पुस्तकालयभाग १०

२० कत्तक २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

वेखो खेल हरी हरि दा, बिन रसना कबीर रिहा अल्हाईआ। जन भगतां कोलों डरदा, लोकमात सेव कमाईआ। अछल अछल जो रिहा करदा, आदि जुगादि सभ नूं आप भुलाईआ। आपणा नाउँ लोकमात भगतां अग्गे जो रिहा धरदा, वस्त अनमोल वरताईआ। अक्खर बिना जो रिहा पढ़दा, पढ़ पढ़ खेल खिलाईआ। वड बलवान जुग जुग जो रिहा लड़दा, नित नवित वेस वटाईआ। थम्मां नाल जो रिहा सड़दा, आपणा रूप वटाईआ। आदि जुगादि जुग जुग लुकया रिहा विच पर्दा, भगतां सनेहुड़ा रिहा घलाईआ। कलिजुग अन्तिम धरे रूप नर हरि दा, नर नरायण वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कराईआ। उठो वेखो मार ध्यान, कबीर बिन सरीर करे जणाईआ। निरगुण रूप श्री भगवान, भगवान आपणा वेस वटाईआ। छत्ती जुग गुर अवतारां दे परवान, परवाना मात घलाईआ। नाम निधाना

अंदर दे दे दान, बिन रसना जिहवा सुणाईआ। इक्क वखा सच निशान, आपणे रंग रंगाईआ। आपे हो बेपहचान, बैठा रहे मुख छुपाईआ। गुर अवतार लगाए ध्यान, आपणा ध्यान समझाईआ। आपणा प्रेम इक्क ज्ञान, प्यार प्यार नाल प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप छुपाईआ। उठो वेखो हरि का रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। बिन अश्व कसया तंग, शाह सवार फेरा पाइंदा। बिन मृदंगे वजाए मृदंग, साचा ढोला आपे गाइंदा। बिन प्रकाश वेखे अन्धेरा अन्ध, पान्धी आपणा पन्ध मुकाइंदा। बिन राग गाए छन्द, राग रागनी मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप वखाइंदा। साची धारा वेखो सन्त, सति सतिवादी आप चलाईआ। हुक्म देंदा रिहा जो जुगा जुगन्त, हुक्मी हुक्म भवाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे बेअन्त, बेनज़ीर नज़र कदे ना आईआ। जिस नूं मन्नदे रहे कन्त, बण बण नार सेव कमाईआ। जिस नूं कहिन्दे दाता जीव जंत, जोती नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाईआ। उठो वेखो तक्को राह, हरि तदबीर आप बणाइंदा। बिन बेड़े बणया मलाह, चप्पू हथ्थ ना कोई वखाइंदा। जिस दी मन्न के आए रज़ा, हुक्मी हुक्म हुक्म भुआइंदा। जेहड़ा भुल्ले देवे सज़ा, सो अभुल खेल खिलाइंदा। जो रुलयां ल्ए उठा, आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाइंदा। उठो चलो हरि हरि दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। जुग जुग जिस दा मन्नदे रहे डर, सो डर रिहा चुकाईआ। नेत्र मीट मीट जिस दा लभ्भणे रहे घर, बिन नेत्र घर वखाईआ। जिस दी बिरहों अंदर आए सड़, सो अग्नी तत बुझाईआ। जिस दा भाणा आए जर, सो भाणे रिहा वखाईआ। जिस दा नाउँ कोटन कोटि अक्खर आए पढ़, दर आ वेख्या अक्खर नज़र कोए ना आईआ। जिस दी पूजा करदा रिहा सीस धड़, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तिस दी ना चोटी ना कोई जड़्ह, रूप रंग ना कोई प्रगटाईआ। जिस दे पिच्छे मरनी गए मर, सो मरन जन्म विच कदे ना आईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे हरी हरि, सो हरि जू रूप धराईआ। आओ चल के वेखीए नरायण नर, जो सद्दा रिहा घलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। उठे भगत होए त्यार, थित वार ना कोई रखाया। वाह वाह खेल तेरा करतार, भेव किसे ना पाया। असीं रुलदे रहे विच संसार, तेरा नाम लै लै धक्का खाया। लुकदे रहे विच डूँग्घी गार, आपणा मुख छुपाया। तेरे पिच्छे खांदे रहे मार, आपणी खल्ल लुहाया। मानस जन्म आए हार, काया चोला ना संग रखाया। छड्डके आए जगत घर बार, नार प्यार ना कोए वखाया। पुत्तर धी ना कोई अधार, वेले अन्त देवण धक्का लाया। तुध बिन देवे ना कोई सहार, वेख्या जगत सबाया। तूं किरपा करीं आप

निरँकार, आप आपणा मेल मिलाया। डूँग्घी भगती विच वाड़, आपणा सागर ना फेर वखाया। काया गागर बणाके रक्खी गार, दिवस रैण भँवर विच भवाया। कदी लभ्भणे रहे सुखमन टेडी नाड़, ईड़ा पिंगल वेख वखाया। कदी मंगदे रहे अमृत धार, कवण वेला झिरना दए झिराया। कदे मंगदे रहे जोत उज्यार, जोत निरँजण दए टिकाया। कदी मंगदे रहे दरस दीदार, आत्म सेजा दए सहाया। कदे मंगदे रहे तेरा प्यार, दोए जोड़ जोड़ सीस झुकाया। तैनूं रहिम ना आया मेरी सरकार, मेहर नज़र ना कदे उठाया। तेरी कूक करी पुकार, ऐनलहक तेरा नाअरा लाया। तेरे नाअरे उत्तों पई मार, आपणी खल्ल लुहाया। शक्क विच प्या संसार, शकवा तेरा ना कोए समझाया। फ़तवा लग्गा पहली वार, दूजी वार ना दईं सज़ाया। मैं निउँ निउँ करां निमस्कार, सलाम अलैकम नाल मिलाया। वाह तेरी कुदरत मेरे यार, तूं कुदरत खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप जणाया। उठो वेखो पीर पैग़म्बर, सच्चा पराह आप बणाईआ । आदि जुगादि जो रचदा रिहा अडम्बर, अड्ड बैठा सच्चा माहीआ। कलिजुग अन्तिम रचया सुअम्बर, साची रुत्त सुहाईआ। आपणे सिर ओडिआ इक्क पीत पितम्बर, ढाकन को पत हरि घट थाँईंआ। आपणे घर बणया इक्को मिम्बर, दूजा संग ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। उठो वेखो करता धार, करनहार कराइंदा। जिस दा मंगदे रहे दीदार, सो दयाल दया कमाइंदा। जिस दे पिच्छे करदे रहे शिंगार, सोलां शंगार वेस वटाइंदा। जिस दे पिच्छे सेवा करदे रहे बण बण नार, सो कन्त वेस वटाइंदा। जिस दा लभ्भणे रहे महल्ल मुनार, अटल मुनारा नज़र किसे ना आइंदा। जिस दी कट्ट के आए वगार, सो बण वगारी सेव कमाइंदा। जिस नूं कहिन्दे रहे करीम कादर यार, सो आपणा नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। उठो वेखो हरि जू मेला, लोकमात आप मिलाया। इक्को घर वसे गुरु चेला, चेला गुर रूप वटाया। इक्को सतिगुर सज्जण सुहेला, इक्को गुरमुख ल्ए बणाया। इक्को जाणे आपणा वेला, थित वार ना कोए वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेला आप सुहाया। साचा वेला लोकमात, हरि जू आप सुहाइंदा। उठो वेखो मार झात, की सांग वरताइंदा। जिस नूं लभ्भणे रहे इक्क इकांत, जुग जुग लुक लुक भगतां दरस दिखाइंदा। कलिजुग अन्तिम हरिजन बणाए इक्क जमात, इक्को पट्टी नाम पढ़ाइंदा। एका वार देवे दात, एका वस्त झोली पाइंदा। एका गाउणी साची गाथ, एका राह चलाइंदा। इक्को दस्से साची ज़ात, दूजी ज़ात ना कोए बणाइंदा। इक्क बंधाए सच्चा नात, नाता बध्धा ना कोए तुड़ाइंदा। इक्को पिता इक्को मात, एका बालक रूप वखाइंदा। एको पूरी करे आस, एका संग निभाइंदा। इक्को

वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। चार जुग इक्क इक्क करके साडी कीती बन्द ख़ुलास, फड़ फड़ आपणे चरन बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाइंदा। कलिजुग अन्त की करे कारा, हरि पुरख निरँजण वेस वटाईआ। जन भगतां देवे जगत सहारा, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस भाण्डा घड़या बण ठठयारा, आपणी वस्त विच टिकाईआ। सो वेखे विगसे वेखणहारा, वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। बिन पैसे धेले बणया वणजारा, आपणा वणज कराईआ। छत्ती जुग जो करदा रिहा उधारा, अन्तिम लहिणा दए मुकाईआ। ध्रू कहे सुण प्रहिलाद यारा, प्रभ की सांग वरताईआ। साडे नाल की करया विहारा, जंगल जूहां विच फिराईआ। कलिजुग अन्तिम ग़रीब निमाणयां दए सहारा, फड़ बाहों गले लगाईआ। इक्को दसया सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान नाम जैकारा, बिन भगती बेड़े दए चढ़ाईआ। बिन जंञों आए इक्को लाड़ा, हरिजन नारी ल्ए प्रनाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर करे प्यारा, प्यार प्यार विच मिलाईआ। नेत्र नैण नैण शंगारा, गुरमुख नैण नैण नैण नाल मिलाईआ। आए चल गिरवर गिरधारा, गृह गृह आपणा पन्ध मुकाईआ। जन भगतां कर दरस दीदारा, आपणी ख़ुशी मनाईआ। करया खेल अपर अपारा, साची रीत वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। प्रहिलाद कहे सुण ध्रू मीत, की की हाल सुणावां। वेखो प्रभ दी उलटी रीत, रातीं सुत्तयां पकड़े बांहवां। कलिजुग अन्त ठुकराई मन्दिर मसीत, जिस दा करदे झूठा दाअवा। अंदरे अंदर परखे नीत, करे प्यार जिउँ पुत्तरां मावां। जन भगतां हिरदा करे ठंडा सीत, उप्पर रक्खे ठंडी छाँवां। साहिब सतिगुर पतित पुनीत, हँस बणाए फड़ फड़ काँवां। बिन चेतिउँ वसया चीत, बिन चेतन्न निरगुण सरगुण आपणे घर लाया नावां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत उधारन आपणा बध्धा दाअवा। ध्रू कहे सुण प्रहिलाद, प्रभ की की सांग वरताइंदा। बाली बुध जिस लाई जाग, सो साहिब वेखण आवां। बिन धुन वजाए नाद, बिन रसना गीत गावां। बिन जिहवा आए स्वाद, नाम निधाना एका खावां। सो सज्जण लैणा लाध, आदि जुगादि करे खेल बिन लत्तां बांहवां। जन भगतां रक्खे याद, निथाव्याँ देवे सच्चा थावां। कलिजुग अन्त सुणे फ़रयाद, सानूं विछड़िआं मेले नाल भ्रावां। लक्ख चुरासी विचों काढ, साडे नाल करे सावां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा भाणा। की ध्रू तूं किहा सच्च, प्रहिलाद अग्गों सुणाईआ। हां जो वेख्या सो रिहा दस्स, पुरख अबिनाशी वेस वटाईआ। लोकमात गया नस्स, आपणा पन्ध मुकाईआ। एथे असीं उहदे वस, ओथे चले भगत रज़ाईआ। जांदा जांदा शब्द सनेहुड़ा गया दस्स, उठो भगतो लोकमात राह वेखो चाँईं चाईआ। बिन भगती मैं होया वस, बिन शक्ती मैं देवां रस, बिन विअकती

पूरी करां आस, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। बिन दीवा बाती मेरा प्रकाश, बिन मन्दिर ताकी मेरा निवास, सच सिँघासण सोभा पाईआ। मैं गुरमुखां लोकमात जा के कहां शाबास, छत्ती जुग जो राह तकाईआ। तुहाढ्ढे मंडल पावां रास, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। बिन ख़ाहशों पूरी करे ख़ाहश, आप आपणी दया कमाईआ। सुफ़ने विच जो कदी ना गया भास, सो आपणा दरस दिखाईआ। जिस दी कदी ना आई याद, सो आपणी याद ताज़ा दए कराईआ। तुहाढ्ढे कोल करे आपणी फ़रयाद, तुहाढ्ढे बिनां मेरा दुआरा कम्म किसे ना आईआ। कोई कहे वाहिदो लाशरीक गाॅड, कोई कहे सदा बेसवाद, कोई कहे अनादी अनाद, कोई कहे बोध अगाध, कोई कहे माधव माध, मोहणी आपणा रूप वटाईआ। कोई कहे लक्ख चुरासी विचों ल्ए काढ, कोई कहे वसया पंज तत मास नाड़ी हाड, कोई कहे जल थल रिहा समाईआ। गोबिन्द कहे वांग पुत्तरां करे लाड, प्रेम गोद विच बहाईआ। गुरमुख विरला जाणे साध, जिन आपणी साधना साध सतिगुर अग्गे रखाईआ। कोई कहे वसे पार हद्द, हदूद अरबा ना कोए बणाईआ। कोई कहे आपे जाणे आपणी यद, बंस सरबंस बेपरवाहीआ। कोई कहे हो के बैठा अड्ड, निरगुण रूप वटाईआ। कबीर कहे भगतां ना जाए कदी छड्ड, जन भगतां सदा सेव कमाईआ। जिस वेले चाहो लउ सद्द, बिन तारों तार हिलाईआ। सदा बैठा रहे विच अध, गुरमुख तेरा पन्ध मुकाईआ। जे कोई कहे प्रभ दा केडा कद्द, नज़र किसे ना आईआ। बिन कद्दों डूँग्घी कंदर बहे वड़, आपणा मन्दिर आप सुहाईआ। जिउँ पूरन अंदर पूरन विद्या रिहा पढ़, पूरी सभ दी आस कराईआ। करके हिंमत लउ फड़, आया नट्ठ किते ना जाईआ। लोकाई विच ना जाणा अड़, सृष्ट सबाई धूंआँधार वखाईआ। कबीर कहे चढ़ के वेखो आपणा गढ़्ह, जिथे बैठा तख्त सुहाईआ। ना उह पुरख ना उह नार, नर नरायण बेपरवाहीआ। जन भगतां पैज रिहा संवार, आपणा स्वारथ ना कोए वखाईआ। देवणहारा चार पदारथ, नानक मंग मंगाईआ। जिउँ लोहा कंचन करे पारस, कबीर रामानंद वड्याईआ। दर मन्ने ना कोए सफ़ारश, सिफ़रा सर्ब रूप वखाईआ। चरन कँवल जो रक्खे ढारस, आपणी ढाक ल्ए उठाईआ। लेखा जाणे रोम फ़ारस, फ़लक आपणा खेल खिलाईआ। बिन भगतां बणे ना किसे दा वारस, आपणी वसीअत भगतां हथ्थ फड़ाईआ। कोटन कोटि पढ़ पढ़ थक्के आरफ़, उल्फ़त विच लग्गी लोकाईआ। कोटन कोटि कर कर थक्के तुआरफ़, अन्त तामील ना किसे कराईआ। कोटन कोटि लिख लिख थक्के इबारत, कलम शाही नाल मिलाईआ। कोटन कोटि बणा बणा थक्के मन्दिर मस्जिद गुरदुआर इमारत, अमरापद ना कोए वखाईआ। कोटन कोटि वड़ वड़ थक्के ग़ारत, डूंग्घी भँवर ना कोए लँघाईआ। कोटन कोटि कर कर थक्के आड़्हत, बण बण गुरु हट्ट खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे

विच छुपाईआ। ध्रू सुण सज्जण, सहिज सहिज सुणावां। जिस नूं कहिन्दे परदे कज्जण, सो बणया फिरे निथावां। सानूं लौदां रिहा अजण पजण, बिन भगतीउँ कलिजुग अन्तिम पकड़े बांहवां। दर दर घर घर कराए साचा मजन, कहे बिन तीर्थ गुरमुख आप नुहावां। कर दरस हरिजन रज्जण, मैं हरिजन दरसन पावां। इक्क दुआरे बह बह सजण, लक्ख लक्ख शुकर मनावां। इक्क दूजे नूं आपणा हाल दस्सण, गल विच पा पा बांहवां। इक्क दूजे दे अंदर वसण, इक्को रंग वखावां। जो कुछ वेखण की लोकां दस्सण, किहनूं किहनूं समझावां। भगत भगवन्त घर बह बह हस्सण, नित नित वेखण जावां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अथावां। सुण प्रहिलाद मेरे भाई, मैं अज्ज दी दस्सां गल्ल। पुरख अबिनाशी बणया राही, कर गया वल छल। जिहनूं नामा धन्ना कहे गुसाँईं, वसणहार महल्ल अटल। लोकमात निथाव्याँ पकड़े बांहीं, ग़रीबां अंदर गया रल। शाह पातशाह मारन धाहीं, कलिजुग सन्तां मिल्या ना कोई फल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अबचल। ध्रू छड्ड प्रभ दा खैहड़ा, अन्त किसे ना पाया। कोई कहे चंगा कोई कहे भैड़ा, भैड़िआं अंदर आप समाईआ। साध सन्त कलिजुग अन्त जंगल जूह पहाडां पर्बतां उत्ते लभ्भण प्रभ दीआं पैड़ां, खुरा खोज नज़र किसे ना आया। मन्दिर मठ बह बह कर गवेड़ गेड़या गेड़ा, मन मन नाल मता पकाया। लोकां कहिण प्रभ वसया मेरे वेहड़ा, काया मन्दिर विच बहाया। मन मतीआ मन ममता नाल लेड़्हा, काम क्रोध लोभ ख़ज़ाना अंदर भराया। सतिगुर पूरा मारे इक्क लफेड़ा, देवे मुख भवाया। क्यों, नाँ जू रक्खया सिँघ शेरा, शेर हो क्यों भय रखाया। लक्ख चुरासी पाए घेरा, आप आपणा हुक्म सुणाया। बिन भगती बन्न्हें भगतां बेड़ा, आप आपणे कंध उठाया। लोकमात करके वड्डा जेरा, आपणा पर्दा आप चुकाया। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग करदा रिहा हेरा फेरा, आपणा राग ना किसे सुणाया। गुर अवतारां कर कर मेहरां, आपणा राह चलाया। पीर पैग़म्बर कह कह गए मैं तेरा, तेरी कुदरत मेरे ख़ुदाया । कलिजुग अन्तिम पुरख अबिनाशी वसाया खेड़ा, खेड़े आपणा भाग लगाया। जिस नूं गोबिन्द कहे नेड़ा, सो गोबिन्द संग रखाया। गोबिन्द मन चाउँ घनेरा, घर पुरख अकाल सुहाया। तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा रंग नज़र किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आपणे घर, घर मन्दिर सोभा पाया। प्रहिलाद वेख सचखण्ड, सचखण्ड वसे निरँकारा। ध्रू कहे मेरे वण्डे आई वण्ड, रहिणा चरन दुआरा। मेरे नैण ना तक्कण कोटन ब्रह्मण्ड, दोए जोड़ करां निमस्कारा। मैं नाता छड्डया जेरज अंड, जगत जहानों कीआ किनारा। मेरा मुक्या रंडेपा रंड, मिल्या पुरख भतारा। मेरे सीने पई ठंड, ठंडा होया मेरा अंग्यारा। मेरी नंगी ना होवे कंड, सिर मेरे परवरदिगारा। चरन कँवल परमानंद, आदि

जुगादि रहे ख़ुमारा। मैं गावां सोहँ छन्द, दूजा होर ना कोई विहारा। हे भगवान मेरे विच ना रक्खीं कंध, मैं करदा रहां दीदारा। वेखीं लोकमात किसे ख़ाने ना करीं बन्द, ना जावां मस्जिद गुरदुआरा। मुड़ के ना नाँ जपां बत्ती दन्द, रसना जिहवा ना कोए जैकारा। इक्क वार जे मुक्या पन्ध, पाया तेरा दुआरा। मेरी मेरे लैणी गंढ्ढ, मैं तेरा तूं मेरा तूं ही ढोला तूं ही विचोला तूं ही मेलणहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणा इक्क सहारा। ध्रू सहारा देवां ज़रूर, हरि जू आख सुणाईआ। लोकमात वेख की मचिआ फ़तूर, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। त्रैगुण तपया इक्क तन्दूर, पंज तत रिहा जलाईआ। काया गढ़्ह बणया ग़रूर, ग़ुरबत भरी सर्ब लोकाईआ। पीर पैग़म्बर मंगण हूरां हूर, आपणी हिरस वधाईआ। मूसा तक्क के मेरा नूर, मुख आपणा गया भन्नाईआ। मुड़ के मंगया ना फेर सरूर, शरअ विच लई वड्याईआ। सुफ़न विच कीता कसूर, कुँवार कन्या इक्क प्रनाईआ। वेखणहारा हाज़र हज़ूर, हज़रत इक्को शहिनशाहीआ। जिस दा पढ़दे हज़ारा दरूद, इस्मे आज़म रहे मनाईआ। जिस दा मन्नदे रहे दस्तूर, दस्तयाब इक्क ख़ुदाईआ। सो साहिब सर्ब गुणां भरपूर, जल्वा नूर नूर डगमगाईआ। अन्तिम लहिणा देणा दए ज़रूर, ज़रूरत सभ दी पूर कराईआ। मुरीद मुर्शदां रहे घूर, वेला वक्त दए ग्वाहीआ। मुर्शद वखाए ना कोए ज़हूर, ज़र्रा नूर ना कोए रुशनाईआ। मुरीद मुर्शद दोवें पए हदूद, आपणी हद्द गए भुलाईआ। कोई ना पहुंचे मंज़ले मकसूद, आपणा पन्ध मुकाईआ। नज़र ना आए सच्चा महबूब, मिल मिल ख़ुशी ना कोई मनाईआ। जिस नूं कह कह गए यकूब, जाबर जबर बेपरवाहीआ। किसे हद्द अंदर ना होया महिदूद, बन्दीख़ाना ना कोई रखाईआ। आदि जुगादि ना होए नेसतोनाबूद, बेपरवाह बेपरवाहीआ। आपणे घर सदा मौजूद, मुजरा अठ्ठे पहर लगाईआ। करे खेल आप बहु रूप, कोटन कोटि रूप वटाईआ। आपे होए सति सरूप, सही सलामत आपणा नाउँ रखाईआ। आपे होए शाहो भूप, राज राजान वडी वड्याईआ। आपे वसे आपणे कोट, आपणा हुजरा आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराईआ। उठो पीरो वेखो मलक, मालक मख़लूक अख्वाइंदा। जिस नाल रक्खदे आए तुअलक, सो तलाक हथ्थ फड़ाइंदा। जिस दा सहारा तक्कया उप्पर फ़लक, फर्श सीस निवाइंदा। सो साहिब कलिजुग अन्तिम लोकमात देवे झलक, झाकी आपणी आप वखाइंदा। जिस नूं कहिन्दे धाम बैतुलमुकद्दस, सो आपणा धाम सुहाइंदा। जिस नूं कहिन्दे रहे सईदुलवक्त, सो साहिब आपणा वक्त वेख वखाइंदा। जिस नूं कहिन्दे रहे बिन बूंद रक्त, आलमीन नूर रखाइंदा। जिस नूं कहिन्दे रहे उहदी नज़र ना आए हरक्त, औदां जांदा ना कोई वेख वखाइंदा। जिस नूं कहिन्दे सभ ओहदी बरक्त, सो बुरका आपणा लांहयदा। जिस दी किसे नाल ना शरक्त,

लाशरीक खेल खिलाइंदा। जिस दी कोई ना मेटे फ़ितरत, फ़िकरा पढ़ ना कोई मात मिटाइंदा। जिस दी कोई ना मेटे हसरत, सो साहिब खेल खिलाइंदा। जो पीर पैग़म्बर करौदा रिहा कसरत, इक्क दूजे नाल घुलाइंदा। सो सभ दी वेखे हशर्त, आपणे हुजरे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग समाइंदा। पीर पीरो करो कान, अनादी धुन सुणाईआ। जिस दी पढ़दे आए कलाम, सो कलमा रिहा सुणाईआ। जिस दा सुणदे रहे पैग़ाम, सो पैग़ाम देवे सच्चा माहीआ। जिस दा मन्नदे रहे ईमान, सो आपणा ईमान आप धराईआ। जिस दी सिफ्त करे ज़बान, सो सिफ्ती सिफ्त सलाहीआ। जिस नूं कूक कूक सुणौदे विच मस्जिद मकान, सो मसला हल कराईआ। जिस दा विछा मसल्ला करदे रहे ध्यान, सो आपणा ध्यान लगाईआ। जिस नूं निउँ निउँ करदे रहे सलाम, सो सही सलामत फेरा पाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे बाग़बान, चौदां तबकां बूटा लाईआ। जिस नूं कहिन्दे मेहरबान, रहिमत आपणी आप कमाईआ। आपणी किरपा लाया इक्क साइबान, रस्सा वञ्झ ना कोई रखाईआ। वेखो बिन कलमे देवे ज्ञान, शरअ शरीयत ना कोई बंधाईआ। भगतां देवे दान, बण दानी सच्चा माहीआ। बिन नबीउँ करे पछाण, कोई रसूल ना नाल रलाईआ। मुला मुसायक शेख़ ना कोई कलाम, अलिफ् ये ना कोई पढ़ाईआ। नुकता नून ना कोई निशान, गूंना रूप ना कोई वटाईआ। हमज़ा रूप आप मेहरवान, अंग नाल अंग ना कोई लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल खिलाईआ। उठो पीरो वेखो दस्तगीर, दस्त बदस्त खेल खिलाइंदा। ना कोई अल्फी ना कोई चीर, ख़ाकी तन ना कोई रखाइंदा। ना कोई शरअ ना ज़ंजीर, ना कोई कातब कलम चलाइंदा। ना कोई आयत कुरान अञ्जील, लेखा लेख ना कोए वखाइंदा। बिन पढ़यां देवे दलील, दिलबर आपणे रंग रंगाइंदा। ना कोई किला कोट फ़सील, चार दीवार ना कोए वखाइंदा। ना कोई दरवाज़ा करे सील, उप्पर मुहर ना कोए लगाइंदा। ना कोई बस्त्र पहरे नील, रंग बरंग ना कोए कराइंदा। उम्मत वेखे इक्क कुचील, चार कुण्ट फेरा पाइंदा। वेखणहारा ख़लक ख़लील, ख़लल आपणा आप मचाइंदा। उफ़ हाए मुहम्मद कहे मेरी मन्ने ना कोए अपील, मेरी कीती सभ उलटाइंदा। मेरी नईया डुब्बी मेरी झील, किनारा पार ना कोए वखाइंदा। जिउँ अर्जन फड़या भील, बिन कृष्ना ना कोए छुडाइंदा। मेरी कोई ना चले दलील, मेरा दिल ना धीर धराइंदा। मेरी इक्को अरज़ अख़ीर, गुफ़त शुनीद आप कराइंदा। मैं मंगां तेरी दीद, दूजा चन्द ना मोहे सुखाइंदा। मैं तेरी करां बकरीद, आपणा सीस कटाइंदा। इक्क लिख के दे दे रसीद, मैं तेरा तूं मेरा तेरा रसीदा मोहे भाइंदा। तूं साहिब सच्चा बईद, मैं बेईमान तेरे दर शरमाइंदा। पुट्ठे कन्न पकड़ पकड़ी नसीहत, मसीत फेरा कदे ना पाइंदा। मैं गावां तेरे गीत, मेरे ख़ुदावंद

तेरा दर मोहे भाइंदा। मैं तक्क के आया आपणी उम्मत नीत, नीतीवान नज़र कोए ना आइंदा। मैं हारया तूं गया जीत, आपणी भुल बख्शाइंदा। मैं की जाणां तूं सदा अनडीठ, बिन किरपा नज़र ना आइंदा। करवट लै ना बदली पीठ, पिच्छा तेरा ना मोहे सुखाइंदा। मैं बण के आया ढीठ, तेरे अग्गे झोली डांहयदा। मैं होया कौड़ा रीठ, बिन तेरे रस ना कोए भराइंदा। मैं सुणया तूं ठग्गां बणें मीत, चोरां गले लगाइंदा। की होया तेरे भुलयां भुल्ली मेरी नीत, तूं अभुल मेरी भुल नहीं क्यों बख्शाइंदा। तेरा कर दरस जे ना होवां ठंडा सीत, मेरी अग्न ना कोए बुझाइंदा। मेरा काअबा तेरे बिनां पलीत, पाकी पाक ना कोए अख्वाइंदा। वेख मेरा वेला रिहा बीत, वेला गया हथ्थ नहीं आइंदा। मेरी तोड़ ना दर प्रीत, प्रीतीवान तूं अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क देणा सच्चा वर, झोली अगे डांहयदा। सुण मुहम्मद मेरे ठग्ग, तेरी ठग्गी मेरी वड्याईआ। तूं फिर के आया जग, तेरी जुगत मेरी चतुराईआ। तूं ला के आया अग्ग, तेरी अग्ग मेरी रुशनाईआ। तूं बणा के आया जीव कग, मैं डार रिहा उडाईआ। तूं ला के आया धक्क, मैं धक्का दयाँ लगाईआ। तूं लाह के आया सक्क, मैं जड़्ह दयाँ कटाईआ। तूं नकेल पा के आया नक्क, मैं चारों कुण्ट दयाँ नचाईआ। तूं पा के आया शक्क, उम्मत विच लुकया सच्चा माहीआ। मैं सदा रिहा तक्क, आपणा नैण ना बन्द कराईआ। करां नबेड़ा हको हक, हकीकत मेरे हथ्थ हथ्थ विच डोर बंधाईआ। जिस भावां तिस लवां रक्ख, रहिमत आपणी आप कमाईआ। लोक परलोक करां लक्खों कक्ख, कीमत कोए ना पाईआ। कोटन कोटि मुहम्मद चरनां हेठां झस्स, चरन चरन नाल रगड़ाईआ। कोटन कोटि वार लक्ख चुरासी बणाई राख, मिटी खेह नाल मिलाईआ। फिर भी वेखां हस्स हस्स, ग़मी ख़ुशी ना कोए जणाईआ। इक्क मार्ग तैनूं देवां दस्स, होर सुणे ना कोए लोकाईआ। छब्बी पोह लोकमात जाणा नस्स, राह विच ना कोए अटकाईआ। अगे मिले पुरख समरथ, आपणा आसण लाईआ। दूर दुराडा जोड़ीं दोवें हथ्थ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ओथे मेरे भगतां दा होया इक्टठ, मेरे संग ख़ुशी मनाईआ। उन्हां दे चरनीं जाईं ढट्ठ, जो तेरी देण ग्वाहीआ। ओथे छत्ती जुग दा झुल्ले निशान चव्ही हथ्थ, भेव कोए ना पाईआ। भगत भगवन्त दी नींह दिती रख, ना सके कोए उखड़ाईआ। ओथे किसे ना चले कोई वस, बेवस सर्ब लोकाईआ। जे बचणा भगतां विच जाईं फस, जे कोई कढ्ढे बाहर निकल कदे ना जाईआ। तेरी पूरी करन आस, साहिब तुट्ठा सच्चा माहीआ। जो मेरे भगतां होवे दास, तिस आपे ल्ए बचाईआ। भगत दुआरा ना कोई आम ख़ास, ख़ास एसे लई बणाईआ। तेरा कम्म जे आवे रास, मेरा विगड़ कुझ ना जाईआ। मैं भगतां दा दास, तूं भगतां सेव कमाईआ। भगतां मेरी पूरी करी आस, लोकमात वज्जी वधाईआ। जे दे देण तेरा साथ, तेरा

हौला भार कराईआ। लाउणा टिक्का मस्तक माथ, पिछली धोणी लग्गी शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे सच सलाहीआ। ऐं ख़ुदा तेरी ओट, मेरे परवरदिगार। बिन तेरे आल्हणिउँ डिगा बोट, ना कोई मेरा यार। जिध्धर जावां लग्गे चोट, होया बहुत ख्वार। मुला शेख़ मुसायक कस खलोते लंगोट, नाल रलाया विभचार। वुज़ू कर ना निकलया खोट, आब हयात ना कोए रखाया। जगत प्याले पीते घोट, मस्ती नाम ना कोए जणाया। होटां नाल लग्गण होंट, नारी पुरष रंग चढ़ाया। तेरी नज़र ना आए नूरी जोत, नूरी बैठा मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण बिध तेरा दरसन पाया। दया कर दया कमा, रहिमत रहीम रहिमाना। कवण वेला जावां आ, करां आण सलामा। कवण वेला पकड़ें बांह, भुजां नाल मिलावण बांहवां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं होया अन्त निथावां। निथाव्याँ देवां थाँ, आदि जुगादि मेरी वड्याईआ। तूं रक्खणा इक्क चाअ, चाउ घनेरा इक्क समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला लैणा गा, साचा सोहला इक्क सुणाईआ। हौली हौली आपणा पैंडा लैणा मुका, चौदां तबकां प्यार ना कोए वखाईआ। एका ओट लैणी तका, रहिमत कर बेपरवाहीआ। एका सदा लैणी लगा, नाअरा हक जणाईआ। तेरे चरन होया फ़िदा, तेरे भगतां संग मिलाईआ। मैं होवां ना कदे जुदा, जिध्धर वेखां तूं ही तूं नज़री आईआ। गल विच पल्लू लैणा पा, एसे वास्ते निउँ निउँ सजदा करना गया समझाईआ। कन्नां विच उँगलीआं लैणीआं टिका, दूजी गल्ल सुणन कोए ना पाईआ। छाती उत्ते हथ्थ लैणे टिका, ठंड पावे साचा माहीआ। दोवें गोडे लैणे झुका, धरती नाल रगड़ाईआ। सजदा कर कर लैणा मना, सयद बण ना कोए वड्याईआ। बेख़बर ना होए ख़ुदा, ख़बर ल्ए थाउँ थाईंआ। बेसबर प्याला दए रुड़्हा, सबर जाम इक्क वखाईआ। इज़त आबरू जो आया गंवा, फेर वेखे बेपरवाहीआ। बणे नवाब सच्चा शहिनशाह, बादे सहर सैर कराईआ। दोए जोड़ मंगणी पनाह, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। भुल के देणी ना कोई सलाह, सलाह विच कदे ना आईआ। जिन्हां दा बण के आइउँ मलाह, उन्हां दा बेड़ा कौण तराईआ। अन्तिम कन्ढ्ढी बैठे आ, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। मैं ना बणया अन्त मलाह, मुहम्मद बोल सुणाया। मैं दे के आया इक्क सलाह, सुणे लोक सबाया। मेरे पिच्छे मेरा अमाम जाए आ, मैहन्दी आपणा रंग रंगाया। दिशा लहिंदी फेरा ल्ए पा, मुख नकाब पर्दा आप चुकाया। मेरी ख़ाहश अल्ला राणी भुल्ली ल्ए मना, अभुल बेपरवाहया। आपणी कुल्ली दए वखा, इलाबुत डेरा लाया। सिर चुन्नी दए टिका, सालू एका रंग चढ़ाया। जगत रुल्ली ल्ए उठा, आप आपणी दया कमाया। कोई रसूल ना बणे ग्वाह, असूल सके ना कोए समझाया।

मकतूल कातल फसे आ, देवे कौण सफ़ाया। बातन जमाल इक्क ख़ुदा, ज़ाबता ज़बत दए कराया। फ़ातहा पढ़े दो जहां, फ़तवा इक्को वार लगाया। चौदां तबक ना सके सिर उठा, सबक सादर ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाया। मेरी दलील वेख ख़ाहश, अल्ला राणी रही कुरलाईआ। अन्त होई पाश पाश, जोड़ी जोड़ ना कोए वखाईआ। बण तरखान तूं दिती तराश, सथ्था तेसा हथ्थ उठाईआ। जिस नूं किहा मैं बूटा लाया ख़ास, तूं जड़्हों कट्ट वखाईआ। मेरी आसा होई निरास, निरदोश दए दुहाईआ। मैं किस दे वसां पास, घर बार नज़र कोए ना आईआ। ना कोई सौहरा ना कोई सास, ना कोई धी ना कोई जवाईआ। ना कोई मीआं बीवी रक्खे पास, बैवा दर दर धक्के खाईआ। जे साहिब चाहे सिँघ गरधारे नाल मिलाए रास, जुग नाल जुग दए भवाईआ। जिस दा भगत ना होवे नास, नास होए सर्ब लोकाईआ। सो मेरी पूरी करे ख़ाहश, आपणी ख़ाहश ना कोए रखाईआ। कलिजुग अन्त भगवन्त बण कन्त भगतां वसया पास, मेरी सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर सोभा पाईआ। सलाह सलाह नाल करे सलाह, सलाहगीर ना कोए रखाया। की जेहड़ा भगतां ल्या प्रना, मैनूं देवे दर दुरकाया। मैं सुणया छब्बी पोह सुधाया साह, लोकमात खेल रचाया। मैं जा के मंगां इक्क पनाह, चरनां विच सीस टिकाया। तूं मेरा सच्चा शहिनशाह, मैं तेरी बरदी थाउँ कोए नज़र ना आया। कर किरपा जे पकड़े बांह, मेरा पिछला दुःख दए भुलाया। बौहड़ी जे कर जाए ना, चारे कूटां थाँ कोए नज़र ना आया। बिन मरनों पहलां मर जां, आपणा तन मन भेंट चढ़ाया। जे कोई बाहर कढे निकलां ना, जो मेरे साहिब मन्दिर बणाया। पंजां नाल करी सलाह, जिस दा नानक लेख लिखाया। जिस नूं कहिन्दे वसे थलां विच अस्गाह, सो साचे घर सोभा पाया। साचा घर ल्या बणा, आपणयां भगतां नाल रलाया। उधर गोबिन्द चढ़या चा, पहली चेत्र राह तकाया। जे मने ते लवां मना, इक्को माण रखाया। जे कहे ते देवां जुग उलटा जे कहे तां आपणे संग रखाया। मैं भाणा मन्नां सदा रज़ा, राज़ी आपणा पीर कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेड आप खडाया। की खेड तैनूं लगे चंगी, विष्न ब्रह्मा शिव रहे कुरलाईआ। तूं वेख साडी इक्को तंगी, बिन तेरे पई दुहाईआ। तेरी आत्मा परमात्मा होई भागां मंदी, मेरे ब्रह्म ना कोए वड्याईआ। तेरी सुआणी होई रंडी, लोकमात रही कुरलाईआ। किसे नक्क नथ्थ कन्न ना दिसे डण्डी, खुल्ली गुत्त रही वखाईआ। नैण शरमाउण सूरज चन्दी, बैठे मुख भुआईआ। रैण अन्धेरी होई अन्धी, आपणा रंग वखाईआ। तेरे जीवां वासना होई गंदी, सुगंधी रूप ना कोए प्रगटाईआ। काम क्रोध पाई फंदी, साध सन्त पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। शाह सुल्तान होए घुमंडी,

निवण सु अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई बाढी तेरे बिनां उच्ची नीवीं ना जाए रंदी, ना करे कोए सफ़ाईआ। तेरे हथ्थ सूत्र तन्दी, सभ दा देणा सक्क लाहीआ। तेरे हथ्थ तेसी कांडी, जिस चाहें देवें ढाह, जिस चाहें ल्ए बणाईआ। तेरी ठोकर तेरी लोकाई खांदी, ठोक ठोक वेख सच्चे माहीआ। गुरमुख आत्मा तेरी बांदी, दोए नैण रही शरमाईआ। लोकमात विचों थक्की मांदी, चरनीं सीस रही टिकाईआ। प्रभ मेरे तुध बिन पति मेरी जांदी, ना होए कोए सहाईआ। देणा दरस बण के पान्धी, पन्ध आपणा आप मुकाईआ। मैं गीत गोबिन्द तेरे गांदी, इक्को गुण जणाईआ। जे बण के आवें ढाडी, तेरी वार सुणां चाँईं चाईआ। जे आखें ते दस्सां आंढी गवांढी, नहीं ते उँगलां कन्नां विच पाईआ। तेरी तेरे चरनां उत्तों बलिहार जांदी, बलिहारी गुर गुर सतिगुर सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। हाए खेल वरते भाणा, लोकमात कवण वरताईआ। दुहाई पीर दस्तगीर तख्तों लाहे राजा राणा, रुले सर्ब लोकाईआ। अलनेक कमचखेल खेल जिस कराना, बेऐब नाम ख़ुदाईआ। महिबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला जिस रूप वटाना, सो वेस कवण कराईआ। पीर दस्तगीर जिस वेख वखाना, वेखे सर्ब लोकाईआ। नकाब पोश पर्दा जिस उठाना, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। आबे हयात बेआबा जिस प्याना, पुन्न सवाब ना कोए वड्याईआ। अहिबाब रबाब जिस वजाना, तार सतार ना कोए हिलाईआ। पिसर पिदर जिस खेल खिलाना, सो आपणा रंग वखाईआ। इधर उधर जिस रंग चढ़ाना, रंग रंगीला सच्चा माहीआ। फ़िकर विच जिस फ़िकरा गाणा, गुरमुखां नाउँ सालाहीआ। सो साहिब आपणा वरते भाणा, हरिजन साचे नाल मिलाईआ। चौदां तबकां देवे फ़रमाना, एका हुक्म सुणाईआ। उठो चलो जिस दरसन पाना, आया नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं ईसा मूसा करे सलामां, मुहम्मद सीस झुकाईआ। सो साहिब देवे पैग़ामा, पैग़म्बर भुल्ल कोए ना जाईआ। जिस दा वज्जणा नाम दमामा, दामनगीर इक्क अख्वाईआ। जिस होणा अन्तरजामा, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग याद ना जिस भुलाईआ। जो घलदा रिहा कृष्ना रामा, ईसा मूसा खेल खिलाईआ। जो नानक जपौंदा रिहा सति नामा, गोबिन्द पूत सपूत बणाईआ। सो आया पहर के जामा, जिस दी पिता ना कोई माईआ। आपे जाणे आपणा आवण जाणा, लिख लिख लेख ना कोए समझाईआ। त्रिलोकी अंदर फिर फिर गया कृष्ना कान्हा, तिन्नां लोकां डंक वजाईआ। सचखण्ड वसे आप भगवाना, सच सिँघासण सोभा पाईआ। गोबिन्द कहे मर्द मरदाना, आपणी मरदानगी ना किसे जणाईआ। जिउँ भावे तिउँ दए परवाना, गुर अवतार लोकमात सेव लगाईआ। जिउँ चाहे तिउँ वरते भाणा, ना कोई मेट मिटाईआ। कलिजुग अन्तिम जे कोई कहे मैं पछाणा, नज़र किसे ना आईआ। पूरन अंदर इक्क टिकाणा, पूर रिहा सभ ठाईआ। उडदा फिरे बिन

बबाणा, लोआं पुरीआं आपणा चरन टिकाईआ। बिन करनी जिस कीआ परवाना, सच परवानगी दए वखाईआ। जुग जन्म दे विछड़े मेले विच जहाना, आप आपणी दया कमाईआ। गुरसिखां घर आए ना कुछ पीणा ना कुछ खाणा, निरगुण रूप वटाईआ। बणा के जावे सच मकाना, चार जुग वज्जे वधाईआ। उप्पर बहे श्री भगवाना, अठ्ठे पहर सहाईआ। आपे बीना आपे दाना, आपे रिज़क सबाईआ। हरिजन लेखा जिउँ जल मीना, जल मीन रूप वटाईआ। गुरसिख धक्का मारे लोक तीनां, तिन्न लोक चरनां हेठ दबाईआ। उप्पर मिले साहिब प्रबीना, पर्बत चोटी नज़र कोए ना आईआ। आपणा भगत बणाया सच नगीना, आपणे सीस ताज विच टिकाईआ। आपणा कढ्ढ कढ्ढ पसीना, गुरसिखां सेव कमाईआ। जे लग्गी सेव आए ना हीना, छड्ड मैदान भज्ज ना जाईआ। ना कोई मरना ना कोई जीणा, आपणी खेड खडाईआ। ना कोई पाटा ना कोई सीणा, ना कोई तन्द पवाईआ। गुरसिखां प्यार सिख्या इक्को खीणा, दूजी आदत ना कोए रखाईआ। जिहनूं कहिन्दे रहे पारब्रह्म बणया रहे बण के मीणा, ब्रह्म आपणे गेड़ भुआईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे उस साडा सभ कुछ छीना, ख़ाली हथ्थ दिता कराईआ। सो साहिब सदा प्रबीना, परम पुरख वडी वड्याईआ। जन भगतां दे होया अधीना, अदना हो हो सेव कमाईआ। रुस रुस बैठा मक्का मदीना, ननकाणे वाला नानक बैठा मुख भवाईआ। जिस नूं सतिगुर दिता धक्का, तिस सके कवण बचाईआ। बिन गोबिन्द लाए ना कोई डक्का, रुढ़दा बेड़ा ना कोए तराईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे हिन्दू मुस्लिम भाई सका, तिस नूं आपणा रंग वखाईआ। वेखो किधर गया बूरा कक्का, मनी सिँघ दी सुक्की ना अजे शाहीआ। हरिभगत दुआरा इक्को रक्खा, अन्त सभ दी करे सफ़ाईआ। जिस दुआरे हरि जू बह बह हस्सा, सो दुआरा सोभा पाईआ। जिस घर डरदा आए नट्ठा, डर भगतां रिहा सताईआ। बिन हथ्थां बांहवां ढट्ठा, बल आपणा आप मुकाईआ। प्रेमी अंदर प्रेम बध्धा, बिन प्रेम कोई ना फाहीआ, अठारां साल देंदा रिहा सदा, बण मरासी नाई डूम ढोलक जगत वजाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरदुआर वेंहदा रिहा हद्दां, अठसठ फेरा पाईआ। साधां सन्तां वेंहदा रिहा यद्दां, कवण यद मिले वड्याईआ। सतारां साल आपणा खेल कीता अद्धा, अद्धी धार आप लुकाईआ। साल अठारवें होया वड्डा, वड्डे दी वड वड्याईआ। जे कोई कहे मुंडा नढ्ढा, नढ्ढा मुंडा छेड़ां छेड़े आपणी खेड वखाईआ। जे कोई कहे घरों कढ्ढा, बेघर होया फिरे बेपरवाहीआ। जो कोई कहे मन्दिर मस्जिद गुरदुआर अंदर बध्धा, कागद कलम शाही नाल करी कुड़माईआ। सो मूर्ख डिगे डूँग्घी खड्डा, मूंह दे भार सुटाईआ। आदि जुगादि मध्ध जुग जुग गुरमुख विरले लध्धा, जिस लध्धा सो कूक कूक सुणाईआ। बिन नगारिउँ आपणे नाद आपे वज्जा, नादी नाद सुणाईआ। बिन कपड़ जिस पर्दा कज्जा, नाम दोशाला हथ्थ उठाईआ। सो साहिब

हरिसंगत विच सजा, सज्जी बांह संगत नाल मिलाईआ। आपे हो के आया नलज्जा, लोकलाज ना कोए रखाईआ। जिस नूं करदे रहे सजदा, सो स्याह पोश रूप वटाईआ। जिस दा बणदे रहे बरदा, सो बरीख़ाना इक्क खुल्हाईआ। जिस कोलों हर कोई रिहा डरदा, सो डर रिहा चुकाईआ। जिस नूं कहिन्दे खेल करे नर हरि दा, सो नर आपणी नारी ल्ए प्रनाईआ। जिस नूं कहिन्दे भगतां पिच्छे पाणी भरदा, पीसण पीस सेव कमाईआ। जिस नूं कहिन्दे निरभउ कदे ना डरदा, भय अवर ना कोए वखाईआ। जिस नूं नानक कहिन्दा घर घर वड़दा, सो घर घर फोल फुलाईआ। बिन पौड़ीउँ आपे चढ़दा, आपणा डण्डा हथ्थ उठाईआ। बिन हथ्थां आपे फड़दा, आपणा बन्धन पाईआ। बिन हथिआरों आपे लड़दा, तीर तलवार ना कोए उठाईआ। बिन घाड़त आपे घड़दा, आपे भन्न वखाईआ। वेखो खेल सच्चे नर हरि दा, नर नारी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार चलाईआ। आपणी धार जे ना चलाए, अचल ना कदे अख्वाईआ। आपणा विहार जे ना कराए, बिवहारी ना रूप वटाईआ। आपणा नाद जे ना सुणाए, अनादी ना कोए गाईआ। आपणा ब्रह्म जे ना प्रनाए, पारब्रह्म ना कोए सालाहीआ। आपणा कर्म जे ना कमाए, निहकर्मी ना नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अग्गा पिच्छा पिच्छा अग्गा आपणा संग रखाईआ। अगे पिच्छे साचा संग, हरि हरि आप रखाइंदा। पिच्छे डहे साढे तिन्न हथ्थ पलँघ, अंदर वड़दयां नज़री आइंदा। बाहर निकल नंगी होवे ना कंड, उत्ते बैठा ध्यान लगाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ वंडी वण्ड, कोटन ब्रह्मण्ड पन्ध चुकाइंदा। गुरसिख मेरा चमके चन्द, बिन गुरसिख मेरा नूर कम्म किसे ना आइंदा। मैं भगतां गावां छन्द, गुण आपणा आप समझाइंदा। मैं फसया विच फंद, रस्ता कोए नज़र ना आइंदा। जिध्धर वेखां दिसे गंद, सूखम राह ना कोए चलाइंदा। जे मारां झात पुरी अनन्द, अगों मेरा सिख मैनूं डराइंदा। जे करके ग़ुस्सा वंडण जावां वण्ड, थाएँ किसे कोए नज़र ना आइंदा। मेरा नाउँ सदा बख्शंद, गुण अवगुण ना कोए जणाइंदा। जे कोई गालां कढ्ढे बत्ती दन्द, धन्न भाग कह शुकर मनाइंदा। जे कोई कहे गुजरी चन्द, ख़ुशी होर ना कोए बणाइंदा। जे कोई कहे टुट्टी गंढ्ढ, आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। जिन्हां पिच्छे कट्टया पन्ध, सो आपणा मेल मिलाइंदा। जुग चौकड़ी गई हंढ, पार किनारा इक्क वखाइंदा। प्यार कहे मैं भगतां गौदां रहां छन्द, दूजा ढोला ना कोए सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अग्गे पिच्छे पिच्छे अगे गुरसिखां सेव कमाइंदा। अगे पिच्छे दोवें आसण, आसावान आप लगाईआ। आपे पुरख आप अबिनाशन, अबिनाशी आपणा नाउँ धराईआ। आपे दासी आपे दासन, बण सेवक सेव कमाईआ। आपे खेल आप तमाशन, जन भगतां खेल वखाईआ। आपे मंडल आपे रासन, आपे नटूआ सांग वरताईआ। आपे पृथ्मी

आपे आकासन, आपे गगन मंडल सोभा पाईआ। आपे फसया आपणी फासन, कर प्रेम प्यार पल्लू ल्या फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आपणे विच रखाईआ। तेरा संसा तेरा तन, सतिगुर संसे विच ना आईआ। तेरा संसा तेरा मन, सतिगुर मन ना कोए रखाईआ। तेरा संसा तेरा धन, सतिगुर संसे अग्गे ना झोली डाहीआ। तेरा संसा सुणे तेरा कन्न, सतिगुर संसा सुणन कदे ना आईआ। जिस दा इक्क वार मन गया मन्न, फिर होर ना कोए ढाहीआ। जिस नूं इक्क वार बणाया आपणा चन्न, आपणी गोद बहाईआ। तिस कोए ना करे खंन खंन, वण्डण वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस आपा भेंटया मन तन, तिस पिच्छे की रहि जाईआ। सिँघ माहणा गया मन्न, मन्नी इक्क रज़ाईआ। तेजा सिँघ क्यों सहे डन्न, जो डंका रिहा वजाईआ। जे पुच्छे की दस्सां आपणा ढंग, जिस ढंग नाल गुरमुख रिहा मनाईआ। बिन रंगण चाड़्हां रंग, एका रंग वखाईआ। नंग्गयां नाल कट्टां नंग, गलों चीथड़े तन लुहाईआ। भिखारीआं नाल मंगां मंग, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। पहलों वारया आपणा तन, फेर गुरमुखां तन लेखे लाईआ। आपणा वास कीता बिन छप्परी छन्न, गुरमुखां दुआरा रिहा बणाईआ। जन भगतां कहे धन्न धन्न, आपणी करे ना कोए वड्याईआ। जिस घड़या तिस ल्या भन्न, आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संसा रोग ना कोए रखाईआ। जगत संसा जगत दवैख, जगत रिहा कुरलाया। जो गुरमुख वसया सतिगुर देस, तिस संसा नज़र ना आया। जे कोई जाणे मेरा साहिब वसे परदेस, पैंडा पन्ध ना कोए मुकाया। नानक किहा जैंह वेखां तैंह पेख, घट घट नज़री आया। गोबिन्द लिख के गया लेख, लिख्या लेख ना कोए मिटाया। जिस नूं मन्नदे दस दस्मेश, सो पूत सपूता नाउँ धराया। तिस दर्शन लैणा पेख, घर सज्जण सच्चा आया। कल कीआ अवल्लड़ा वेस, वाह वा आपणी पाई माया। जिस दे पिच्छे नानक खूंडी भूरी चुक्या खेस, बन बन फेरा पाया। सो साहिब जन भगतां करे आदेस, आदेस आदेस आप अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण ना कोए रखाया। अवगुण फिरे आप भगवान, गुण ना कोए रखाइंदा। पहलों भगतां देवे दान, फेर आपणी सिफ्त कराइंदा। पहलां गुरुआं सुणाए कलाम, कलमा नबीआं आप पढ़ाइंदा। फेर शरअ बणाए तमाम, शरीअत आपणी वण्ड वंडाइंदा। करे खेल हो मेहरवान, दयावान धार चलाइंदा। जिस करे आप पहचान, आपणी पहचान आप वखाइंदा।