पुस्तकालयभाग १०

१९ कत्तक २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

सचखण्ड वज्जी वधाई, हरि हरि खेल खिलाइंदा। जुलाहा उठे चाँईं चाँईं, कबीर ख़ुशी मनाइंदा। उठो भगतो लओ अंगड़ाई, एका हुक्म सुणाइंदा। जिस ने अन्त करी मेरी कुड़माई, सो साहिब वेस वटाइंदा। जिस नूं कह कह आए बेअन्त गोसाँईं, सो आपणी खेल खिलाइंदा। जिस ने लाज रखाई सैण नाई, शाह पातशाह सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाइंदा। कबीर जुलाहे चढ़या चा, नेत्र नैण उठाया। गंगा सागर जो मेरा बणया मलाह, बेड़ा मात तराया। जिस जपाया आपणा नाँ, अक्खर होर ना कोए पढ़ाया। अन्त कन्त जिस पकड़ी बांह, सो भगवन वेस वटाया। जिस दी मंगां छत्र छाँ, सो सीस जगदीस रिहा हथ्थ टिकाया। जिस दा गौंदा आया नाँ, सो आपणा नाउँ रिहा समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस वखाया। कबीर जुलाहया रिहा हस, आपणी ख़ुशी मनाईआ। ध्रू प्रहिलाद रिहा दस्स, बावन नाल मिलाईआ। बावन तेरे होया वस, तेरा साहिब सच्चा माहीआ। जुग जुग दी पूरी करे आस, निरास कोए नज़र ना आईआ। जिस नूं जपदे रहे स्वास स्वास, लिव अन्तर एका लाईआ। सो निरगुण हो प्रकाश, आपणी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क सुनेहड़ा रिहा समझाईआ। कबीर जुलाहा रिहा बोल, अमरीक आप जणाइंदा। जिस दे पिच्छे जनक रिहा अडोल, सो जानणहारा वेस वटाइंदा। जिस कारन हरी चन्द कराए मखौल, बिदर आपणा रंग रंगाइंदा। सो बीर तेरा तोलणहारा तोल, जगत

दलिद्री गले लगाइंदा। जिस जै देव दिती वस्त अनमोल, सच भण्डारा आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। कबीर जुलाहा कहे पुकार, उठ नामे वज्जी वधाईआ। जिस गाए दिती ज्वाल, सो गुसाँईं फेरा पाईआ। उठ धन्ने सुरत संभाल, जट्ट जट्टां विच फेरा पाईआ। जिन शाहों करया कंगाल, सो शहिनशाह वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वखाईआ। कबीर जुलाहा पा पा फेरे, आपणी सेवा आप लगाईआ। आओ रविदास दे वसो नेड़े, जो पाहना गंढ्ढ वक्त लँघाईआ। जिन गंगा चुकाए झेड़े, ठग्ग ब्रह्मण बेड़ा पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। कबीर जुलाहा देवे सद्दा, एका हुक्म जणाइंदा। शाह पातशाह शहिनशाह इक्को लध्धा, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा। जिस ने पार कराई हद्दा, सच दुआरा इक्क वखाइंदा। जिस दे हुक्मे अंदर बध्धा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। साचा भेव हरि जणा, एका नाद सुणाईआ। कबीर जुलाहे लैणा गा, गावन एका एक वखाईआ। पतित पापी दे समझा, अजामल वड्याईआ। गनका नाल दे रला, पूतना मेल वखाईआ। बधक लड़ दए फड़ा, फड़या लड़ छुट्ट ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप प्रगटाईआ। कबीर जुलाहा सुण संदेसा, एका वार जणाईआ। जिस नूं करदे रहे आदेसा, सो साहिब हुक्म समझाईआ। जिस नूं मन्नया नर नरेशा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप समझाईआ। साचा हुक्म साची धार, हरि साचा सच जणाइंदा। आपणी दिशा आपे पावे सार, दूसर भेव ना कोए रखाइंदा। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कल आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा सांग आप वरताइंदा। सचखण्ड सोभावन्त, हरि साचे सच सुहाया। करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणा रूप वटाया। लेखा जाणे आदि अन्त, भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत ल्ए समझाया। साचा भगत करे अरदास, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तेरी वस्त तेरे पास, दूसर अवर ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि करें पूरी आस, आसा आसा विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ सेवक मंग मंगाईआ। एका मंग दे दातार, कबीरा सीस झुकाइंदा। कलिजुग अन्तिम बण भिखार, अगे झोली डांहयदा। जे तेरा नाउँ लईए दुःख देवे संसार, सुख कोए नज़र ना आइंदा। मैं दस्स के आया किरपा करे सिरजणहार, जो जन ओट तकाइंदा। भुल ना जाणा बण गंवार, अभुल तेरे अग्गे वास्ता पाइंदा। कलिजुग तेरयां भगतां नाल करे खार, आपणा हुक्म मात वरताइंदा। तेरे रोवण

ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ साची मंग मंगाइंदा। वर दे दे मेरे भगवान, भगत दया कमाईआ। मैं मंगां सेवक दान, झोली अग्गे डाहीआ। हउँ पूत कपूत बाल अंञाण, ना कोई चले चतुराईआ। तूं दाता सुघड़ सुजान, तेरे हथ्थ वड्याईआ। एका बख्श चरन ध्यान, दूसर नैण ना कोए मिलाईआ। आपणयां भगतां आप करीं पछाण, कलिजुग भगती कर कर थहु तेरा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाईआ। साचा गुण हरि निरँकार, निरगुण निरगुण आपणा आप जणाया। जा के पुछ साचे मीत मुरार, जो सज्जण इक्क मनाया। सद मंगे चरन धूढ़ी छार, थले मस्तक आप टिकाया। एका गाए सति करतार, आपणी तार सतार हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कबीर जुलाहा मार्ग पाया। कबीर जुलाहे मार्ग ला, हरि हरि हुक्म जणाइंदा। नानक निरगुण कोलों पुछ सलाह, साचा संग वखाइंदा। जिस नूं पल्लू आया फड़ा, सो पल्लू ना मात तुड़ाइंदा। शब्द विचोला नाम भिखारी बण के आया मलाह, साचा बेड़ा इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड सच विहारा आपणा आप कराइंदा। कबीर जुलाहा निरगुण नानक पास, उठ उठ आपे जाईआ। दूरों कर डण्डौत अरदास, कर प्रनाम सीस झुकाईआ। हउँ सेवक हउँ दासी दास, हउँ चाकर चाकरी इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर आपणी ख़ुशी जणाईआ। निरगुण नानक कर प्यार, कबीर कबीर गले चुक्क लाया। आपणा दस्स सच विहार, कवण इच्छया इच्छया ल्ए प्रगटाया। मेरा मित्र इक्क प्यार, साचा यार रिहा समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। कबीर जुलाहा रिहा दस्स, आपणी आस आस प्रगटाईआ। मैं तेरे दुआरे आया नस्स, दे मति इक्क समझाईआ। पुरख अबिनाशी एका गुण कह के गया हस्स हस्स, भेव अभेद छुपाईआ। बिन भगतां कदे ना होया वस, आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण दए वखाईआ। साचा गुण निरगुण नानक, नाना रूप समझाया। एको ओट एका आणत, एका हुक्म सीस रखाया। एका जाणे इक्क पहचानत, एका मेला मेल मिलाया। एका नाम देवे ज़मानत, वेले अन्त छुडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए चुकाया। एका नाम साची दात, निरगुण नानक आप जणाईआ। लेखा चुकाए लोकमात, आदि अन्त वड्याईआ। ना कोई ज़ात ना कोई पात, दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। ना कोई सज्जण ना कोई साक, ना कोई सगला संग वखाईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, ना सरोवर कोए वड्याईआ। ना कोई वणजारा ना दिसे हाट, वस्त अमोलक ना कोए रखाईआ। बिन

हरि नामे कोए ना उतरे आपणे घाट, पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। कबीर जुलाहा प्या रो, नेत्र नीर वहाया। लोकमात तेरा नाउँ कलिजुग ल्या खोह, हथ्थ किसे रहिण ना पाया। तेरे भगतां तेरे नाम पिच्छे देण कोह, वांग बकरे सीस कटाया। जेहड़ा सुणावे तेरा ढोआ ढो, तिस धक्का देण लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाया। कबीर जुलाहा मारे धाह, निरगुण नानक आप सुणाईआ। जो जन चले साचे राह, तिस कलिजुग दए सज़ाईआ। मैं कट्ट के आया पंज तत जगत चुरासी फाह, आपणा मूल मुकाईआ। धन्न भाग मेरा पल्ला ल्या छुडा, नाता तुट्टा जगत लोकाईआ। भुल के लोकमात कदी ना जां, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। जे हुक्म दे भेजें आपणे थाँ, फिर भी बैठां मुख छुपाईआ। रसना नाल तेरा कदे ना लवां नाँ, अन्तर अन्तर आप ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। नानक कबीर देवे धीर, एका गुण समझाया। आ मिल मेरे छोटे वीर, पीरन पीर गले लगाया। मुख प्याला देवे सीर, अमृत रस चखाया। डोरी नाल बंध ज़ंजीर, आपणा बन्धन इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वक्त ल्ए सुहाया। आ कबीर तेरा देवां साथ, नानक निरगुण आप समझाया। छत्ती जुग जिस दी गा गा आए गाथ, सो साहिब आपणे दर रिहा बहाया। जिस लोकमात चलाया राथ, रथ रथवाही खेल कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए मिटाया। नानक कबीर हो इक्टठे, प्रभ अगे सीस झुकाया। लोकमात वेखे तेरे मार्ग दस्से, जून अजून भवाया। तूं निरगुण सचखण्ड बह बह हस्सें, तेरा अन्त किसे ना पाया। तेरे भगत तेरा नाउँ लै लै लोकमात फसे, राज राजान देण सज़ाया। तेरे पिच्छे जंगल जूह उजाड़ पहाड डूँग्घी कंदर फिरदे नट्ठे, तूं आपणा मुख छुपाया। तेरे जीव करन ठट्ठे, डौरू डंका मगर लगाया। असीं कलिजुग अन्तिम वेख के आए, कोई ना उतरे पार बिन तेरे चरन ढट्ठे, एका तेरी ओट तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वर एका एक वखाया। पुरख अबिनाशी दयावान, आपणी दया कमाईआ। नानक निरगुण कर परवान, सच परवाना दए फड़ाईआ। तेरा मेरा इक्क निशान, एका घर झुलाईआ। आ आ भगत मिले भगवान, रूप अनूप आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाईआ। आपणा बन्धन पाए भगवन्त, आपणी दया कमाईआ। कलिजुग आए अन्तिम अन्त, करे खेल बेपरवाहीआ। निरगुण बणाए आपणी बणत, निरवैर कल धराईआ। लक्ख चुरासी वेखे जंत, घट घट फोल फुलाईआ। आपणा नाउँ आपणे कोल रक्खे आपे मंत, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण आप वखाईआ। आपणा गुण आपे जाण, हरि निरगुण निरगुण आप जणाइंदा। कबीर जुलाहे कर ध्यान, तेरी कीती ना हरि उलटाइंदा। नानक निरगुण कर परवान, साचे दर सुहाइंदा। अन्तिम सेवा करे श्री भगवान, लोकमात वेस वटाइंदा। बिन नाम जपिआं आपणे करे पहचान, पूर्ब लेखा लेख वखाइंदा। बिन भगती देवे दान, दाता दानी आप वरताइंदा। भुलयां करे आप पहचान, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। आपणा नाउँ रक्ख श्री भगवान, विष्नूं आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाइंदा। नानक कबीर याद रक्ख, सचखण्ड दुआरे हरि हरि आप जणाईआ। कलिजुग अन्त होणा प्रतक्ख, निरगुण रूप अनूप धराईआ। जन भगतां करना आपे पक्ख, दूसर देवे ना कोए सज़ाईआ। हरिजन रुले ना कुल्ली कक्ख, दुःख भुक्ख ना कोए वखाईआ। बिन भगती खोल्हे अक्ख, आप आपणा दरस दिखाईआ। घर जा जा मार्ग देवे दस्स, आपणा नाम नाम जणाईआ। पुरख अबिनाशी आदि जुगादि आपणा कदे ना छड्डे हठ, औदां जांदा डेर ना लाईआ। जुग जुग विछोड़े आपणी किरपा जोड़े लोकमात करे इक्टठ, एका दर वखाईआ। जन्म जन्म दी रक्खे पत, गुर ज्ञान देवे मति, तत तत नाल मिलाईआ। आपणी लेखे लाए रत, फेर उपजाए डाल्ही पत्त, फुल फलवाड़ी आप महिकाईआ। नानक कबीर दोवें पए हस्स, शाह पातशाह तेरी वडी वड्याईआ। एथे ओथे असीं गाईए तेरा जस, दो जहान तेरी शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। नानक कबीर कर निमस्कार, आपणा शुकर मनाया। वाह वा तेरी कुदरत मेरे यार, तूं कुदरत विच समाया। तेरा नाउँ साडा मददगार, एका बैठे मंग मंगाया। तेरा खेल कौण जाणे करतार, तेरा अन्त किसे ना पाया। असीं सुते ठांडे दरबार, फेर सके ना कोए जगाया। जिउँ भावे तिउँ कर विहार, तूं साहिब सदा दयाल ठाकर बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी ख़ुशी आप प्रगटाया। आपणी ख़ुशी आप प्रगटा, आपणे घर सोभा पाइंदा। आपणा बंस आपे वेखां जा, आप आपणा हुक्म सुणाइंदा। पहलों छोटा पुत्त लवां मना, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा फेरा आपे पाइंदा। थिर घर साचे हरि जू आया, आपणी किरपा धार। आपणा मन्दिर आप खुल्हाया, आपे वेखे वेखणहार। साचा सूरा एका नज़री आया, जोद्धा सूरबीर बलकार। कल्गी तोड़ा जिस सीस टिकाया, महिमा अपर अपार। धुर फ़रमाना जिस सुणाया, उच्ची कूक कूक पुकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर करे सच प्यार। थिर घर वेख्या सुत दुलारा, पुरख अबिनाशी ख़ुशी मनाईआ। गोबिन्द लग्गा इक्क प्यारा, आपणा आप गया भुलाईआ। पुरख अबिनाशी दे सहारा, आपणी गोद उठाईआ।

उठया जोद्धा वड बलकारा, एका फ़तहि रिहा गजाईआ। तेरा डंका फड़या मैं परवरदिगारा, भुल्ल कदे ना जाईआ। तूं पिता तूं मात हमारा, हउँ बालक रूप सखाईआ। मैं इक्को जाणां सच विहारा, दूसर धार ना कोए बंधाईआ। तेरयां भगतां सदा प्यारा, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी गोबिन्द धार, थिर घर खेल खिलाया। पूत सपूत सुत दुलार, हउँ तोहे वेखण आया। तूं गहर गम्भीर वड्डा सरदार, सिदक सबूरी नाल भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चल दुआरे तेरे आया। गुरु गोबिन्द कहे बोल, एका बेनन्ती रिहा सुणाईआ। पिता पुत्तर संग वसे कोल, तेरी वड्डी ना कोए वड्याईआ। मैं कलिजुग अन्तिम वजा के आया ढोल, मेरा आउणा सच्चा माहीआ। जिस तोलणा पूरा तोल, नानक कंडा हथ्थ उठाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, डुल कदे ना जाईआ। जो नीहां थल्ले रक्ख के आया लाल अनमोल, आपणी सेव कमाईआ। जिस दे पिच्छे असीं करदे फिरदे घोल, दीन मज़्हब पई लड़ाईआ। उह मेरा साहिब सदा अनभोल, अनभुलड़ी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मंगे एका वर, मेरा प्यार ना तेरी कोई चतुराईआ। मेरे नाल जे करना प्यार, लोकमात वेख वखा। तेरे भगत करन पुकार, घर घर बैठे रोवण मारन थाह। कलिजुग कूड़ होया सिक्दार, अन्तिम पकड़े कोए ना बांह। मैं दुखियां दा दुख्यार, सुख आपणा जाणां कोई ना। जिन्हां उत्तों पूत सपूत आया वार, बण के ओनां दा पिता मां। कर किरपा पैज संवार, तेरे अगे मेरी निमस्कार, मैं पल्लू तेरा आया फड़ा। अन्त निहकलंक आए अवतार, जोद्धा सूरबीर बली बलकार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आपणी सच सलाह। सच सलाह देवे करतारा, साची बणत बणाइंदा। गोबिन्द तेरा खेल अपारा, निराकारा आप कराइंदा। सचखण्ड अंदर बणाया थिर घर दुआरा, तेरा महल्ल अटल सुहाइंदा। लोकमात होए उज्यारा, करे खेल अगम्म अपारा, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। घर विच घर कर त्यारा, सम्बल नाउँ खेल न्यारा, पुरख अबिनाशी पावे सारा, आप आपणा रंग रंगाइंदा। तेरे भगतां दए सहारा, तेरे सिखां करे प्यारा, साची सेवा आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संदेश आप सुणाइंदा। गोबिन्द बोल जैकारा, प्रभ अगे इक्क जणाइंदा। चार वरन मेरा सिख प्यारा, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। हिन्दू मुस्लिम ना कोए किनारा, शरअ शरीअत ना वण्ड वंडाइंदा। घट घट अंदर मेरी धारा, तेरा रूप घट घट नज़री आइंदा। लक्ख चुरासी तेरा पसारा, गोबिन्द खेल कराइंदा। जुगा जुगन्तर तेरा वरतारा, गुर अवतार सेव वखाइंदा। जो तेरा राह तक्के परवरदिगारा, तिस गोबिद मेल मिलाइंदा। गोबिन्द

नौं खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी वेखणहारा, आपणी वण्ड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, गोबिन्द धार प्रगटाईआ। लेखा जाणे अगम्म अपार, अगोचर वेखे सच्ची शहिनशाहीआ। नव नौं खोल्हे आप किवाड़, चार चार पर्दा लाहीआ। जन्म जन्म करे विचार, पूर्ब लेखा भुल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाउणा, हरि गोबिन्द आप जणाइंदा। तेरा लेखा आप मुकाउणा, लेखा आपणे विच समाइंदा। कलिजुग भेख अन्त मिटाउणा, कूड़ी क्रिया आप खपाइंदा। साचा मन्दिर इक्क जणाउणा, साचा राह चलाइंदा। साचा इष्ट इक्क प्रगटाउणा, पुरख अकाल मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आपे लाइंदा। गोबिन्द सेवा नौं खण्ड, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। नानक निरगुण मंगी मंग, चार वरन इक्क सरनाईआ। कबीर जुलाहे गाया छन्द, एका ओट तकाईआ। रविदास पाया परमानंद, निज आत्म कर रसाईआ। बल बावन टुट्टी देवे गंढ्ढ, आपणी गंढ्ढ आप बंधाईआ। तिन्न जुग कट्टया रंडेपा रंड, हरि कन्त नज़र ना आईआ। चौथे जुग मुक्कया पन्ध, लोकमात वज्जी वधाईआ। दीन दयाल होया बख्शंद, आपणे गले लगाईआ। सिँघ गुरदयाल चढ़या चन्द, दो जहान करे रुशनाईआ। लहिणा चुकाए गुजरी चन्द, शब्दी आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वेख वखाईआ। सचखण्ड खेल अपारा, उन्नी कत्तक दिवस सुहाइंदा। पहलों लगा ओथे दरबारा, भगत भगवन्त दर बहाइंदा। नाल मिला गुर अवतारा, साचा संग रखाइंदा। मंगण मंग बण भिखारा, सभ अगे झोली डांहयदा। तेरा खेल आदि अन्त न्यारा, भेव कोए ना पाइंदा। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पिच्छों निरगुण ल्या अवतारा, सरगुण बह बह ख़ुशी मनाइंदा। गोबिन्द मिल्या सुत दुलारा, सम्बल आसण इक्क सुहाइंदा। साचे भगतां लाया अखाड़ा, पुरख अबिनाशी नाच नचाइंदा। साची सेवा सच दुआरा, सचखण्ड वासी लेखे लाइंदा। जिस दा बणया प्रसाद प्रसादी भोग लगाए विच संसारा, सो प्रसादि सचखण्ड गुर अवतार मंग मंगाइंदा। उँनी कत्तक पहलों कीआ एह विहारा, भेव कोए ना पाइंदा। एथे ओथे दो जहानां इक्क वरतारा, हरिसंगत तेरी रसद सचखण्ड आप पुचाइंदा। अग्गे नानक तोला बैठा बण वणजारा, आपणा छाबा अग्गे डांहयदा। पहली वार भरया भण्डारा, फिर मुक कदे ना जाइंदा। गुर अवतार करन निमस्कारा, लोकमात नैण उठाइंदा। प्रगट होया हरि करतारा, आपणा रंग आप वखाइंदा। सतिजुग साची बन्न्हे धारा, साचे भगतां आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सलाही सलाह रखाइंदा। आओ भगतो सचखण्ड वासीओ, हरि साचा सच बुलाइंदा। आओ कट्टो जम की फाँसीओ, फांदी फंद आप मिटाइंदा। आओ

मंडल बह बह पाओ रासीओ, हरि साची रास आप रचाइंदा। आओ धक्का देवो पंडत कांसीओ, जगत विद्या मूल चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे भगत आप बुलाइंदा। आपणी किरपा कलिजुग धार, अन्त अन्त वखाईआ। सति सतिवादी कर प्यार, सति पुरखां ल्ए बुलाईआ। सचखण्ड वेखे आप निरँकार, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। पहलां सनेहुड़ा देवे आपणी वार, तार सतार ना कोए हिलाईआ। सिँघ पाल आए दुआर, एका धाम मिले वड्याईआ । सवरन सरनी ढह करे निमस्कार, प्रभ तेरी सच सरनाईआ। मनजीता नैण खोल्ह किवाड़, नैण नैणां नाल मिलाईआ। छोटे बाल्यां नाल करें प्यार, तेरी वड वड्याईआ। तेरा नीहां दा चुक्कया आपणे उत्ते भार, तेरी सेव कमाईआ। जगत जगदीश ल्या उठाल, आपणा हुक्म वरताईआ। जिन शाहों करे कंगाल, कंगालों शाह बणाईआ। जिस ने सुणया मुरीदां हाल, सो मुर्शद वेखे चाँईं चाईआ। नाल रलाया गुरदयाल लाल, आप आपणा रंग वखाईआ। पंजां हल्ल करे सवाल, पंचम अपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। आओ पंज दयो सलाह, हरि जू आख सुणाया। पहलां तुहानूं लिअ बुला, आपणा घर वसाया। पंजां आपणी डोर फड़ा, आपणा रंग चढ़ाया। चारे कुण्टां दवां बहा, चारे जुग वेख वखाया। पंजवां आपणी सेवा ला, साचा छत्र झुलाया। पिछला लेखा दयाँ मुका, वेद पुराण शास्त्र सिमरत कम्म किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम भेव रिहा खुल्हाया। नानक गाया पंच परवान, पंच मिले वड्याईआ। पंचम दरगाह बैठे आण, पंचम पाया सच्चा शहिनशाहीआ। पंचम मिल्या राज राजान, शाहो भूप वडी वड्याईआ। पंचम देवे इक्क फ़रमान, धुर संदेशा आप सुणाईआ। पंचम ल्या कर परवान, प्रभ अगे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। पंच परवाना कर परवान, निउँ निउँ सीस झुकाया। तूं शाह पतशाह श्री भगवान, साचे तख्त सोभा पाया। हउँ बाले मंगीए दान, दाता दान देणा वरताया। लोकमात वेख मार ध्यान, गुरमुख तेरा राह रहे तकाया। तुध बिन करे ना कोए पछाण, जगत रंडेपा रिहा सताया। लक्ख चुरासी ना छुटे काण, जूनी जून ना कोए तुड़ाया। कर किरपा देणा माण, गुरसिख निमाणे गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देणी कर, हउँ एका मंग मंगाया। किरपा करनी आपणी ठाकर, ठग्गी ठग्ग ना कोए रखाईआ। कलिजुग वेखणा डूँग्घा सागर, कूड़ी क्रिया भँवर रूप वटाईआ। चार वरन चार कूट कोई ना देवे आदर, दर दर घर घर पई लड़ाईआ। तेरे पिच्छे सीस कटाया तेग़ बहादर, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। तैनूं मन्नया करीम कादर, कुदरत भुल्ली तेरा राह मेरे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरिजन साचे

आप तराईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। लोकमात खेल करां महान, भेव कोए ना पाइंदा। सति सतिवादी इक्क निशान, निरगुण आपणा आप प्रगटाइंदा। सतिजुग साचा बणे विधान, साची धारा आप रखाइंदा। एका हुक्म राज राजान, शाह पातशाह इक्क सुणाइंदा। लक्ख चुरासी मन्ने आण, लोकमात ना कोई अटकाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, एका घर वसाइंदा। एका भूमिका इक्क अस्थान, एका गीत गोबिन्द गाइंदा। इक्क सरोवर इक्क अशनान, एका दुरमति मैल धुआइंदा। एका नूर कोटन भान, जोती जोत डगमगाइंदा। एका नाद शब्द धुन्कान, एका रागी राग अल्हाइंदा। एका इष्ट देव भगवान, दूसर नज़र कोई ना आइंदा। जिस दे चरना हेठ कोटन कोटि राम करन प्रनाम, कोटन कोटि कृष्न सीस झुकाइंदा। जिस दा कोटन कोटि पीर पैग़म्बर सुणन कलाम, सो कलमा आप पढ़ाइंदा। जिस नूं कोटन कोटि करन सलाम, सो सही सलामत रूप वटाइंदा। जिस नूं आदि जुगादि मनमुख लगौंदे रहे इल्ज़ाम, सो आपणी अज़मत आप वखाइंदा। जो जुग जुग जन भगतां बणया रिहा ग़ुलाम, बण बरदा सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप जणाइंदा। साची धारा हरि करतारा, लोकमात टिकाईआ। आपणा गुण आप विचारा, जगत विद्या ना कोई पढ़ाईआ। सचखण्ड बणे इक्क दुआरा, नौं खण्ड पृथ्मी रुशनाईआ। मन्दिर मसीत पार किनारा, गुरदुआर ना कोई वड्याईआ। अठसठ तीर्थ ना कोई सहारा, साचा नीर ना कोई प्याईआ। बिन हरि नामे होया खारा, अमृत रस ना कोई वखाईआ। हरि का मन्दिर बणया बिन इट्टां गारा, बाढी कोए ना जड़त जड़ाईआ। लोकमात सच विहारा, पुरख अबिनाशी वेस वटाईआ। जन भगतां बणाए आप दुआरा, निरगुण हो हो सेव कमाईआ। पंचां मेल इक्क दुआरा, पूरी इच्छया आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पैज रक्ख रक्खे याद, हरि साचा सच सुणाइंदा। तुहाढ्ढे पिच्छे लोकमात सुण फ़रयाद, जन भगतां गले लगाइंदा। बिन नामे देवे आपणी दाद, आपणा नाउँ आप वरताइंदा। मेहरवान मेहरवान मेहरवान करे साचा लाड, आपणी गोद सुहाइंदा। लक्ख चुरासी विचों काढ, आपणे अंग लगाइंदा। मेल मिलावा मोहण माधव माध, साची सांझ आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी विचों लाध, हरिजन आपणा आप प्रगटाइंदा। साचा खेल हरि कराउणा, उँनी कत्तक वड वड्याईआ। बीस अठारां रंग रंगाउणा, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। लोकमात सोभा पाउणा, सच संदेशा रिहा जणाईआ। गुर अवतारां चल के आउणा, बण बण पान्धी राहीआ। कबीर आपणा संग वखाउणा, भगतां नाल मिलाईआ। चार वरन दर डेरा ढाउणा, झूठी किरपा दए खपाईआ। साचा मन्दिर इक्क बणाउणा, ना कोई वण्ड वंडाईआ। हिन्दू सिख ईसाई फड़ फड़ गले लगाउणा,

बख्शे चरन सरन रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक लेखा पूर कर, बहत्तर भगत दए वड्याईआ। बहत्तरां देवे एका माण, हरिसंगत नाल मिलाया। बल तेरा इक्क मकान, लोकमात आप सुहाया। सतरां करे आप पहचान, सति सतिवादी पर्दा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाया। सत्तरां अंदर सति धार, सति सतिवादी आप चलाईआ। सत्तर सत्तर जन्म दा गेड़ निवार, आपणी गंढ्ढ पुआईआ। सत्तर सत्तर कुलां करे पार, नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग वेख वखाईआ। सत्तर सत्तर दए अधार, सति सन्तोख इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाईआ। सत्तर साता सिफ़रा मूल, हरि आपणा आप बणाया। सत्तरां अंदर सुत्ता बिन पावा चूल, पलँघ नज़र कोए ना आया। बिन बरखा बरखे फूल, आप आपणी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लहिणा आप चुकाया। साची सेवा करे गोबिन्द, पूरा करे कीता कौल इकरारा। भुल्ल ना जाए गुणी गहिन्द, सरसे तेरा अन्त किनारा। सत्तरां मंगी इक्को ओट हउँ गोबिन्द तेरी बिन्द, दूजा अवर ना कोई सहारा। मंगदे सेवा विच सागर सिन्ध, जिथे तेरा भेख न्यारा। सानूं वेख ना सके राजा इन्द, शिव आए ना चल दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे खेल अगम्म अपारा। गोबिन्द अन्त सुणाइंदा, निष्अक्खर आपे बोल। पुरख अकाल दी झोली पाइंदा, कीता सच्चा कौल। सरसा भेंट चढ़ाइंदा, रहिणा इक्क अडोल। अन्तिम मेला मेल मिलाइंदा, तोलां पूरा तोल। पुरख अबिनाशी नाल लिआइंदा, ना मारे कदे रोल। चरन प्रीती जो घोल घुमाइंदा, अन्तिम पर्दा देवे खोल्हा। सच दुआरे सोलां कला कृष्न नैण शरमाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अनमोल। खेल अवल्ला गुर गुर धार, आपणा आप जणाइंदा। पहलां सिख कर अरदास, गुर अगे सीस झुकाइंदा। कवण वेला करे बन्द ख़ुलास, नित नित तेरा अरदासा करया ना जाइंदा। मैं वसां तेरे पास, दूजा घर ना मोहे भाइंदा। वेले अन्त ना करीं निरास, एका मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर मेहर मेहर नज़र आप टिकाइंदा। पुरख अबिनाशी मेहरवान, गुर गोबिन्द विच समाईआ। गोबिन्द बण बण देवे दान, भेव कोए ना पाईआ। आपे पिता आपे पुत करे खेल श्री भगवान, वल छल खेल जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका हुक्म सुणाईआ। सच संदेशा गोबिन्द पूरा, गुर सतिगुर आप सुणाइंदा। तेरा अरदासा होए पूरा, वेला वक्त समझाइंदा। तेरे अंदर आए जोती नूरा, भेव कोई ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बचन आप जणाइंदा। साचा बचन अन्तिम कौल, गुर गोबिन्द आप

जणाईआ। देवां वड्याई उप्पर धौल, धरनी भाग लगाईआ। पंज तत्त तेरे अंदर जाए मौल, आपणी खेल खिलाईआ। पुरख अबिनाशी आपणा अमृत देवे साची पाहुल, प्यावणहार नज़र ना आईआ। अठाई साल रहिणा अनभोल, अठाई कुण्डा नाल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी आपणा तोले फेर तोल, साचा कंडा हथ्थ उठाईआ। निरगुण सरगुण अंदर वजाए ढोल, मात पूत करे रुशनाईआ। तेरा पूत अरदासा करे ना किसे कोल, घर बैठा रहे सच्चा शहिनशाहीआ। सत्तरां रक्खे तेरा मूल, सति सतिवादी होए सहाईआ। एका बन्न के चल्लया असूल, असल आपणा विच छुपाईआ। कलिजुग अन्तिम मिले मासूल, चुंगीख़ाना तेरा गढ़्ह बणाईआ। जो तेरे सुत करे कबूल, तिस शाह पातशाह ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरसा किनारे दिता वर, सिँघ वीर ना जाणा डर, लोकमात तेरा उपजे पंज तत्त काया गढ़्ह, गढ़्ह साचा आप बणाईआ। नारी रूप होए मिले वर, गुण अवगुण ना कोई जणाईआ। बिशन कौर नाम धर, सिँघ पूरन कुक्ख सुहाईआ। सत्तरां फड़ाए एका लड़, बसन्त कौर नाल वड्याईआ। जीवण सिँघ भुल्ला जाए तर, भुल्लयां मार्ग पाईआ। सिँघ जसबीर छोटा बाला ल्ए फड़, टुटी गंढ्ढ वखाईआ। भगवान सिँघ देवे वर, ज़ात पात ना कोई रखाईआ। सिँघ हरभजन बन्न्हे लड़, बचन सिँघ मेल मिलाईआ। सिँघ अमरीक जाए तर, सिँघ मस्सा ख़ुशी मनाईआ। सिँघ सरैण मिल्या नर, इन्द्र सिँघ रंग चढ़ाईआ। सिँघ मोहण चुक्के डर, ऊधम सिँघ सिँघ रुशनाईआ। सिँघ गुरबचन तरनी जाए तर, तेजा सिँघ ख़ुशी मनाईआ। हीरा नंद मरनी ना जाए मर, सिँघ ईश्र गीत गोबिन्द अल्हाईआ। समुंद सिँघ मिले वर, मनी राम रंग चढ़ाईआ। हरबंस कौर एका अक्खर ल्या पढ़, अठ्ठे पहर ख़ुशी मनाईआ। सिँघ दलीप लगाई जड़्ह, सिँघ दलीप होए रुशनाईआ। सिँघ करतार किरपा कर, मंगल सिँघ गोद बहाईआ। सिँघ हरबंस नुहाए साचे सर, सिँघ बलवन्त नाल मिलाईआ। सिँघ सवरन चुक्के डर, महिन्दर सिँघ भेव ना कोई रखाईआ। चरन सिँघ चरन सीस ल्ए धर, बचन सिँघ बचन अमोलक एका गाईआ। मेला सिँघ ना जाए मर, दिदार सिँघ दरस चाँईं चाँईंआ। दलीप सिँघ लग्गी जड़्ह, प्यारा सिँघ होई कुड़माईआ। माझे तेरी टुट्टी गंढ्ढी, अद्धी वण्ड तेरी झोली पाईआ। उँनी कत्तक जिस दा फड़या लड़, छुट्ट कदे ना जाईआ। पार किनारा देवे कर, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। हरिजन साचा मेलया, सिँघ सीतल सीतल धार। अर्जन सिँघ आवण जावण चुक्या गेड़या, कर्म सिँघ कर प्यार। मुकंद सिँघ चाउ घनेरया, सिँघ दरबारा ना आए हार। भाग सिँघ वसे खेड़या, सिँघ मुखत्यार करे प्यार। सिँघ माधो गेड़ा गेड़या, सिँघ निंरजण करे उज्यार। सिँघ धन्ना ना ढाए ढेरया, हरबंस सिँघ देवे इक्क सहार। हरबंस सिँघ चुक्के मेरा तेरया, मेहर

सिँघ कर विचार। सरवण सिँघ लक्ख चुरासी विचों आप निखेड़या, आप आपणी किरपा धार। पुरख अबिनाशी बध्धा बेड़या, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारा। सच खेल हरि करतार, आपणी आप कराइंदा। कुलदीप कौर कर त्यार, सच सपुत्री नाल मिलाइंदा। सिँघ सेवा दए अधार, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। हरचरन सिँघ इक्क प्यार, हरि चरन सिँघ रंग रंगाइंदा। सतवन्त कौर उतरे पार, सिँघ पाल गंढ्ढ रखाइंदा। प्रीतम सिँघ वणज वपार, लाल सिँघ हट्ट विकाइंदा। मस्सा सिँघ कर शृंगार, ख्याल सिँघ जोबन आप हंढाइंदा। करे खेल सच्ची सरकार, साकी बण बण जाम प्यांअदा। साचा मन्दिर कर त्यार, साचे सज्जण सेव वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे मेल मिलाइंदा। मेल मिलावा हरि निरँकार, प्रकाश चन्द दए वड्याईआ। राम चन्द दए अधार, प्रेम चन्द नाल मिलाईआ। सिँघ शिव उतरे पार, गूढ़ा राम रंग वखाईआ। सिँघ बेला बेली बणया आप करतार, अंगरेज सिँघ आपणे रंग वखाईआ। ज्ञान चन्द डुब्बदा बेड़ा लाए पार, सिँघ सरदारा होए सहाईआ। अवतार सिँघ सच विहार, हरि साचा सच समझाईआ। हरदित सिँघ मिले आप निरँकार, बिन नेत्र दरसन पाईआ। सतरां नाल इक्क प्यार, सति सतिवादी आप रखाईआ। सत्तरां सत्तर सच विहार, साची सेवा बूझ बुझाईआ। छब्बी पोह उच्चे मन्दिर चढ़ मिनार, चुहत्तरां ल्ए मात प्रगटाईआ। पंजां प्यारयां रहिणा ख़बरदार, शब्द संदेशा रिहा सुणाईआ। नाल रलाउणा सिँघ गिरधारा यार, तारा सिँघ मेल मिलाईआ। किशन सिँघ कर विचार, पल्लू सिँघ नाज़र हथ्थ फड़ाईआ। पंचां बाडीआं देवे प्यार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पंजे रखाए सलाहकार, लोकमात गुण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाईआ।

जेठूवाल दरवार
१९ कत्तक २०१८ बिक्रमी भगत दुआर दी नींह दी इट्ट रक्खण समें शब्द
पाल सिँघ लल्लीआं वाले नूं सत्त साल पहलां इक्क रुपया दिता सी। उस नूं थल्ले नींह विच पूरन सिँघ दे मस्तक
विचों लहू कढ्ढ के दब्बया अते बहत्तर भगतां दी याद विच सचखण्ड निवासी श्री पाल सिँघ जी,
काका मनजीत सिँघ, काका जगदीश सिँघ, काका सवरन सिँघ,
श्री गुरदयाल सिँघ जी दा जीवन दान दिता।

धरनी धवल सुण पुकार, हरि सतिगुर दया कमाईआ। मढ़ी गोर पावे सार, वेखे थाउँ थाईंआ। ज़ोर ज़र करे ख्वार,

लोकमात जगत लड़ाईआ। शाह पातशाह देवे हार, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। अन्त रोवण नारी नार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। धीरज देवे ना कोई विच संसार, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा समझाईआ। साचा हुक्म शाह सुल्तान, आपणा आप जणाइंदा। हरिसंगत सति कर ध्यान, साचा राह आप वखाइंदा। इक्को शब्द इक्क ज्ञान, दूजा अक्खर ना कोई पढ़ाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, एका घर वखाइंदा। एका गुरु करे कल्याण, गुर शब्दी नाउँ प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलाइंदा। साची धार साची नईआ, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। सति साल पिच्छों मंगया इक्क रुपया, जो सिँघ पाल हथ्थ फड़ाईआ। कलिजुग नाता भैणां भईआ, पुरख अबिनाशी ना कोई ध्याईआ। नारी पुरख इक्क दूजे दीआं फड़ फड़ बईआं, जगत ख़ुशी रहे मनाईआ। अन्त सार कोए ना लईआ, जूनी जून भवाईआ। चित्रगुप्त कढ्ढे वहीआ, राए धर्म दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दए समझाईआ। एह धन माया झूठी छाया, लोकमात ना कोई वड्यांअदा। राज राजान जिस ने खाया, खा खा शुकर फेर मनाइंदा। सूरबीरां जिस सिर कटाया, सो रुपया हथ्थ ना किसे आइंदा। जिस दे पिच्छे उच्ची कूक कूक प्रभ अबिनाशी गाया, सो अन्तिम खेह मिलाइंदा। जिस दे पिच्छे साध सन्त गुर पीर अवतार मनाया, वेले अन्त ना कोई छुडाइंदा। पुरख अबिनाशी कलिजुग अन्तिम आपणी दया आप कमाया, जगत माया गुरमुखां चरनां हेठ रखाइंदा। भगत दुआरे थल्ले दए चिणाया, उप्पर आपणी हथ्थीं निशान लगाया ना कोई फेर बाहर कढाइंदा। सिँघ गुरदयाल दी झोली पाई त्रैगुण माया, जगत माया नाल वखाइंदा। प्रभ दी इक्को इक्क साया, जिस दा दिता सभ कोई पींदा खाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। जगत रोवे पुत प्यार, उच्ची कूक कूक कुरलाईआ। मां रोवे करे विचार, मेरा बाला नज़र ना आईआ। पिता कहे मेरा सरदार, मुड़ घर ना फेरा पाईआ। सज्जण कहिण साडा विछड़या यार, कवण बह बह मजलसां लाईआ। नारी रोवे नेत्र नैणां धार, छहबर इक्क वखाईआ। मेरी सेजा सुंञी होई विच संसार, अंगी अंग ना कोई रखाईआ। भैण भ्रावां करे प्यार, सिर दे खोवे केस, दर दरवेश बण बण आपणी जान रुलाईआ। अन्तिम सारे कहिण प्रभ अगे ना चले कोई पेश, आपणी हथ्थीं अग्नी देण लगाईआ। कोई गणपति मनाए गणेश, कोई ब्रह्मा विष्न ध्याए ना सके कोई छुडाईआ। कोई गुर अवतारां करे आदेस, कोई पढ़ पढ़ थक्के वेद, पुराण अठारां कोई गाईआ। कोई कहे पांधे मेरी पत्तरी वेख, मेरी मिटदी जाए रेख, मेरा लेखा कवण मुकाईआ। कोई कहे मेरा होए सहाई, विष्नूं बाशक सुता शेष, अष्टभुज जगत भवानी मेरी वाग भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। कोई कहे तारे भगत, सन्त अगे सीस झुकाइंदा। कोई कहे गुरु तारन आया जगत, फड़ चरनां ओट तकाइंदा। कोए कहे वेद दस्से साचा मंत, मनवन्तर भेव खुल्हाइंदा। हरि का भेव सदा बेअन्त, आदि अन्त ना कोई जणाइंदा। बिन नारी रोवे कन्त, कन्त नार बिनां कुरलाइंदा। सदा सहेला इक्को सन्त, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग मार्ग आप समझाइंदा। पुत्तर पिच्छे रोवे जग, आपणी जाग खुल्हाईआ। पुत्तर पिच्छे सड़न काया अग्ग, अग्नी अग्ग वधाईआ। पुत्तर पिच्छे कहिण तुट्टा तग, नाता जगत नज़र ना आईआ। पुत्त दा मुख ना वेख्या रज्ज रज्ज, अन्त रोवे बुढी माईआ। आपणी हथ्थीं उत्ते पर्दा देण कज, मिल भाईआ देण नुहाईआ। जेहड़ी नार रखौदी रही उसदी लज, सो जहां ना संग निभाईआ। आपणा कन्त हरि जू छड्ड, जगत वेसवा रूप वटाईआ। जन भगतां विचों होए अड्ड, ना सके फेर मिलाईआ। काम क्रोध दी डिगी डूँग्घी खड्ड, अन्धेरा सके ना कोई मिटाईआ। बालण होया हड्डीआं हड्ड, चिखा तृष्ना रूप जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ जिस पुत्तर दा करो प्यार, सो कम्म किसे ना आया। जिस सज्जण दी करो विचार, सो सज्जण पल्लू ल्ए छुडाया। जिस कन्त दा कहो सहार, सो कन्त देवे धक्का लाया। अन्त बेड़ा ना पार ना उरार, मँझधार वेख वखाया। चार जुग डुब्बदा रिहा संसार, गुरमुख विरला पार कराया। कलिजुग आई अन्तिम वार, पुरख अबिनाशी होए सहाया। कबीर जुलाहे सुण पुकार, लोकमात फेरा पाया। नानक गोबिन्द पैज संवार, हरिजन साचे ल्ए उठाया। अठ दस कर ख्वार, अठारां सिद्धां मेट मिटाया। नौं नौं दए पार उतार, आप आपणी नईआ इक्क चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, झूठा संसा दए चुकाया। वीह सौ दस बिक्रमी सोलां मग्घर, हरि ख़ाक वण्ड वंडाईआ। उँनी कत्तक आपणी पूरी करके सधर, आपणी ख़ुशी मनाईआ। लेखा जाणे नौं खण्ड खण्ड भद्र, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची ख़ाक आपणे हथ्थ रखाईआ। सिँघ मनजीत तेरी ख़ाक, अठ साल गंढ्ढ रखाईआ। सिँघ जगदीश तेरी राख, सत्त साल वण्ड वंडाईआ। धरत मात तेरी इच्छया भाख, जगत माया गुरसिख झोली पाईआ। आपणा वेला रक्खया आपणे हाथ, ना भेव किसे समझाईआ। सिँघ गुरदयाल विक्या साचे हाट, करता कीमत आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लहिणा दए मुकाईआ। पूर्ब लहिणा ढाई करमां वण्ड, बल बावन खेल खिलाया। कलिजुग अन्तिम चढ़या चन्द, बिन चन्द होए रुशनाया। पुरख अबिनाशी सदा बख्शंद, आपणी बख्शिश दए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

सच दिहाढ़ा रिहा सुहाया। सच दिहाढ़ा ढाई मुठी ख़ाक, धरनी ख़ाक विच दबाईआ। छत्ती जुग दा टुटा नात, फिर नाता दए जुड़ाईआ। जन भगतां बणया सज्जण साक, सगला संग तजाईआ। जिस दा करदे रहे पूजा पाठ, सो बण के पाठी गुरसिख तेरी बाणी आप अल्हाईआ। तेरे पिच्छे आपणा पूरा करे घाट, हरिसंगत अग्गे झोली डाहीआ। सत्तरां देवे साचा साथ, गोबिन्द सत्थर नाल मिलाईआ। करनहारा करके जाए पूरी आस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साची ख़ाक नीहां हेठ दबाईआ। साची ख़ाक साची धूढ़, धूंआँधार मिटाइंदा। लक्ख चुरासी कट्टया जूड़, झूठा बन्धन मात तुड़ाइंदा। चतुर सुघड़ बणाया मूर्ख मूढ़, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कर किरपा देवे जोती नूर, नूर नूर नाल मिलाइंदा। जिस घर जाए साहिब ग़फ़ूर, साचा ज़हूर आप वखाइंदा। मूसे तक्कया जल्वा उत्ते कोहतूर, नूरी जल्वा एका वार वखाइंदा। गुरसिखां आत्म करके जाए भरपूर, भरया भण्डारा आप वरताइंदा। जिस नूं कहिन्दे रहे नेड़े दूर, सो ज़रूर फेरा पाइंदा। जुग चौकड़ी बणया रिहा मफ़रूर, हथ्थ किसे ना आइंदा। साध सन्त लोकमात सफ़र कटदे गए ज़रूर, पान्धी पन्ध ना कोए मुकाइंदा। कलिजुग अन्तिम मन वासना मचाया फ़तूर, फ़तवा कोए ना मेट मिटाइंदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद अंदर वड़या ग़रूर, ग़ुरबत कोई ना अवर जणाइंदा। किसे ना आया सच शऊर, साची सिख्या ना कोए समझाइंदा। मुला काज़ी शेख़ मुसायक रसना कहिण अगे मिले हूर, हूरां विच सर्ब रुलाइंदा। मुहम्मद अन्त बख्शावे आपणा कसूर, दिवस रैण सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची धार पुरख अबिनास, आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, सतिजुग राह चलाईआ। उन्नी कत्तक पिच्छों गुर अवतार ना सुणे कोई अरदास, कीती अरदास सभ दी बिरथा जाईआ। मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले होण निरास, बैठण ढेरी ढाहीआ। प्रभ इक्को वार सद्द ल्ए पास, पिच्छे फेर कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा दए मुकाईआ। जिस मुकाया पिछला लेखा, सो साहिब नज़र ना आइंदा। भुल्ले फिरदे धारी केसा, मूंड मुंडाया मुख भवाइंदा। सभ दा होया ख़ाली ख़ीसा, राज राजान सर्ब कुरलाइंदा। कलिजुग वेसवा बण बण कराया पेशा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश घर घर विभचार वखाइंदा। जिस मन्दिर अंदर रक्खया गणपति गणेशा, तिस अंदर नारी पुरख संग वखाइंदा। जिस गुरदुआर अंदर रक्खया भरवासा, तिस घर ग्रन्थी बच्चीआं संग करन हासा, हासा हरि कदे ना भाइंदा। जिस अंदर राम कहिण प्रकाशा, तिस मन्दिर होए भोग बिलासा, पुरख अबिनाशी वेख वखाइंदा। जिस मस्जिद मुहम्मद कहिण देवे दिलासा, तिस मस्जिद अंदर मुला मेल ना कोई कराइंदा। वेखण आए साहिब गुणतासा,

सो आलमगीर फेरा पाइंदा। चार जुग चौकड़ी गुर अवतारां भगत भगवन्त वेखदा रिहा तमाशा, हुक्मी हुक्म हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सच दुआरा आप बणाइंदा। सच दुआरा जाए बण, हरि आपणी बणत बणाईआ। सेवा करन गंधर्ब गण, दर दर फेरी पाईआ। धन्न वड्याई जननी जिस भगत जन जणे जन, लोकमात मिली वड्याईआ। हरि संदेशा सुणया कन्न, रागी राग भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा दए वसाईआ। सच दुआरा नींह रक्ख, आपणा खेल कराइंदा। निरगुण निरगुण हो प्रतक्ख, सरगुण आप समझाइंदा। सचखण्ड दुआरे जिस जाणा वस, सो नाता मोह चुकाइंदा। पिता पुत मात सुत चिखा उप्पर रक्ख, ख़ुशी ख़ुशी फुल्ल चढ़ाइंदा। तेरी वस्त तेरे हथ्थ, साचा शुकर मनाइंदा। जे कोई नेत्र रोवे अथ्थ, दरगाह साची धाम ना पाइंदा। तिन्नां लोकां छत्ती जुग मनारा बणा के करे चठ, उप्पर आपणा आसण लाइंदा। हरि का मन्दिर ना जाए ढट्ठ, सभ दी जड़ आप उखड़ाइंदा। सत्तर जन करना इक्टठ, दर साचे आपे मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा लेखे पाइंदा। सत्तर सिख सेवा जाण लग्ग, हरि साचा आप लगाईआ। करे खेल सूरा सर्बग्ग, बेअन्त बेपरवाहीआ। सतिजुग साचा बन्न्हे तग, साचा सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म सुणाईआ। सत्तर सिख सत्तर इट्ट देण उखेड़, चार कुण्ट जो आप बणाया। चार कुण्ट भिड़े भेड़, वाह वा खेल वखाया। गुरमुखां हथ्थीं छेड़ां छेड़, आपणा मुख छुपाया। पहलों आपणा तन कीता ढेर, फेर गुरसिखां नाल मिलाया। सिँघ हो के प्रगटया शेर, डंका शब्द सुणाया। जुग जन्म दे लयांदे घेर, आपणा मेल मिलाया। मिल्या मेल ना सके कोई नखेड़, एका बन्धन पाया। छत्ती जुग दा चुक्या फेर, छत्ती छत्ती रंग वखाया। बिन हथ्थां बांहवां होया दलेर, आपणा काज रिहा रचाया। जन भगतां बहत्तरां मिल्या पहली वेर, पहला सगन मनाया। पुरख अबिनाशी हो दलेर, आपणा पल्ला भारा आप कराया। बिन भगती कीती मेहर, बिन नामे नाम झोली पाया। ना कोई करया हेर फेर, गोबिन्द विचोला नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, भगत दुआरा विच संसार, साची नींह दए धराया।

हरिभगत तेरा चिटा रंग, आदि जुगादि रखाया। एह काग़ज़ होया बरंग, लोकमात ना कम्म किसे आया। एह माया तुट्टा संग, झूठा मोह चुकाया। जिस दे पिच्छे कट्टदे रहे पन्ध, सो पान्धी बण के फेरा पाया। जिस दे गौंदे रहे छन्द,

अज भगतां ढोला रिहा सुणाया। जिस नूं कहिन्दे वसे पुरी अनन्द, अनन्द गुरमुख हिरदा रिहा बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा रिहा चुकाया । पहला लेख चुकाया, कर किरपा हो मेहरवान। गोबिन्द सेवा लाया, दिते बाली बलीदान। आपणा तन गया छुपाया, मिल्या जा भगवान । पुरख अबिनाशी खेल रचाया, कलिजुग मेले अन्तिम आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल वाली दो जहान। बाल्यां रत कढ्ढी बाहर, सचखण्ड दुआर बणाया। शिव जी तख्तों दिता उतार, इन्दर धक्का लाया। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, नैणां नीर वहाया। विष्नूं आया बण भिखार, हरि दुआरे फेरा पाया। जुग चौकड़ी करन पुकार, बैठे सीस झुकाया। भगत भगवन्त बण भिखार, ख़ाली झोली रहे जणाया। धन्न भाग कलिजुग अन्त निहकलंक वेस वटाया करया खेल अगम्म अपार, गोबिन्द लेखा रिहा चुकाया। आप आपणा दस्स विहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाया। भगत फ़कीर सूफ़ी सन्त, लोकमात कष्ट गए उठाईआ। खल्ल लुहाई बण जंत, जीव वेखे लोकाईआ। अन्त कह गए हरि जू तेरी महिमा अगणत, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए मुकाईआ। गुर अवतारां दिता काया दान, लोकमात सेव कमाईआ। गुरु गोबिन्द सिँघ दे के गया बाल नाधान, आपणा तन आप उठाईआ। अन्तिम सभ दी आण करे कल्याण, चार जुग दे विछड़े मेल मिलाईआ। आपणी रत देवे बलीदान, ब्रह्म मति इक्क समझाईआ। जिस माया कीता बेपछाण, सो माया आपणे रंग वखाईआ। खेले खेल नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। सतिजुग बन्न्हे इक्क निशान, पुरख अकाल नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विधान ल्ए बणाईआ। सच विधान पंचम बाडी, एका हुक्म जणाया। भगतां पिच्छे तन ख़ाक रुलाया हाडी, भस्मी भस्म समाया। पोतरा अक्खीं ना वेखे दादी, पिता पूत ना रंग रंगाया। हरिजन तेरी सुणी फ़रयादी, फ़रयादी बण के हरि जू आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर दए बणाया। साचे मन्दिर लाई रत, रती रत रंगाइंदा । भगतां देवे इक्को मति, एका गुण समझाइंदा। जिस नूं कहिन्दे गए भगवान हुंदा वस, सो हो के वस वखाइंदा। जिस नूं कहिन्दे जुग जुग भगतां मार्ग देवे दस्स, सो साचा राह चलाइंदा। जिस नूं कहिन्दे पैंडा मुकौंदा नस्स नस्स, सो पान्धी दर दर फेरा पाइंदा। जिस नूं कहिन्दे पूरी करे आस, कलिजुग अन्तिम आसा पूर कराइंदा। जिस नूं कहिन्दे करे बन्द ख़ुलास, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाइंदा। जिस नूं कहिन्दे निरगुण जोत प्रकाश, सो निरगुण नूर डगमगाइंदा। जिस नूं कहिन्दे सद वसे पास, सो आपणा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, बण

सेवक सेव कमाइंदा। सेवा करे जोत निरँकारी, निरगुण वेस वटाया। गुरसिख तेरे प्रेम दी चुक्के तगारी, सिर आपणे भार उठाया। तेरे कर्म दी कांडी फेरे आपणी वारी, वार हथ्थ ना किसे फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द चाढ़े एका रंग, रंग रंग नाल मिलाया। गोबिन्द रंग भगतन धार, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। आपणी दिशा आप विचार, आपे नींह रखाईआ। धरत माता मुरदयां कोल जो रक्खदी रही उधार, सो रप्पया एका वार झोली पाईआ। मुड़के फेर ना करे कोई ख्वार, ख्वारी सभ दी दए मिटाईआ। सच महल्ला इक्क उसार, शब्द अटारी ल्ए बणाईआ। जो जन करके जाए दरस दीदार, जन्म मरन दुःख रहि ना जाईआ। अंदर वड़ दूजी करे ना कोई गुफ्तार, एका चरन ध्यान लगाईआ। छब्बी पोह दस्से सच विहार, जिस कारन दुआरा ल्या बणाईआ। सेवा करे पुरख नार, नार पुरख आपणा रूप वटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचां मिस्तरीआं देवे दान, नींह उत्ते रक्खो निशान, बिन नेत्रां वेखे भगवान।

पहली इट्ट दयो ठोक, हरि ठोकर जगत लगाइंदा। दूजा भाणा ना सके कोई रोक, दो जहानां वेख वखाइंदा। तीजे तिन्नां लोकां सुणाए सलोक, सोहँ ढोला एका गाइंदा। चौथे चारे कुण्टां देवे मोख, जो जन सरनाई आइंदा। पंचम बख्शे एका ओट, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कर प्रेम कढ्ढणा खोट, खोटी क्रिया सर्ब मिटाइंदा। हरि भण्डारा दए अतोट, अतुट्ट आप वरताइंदा। आलणिउँ डिगे उठाए बोट, आपणी गोद बहाइंदा। भगतां दुआरे हरिभगत जगी जोत, जगी जोत ना कोए बुझाइंदा। छत्ती जुग दा पहला कोट, किला कोट सर्ब ढांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत्तर बहत्तर कर इकत्तर, शत्रु मित्र एका रंग वखाइंदा।

शत्रु मित्र होए इक्टठे, वाहवा रंग रंगाया। मन वासना अगे मन ढट्ठे, गुर चरनी सीस निवाया। इन्दर सिँघ पहलवान गुरसिख तेरे पट्ठे, गुरज तेरे हथ्थ रखाया। घर कूक कर इक्टठे, एका हुक्म सुणाया। हरि के खेल मट्ठे मट्ठे, जुग चौकड़ी छिन भंगर पार कराया । सतिगुर सरनाई जो जन ढट्ठे, ढेरी ख़ाक ना कोए बणाया। कोई लोड़ ना रक्खे कफ़न लट्ठे, आपणा दोशाला उप्पर पाया। काहनी बण ना कोई चुक्के, सतिगुर आपणी सेव कमाया। मरन तों पहलों गुरसिख मुक्के, मरन सतिगुर झोली पाया। अन्त निशानउँ जो जन उक्के, दरगाह मिले ना कोई थाँया। गोबिन्द बूटे बिन गोबिन्द सुक्के, नज़र आए ना कोई छाया। मुहम्मद ख़ाली दिसण हुक्के, नड़ी हथ्थ ना कोए फड़ाया। पंडत पत्तरी आपणी सुट्टे, साचा सगन

ना कोए मनाया। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी एका उठे, सभ दा माण गंवाया। ग़रीब निमाणयां उप्पर तुट्ठे, कर किरपा मेल मिलाया। आप जगाए कलिजुग सुते, रातीं सुत्तयां ल्ए उठाया। नंगी पैरीं जाए अग्गों पैण कुत्ते, हौली हौली कुत्तयां कोलों मुख छुपाया। औदां जांदा गवांढी कोई ना तक्के, हरि जू कवण कूटे फेरा पाया। गुरसिख उठाए आपणे बच्चे, आप आपणे गल लगाया। दर आयां रंग ना वखाए कच्चे, रंग एका नाम रंगाया। एथे उथे दो जहान सच्चे, जिन हरि जू दर्शन पाया। मन्दिर मकान ढह जाण कच्चे पक्के, थिर कोए रहिण ना पाया। पीर पैग़म्बर छड्ड गए मदीने मक्के, साचा हुजरा ना किसे सजाया। राम राम पैंडे सभ दे मुक्के, पान्धी आपणे पन्ध रखाया। कोटन कोटि कृष्न काहन बण बण मुक्के, हरि का अन्त किसे ना पाया। नानक निरगुण ओट एका उत्ते सुट्टे, घर आपणे ख़ुशी मनाया। कबीर कहे अबिनाशी अचुते, ना मरे ना जाया। गोबिन्द कहे सुहाए मेरी रुत्ते, मेरा बूटा मात महिकाया। कूड़ विकारा जड़ आपे पुट्टे, आपणा धक्का लाया। मेरा तन मेरा धन मेरा जन आपणे भगतां दी नींह हेठां सुट्टे, उत्ते सच महल्ल वसाया। गोबिन्द गुरसिखां हेठां सदा रहे सुत्ते, आलस निन्दरा ना कोए जणाया। वेखे खेल अबिनाशी अचुते, आपणा खेल रचाया। एधर लावे ते एधर पुट्टे, माली आपणी वण्ड वंडाया। कोई सुक्के ते कोई फुटे, जिस आपणी सेव कमाया। कलिजुग अन्तिम सभ दे भाग निखुटे, हरि जू हरि भुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची नींह दए धराया।

बिन नबी रसूल मिलाइंदा, बिन कलमे कर प्यार। बिन शरअ रंग रंगाइंदा, बिन शरीअत दए आधार। बिन हुजरे अवाज़ लगाइंदा, बिन काअबे खोल्ह किवाड़। बिन नाद साज वजाइंदा, सदा लगाए अगम्म अपार। बिन रसना जिहवा बांग अल्हाइंदा, कूक कूक करे पुकार। मुर्शद मुरीद वेख वखाइंदा, मुरीदां मुर्शद कर दीदार। आपणी सिफ्त आप सुणाइंदा, सालाही सिफ्त बेऐब परवरदिगार। पर्दानशीं आपणा पर्दा आप उठाइंदा, आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस सच दीदार। सच दीदार इक्क ख़ुदा, ख़ुद आपणा आप जणाईआ। मुर्शद मुरीदां उत्तों होए फ़िदा, आपणी फ़ितरत मात मिटाईआ। दर दुआरे आए सिध्धा, राह विच ना कोई अटकाईआ। कोटन कोटि रसूल दर दुआरे पाइन गिधा, हथ्थ नाल हथ्थ मिलाईआ। नूर अलाही किसे ना बध्धा, बंक दुआर ना कोई बहाईआ। आपणा देवे आपे सद्दा, आपणी सेव कमाईआ। करके आया पार हद्दा, शरअ हद्द ना कोई वखाईआ। बिन लत्तां बांहवां फिरे भज्जा,

बिन घोड़े होया अस्वार सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा जल्वा आप वखाईआ। आपणा जल्वा देवे नूर, जलाल आपणा खेल खिलाइंदा। आपे कलाम कलमा वजाए तूर, नाद अनादी नाद सुणाइंदा। आपे हज़रत हाज़र हज़ूर, आपे आपणा वेस वटाइंदा। आपे फ़तवा देवे ज़रूर, अन्त फातया सर्ब पढ़ाइंदा। आपे बख्शे सर्ब कसूर, आपणी रहिमत आप कमाइंदा। आपे मुर्शद मुरीदां अंदर वड़ वड़ बहे ज़रूर, जगत ज़रूरत पूर कराइंदा। कोई लभ्भे उत्ते कोहतूर, कुदरत हरि हरि वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अहिबाब रबाब आप वजाइंदा। सच रबाब वजाए बातन, आपणी बात सुणाईआ। करया खेल इक्क इकांतन, अकल कला वड्याईआ। जिस दा संग अल्ला राणी लभ्भे बण बण साथन, नक्क नथ्थ सुहाग वखाईआ। नेत्र सुरमा दन्द दन्दासन, रूप अनूप चढ़ाईआ। दर दर घर घर वेखे मेरी पूरी करे आसण, बेऐब मेरा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुजरा दए समझाईआ। साचा हुजरा ख़ुदावंद करीम, आपणा आप सुहाइंदा। आपे होए अज़ीमुल अज़ीम, आप आपणे रंग समाइंदा। आपे तालब तुलबा दए तालीम, तल्बगार ना कोई अख्वाइंदा। आपे नबी रसूलां करे तकसीम, मुत्फ़रक आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग समाइंदा। सच ख़ुदावंद बेऐब, इक्क महल्ल सुहाया। नूर नुराना सच्चा साहिब, सुल्तान वड वड्याआ। जुगा जुगन्तर होया रहे गैब, रूप रंग ना कोई वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नूरी नूर ल्ए मिलाया। होया ग़ायब ग़फ्लत कर, ग़फ्लत आपणी आपणे विच टिकाईआ। उल्फ़त फिराई दर दर, आरफ़ कर पढ़ाईआ। आपे बैठा रिहा दड़, मुखड़ा मुख भवाईआ। नबी रसूलां घाड़न घड़ घड़, लोकमात दए वड्याईआ। कलमा कलाम आपणी आप पढ़ पढ़, कायनात करे पढ़ाईआ। साचे हुजरे आपे चढ़ चढ़, ख़ालक वेखे ख़लक लोकाईआ। मरीद मुर्शद आपे फड़ फड़, आप आपणा मेल मिलाईआ। लेखा जाणे दर बदर, दर दरवेश वेस वटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अनेक, अनक कल आप अख्वाईआ।

अन्तर बाहर इक्को रंग, एका घर वसाईआ। एका सेज इक्क पलँघ, एका गुर हंढाईआ। एका नाम इक्क मृदंग, एका नाद सुणाईआ । एका तीर इक्क कमंद, एका चिल्ला दए चढ़ाईआ। एका गीत एका छन्द, एका ढोला दए जणाईआ। एका नूर एका चन्द, एका एक करे रुशनाईआ। एका तोड़े बन्धन बन्द, बन्दीछोड़ इक्क अख्वाईआ। इक्क वखाए परमानंद, एका निजानंद करे रसाईआ। एका टुट्टी देवे गंढ्ढ, एका आपणी गंढ्ढ पुआईआ। एका नाता तोड़े नार दुहागन रंड, एका

कन्त बणे सच्चा गोसांईआ। एका लेखा चुकाए इंड पिण्ड जीउ ब्रह्मण्ड, एका आपणा घर वखाईआ। एका अमृत धार वगाए सागर सिन्ध, एका झिरना दए झिराईआ। एका अन्तिम कढ्ढे जिंद, जिस घड़या भन्न वखाईआ। एका बणाए साची बिन्द, सुत अनादी ल्ए प्रगटाईआ। एका दाता गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंदर बाहर आपणा रंग वखाईआ। अंदर बाहर सतिगुर धार, शब्दी शब्द वखाइंदा। अंदर बाहर सतिगुर धार, गुर रसना गुर आप जणाइंदा। अंदर बाहर सतिगुर धार अगम्मी धुन्कार, धुन अनादी राग अल्हाइंदा। अंदर बाहर जोत उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। अंदर बाहर इक्को यार, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल खिलाइंदा। अंदर बाहर मारे झात, पर्दा आपणा आप उठाईआ। अंदर बाहर खोल्हे ताक, बन्द किवाड़ा कुण्डा लाहीआ। अंदर बाहर वखाए हाट, साचा वणज कराईआ। अंदर बाहर तीर्थ ताट, घर सरोवर दए प्रगटाईआ। अंदर बाहर बन्न्हे नात, आपणा बन्धन पाईआ। अंदर बाहर देवे दात, देवणहार बेपरवाहीआ। अंदर बाहर पिता मात, निरगुण सरगुण संग समाईआ। अंदर बाहर जणाए गाथ, आपणी कर आप पढ़ाईआ। अंदर बाहर लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, सीस जगदीस हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंदर बाहर खेल कर, आपणे रंग समाईआ।

पंज शब्द जगत जैकारा, रसना जिहवा वड्याईआ। हरि का शब्द सभ तों वसे बाहरा, गणित विच कदे ना आईआ। ना कोई अंकड़ा ना कोई अंक ना कोई लिखारा, लिख लिख लेख ना कोई वखाईआ। लोकमात गुरुआं पीरां दए सहारा, लक्ख चुरासी नाल प्रनाईआ। कोई कहे सतिनाम अधारा, कोई कहे सोहँ जैकारा, कोई रारंकार वखाईआ। कोई कहे जोत निरँजण उज्यारा, कोई कहे जोती जोत डगमगाईआ। कोई कहे ओंकार पसारा, निराकार नज़र ना आईआ। दोए दोए जोड़ करदे गए निमस्कारा, लोकमात राह तकाईआ। तेरा वसदा रहे दुआरा, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। अलख अगम्म तेरा खेल न्यारा, सति पुरख तेरी वड्याईआ। तेरे नाम दी सच्ची धारा, तेरी महिमा सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम शब्द जगत नाता बन्धन पाईआ। अल्ला अलाही नूर, आलमीन अख्वाइंदा। करे खेल ज़ाहर ज़रूर, भेव कोए ना पाइंदा। बध्धा रहे सच दस्तूर, हुक्मी हुक्म ना कोई उलटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खिलाइंदा। आपे आपणा नाउँ रक्ख, तत्ता तख्त इक्क रचाईआ। राम पुरख समरथ, रहीम वेस वटाईआ। अबूतर खेल अकथ, लोकमात समझाईआ। पंज तत मार्ग आपणा दस्स, पर्दा दए

चुकाईआ। जोत उजाला नूर प्रकाश सच्च, सदा बांग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नूर आपणे नाल मिलाईआ। अल्ला ऐली इक्क ख़ुदा, ख़ुदी ना कोई रखाइंदा। अबूतर दिता बणा, विच आपणा नूर टिकाइंदा। शरअ नाल शरअ टकरा, शरीयत वण्ड वंडाइंदा। बेनिकाहियां करे निकाह, आपणा खेल आप वरताइंदा। बजरतर वेस वटा, सीस नार कोलों कटाइंदा। अल्ला ऐब ना करे ख़ुदा, तीर तलवार धार पार ना कोई वखाइंदा। बिस्मिल हो होए फ़िदा, बिस्त्रे मरग ना कोई विछाइंदा। ऐली शाह ना रूप वटा, दुलदल ज़ीन ना कोई कसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अबूतर आपणा रूप समझाइंदा।

नकाब पोश होया रूपोश, नज़र किसे ना आइंदा। सदा बणया रहे खामोश, आपणी अवाज़ ना किसे सुणाइंदा। मुकामे हक बैठा वेखे सभ दा दोष, निरदोष नज़र कोए ना आइंदा। जिस देवे प्याला जाम करे मदहोश, होश सभ दी आप भुलाइंदा। आपे बणया नकाबपोश, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। क्या कोई सोचां सके सोच, सोच विच कदे ना आइंदा। सांडनी अस्वार बणया आप बलोच, आप आपणे संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाइंदा। देवे ताकत ताकतवर, तख्ता सभ दा दए उलटाईआ। निरभउ रखाए आपणा डर, सभ दा भय मुकाईआ। जो जन भाणा ल्ए जर, तिस भाणे ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराईआ।