम्म अपारा, शब्दी शब्द लगाया नाअरा, निरगुण आपणा नाउँ रखाईआ। मरन जम्मण तों वसे बाहरा, जन भगतां करे सदा प्यारा, बणया रहे दर भिखारा, दर दरवेश अलख जगाईआ। सत्तरां देवे इक्क सहारा, उँनी कत्तक सोहे दिहाढ़ा, गुरमुख वेखे साचा लाड़ा, आपणे दर ख़ुशी मनाईआ। जन्म जन्म जन्म लहिणा देण कर्ज़ उतारा, मकरूज़ करे खेल न्यारा, सबूत देवे विच संसारा, छत्ती जुग दा इक्क मनारा, छत्ती छत्ती बन्धन पाईआ। तिन्नां लोकां दए हुलारा, सोलां दस बण वणजारा, दस आपणी गंढ्ढ पवाईआ। हस्से रोवे खेल न्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, सत्तर सतिगुर अगे धर, धरनी धवल दए वड्याआ। निरभउ चुकाए भय डर, भव सागर पार कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन कीती देवे आपणा दान, दानी बण के मात आया।

बिन याद रक्खया याद, सो विसर कदे ना जाईआ। बिन फ़रयाद सुणे फ़रयाद, अभुल भुल कदे ना जाईआ। बिन सन्त बणाए साध, आपणी साधना दए समझाईआ। बिन पिता लडाए लाड, बालक गोद बहाईआ। बिन भगती निहकर्मी कर्म कांड चों ल्ए काढ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कर किरपा तारे आंढ गवांढ, जिस आपणा दरस दिखाईआ। कोटन कोटि साध सन्त दर दर घर घर आपणे काया भाण्डे रहे मांज, दिवस रैण घालण घाल घाल, अग्नी तन तपाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कलिजुग अन्तिम झूठी रक्खे ना किसे नाल सांझ, हिस्सा घर ना दूजे कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस मेलया तिस विछड़ कदे ना जाईआ।

श्री गुर नानक देव जी नूं सट्टां किस तरां लग्गीआं

कलिजुग अन्तिम गुर नानक लग्गी सट्ट, गुरमुख कोए नज़र ना आईआ। जिन्हां दे के आया नाम सति, नाम सति गए भुलाईआ। जिन्हां जणाई ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या कर पढ़ाईआ। जिन्हां अंदर रखाया धीरज सति, सतिवाद नींह रखाईआ। तिन्हां भुलया कमलापति, बैठे मुख छुपाईआ। मैं कह के आया कलिजुग आउणा पुरख समरथ, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जो सरनी जाए ढट्ठ, वेले अन्त ल्ए बचाईआ। जो दर तों जाए नट्ठ, गुर नानक ना दए ग्वाहीआ। गोबिन्द आपणी लाई लेखे रत, गुरसिख रती मुल्ल ना पाईआ। घर घर आई मनमति, गुरमति गए भुलाईआ। आपणा बैठे सत्थर घत, यारड़ा सथर गए भुलाईआ। अन्तिम खेड़ा होणा भट्ठ, ना सके कोए बचाईआ। मैं दूई द्वैत मेट के आया फट, मेरयां सिखां मेरा

फट दिता चराईआ। मैं खोल्ह के आया साचा हट्ट, राम दास सेवा लाईआ। ओथे नफ़ा सके ना कोई खट, जो आए जाए पति गंवाईआ। मेरे प्रेम प्यार ज़ख़म उत्ते विकार लूण रहे घत, कुकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। जे कोई सच्ची देवे दस्स, अगों बैठे मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक निरगुण मिल्या हरि, हरि नानक रूप वटाईआ। नानक फट्ट लगा घा, घाओ सके ना कोए मिटाईआ। लोकमात आया बेपरवाह, परवाह ना कोए रखाईआ। जिस चलाए आपणे राह, सो राह गए भुलाईआ। अन्त कौण पकड़े बांह, बिन हरि ना कोए छुडाईआ। जो हरि गए भुल्ला, नानक गुर ना दए सफ़ाईआ। कलिजुग अन्त फट्ट लगा आ, मनमुखता आपणा वार रही चलाईआ। गुरमुख वेख चढ़या चा, सतिगुर नानक ख़ुशी मनाईआ। सिँघ गिरधार सेव रिहा कमा, जिस दी सार किसे ना पाईआ। अन्त कन्त भगवन्त सीस आपणे ल्ए उठा, बिन हथ्थां सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संदेशा आप जणाईआ।